<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-stylesheet type="text/xsl" media="screen" href="/~d/styles/atom10full.xsl"?><?xml-stylesheet type="text/css" media="screen" href="http://feeds.feedburner.com/~d/styles/itemcontent.css"?><feed xmlns="http://www.w3.org/2005/Atom" xmlns:openSearch="http://a9.com/-/spec/opensearch/1.1/" xmlns:georss="http://www.georss.org/georss" xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr="http://purl.org/syndication/thread/1.0" gd:etag="W/&quot;CUYHQH47cCp7ImA9WhVbEUk.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938</id><updated>2012-05-27T11:25:31.008-07:00</updated><category term="Cinco libros" /><category term="Escribir según..." /><title>bertigo</title><subtitle type="html">Blog del escritor Eduardo BERTI</subtitle><link rel="http://schemas.google.com/g/2005#feed" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/posts/default" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/" /><link rel="next" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default?start-index=26&amp;max-results=25&amp;redirect=false&amp;v=2" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><generator version="7.00" uri="http://www.blogger.com">Blogger</generator><openSearch:totalResults>1101</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><atom10:link xmlns:atom10="http://www.w3.org/2005/Atom" rel="self" type="application/atom+xml" href="http://feeds.feedburner.com/Bertigo" /><feedburner:info xmlns:feedburner="http://rssnamespace.org/feedburner/ext/1.0" uri="bertigo" /><atom10:link xmlns:atom10="http://www.w3.org/2005/Atom" rel="hub" href="http://pubsubhubbub.appspot.com/" /><entry gd:etag="W/&quot;CUUBRXo_cSp7ImA9WhVbEEs.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-6492814342642286652</id><published>2012-05-26T13:14:00.001-07:00</published><updated>2012-05-26T13:14:14.449-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-26T13:14:14.449-07:00</app:edited><title>Historias que circulan por email</title><content type="html">T&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: small;"&gt;odos recibimos docenas de emails con historias que (se nos asegura desde el título) son muy interesantes. La mayoría no son más que bobadas, pero siempre hay una excepción. El otro día me llegó este email desde Venezuela. No he cambiado ni una coma:&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;blockquote class="tr_bq"&gt;
&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;
&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-n4t3APgKneM/T8E1s6CrVsI/AAAAAAAADYs/XB35dK_xP5k/s1600/cantv.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="250" src="http://2.bp.blogspot.com/-n4t3APgKneM/T8E1s6CrVsI/AAAAAAAADYs/XB35dK_xP5k/s320/cantv.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: small;"&gt;&lt;span style="color: #333333; line-height: 18px; text-align: left;"&gt;El
 domingo estaba en mi casa y sonó el Teléfono, contesté y me dijo la 
persona del otro lado: "BUENAS TARDES, SE ENCUENTRA EL TITULAR DE LA 
LÍNEA TELEFÓNICA ?" y dije "EL HABLA", me dijo la señorita, "HABLAMOS DE
 LA CANTV, SÓLO PARA CONFIRMAR SUS DATOS, ME PUEDE DECIR SU NOMBRE 
COMPLETO, POR FAVOR", me quede pensando ¿son la CANTV y no tienen mis 
datos?, razón por la cual le di un nombre falso y
 l&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color: #333333; display: inline; font-family: tahoma,verdana,arial,sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px; text-align: left;"&gt;&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: small;"&gt;e dije "RONY HERNANDEZ " cosa que obvio no es verdad, y me dice:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"GRACIAS, ESTAMOS HACIENDO UNA PROMOCIÓN DE DESCONTARLE A USTED 50 
BOLÍVARES EN SU PRÓXIMO RECIBO, SI NOS DICE EL NOMBRE DE DOS DE SUS 
FAMILIARES QUE TENGAN LÍNEA TELEFÓNICA CON CANTV". ¿El 85% de LOS 
VENEZOLANOS esta con LA CANTV? : le dije "AHHH CLARO, MI HERMANO 
FRANCISCO HERNANDEZ, Y PREGUNTÉ, LE PUEDO DAR EL NOMBRE DE UNO QUE VIVE 
EN EL TÁCHIRA?" y me dijo "POR SUPUESTO, NO IMPORTA EL LUGAR" dije "OK, 
LUIS HERNANDEZ " (o sea Rony, Paco y Luis - Yo solo tengo 1 hermano y 
una hermana!).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Me dice muy amablemente la señorita "OK, USTED SE ACABA DE GANAR 100
 BOLÍVARES DE DESCUENTO EN SU PRÓXIMO RECIBO TELEFÓNICO". Así terminó el
 domingo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El lunes cerca de la 1 p.m. suena el teléfono y yo contesté.&lt;br /&gt;


Del otro lado una voz no muy agradable me dijo QUIEN HABLA??&lt;br /&gt;Yo dije "¿CON QUIEN QUIERE HABLAR?&lt;br /&gt;Me dijo "QUIERO HABLAR CON RONY HERNANDEZ"&lt;br /&gt;Se me vino a la mente lo del día anterior y le dije "EL HABLA, QUÉ DESEA"&lt;br /&gt;


Y el imbécil, por no decir algo peor, me dijo "TENGO A TU HERMANO LUIS, Y
 SOMOS LOS ZETA, SOY EL Z14 Y QUIERO 100.000 BOLÍVARES, SI ES QUE 
QUIERES VOLVER A VER A TU HERMANO."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Le "supliqué" que no lo 
hiciera y el muy méndigo-desgraciado hasta me pasó a mi "pobre hermano" y
 me dice "HERMANO, AYÚDAME, DALES LO QUE TE PIDEN, ME ESTÁN MATANDO ME 
TORTURAN MUY FEO".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Le dije : Es mejor que lo que está pasando tu me debes mucha plata y
 tu seguro esta a mi nombre así que es mejor que te maten y yo cobro tu 
seguro.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Se escucho una voz que dijo "Este Marico No Cae" y colgaron.&lt;br /&gt;


Hasta el día de hoy no han vuelto a llamar.&lt;/span&gt;








&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-6492814342642286652?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/6492814342642286652/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=6492814342642286652" title="0 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/6492814342642286652?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/6492814342642286652?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/historias-que-circulan-por-email.html" title="Historias que circulan por email" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://2.bp.blogspot.com/-n4t3APgKneM/T8E1s6CrVsI/AAAAAAAADYs/XB35dK_xP5k/s72-c/cantv.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>0</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;DUEDRX0yfyp7ImA9WhVUGUU.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-814265270176116228</id><published>2012-05-25T16:14:00.001-07:00</published><updated>2012-05-25T16:14:34.397-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-25T16:14:34.397-07:00</app:edited><title>La mujer del traductor de la estación</title><content type="html">&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;
&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-1rfKs52ChpQ/T8ASTEo7C4I/AAAAAAAADYg/EPKanenwkHg/s1600/Horvath.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-1rfKs52ChpQ/T8ASTEo7C4I/AAAAAAAADYg/EPKanenwkHg/s320/Horvath.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
Ella nunca había querido que él ejerciera la profesión de intérprete y se pasara las noches deambulando por la estación con extranjeras de aquí y de allá. El intérprete, por su parte, solía decir: "Cada uno es persona tantas veces como lenguas habla". También esa noche había vuelto a decírselo, tras lo cual ella se había puesto como una furia: "¡Es que yo no quiero tener nada que ver con tantas personas!", le había gritado en plena calle. "Yo te quiero a ti y a nadie más, ¡ojalá fueras sordomudo!".&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Odön Von Horvath, El eterno pequeñoburgués&amp;nbsp;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-814265270176116228?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/814265270176116228/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=814265270176116228" title="0 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/814265270176116228?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/814265270176116228?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/la-mujer-del-traductor-de-la-estacion.html" title="La mujer del traductor de la estación" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://2.bp.blogspot.com/-1rfKs52ChpQ/T8ASTEo7C4I/AAAAAAAADYg/EPKanenwkHg/s72-c/Horvath.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>0</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;CU4CRXc7fSp7ImA9WhVUGEU.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-5991837481599250049</id><published>2012-05-24T11:26:00.000-07:00</published><updated>2012-05-24T11:26:04.905-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-24T11:26:04.905-07:00</app:edited><title>Récord de viajero en avión</title><content type="html">&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_X01EnBl14lo/ScV7UcGbarI/AAAAAAAABis/-qKeTf2-6IE/s1600-h/avion1923ot7.jpg"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315790526251494066" src="http://4.bp.blogspot.com/_X01EnBl14lo/ScV7UcGbarI/AAAAAAAABis/-qKeTf2-6IE/s400/avion1923ot7.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 232px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
Su locura era la de ser el turista aéreo que más viajes de ida y vuelta había hecho, visitando todos los aeropuertos del mundo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
–Salgo para Siracusa, la semana que viene estaré en Timor y dentro de quince días habré vuelto por vía Nueva York...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
En
 esos giros y contragiros por los siete cielos del mundo, un día al 
descender en el campo de aterrizaje de Lisboa se encontró con que le 
esperaba él mismo; o se había adelantado o estaba ya para volver a subir
 en el mismo avión.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-style: italic; font-weight: bold;"&gt;Ramón Gómez de la Serna (“Caprichos”)&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-5991837481599250049?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/5991837481599250049/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=5991837481599250049" title="1 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/5991837481599250049?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/5991837481599250049?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/record-de-viajero-en-avion.html" title="Récord de viajero en avión" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/_X01EnBl14lo/ScV7UcGbarI/AAAAAAAABis/-qKeTf2-6IE/s72-c/avion1923ot7.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>1</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;DEYCR3g6eyp7ImA9WhVUFkQ.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-8710611756784771228</id><published>2012-05-22T07:13:00.001-07:00</published><updated>2012-05-22T07:16:06.613-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-22T07:16:06.613-07:00</app:edited><title>Proyecto Escritorio</title><content type="html">&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;
&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/--fV-GTv2A2Q/T7uemKYa9yI/AAAAAAAADYU/0g9CZgPbZG8/s1600/Escritorio+de+JM+P%C3%A9rez+Z%C3%BA%C3%B1iga+3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="232" src="http://3.bp.blogspot.com/--fV-GTv2A2Q/T7uemKYa9yI/AAAAAAAADYU/0g9CZgPbZG8/s320/Escritorio+de+JM+P%C3%A9rez+Z%C3%BA%C3%B1iga+3.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;
&amp;nbsp;&lt;span style="font-size: xx-small;"&gt;Foto de JOSE MARIA PEREZ ZUÑIGA, publicada en "Proyecto Escritorio" &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
"Reúno imágenes y reflexiones a propósito de los espacios de escritura de
 autores contemporáneos en lengua española. Narradores, poetas y 
ensayistas participan en el proyecto con un texto breve y una 
fotografía", define Jesús Ortega el concepto de su blog Proyecto Escritorio.&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&amp;nbsp; &lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&amp;nbsp;"¿Cómo se articulan las relaciones entre disposición mental y espacio
