Best Pratilipi Gujarati Love stories | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ

કોરોના વોરીયર્સ, Corona Worriers, બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ, Best pratilipi gujarati love stories, વિકાસ દવે, Vikas Dave

2020-05-13T16:10:00.001+05:30

કોરોના વોરીયર્સ, Corona Warriors, બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ, Best pratilipi gujarati love stories, વિકાસ દવે, Vikas Dave

કોરોના વોરીયર્સ, Corona Worriers, બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ, Best pratilipi gujarati love stories, વિકાસ દવે, Vikas Dave

ઓપરેશનરૂમના દરવાજા પર લાગેલી લાલ લાઈટ બંધ થઈ. અને એની સાથે જ અંદર રહેલા ડો. દવે બહાર આવ્યા. ડો. દવેને બહાર આવતા જોઈને સવિતામાસી સ્વસ્થ થયા. આમતો સાવીતમાસીના મોં પર બે કલાક રાહ જોઈને બેઠા રહેવાનો થાક ચોખ્ખો વર્તાઈ રહ્યો હતો. તો પણ ડો. દવેને બહાર આવેલા જોતા એ થાક ના જાણે ક્યાં ગાયબ થઈ ગયો એ ખબર જ ના પડી. અને એ ઉભા થઈ તરત જ એમની પાસે જઈને ઉભા રહ્યા.

આવી બીજી વાર્તા સપનાની સીડી મારા પ્રિય શિક્ષક, બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ, Best pratilipi gujarati love stories, વિકાસ દવે, Vikas Dave વાંંચો.

ડો.દવે ઓપરેશનરૂમમાંથી બહાર નીકળી પરિચારિકા સાથે કઈક ચર્ચા કરી રહ્યા હતા. જેવી જ એ ચર્ચા પુરી થઈ અને ડો. દવેનું ધ્યાન પરિચારીકા પરથી હટીને સવિતામાસી તરફ ગયું કે સવિતામાસીથી હવે રહેવાયું નહિ.

" ડોક્ટરસા'બ હવે મારી દીપાવહુ ચમ સે? સોરો થયો કે સોરી? અને એ બેની તબિયત ચમ સે? " એક સાથે સવિતામાસીના આટલા બધા સવાલ સાંભળતા ડો. દવે પણ થોડા અટવાઈ ગયા. પરંતુ એમને થોડા ઊંડા શ્વાસ લીધા અને પછી સ્વસ્થ થઈ એમને સવિતામાસીના દરેક પ્રશ્નોના જવાબ આપ્યા.
" દેખો માસી ચિંતા ના કરો. તમારા ઘરે છોકરાનો જન્મ થયો છે. અને એ અને એની માતા બંને સ્વસ્થ જ છે. જાઓ હવે પેંડાની તૈયારી કરો અને બોલાઓ તમારા છોકરાને અને એમને પણ આ ખુશ ખબર આપો. " આ બધું જણાવતા એમના મોં પર પણ એક અનોખું તેજ વર્તાઈ રહ્યુ હતું.

" સાઈબ એ અહિય આવી હકે એમ નઈ હૈ. ઈતો પોલીસમો નોકરી કરે હૈ. ને હમણો તો આ મોઈના પેટનું લોકડાઉન. માટે એની નોકરી મોથીય એનેઈ કોઈ શોડે એમ નઈ. " પોતાના છોકરાની નોકરી વિશે જણાવતા સવિતામાસીએ વાત આગળ વધારી.

" ઓહો... એટલે કે જે બાળક જન્મ્યું છે. એ પણ એક રિયલ હીરોના ત્યાં જન્મ્યું છે એમ. મારા અહો ભાગ્ય કે મને આ સૌભાગ્ય પ્રાપ્ત થયું. સલામ છે એ કોરોના વૉરિયરને અને સલામ છે એવા પુત્રને જન્મ આપનાર તમારા જેવી માતાજીને " પોતાના મસ્તક પર હાથ લગાવી સવિતામાસીને સલામ કરતા ડૉ. દવે બોલ્યા.

આ બધું જોઈ સવિતામાસી પહેલા તો થોડા સરમાઈ ગયા. અને પછી બોલ્યા, " બસ.... બસ.... સાહિબ ઓમ ન કરો. જો હવે, હુંય પેડા લઈનેય આઉ. નેય બધોને ખવરાઉ. " એટલું કહી સવિતામાસી દવાખાનાના દરવાજા તરફ ચાલ્યા. અને ડોકટર કોરોના વોરિયરના પુત્રને જન્મ આપવાના ગર્વના લીધે છાતી ફુલાવીને પોતાની કેબીન તરફ હસતા હસતા ચાલવા લાગ્યા.

#coronawarriors

Note: મારા આવી જ ટૂંકીવાર્તાઓ તમને પસંદ પડે અને જો તમારે આવી બીજી ઘણી વાર્તાઓ વાંચવી કે જોવી હોય તો મારી સાથે જોડાઇ શકો છો. એ માટે મને ફોલ્લો કરો અમને આના પર 👉👉👉 Gujarati Stories પર.

લેખક:-

વિકાસ મનસુખલાલ દવે.
Instagram:- @valam_ni_yado
@unstoppable_writer
@ek_lekhk
YouTube:- /VikasDave
FaceBook:- @Er. Vikas Dave
તમારો અભિપ્રાય જણાવો vikashdave92@gmail.com પર.

સપનાની સીડી મારા પ્રિય શિક્ષક, બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ, Best pratilipi gujarati love stories, વિકાસ દવે, Vikas Dave

2020-05-07T18:43:00.000+05:30

સપનાની સીડી મારા પ્રિય શિક્ષક, બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ, Best pratilipi gujarati love stories, વિકાસ દવે, Vikas Dave

સપનાની સીડી મારા પ્રિય શિક્ષક, બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ, Best pratilipi gujarati love stories, વિકાસ દવે, Vikas Dave

નિશાંત કોલેજના પ્લેગ્રાઉન્ડમાં ફુટબોલ ની રમત રમી રહ્યો હતો. આ ફૂટબોલની રમતમાં એ ગોલકી હોવાના કારણે ત્યાં એનું કાર્ય હતું કે, સામે તરફથી આવતા ગોલને રોકવો. પરંતુ એનાથી એ કામ વિચાર્યા મુજબ થઈ રહ્યું ન હતું. છેલ્લા એક મહિનાથી એ પ્રેક્ટિસ કરી રહ્યો હતો. પરંતુ હમણાં સુધી એને બસ ગણ્યા ગાંઠ્યા જ ગોલ રોક્યા હતા. અને આજે પણ નિશાંતે આઠમાંથી બસ એક જ ગોલ રોકવામાં સફળતા મેળવી હતી. માટે એ પોતાના આ કામથી ખુશ ન હતો. આથી એ ગ્રાઉન્ડ પર રમાઈ રહેલી એ ફૂટબોલની રમતને અધૂરી છોડીને ત્યાંથી કેન્ટીનમાં જવા નીકળી પડ્યો. એના મોં પર ચોખ્ખી નિરાશાની રેખાઓ દેખાઈ રહી હતી. અને એના હાવભાવ પરથી તો એ ચોક્કસ દેખી શકાતું હતું કે, એને કોઈ ને કોઈ ચિંતા અંદરને અંદર ખાઈ રહી છે. પરંતુ એ કોઈ સાથે પોતાની આ મનોવ્યથા વહેંચવા નહતો માંગતો. માટે એ ત્યાંથી નીકળી કેન્ટીનમાં આવી બેસી ગયો.

નિશાંતની આ વર્તણુકને ઘણા સમયથી એના રમતગમતના શિક્ષક રેહાન દવે નોટીસ કરી રહ્યા હતા. અને આજે એમ વધારો દેખાઈ રહ્યો હતો. માટે એ ખુદને રોકી ના શક્યા. અને એ પણ નિશાંતનો પીછો કરતા કરતા કેન્ટીનમાં પહોંચી ગયા.

જ્યારે એ કેન્ટીનમાં પહોંચ્યા અને નિશાંતને શોધવા લાગ્યા તો એમને ખૂણામાં પડેલા એક ટેબલ પર નિશાંત બેઠેલો દેખાયો. આમતો કેન્ટીનમાં બઉજ ચહેલ પહેલ હતી. પરંતુ નિશાંત જે ટેબલ પર બેઠો હતો. એ ટેબલની આસપાસ તો કોઈ ચકલું પણ ફરકતું ન હતું. માટે ત્યાં બીજા ટેબલો કરતા શાંતિ છવાયેલી હતી. આ જોઈ રેહાનસર નિશાંતના તરફ ચાલવા માંડ્યા. પરંતુ જ્યાં સુધી સર નિશાંત પાસે પહોંચે ત્યાં સુધી તો નિશાંતે પોતાના બેગમાંથી કોઈક ડાયરી નીકળીને એમાં કઈક લખવા લાગ્યો હતો.

રેહાનસર આવીને નિશાંતની સામે પડેલી ખુરશી પર ગોઠવાઈ ગયા. જેવાજ નિશાંતે રેહાનસરને જોયા કે, તરત એના મોં પર ડરના હાવભાવ છવાઈ ગયા. અને એ પોતાની ડાયરી સંતાડવા લાગ્યો હતો. અને પછી નીચું જોઈને બેસી રહ્યો. રેહાનસરને આ બધું અજુકતું લાગી રહ્યું હતું અને કઈક અંશે શક પણ જઈ રહ્યો હતો કે, આ હતાશ થયેલું બાળક દબાણમાં ને દબાણમાં કઈક લખીને આડુંઅવળું પગલું ના ભરી બેસે. માટે એમને નિશાંત તરફ કોમલ ભાવે જોયું અને પછી પૂછ્યું, " કેમ બેટા નિશાંત. અડધી રમત છોડીને કેમ તું અહીં ચાલ્યો આવ્યો? શુ થયું? "
સરના આ પ્રશ્નોના નિશાંતે કોઈજ જવાબ ના આપ્યા અને નીચું મોં કરી બેસી રહ્યો. હવે તો રેહાનસરને પોતાના શકમાં વૃદ્ધિ થતી જણાઈ. માટે ફરી એમને નિશાંતને કહ્યું.
" નિશાંત જવાબ તો આપ " નિશાંત હજી પણ નીચું મોં કરી શાંત જ હતો. માટે એમને થોડો ગુસ્સો આવ્યો. માટે એ પોતાના ગુસ્સાને કાબુ ના કરી શક્યા અને નિશાંત પાસે એ જે ડાયરીમાં લખી રહ્યો હતો એ માંગી. નિશાંત પહેલા તો થોડો શાંત રહ્યોં. પણ પછી એને ડાયરી આપવાની ના કહી દીધી. હવે રેહાન સરનો ગુસ્સો હદ વટાવી રહ્યો હતો. આ જોતા નિશાંત થોડો ડર્યો. કેમ કે, એને ખબર હતી કે રેહાન સરનો ગુસ્સો બઉ ખરાબ છે. એકવાર તો એવું બનેલું કે એક છોકરાને સર બે મહિનાથી સ્ટ્રાઈકરની પોઝિશન પર રમવાનું શીખવી રહયા હતા. પરંતુ એ છોકરો કઈ કરતો જ નહતો. દરરોજ એને પંપાળી પંપાળી રમાડતા. બે મહિનાના અંતે સર થાક્યા અને એમને પેલા છોકરાને જાતે એ જ પોઝિશન માટે પ્રેક્ટિસ કરવા કહ્યું. અને પેલાએ ના પાડી કે સરને ગુસ્સો આવ્યો અને બાજુમાં પડેલા ક્રિકેટના બેટે બેટે પેલાને એવો માર્યો એવો માર્યો કે બેટ તૂટી ગયું. અને એ કિસ્સાને યાદ કરતા કરતા નિશાંત મનમાં એવું વિચારી રહ્યો હતો કે, આખી કેન્ટીન સામે આપણે એવા હાલ નથી કરાવવા માટે એને રેહાનસરને થોડી પણ રાહ જોવરાયા વગર પોતાની ડાયરી એમને શોપી દીધી.

" આ શુ નિશાંત આમાં તો કવિતાઓ, ટૂંકીવાર્તાઓ અને શાયરીઓ લખી છે. વાહ... વાહ... બઉજ સરસ બઉજ સરસ.... " નિશાંતની ડાયરીમાં લખેલી એક બે શાયરીઓ વાંચતા વાંચતા રેહાનસરે કહ્યું. આ બધું જોઈ હવે નિશાંતમાં પણ થોડું થોડું મનોબળ વધી રહ્યું હતું. અને ત્યાં જ રેહાન સરે પૂછ્યું, " નિશાંત આ કોને લખ્યું છે? તે લખ્યું છે કે કોઈ બીજાએ? "

"સર આ બધું મેં જ લખ્યું છે." નિશાંતે ખુશી અને ઉલ્લાસથી કહ્યું.
" ઓહ બઉ સરસ લાખો છો તમે તો લેખકસાહેબ. " નિશાંતની પીઠ થાબડતા રેહાનસરે કહ્યું. અને પછી પોતાની વાત ચાલુ રાખી. " તો નિશાંત આટલું સરસ લખે છે તો આ રમત ગમતમાં કેમ પડ્યો છે. તું આ લેખન કાર્યમાં ધ્યાન આપને. એમ કરીશ તો એમ પણ બઉજ આગળ વધીશ. "

રેહાનસરની વાત સાંભળી નિશાંતે થોડો નિસાસો ખાધો અને પછી બોલ્યો, " શું કહું તમને સર, મને આ બધી રમતમાં કોઈ જ રસ નથી. નાનપણથી જ મારું તો એક સપનું છે કે મારે લેખક બનવું છે પણ મારા ઘરનાં લોકોને એ જરાયે નથી ગમતું." નિશાંત જે રીતે બોલી રહ્યો હતો એમાં એનો ઉદાસ સ્વર ચોખ્ખો વર્તાઈ રહ્યો હતો.

રેહાનસર એની ડાયરી ફરી એકવાર વાંચવા લાગ્યા. અને એમની આંખોથી એમ પણ સમજાઈ રહ્યું હતું કે, એ કઈક વિચારી પણ રહ્યા છે. થાઓળ સમય વિચાર્યા પછી અંતે એમને ડાયરી બંધ કરી નિશાંતની સામે મૂકી અને હસતા હસતા કહ્યું, " ઓકે તો ચાલ હું સાંજે તારા ઘરે આવું છું અને પછી બીજી વાત. ઓકે.... " એટલું કહી એ શાંત થયાઅને પછી નિશાંત સામે જોઈને કહે, " શુ હું તારી બીજી રચનાઓ વાંચવા આ ડાયરી લઈ જઈ શકું? " નિશાંતના મોં પર ખુશી છલકાઈ રહી હતી. કેમ કે, આજે પહેલીવાર કોઈએ એની કવિતાઓના વખાણ કર્યા હતા. માટે એને હા કહી દીધી. સર ડાયરી પોતાની સાથે લઈ અને ટેબલ છોડી ચાલવા લાગ્યા. અને થોડીવાર પછી નિશાંત પણ ત્યાંથી નીકળી ગયો.

સાંજ સાત વાગી રહ્યા હતા. અને નિશાંતની આંખો દરવાજા સામે મંડાઈ રહી હતી. નિશાંતને હવે બસ દરવાજા પર પડતા એ તકોરનો અવાજ સાંભળવો હતો. જે ટકોરે રેહાનસર એના ઘરે આવવાના હતા. અને આખરે નિશાંતના કાને એ ટકોરો સંભળાયો. નિશાંત તરત ઉભો થયો. અને બીજુ કોઈ દરવાજો ખીલે એ પહેલા એ દરવાજા પાસે પહોંચી ગયો અને એને દરવાજો ખોલ્યો. સામે રેહાનસર ઉભા હતા. અને એમના હાથમાં ડાયરી હતી.

રેહાનસર આવી અને ઘરમાં સોફા પર બેઠા. નિશાંત અંદર પાણી લેવા ગયો. ત્યાંજ એના મમ્મી અને પપ્પા રૂમમાંથી બહાર આવ્યા. રેહાનસરને ત્યાં બેસેલા જોઈ પ્રથમ તો એમનું અભિવાદન કર્યું. પછી આવવાનું કારણ પૂછ્યું.

રેહાનસરે આજે બપોરે બનેલી બધી ઘટના કહી. એ સાંભળીને પહેલાતો નિશાંતના પપ્પાને પહેલાતો નિશાંત પર ગુસ્સો આવ્યો. માટે એમને નિશાંતને બોલાવીને ત્યાંજ ગુસ્સો કરવા લાગ્યા. પરંતુ રેહાનસરે એમને આમ કરતા અટકાવ્યા અને કહ્યું, " હું હમણાં તમારા ઘરે એની કોઈ શિકાયત કરવા નથી આવ્યો. હું હમણાં એના લેખનના શોખ અને આવડતને નિખારવા વિશે એની વાત તમારા લોકોની સમક્ષ મુકવા આવ્યો છું. માટે તમે થોડું સમજો અને એને આ આવડતમાં નિખારવાના મદદ કરો. અને તમને મારી વાતો પર વિશ્વાસ ના હોય તો લો જુઓ એની આ ડાયરીને. " નિશાંતની ડાયરી આગળ કરતા રેહાનસરે કહ્યું.

આ બધું સાંભળતા નિશાંતના પપ્પાના હાવભાવ બદલાઈ રહ્યા હતા. એમની આંખોમાં જાણેકે લોહી ભરાઈ રહ્યું હોય એમ એમની આંખો લાલચોળ થઈ રહી હતી. અને સાથે સાથે એમનું મગજ તપી રહ્યું. કારણકે, એમને તો પોતાના છોકરાને સારો રમતવીર બનાવવો હતો. ના કે કોઈ સફેદ જાબ્બો અને લેંઘો પહેરી ખભે જોળી લટકાવી ફરનાર એક આલતું ફાલતુ લેખક. માટે આ ગુસ્સાના કારણે એ બોલી ઉઠયા, " ઓહો... હો... એટલે કે તમે એની સિફારીશ લઈ ને આવ્યા છો એમ? દેખો તમે પણ સાંભળીલો સર મારે એને કોઈ લેખક નથી બનાવવો હો, મારે તો એને મેસ્સી અને રોનાલ્ડો જેવો ફૂટબોલર બનાવવો છે. માટે તો તમારી પાસે મોકલ્યો છે. માટે એક વાત તમે સમજી લો કે, એને કોઈ લેખક બનાવવાનું સપનું તમે છોડી મુકો. તમને ફૂટબોલ શીખવાડવાના પૈસા મળે છે તો તમે એ કરો. અને એને કહી દેજો કે આ કવિતા ને વાર્તાનું ભૂત પોતાના મગજ માંથી નીકળીદે. આ બધું લખવામાં અને સાંભળવામાં સારું લાગે પણ પાછળ થી કામ નહીં આવે. સમજ્યાને. "

આ બધુ સાંભળી રેહાનસરને પહેલા તો થોડું દુઃખ થયું. પરંતુ પાછી એમને હિંમત ભેગી કરી અને બોલી ઉઠ્યા, " પણ મી. દવે તમે મારી વાત તો સાંભળો એક વાર એને પૂછી તો જોવો કે એને શું બનવું છે? "

નિશાંતના પપ્પાનો ગુસ્સો હવે સાતમે આસમાને પહોંચી ગયો હતો. માટે એ રેહાનસર પર તાડુકતા બોલ્યા, " જુઓ રેહાનસર મને ખબર છે મારે મારા બાળકને શુ બનાવવાનું છે. અને એ એજ બનશે જે અમે કહીશું. મારે આના વિશે કંઈ વાત કરવી નથી. માટે હવે તમે મને વધુ ગુસ્સો નહિ આપવો એજ સારું રહેશે. માટે હવે તમે જઈ શકો છો. " નિશાંતના પપ્પાએ હાથ જોડતા કહ્યું.