 físico? ¿Cómo se distribuyen los elementos del taller? ¿Qué importancia
 se otorga al paisaje? Posturas, rituales, fetiches, orden o caos, ruido
 o silencio, penumbra o luz. Estímulos y dificultades. Intimidad y 
cocina. Una aproximación a las condiciones materiales y espirituales 
necesarias para la escritura".&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
Ya han pasado por allí (que equivale a decir por aquí: &lt;a href="http://proyectoescritoriojesusortega.blogspot.com.es%20/"&gt;proyectoescritoriojesusortega.blogspot.com.es)&lt;/a&gt; y han intentado dar respuesta a esas preguntas escritores tan variados como Ángel Olgoso, Andrés Neuman, José Ovejero o Juan Gabriel Vásquez.&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
Como muestra, el texto de Raúl Brasca:&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;blockquote class="tr_bq"&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Hago
 mil cosas además de escribir, cosas que nada tienen que ver con la 
literatura. Soy ingeniero, trabajo en una fábrica de tintas, he pasado 
los años creando fórmulas, ajustando colores, dando clases y soltando mi
 imaginación frente a una hoja de papel. De todo podría prescindir, 
menos de la escritura. Pero no es fácil pasar de los negocios de este 
mundo al mundo de la creación que, por fortuna, es otro. Por eso mis 
espacios de escritura tienen algo de guarida y también de nido, son el 
resguardo de la intemperie cotidiana propicios a la recuperación de la 
belleza en la que alguna vez viví por entero, a la reflexión lenta y 
rigurosa, a la liberación de un loco interno sumamente frágil que me 
cuido muy bien de soltar cuando soy el otro. La primera condición es la 
soledad: mi estudio pequeño en perpetuo desorden, forrado de bibliotecas
 atiborradas, el ordenador en el centro y una ventana que da al tejado 
y, mucho más allá, al río que no se ve pero sé que está allí. También 
los cafés, unas veces tranquilos y otras ruidosos. En ambos es posible 
la íntima soledad. Si son ruidosos, el ruido debe ser mucho e 
indiferenciado y tienen que contar con un televisor que no se oiga. Pido
 un café y lo bebo despacio mientras sigo en la pantalla los movimientos
 y los gestos de los personajes, me distraigo tratando de adivinar la 
historia y juego a inventarles las palabras. Así, poco a poco, el otro 
se aleja y surge el que escribe. Una palabra llama a otra y, si tengo 
suerte, alguna de ellas me provoca o alude a algo remoto que me 
impresionó mucho sin que en el momento me diera cuenta. Entonces se 
produce la idea de una microficción, cambio la pantalla por la hoja de 
papel, tomo la lapicera y comienza la ceremonia. &lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-8710611756784771228?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/8710611756784771228/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=8710611756784771228" title="0 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/8710611756784771228?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/8710611756784771228?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/proyecto-escritorio.html" title="Proyecto Escritorio" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://3.bp.blogspot.com/--fV-GTv2A2Q/T7uemKYa9yI/AAAAAAAADYU/0g9CZgPbZG8/s72-c/Escritorio+de+JM+P%C3%A9rez+Z%C3%BA%C3%B1iga+3.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>0</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;AkYMQnsyeSp7ImA9WhVUFUk.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-9103275801050300062</id><published>2012-05-20T14:08:00.002-07:00</published><updated>2012-05-20T14:09:43.591-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-20T14:09:43.591-07:00</app:edited><title>Shi Shi Shi Shi</title><content type="html">Que el chino es un idioma dado a las homofonías no es ningún descubrimiento. Buena parte de las supersticiones chinas se basan en palabras que suenan iguales o muy parecidas, salvo una ligera diferencia tónica.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
En chino es posible narrar esta historia repitiendo únicamente, unas setenta veces, el monsílabo "shi": &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;
&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-qs9Eou-GURg/T7ldI7bq43I/AAAAAAAADYI/FpkG4cs19Yk/s1600/shi-shi-shi-the-chinese-riddle-2357-1289076669-4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-qs9Eou-GURg/T7ldI7bq43I/AAAAAAAADYI/FpkG4cs19Yk/s320/shi-shi-shi-the-chinese-riddle-2357-1289076669-4.jpg" width="297" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
"Un poeta llamado Shi vivía en una casa de piedra y, como le gustaba comer carne de león, decidió comerse diez de ellos. Solía ir al mercado en busca de leones y un día, a las diez, se encontró con diez de ellos. Shi mató a los leones con flechas y recogió sus cuerpos, cargándolos de vuelta a su casa de piedra. La casa estaba llena de agua, por lo que exigió a sus servientes que la secaran. Entonces se puso a comer los cuerpos de los diez leones. Sólo entonces se dio cuenta de que eran en verdad diez leones hechos de piedra. Trata de explicar el acertijo".&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-9103275801050300062?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/9103275801050300062/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=9103275801050300062" title="1 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/9103275801050300062?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/9103275801050300062?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/shi-shi-shi-shi.html" title="Shi Shi Shi Shi" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/-qs9Eou-GURg/T7ldI7bq43I/AAAAAAAADYI/FpkG4cs19Yk/s72-c/shi-shi-shi-the-chinese-riddle-2357-1289076669-4.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>1</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;DUcDRX8_fip7ImA9WhVUE0o.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-6159515694542147367</id><published>2012-05-18T14:37:00.002-07:00</published><updated>2012-05-18T14:37:54.146-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-18T14:37:54.146-07:00</app:edited><title>Lenguas</title><content type="html">&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;
&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-xm24Dix8EYI/T7bBDTMQNZI/AAAAAAAADX8/uBkfCAAdVzA/s1600/tapa86-ceesnootebom.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-xm24Dix8EYI/T7bBDTMQNZI/AAAAAAAADX8/uBkfCAAdVzA/s320/tapa86-ceesnootebom.jpg" width="207" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
El latín es la esencia, el francés el pensamiento, el español el fuego, el italiano el cielo (dije "éter", por supuesto), el catalán la tierra, y el portugués el agua. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Cees Nooteboom, "La historia siguiente"&lt;/i&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-6159515694542147367?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/6159515694542147367/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=6159515694542147367" title="1 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/6159515694542147367?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/6159515694542147367?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/lenguas.html" title="Lenguas" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/-xm24Dix8EYI/T7bBDTMQNZI/AAAAAAAADX8/uBkfCAAdVzA/s72-c/tapa86-ceesnootebom.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>1</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;DEAFRXc_fyp7ImA9WhVUEkU.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-6438322539700147773</id><published>2012-05-17T13:31:00.002-07:00</published><updated>2012-05-17T13:31:54.947-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-17T13:31:54.947-07:00</app:edited><title>Nombres</title><content type="html">&lt;br /&gt;
&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;
&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-fXULcsE-Hlk/T7VgCx0sslI/AAAAAAAADXw/A9Bifq2N33U/s1600/_visd_00BBJPG010AJ.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-fXULcsE-Hlk/T7VgCx0sslI/AAAAAAAADXw/A9Bifq2N33U/s320/_visd_00BBJPG010AJ.jpg" width="199" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Cuando le piden que hable de su obra, el escritor debería levantarse y decir en voz alta solamente los nombres de los escritores que le gustan.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
J. D. Salinger, citado por Kenneth Slawenski en &lt;i&gt;J.D. Salinger, Una vida oculta&lt;/i&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-6438322539700147773?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/6438322539700147773/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=6438322539700147773" title="2 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/6438322539700147773?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/6438322539700147773?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/nombres.html" title="Nombres" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/-fXULcsE-Hlk/T7VgCx0sslI/AAAAAAAADXw/A9Bifq2N33U/s72-c/_visd_00BBJPG010AJ.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>2</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;AkEAQHo-eyp7ImA9WhVUEk0.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-4177602103016479790</id><published>2012-05-16T15:49:00.002-07:00</published><updated>2012-05-16T15:50:41.453-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-16T15:50:41.453-07:00</app:edited><title>Viva Fuentes</title><content type="html">&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; text-align: center;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-CRewL7RikR0/T7Qu02qJNcI/AAAAAAAADXk/AYzLKSwxQfI/s1600/0000420671.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="224" src="http://3.bp.blogspot.com/-CRewL7RikR0/T7Qu02qJNcI/AAAAAAAADXk/AYzLKSwxQfI/s320/0000420671.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;Tras la muerte de Carlos Fuentes, Jorge Volpi quiso homenajearlo reproduciendo en su blog ( &lt;a href="http://www.elboomeran.com/blog/12/blog-de-jorge-volpi/"&gt;http://www.elboomeran.com/blog/12/blog-de-jorge-volpi/&lt;/a&gt; ) este texto que había escrito en ocasión de su octogésimo cumpleaños.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;1. En 1958, poco antes de que las tropas de Fidel Castro entren en La Habana y de que Billy Wilder estrene &lt;i&gt;Some Like It Hot &lt;/i&gt;-la
 coincidencia no es gratuita-, un joven mexicano de treinta años publica
 un libro que escandaliza al medio literario de su país: &lt;i&gt;La región más transparente. &lt;/i&gt;Fuentes
 es ya Fuentes. Obra seminal, finca sus obsesiones posteriores -el habla
 urbana, el turbio vínculo entre los individuos y el poder, el tiempo 
cíclico, la mitología clasemediera, México y su irredimible pasión por 
la mentira- y anuncia sus batallas futuras. Con este libro, Fuentes 
inicia su larga guerra: cincuenta años de combatir contra los demonios 
allí convocados. Cincuenta años de batirse contra el lenguaje. Contra el
 poder. Y contra sí mismo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;2. &lt;i&gt;La región más transparente &lt;/i&gt;no
 es la primera novela urbana mexicana. Pero en literatura el mérito no 
es ser el primero, ni el más original, sino el más perturbador. Los 
nacionalistas lo acusan, como era de esperarse, de traidor. La 
mexicanidad de Fuentes les parece demasiado poco mexicana. En el libro 
hay demasiada modernidad, demasiados guiños literarios, demasiado Paz y 
demasiado Reyes. Demasiada ironía. Demasiado ímpetu cosmopolita en un 
muchachito en la treintena. Décadas después se le acusará de lo 
contrario: de ser demasiado mexicano, de robarse o apropiarse de la 
mexicanidad (y de exportarla). Qué mayor mérito de un libro: atacarlo 
con tanta ceguera y tanta furia por razones diametralmente opuestas. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;3.
 La soberbia del joven Fuentes es, sí, inmensa. Tras ese libro se 
propone sólo proyectos ciclópeos. Primero, dibujar el mapa que habrá de 
llevarlo, no a la escritura de una novela, un libro de ensayos, una obra
 de teatro, sino de un universo. Luego, formar un comando de asalto -un 
foco revolucionario, se decía entonces- con los mejores escritores de 
América Latina. Y, más importante que todo, olvidarse de que la 
literatura es un espejo de la realidad para convertirla en una realidad 
alterna. Puede reprochársele la soberbia, pero sólo a fuerza de 
reconocer que, a cincuenta años de distancia, triunfó en los tres casos.
 &lt;i&gt;La edad del tiempo &lt;/i&gt;y el &lt;i&gt;Boom&lt;/i&gt;, por una parte. Y, por la otra, un país y un continente que ya no pueden reconocerse sin la impertinencia de su imaginación.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;4.
 El mayor experimento llevado a cabo por Fuentes ha sido consigo mismo. 
No se pregunta como transformar una vida en literatura Sino cómo la 
literatura justifica la vida.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; text-align: center;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-Ucg0xejHqcc/T7Qub40Z7AI/AAAAAAAADXc/K3a5UWVnVSA/s1600/20071-homenaje-p-stumo-a-carlos-fuentes-en-bellas-artes.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="199" src="http://3.bp.blogspot.com/-Ucg0xejHqcc/T7Qub40Z7AI/AAAAAAAADXc/K3a5UWVnVSA/s320/20071-homenaje-p-stumo-a-carlos-fuentes-en-bellas-artes.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;5. México y Fuentes 
forman ­-cualquiera lo repite- un binomio inseparable. Cierto: la 
infancia y juventud de fuentes transcurrieron en buena medida fuera del 
país. Y, desde hace años, divide su celosa intimidad entre Londres y la 
capital mexicana. Pero en más de un sentido nunca ha escapado de aquí. 
De la patria imaginaria que ha elegido, no de aquella que le ha tocado. 
Como otros hicieron con Comala o Santa María o Yoknapatawpha, Fuentes 
también se inventó una extraña tierra para que la poblasen sus 
personajes. La llamó México. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;6. &lt;i&gt;Aura &lt;/i&gt;resulta inevitablemente incómoda. Sesenta y dos páginas &lt;i&gt;perfectas&lt;/i&gt;. Y hay quien se lo echa en cara. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;7. &lt;i&gt;La edad del tiempo&lt;/i&gt; es el más vasto desafío narrativo intentado entre nosotros. Pero mientras la &lt;i&gt;Comedia humana &lt;/i&gt;o de &lt;i&gt;En busca del tiempo perdido&lt;/i&gt;
 se asumen como universos coherentes, el de Fuentes es el reflejo de un 
caos cuántico. Cada una de sus piezas contiene un holograma del 
conjunto. Y el conjunto no nace de la mera acumulación de sus partes, 
sino del orden que cada quien escoge para recorrerlo. En &lt;i&gt;La edad del tiempo&lt;/i&gt;, el orden está determinado por el lector: no hay una guía, uno no tiene por qué empezar con &lt;i&gt;Los días enmascarados&lt;/i&gt; o &lt;i&gt;La región más transparente&lt;/i&gt; o terminar con &lt;i&gt;La voluntad y la fortuna&lt;/i&gt;.
 La obra de Fuentes -y su interpretación final- se torna variable, 
arbitraria, azarosa. No es, pues, un monolito, sino una red. Única 
sugerencia: sus claves se hallan en su libro más arduo y portentoso: &lt;i&gt;Terra Nostra&lt;/i&gt;. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-4177602103016479790?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/4177602103016479790/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=4177602103016479790" title="0 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/4177602103016479790?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/4177602103016479790?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/viva-fuentes.html" title="Viva Fuentes" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://3.bp.blogspot.com/-CRewL7RikR0/T7Qu02qJNcI/AAAAAAAADXk/AYzLKSwxQfI/s72-c/0000420671.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>0</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;C0MERX86fSp7ImA9WhVUEU8.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-9019803911288204026</id><published>2012-05-15T15:36:00.001-07:00</published><updated>2012-05-15T15:36:44.115-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-15T15:36:44.115-07:00</app:edited><title>Un chiste</title><content type="html">&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;
&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-o_m5NPZ9nW4/T7LaVEqnQUI/AAAAAAAADXQ/_WntfV4fNjc/s1600/Kierkegaard.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-o_m5NPZ9nW4/T7LaVEqnQUI/AAAAAAAADXQ/_WntfV4fNjc/s400/Kierkegaard.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Una vez sucedió que en un teatro se declaró un incendio entre bastidores. El payaso salió al proscenio para dar la noticia al público. Pero la gente creyó que se trataba de un chiste y aplaudió con ganas. El payaso repitió la noticia y los aplausos fueron todavía más jubilosos. Así creo yo que perecerá el mundo, en medio del júbilo general del respetable público que pensará que se trata de un chiste.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Sören Kierkegaard, &lt;i&gt;Dipsálmata&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
(Citado por Antonio Fernández Ferrer en "La mano de la hormiga")&lt;br /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-9019803911288204026?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/9019803911288204026/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=9019803911288204026" title="2 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/9019803911288204026?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/9019803911288204026?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/un-chiste.html" title="Un chiste" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/-o_m5NPZ9nW4/T7LaVEqnQUI/AAAAAAAADXQ/_WntfV4fNjc/s72-c/Kierkegaard.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>2</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;DkYFQ3k6fyp7ImA9WhVVGUU.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-5062170451210417552</id><published>2012-05-14T01:27:00.001-07:00</published><updated>2012-05-14T01:28:32.717-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-14T01:28:32.717-07:00</app:edited><title>Entrevista</title><content type="html">Guillermo Martínez y yo fuimos entrevistados por la gente de la Revista Ñ (Clarín, Argentina) en el marco de la Feria del Libro de Buenos Aires. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;iframe width="515" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/EUUrYhUGsC8?rel=0" frameborder="0" allowfullscreen&gt;&lt;/iframe&gt;
&lt;br /&gt;
Para conversar sobre los mundos literarios construidos en sus novelas 
más recientes, Eduardo Berti, último ganador del Premio Emecé con &lt;b&gt;Un país imaginado&lt;/b&gt;, y Guillermo Martínez, autor de &lt;b&gt;Yo también tuve una novia bisexual&lt;/b&gt; (Planeta), visitaron el stand de Ñ en la feria. Minutos después, 
participaban de una mesa sobre mundos diferentes “para elegir”. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;¿Qué tipo de elementos utilizaron para construir los mundos literarios de sus novelas? &lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Berti:&lt;/b&gt;
 Uno siempre construye mezclando imaginación con vivencias. Son 
elementos, aunque mi elección es muy extrema: me fui muy lejos a 
ambientar la novela, a la China, donde estuve un mes y medio en toda mi 
vida. Hay grandes diferencias culturales, pero mi experiencia la usé a 
fondo: mi mujer estudia chino y nos hicimos amigos de su profesora. Leí 
libros de historia, de literatura china y de otros escritores que 
hicieron el mismo ejercicio: occidentales que imaginaron China. Y como 
pasa siempre en la literatura, lo que uno cree que es más osado, más 
loco, termina siendo más cercano a la realidad que lo que está bien 
documentado. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Martínez: &lt;/b&gt;La novela no transcurre 
en la Argentina sino en un país lejano, del que me siento apartado en 
cuestiones culturales, pero esa especie de distancia del extranjero 
percibe en su verdadera extrañeza. Me interesaba unir dos modos de 
escribir que en general se plantean en las antípodas: el gran retrato de
 lo social/político vs. la relación íntima/privada, que a veces parece 
casi encapsulada y a resguardo de la realidad concreta/histórica. Quería
 empezar en una clave íntima, lo carnal: un mundo no escrito del todo, 
porque se escribe hasta el acto y todos sabemos que hay una gramática de
 los cuerpos. Quería que en algún momento irrumpiera lo histórico, que 
en este caso tiene que ver con las Torres Gemelas, y cómo eso que parece
 lejano, aún si ellos viven en los Estados Unidos, termina por tocarlos.
 Estaba pensando que lo que une a nuestra novelas es que hay chicas 
bisexuales, pero como si hubiéramos tomado dos modos muy distintos de 
hablar de algo que es similar, que es la marca en una chica de la 
relación previa con otra. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;¿Cuáles son los motivos de este mundo lejano que más repercuten en la actualidad? &amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Berti:&lt;/b&gt;
 Hay una idea de antípoda en la novela todo el tiempo. Está escrita al 
principio de un siglo pero pasa a comienzos del siglo anterior, está 
ambientada en China que es una antípoda de por sí, la voz es una chica y
 soy hombre, una chica que prácticamente tiene mi edad al revés (41/14),
 pero a la vez siento que habla de cosas absolutamente universales y muy
 cercanas: la amistad, la idolatría, el amor, los celos, la autoridad, 
el mandato paterno, el espacio de libertad dentro de una sociedad, las 
tradiciones… Cada lector hará con esto lo que quiera, pero tiene un 
montón de temas ahí. Quise que dentro de ese mundo extraño de la novela 
hubiera cosas concretas. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Martínez: &lt;/b&gt;En mi caso 
hay una historia que está dando vueltas en las discusiones sobre 
literatura argentina, sobre la posible falta de lenguaje nacional dentro
 de estas novelas que transcurren en países extranjeros. Es muy difícil 
definir en qué lenguaje escribir si uno lo hace desde la antigua China o
 en un campus de Oxford, donde todos hablan en inglés. Aparece un 
problema del lenguaje que muchos desprecian o consideran que no existe, y
 en mi novela intento manejar esos matices y hacerlos jugar a favor de 
lo sexual, que es lo que me interesaba: cómo circula ese lenguaje 
partido y sus diferentes variantes. Creo que todos los escritores, de un
 modo u otro, han tenido la experiencia del viaje y eso hace también a 
una problematización de qué es un lenguaje nacional.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-5062170451210417552?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/5062170451210417552/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=5062170451210417552" title="0 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/5062170451210417552?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/5062170451210417552?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/entrevista.html" title="Entrevista" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://img.youtube.com/vi/EUUrYhUGsC8/default.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>0</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;A0QHR3Y_fyp7ImA9WhVVGEw.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-6440877808798945051</id><published>2012-05-12T03:42:00.003-07:00</published><updated>2012-05-12T03:42:16.847-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-12T03:42:16.847-07:00</app:edited><title>La Balandra</title><content type="html">&lt;br /&gt;
Además de escritora y guionista, Alejandra Laurencich dirige desde hace unos meses la excelente revista “La Balandra (otra narrativa)”, una
publicación trimestral que se ocupa de la creación literaria (y de su trastienda) y cuya intención es servir de guía a lectores curiosos y también a nuevos narradores.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
El primer número de "La Blandra" fue todo un éxito (en pocos días se agotaron casi tres mil ejemplares): algo extraordinario y auspicioso tratándose de una publicación que da cabida no solamente a escritores de renombre, sino también a autores inéditos, emergentes o poco menos que desconocidos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
"El objetivo es difundir el oficio de la escritura y divulgarlo entre la 
gente que empieza a escribir", le contaba hace algunos meses Laurencich a Silvina Friera, en el diario Página/12. "Estoy acostumbrada a escuchar 
permanentemente las inquietudes de los que traen sus primeros textos a 
mis talleres. Pero también me acuerdo de lo que yo tenía en la cabeza 
cuando comencé, cuando escuchaba un nombre y me preguntaba quién sería. 