રેહાનસર તો ત્યાંથી નીકળી ગયા. પરંતુ નીકળતા નીકળતા એમને જ્યારે નિશાંત સામે જોયું ત્યારે એ રહી શક્યા નહિ. અને આખી રાત એમના સપનાઓમાં નિશાંતનો જ ચહેરો ઘુમતો રહ્યો. અને સવારમાં એ ગ્રાઉન્ડ પર પહોંચે એ પહેલાતો નિશાંત ત્યાં પહોંચી ગયો હતો.

હવે રેહાનસરના મગજમાં આખી રાતના મનોમંથન પછી એક બીજો રસ્તો સુજ્યો હતો. અને એ હતો. ઘરનાઓથી છુપી રીતે જેમ નિશાંત લખે છે. એમ એને લખવાનું ચાલુ રાખવું અને તનતોડ મહેનત કરી એને પોતાની એક બુક લખવી. અને એના માટે જે પણ વસ્તુની જરૂર પડશે એ પુરી પડવાની જીમેંદારી રેહાનસરે પોતાની શિરે લીધી.

સમય વીતી રહ્યો હતો. અને સાથે સાથે નિશાંત પોતાની મહેનત પણ કરી રહ્યો હતો. અને પુરા સાત મહિના જતા નિશાંતની આ મહેનત રંગ લાવી. નિશાંતે લખેલું પુસ્તક પૂરું લખાઈ અને આજે છપાઈ ચૂક્યું હતું. બસ હવે વાર હતી તો બસ એ પુસ્તકને બજારમાં મુકવાની. રેહાનસરે એ કસર પણ પુરી કરી નાખી અને એ પુસ્તકને બજારમાં પણ મૂકી દીધું અને એનું વેચાણ ચાલુ થયું. થોડા સમયમાં તો એની દરેકે દરેક પ્રત વેચાઈ ગઈ.

એક દિવસ નિશાંત પોતાની ઘરની ઓસરીમાં બેઠો હતો. ત્યાં જ એના પપ્પા એક સમારંભમાં જઈને આવ્યા હતા. અને ત્યાં દરેકને પુસ્તકો ભેટ આપવાની પરંપરા હતી. માટે નિશાંતના પપ્પાને પણ એક પુસ્ત ભેટ સ્વરૂપે મળ્યું હતું. એનું નામ હતું, " સપનાની સીડી મારા પ્રિય શિક્ષક " આમ તો એના પપ્પાને વાંચવાનો શોખ હતો નહિ માટે એમને એ પુસ્તક લાવી નિશાંત જ્યાં બેઠો હતો ત્યાં. મુકતા મુકતા જોરથી શીર્ષક વાંચ્યું અને થોડા રાવણ હાસ્યએ હસ્યાં. ત્યાં જ બાજુમાં પહેલો ૧૯૯૫ના સમયનો ફોન રણક્યો.

" ટ્રીન.... ટ્રીન.... ટ્રીન.... ટ્રીન.... "

નિશાંતના પપ્પાએ ઝડપથી ફોન ઉઠાવ્યો. સામેથી અવાજ આવ્યો.
" હેલ્લો, કોણ નિશાંત દવે બોલો છો. " સામેથી આવતા અવાજમા શુદ્ધ ગુજરાતી બઉ જ સ્પષ્ટ રીતે વર્તાઈ રહી હતી. માટે નિશાંતના પપ્પાએ નિશાંતને ફોન આપવાની જગ્યાએ પોતેજ વાત આગળ ધપાવી.

" જી હા, બોલી રહ્યો છું, જણાવો. "
" નિશાંતજી આપને અમારા જ્ઞાનપીઠ પરિવાર તરફથી ખૂબ ખૂબ શુભકામનાઓ. " સામેવાળું પોતાની વાત પુરી કરે એ પહેલા જ એની વાત કાપી નિશાંતના પપ્પાએ પૂછી લીધું.
" શેની શુભકામનાઓ ? "
" તમે આ વર્ષનો જ્ઞાનપીઠ પુરસ્કાર જીત્યા છો. તમારા પુસ્તક સપનાની સીડી મારા પ્રિય શિક્ષક માટે. અને એની સાથે સાથે તમને ૧૧ લાખ રૂપિયાની ધનરાશી અને સરસ્વતી દેવીની એક કાસ્યની મૂર્તિ આપવામાં આવશે." આ સાંભળી નિશાંતના પપ્પા થોડીવાર તો સ્તબ્ધ થઈ ગયા. જાણે અચાનક એમની ઊંઘ ખુલી હોય એમ એમને નિશાંત પાસે પડેલી બુક લીધી અને એમ લેખકનું નામ વાંચ્યું. તો ત્યાં પણ નિશાંતનું નામ જ લખેલું હતું. અને અંદર જોયું તો લખેલું હતું. " ધન્યવાદ માં એ શિક્ષકનો જેમને મને લખવાની પ્રેરણા પુરી પડી. આભાર રેહાનસર.... "

આ બધું દેખીને નથી રહેવાયું નહિ માટે એમને પાછું એકવાર પાક્કું કરવા પૂછી લીધું, " તમે નિશાંત દવેની જ વાત કરી રહ્યા છો ને. " સામેથી પણ હકારાત્મક જ જવાબ મળ્યો.

એમની આંખોમાં હવે બસ પાણી જ દેખાઈ રહ્યું હતું. એમની હવે હિંમત નહતી થઈ રહી માટે એમને ફોન મૂકી દીધો અને નિશાંતની પાસે પડેલી ખુરશી પર ગોઠવાઈ ગયા. અને એ સાથે જ એમની આંખોમાંથી આંસુઓ વહેવા લાગ્યા.

નિશાંત આ બધું જ જોઈ રહ્યો હતો. અને એને પોતાના પિતાની આંખોમાં જેવાજ આંસુ જોયા કે એનાથી રહેવાયું નહિ. માટે એ ઉભો થઈ એમના પાસે ગયો અને શાંત કરવા પહેલા એમને ગળે લગાવ્યા. અને પછી કઈ પૂછવા જાય એ પહેલા તો એમને રડતા રડતા બોલવાનું ચાલુ કરી દીધું.

" મને માફ કરીદે બેટા હું તારી કળાને પારખી શક્યો નહિ. મને માફ કરીદે.... "

નિશાંતને હજી પણ કઈક સમજાઈ રહ્યું ન હતું. માટે નિશાંત એના પપ્પાને આશ્વાસન આપી શાંત કરાવવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યો હતો. ત્યાં જ એના ઘરના દરવાજા પર ટકોરો સંભળાયો.

નિશાંતની મમ્મીએ દરવાજો ખોલ્યો. જેવો જ દરવાજો ખુલ્યો કે તરત જ રેહાનસર ઝડપ વેગે ઘરમાં પ્રવેશ્યા અને નિશાંતને સામે ઉભેલો જોઈ અને પોતાની ભાવનાઓ પર એમને એ કાબુ ના કરી શક્યા માટે એમને તરત નિશાંતને ગળે લગાવ્યો અને પછી આખી વાત કહી.

બધું સાંભળી નિશાંતના પપ્પા ઉભા થઈ રેહાનસર અને નિશાંતની માફી માંગવા લાગ્યા. એમના મોં પોતાની ભૂલનો પસ્તાવો આબેહૂબ વર્તાઈ રહ્યો હતો. માટે રેહાનસરે આ ગમગીન વાત વાતાવરણને બદલવા માટે મજાક કરતા કહ્યું કે,
" જો તમે આવતા અઠવાડિયે અમારી સાથે પુરસ્કાર લેવા આવો તો અમે તમને માફ કરીએ. " રેહાનસરે હસતા હસતા કહ્યું.

અને નિશાંતના પપ્પાએ પણ પોતાના આંસુ લૂછયા. એમને નિશાંતની મમ્મીને ફ્રીઝમાં પડેલા લાડુ લાવવા કહ્યું અને પોતાના મોં પર હાસ્ય લાવતા બોલ્યા, " ચોક્કસ કેમ નહિ. "
અને ઘરમાં રહેલા દરેક લોકોના મોં પર હાસ્ય આવી ગયું. અને ઘરનો માહોલ ગમગીનમાંથી હાસ્ય અને ઉલ્લાસ ભરેલો થઈ ગયો.

અંતમાં બધા માતા પિતા ને એટલું જ જણાવવું છે કે, બાળકની ખુશી જેમાં હોય એનું એ સપનું પૂરું કરવામાં એની મદદ કરે. ના કે પોતાની જીદો બાળકો પર ઠાલવ્યા કરે.

લેખક:-

મેઘધનુષ્યના સબંધો, rainbow's relationship, બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ, Best pratilipi gujarati love stories, વિકાસ દવે, Vikas Dave

2020-04-13T18:16:00.002+05:30

મેઘધનુષ્યના સંબંધો

મેઘધનુષ્યના સબંધો, rainbow's relationship, બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ, Best pratilipi gujarati love stories, વિકાસ દવે, Vikas Dave

મેઘધનુષ્યના સંબંધો

સવારના ૧૦:૩૦ થયા હતા. અને વરસાદ ધોધમાર વરસી રહ્યો હતો. આ બધા વચ્ચે વલસાડમાં આવેલા રક કબ્રસ્તાનમાં બઉ ભીડ જામેલી હતી. જાણે કે, કોઈનું મૃત્યુ થયું હતું અને એના સગાંવહાલાં એને ત્યાં દફનાવવા આવ્યા હતા.

ચર્ચના ફાધરે ખ્રિસ્તી લોકોની દફનવિધી મુજબ દફનાવવાની બધી વિધી પુરી કરાવી અને અંતમાં ફાતિહા વાંચ્યા.
" જીસસ, રેહાનની આત્માને શાંતિ આપે.... યા જીસસ.... "

એટલું કહી એમને પોતાના હાથ ક્રોસ બનાવતા પોતાના શરીર પર ફેરવ્યા. અને અજુ બાજુમાં ઉભેલા લોકોએ પણ એમનું અનુકરણ કરતા એવું જ કઈક કર્યું. આ સાથે જ ત્યાં ઉભેલા કબર ખોદવાવાળાઓએ કબરમાં માટી નાખી એને બુરવાનું ચાલુ કર્યું.

કબર હવે માટીથી ભરાઈ ગઈ હતી. અને લોકો હવે ત્યાંથી એક એક કરી નીકળી રહ્યા હતા. પરંતુ જીયા ત્યાં જ ઉભી હતી. અને એની આંખોમાંથી નીકળતા એ એમુલ્ય આંસુ હજી પણ બંધ થવાનું નામ નહતા લઈ રહ્યા. ધોધમાર વરસાદ વરસવાને લીધે વધુ સમય સુધી ત્યાં કોઈ રોકાવવા નહતું માંગી રહ્યું. પરંતુ જીયા તો ત્યાંથી હટવાનું જ નામ નહતી લઈ રહી.

બધા ત્યાંથી નીકળી ચુક્યા હતા. હવે બસ ત્યાં રેહાનની કબર સામે એકલી જીયા હાજર હતી. અને અચાનક જ વરસાદ બંધ થઈ ગયો. અને સૂર્ય પોતાના પ્રકાશની કિરણોને વરસાવતો ત્યાં પોંહચી ગયો. વરસવાની બાકી રહી ગયેલી પાણીની બુંદો હવે વાતાવરણમાં ભળી ગઈ હતી. અને જ્યારે એ બંદોમાં સૂર્યનો પ્રકાશ પોહચ્યો ત્યાંજ એક ચમત્કાર સર્જાયો.

મેઘધનુષ્યના સંબંધો

એ બુંદ અને પ્રકાશના મળવાથી આકાશમાં એક મોટું મેઘધનુષ્ય રચાયું. અને એ આકાશમાં તો રચાયું રચાયું. પરંતુ એનો પડછાયો થોડા સમય પેહલા જ રેહાનની કબર પર લગાવેલા અરસામાં પડ્યો. અને ત્યાંથી એ વક્રીભવન થઈ સીધો જીયાના મોં પર પડી રહ્યો હતો.

પોતાના મોં પર આવતા એ મેઘધનુષ્યના રંગોને રેહાનની કબર પર પથરાતા જોઈ અને એને રેહાનની કહેલી એ જૂની વાતો યાદ આવી ગઈ કે,
" જ્યારે પણ આપણે બન્ને સાથે હશું અને આપણો કોઈક નવો સંબંધ બંધાશે ત્યારે આ મેઘધનુષ્ય દેખાશે. " અને એ પછી ઘણીવાર થયેલું પણ કઈક એવું જ જયારે એમની સગાઈ થઈ ત્યારે પણ વરસાદની મૌસમ હતી. અને ત્યારે પણ એ દેખાયેલું. એમના લગ્નમાં પણ એ દેખાયેલું અને આજે પણ દેખાયું.

રેહાનની આ વાત જિયાને યાદ આવતા એ ખુદના આંસુઓને ફરીથી સાંભળી શકી નહિ. અને જે આંસુઓ પહેલા આવી રહ્યા હતા એના કરતા હવે આંસુઓમાં વધારો થઈ ગયો હતો.

મેઘધનુષ્યના સબંધો

એ મેઘધનુષ્યને જોતા જોતા એ થોડીવાર ત્યાં રેહાનની કબર પાસે બેઠી. અને થોડા સમય પછી જેમ જેમ એ મેઘધનુષ્ય દેખાતું બંધ થયું. તેમ તેમ જીયા પણ શાંત થઈ. અને જેવું આકાશ પૂરેપૂરું સાફ થઈ ગયું. એ પછી જીયા રેહાનને અલવિદા કહી ત્યાંથી નીકળી.ઘરે પોહચી એને પોતાના અને રેહનના વિશ્વાસુ એવા મિ.દવેને બોલાવ્યા અને કહ્યું,

" મિ.દવે આજે હું તમને એક અગત્યનું કામ સોંપી રહી છું. મને વિશ્વાસ છે કે તમે એને સરખી રીતે પૂરું કરશો. "
"જી મેડમ, બોલોને.... હું એને મારી વફાદારી પૂર્વક પુરી કરીશ. "
" મિ.દવે તમારે રેહાનની કબર પર એક આરસની તકતી લગાવડાવવાની છે. અને એના પર જે કોતરણી કરવો એના પર ""મેઘધનુષ્યના સબંધો"" એટલું કોતરાવવાનું છે. " એટલું જણાવતા જણાવતા જીયાની આંખોમાં આંસુ આવી ચુક્યા હતા. પરંતુ પોતાની જાતને જીયાએ સાંભળી લીધી અને એટલું સમજાવી મિ.દવેને એ કામ સોંપી એમને જવાનું કહ્યું.

અને જેવા જ મિ.દવે ત્યાંથી નીકળ્યા કે, જીયા રેહાનની લખેલી ડાયરી લઈને રેહાનની એ જુલા ખુરશી પર બેઠી અને રેહાનને યાદ કરી રડતા રડતા વાંચવા લાગી.

"મેઘધનુષ્યના સંબંધો", ને પ્રતિલિપિ પર વાંચો : @વિકાસ દવે

લેખક:-

ઝેવિયર્સ કેફે | Xaviers Cafe | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave | Zeviyars cafe

2020-04-08T10:43:00.000+05:30

ઝેવિયર્સ કેફે

સફેદ ટેબલ અને લાલ ખુરશીઓની સજાવટથી ડીસાનું ઝેવિયર્સ કેફૅ જેમ ચંદ્ર સૂરજની રોશનીથી ચમકે એમ ચમકી રહ્યું હતું. આ કેફૅની અંદર તરફ વળતા પહેલા એક નાની લાઈબ્રેરી આવતી. જેમાં અલગ અલગ ભાષાના અને અલગ અલગ લેખકના અનેક પુસ્તકોનો સમાવેશ થતો હતો. એથી આગળ વધતા ત્યાં વેસ્ટમાંથી બેસ્ટ બનાવેલી અનેક રમત સામગ્રીઓ ગોઠવેલી હતી. જેને ત્યાં આવતા લોકો ખૂબ શોખથી આનંદ લઈને રમતા હતા. જો એનાથી આગળ થોડું વધવામાં આવે તો ત્યાં એક તૂટેલા ટ્રકના આગળવાળા ભાગમાંથી બનાવેલું એક સુંદર કેશ કાઉન્ટર આવેલું હતું. અને એના પર એને શોભતી એક સુંદર છોકરી બેઠેલી રહેતી. અને એના એકદમ સામે બધાજ સફેદ ટેબલો અને લાલ ખુરશીઓ ગોઠવાયેલી હતી.

ઝેવિયર્સ કેફૅ ડીસાનું સૌથી મોટું, સસ્તું અને ઘર જેવી અનુભૂતિ કરાવતું એકમાત્ર કેફૅ હતું. માટે ડીસાની જનતા આનંદ માણવા માટે બીજે ક્યાંય જવાને બદલે ઝેવિયર્સમાં જવાનું વધુ પસંદ કરતી. ત્યાં ક્યારેય કોઈ મૌસમની રોકટોક રહેતી નહિ. શિયાળો હોય, ઉનાળો હોય કે હોય ચોમાસુ ઝેવિયર્સ હમેશા ચાલુ જ રહેતું અને લોકોનું મનોરંજન કરતું જ રહેતું.

આજનું વાતાવરણ પણ થોડાક અંશે ભેજવાળું હતું. અને આકાશમાં પણ વાદળ જાણે આજે મોરલાઓને ખુશ કરવાના હોય એમ પોતાની આખી જમાત લઈ આવી ગયા હતા. હવે બસ વાર હતી તો એમના વરસવાની. પરંતુ કદાચ એ પણ રાહ જોઈ રહ્યા હતા મોરલાઓને ટહુકવાની.

હવે આ વાદળો વરસવાનું નામ લઈ રહ્યા નહતા. પરંતુ મૌસમ તો એમને પણ રોમેન્ટિક બનાવી દીધું હતું. અને એ રોમેન્ટિક મૌસમ વચ્ચે ઝેવિયર્સ કેફૅના એ છેલ્લા અને ખૂણાના ટેબલ પર એક પ્રેમી યુગલ બેસેલું દેખાઈ રહ્યું હતું.

એ યુગલમાંથી છોકરીએ ઉડીને આંખે વળગે એવા પીળારંગનો પહેરવેશ પહેર્યો હતા. જે કેફૅની લાલરંગની ખુરશી સાથે જાણે ઉગતા સૂરજની યાદ અપાવી રહ્યો હોય એવું લાગી રહ્યું હતું. અને છોકરાએ પોતાનું એ જૂનું કાળારંગનું ટીશર્ટ અને નીચે કાળારંગનું પેન્ટ પહેરેલું દેખાઈ રહ્યું હતું. કેફૅમાં પૂરતો પ્રકાશ પ્રસરવાના કારણે આ પીળા અને કાળા રંગનું મિશ્રણ દરેકને સાફ દેખાઈ રહ્યું હતું. અને એમ કહીકે, આ મિશ્રણ દરેકને ઉડીને આંખે વળગી રહ્યું હતું. તો એમાં કઈ નવાઈ પામવા જેવી વાત તો ના જ લાગે.

" હેલ્લો રેહાનસર, ગુડ ઇવનિંગ. હેલ્લો શ્રેયામૅમ, ગુડ ઇવનિંગ. " ઝેવિયર્સનો આ વેઈટર જાણે એ બન્નેને જાણતો હતો. માટે એને બન્નેને ઇવનિંગની વિસ કરી. અને પછી મજાક કરતા કરતા ઓર્ડરનું પૂછી લીધું.

" અમારા આ નાના કેફેની કઈક મોટી વસ્તુ ઓર્ડર કરવા માંગશો શ્રેયામેડમ? " આ રીતે શ્રેયાની મજાક કરતા ઝેવિયર્સના એ વેઈટરે રેહાન તરફ જોયું અને હસવા લાગ્યો.

રેહાન પણ એનું આ વાક્ય સાંભળીને થોડો મૂડમાં આવી ગયો. અને એ પણ પેલા વેઈટર સાથે હસવા લાગ્યો. અને કદાચ ત્યાં એ ખુદને રોકી શકે એમ હતો પણ નહિ. માટે એ ખુલીને હસવા લાગ્યો. અને કદાચ રેહાનને આ રીતે હસતા જોઈ શ્રેયા પણ ખુદને રોકી શકી નહિ. અને એ બન્ને સાથે એને પણ થોડું હસી લીધું.

શાંત થતા થતા શ્રેયા બોલી, " તું પણ શુ મોહમ્મદ, આવી મજાક કરે છે. તને ખબર તો છે અમે દરરોજ શુ પીએ છીએ. તો એ લઈ આવ જા."
" ઓ.કે. શ્રેયા લાવું છું. પણ હા, એક પ્રોમિસ કરે તો.... "
" શુ બોલ? તુ પણ યાદ કરશે કે, મહાન શ્રેયાએ પણ તને કોઈક પ્રોમિસ કર્યું હતું. "
" હા.... હા.... એટલુ મોટું પણ પ્રોમિસ નથી જોઈતું. બસ તું દરરોજની જેમ તારી લખેલી એક કવિતા સંભલાવીશ એવું પ્રોમિસ કર. "
" સારું ચાલ તું કોફી લઈ આવ. હું તારા માટે કઈક સ્પેશિયલ શોધું બસ... "
" સારું.... સારું.... " મોહમ્મદ ખુશ થતા થતા ત્યાંથી કોફી લેવા માટે નીકળી ગયો. અને રેહાન અને શ્રેયા બન્ને એકબીજા સાથે વાત કરવા લાગ્યા.

" શુ મોહતરમાં કેવું ચાલે છે? "
" બસ જલસા લેખક સાહેબ. પણ તમારા જેવું નઈ. "
" કેમ અમારા જેવું નઈ? " રેહાને આશ્ચર્ય વ્યક્ત કરતા કહ્યું.
" તમે તો રહ્યા મોટા લેખક. અમારા જેવા નાના લેખકનું તમારા સામે શુ આવે. "
" એવું કઈ નથી શ્રેયા. જોવો ને જીવતું અને જાગતું ઉદાહરણ તો મોહમ્મદ છે. એ મારા કરતા તો તમારી કવિતાઓનો દિવાનો છે. માટે મોટા અને નાના લેખક જેવું કઈ હોતું જ નથી. "
" ઓ.કે. , ઓ.કે. સંભળાવો કઈક નવું. "
" કઈ નઈ શ્રેયા, તું સંભળાવ તારી કોઈક નવી રચના. તારી રચનાઓનો તો મોહમ્મદ સાથે હું પણ કાયલ છું. "
" ઓહોહોહો.... એવું પાછું. "
" હા " રેહાને થોડા ધીમા સ્વરે પ્રેમના શ્વાસ ફૂંકતા કહ્યું.

શ્રેયા આ નિશ્વાસ વાતમાં પ્રેમનો શ્વાસ પૂરતો જોઈ થોડી ખચકાય. એના મોં પરનો રંગ હવે ઉડી ગયો હતો. એ થોડીવાર શાંત રહી અને પછી બોલી.
" રેહાન મારે તને એક વાત કહેવી છે. "
" હા... હા... બોલને. શુ કહેવું છે તારે? "
" રેહાન પ્લીઝ મને સમજવાની કોશિશ કરજે. હું મારા દિલ પર પથ્થર મુકી તને કહી રહી છું કે.... " શ્રેયા બોલતા બોલતા થોડી ખચકાઇ રહી હતી. અને હવે તો જાણે એ હારી ચુકી હતી. અને કદાચ આ જ કારણથી એ આગળ બોલી શકતી ન હતી. આ બધું જોતો રેહાનને પણ રહેવાયું નહિ. માટે એને શ્રેયાનો હાથ પકડ્યો અને બોલ્યો.

" હેય.... શ્રેયા. શું થયું? યાર. બોલ ને શું થયું? "
" રેહાન હવે આપણે બન્ને સાથે નહિ રહી શકીએ યાર. "
આ વાક્ય સાંભળતાની સાથે જ જાણે કે, રેહાનના પગ નીચેથી જમીન જ ના સરકી ગઈ હોય. એમ એ આભા બની શ્રેયા તરફ જોઈ રહ્યો. આ બધું સાંભળી એ કઈ બોલવાની હાલતમાં તો ન જ હતો. તો પણ એ ખુદને સાંભળતા સાંભળતા બોલ્યો,

" શ્રેયા તું શું કઈ રહી છે એ તને સમજાય છે? તું મારાથી જુદા થવાની વાત કરી રહી છે. શુ થયું એવું તે મારાથી? એવી તે મેં શુ ભૂલ કરી નાખી કે, તારે એટલો મોટો નિર્ણય લેવો પડ્યો. બોલને... બોલને યાર પ્લીઝ..... " એટલું બોલતા બોલતા રેહાનની આંખોમાં આંસુ જ નહતા આવ્યા એટલું બાકી રહેલું.

રેહાનનું આટલું પૂછવા છતાં શ્રેયા તરફથી કોઈજ રીપ્લાય મળ્યો નહિ. માટે રેહાને એના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લઈ એ સમજાવવા જઈ રહ્યો હતો ત્યાંજ શ્રેયા પોતાના બંને હાથ પાછા ખેંચી લીધા અને એ ખુરશી પરથી ઉભી થઈ ગઈ.

" દેખ રેહાન હવે મારે તારી સાથે નથી રેહવું. મારે જીવવું છે. તારી સાથે આ કામ કામ કામના બોજ નીચે દબાઈને નથી મરવું. માટે આજે મેં નિર્ણય કરી લીધો છે કે, હું ખુશી ખુશી તારાથી અલગ થઈ રહી છું. બીજું કઈ નહિ..... " શ્રેયા એટલું બોલી ટેબલ છોડી કેફૅના દરવાજા તરફ ચાલવા લાગી.

પાછળથી મોહમ્મદ કોફી લઈને ક્યારનોય ત્યાં આવી જ ગયો હતો પરંતુ બન્ને માંથી કોઈ એ એને જોયો ન હતો. એને ત્યાં થઈ રહેલી દરેક વાત સાંભળી હતી. અને અમુક વાતો તો એ પણ રેહાન અને શ્રેયાના સંબંધો વિશે જાણતો હતો. માટે આજે જે થઈ રહ્યું હતું એ એને સમજાઈ રહ્યું હતું. પરંતુ એ આનાથી ખુશ ન હતો. માટે જેવીજ શ્રેયા રેહાનને છોડી ત્યાંથી નીકળી કે, તરત જ એને શ્રેયાને રોકી. અને સમજાવવાની કોશિશ કરી. પરંતુ, શ્રેયા કઈ સાંભળવા તૈયાર હતી જ નહિ. પરંતુ એને છેલ્લે એટલું કહ્યું કે,
" મોહમ્મદ મેં તને પ્રોમિસ કર્યું હતું ને કે, આજે હું તને મારુ લખેલું કઈક સંભલાવીશ. તો એ પ્રોમિસ હું તોડું નહિ બસ તારા માટે રેહાનના આ બધા પ્રશ્નનો આ એક જ જવાબ બસ.....,

' તૂટે રેહાન,અને બધાની ઈચ્છા પુરી કરતો જાય,કોઈ એકનો તો ક્યારેય એ થાય જ નહિ,સમજી એને ક્યાં ક્યારેય મને પોતાની,અને એટલે જ મને લાગે છે કે,એ ક્યારેય મારો પ્રેમ હતો જ નહિ!એ ક્યારેય મારો પ્રેમ હતો જ નહિ! ' "

મોહમ્મદની આ મુરાદ્દ પુરી કરી શ્રેયા ત્યાંથી ભરી આંખે દરવાજા તરફ ચાલતી થઈ. અને આ લાઈનો સાંભળી મોહમ્મદની આંખોમાં પણ આંસુ આવી ગયા. અને જ્યારે એને રેહાન તરફ જોયું તો રેહાન પણ રડી જ રહ્યો હતો. જો ત્યારે ભગવાનની નજરે જોવા મળ્યું હોતને તો એક અદ્દભુત નજરો જ દેખાત.

મોહમ્મદ ચાલતો ચાલતો રેહાન પાસે પોહચ્યો. તો રેહાન રડે જતો હતો અને એના મોં પર હવે એક જ વાક્ય હતું કે,

" એ ક્યારેય મારો પ્રેમ હતો જ નહિ!

એ ક્યારેય મારો પ્રેમ હતો જ નહિ! "

" ઓય રેહાન ઉઠ.... ઉઠને યાર. આ શું બબડી રહ્યો છે.
એ ક્યારેય મારો પ્રેમ હતો જ નહિ!.... એ ક્યારેય મારો પ્રેમ હતો જ નહિ!.... કોણ તારો પ્રેમ હતો જ નઈ? આ શુ બબડી રહ્યો છે? ઉઠને યાર. " રેહાન પર પાણી છાંટી રેહાનને ઉઠાડતા ઉઠાડતા મોહમ્મદે કહ્યું.

રેહાન હામફળા ફામફળા થતા ઉઠ્યો. અને એને આજુબાજુ જોયું. એને જોયું કે હજી તો ત્યાં કોઈ આવ્યું જ નથી. ત્યાં બસ રેહાન અને મોહમ્મદ જ હાજર હતા. તો પણ રેહાને એકવાર મોહમ્મદને શ્રેયા વિશે પૂછી લીધું. અને એને સંતોષપૂર્ણ જવાબ મળતા એ શાંત થયો. એટલામાં જ મોહમ્મદ બોલી ઉઠ્યો.

" લો શાયરીઓની શહેઝાદી અને શબ્દોની મલ્લિકા પણ હાજર હાજર થઈ ગયા.... "

શ્રેયાને જોઈ રેહાનની આંખોમાં નવું તેજ ભરાઈ ગયું. અને એ સામેથી ચાલી અને શ્રેયાને ગળે લાગ્યો. અને ગળે લાગતા લાગતા બોલ્યો,

" એ સાંભળ, તારા સિવાય ક્યારેય મારો બીજો કોઈ પ્રેમ હતો જ નહિ!, તારા સિવાય ક્યારેય મારો બીજો કોઈ પ્રેમ હતો જ નહિ! "

"ઝેવિયર્સ કેફે", ને પ્રતિલિપિ પર વાંચો : @વિકાસ દવે

લેખક:-

ઝઘડાવાળો પ્રેમ | Quarrelsome love | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

2020-04-01T11:47:00.003+05:30

ઝઘડાવાળો પ્રેમ

રાતની નીરવ શાંતિ વાતાવરણમાં પ્રસરેલી હતી. આખું ગામ જાણે કુંભકર્ણની ઉંઘે સૂતું હતું. અને ગામમાં રખેવાળી કરવાવાળા ગોરખાઓ પોતાની બાંગ કુકડાની માફક પોકારી રહ્યા હતા. " જાગતે રહો.... જાગતે રહો.... "

ગામ આખું સરકારી ટ્યુબલાઈટના પ્રકાશે ઝગમગી રહ્યું હતું. પરંતુ ગામનો એક ખૂણો એવો પણ હતો કે, જ્યાં આ સરકારી ટ્યુબલાઈટોનો પ્રકાશ પહોંચી શક્યો ન હતો. અને એ જગ્યાએ જ રહેતો હતો મુકેશ. મુકેશની ગામમાં છાપ એક સરમાળ અને શાંત વ્યક્તિની હતી. અને એ હતો પણ કઈક એવા પ્રકારનો માણસ. આમતો એ ક્યારેય કોઈને મોં એ ના લાગતો. અને એ વધારે પડતો કોઈને મળવામાં પણ માનતો ન હતો. આથી આખા ગામમાં એને વધારે પડતું કોઈ ઓળખતું પણ ન હતું.

મુકેશના ઘરે ભલે પ્રકાશ ના પોહચતો હોય. પરંતુ દરરોજ રાતે ગામ આખા કરતા વધુ અવાજ તો ત્યાંથી જ સાંભળવા મળતો. અને કદાચ આ કારણથી પણ મુકેશને ગામ આખું ઓળખતું હતું. આ વધારે પડતો અવાજ થવાનું એક કારણ મુકેશ અને એની પત્ની વચ્ચેના સબંધોની તિરાડ પણ હતી. પરંતુ આજે મુકેશના ઘરમાંથી પણ કોઈ જ અવાજ સંભળાઈ રહ્યો ન હતો. અને આ અવાજ ના સંભળાયો માટે આજે તો આખું ગામ પણ હેરાનીમાં હતું. અને આમને આમ રાત વીતી રહી હતી. ગોરખાઓનો અવાજ વધારે ને વધારે ગાઢ થતો જતો હતો. અને મુકેશ કે એની પત્ની બન્ને માંથી કોઈનો અવાજ ન સાંભલાવવાના કારણે ગામમાં રહેલા અમુક પંચાતીયાના પેટમાં પાણી ટકી રહ્યું ન હતું. એમને તો એમ જ હતું કે, બસ કાલની સવાર પડે અને પોહચી જાય મુકેશના ઘરે. જ્યાં એ ક્યારેય નથી ગયા ત્યાં જવા માટે એમના પગો આજે થરવરી રહ્યા હતા.

સવાર થઈ ગોરખાઓની બાંગ સંભળાવવાની શાંત થઈ અને કુકડાની બાંગ જેવી જ સંભળાઈ કે આખું ગામ મુકેશના ઘર આગળ જમા થઈ ગયું. બધા ઘરની બહાર ઉભા હતા. અને ત્યાં મુકેશના ઘરનો દરવાજો બંધ હતો. લોકોને હવે એ જાણવું હતું કે, કાલે એના ઘરેથી અવાજ કેમ સંભળાઈ રહ્યો ન હતો? શું થયું હતું કાલે?

બધા શાંત ત્યાં ઉભા હતા અને એ જ સમયે ગામ સરપંચ રેહાન સાહેબને ત્યાંથી નીકળવાનું થયું. મુકેશના ઘરની આગળ આટલી ભીડ જોઈને એ પણ થોડા સમય માટે ચોકી ગયા. પછી રેહાન સાહેબ પણ એ ભીડમાં પ્રવેશ્યા અને ત્યાં ઉભેલા અમીચંદને એમણે પૂછ્યું. " શુ થયું અમીચંદ કેમ બધા અહીં જમા થયા છો? બધાને કઈ કામ નથી કે શું? "

" સાહેબ કામ તો છે બધાને. પણ કાલ ની વાતનો આ મુકેસીયાના ઘરેથી કોઈ અવાજ સંભળાયો નથી. દરરોજ આખા ગામ કરતાય વધારે અવાજ અહીંથી આવે છે. અને અચાનક એ બંધ થઈ જાય તો જાણવાની ઈચ્છા કોને ન થાય. કે થયું શુ હશે? અને આ જ કારણે અમે બધા અહીં ભેગા થયા છીએ. અને અમે કેટલાય સમયથી અહીં ઉભા છીએ પણ કોઈ અમને દેખાયું ય નથી કે કઈ સંભળાયું ય નથી. ખબર નઈ થયું શુ છે? " અમીચંદે બધી વિગત જણાવતા કહ્યું.

" તો અહીં જ કેમ ઉભા છો જાઓ અંદર અને જોઈલો શું થયું. પછી વળગો બધા પોત પોતાના કામે. " રેહાને સાહેબ બધા સામે જોતા કહ્યું. અને બધાંના મોં પર રહેલા હાવભાવનું નિરીક્ષણ પણ કર્યું. નિરીક્ષણ કરતા એમને એક વસ્તુ જાણવા મળી કે એ ભીડમાંથી કોઈ મુકેશના ઘરમાં જવા તૈયાર ન હતા. ખબર નહિ કેમ પણ એ જવા તૈયાર ન હતા. માટે રેહાન સાહેબે વધારે કોઈને સમજાવવા કરતા ખુદ જ તપાસ કરવું મુનાસીબ સમજ્યું. માટે એ મુકેશના ઘર તરફ વળ્યા અને એના ઘરની સીડીઓ ચડવા લાગ્યા. હવે ત્યાં ઉભેલા દરેકના મનમાં એક જ વિચાર ચાલી રહ્યો હતો કે શું થશે હવે.

રેહાન સાહેબ હવે મુકેશના દરવાજે પોંહચી ગયા. હવે બસ વાર હતી તો દરવાજાને ખોલવાની. લોકોની નજર બસ એ દરવાજા સામે જ મંડાયેલી હતી. અને જેવો જ દરવાજો ખુલ્યો કે,...