¿Por qué no hacer una revista que sea difusora de lo que nosotros 
sabemos, pero el que comienza no sabe? Si muestro el compromiso con la 
escritura, no es solamente para ayudar al que arranca, sino también para
 dejar afuera al que cree que escribir es una pavada. Me interesa que se
 vea el compromiso vital y poner el foco en la trastienda de la 
escritura. Por otro lado, quiero mostrar también a los editores y el 
camino a emprender cuando alguien termina un libro y se tiene que mover 
para publicarlo. Con el testimonio de todos los escritores y editores, 
el que lea la revista se va a enterar de que hay un mundo desconocido 
para él".&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;
&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-EEHBd3f7_i4/T64-EDef3uI/AAAAAAAADXA/An_KU4rNLEg/s1600/544755_426232870729987_278270732192869_1575581_441461513_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-EEHBd3f7_i4/T64-EDef3uI/AAAAAAAADXA/An_KU4rNLEg/s320/544755_426232870729987_278270732192869_1575581_441461513_n.jpg" width="228" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
La buena noticia es que acaba de salir el tercer número de "La Balandra". Se ofrece un panorama de la narrativa croata, se cuentan casos de "rechazos editoriales que hicieron historia" y se presenta a nuevos naradores como César Bianchi, Jorge Muñoz o Luciana Czudnoswki. El tema central es un eterno debate: "¿Imaginación o experiencia? ¿Qué ayuda más para escribir ficción?" (hemos sido convocados a opinar, entre otros, Marcelo Figueras, Inés Garland, Raúl Brasca, Mariana Enríquez, María Teresa Andruetto, Perla Suez, Mori Ponsy, Ignacio Molina, Vlady Kociancich y yo). Y Claudia Piñeiro cuenta "cómo empezó a ser escritora", además de mostrar algunos de sus "apuntes de escritura".&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
"La Balandra" está abierta a recibir textos de autores nuevos (&lt;a href="http://www.la-balandra.com.ar/autoresnuevos.html"&gt;http://www.la-balandra.com.ar/autoresnuevos.html&lt;/a&gt;) y se consigue en numerosos puntos de venta (&lt;a href="http://www.la-balandra.com.ar/puntosdeventa.html"&gt;http://www.la-balandra.com.ar/puntosdeventa.html&lt;/a&gt;).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ojalá que el proyecto siga adelante manteniendo su altísimo nivel.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-6440877808798945051?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/6440877808798945051/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=6440877808798945051" title="0 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/6440877808798945051?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/6440877808798945051?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/la-balandra.html" title="La Balandra" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://2.bp.blogspot.com/-EEHBd3f7_i4/T64-EDef3uI/AAAAAAAADXA/An_KU4rNLEg/s72-c/544755_426232870729987_278270732192869_1575581_441461513_n.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>0</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;DEMCQnYzfip7ImA9WhVVFks.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-7202921368776104142</id><published>2012-05-10T09:13:00.001-07:00</published><updated>2012-05-10T09:14:23.886-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-10T09:14:23.886-07:00</app:edited><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Cinco libros" /><title>Cinco libros: Martín Felipe Castagnet</title><content type="html">&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: georgia; font-size: 100%;"&gt;&lt;b&gt;Estoy      
 pidiéndole a diversos escritores y artistas  que  recomienden  cinco   
   libros de ficción a los lectores de este blog y  por  qué no,  de   
paso,    al autor del mismo. No se trata, para nada, de un    ránking ni
   mucho    menos de una lista canónica. Se trata, más bien,  de   cinco
   libros que    repentinamente ellos quieran proponer y  compartir con 
    los demás. &lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family: georgia; font-size: 100%; font-weight: bold;"&gt;&lt;br /&gt;El voto de Martín Felipe Castagnet:&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: georgia; font-size: 100%; font-weight: bold;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
Te envío 5 libros de mis favoritos, de los que leí con placer porcino:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-x5R39RtaTik/T6vo31JUSGI/AAAAAAAADW0/0BEGKtngeVg/s1600/EL+LIBRO+DEL+HAIKU.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-x5R39RtaTik/T6vo31JUSGI/AAAAAAAADW0/0BEGKtngeVg/s320/EL+LIBRO+DEL+HAIKU.jpg" width="203" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div&gt;
&lt;i&gt;&amp;nbsp; &lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;i&gt;El asesino de chanchos&lt;/i&gt;, de Luciano Lamberti&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;El libro del haiku&lt;/i&gt;, de Alberto Silva&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;La maravillosa vida breve de Oscar Wao&lt;/i&gt;, de Junot Díaz&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Levantad, carpinteros, la viga del tejado&lt;/i&gt; de JD Salinger&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Zama&lt;/i&gt;, de Antonio Di Benedetto&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Martín Felipe Castagnet nació en La Plata en mayo de 1986. Es Licenciado
 en Letras por la Universidad Nacional de La Plata y trabaja como 
profesor de secundario en City Bell. Realizó talleres literarios con 
Diego Grillo Trubba y Juan Terranova. En abril de este año su novela &lt;/i&gt;&lt;i&gt;Los cuerpos del verano
 ganó el Premio a la Joven Literatura Latinoamericana, organizado en 
Francia por la MEET – Maison des Écrivains Étrangers et des Traducteurs 
(“Casa de Escritores Extranjeros y de Traductores”) de Saint-Nazaire y 
por La Marelle, Villa des projets d’auteurs (“Casa de proyectos de 
autores”), Marsella, con la ayuda de los servicios culturales de la 
Embajada de Francia en Argentina.&lt;/i&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-7202921368776104142?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/7202921368776104142/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=7202921368776104142" title="0 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/7202921368776104142?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/7202921368776104142?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/cinco-libros-martin-felipe-castagnet.html" title="Cinco libros: Martín Felipe Castagnet" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/-x5R39RtaTik/T6vo31JUSGI/AAAAAAAADW0/0BEGKtngeVg/s72-c/EL+LIBRO+DEL+HAIKU.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>0</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;D0YGSXo-fyp7ImA9WhVVFUo.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-7514647007881119643</id><published>2012-05-09T07:52:00.001-07:00</published><updated>2012-05-09T07:52:08.457-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-09T07:52:08.457-07:00</app:edited><title>Hablemos de metafísica</title><content type="html">&lt;span lang="ES" style="font-weight: normal;"&gt;Preguntas&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span lang="ES" style="font-weight: normal;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span lang="ES" style="font-size: 11pt;"&gt;¿Acaso el universo se le ofrece
como un “peso”? ¿Un peso que usted lleva, que usted arrastra? O, por el
contrario, ¿tiene usted la sensación de “flotar” sobre el mundo? Motive sus
respuestas.¿A qué hora y en qué
circunstancias siente usted con claridad a su “yo”? ¿Tiene éste un olor? ¿Un
sabor? ¿Un color? ¿Una forma?&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span lang="ES" style="font-size: 11pt;"&gt;¿Tiene un “rostro”? ¿Cuándo tiene usted la
impresión de que se le escapa?&lt;/span&gt;

















&lt;br /&gt;
&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 14pt;"&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 14pt;"&gt;
&lt;span lang="ES" style="font-size: 11pt;"&gt;¿Le agradan los en-sí? ¿O
prefiere los para-sí?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 14pt;"&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 14pt;"&gt;
&lt;span lang="ES" style="font-size: 11pt;"&gt;Comúnmente suele decirse que
“el tiempo es oro”. Haga el cálculo en dólares.¿Cómo se representa usted al
Ser?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 14pt;"&gt;
&lt;span lang="ES" style="font-size: 11pt;"&gt;¿Tiene plumas en los cabellos?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 14pt;"&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 14pt;"&gt;
&lt;span lang="ES" style="font-size: 11pt;"&gt;¿Es la Nada más sensible el
domingo que los otros días? ¿Desea usted pasar en ella sus vacaciones?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 14pt;"&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 14pt;"&gt;
&lt;span lang="ES" style="font-size: 11pt;"&gt;¿La Esencia está mezclada con
los objetos en forma de polvo? ¿O como un líquido? ¿O bien cómo raíces muy
sutiles inmersas en el centro de las cosas?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 14pt;"&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 14pt;"&gt;
&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;
&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-AiVq8oKkNgc/T6qEiGKJOUI/AAAAAAAADWo/GirpCjCxCiw/s1600/Jean+tardieu.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-AiVq8oKkNgc/T6qEiGKJOUI/AAAAAAAADWo/GirpCjCxCiw/s1600/Jean+tardieu.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span lang="ES" style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span lang="ES" style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;Jean Tardieu &lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;span lang="ES" style="font-size: small;"&gt;(1903-1995)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-7514647007881119643?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/7514647007881119643/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=7514647007881119643" title="1 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/7514647007881119643?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/7514647007881119643?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/hablemos-de-metafisica.html" title="Hablemos de metafísica" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://2.bp.blogspot.com/-AiVq8oKkNgc/T6qEiGKJOUI/AAAAAAAADWo/GirpCjCxCiw/s72-c/Jean+tardieu.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>1</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;DEUHR34-fCp7ImA9WhVVFEs.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-2703110094240537105</id><published>2012-05-08T01:34:00.002-07:00</published><updated>2012-05-08T01:37:16.054-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-08T01:37:16.054-07:00</app:edited><title>Los cuerpos del verano</title><content type="html">&lt;div class="yiv1705272985MsoNormal" style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="yiv1705272985" lang="ES-MX"&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="yiv1705272985MsoNormal" style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="yiv1705272985" lang="ES-MX"&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;El 28 de abril de 2012, un jurado compuesto por Eduardo Berti, Michel