દરવાજો ખુલતાની સાથે જ રેહાન સાહેબ ઉપર કોઈક પડ્યું. સાહેબ પણ પહેલા તો થોડા ઘભરાઈ ગયા. ત્યાં સુધીમાં બધા લોકો એમની પાસે આવી પહોંચ્યા હતા. અમીચંદ અને ગામના બીજા લોકોએ મળીને રેહાન સાહેબ અને એ ઉપર પડેલાને માણસ બન્ને ઉભા કર્યા.

સરપંચ થોડા સ્વસ્થ થયા. અને લોકો એ પેલા બીજા માણસને ત્યાં પડેલા ખાટલામાં સુવરાવ્યો.

આ શું ?

આતો પેલો મુકેશ જ હતો. લોકોના મનમાં હવે ઘણીબધી અટકળો ચાલવાનું ચાલુ થઈ ગયું હતું. ' મુકેશને શુ થયું હશે? એ કેમ આમ બેહોસ પડ્યો હશે? કાલે રાતે એવું તો શું થયેલું તે એના અને એની પત્ની વચ્ચે બોલચાલ થયેલી નહિ? એની પત્ની ક્યાં છે ? '
આ બધી અટકળો વચ્ચે રેહાન સાહેબ બોલી ઉઠ્યા. " આના પર પાણી છાંટો કોઈ. ઉઠાડો કોઈ આને. "

ત્યાં ઉભેલા માંથી એક જણે ત્યાં પડેલા માટલાને લઈને તેમાં પડેલા પાણીને મુકેશ પર છાંટયું. અને પછી બધા એક તરફ થઈ ગયા. અને રેહાન સાહેબ એની સમક્ષ જઈને ઉભા રહ્યા.

જેવી જ મુકેશની આંખો ખુલી અને રેહાન સાહેબને સામે જોયા કે, એને લાગ્યું કે એની ચોરી પકડાઈ ગઈ છે. માટે એને તરત જ ઉભો થઇ અને સાહેબના પગ પકડી લીધા.

" મને માફ કરીદો રેહાન સાહેબ. મહેરબાની કરી મને માફ કરીદો. મારી ભૂલ થઈ ગઈ. હવેથી હું આવું નહિ કરું. મને માફ કરીદો. "

ત્યાં ઉભેલા ગામ લોકોના મનમાં હવે એ જ અટકળો ચાલી રહી હતી કે આ મુકેશ માંફી શેની માંગી રહ્યો છે. ત્યાં જ એ અટકળોનો વેધ તો એક પ્રશ્ન મુકેશને રેહાન સાહેબે પૂછ્યો.

" એય મુકેશીયા તું શેની માફી માંગી રહ્યો છે? શુ થયું? કે'ક સમજાય એમ બોલ. " પહેલા તો મુકેશે ડરાવ્યાં અને પછી આમ ઉલજન ભરી વાતો કરી રહ્યો હોવાથી સરપંચ ને હવે ગુસ્સો આવ્યો માટે એમને મુકેશને ધમકાવતા કહ્યું.

" સાહેબ મને માફ કરીદો. મારાથી બઉ મોટી ભૂલ થઈ ગઈ છે. હવે તો હું જીવવા લાયક નથી રહ્યો. આપ ચાહો તો મને જે સજા આપવી હોય તો આપો પણ મને માફ કરીદો. " મુકેશે હાથ જોડતા અને સરપંચ ના પગ પકડતા કહ્યું.

આ બધું જોઈ રહેલા બધાને હવે કઈ સમજાઈ રહ્યું ન હતું. આ શું થઈ રહ્યું છે. આથી સરપંચ ના સાથે રહેલા આગળ આવી પહેલા તો મુકેશને એક લાફો ચોડી દીધો. પછી પૂછ્યું " બોલ હવે શું થયું? અને તું આ માફી શેની માંગી રહ્યો છે. "

મુકેશને એ લાફો પડવાને કારણે હવે એને રડવાનું બંધ કરી દીધું હતું. અને હવે એ ડુસકા ભરતા ભરતા કહી રહ્યો હતો.

" સરપંચ સાહેબ, મારે અને મારી ઘરવાળીને અમારા અંગત કારણોસર બનતું ન હતું. માટે અમારી વચ્ચે ઝગડા થતા રહેતા હતા. અને એ વાતની તો આખા ગામને પણ ખબર જ છે. તો બસ એવું કંઈક કાલે પણ બન્યું. અમે બંને કાલે અમારા એક સંબંધીના ત્યાં ગામત્રે ગયા હતા. ત્યાંથી અમે પાછા આવી રહ્યા હતા અને એને અડધા રસ્તે જ આ બધું ચાલુ કરી દીધું. ત્યાં ગાડીમાં બધા અમારી તરફ જ જોઈ રહ્યા હતા. હું ત્યાં એને શાંત કરવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યો હતો. અને એ આ બધું જોઈને વધુને વધુ કરી રહી હતી. એમને એમ ગમે તેમ કરી હું એને ઘરે લઈ આવ્યો.

ઘરે આવતાની સાથે જ હું પણ આ રોજ રોજની મગજમારીથી થાકી ગયો હતો. માટે એ એને કહ્યું કે, હું આ બધાથી થાકી ગયો છું. હવે જો વધારે થયું તો હું સહન નહિ કરી શકું અને દવા પીને મરી જઈશ. આ કહ્યા છતાં પણ એ તો ઝગડો બંધ કરવાનો નામ જ નહતી લઈ રહી. માટે હું અંદર આવી મારી પાસે પડેલી થોડી ઉંઘની ગોળી લઈને હું સુઈ ગયો. અને એની બાટલી ત્યાં જ પડી રહી. જ્યારે એને બહારનું બધું કામ પતાવી એ અંદર આવી અને એને જોયું કે હું ખાટલામાં પડ્યો છું. અને મારી બાજુમાં આ બોટલ પડી છે. એને એમ થયું કે હું આ દવા પીને મરી ગયો છું. અને આ બધું એ સહન ના કરી શકી. કેમ કે, ક્યાંકને ક્યાંક એને પણ મારી ચિંતા હતી અને મને પણ એની હતી.

એને એમ લાગ્યું કે, એનાથી ત્રાસી મેં દવા પી લીધી છે. અને એ પી ને મરી ગયો છું. માટે એને પણ આ દુનિયા છોડવાનું વિચારી લીધું. અને એ પણ ગળે ફાંસો લગાવીને ઘરમાં લટકી ગઈ.

એ પછી મને જ્યારે હોશ આવ્યો. અને મેં આ બધું જોયું તો હું પણ ડઘાઈ ગયેલો. અને આ જ કારણથી કાલ રાતનું મારુ ઘર આમને આમ બંધ હતું. હું ઘરમાંથી બહાર નીકળતા ડરી રહ્યો હતો. માટે મેં ફરીથી ઉંઘની દવા પી લોધેલી પણ મને કંઈ થયું નઈ. અને આજે તમે મને બહાર લાવી મારા પર પાણી રેડયું અને જેવા તમને જોયા એટલે મને લાગ્યું તમારા સિવાય મને કોઈ બચાવી શકે એમ નથી. અને આમ પણ આ હમણાં ધણી તમે છો તમે જ મને બચાવી શકો છો. માટે તમારી સામે બધું સાચું સાચું કહી દીધું.અને મારી ભૂલની કબૂલાત કરી દીધી. હવે તમે મને બચાવશોને.... " મુકેશે આશા ભરી નજરે સરપંચ સામે જોયું.

સરપંચે બધી પરિસ્થિતિને સમજી પછી મુકેશ તરફ હકારાત્મક રીતે માથું હલાવ્યું. અને સાથે સાથે ગામ લોકોએ ઘરમાંથી બહાર લાવેલી મુકેશની પત્નીની લાશના છેલ્લા દર્શન કર્યા. અને પછી વિચારવા લાગ્યા, " ભવ્ય છે આમનો પ્રેમ જીવ્યા તો પણ ઝગડા સાથે. અને બન્ને એ એક સાથે મરવું પણ પસંદ કર્યું તો પણ આ ઝગડાના કારણે જ... "

ગામ લોકોને અંતિમસંસ્કાર ની તૈયારી કરવાનું કહી, સરપંચ મુકેશને લઈ સ્મશાન તરફ ચાલવા લાગ્યા....

"વર્ષ ૨૯૦૦નું", ને પ્રતિલિપિ પર વાંચો : @વિકાસ દવે

લેખક:-

વર્ષ ૨૯૦૦નું | 2900's Year | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

2020-03-27T19:00:00.000+05:30

વર્ષ ૨૯૦૦નું....

ઊંચા ઊંચા ઝાડો થી બનેલા આ જંગલની વચ્ચે એક નદી વહી રહી હતી. એ નદીમાં થોડી થોડી દુરી પર અલગ અલગ ધોધ રચાતા હતા અને એ જ રીતે નદીના આ છેડે પણ એક ઊંચો ધોધ રચતો હતો. જે આ નદી પરનો સૌથી મોટો ધોધ હતો. આમતો આ નદી વધુ ઊંડી ન હતી અને એનું પાણી છીછરું હોય એવું દેખાઈ રહ્યું હતું. માટે નદીથી કોઈ જ ભય ન હતો. માટે રેહાન ધીરે ધીરે બધું નિરક્ષણ કરતા કરતા ત્યાંથી નીકળી રહ્યો હતો. પરંતુ ક્યાંય એને ત્યાં આજુબાજુ મનુષ્ય દેખાઈ રહ્યા ન હતા. મનુષ્ય તો છોડો એને ક્યાંય આજુબાજુ પ્રાણી કે પક્ષીઓનો અવાજ પણ સંભળાઈ રહ્યો નહતો. રેહાનને કઈ સમજાતું ન હતું. એ ક્યાં છે અને કેમ છે? એને તો બસ બઉ જ બધો થાક લાગેલો હતો અને એનું માથું થોડું ભારે ભારે હતું. જાણે કે, કેટલાય વર્ષો એ એકધાર્યું વિચારતો જ જતો હોય. અને આજે એના માંથી એને છુટકારો મળ્યો હોય. રેહાન બધું જોતો અને સાવધાની પૂર્વક નદી માર્ગે આગળ વધી રહ્યો હતો. ત્યાંજ નદીમાં બિછાવેલા વક જાળમાં એ ફસાઈ ગયો. અને જેવોજ એ જાળમાં ફસાયો જોરજોરથી એક એલાર્મ વાગવા લાગ્યું. જેને સાંભળી બાજુમાં રહેલી ઝાડીઓમાં કઈક અવાજ થવા લાગ્યો. થોડીવાર પછી ઝાડીમાં થતો અવાજ અને એલાર્મનો અવાજ બન્ને એક સાથે બંધ થઈ ગયા. જાણેકે, કોઈ અંદરથી જ બટન દબાવી એલાર્મ બંધ ના કર્યું હોય.

અવાજ બંધ થયાની સાથે જ તરત કોઈક એ ઝાડીઓ માંથી બહાર નીકળ્યું. એને આખું શરીર થિંગડા મારેલા કપડાંથી ઢાંકેલું હતું. માટે એનું મોં જોઈ શકાય એમ ન હતું. માટે રેહાન એને જોઈતો ના શક્યો. માટે એને પેલા વ્યક્તિને પોતાના ઊંચા અવાજમાં જેવું ને તેવું બોલવા લાગ્યો.

"ઓય..... કોણ છે તું? મને આમ કેમ બાંધી બનાવ્યો છે. સાલા ડરપોક જાળ લગાવીને મને પકડે છે. જો હિંમત હોય તો એકવાર મને છોડીને જો. પછી જો શું હાલ કરું છું હું તારો. નાલાયક ખોલ મને...." રેહાન આમ જેમને તેમ બોલી રહ્યો હતો. પણ એની સામેવાળા પર કોઈ જ અસર થઈ રહી ન હતી. થોડીવાર રેહાન આમજ બોલતો રહ્યો. અને સામે વાળો ત્યાં ઉભા ઉભા સાંભળતો રહ્યો. રેહાન જેવો જ બંધ થયો કે સામેવાળા એ પોતાના કપડાંમાં છુપાવેલી કુહાડી નીકળી અને રેહાન તરફ ઘા કરી. રેહાનની એ જોતાંની સાથે જ આંખો ફાટીને ફાટી રહી ગઈ રેહાનને તો એમજ હતું કે, ' હે એ.... હવે તો ગયા. આ કુહાડી લાગીને આપણે તો ભગવાનના ઘરે પણ થયું એનાથી થોડુંક ઊલટું. જેવી જ એ કુહાડી રેહાન તરફ આવી એ રેહાનને લાગવાની જગ્યાએ એ જે જાળમાં ફસાયેલો હતો એને લાગી. અને એ તરત નીચે પડ્યો એને પણ થોડું લાગ્યું. પણ એ એમ થયું કે હાશ, બચી તો ગયા. પડવાની સાથે એ તરત ઉભો પણ થઈ ગયો. અને હવે રેહાન અને જેને રેહાને જાળમાંથી છોડાવ્યો એ સામે સામે ઉભા હતા. હવે બસ રેહાનને સામે વાળાનું મોં જોઉં હતું. માટે એ થોડો પણ થંભ્યા વગર આભાર માની એને મોં દેખાડવા કહ્યું. સામેવાળો કઈ સમજ્યો નહીં પરંતુ રેહાનનો ઈસરો સમજી એને પોતાના મોં પરનું કપડું હતાવ્યું. અને જેવુંજ એ કપડું આખું હતી ગયું કે, રેહાન બીજું કઈ સમજે એ પેહલા સામેવાળાનું મોં જોઈ એ બેહોશ થઈ ગયો. એ પછી શુ થયું એ રેહાનને કંઈજ ધ્યાન રહ્યું નહીં.

૨ દિવસ જતા રેહાનને હોશ આવ્યો. એ જેવો ભાનમાં આવ્યો ત્યારે એ એટલો ડરેલો હતો કે જાણે એને કોઈ ભૂત જોઈ લીધું હોય. જ્યારે એ ભાનમાં આવ્યો ત્યારે એના આજુબાજુ ગણ્યા ગાંઠયા પુરુષો અને સ્ત્રીઓ બેઠી હતી. અને એનામાં રહેલી એક ડૉક્ટર જેવી લાગતી મહિલા એને કઈક લેપ લગાવી રહી હતી. રેહાને પહેલા તો થોડીવાર આજુબાજુ જોયું પછી તરત એ ડૉક્ટર જેવી દેખાતી મહિલાને પૂછી લીધું. " આપ કોણ છો? હું અહીં પાછો શું કરું છું? અને હું અહીં કરી શું રહ્યો છું? હું તો મારા માથાનું ઓપરેશન કરાવીને દવાખાનામાં દાખલ થયો હતો. ત્યાં એમને મને કોઈક મશીનમાં રાખ્યો હતો તો હું અહીં ક્યાંથી આવી ગયો? આ જંગલમાં મને અહીં કોણ લઈ આવ્યું." દવાખાનાનું નામ સાંભળતાની સાથે તો ત્યાં રહેલા દરેક માં થોડીવાર માટે તો શાંતી છવાઈ ગઈ અને એ શાંતી જેવી જ પુરી થઈ કે તરત બધા હસવા લાગ્યા.

બધાને શાંત કરાવતા ત્યાં લેપ લગાવતી મહિલા બોલી, " હું એરિકા છું. હું અહીં વૈદનું કામ કરું છું. જે પણ અહીં બીમાર થાય કે કઈક વાગ્યું કર્યું. હોય તો એમની પાટા પટ્ટીનું કામ હું કરું છું. અને દેખો તમે અહીં આવ્યા પેહલા ના તો કોઈ દવાખાનામાં હતા અને ના તો હમણાં છો. કેમ કે, આ દુનિયા માંથી દવાખાના નામની વસ્તુ આશરે ૯૦૦ વર્ષ પેહલા નષ્ટ થઈ ગયા છે. હમણાં તો બસ આખી દુનિયામાં આવા જંગલ, નદી અને ગણ્યા ગાંઠયા તમારા અને મારા જેવા મનુષ્યો વધ્યા છે. માટે તમને કઈક ભ્રમ થતો લાગે છે."

" શું ૯૦૦ વર્ષ પહેલા દવાખાના નષ્ટ થઈ ગયા. શુ મજાક કરો છો. કાલે તો હું એડમિટ થયો હતો. મારી સાથે આવી મજાક ના કરો." રેહાને હસતાં કહ્યું. અને પછી પછી પોતાની વાત આગળ ધપાવી.

" હું સાચું કઈ રહ્યો છું. હું દવાખાનામાં કાલે દાખલ થયો હતો. માટે મને કહોને મારા ઘરવાળા ક્યાં છે? હું હમણાં ક્યાં છું? મારે ઘરે જવું છે. મને જણાવો હું ક્યાં છું.?" રેહાન બધાના આ રીતે જોઈ થોડો ડરી ગયો હતો.

" દેખો આ ૨૯૫૦નું વર્ષ ચાલી રહ્યું છે. હમણાં કોઈ જ દવાખાના નથી. હવે તો આ દુનિયામાં ગણ્યા ગાંઠયા લોકો જ રહે છે. બસ માટે હું તમને હજીય કહું છું કે તમને ભ્રમ થઈ રહ્યો છે." એરિકા બોલી

" નઈ આ ન થઈ શકે હજી હું કાલે તો એડમિટ થયો છું. તો આ કઈ રીતે થઈ શકે એક જ દિવસમાં વર્ષો વીતી જાય. તમે મજાક કરી રહ્યા છો." રેહાને એરિકાને કહ્યું.

એરિકા હવે રેહાનને બધું સમજાવતા થકી ગઈ હતી માટે એને રેહાનનો હાથ પકડ્યો અને એ જે ગુફામાં હતી ત્યાંથી ગુફાના મુખ તરફ ચાલવા લાગી. રેહાનથી ચલાઈ રહ્યું ન હતું. તો પણ એ ચાલી રહ્યો હતો. અને એ ચાલતા ચાલતા ગુફાના મુખમાંથી બહાર નીકળી એ બંને ગુફાની ટોચ પર પોંહચી ગયા. પછી એરિકાએ રેહાનને આજુબાજુની દરેક જગ્યાઓ બતાવી અને પછી પૂછ્યું, " બોલો હવે અહીં તમને ક્યાંય આજુબાજુ દવાખાનું દેખાય છે? ચાલો દવાખાનું છોડો બીજું કંઈપણ અહીં તમને દેખાય છે? " રેહાને આજુબાજુ દરેક જગ્યાએ દેખ્યું પરંતુ એને ત્યાં કોઈજ દવાખાનું કે કોઈ બીજા ઘરો પણ દેખાયા નહિ. માટે એને એરિકા સામે જોઈને નકારમાં મોં ગુમાવ્યું. અને રેહાનને આ રીતે જવાબ આપતા જોઈ એરિકાએ પોતાની વાત આગળ ચલાવી.

" નથી દેખાતુ ને. હું પણ તમને ક્યારની એ જ સમજાવી રહ્યો છું કે, એ બધી વસ્તુને નષ્ટ થયાને કેટલાય વર્ષો વીતી ચુક્યા છે. હા, મને એ નથી ખબર કે તમે ક્યાંથી આવ્યા છો. અને તમારા ઘરના લોકો ક્યાં છે. પણ હા એ ચોક્કસ કઈ શકું કે તમે અમારી સાથે રહો એ જ તમારા માટે સારું છે.

"વર્ષ ૨૯૦૦નું", ને પ્રતિલિપિ પર વાંચો : @વિકાસ દવે

લેખક:-

એક ભિખારી પ્રેમી ભાગ-૧ | One Beggar Lover Part-1 | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

2020-03-18T20:25:00.001+05:30

એક ભિખારી પ્રેમી ભાગ-૧

" ઉઠ..... ઉઠ..... નાલાયક. તું અહીં શુ કરે છે ચાલ નીકળ અહીંથી......" બસસ્ટેશન પાસે રહેલી એક દુકાનના માલિકે રેહાનને ભિખારીની જેમ ધકલાવતા કહ્યું. અને ત્યાં રેહાન પોતાની જે રાજાશાહીવાળી ઊંઘ લઈ રહ્યો હતો. એના માંથી એ જાગ્યો અને થોડો ડરતા ડરતા ત્યાંથી કંઈપણ કહ્યા વગર નીકળી ગયો.

આમતો રેહાન બઉ સારા ઘરનો છોકરો હતો. અને એના રહેણી-કેહણી પણ શાહી મિજાજવાળી હતી. પરંતુ આજે એ દુકાન માલિકે રેહાનને એનો ડોળ જોઈને ધકલાવ્યો હતો. આજે એનો ડોળ આબેહુબ એક ભિખારી જેવા દેખાઈ રહ્યા હતા. એના કપડાં તો એવા મેલાડાટ દેખાઈ રહ્યા હતા કે, કદાચ હવે એના પર કોઈએ કાળો રંગ પણ નાખી દે તો પણ એના કપડામાં કંઈજ ફરક પડે એમ ન હતો. માથા અને દાઢીના વાળ પણ એટલા વધી ગયા હતા કે જો એ પોતે એને સરખા ના કરે તો એનું મોં સાફ સાફ જોઈ શકવામાં પણ તકલીફ થતી. અને એમાં પણ વાળ ઘણા સમયથી ધોઈ અને સાફ ન કર્યા હોવાથી એમાં એટલી ગૂંચ થઈ ગઈ હતી અને એને ઉકેલવાનો હવે એક જ ઉપાય હતો અને એ હતો બસ હવે એને કપાવી નાખવા એ જ એના સિવાય બીજો ઉપાય કઈ જ દેખાઈ રહ્યો ન હતો. એની આંખોના ડોળા લાલ ચટ્ટાક ટામેટા જેવા થઈ ગયા હતા. અને આંખોની આજુબાજુ કાળા-કાળા કુંડાળા થઈ ગયા હતા અને આંખોથી લઈને ઠેટ ગાલના નીચેના છેડા સુધી પાણી વડે લીસોટા ખેંચાયા હોય એવું લાગી રહ્યું હતું. અને એ લીસોટા બીજા કોઈના નહિ પરંતુ રેહાનની આંખો માંથી વહેલા આંસુઓના હતા. માટે એ કુંડાળા રેહાનના રાતના ઉજાગર અને એ લીસોટાઓ વહેલા આંસુઓની સાક્ષી પૂરતા હતા. એના પગમાં એ રેડચીફના ફાટેલા-તૂટેલા બુટ પહેરેલા હતા. તો પણ એની ચાલવાની રીતમાં તો પહેલા કરતા કોઈ ફેરફાર આવ્યો ન હતો. પહેલા પણ એ એક યુવરાજની જેમ ચાલતો હતો અને આજે આવી પરિસ્થિતિમાં પણ એની ચાલવાની રીત તો એક યુવરાજ જેવી જ હતી.

દુકાનદારના બોલવાના કારણે એ થોડો ડરી ગયો હતો. એ હવે ડરી-ડરીને આગળ વધી રહ્યો હતો. જાણે કે એને કોઈક વસ્તુનો ડર સતાવતો હતો. કદાચ એને એ વાતનો ડર હતો કે, કોઈ એને શોધી ના લે. માટે પણ એ પોતાની ઓળખ છુપાવતો હતો. ખબર નહિ એના મનમાં હમણાં શુ ચાલી રહ્યું હતું. પરંતુ એના દેખાવ અને એની વર્તણુક પરથી એટલું સાબિત થઈ રહ્યું હતું કે, એ માનસિક રીતે અશાંત છે અને એ જ કારણે એને આ રીતે ભિખારી બનાવી દીધો છે. માટે એ આ ભિખારી વેશે એ ફરી રહ્યો હતો. પોતાની કંઈપણ સાર-સંભાળ લીધા વગર.

રેહાન ત્યાં બસસ્ટેન્ડમાં ફરી રહ્યો હતો. ત્યાં જ એને ના જાણે કોઈએ પાછળથી આવી અને જોરથી પકડી દીધો. રેહાન ખુદને છોડાવવાની પૂરતી કોશિશ કરી રહ્યો હતો. પણ તે એ ના કરી શક્યો. અને પછી તો કોઈ બીજા વ્યક્તિએ આવી એને બેભાન થવાની દવા સુંઘાડી અને પછી શુ થયું એ રેહાન ખુદને ખબર ના રહી.

સાંજના ૪:૦૦ વાગી રહ્યા હતા. હવે રેહાનને ધીરે ધીરે હોશ આવી રહ્યો હતો. એની આંખો અને હાથ હવે ધીરેધીરે હલી રહ્યા હતા. એની આંખો હવે એ ખોલી રહ્યો હતો. જેવો એ પૂરેપૂરો હોશમાં આવી ગયો. એને જોયું કે, એની આજુબાજુ ઘણા બધા લોકો ઉભા છે. અને એ બધાની આંખોમાં ખુશીના આંસુ દેખાઈ રહ્યા હતા અને એ બધા રેહાનના હોશમાં આવવાની રાહ જોઈ રહ્યા છે. અને એમને લાગ્યું કે, હવે રેહાન સાથે વાત કરી શકાય એમ છે ત્યારે એ ટોળા માંથી એક મહિલા રેહાનને ગળે લગાવી જોરજોરથી રોવા લાગી અને રડતા રડતા બોલી, " રેહાન..... બેટા અમને છોડીને તું ક્યાં ચાલ્યો ગયો હતો. તને ખબર છે અમે આ એક વર્ષમાં તને ક્યાં ક્યાં નથી શોધ્યો છે? શહેર, રાજ્ય, દેશ બધાના ખૂણે ખૂણામાં અમે તને શોધ્યો. પરંતુ તારી ભાળ અમને ક્યાંય ના મળી. પરંતુ કદાચ અમે ક્યાંક જાણતા-અજાણતા સારા કામ કર્યા હશે કે, આજે સવારે અમને પોલીસ સ્ટેશનમાંથી ફોન આવ્યો કે, તું અહીં અમદાવાદના ગીતામંદિર બસ સ્ટેશનમાં જોવા મળ્યો છે. અને પોલીસવાળા તને પકડીને અહીં આ એસાઈલમ હોમમાં લાવી રહ્યા છે માટે તને મળવા માટે એમને અમને અહીંનું સરનામું આપ્યુ. તારી આ ખબર જાણીને મારા હૃદયમાં ખુશી ફૂલી સમાતી નહતી. કેમ કે હું આમતો છું તો એક માં જ ને. જેને પોતાનો ખોવાયેલો યુવાન દીકરો પુરા એક વર્ષ પછી પાછો મળતો હોય તો એ માંને ખુશી શું ના થાય?" એટલું કહી એ મહિલા શાંત થઈ ગયા અને પોતાની આંખોમાં આવેલા આંસુ લૂછતાં લૂછતાં એ બાજુમાં ચાલ્યા ગયા. એમની આ વાતો પરથી અને એમને છેલ્લે જણાવ્યું એ પરથી સાબિત થતું હતું કે, એ રેહાનની માતાજી જ હતા.

રેહાનની મમ્મી આટલું બધું એની સામે બોલી ગયા હતા. પરંતુ એની રેહાન પર કોઈ જ અસર વર્તાઈ રહી ન હતી. આ જોતો દરેકને કોઈક ને કોઈક અંશે દુઃખ પણ થઈ રહ્યું હતું. અને આ જોતા ત્યાં ઉભેલા પોલીસવાળા અને ડોક્ટરોને પણ અજુકતું લાગી રહ્યું હતું. માટે એમને રેહાનના ધરવાળાઓને ત્યાંથી બહાર આવી જવા કહ્યું. હવે રેહાનવાળા એ રૂમમાં ત્રણ જ વ્યક્તિઓ હાજર હતા. એમાંથી એક પોલીસ ઇન્સ્પેક્ટર હતા. બીજા ડોક્ટર અને ત્રીજો રેહાન પોતે.

" હેલ્લો રેહાન. મે ડોક્ટર જુનજુનવાલા છું. અને એ તારી સામે ઉભાને એ ઇન્સ્પેક્ટર ત્રિવેદી હે. તારા નાનપણના દોસ્તાર એમને તું ઓળખે કે ની. " ડો. જુનજુનવાલાએ પોતાની અને ઇન્સપેક્ટર ત્રિવેદીની ઓળખાણ આપતા કહ્યું. પછી પોતાની વાત આગળ વધારતા એમને કહ્યું, " રેહાન મે તને હું પૂછતો-તો કે, હમણાં તારી સાથે જે વાત કરતા હતા એમને તું ઓળખે કે? એ શુ કે'તા-તા તું સમજ્યો કે?" આટલા સવાલો કરતા પણ રેહાન તરફથી કોઈ જ પ્રતિઉત્તરના મળવાને કારણે ડોક્ટરને થોડો ગુસ્સો આવ્યો અને એ ગુસ્સો એમને રેહાન પર જ ઉતરતા કહ્યું, " એ વાયડીના તને જ કઉ હું. તને સમજમાં ની આવે કે? "

ડોક્ટર જુનજુનવાલાનો ગુસ્સો જોઈ હવે રેહાન થોડો વધુ ડરી ગયો હતો. આ જોતા ઇન્સપેક્ટર ત્રિવેદીએ સમય અને સંજોગને સમજતા બધી વાત પોતાના હાથમાં લીધી. અને રેહાનને શાંત કરી એને નિશ્ચિત રહેવા કહ્યું. પછી એમને પોતાના તરફી રેહાન સાથે વાત ચાલુ કરી.

" ઓય..... રેહાન, યાર તું મને તો ઓળખે જ છે ને. હું તારો મિત્ર નિશિથ, નિશિથ ત્રિવેદી. આપણે બાળપણથી સાથે છીએ. હમણાં બે વર્ષથી હું શુ પોલીસની તૈયારી કરવા ગયો. તે આ તારો હાલ શુ કરી નાખ્યો છે યાર. આ બધુ શુ છે? તે આ બધું કેમ કરી લીધું યાર? ( રેહાન તરફથી હજી પણ કોઈજ જવાબ ના મળતા.) ભાઈ કઈક તો બોલ તો હું તારા માટે કઈક કરી શકું. મહેરબાની કરી કઈક બોલ....." રેહાનને આટલું સમજાવતા-સમજાવતા નિશિથ ગળગળો થઈ ગયો.

આ બધુ જોતા રેહાન બસ એટલું બોલ્યો, " કોણ નિશિથ? કોણ મારો નાનપણ નો મિત્ર? હું તમને નથી ઓળખતો. "
" શુ કહ્યું તે? તુ મને નથી ઓળખતો મને? (થોડીવાર નિશિથ શાંત રહ્યો પછી પાછો બોલ્યો.) રેહાન ચાલ એક કામ કર ખા' તુ મારી સોગંધ કે તુ મને નથી ઓળખતો. પછી હું માની લઉં કે તું મારો મિત્ર નથી બસ. " કેમ કે, નિશિથને ખબર છે કે એ કઈ પણ કરી લેશે પણ એ પોતાની મિત્રતાની અને પોતાની મિત્રની સોગંધ ખોટી નઈ ખાય. અને.....

(ક્રમશઃ)

Note: શુ રેહાને નિશિથના ખોટા સોગંધ નહિ લીધા હોય કે પછી પોતાની મિત્રતાને અંતિમ અલવિદા કહી દીધી હશે? જો તમે એ જાણવા માંગતા હોય તો એ માટે જોડાયેલા રહો મારી સાથે અને જુઓ એક ભિખારી પ્રેમી....(ભાગ-૨).

"એક ભિખારી પ્રેમી ભાગ-૧", ને પ્રતિલિપિ પર વાંચો : @વિકાસ દવે

લેખક:-

સાડીનો પ્રેમ | Sari's Love | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

2020-03-11T22:42:00.000+05:30

"સાડી..."
આ શબ્દ સાંભળતા જ ધવલ એક સામટુ જોર-જોરથી હસવા લાગ્યો.

ત્યારે ઘણા દિવસે બહાર ગામથી આવેલો ધવલનો મિત્ર વિકાસ પહેલા તો આ જોઈને થોડો ડરી ગયો. પરંતુ એને સ્થિતિ અને જ્ગ્યાનું ભાન થતા એ નિશ્ચિંત બન્યો. પણ હવે આજુબાજુ ના લોકો ધવલ તરફ દેખી રહ્યા હતા અને કદાચ એમજ વિચારી રહ્યા હતા કે આ ગાંડો અહીં કઈ રીતે આવી ગયો. એ લોકો શું વિચારી રહ્યા હતા એ વિકાસને ખ્યાલ આવતા એ તરત ત્યાંથી ધવલને લઇ ને નીકળી ગયો. પરંતુ એને તો હજી પણ ખબર નહતી પડી કે ધવલ અચાનક રાવણ જેવું કેમ હસી રહ્યો હતો.

ત્યાં દુકાનની બહાર નીકળી થોડે દુર પહોંચ્યા ત્યાં ધવલનું હાસ્ય બંદ થયું. અને મોકાનો લાભ ઉઠાવતા વિકાસે પૂછી લીધું. "અલ્યા તને કાંઈ ખબર પડે છે કે નહીં. આ દુકાનમાં શું કરી રહ્યો હતો તું? આ રીતે કોઈ હસે ખરા? અને ચાલ હસ્યો તો પણ કઈ વાંધો નહીં પણ મને કે તો ખરા હસ્યો તો કેમ? ત્યાં તારા રાવણ હાસ્યથી હું ડરી ગયો હતો..."

ધવલ હજી પણ પોતાનું એ પાગલપન ભર્યું હસવાનું બંદ નહોતું કરી શક્યો. પરંતુ જેવો જ વિકાસ એને બોલવા લાગ્યો ત્યારનો એ એકદમ શાંત ઉભો હતો. ના મોં પર હસી કે ના મોં પર કોઈ પ્રકાર ના અણસાર. જાણે વિકાસ સામે કોઈ નાનું બાળક આંખોમાં મોતી જેટલા મોટા પાણીના બિંબ ભરીને ઉભું હોય. જે જાણે હમણાં વર્ષે કે હમણાં વર્ષે.

ધવલ પેહલા આવો નહતો. એતો મોજીલો માણસ. બધાને ખુશ રાખવાના અને પોતે ખુશ રહેવાનું. કોઈપણ સામે મળે "કેમ છો?" એમતો પૂછવાનુ જ. ભલે એ દોસ્ત હોય કે દુશ્મન, બોલતા હોય કે ના બોલતા હોય, ઓળખતા હોય કે ના ઓળખતા હોય, નાનું હોય કે મોટું પૂછવાનું તો જરૂર. એની આજ આદત ના કારણે આખા ગામમાં એ પ્રખ્યાત હતો. કોઈ પણ પૂછે "ધવલને ત્યાં જવું છે." તો લોકો પૂછે "કયો ધવલ? પેલો કેમ છો વાળો?" અને જો આપણે હા પડીએ તો ગામનું નાનું બાળક પણ આપણને હાથ પકડી એના ઘરે મૂકી જાય. એવો હતો ધવલ. સ્વભાવે શાંત અને વ્યવહારે વ્યવસ્થિત. એને ગામના બીજા લોકો ની જેમ લપ્પનછપ્પન નહિ. એ તો બસ પોતાની મસ્તીમાં મસ્ત રહેતો. પરંતુ આજે ધવલ ને શું થયું હતું એ વિકાસ ને પણ ખબર પડી રહી નહતી. ધવલને પેહલા ક્યારેય આવું વર્તન કરતા વિકાસે જોયો નહતો. આથી આજે એ વધુ અચંબામાં હતો.

"હવે કઈ બોલીશ? એ તને કહું છું તને..." ધવલને પોતાની તરફ ફેરવતા ફેરવતા વિકાસે કહ્યું.

ત્યાં એને ધવલની હાથ માં એક ગોળીઓનું પેકેટ દેખાયું. જેમાંથી એ અમુક ગોળીઓ ગળી રહ્યો હતો. હવે તો વિકાસના મગજમાં પ્રશ્નોના બાણ છૂટી રહ્યા હતા. અને હવે એ બાણો ને એ પોતાના મગજ રૂપી ગાંડીવમાં થંભાવી શકે એમ નહતો. તો પણ એને પ્રયત્ન કર્યો. અને ધવલને ફરીથી શાંતિથી પૂછ્યું. "ધવલ, તું આ શેની દવા લઈ રહ્યો છે?"
ધવલ ઘભરાઈ ગયો અને દવાના પેકેટ સંતાડતા-સંતાડતા, "કઈ દવા, કેવી દવા. હું તો કોઈ દવા નથી લઈ રહ્યો. લે જોઇલે મારી પાસે કોઈજ દવા નથી" અને દવા પોતાના પેન્ટના પાછળના ખિસ્સામાં મૂકી પોતાના બંને હાથ આગળ કરી વિકાસને બતાવવા લાગ્યો.