 Lafon, Pablo de Santis, Vlady Kociancich, Alan Pauls,&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="yiv1705272985" lang="ES-MX"&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;Iván Salinas&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="yiv1705272985" lang="ES-MX"&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;y Silvia Hopenhayn,&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="yiv1705272985" lang="ES-MX"&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;&amp;nbsp;otorgó el&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;i class="yiv1705272985"&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;Premio a la joven literatura&amp;nbsp;&lt;span class="yiv1705272985"&gt;latinoamericana&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;, por unanimidad, a&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;i class="yiv1705272985"&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;Los cuerpos del verano&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;, novela breve del argentino Martín Felipe Castagnet.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="yiv1705272985MsoNormal" style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="yiv1705272985MsoNormal" style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="yiv1705272985" lang="ES-MX"&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;El premio fue organizado en Francia por la&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;i class="yiv1705272985"&gt;&lt;span class="yiv1705272985" lang="ES-MX"&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt; MEET –&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;i class="yiv1705272985"&gt;&lt;span class="yiv1705272985" lang="EN-GB"&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;Maison des Écrivains Étrangers et des Traducteurs (“&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span class="yiv1705272985" lang="ES-MX"&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;Casa de Escritores Extranjeros y de Traductores”) de Saint-Nazaire y por &lt;/span&gt;&lt;i class="yiv1705272985"&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;La Marelle, Villa des projets d’auteurs&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;&amp;nbsp;(“Casa de proyectos de autores”), Marsella&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="yiv1705272985"&gt;, con la ayuda de los servicios culturales de la Embajada de Francia en Argentina,&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;y en ésta – su séptima edición– estuvo consagrado a la literatura argentina.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="yiv1705272985MsoNormal" style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="yiv1705272985MsoNormal" style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; text-align: center;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-bUkuEFuLpHA/T6jaHPSZ3JI/AAAAAAAADWU/dpUGn7CQdYA/s1600/St+Nazaire.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="69" src="http://3.bp.blogspot.com/-bUkuEFuLpHA/T6jaHPSZ3JI/AAAAAAAADWU/dpUGn7CQdYA/s320/St+Nazaire.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; text-align: center;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-YTQ0AkuVimU/T6jaKVDXa1I/AAAAAAAADWc/WLpODQb5QoQ/s1600/64990560.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="122" src="http://2.bp.blogspot.com/-YTQ0AkuVimU/T6jaKVDXa1I/AAAAAAAADWc/WLpODQb5QoQ/s320/64990560.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="yiv1705272985MsoNormal" style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="yiv1705272985MsoNormal" style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class="yiv1705272985MsoNormal" style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;Este&lt;/span&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt; premio literario,&amp;nbsp; que en sus ediciones anteriores estuvo consagrado –como siempre–&amp;nbsp; a un país en particular (&lt;/span&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Uruguay, Costa Rica, Venezuela, Cuba, México y Brasil), tiene como objetivo descubrir y&amp;nbsp;publicar la ópera prima de un &lt;/span&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;joven &lt;/span&gt;&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;escritor 
latinoamericano.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span class="yiv1705272985Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;La obra ganadora será publicada&amp;nbsp;en octubre de 
2012, en Argentina, por las ediciones Factótum y en Francia por&amp;nbsp; MEET 
(en este último caso, en edición bilingüe).&amp;nbsp;El laureado efectuará una estancia de cuatro meses 
en Francia, en Saint-Nazaire y en Marsella, en el narco de una residencia de escritura.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-2703110094240537105?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/2703110094240537105/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=2703110094240537105" title="2 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/2703110094240537105?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/2703110094240537105?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/los-cuerpos-del-verano.html" title="Los cuerpos del verano" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://3.bp.blogspot.com/-bUkuEFuLpHA/T6jaHPSZ3JI/AAAAAAAADWU/dpUGn7CQdYA/s72-c/St+Nazaire.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>2</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;DEIGRXgzeSp7ImA9WhVVE0U.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-3936555492014952814</id><published>2012-05-07T03:24:00.000-07:00</published><updated>2012-05-07T03:28:44.681-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-07T03:28:44.681-07:00</app:edited><title>Flores blancas</title><content type="html">&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
Flores blancas llovieron sobre Buenos Aires la noche en que nació Juan Arias. Las vieron muchos, las olieron menos. Que fuera porque él nacía, quién pudo saberlo. Ni su madre, que no las vio, aparte de morir en seguida.&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
Alguien en un departamento solitario las pudo ver bajando por la noche. Se dijo ¿quién nace? o ¿quién muere? Nada más.&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Ya está dicho, nació Juan Arias. De su vida poco puede agregarse. Rico, hubiera hecho papel de caballero. Pero fue pobre. Era considerado un tonto, aunque de gran belleza.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;En la vejez le dieron el trabajo que juzgó más apropiado a su persona: ubicar autos en la Diagonal. Lo hacía con cuidado, como todo.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Murió allí, una noche. Suavemente, a pesar de la lluvia.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;
&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-1H79wTUspcI/T6eiA-AK8jI/AAAAAAAADWI/nQ9HO2nG9D0/s1600/4044155877_5c30faec80.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-1H79wTUspcI/T6eiA-AK8jI/AAAAAAAADWI/nQ9HO2nG9D0/s320/4044155877_5c30faec80.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Sara Gallardo, &lt;i&gt;El país del humo&lt;/i&gt; (cuentos y microcuentos), Alción Editora. &lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-3936555492014952814?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/3936555492014952814/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=3936555492014952814" title="0 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/3936555492014952814?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/3936555492014952814?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/flores-blancas.html" title="Flores blancas" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/-1H79wTUspcI/T6eiA-AK8jI/AAAAAAAADWI/nQ9HO2nG9D0/s72-c/4044155877_5c30faec80.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>0</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;CkMHQHc5eSp7ImA9WhVVFE8.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-998706158614735046</id><published>2012-05-03T07:04:00.002-07:00</published><updated>2012-05-07T12:53:51.921-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-07T12:53:51.921-07:00</app:edited><title>Ver leer</title><content type="html">&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Viajo&amp;nbsp;bastante en el subte de Madrid, ciudad en la que vivo desde hace unos tres años, y en estos últimos meses (consecuencia, supongo, de los regalos de Navidad y Reyes) he notado que, de cada tres viajes que hago, al menos en uno me topo con alguien que lee un Kindle o algo parecido. No busco hacer estadísticas a partir de mi experiencia, atada a horarios y recorridos puntuales, pero sí puedo decir que ayer, mientras viajaba en la línea 5 con una lectora de Papyre sentada a mi derecha, me había puesto a cavilar cómo cambian nuestros hábitos de lectura y la percepción del acto de lectura ajeno, cuando la anciana que viajaba a mi izquierda, absorta en su revista con monstruosas fotos de la duquesa de Alba, bajó en la estación Diego de León y (lo juro sobre una Biblia, pero que sea de papel) en su reemplazo se sentó una mujer con un ebook Sony, de modo que, por primera vez en mi vida (aunque, sospecho, no la última), me vi entre dos lectoras electrónicas.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;No estoy en contra de las novedades ni de los cambios porque, entre varias razones, nos conceden la eterna juventud de las primeras veces. En cuanto a los promocionados libros electrónicos, me inspiran curiosidad. Me agrada la invención de una pantalla que, en teoría, es menos dañina para los ojos que la de las computadoras habituales. Los libros electrónicos me parecen prácticos cuando una mudanza equivale a mover cientos de volúmenes o, por ejemplo, cuando necesitamos consultar de la noche a la mañana cierto libro que no se consigue en nuestra ciudad y no podemos esperar a que el correo nos lo traiga. También pienso que se prestan muy bien para el material de consulta (diccionarios, enciclopedias), pero, la verdad sea dicha, a la hora de leer una novela, un poema o un relato sigo prefiriendo llevar a la cama o al sillón un buen libro de papel. Al mismo tiempo, me preocupa que debido a los formatos digitales los libros se pirateen con la impunidad con que hoy se descarga música, sin hablar de que los músicos compensan el perjuicio (al menos en forma parcial) con conciertos o derechos de reproducción en radio o en TV, por ejemplo, mientras que los escritores no tenemos alternativas: sólo cobramos regalías por cada libro vendido y cuando nos invitan a lecturas públicas (en una librería o en una biblioteca) con suerte nos dan las gracias, salvo en contados países como Alemania donde estas lecturas son pagas.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style="border: medium none;"&gt;
&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-ECrkUXNc-iQ/T6KQPDe1ZhI/AAAAAAAADV8/tPRPlYEnPKg/s1600/la-lectora-sumisa-de-renc3a9-magritte%5B1%5D.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="320" mea="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-ECrkUXNc-iQ/T6KQPDe1ZhI/AAAAAAAADV8/tPRPlYEnPKg/s320/la-lectora-sumisa-de-renc3a9-magritte%5B1%5D.jpg" width="250" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Mucho antes de los ebooks, el escritor Julien Gracq observó en su ensayo Leyendo escribiendo (1980) que "los últimos quince años, que no parece deban contar tanto en la historia de nuestra literatura, han aportado más cambios en la industria de la edición y en el comercio del libro que los que se conocían desde Gutenberg". Todo permite suponer, siguiendo este razonamiento de Gracq, que los lectores (sobre todo las lectoras) de los subterráneos del mundo han cambiado de envase mucho más que de contenido. Pero no estoy seguro de ello. Y si mi humilde estudio estadístico del tema flaquea al llegar a este punto no es casual: puedo hacer con facilidad un censo de los colores, las marcas y los formatos de los llamados "ereaders", pero soy incapaz de decir qué autores y qué títulos se están leyendo puesto que esa información ha pasado a ser invisible. Hay algo en este fenómeno que podría compararse con la ya antigua irrupción del walkman , cuando la música se volvió un secreto al oído. Sin embargo, en el caso de la música, había (y sigue habiendo) filtraciones de malos auriculares y volúmenes elevados y no hacía falta, como pasa con los ebooks, una actitud excesivamente indiscreta para saber, como mínimo, si nuestra vecina de asiento está leyendo un ensayo, una novela, una revista o un material de trabajo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Tuve dos tías que eran maestras de literatura en Buenos Aires. Una de ellas cometía el "desliz" de leer, de tanto en tanto, algún libro impropio para su rango. Recuerdo cuando quiso leer una comentada biografía de Carlos Monzón (entonces en la cumbre de su fama) y, como nadie debía verla con "eso", decidió forrar la cubierta para ocultar el delito. Hay otra gente que procede como mi tía, pero dista de ser legión; para los que amamos los libros, por lo tanto, estar en un transporte público, en una sala de espera o en un café suele ser un termómetro de lo que "se está leyendo". No sólo detectamos títulos y autores, sino que al ver a alguien con una obra que leímos nos tienta, por ejemplo, evaluar si ha alcanzado ya esa escena que nuestra memoria atesora tal vez algo trastocada. Los ebooks, lamentablemente, borran huellas y experiencias por el estilo. Cada página se ve igual a la otra, como el libro de mármol de alguna estatua.