વિકાસે એને દવા પાછળ ના ખિસ્સામાં મુકતા દેખી ગયો હતો આથી એને તરત ધવલના પાછળ ખિસ્સામાં હાથ નાખીને એ પેકેટ બહાર કાઢી નાખ્યું. અને ધવલ ને બતાવતા બતાવતા કહ્યું, "હું આ દવાની વાત કરું છું. આ દવાની..." અને એને એ પેકેટ ધવલના હાથ માં મૂક્યું. અને પોતાની વાત આગળ ધપાવી "બોલ હવે આ દવાનું પેકેટ શેનું છે? અને તું આ કેમ લઈ રહ્યો છે? મને ખબર છે ત્યાં સુધી તો તને કઈ બીમારી નથી અને તું બીજું કંઈ ટેન્શન પણ નથી લેતો તો આ દવા તું કેમ લે છે?"

ધવલ ઉભો ઉભો બધું સાંભળી રહ્યો હતો. પણ સામે કઇ જવાબ આપી રહ્યો ન હતો. જાણે કે એના સામેનો ગુનો સાબિત થઇ ગયો હોય અને એની પાસે હવે પોતાની સફાઈ માં બોલવા લાયક પણ કઈ ના હોય એ રીતે એ શાંત ઉભો હતો. આ બધું જોઈ હવે વિકાસને ગુસ્સો આવી રહ્યો હતો. અને આવે પણ કેમ નહીં જે માણસ સાથે એ નાનપણથી મોટો થયો હોય અને એ મોજીલો માણસ અચાનક આવો બદલાઈ જાય અને કઈ પણ કારણ વગર આમ કોઈ પણ દવા લેવા લાગે તો ચિંતા તો થાય અને એ ચિંતા શાંત કરવા કોઈ પ્રશ્નો ના ઉત્તર માંગે અને એ પણ ના મળે તો કોઈ પણ માણસ ને ગુસ્સો આવે જ ને સ્વાભાવિક છે એતો.

"હવે કઈ બોલીશ પણ ખરો કે આમજ ઉભો રહીશ" વિકાસનું આટલા ઊંચા અમે ભારવાળા અવાજ સાથેનું વાક્ય સાંભળતા હવે ધવલ પોતાના આંસુ ને કાબુમાં રાખી શક્યો નહીં. આથી એના આંસુ એ જેવીજ એમની મર્યાદા ઓળંગી એવો તરતજ ધવલ ત્યાંથી ચાલી નીકળ્યો. એને એમ કે વિકાસે એના આંખના આંસુ જોયા નથી. અને પોતે તરત નીકળી જાય તો એ જોવે પણ નહીં અને આગળ સવાલ પૂછે પણ નહીં. પરંતુ એનો આ તર્ક ખોટો હતો.

હવે ધવલ ચાલતો ચાલતો ગામની વચોવચ આવી ગયો હતો. અને વિકાસ પણ ભાગતો ભાગતો ત્યાં આવી પોહચ્યો હતો. વિકાસે તરત તેનો હાથ પકડ્યો અને બાજુમાં રહેલા પીપળા પાસે ના ઓટલા પાસે બેસાડ્યો. પછી દિલાસો આપી અને તેને શાંત પડ્યો, આંખ માંથી જે આંશુ આવી રહ્યા હતા એ બંધ કરાવ્યા. થોડીવાર બન્ને શાંત એકબીજા તરફ દેખી રહ્યા.

થોડીવાર પછી એકાએક ધવલ બોલી ઊઠ્યો, "તને ખબર છે ત્યાં સાડી નું નામ સાંભળતા હું એટલો જોરજોરથી કેમ હસવા લાગ્યો હતો."(પોતાના આંશુ સાફ કરતા કરતા. એને વાત આગળ ધપાવી.)
વિકાસ- "ના... અને એજ હું તને પૂછી રાહ્યો છું. કેમ એવું તો શું થયું કે તું આટલો બદલાઈ ગયો?"

ધવલ- "તો સંભાળ... તું તો અહીંથી જતો રહ્યો હતો. હવે મારી પાસે મારા ઘર અને નોકરી સિવાય બીજું કંઈ ન હતું. હું દરરોજ મારુ કામ કરતો અને થાય તો ક્યારેક ક્યારેક બીજાની મદદ પણ કરી લેતો. આમજ દિવસો વીતી રહ્યા હતા. ત્યાંજ એક દિવસ મારા માટે લગ્નનું માગું આવ્યું. એટલે મારા ઘરવાળાઓ એ મને બોલાવ્યો અને એ વિશે મારે અને મારા ઘરવાળાને વાત થઈ. છોકરી જોવા જવાનું નક્કી થયું. એક દિવસ સમય નીકળી અમે ત્યાં ગયા. ત્યાં અમે બન્નેએ એકબીજા ને જોયા. અમને બન્નેને એમ કે ઘરવાળા કરે છે સારૂં જ કરતા હશે. એનું ઘર સમાજના જનજાળ કરતા થોડું વધારે આઝાદ અને અમીરવંતુ હતું. આથી એના ઘરમાં બધીજ છૂટ હતી. ભણવામાં, ફરવામાં અને પહેરવામાં પણ. એના ઘરે જ્યારે હું ગયો ત્યારે બહુજ મોટું અને આલીશાન મહેલ જેવું એનું ઘર અને એના અને એના પરિવારને શોભે એવું વાતાવરણ ત્યાં મળી રહે એવું ત્યાં હતું. એના ત્યાં મને કામવાળા બાઈ સીવાય કોઈએ સાડી પહેરેલી દેખાઈ રહી ના હતી. કારણકે કે એમના ત્યાં સાડી પહેરવાનો કોઈ રિવાજ જ ન હતો. મને પેહલા આ જોઈને થોડું આશ્ચર્ય થયું પરંતુ થોડા સમય માં હું પણ એ વાતાવરણમાં ભળી ગયો. હવે મને કે એને કાંઈ અજુગતું નહતું લાગી રહ્યું. અમે થોડો સમય એકબીજા સાથે ત્યાં વિતાવ્યો. એને મને જે પૂછવું હતું એ પૂછ્યું અને મારે જે પૂછવું હતું એ મેં પૂછ્યું. અને થોડા સમય પછી અમારા બન્નેના પરિવાર તરફ થી અમારા બંનેનાં મોબાઈલ નંબર એકબીજા ને આપવામાં આવ્યા. અને ત્યાર પછી અમે બન્ને એકબીજા સાથે ફોન પર વાત કરવાનું ચાલુ કર્યું. અને ધીરેધીરે એકબીજા માં એટલા ઘૂલીમલી ગયા કે જાણે અમારો નાતો પાછલ સાત સાત જન્મનો જ કેમ ના હોય. અમારી વાત આમજ ચાલે જતી હતી. ત્યાં એક દિવસ એના ઘરમાં જે આઝાદી હતી એની વાત એના મોં પર આવી જ ગઈ અને એને મને પૂછી લીધું "ધવલ મારા ઘરમાં બધા ડ્રેશ ઍન્ડ જીન્સ પહેરે છે. તો એ હું તમારા ઘરે પહેરું તો વાંધો નહીં ને...?" આ પ્રશ્નનો ઉત્તર હું આપી શકું એમ ન હતો. આથી મેં એને કહ્યું, "તારે જે પહેરવું હોય એ પહેરજે મને કોઈ વાંધો નથી પણ જ્યાં સુધી અપને ગામડે છીએ ત્યાં સુધી તારે સાડી પહેરવી પડશે."

ત્યારે એને કહ્યુ, "પણ ધવલ મેં ક્યારે પહેરી નથી એન્ડ હું પહેરવા પણ નથી માંગતી. હું જીન્સ અને ટી-શર્ટ પહેરું તો ના ચાલે." ત્યારે એ કઇ પણ પહેરે મને કોઈ વાંધો ન હતો. બસ મને મારા પરિવાર ની ઇજ્જત ની પડી હતી. આથી મેં એને સમજાવી, "કઈ વાંધો નહીં. તું મમ્મી-પપ્પા સાથે વાત કરી લેજે એ કે તો તારે જે પહેરવું હોય એ પહેરજે."
એટલું કહી મેં વાત ત્યાંથી ટાળી પણ છેલ્લે મેં એને એટલું પૂછેલું, "જો તને એ ના પડશે તો તું મને છોડી તો નહીં દે ને...?" ત્યારે એને મને હસતા-હસતા બઉ નિખાલસતાથી જવાબ આપેલો, "ના પાગલ... તને હું નહીં છોડું, તને ક્યાંય વચ્ચે નહીં લટકવા દઉં. " ત્યાંરથી હું એના પર થોડો વધુ વિશ્વાસ કરવા લાગ્યો હતો.

અમારી વાત હવે ધીરેધીરે આગળ વધી રહી હતી અને ત્યાં એક દિવસ એવો આવીજ ગયો કે એના આ પ્રશ્નનો ફાઈનલ જવાબ આપવાનો સમય આવી ગયો. મેં એ સમયે એના દબાણવશ થઈને મેં ઘરે એની આ વાત માટે પૂછી લીધું અને મને ત્યાંથી જે આશા હતી એવોજ જવાબ મળ્યો. મેં એ જવાબ તરત ફોન કરી એને જણાવ્યો. અને હવે એના પાસેથી પણ હું ફાઇનલ જવાબ સાંભળવા માંગતો હતો, કે એ લોકો સાડી પહેરવી પડશે એમ કહે છે તો હવે તું શું કરવા માંગે છે? આ પ્રશ્ન હું પૂછી તો રહ્યો હતો પણ ત્યારે મને એને પહેલા આપેલો જવાબ પણ યાદ આવી રહ્યો હતો. કે, એ મને નહીં છોડે. તો પણ મેં એને પૂછી લીધું. મારા આ પ્રશ્ન પછી હવે એના અવાજ માં મને શાંતી જણાઈ રહી હતી અને કદાચ હવે એના મુતબિત એની આઝાદી છીનવાઈ રહી હતી. પણ એવું કંઈ ન હતું. બસ વાત તો ઇજ્જતની જ હતી. એનામાં છવાયેલી આ શાંતિ ને જોઈને હું હવે એનો જવાબ સાંભળવા થોડો અંદરથી વ્યાકુળ થઈ ગયો હતો. ત્યારે એને મને ધીમા અવાજે કહ્યું, "ધવલ હું તમને થોડા સમય માં જવાબ આપું કઈ વાંધો તો નથી ને.?"
પાછો મારોતો એને એજ પ્રશ્ન હતો કે, "તું મને વચ્ચે લટકાવશે તો નહી ને...?"

"ધવલ દેખો હમણાં હું કઈ કહેતી નથી પણ હા તમે મારા તરફ થી આઝાદ છો. તમારે બીજે ક્યાંય જોવું હોય તો તમે જોઈ શકો છો." એનો આ જવાબ સાંભળી હું થોડો અચંબાઈ ગયો પણ મને તો ક્યાં કઈ વાંધો હતો એના આ શબ્દોથી કારણકે, એનો જવાબ તો મારા સાથે રેહવાનો "હા" જ હશે એ મને ખબર હતી.

પરંતુ થયું મારા વિચારથી થોડુંક ઉલટું. ઘણો સમય વીતી ગયો અને એક દિવસે એના ઘરેથી મારા પપ્પા પર ફોન આવ્યો, " સૉરી... અમારે સગાઈ નથી કરવી. અમારી ભૂમિકાને ધવલ પસંદ નથી."
આ જ વાક્યો મારા પપ્પા એ મને અને મારા ઘરવાળાને કહ્યા. મને એતો સમજાઈ ગયું હતું. કે વાંક મારો નહીં સાડી નો છે. અને એ સાત જન્મના સાથી બનવાનું વચન આપતુ સાથી આજે મને એ એક સાડી માટે કરી અને મને લટકતું છોડી ગયું...
વાહ રે... ભગવાન વાહહહહ...
અને એ સારું પણ થયું કે એ મને છોડી ગઈ નહીં તો જેમ આજે સાડી માટે મારો હાથ છોડ્યો એમ પછીથી કોઈ બીજા માટે પણ એ મને છોડી જાતને. માટે સારું થયું હમણાં જ જતી રહી.

અને આ જ કારણથી ત્યાં સાડી નું નામ સાંભળતા હું જોરજોરથી હસવા લાગ્યો. હવે તું સમજ્યો?"
વિકાસે એના તરફ જોઈ હકારમાં મોં હલાવ્યું. અને એટલું જોઇ ધવલ હસતો હસતો ત્યાંથી ચાલી નીકળ્યો. પણ વિકાસ તો હજી ત્યાં થાંભલાની જેમ સ્થિર થઈ ઉભો હતો અને ધવલને જ જતો જોઈ રહ્યો હતો.

ત્યાંજ સામે થી વિકાસને એક અવાજ સંભળાયો "ઓહો... વિકાસ તું અહીંયા? ક્યારે આવ્યો?" વિકાસની નજરો તરત એ અવાજ તરફ લંબાઈ અને એ વ્યક્તિને એ એકજ વાર માં ઓળખી ગયો.

"ઓહ... કિરણ બસ આજેજ આવ્યો. અને આ ધવલ સાથે ગામમાં ફરવા નિકળ્યો હતો. તું બોલ...?" વિકાસે કહ્યું.
આશ્ચર્ય સાથે કિરણે વળતો પશ્ન કર્યો.
"ધવલ સાથે...?"
"હા... કેમ?" વિકાસે કહ્યું.
"તને કઈ ખબર છે એના વિશે? તે તું એને લઇ ફરવા નીકળી પડ્યો છે." થોડો ગુસ્સે થતા કિરણે વિકાસને કહ્યું.
" કેમ પણ થયું શું છે? કહેશે હવે મને..." વિકાસે જાણવાની તીવ્ર ઈચ્છા સાથે કિરણને પૂછ્યું.

"જ્યારથી એને પેલી ભૂમિકાએ ના પાડી છે ત્યારથી એનું માનસિક સંતુલન સરખું નથી. એને તો ડૉક્ટર ની દવા પણ ચાલે છે... એ ગાંડો થઈ ગયો છે ગાંડો... હવે સંભાળજે એનાથી..."
એટલું કહી કિરણ ત્યાંથી ચાલી નીકળ્યો. હવે વિકાસને સમજાઈ ગયું હતું કે, ધવલ કેમ આમ વર્તન કરી રહ્યો હતો અને એના પાસે એ દવા શેની હતી...

બસ હવે વિકાસ ત્યાં ઉભો રહી એટલુંજ વિચારી રહ્યો હતો કે,
" વાહ રે... ભગવાન વાહ... શું તારી કરામત એક સાડીના લીધે તે એક હસતાં-રમતાં માણસને પાગલ કરી નાખ્યો."

"સાડીનો પ્રેમ", ને પ્રતિલિપિ પર વાંચો : @વિકાસ દવે

લેખક:-

લાશનું રહસ્ય | dead bodies secret | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

2020-02-23T15:29:00.000+05:30

ગામની સીમમાં અંધારિયા રસ્તા પર રાત્રે દોઢ વાગ્યે એક લાશ પડી હતી. દૂર દૂર કુતરાઓ ભસી રહ્યા હતા. અને એક વ્યક્તિ(અમિત) જાણ્યે- અજાણ્યે લાશ તરફના રસ્તા પર ચાલી રહ્યો હતો. ત્યાં કેમ હતી લાશ અને હતી કોની? કોણ હતો આ વ્યક્તિ? ત્યાં જ અચાનક અમિત ત્યાં એ લાશને અથડાયો અને નીચે પડી ગયો. અંધારું હોવાના કારણે કદાચ અમિતને લાશ દેખાઈ ન હતી. હવે અમિત ત્યાં રસ્તા માંથી ઉભો થયો અને પોતાના કપડા ખંખેરવા લાગ્યો. કપડા ખંખેરી અને એને થયું કે લાવને આ રસ્તામાં પડેલા લાકડાના ટુકડાને રસ્તાની એક તરફ કરી દઉં. જેથી જેમ હું આ અંધારામાં પડ્યો એમ પછીથી બીજુ કોઈ એને અથડાઈને પડે નહીં. હજી પણ અમિતને એ લાકડું નહીં લાશ છે એમ ખબર ના હતી. આથી એ પાછો લાશ તરફ ફર્યો અને નીચે વળી અને એ જેને લાકડાનો ટુકડો સમજીને ઉઠાવવા જતો હતો. ત્યાંજ એના હાથમાં એ લાશ નું મસ્તક આવ્યું અને એ પણ લોહીથી તરબોળ થયેલું. એને પેહલા તો કઈ સમજાયું નહીં માટે એના કપડાના ખિસ્સામાં પડેલી માચીસ નીકળી અને એના માંથી એક દીવાસળી નીકળી અને તેને સળગાવી એ લાશ તરફ ધરી. ધીરે-ધીરે એ દીવાસળી નું અજવાળું હવે લાશની આજુબાજુ પથરાઈ રહ્યું હતું અને ધીરે-ધીરે એ લાશનું મોં હવે અમિતને દેખાઈ રહ્યું હતું અને હવે એક સમય એવો આવી ચુક્યો હતો કે એ લાશનું મોં અમિતને સાફ દેખાઈ રહ્યું હતું.

એ લાશનું લોહીથી તરબોળ થયેલ મો જોઈને હવે અમિત ડરી ચુક્યો હતો અને તે થોડા સમય માટે ત્યાંજ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તેને સમજાતું ન હતું કે હવે કરવું તો કરવું શું?, થોડા સમય શાંત રહ્યા પછી એની સ્તબ્ધ અવસ્થા જેવીજ તૂટી એવો એ ગભરાઈ ગયો. આથી ત્યાંથી હલી શક્યો નહીં પરંતું એ ત્યાં જોરજોર થી બરાડા પાડવા લાગ્યો અને સાથે સાથે રોવા પણ લાગ્યો. એને થોડો સમય સુધી ત્યાં આજુબાજુ માંથી કોઈ આવાજ સંભળાયો નહિ હવે એને ખબર પડી ગઈ કે અહીં આ લાશ અને એના સિવાય કોઈ જ છે નહીં. જો એ અહીં ઉભો રહેશે તો સવાર થતા થતા એ અહીં મરી જશે અને જો જીવતો રહ્યો તો આની મોતનો બધો ગુનો એના માથે આવશે આથી હમણાં કોઈ દેખે એના પેહલા અહીંથી પોતાની જાન બચાવી નાસી જવામાં ભલાઈ છે. આથી એ ત્યાંથી ભાગ્યો ત્યાંજ એને એક ઘાયલ થયેલો અવાજ સંભળાયો. એને એમ કે કદાચ લાશ બોલી એ લાશ કદાચ જીવે છે. આથી એને થોડી હિમ્મત કરી પાછો એ લાશ પાસે પહોંચ્યો પરંતુ એ લાશ તો એજ અવસ્થામાં હતી આથી એ પાછો ઘભરાયો પણ ત્યાંજ બાજુમાં રહેલી ઝાડીયો માંથી પાછો એ જ અવાજ સંભળાયો.