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Ver leer es, desde siglos, un espectáculo tan informativo como sensual. Uno de mis cuadros predilectos en el Museo de Orsay, de París, es La lectora , de Fantin-Latour, eslabón de toda una cadena de obras que presentan a una mujer con un libro: desde Renoir o Monet hasta Picasso o Balthus, desde la "lectora sumisa" hasta la "lectora distraída" de Matisse. Acerca de La lectora sumisa de Magritte, César Aira escribió hace poco un comentario en el que recuerda cierta inspirada idea de Marcel Duchamp: que el título es "un color más" del cuadro (más en el caso de pintores como Magritte o De Chirico, excelentes tituladores). Se me ocurre, a partir de esto, que la pérdida del dato del título del libro que lee nuestra vecina en el subte o en el bus, en el tren o en el avión es, con permiso de Duchamp, "un color menos". ¿Ya no podremos decir, como antes, "era alta, pálida, rubia y estaba leyendo a Stendhal?" ¿Qué diremos? "¿Era morena, de ojos verdes y tenía un ebook marca Samsung?"&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Originalmente publicado en ADN Cultura (La Nación, Argentina) el viernes pasado:&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;a href="http://www.lanacion.com.ar/1467780-ver-leer"&gt;&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;http://www.lanacion.com.ar/1467780-ver-leer&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-998706158614735046?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/998706158614735046/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=998706158614735046" title="2 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/998706158614735046?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/998706158614735046?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/ver-leer.html" title="Ver leer" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/-ECrkUXNc-iQ/T6KQPDe1ZhI/AAAAAAAADV8/tPRPlYEnPKg/s72-c/la-lectora-sumisa-de-renc3a9-magritte%5B1%5D.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>2</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;CUUERXs-eyp7ImA9WhVWGUw.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-4616934669762459905</id><published>2012-05-01T16:00:00.000-07:00</published><updated>2012-05-01T16:00:04.553-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-01T16:00:04.553-07:00</app:edited><title>Feria del Libro de Buenos Aires</title><content type="html">&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;
&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-aOFknjofSqs/T6Bq3aM1QnI/AAAAAAAADVw/HJ_yng1nLWk/s1600/img_1208704493_ferialibrobsasrural342008%5B1%5D.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="192" mea="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-aOFknjofSqs/T6Bq3aM1QnI/AAAAAAAADVw/HJ_yng1nLWk/s320/img_1208704493_ferialibrobsasrural342008%5B1%5D.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span lang="ES-AR" style="color: black; font-family: &amp;quot;Calibri&amp;quot;, &amp;quot;sans-serif&amp;quot;; line-height: 115%; mso-ansi-language: ES-AR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;"&gt;&lt;span style="font-family: Georgia, &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;, serif;"&gt;En el marco del Programa de Actividades de la 38ª Feria Internacional del Libro de Buenos Aires, el día&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal;"&gt; 2 de mayo &lt;/b&gt;a las 17:30 en la Sala &lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal;"&gt;Leopoldo&lt;/b&gt; &lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal;"&gt;Lugones&lt;/b&gt;&lt;span style="mso-spacerun: yes;"&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;de la Rural, Predio Ferial de Buenos Aires, habrá una entrevista pública a &lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal;"&gt;Eduardo Berti &lt;/b&gt;moderada por&lt;span style="mso-spacerun: yes;"&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;Hugo Caligaris.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span lang="ES-AR" style="color: black; font-family: &amp;quot;Calibri&amp;quot;, &amp;quot;sans-serif&amp;quot;; line-height: 115%; mso-ansi-language: ES-AR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;"&gt;&lt;span style="font-family: Georgia;"&gt;La charla cuenta con el auspicio del suplemento ADN Cultura, del diario La Nación, de Argentina.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-4616934669762459905?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/4616934669762459905/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=4616934669762459905" title="0 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/4616934669762459905?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/4616934669762459905?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/05/feria-del-libro-de-buenos-aires.html" title="Feria del Libro de Buenos Aires" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/-aOFknjofSqs/T6Bq3aM1QnI/AAAAAAAADVw/HJ_yng1nLWk/s72-c/img_1208704493_ferialibrobsasrural342008%5B1%5D.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>0</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;CkMDRnk7fip7ImA9WhVVFE8.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-5753554302439143941</id><published>2012-04-28T19:13:00.005-07:00</published><updated>2012-05-07T12:54:37.706-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-05-07T12:54:37.706-07:00</app:edited><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Cinco libros" /><title>Cinco libros: Pilar Adón</title><content type="html">&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Estoy pidiéndole a diversos escritores y artistas que recomienden cinco libros de ficción a los lectores de este blog y por qué no, de paso, al autor del mismo. No se trata, para nada, de un ránking ni mucho menos de una lista canónica. Se trata, más bien, de cinco libros que repentinamente ellos quieran proponer y compartir con los demás. &lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;El voto de Pilar Adón:&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style="border: medium none;"&gt;
&lt;a href="http://pictures.todocoleccion.net/tc/2011/08/16/28221153.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="320" oda="true" src="http://pictures.todocoleccion.net/tc/2011/08/16/28221153.jpg" width="196" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;"Franny y Zooey", de J.D. Salinger&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;"Orlando", de Virginia Woolf&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;"Henry y Cato", de Iris Murdoch&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;"Un rey sin diversión", de Jean Giono&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;"Walden", de Henry David Thoreau&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style="border: medium none;"&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;b&gt;Pilar Adón (Madrid, 1971) ha publicado los libros de relatos El mes más cruel (Impedimenta, 2010, Nuevo Talento Fnac) y Viajes Inocentes (Páginas de Espuma, 2005, Premio Ojo Crítico de Narrativa), y las novelas Las hijas de Sara (Alianza, 2003) y El hombre de espaldas. Ha sido incluida en diversos volúmenes de relato: Perros, gatos y lémures (Errata naturae, 2011), Rusia imaginada (Nevsky Prospects, 2011), Pequeñas Resistencias 5 (Páginas de Espuma, 2010) y Siglo XXI (Menoscuarto, 2010). En 2011 publica el poemario La hija del cazador (La Bella Varsovia) y forma parte de distintas antologías poéticas. Ha publicado relatos y poesía en Babelia, ABCD, Público, Eñe, Turia… Ha traducido obras de Penelope Fitzgerald, Henry James, Christina Rossetti y Edith Wharton, entre otros.&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style="border: medium none;"&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-5753554302439143941?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/5753554302439143941/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=5753554302439143941" title="3 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/5753554302439143941?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/5753554302439143941?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/04/cinco-libros-pilar-adon.html" title="Cinco libros: Pilar Adón" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;CUYARH06fyp7ImA9WhVWE0g.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-1561850364036643898</id><published>2012-04-25T01:17:00.001-07:00</published><updated>2012-04-25T04:25:45.317-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-04-25T04:25:45.317-07:00</app:edited><title>Tres mundos</title><content type="html">&lt;br /&gt;
&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-7yIxiYkYCzM/T5ey503z9RI/AAAAAAAADVk/YwMnnofhSSA/s1600/xxxviii-feria-internacional-del-libro-de-buenos-aires-2012-04-10-41509.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="198" src="http://1.bp.blogspot.com/-7yIxiYkYCzM/T5ey503z9RI/AAAAAAAADVk/YwMnnofhSSA/s320/xxxviii-feria-internacional-del-libro-de-buenos-aires-2012-04-10-41509.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family: Default Sans Serif,Verdana,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;Pasado mañana, viernes 27 de abril, de 19:00 a 20:30 horas en la sala Victoria Ocampo de la Feria del libro de Buenos Aires: "Tres mundos para elegir: Ana María Shua, Eduardo 
Berti y Guillermo Martínez, nominados al Premio del Lector".&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;a href="http://www.el-libro.org.ar/internacional/culturales/premio-del-lector"&gt;http://www.el-libro.org.ar/internacional/culturales/premio-del-lector&amp;nbsp;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Default Sans Serif,Verdana,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;&lt;div style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; text-align: justify;"&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;En
esta edición de la Feria del Libro, un jurado formado por libreros preparó una
lista con los veinte títulos de ficción, de autor argentino, editados en 2011
que más les gustaron a ellos y a sus lectores. 
&lt;i&gt;Fenómenos de circo
&lt;/i&gt;, de Ana María Shua, 
&lt;i&gt;El país imaginado
&lt;/i&gt;, de Eduardo Berti, y 
&lt;i&gt;Yo también tuve una novia bisexual
&lt;/i&gt;, de Guillermo Martínez, forman
parte de esa selección.
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;Cada uno de los autores
presentará el libro de su colega el viernes 27 de abril a las 19 horas en la
sala Victoria Ocampo. Luego, firmarán ejemplares en el stand de Planeta (stand
1016 – Pabellón Verde).
&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-1561850364036643898?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/1561850364036643898/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=1561850364036643898" title="1 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/1561850364036643898?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/1561850364036643898?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/04/tres-mundos.html" title="Tres mundos" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/-7yIxiYkYCzM/T5ey503z9RI/AAAAAAAADVk/YwMnnofhSSA/s72-c/xxxviii-feria-internacional-del-libro-de-buenos-aires-2012-04-10-41509.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>1</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;DkcBQnw-fCp7ImA9WhVWEkg.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-53222800233718881</id><published>2012-04-24T00:54:00.000-07:00</published><updated>2012-04-24T00:54:13.254-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-04-24T00:54:13.254-07:00</app:edited><title>La delicadeza</title><content type="html">&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;
&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-oz8AKe3oemY/T5ZU90jrL0I/AAAAAAAADVc/EHi5mWUb7Gg/s1600/La+delicadeza+-+David+Foenkinos.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-oz8AKe3oemY/T5ZU90jrL0I/AAAAAAAADVc/EHi5mWUb7Gg/s320/La+delicadeza+-+David+Foenkinos.JPG" width="187" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
David Foenkinos (París, 1974) había publicado ya media docena de novelas, como &lt;i&gt; En cas de bonheur &lt;/i&gt; o &lt;i&gt; Nos séparations &lt;/i&gt; , y era un autor-promesa, "con futuro", cuando &lt;i&gt; La delicadeza &lt;/i&gt;
 , que acaba de ser traducida al español, se convirtió en uno de los 
grandes fenómenos editoriales del año 2009. La novela obtuvo diez 
premios (aunque ninguno de ellos de primer nivel) y fue finalista de 
todos los galardones prestigiosos: Goncourt, Médicis, Femina, Renaudot. 
Muchos críticos se rindieron a los pies de Foenkinos ("una novela 
deliciosa", escribió el novelista Frédéric Beigbeder en Le Monde) y, 
mientras el libro se traducía a unos quince idiomas, el propio autor y 
su hermano Stéphane rodaron la adaptación cinematográfica, con la 
actuación de Audrey Tautou, estrenada en Francia en diciembre último.
              &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;La delicadeza &lt;/i&gt; se distingue por su forma y por 
el tono del narrador: elegante y lleno de humor. La secuencia de 
capítulos breves permite una gran dinámica: elipsis, cambios de enfoque 
y, principalmente, la curiosa alternancia de pasajes narrativos con 
sucintas digresiones de toda clase: una receta, una lista con "ejemplos 
de dichos ridículos", una especie de informe sobre la alergia al pescado
 e incluso la definición de las palabras "delicado" y "delicadeza", cuya
 polisemia (desde la exquisitez hasta la fragilidad) la novela explora 
acertadamente. A veces, una de estas digresiones revela una fuente (que 
tal réplica proviene de tal película de Woody Allen, por ejemplo); otras
 el narrador conjetura algunas "frases que podría haber dicho" uno de 
los personajes de la propia novela. En muchos de estos casos es como si 
el autor hubiese decidido incorporar materiales de un supuesto (o 
verdadero) cuaderno de notas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Siendo la historia más bien simple ("chica conoce 
chico", accidente fatal del chico, duelo de ella, "chica conoce segundo 
chico" en el marco de una empresa sueca que bien podría ser Ikea) y 
planteada en forma lineal, lo que la dota de singularidad es, además de 
la forma ya mencionada, el trazo de ciertos personajes (ante todo del 
"segundo chico" de Nathalie: el sueco Markus, un antihéroe a contramano 
de los ideales de virilidad, una especie de Alain Souchon o Pierre 
Richard, como lo indica la mismísima novela), el don de Foenkinos para 
la observación y la frase certera ("había atravesado la adolescencia sin
 tropiezos, respetando los pasos de cebra"; "quería estar loco, lo cual 
era la prueba de que no lo estaba") y las intromisiones de un narrador 
muy visible, casi un personaje, que se cuela en la historia no sin 
sarcasmo. Éste incluso enmienda una información que acaba de 
proporcionar ("Se levantaron de prisa y se vistieron despacio") con una 
nota al pie que indica "quizá fuera al revés", pero nunca pierde de 
vista a sus personajes.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Foenkinos parece parodiar por momentos esa tendencia de
 la novela francesa a la frase tajante, al filo del apotegma ("Organizar
 una boda es como formar gobierno después de la guerra"; "El diccionario
 Larousse termina ahí donde empieza al corazón"), aunque él mismo cae en
 la trampa en ciertos pasajes y termina escribiendo, por ejemplo: 
"Vivimos sometidos a la tiranía de los deseos ajenos". Así como por 
momentos las digresiones se pasan de rosca (la lista de los álbumes que 
John Lennon hubiera grabado si no hubiese muerto), también hay veces en 
que el narrador se refugia en el cinismo y se burla de lo que cuenta. No
 son los mejores pasajes. Sin embargo, sobre todo en el último tercio 
del libro, Foenkinos deja de lado el peor cinismo del segundo tercio. Es
 como si la historia lo hubiese acabado por conquistar, algo que acaso 
se deba en buena medida a las virtudes de Markus como personaje.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt; La delicadeza &lt;/i&gt; mezcla guiños implícitos al 
"acto gratuito" del Lafcadio de André Gide, a la canción "Nathalie" de 
Gilbert Bécaud y puede que a &lt;i&gt; Seinfeld &lt;/i&gt; (el dispensador de 
caramelos PEZ, pieza central en un episodio de la serie de televisión, 
aparece aquí con fuerza), con homenajes explícitos al famoso capítulo 7 
de &lt;i&gt; Rayuela &lt;/i&gt; , de Cortázar ("Toco tu boca..."). El resultado es, 
parafraseando la propia novela, "una forma moderna del sentido de humor 
en el amor", pero también un libro astuto y entretenido, que se suma a 
los últimos best-sellers literarios franceses (desde Anna Gavalda hasta 
Muriel Barbery) con una dosis mayor de desparpajo y de autoconciencia 
que, a su modo, en un segundo plano, mientras narra esta historia de 
"amor después del amor", también critica las miserias de la "vida 
corporativa".&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Originalmente publicado el viernes pasado en ADN Cultura /La Nación, Argentina.&lt;br /&gt;
Enlace original:&lt;br /&gt;
&lt;a href="http://www.lanacion.com.ar/1465785-el-humor-despues-del-amor"&gt;http://www.lanacion.com.ar/1465785-el-humor-despues-del-amor&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-53222800233718881?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/53222800233718881/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=53222800233718881" title="0 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/53222800233718881?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/53222800233718881?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/04/la-delicadeza.html" title="La delicadeza" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://2.bp.blogspot.com/-oz8AKe3oemY/T5ZU90jrL0I/AAAAAAAADVc/EHi5mWUb7Gg/s72-c/La+delicadeza+-+David+Foenkinos.JPG" height="72" width="72" /><thr:total>0</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;AkcER3Yyfyp7ImA9WhVWEkw.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-2785570654064196297</id><published>2012-04-23T14:53:00.002-07:00</published><updated>2012-04-23T14:53:26.897-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-04-23T14:53:26.897-07:00</app:edited><title>Las ventajas de ser breve</title><content type="html">&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_X01EnBl14lo/SBSXMSuZhJI/AAAAAAAAAsw/-NHbKQqfbJg/s1600-h/180px-Martialis%5B1%5D.jpg"&gt;&lt;b&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5193942507705697426" src="http://1.bp.blogspot.com/_X01EnBl14lo/SBSXMSuZhJI/AAAAAAAAAsw/-NHbKQqfbJg/s400/180px-Martialis%5B1%5D.jpg" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /&gt;&lt;/b&gt;&lt;/a&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div&gt;
&lt;b&gt;Las ventajas de ser breve (Marco Valerio Marcial)&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
Primero,
 gasto menos papel. Luego, el copista termina en una hora (…). Tercero, 
si alguien llega a leerte, no importa cuán malo sea el resultado no 
llegará a odiarte. Una persona empezará a leerte a la mesa, mientras 
sirven el vino, y terminará antes de que su copa se haya 
entibiado.¿Imaginas que semejante brevedad te salvará de las críticas? 
¡Ay, no! Aun así tu texto será, para algunos, demasiado largo.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-2785570654064196297?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/2785570654064196297/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=2785570654064196297" title="0 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/2785570654064196297?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/2785570654064196297?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/04/las-ventajas-de-ser-breve.html" title="Las ventajas de ser breve" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/_X01EnBl14lo/SBSXMSuZhJI/AAAAAAAAAsw/-NHbKQqfbJg/s72-c/180px-Martialis%5B1%5D.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>0</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;CEACQnYyeSp7ImA9WhVWEE8.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-1411017137606050438</id><published>2012-04-21T08:35:00.000-07:00</published><updated>2012-04-21T08:39:23.891-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-04-21T08:39:23.891-07:00</app:edited><title>Dos orillas y una noche</title><content type="html">&lt;br /&gt;
&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;
&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-m0-Ym1CYd9k/T5LTb3LO0kI/AAAAAAAADVU/NJ8C-c3QiDY/s1600/-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="160" src="http://4.bp.blogspot.com/-m0-Ym1CYd9k/T5LTb3LO0kI/AAAAAAAADVU/NJ8C-c3QiDY/s320/-1.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span style="font-family: Georgia,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;El próximo lunes 23 de abril, a las 20:30, en la librería Juan Rulfo de Madrid (calle Fernando El Católico 86), Clara Obligado y yo estaremos celebrando "La Noche de los Libros", en un diálogo abierto titulado "Dos orillas y una noche".&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-1411017137606050438?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/1411017137606050438/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=1411017137606050438" title="0 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/1411017137606050438?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/1411017137606050438?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/04/dos-orillas-y-una-noche.html" title="Dos orillas y una noche" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/-m0-Ym1CYd9k/T5LTb3LO0kI/AAAAAAAADVU/NJ8C-c3QiDY/s72-c/-1.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>0</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;A0YAR3w8fip7ImA9WhVXGEk.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-4771923770494675544</id><published>2012-04-19T08:21:00.003-07:00</published><updated>2012-04-19T08:25:46.276-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-04-19T08:25:46.276-07:00</app:edited><title>Altas horas</title><content type="html">&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-LkmmOpc7BJE/T5At-XgVxJI/AAAAAAAADVM/4L6ep0j8N8s/s1600/503504-800x800.gif"&gt;&lt;img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-LkmmOpc7BJE/T5At-XgVxJI/AAAAAAAADVM/4L6ep0j8N8s/s400/503504-800x800.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5733132875127440530" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A altas horas de la noche sabía lo hermoso que el día nunca podría ser.&lt;br /&gt;&lt;span style="font-weight: bold; font-style: italic;"&gt;&lt;br /&gt;"El sacrilegio de Alan Kent", Erskine Caldwell&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-4771923770494675544?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/4771923770494675544/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=4771923770494675544" title="0 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/4771923770494675544?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/4771923770494675544?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/04/altas-horas.html" title="Altas horas" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/-LkmmOpc7BJE/T5At-XgVxJI/AAAAAAAADVM/4L6ep0j8N8s/s72-c/503504-800x800.gif" height="72" width="72" /><thr:total>0</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;A0cBSHg5fSp7ImA9WhVXFkQ.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-9068333367856863761</id><published>2012-04-17T14:44:00.001-07:00</published><updated>2012-04-17T14:44:19.625-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-04-17T14:44:19.625-07:00</app:edited><title>Analectas de Confucio</title><content type="html">Cuando un país está en orden, es una vergüenza ser un hombre pobre y  vulgar. Cuando un país está en pleno caos, es una vergüenza ser rico y  poderoso.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Saber lo que se sabe y saber lo que no se sabe: la característica del que sabe.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Un  hombre que tiene un alma hermosa siempre tendrá cosas hermosas que  decir. Pero un hombre que dice cosas hermosas no tiene necesariamente un  alma hermosa.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_X01EnBl14lo/R8S2rzemaTI/AAAAAAAAAlU/-swkrnbzMOc/s1600-h/Confucius_02.png"&gt;&lt;img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_X01EnBl14lo/R8S2rzemaTI/AAAAAAAAAlU/-swkrnbzMOc/s400/Confucius_02.