"કોઈ છે...? મને આ ઝાડી માંથી બહાર નિકાળજો..." આ એજ ઘાયલ અવાજ હતો જે અમિતને પહેલા સંભળાયો હતો.. અમિત હમણાં ઘભરાયેલો હતો. આથી હવે એ એક પણ ઊંધું પગલું ભરવા માંગતો ન હતો જેનાથી એની જાનને કોઈ પણ પ્રકારનું નુકસાન થાય. પણ એનામાં ખુદના ભગવાન પ્રત્યેનો વિશ્વાસ હતો કે, એનો ભગવાન એને કાંઈ થવા દેશે નહિ અને એનામાં માનવતાનો થોડો ભાવ હતો. આથી એ પેલી ઝાડી તરફ ગયો તો એને જોયું ત્યાં તો એક બઉજ ઘાયલ થયેલો માણસ પડ્યો હતો. હવે અમિતમાં થોડી હિંમત આવી કારણકે ત્યાં હવે જીવિત મનુષ્ય માં એ એક ન હતો. એ તરત પેલી ઝાડી માંથી પેલા ઘાયલ થયેલા માણસને બહાર નીકળ્યો. પેહલા તો એને એક સરખી જગ્યા એ બેસાડ્યો અને પછી પૂછ્યું.
"ભાઈ... આ બધું શું છે? તમે કોણ છો? આ લાશ કોની છે? અને તમારા બંન્ને ના શરીર પર એટલું બધું લોહી કેમ છે? આ બધા પ્રશ્નો ના જવાબ જાણવાની હમણાં અમિતમાં બહુજ જલ્દી હતી. હવે એનાથી થોડું પણ રહેવાય એમના હતું.

"હું તમને બધું જણાવીશ પણ મને પેહલા થોડું પાણી મળશે..."એ ઘાયલ વ્યક્તિએ લથડતા અવાજે અમિતને કહ્યું.
"હા મળશે. પણ મારી પાસે અહીં નથી. ગામમાં મળશે. જો તમે કહો તો હું ગામ માંથી તમારા માટે પાણી અને મદદ બન્ને લેતો એવું. બોલો જાઉં?" અમિતે કહ્યું.
થોડો સમય અચકાયા પછી " હા જાઓ... પરંતુ તમે પાછા તો આવશો ને...? મને અહીં મરતો ના છોડી જતા. મારા પર એટલી મહેરબાની કરજો... " શરીર ના ઘાની વેદના અવાજની વાટે થઈ બહાર આવતી હોય એવું લાગી રહ્યું હતું.
"હા... હા... હું જરૂર થી પાછો આવીશ તમે મારા પર વિશ્વાસ રાખો..." અમિતે માનવતા ભર્યા અવાજે કહ્યું.
" સારું તો જાઓ અને મહેરબાની કરી જલ્દી આવજો..." એ ઘાયલ વ્યક્તિ જાણે પોતાના જીવને બચાવવાની આજીજી કરતો હોય એમ કહ્યું.
"હા... હા... મારા છોકરાંના સોગંદ ખાઈને કહું છું હું પાછો આવીશ અને સાથે મદદ લઈને પાછો આવીશ."
"સારું જાઓ... અને તમે પાછા આવશો તો હું તમારો આભારી રહીશ..." પોતાનું આ વાક્ય પૂરું કરી હવે એ શાંતિથી એક વૃક્ષ નો ટેકો લઈને બેસી ગયો.
"હું જલ્દી આવીશ. તમે ધૈર્ય રાખજો." આટલું કહી અમિત ત્યાંથી તરત ચાલી નીકળ્યો. અને એ ઘાયલ વ્યક્તિ ત્યાં અમિતની રાહ જોઈ રહ્યો હતો.

અમિત તરત ભાગતો-ભાગતો ગામમાં પહચ્યો. અને તરત જઇને એને પોતાના પિતાજી ને ઉઠાડ્યા અને એમને આ બધી વાત કરી અને એમને પેલા ઘાયલની મદદ કરવા કહ્યુ. એ બન્ને એ ભેગા થઈ અને આખા ગામને ભેગું કર્યું અને હવે અમિત પાણી અને આખા ગામને લઈને ગામની સીમમાં પહોંચ્યો.

"ભાઈ... ભાઈ... જો હું તારી માટે પાણી અને મદદ લઈને આવી ગયો જો ભાઈ..." અમિત એ ઘાયલ વ્યક્તિ ને કહી રહ્યો હતો પરંતુ એ ઘાયલ વ્યક્તિ કઇ પણ જવાબ આપી રહ્યું ન હતો. આથી અમિતે એ ટોળામાં ઉભેલા વૈદ્યને બોલાવ્યા અને એ વ્યક્તિ ને જોવા કહ્યું. વૈદ્યજી એને જોવા આગળ આવ્યા અને હાથની નશ તપાસતા કહું, "ના... હજી આ જીવે છે. પણ આને જલ્દી થી જલ્દી દવાખાનામાં દાખલ કરવો પડશે નહીં તો આ નહિ જીવે કારણ કે આનુ બહું જ બધું લોહી વહી ગયું છે માટે." વૈદ્યજી એટલું કહી પાછા એ ટોળા પાસે આવ્યા પરંતુ હજી પણ ટોળામાં રહેલા બીજા લોકો તો પેલી લાશને જ જોઈ રહ્યા હતા. ત્યાં સુધીમાં અમિતના પિતા મનસુખલાલ જે ગામના સરપંચ હતા. એમને પોલીસ ને આ વાતની જાણ કરી દીધી હતી આથી પોલીસ પણ હવે ઘટના સ્થળે પહોંચવાની તૈયારી માં હતી.

"આપણે એક કામ કરીએ આ ભાઈ ને દવાખાને પહોંચાડીયે અને લાશ ભલે અહીં પડી પોલીસ આવે પછી એની વાત ત્યાં સુધી આનો જીવ તો બચાવીએ." અમિતે લોકોના ટોળા સામે જોઇને કહ્યું.
ટોળા માંથી "હા... હા..." નો હુંકાર સંભળાયો.

ત્યારે મનસુખલાલે કહ્યું, "એક કામ કરીએ. આપણે બે ટોળામાં વહેંચાઈ જાઓ એક ટોળું આને દવાખાને લઈને જાઓ. જેમાં અમિત આગેવાન તરીકે તું અને વૈદ્યજી તમે જાઓ અને બીજા ટોળા સાથે હું અહી રોકાઉં છું.

"સારું. તો ચાલો." આટલું કહી અમિત અને બીજા થોડાં વ્યક્તિઓ પેલા ઘાયલને ઉપાડી અને દવાખાના તરફ ચાલ્યા.

"ડૉક્ટર... ડૉક્ટર... મહેરબાની કરીને આને જલ્દી તમે દેખો. આનું ઘણું બધું લોહી વહી ગયું છે. આને બચો..." અમિત હંફાળા-ફામફળા બની ડૉક્ટરને દેખતા કહ્યું.
"શું થયું છે એમને?" ડૉક્ટર એ ઘાયલને દેખતા કહ્યું.
"ખબર નથી. કોઈ માલમિલ્કતની અદાવત લાગે છે." ટોળા માંથી અવાજ આવ્યો.
"સારું ચાલો આમને ઓપરેશન થિયેટર માં લઇલો" ડૉક્ટરે એમના દવાખાના ના પટાવાળા અને એક પરિચરિકા ને કહ્યું. અને એ લોકો પેલા વ્યક્તિ ને ઓપરેશન થિયેટરમાં લઇ ગયા.

થોડા સમય પછી અમિતના પિતાજી પોલીસ અને ગામના બીજા વ્યક્તિઓ સાથે ત્યાં દવાખાને આવી પહોંચ્યાં. ત્યાંજ ડૉક્ટર પણ આવી ગયા.
"એ હવે ખતરાથી બહાર છે અને એમને હોશ પણ આવી ચુક્યો છે. તમે હવે એમને મળી શકો છો." ડૉક્ટર આટલું કહી ત્યાંથી ચાલી નીકળ્યા.

અમિત અને બીજા લોકો હવે પેલા ઘાયલ વ્યક્તિના રૂમમાં પોહચી ગયા. પોલીસ કઈ પૂછે એ પહેલા તો અમિતે ફરીથી પોતાના પ્રશ્નોના બાણ ચલાવવાનું ચાલુ કરી દીધું. ભાઈ... આ બધું શું છે?, તમે કોણ છો? તમારું નામ શું છે?, એ લાશ કોની હતી? અને તમારા બંન્ને ના શરીર પર એટલું બધું લોહી કેમ હતું? એવું તો તમારા બન્ને વચ્ચે શું થયું હતું?"
"હા... હા... હું જણાવું છું. પહેલા તમે થોડો શ્વાસ તો લો." પેલા ઘાયલે સ્વસ્થ થઈને કહ્યું.
"હા... તો બોલો ચાલો..." પોલીસ ઓફિસરે કહ્યું.

"મારુ નામ રેહાન છે. આમ તો હું ગાંધીનગરનો છું. પરંતુ હમણાં બે દિવસ થી અહીં તમારા ઝેરડા ગામ પાસે નું નાનું ગામ કંસારી છે ત્યાં મારી નોકરી લાગી હતી. આથી તમારા ગામમાં હું છેલ્લા બે દિવસથી રહેવા આવ્યો હતો." રેહાને કહ્યું.
"તો એ લાશ? " મનસુખલાલે પુછ્યું.

"એ લાશ હું જ્યારે ગાંધીનગરમાં રહેતો હતો ત્યારે મારી સાથે જે વ્યક્તિ રહેતો હતો એની છે. એનું નામ નિકુલ છે." રેહાન પોતાની વાત પૂરી કરે ત્યાં પાછું અમિતે વચ્ચે પડી પૂછી લીધું. "તો તમે બે જગાડ્યા કેમ? અને તમે એને માર્યો કેમ?"

"મેં... મેં... ના... ના... મેં એને નથી માર્યો. અમારા વચ્ચે આજે બન્યું એવું હતું કે, હું જ્યારે ગાંધીનગર રહેતો ત્યારે એને એક છોકરી ગમતી હતી પણ એ છોકરી એને ભાવ આપતી ન હતી અને આ એના વિચારમાં અને વિચારમાં ફરે રાખતો. એકવાર બન્યું એવું કે આ એ છોકરીનો પીછો કરી રહ્યો હતો અને ત્યારે આનો એક્સિડન્ટ થઈ ગયો અને ત્યારે એને માથામાં વાર લાગેલો ત્યારથી આ પાગલ થઈ ગયેલો. પણ ત્યારે એને અને મારે કોઈ વેર-ઝેર હતું નહીં પણ એકવાર બન્યું એવું કે મારી સાથે કામ કરતી એક શિત નામની છોકરી મને મળવા મારા ઘરે આવેલી અને નિકુલ એને જોઈ ગયો.

ત્યારથી નિકુલ એનો પણ પીછો કરવા લાગ્યો. જ્યારે મને આ વાત શિતે કરી ત્યારે મેં એકવાર નિકુલને ધમકાવેલો. અને કદાચ ત્યારે એને એવું લાગ્યું હશે કે હું એના વચ્ચે પડું છું. પણ મારા મનમાં પણ એવું કંઈ હતું નહીં કારણકે, એના અને શિત વચ્ચે કાઈ હતું જ નહીં તો હું શું કામ એને વધારે કંઈ કઉ. પણ એના મનમાં એ વાત ઘર કરી ગઈ હતી. અને એ જ કારણ થી ઘણી વાર એ શિતને કે મને હાનિ પહોંચડવાનો પ્રયત્ન કરતો. આથી અમે બંને ત્યાંથી પોતાની બદલી કરવી અહીં આવી ગયા પણ નિકુલે અહીં પણ અમારો પીછો છોડ્યો નહીં અને અહીં પણ આજે બપોરે અમારી પાછળ પાછળ આવી ગયો.

હું અને શિત મારા ઘરે બેઠા હતા ત્યાં જ એ આવી પહોંચ્યો અને અમારી સાથે બેઠો. મેં એને આવકાર્યો. પણ ખબર નહીં એના મનમાં શું ભુત ચાલી રહ્યું હતું. એ એની જગ્યા પર ઉભો થયો અને એને તરત શિત પર આત્મઘાતી હુમલો કરી દીધો. જાણે એ અહીં શિતને મારવાજ આવ્યો હતો. પણ શિત ત્યાંથી હટી ગઈ અને એ નિકુલના વારથી બચી ગઈ મેં નિકુલને કાબુમાં લેવાનો પ્રયત્ન કર્યો. તો એ મારા પર પણ હુમલો કરી બેઠો. મેં શિતને તરત ત્યાંથી નીકળી જવા કહ્યું અને આ ગામ પણ છોડી દેવા કહ્યું. જ્યારે સુધી હું આને સંભાળું ત્યાં સુધીમાં એને ગામ છોડવાનું હતું. પણ એને મને અહીં એકલા છોડીને જવાની ના પાડી. મેં એને ઘણું સમજાવતા એ ત્યાંથી નિકળી ગઈ. એને મેં ઈશારામાં કહ્યું હતું કે, બહારથી ઘરને બંધ કરતી જજે અને એને એવુંજ કર્યું. હવે હું અને નિકુલ બે જ જણ ઘરમાં હતા અને નિકુલના માથામાં શિતને કાતો પોતાની બનાવવાની કાતો એને મારી નાખવાનું ભૂત સવાર હતું. આથી એ પોટતાનું કામ પૂરું કરવા કંઈ પણ કરી શકે એમ હતો. મને એ કામ કરવા એ મને પણ મારી શકે એમ હતો.

મારા ઘર માંથી બહાર નીકળવાના બે રસ્તા હતા. પહેલો તો શિત બહારથી બંદ કરીને નીકળી ગઈ હતી અને બીજો પાછળથી દિવાર કૂદીને નીકળવાનો. હવે નિકુલે શિતને પકડવા બીજો રસ્તો અપનાવ્યો પણ હું થોડો એને જવા દઉ એમ હતો. એટલામાં અમારા બંને વચ્ચે માથાફૂટ થઈ અને અમે બન્ને મારપીટ પર આવી ગયા એ કદાચ ત્યાં મને અને શિતને મારવાની પુરી તૈયારી સાથે આવ્યો હતો. એની પાસે છુરી, ચપ્પુ, દાંતરડું, સાપના ઝેરથી અને જંગલી વૃક્ષના ઝેર લગાવેલા સળિયા બધુંજ હતું અને હવે મને પરાસ્ત કરવા માટે આ બધું હવે એ મારા પર એક પછી એક અજમાવી રહ્યો હતો. હું એના ઘા કરેલું ચપ્પુ અને દાંતરડાંથી તો બચી ગયો પણ એના પછી મને તક ના આપતા એને મારા પર છુરી નાંખી અને એ મારા પીઠમાં અહીં લાગી (છુરીનો ઘા દેખાડતા દેખાડતા) હું ત્યાં નિચે જમીન પર પડી ગયો એને એમ કે હવે હું ઉભો નહીં થાઉં માટે એ દિવાર પર ચડી શિત પાછળ ભાગવાની કોશિશ કરતો હતો ત્યાં મેં એનો પગ પકડી લોધો. હવે એની પાસે પેલો ઝેર લગાવેલો સળીયો જ બાકી રહ્યો હતો. જે મને મારી શકે એમ હતો આથી એને એ પણ મારા પર અજમાવવા મને દિવાર પર બેઠા બેઠા મને માર્યો પણ હું ત્યાંથી ખસી ગયો અને એ સળિયો જેવો નીચે પડ્યો એવો મેં મારી અને શિતની આત્મરક્ષા માટે એ સળીયો ઉઠાવી અને નિકુલના શરીર પર ઘા કર્યો એ સળીયો એના શરીરમાં ઘુસી ગયો. પણ તરત એને એ સળિયાને પોતાના શરીર માંથી નીકળી દિવારની બીજી તરફ નાખી દીધો જેથી એ મારા હાથમાં ના આવે અને હું એને ફરીથી મારી ના શકું પણ એ ઝેરી સળીયો ત્યાર સુધીમાં પોતાનું કામ કરી ચુક્યો હતો.

નિકુલ દિવાર કુદી રસ્તા તરફ પડ્યો અને ઝેર પોતાનું કામ કરે ત્યારે સુધી એ ઝાડી માંથી નીકળી રસ્તા સુધી આવ્યો પણ ત્યાં સુધી માં એ ઝેર એના પુરા શરીરમાં વિસ્તરી ગયું હતું. આથી એ ત્યાંજ રસ્તાની વચોવચ પડી ગયો અને તે ત્યાંજ મારી ગયો. હું એને પકડવા જતા હિંમત કરી દિવાર તો કુદી ગયો પણ ઘાયલ હોવાના કારણે એ ઝાડીઓ માંથી હું બહાર નીકળી શક્યો નહીં અને હું ત્યાંજ પડ્યો પડ્યો બેહોશ થઈ ગયો પણ અચાનક તમારો અવાજ સાંભળીને મને હોશ આવ્યો અને મેં તમને બુમ પાડી અને ભલું થાય તમારું કે તમે મારી મદદ કરી. આભાર તમારો અને (ગામવાળા તરફ જોઈને) તમારા બધાનો પણ ખૂબ ખૂબ આભાર..." રેહાને પોતાની વાત પર અહીં પૂર્ણ વિરામ મૂકતા બધાને હાથ જોડીને કહ્યું.

"હમ્મ..." અમિત.

" ઇન્સપેક્ટર સાહેબ મારુ એક કામ કરશો?" રેહાને ઇન્સપેક્ટરને મોં પર કોઈના વિસે પૂછવાની ઉત્સુકતા હોય એમ પૂછ્યું.
"હા બોલો... " ઇન્સપેક્ટર કહ્યું.
"હમણાં શિત ક્યાં છે?, કઇ હાલતમાં છે?, એ મને જાણીને જણાવજો ને મહેરબાની કરી ને" રેહાને આંખો નમ કરતા કહ્યું.

"હા... હું તમને એ કહેવાનું તો ભૂલી જ ગયો કે શિત એકદમ સુરક્ષિત છે અમારા પોલીસ સ્ટેશનમાં. તમે ચિંતા ના કરો. તમે જ્યારે એમને ભાગી જવા કહ્યું ત્યારે એ ભાગીને અમારે ત્યાં આવી અને એમને અમને પુરી વિગતવાર માહિતી આપી હતી અને અમે તમને ત્યારથી શોધી રહ્યા હતા એકવાર તો અમે તમારા ઘરે પણ જઇ આવ્યા પણ કોઈ મળ્યું નહીં અને ત્યાંજ સરપંચ સાહેબનો ફોન આવ્યો અને અમને ખબર પડી ગઈ કે આ તમેજ છો માટે અમે તરત ત્યાં જ્યાં લાશ હતી ત્યાં આવ્યા. પણ ત્યાર સુધીમાં આ લોકો તમને અહીં લઈ આવ્યા હતા. પછી અમે એ લાશ કબ્જે કરી અને એ લાશ ને પોલીસ સ્ટેશનમાં મોકલી અને ત્યાંથી શિતને તમારા ખબર આપી અહીં બોલાવી લીધી છે. બસ હમણાં થોડી વારમાં એ અહીં પહોંચતી હશે." ઇન્સપેક્ટર રેહાનને ખુશીના સમાચાર આપતા કહ્યું.