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171459135797356850" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Cuando  vean a un hombre bueno, traten de emular su ejemplo; cuando vean a un  hombre malo, traten de ver si comenten sus mismas faltas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hombre que comete un error y no lo corrige, está cometiendo un segundo error.~&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-weight: bold; font-style: italic;"&gt;Extractos  de “Las Analectas de Confucio”: recopilación de charlas y lecciones que  Confucio (551 adC - 479 adC) o Kong Fuzi o Kong Zi (maestro Kong) dio a  sus discípulos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-9068333367856863761?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/9068333367856863761/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=9068333367856863761" title="2 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/9068333367856863761?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/9068333367856863761?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/04/analectas-de-confucio.html" title="Analectas de Confucio" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/_X01EnBl14lo/R8S2rzemaTI/AAAAAAAAAlU/-swkrnbzMOc/s72-c/Confucius_02.png" height="72" width="72" /><thr:total>2</thr:total></entry><entry gd:etag="W/&quot;C0EFRH8zeyp7ImA9WhVXFU8.&quot;"><id>tag:blogger.com,1999:blog-3634067062844138938.post-5608850744467506843</id><published>2012-04-15T13:20:00.002-07:00</published><updated>2012-04-15T13:26:55.183-07:00</updated><app:edited xmlns:app="http://www.w3.org/2007/app">2012-04-15T13:26:55.183-07:00</app:edited><title>"Los sables", cuentos de Mishima</title><content type="html">&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/--f6Fu7w9JRI/T4su6Z8rtBI/AAAAAAAADVA/uyVLInlQUKc/s1600/978-84-206-6346-3.jpg"&gt;&lt;img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 270px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/--f6Fu7w9JRI/T4su6Z8rtBI/AAAAAAAADVA/uyVLInlQUKc/s400/978-84-206-6346-3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5731726531691787282" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;Acerca de &lt;span style="font-style: italic;"&gt;Los sables&lt;/span&gt;, cuentos de Yukio Mishima inéditos hasta ahora en castellano. Versión resumida de un texto publicado el viernes pasado en Adn La Nación, Buenos Aires, Argentina.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kimitake Hiraoka lo tenía todo para ser una suerte de  Marcel Proust (niñez enfermiza, hipersensibilidad), pero se reinventó a  sí mismo: proveniente de una familia burguesa y nieto de un campesino,  puso especial acento en su abuela descendiente de samurais, escogió como  seudónimo el de Yukio Mishima y, mediante una práctica obsesiva del  ejercicio físico, remodeló y robusteció su cuerpo. Acabó siendo una  especie de Lord Byron o Hemingway japonés, es decir, un escritor cuyo  innegable talento ha quedado bastante a la sombra de una personalidad  arrolladora, un escritor cuya muerte tuvo una mezcla de heroísmo y  sacrificio. La biografía de Mishima fue una obra cuidadosamente creada,  tanto o más que sus libros; no es extraño, en consecuencia, que una y  otra parezcan consustanciarse y que en la biografía de Mishima sea  posible ver elementos de su ficción y viceversa. Ejemplo cabal es el  cortometraje que dirigió, escribió y protagonizó ( &lt;i&gt; Yokoku &lt;/i&gt; o &lt;i&gt; Patriotismo &lt;/i&gt; ), y en el que anticipó su &lt;i&gt; seppuku &lt;/i&gt; , mal llamado &lt;i&gt; hara-kiri &lt;/i&gt; : ritual que empieza con el corte del propio vientre y acaba con la decapitación en mano de un ayudante.               &lt;p&gt;Tal vez porque el imán de su biografía fue tan fuerte  (sobre todo a partir de la década de 1980, tras una película algo  hagiográfica de Paul Schrader), parte de la obra de Mishima quedó  inédita en castellano hasta estos últimos años. Sus &lt;i&gt; Lecciones espirituales para los jóvenes samuráis &lt;/i&gt;  (textos de no ficción donde se lee, por ejemplo, que "apostar con  prudencia no tiene sentido") se conocieron casi tres décadas después de  su suicidio de 1970; dos novelas de juventud ( &lt;i&gt; El color prohibido &lt;/i&gt; y &lt;i&gt; Los años verdes &lt;/i&gt;  ) fueron editadas en 2009, la segunda de ellas en su primera traducción  a una lengua occidental. Llega el turno, ahora, de una serie de cuentos  inéditos en español, agrupados bajo el título de &lt;i&gt; Los sables &lt;/i&gt; .&lt;/p&gt;               &lt;p&gt;En total son siete relatos, algunos memorables,  correspondientes a diferentes etapas de su vida. Los primeros ("Tabaco" y  "Martirio"), escritos antes de los veintidós años, retratan un mundo  escolar muy próximo al de su primera obra exitosa, &lt;i&gt; Confesiones de una máscara &lt;/i&gt;  (1949), y según el traductor Carlos Rubio (también autor de un  formidable prólogo) conforman una suerte de trilogía cuyo tema central  es la homosexualidad.&lt;/p&gt;               &lt;p&gt;Los tres relatos siguientes ("Arreboles en el mar",  "Los sables" y "Pan de pasas") datan de 1963. El último, una perla rara,  ya que Mishima presenta el ambiente &lt;i&gt; beatnik &lt;/i&gt; japonés de  aquellos tiempos, contrasta en especial con "Arreboles?", otra especie  de anomalía: un relato histórico que narra las peripecias de un francés  que sobrevivió a la Cruzada de los Niños de 1212 y terminó en un templo  budista, en Japón. En ambos cuentos se muestra, de manera muy dispar, la  tensión entre Oriente y Occidente, clave en un escritor que, al decir  de Marguerite Yourcenar (en &lt;i&gt; Mishima o la visión del vacío &lt;/i&gt; ),  fue un "auténtico representante de un Japón violentamente  occidentalizado, pero marcado, así y todo, por ciertos rasgos  inmutables".&lt;/p&gt;               &lt;p&gt;Los cuentos finales ("Las fuentes dentro de la lluvia" y  "Peregrinos en Kumano"), que también datan de los años sesenta, parecen  romper, al menos en apariencia, el universo misógino que predomina en  los anteriores y presentan finales sugestivamente ambiguos, sobre todo  el primero: la historia del joven Akio, quien ha llegado al día tan  esperado de su primera separación amorosa. "Sólo para eso la había  amado, o había hecho que la amaba; sólo para eso la había cortejado  hasta conquistarla", escribe Mishima. Pero la frase "vamos a separarnos"  brota de labios de Akio confusa, inarticulada, y el cuento se centra en  la duda de si estas palabras han sido oídas por la joven Masako,  descrita como una "bolsa llorona" por un Akio que sólo quiere librarse  de ella.&lt;/p&gt;               &lt;p&gt;La decisión de haber ordenado cronológicamente los  textos (tomada por Rubio, ya que en otras versiones, como la inglesa, el  orden es aleatorio) no sólo permite apreciar la evolución de algunas  recurrencias, como la apoteosis de agua alrededor de Akio y Masako,  imagen que reaparece en el último relato del volumen. También se  constata que la mayoría de estos cuentos, conforme pasan los años, dejan  de presentar protagonistas niños para poblarse de jóvenes o incluso,  como al final, de ancianos.&lt;/p&gt;               &lt;p&gt;Tres cuentos en especial, "Martirio, "Los sables"  ("Ken", en japonés) y "Peregrinos en Kumano", sobresalen no sólo porque  dibujan un recorrido niñez-juventud-vejez, sino también porque están a  la altura de los textos breves más celebrados de Mishima ("La perla",  "Onnagata") y porque en ellos aparece en forma inspirada la añoranza por  cierto orden o disciplina emparentados con lo militar, ya sea en la  escuela de "Martirio" (fundada por un general y, leemos, de "educación  espartana"), en el universo del arte marcial llamado &lt;i&gt; kendo &lt;/i&gt; o incluso, aunque un poco menos, en el mundo intelectual.&lt;/p&gt;(...)&lt;p&gt;Tanto en "El sable" como en "Peregrinos en Kumano"  asistimos a dos círculos. En el segundo de estos cuentos, un clan de  estudiantes y discípulos se congrega en torno a un viejo y colérico  maestro poeta, "soltero de toda la vida", quien debe hacer un viaje  misterioso y para ello escoge como compañera a su criada y alumna  Tsuneko, que "admiraba al profesor como a un dios a un sol".&lt;/p&gt;               &lt;p&gt;Si hubiese que recomendar un solo cuento de &lt;i&gt; Los sables &lt;/i&gt;  , acaso sería esta historia del profesor, de Tsuneko y de las razones  ocultas para un viaje con algo de rito y algo de lección poética: en los  versos, indica el maestro, "hay que saber esconder las emociones".  Mishima, de hecho, hablaba no sin vanidad de su "obra de arte de  Kumano", cuenta Rubio.&lt;/p&gt;               &lt;p&gt;En cierta entrevista, el escritor japonés dijo que uno  de los episodios más traumáticos de su vida fue cuando, tras la Segunda  Guerra Mundial, el emperador japonés declaró que no era más un dios.  "Sentí aquello como una especie de traición, una traición hacia quienes  habían muerto por él." En tal sentido, resulta esclarecedor que los  cuentos más potentes y dramáticos de este libro pongan en escena la  reverencia a una personalidad, cosa que al mismo tiempo el propio  Mishima buscó a lo largo de su vida, a tal punto que llegó a retratarse  desnudo y cubierto de flechas, como un moderno san Sebastián. En la  amplia mayoría de estos relatos Mishima narra las causas y los efectos  de una autoridad o un líder (amo, ídolo, maestro) que suscita  abnegación. Está bien que la edición en inglés de estos mismos cuentos  lleve, con notable tino, &lt;i&gt; Acts of Worship &lt;/i&gt; ("actos de culto" o "actos de adoración ") a manera de título.&lt;/p&gt;                                             &lt;p&gt;&lt;b&gt; Los sables, de Yukio Mishima&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Alianza editores&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;               &lt;p&gt;Trad.: Akiko Imoto y Carlos Rubio&lt;/p&gt;               &lt;p&gt;352 páginas&lt;/p&gt;               &lt;p style="font-style: italic; font-weight: bold;"&gt;Enlace original:&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;a href="http://www.lanacion.com.ar/1462364-cuentos-de-idolatria-y-adoracion"&gt;http://www.lanacion.com.ar/1462364-cuentos-de-idolatria-y-adoracion&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3634067062844138938-5608850744467506843?l=eduardoberti.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel="replies" type="application/atom+xml" href="http://eduardoberti.blogspot.com/feeds/5608850744467506843/comments/default" title="Enviar comentarios" /><link rel="replies" type="text/html" href="http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3634067062844138938&amp;postID=5608850744467506843" title="1 comentarios" /><link rel="edit" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/5608850744467506843?v=2" /><link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://www.blogger.com/feeds/3634067062844138938/posts/default/5608850744467506843?v=2" /><link rel="alternate" type="text/html" href="http://eduardoberti.blogspot.com/2012/04/los-sables-cuentos-de-mishima.html" title="&quot;Los sables&quot;, cuentos de Mishima" /><author><name>Eduardo Berti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07876110719232825607</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel="http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail" width="21" height="32" src="http://4.bp.blogspot.com/-R7It2EmZ3Vo/Trr_euDx0rI/AAAAAAAADAI/23W3vHXAKOU/s220/tapa%2Bpais%2Bimaginado.jpg" /></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://2.bp.blogspot.com/--f6Fu7w9JRI/T4su6Z8rtBI/AAAAAAAADVA/uyVLInlQUKc/s72-c/978-84-206-6346-3.jpg" height="72" width="72" /><thr:total>1</thr:total></entry></feed>