શિતને કઈ થયું નથી એ સાંભળીને રેહાનની એ ખુશી હવે એનામાં સમાઈ રહી ના હતી. અને એ એના મોં પર પણ વર્તાઈ રહી હતી.

"હવે કોઈને કઈ પ્રશ્ન છે? ઇન્સપેક્ટર સાહેબ તમારે તમારી પૂછતાછ માટે કઈ પૂછવાનું બાકી હોય તો પૂછી શકો છો." રેહાને બધા તરફ આભાર વ્યકત કરતો હોય એ ભાવથી ખુશી દર્શાવતા કહ્યું.

"ના... ના... તમે આટલું તો જણાવી દીધું વિગતવાર હવે અમારે પૂછવાનું બાકી રહ્યું શું? હવે અમારે કઈ પૂછવું નથી. પણ હા તમે જલ્દીથી સ્વસ્થ થઈ જાઓ પછીથી તમારે એકવાર પોલીસ સ્ટેશનમાં આવવું પડશે અને હા આ કેસની પૂછતાછ પુરી ના થાય ત્યાં સુધી તમારે બન્ને એ આ ગામ છોડીને ક્યાંય જવાનું નથી. સમજ્યા..." પોલીસ ઇન્સપેક્ટરે કહ્યું.

રેહાને હકારાત્મક જવાબ આપતા મોં હલાતા કહ્યું, "હા... સારું અમે અહીંજ રહીશુ..."

"હા... હા... આજથી રેહાન અને શિત અમારી સાથે અમારા ઘરે જ રહેશે. ચિંતાના કરો ઇન્સપેક્ટર સાહેબ તમારે કઈ પણ કામ હોય એમનું તો આવી જજો આપણા ત્યાં બસ..." સરપંચ મનસુખલાલે રેહાન અને પોલીસ ઇન્સપેક્ટર સામે વારાફરથી દેખતાં-દેખતાં કહ્યું.

"ના... ના... સરપંચ સાહેબ અમારા કારણે તમે શું કામ હેરાન થાવ છો? મારુ ઘર છે ને શું કામ ચિંતા કરો છો અમે ત્યાં રહી લઇશુ. તમારે અમારા કારણે ખોટા કામનું હેરાન થવાની જરૂર નથી..." રેહાન હજી પોતાની વાત આગળ કહી રહ્યો હતો ત્યાંજ પાછા સરપંચ સાહેબ બોલી ઉઠ્યા.
"દેખો તમે બન્ને અમારા ગામનાં મહેમાન છો. એ નાતે તમે મારા પણ મહેમાન થયા માટે વધારે મગજમારી ના કરો અને સારા અને તંદુરસ્ત થઈને તમારા બન્નેના બિસ્તરા પોટલાં ઉઠાઈ ને અમારે ત્યાં રહેવા આવી જજો. મારે તો અમિત જેમ છે એમ તમે બન્ને મારા બાળકો છો અમે એમ સમજીશું અને પોતાના બાળકોથી ક્યાં માં-બાપ ને હેરાનગતી થાય હે... બોલો..."

"હા... રેહાનભાઈ પિતાજી ની વાત માની જાઓ અને આવી જાઓ. તમારા માટે સારું રહેશે. બીજું કંઈ નહીં..." અમિતે કહ્યું.

"પણ..." રેહાને ખચકાતા ખચકાતા કહ્યું
"પણ-બણ કઈ નહીં તમે કહ્યું હતું ને તમે મારો ઉપકાર નહીં ભૂલો તો બસ તમે બન્ને અમારે ત્યાં રહેવા આવી મારા ઉપકારનો બદલો વાળીદો બસ..." અમિતે હસતા હસતા કહ્યું.
"સારું તો ચાલો અમે બન્ને આવી જઈશુ બસ... ખુશ..." રેહાને પણ હસતા હસતા એમનો એ પ્રસ્તાવ સ્વીકારી લીધો...
અને રેહાનના મોં પર ખુશી દેખતા બધા લોકો પણ હસવા લાગ્યા.

ત્યાંજ રેહાનના રૂમમાં શિત પ્રવેશી અને જેવુંજ રેહાને એના તરફ જોયું કે એ તરતજ રોતા રોતા દોડી ને રેહાનના ગળે લાગી ગઈ. અને પેહલા તો મન ભરીને રડી પછી નાના બાળકની જેમ કાલી ભાષા માં કેહવા લાગી.
"હવે હું તને છોલી ને ક્યાંય નહીં જઉં. તે મને ત્યાંથી ભગાલ દીધેલી નહીં તો હું ના જાત... દેખ હું જતી રહી તે તને તેટલું લાગ્યું..." રેહનના ઘા પર હાથ ફેરવતા ફેરવતા.
"હા... પણ હવે તો મને ના લગાડ... અને હા હવે થી આપણે બન્ને એ સરપંચ સાહેબના ત્યાં રહેવા જવાનું છે. સમજી ગાંડી" રેહાને હસતા હસતા કહ્યું.

"હા... શીતબેટા હવે થી તમારે બન્ને એ મારા ઘરે રહેવાનું છે અને હા... હવે થી આ તને છોડીને જાય કે તને ખુદથી દૂર ભગાડે ને તો મને કહી દેજે બસ... પછી હું એનો વારો લઇ લઇશ" આટલું કહી સરપંચ જોરજોરથી હસવા લાગ્યાં અને એ હાસ્ય આખા દવાખાનામાં ફેલાઈ ગયું અને ત્યાં રહેલા દરેક ગામ વાળા સરપંચ સાહેબની વાત સાંભળી અને એમની સાથે હસવા લાગ્યા અને એ હાસ્યની હોડમાં ધીરેથી ત્યાં રહેલા શિત, રેહાન, અમિત, ડૉક્ટર, ઇન્સપેક્ટર અને બીજા બધા ગ્રામજનો પણ જોડાઈ ગયા...

"લાશનું રહસ્ય", ને પ્રતિલિપિ પર વાંચો : @વિકાસ દવે

લેખક:-

૧૨૦ સેકન્ડ | 120 Seconds | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

2020-02-22T16:38:00.000+05:30

તારીખ- ૦૨/૦૭/૨૦૪૦

રવિવાર એટલે આઝાદીનો દિવસ મોજમસ્તી અને સુવાનો દિવસ અને આજે એ રવિવાર જ હતો. હજી સવારનો સૂરજ ધીરે ધીરે પોતાનો પ્રકાશ આ ધરતી પર પાથરી રહ્યો હતો. અને મી. રેહાને તો આજના દિવસમાં પોતાના પ્રથમવાર ના દિવ્ય પગલાં જમીન પર પડ્યા પણ ન હતા. ત્યાંજ એમનો ફોન રણક્યો. રેહાન હામફળા ફામફળા થતા થતા એ ફોન તરત હાથ માં લીધો. ફોનમાં દેખ્યું તો એ હોસ્પિટલ માંથી એક પરિચારીકાનો હતો. જેવોજ રેહાને ફોન ઉઠાવ્યો. ત્યાંજ, "હેલ્લો, ડૉ.રેહાન. હું અમદાવાદ સિવિલ હોસ્પિટલમાંથી ગીત બોલી રહીં છું. તામારા માટે એક મહિલાનો આપાતકાલીન કેસ આવ્યો છે અને એમાં તમારી બઉ જરૂર પડે એમ છે તો શું તમે જલ્દીથી દવાખાને આવી શકો એમ છો?" આ પ્રશ્ન સામેથી આવતો અવાજ શાંત થયો. આ બધું સાંભળ્યું હોવા છતાં રેહાન હજી ચુપચાપ હતો. એને કઈ જ સમજાતું ન હતું. હજી એ પોતાના પલંગ માંથી સરખી રીતે ઉભો પણ થયો ન હતો અને ત્યાં પણ દિવસનો પહેલો ફોન આવ્યો અને એ પણ દવાખાના માંથી. આ બધું સાંભળી, સમજી અને પછી રેહાને ખુદને આજની પરિસ્થિતિ મુજબ અનુસરણ કરવા ખુદની જાતને આદેશ આપ્યો. અને ફોન માં જવાબ આપ્યો "હા... હું આવું છું તમે બધું તૈયાર રાખો." એટલું કહી રેહાન તરત પોતે પોતાના પલંગ પરથી ઊભો થઈ અને તૈયાર થવા માટે એ બાથરૂમ તરફ ગયો.

રેહાન...

રેહાન આમતો એક બઉ શાંત વ્યક્તિ હતો. એને બીજા થી કઈ લેવાદેવા નહીં અને બીજાને એનાથી. પેશે થી તો આમ એ ડૉક્ટર હતો. પણ ડૉકટર ના કોઈ ગુણ એમાં દેખાય નહીં. પણ હા એ જે તકનીકથી લોકોનો ઇલાઝ કરતો એનો એ બઉ માહિતગાર ડૉકટર હતો. આપના ભારત દેશમાં આ તકનીક થી ઇલાઝ કરતા બઉ ગણ્યા ગાંઠ્યા જ ડૉક્ટરો હતા અને એમાંથી પણ આ રેહાન તો એક હતો. એના વિશે તો એવું કહેવાતું કે દર્દીને જો કોઈની દવા કારગર સાબિત ના થાય તો રેહાનને મળવું એ મરેલામાં પણ જીવ નાખી શકતો. આવી બધી બ્રહ્મ જનક વાતોથી અને રેહાનનો દેખાવ જોઈને જ કોઈ દર્દીઓ કે દર્દીઓના સગા રેહાન પાસે દવા કરાવવા તૈયાર થતા નહીં. પણ હા જે લોકો દવા કરાવતા એ ક્યારેય રેહાનને ભૂલતા નહીં. કારણ એકજ હતું કે, રેહાન જે પણ એના પાસે દવા માટે આવતું એને ક્યારેય દર્દી સમજીને દવા કરીજ નથી. દરેકને એ પોતાના ઘરના સમજીને જ દવા કરતો. કદાચ આથીજ એની દવા તરત કારગર સાબિત થતી અને એજ કારણથી લોકો એને એ પછી ક્યારેય ભૂલતા નહીં. અને હા આટલા બધા સારા ગુણોમાં એક ખરાબ ગુણ પણ હતો એમાં કે એ બીજા ડૉક્ટરોની જેમ ક્યારેય ટાઈમ પર હાજર ના થતો. એનો મતલબ એ નથી કે એને ટાઈમની પડી નતી કે દર્દીનું એ ના વિચારતો. પરંતુ એ જેટલો વહેલો પોંહચવાની કોશિશ કરે હમેશા કોઈક ને કોઈક કારણે એને મોડું થઈજ જાય. અને આજે પણ એવુંજ થયું. એ ઘરેથી તો વહેલો નીકળી ગયો પરંતુ એને વચ્ચે એક ૧૨૦ સેકન્ડનું ટ્રાફીક સિગ્નલ નડ્યું અને એમાં પણ વચ્ચે કોઈક કારણ થી વધુ ટ્રાફિક હતું. આથીજ એને ત્યાં જ ખબર પડી ગઈ હતી કે, આજે પણ એ દરરોજની જેમ મોડો જ પડવાનો છે. પણ એના મનમાં પેલી મહિલા દર્દીનો પણ વિચાર ચાલી રહ્યો હતો. અને અચાનક એ વિચાર ક્યારે એને એના ભૂતકાળમાં લઈ ગયો એ ખબર જ ના રહી.

એ ઘરેથી નીકળ્યો અને એને જ્યારે પહેલું સિગ્નલ નડ્યું. ત્યારે એ પેલી દર્દી મહિલાનું વિચારી રહ્યો હતો અને એને પોતાનો એ ૨૨ વર્ષ પહેલાનો આજનો દિવસ યાદ આવી ગયો એટલે કે ૦૨/૦૭/૨૦૧૮નો દિવસ યાદ આવી ગયો. જ્યારે એ ૨૩ વર્ષ નો હતો અને બસ આ જ રીતે એ દિવસે ઉઠીને કોઈ દર્દી માટે જલ્દીથી હોસ્પિટલમાં જવા નીકળ્યો હતો. એ દિવસે પણ આમજ એ ટ્રાફીક માં ફસાયો હતો અને ઘણાં હૉર્ન વગાડવા છતાં કોઈ રોડ પરથી પોતાનું વાહન પાછું કરવા માટે તૈયાર જ ન હતું. ત્યાંજ એક ૨૦ વર્ષની કુંવારી કન્યા આ રોડ પરના યુદ્ધના મેદાનમાં અને આ વાહનોની જગ્યા માટે ના જંગમાં કુદી પડી. રેહાન આ બધું પોતાની કારમાં બેઠો બેઠો જોઈ રહ્યો હતો અને સાથે સાથે એ પણ વિચારી રહ્યો હતો કે, હવે આ છોકરી કરશે શું? ત્યાંજ એ છોકરીએ જે કર્યું એ જોઈ રેહાન આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો. કારણકે જે કામ પોલીસવાળાઓ એ અથવા તો કોઇ પુરુષે કરવું જોઈતું હતું. આજે એ કામ આ ૨૦ વર્ષની છોકરી કરી રહી હતી. આમ જોતજોતાંમાં તો એ છોકરીએ બધાને સમજાવી દીધા અને બધા ને પોતપોતાના રસ્તે જતા કર્યા. એ આ બધું કરી રહી હતી અને રેહાન હજી પણ એ છોકરીને જ જોઈ રહ્યો હતો. ખબર નહિ કેમ...? પણ કદાચ એને એ છોકરીને જોવી ગમી રહી હતી. અને એ ત્યાંથી હટી ગઈ તો પણ રેહાન એના ખયાલોમાં એટલો ખોવાઈ ગયો હતો કે એને ખબર જ ન હતી કે એના આગળ નું બધુ ટ્રાફિક હટી ગયું છે અને હમણાં સૌથી આગળ એ જ વધ્યો છે. રેહાનને આ ખયાલો ની દુનિયામાંથી નીકાળવાનું કામ પાછળ ઉભેલા એક છકડાવાળાએ કર્યું. પોતાનું હૉર્ન વગાડીને. છકડાવાળા એ ૪ થી ૫ વાર હૉર્ન વગાડ્યા પણ રેહાનને તો કોઈ અસર જ ન હતી. આ બધું જોતા પેલી છોકરી રસ્તાની બાજુમાં ઉભી હતી એ દોડીને તરત રેહાનની કાર પાસે આવી અને કાચ ખખડાવ્યો. એનું એવું કરવાથી રેહાન તરત પોતાના વિચાર માંથી પાછો આવી ગયો અને એને કાચ નીચો કર્યો. જેવો કાચ થોડો નીચો થયો એ છોકરી રેહાનને જેમ તેમ બોલવા લાગી.

"ઓય... મીસ્ટર. દેખાતું નથી ક્યારનીય મહેનત કરી આ ટ્રાફીક ખોલાવ્યું છે અને તમારા જેવા આમીર બાપની ઔલાદ આવી જાય છે ગાડી લઈને અને આમ ઉભી કરી દે છે રસ્તા વચોવચ. ચાલો હવે આગળ વધો જલ્દી, નહી તો પાછું ટ્રાફિક થઈ જશે."

રેહાને આટલું બધું કોઈના મોં થી પહેલીવાર સાંભળ્યું હતું. આટલું સાંભળ્યા છતાં રેહાન એણે બસ ખાલી "આભાર" સિવાય બીજું કંઈના કહી શક્યો. કેમ કે, કદાચ એ કઈ કેહવા માંગતો પણ ના હતો. પણ હા, રેહાનના આભાર નો જવાબ એને તરત પાછો મળી ગયો ખરા. એ છોકરીએ તરત પાછું સંભળાવી દીધું કે, "આ બધું હું કઈ તમારા જેવા એ.સી. ગાડીયો માં ફરવાવાળા માટે નથી કરતી. મારી સાથે પાછળ એમ્બ્યુલન્સ માં એક દર્દી છે એના માટે કરું છું. જેને આપાતકાલીન દવાખાને પોહચાડવાનું છે. એટલે હવે ચાલો આગળ વધો." આ વાત સાંભળીને રેહાનના દિલમાં એના માટે થોડું માન વધારે વધી ગયું પણ એની અમુક વાતોથી રેહાનને ખોટુ પણ લાગ્યું. આથી એને પેલી છોકરીનું વાક્ય પૂરું થતાની સાથે પોતાની કાર પુર ઝડપે હનકારી કાઢી.

હવે એ સિગ્નલ ટળી ગયું હતું હવે કોઈ ટ્રાફીક નો પ્રશ્ન ન હતો. આથી રેહાન પોતાની પુર ઝડપમાં દવાખાને પોહચ્યો. જેવોજ એ દવાખાના માં પ્રવેશ્યો તરત બધા તૈયાર ઉભા હતાં ઓપરેશન ખંડ માં જવા માટે. આ બધું જોઈ સામે ઉભેલા ડૉ. અમીત દવે ને રેહાને પૂછ્યું, "ડૉકટર દર્દી ક્યાં છે? અને એના રિપોર્ટસ...! લાવો હું જોઈ લાઉ." પોતાનું વાક્ય પૂરું કરતા કરતા એને રિપોર્ટ જોવા માટે હાથ લંબાવ્યો.

"ડૉ. રેહાન તમને વહેલા બોલાવી લેવામાં આવ્યા છે. તમારી ટેવના કારણે પણ હા દર્દી આવીજ રહ્યું છે. એ રસ્તામાં જ છે." બંને ડૉક્ટર એક બીજાના મિત્ર હોવાના કારણે ડૉ. દવે એ થોડું મઝાક સાથે કટાક્ષમાં કહ્યું. પણ રેહાને વધુ ધ્યાન ન આપ્યું અને એ વાત હસવામાં નીકાળી દીધી. ત્યાંજ એ લોકોને એમ્બ્યુલન્સ નો અવાજ સંભળાયો અને એ આ અવાજ સાંભળતાની સાથે સતર્ક થઈ ગયા. કારણ કે જે દર્દી આવી રહ્યું હતું. એ પોતાની બીમારી ના છેલ્લા દોરથી નીકળી રહ્યું હતું. આથી, એને તરતજ ઓપરેશન ખંડ માં લઇ બચાવવાની કોશિશ કરવાની હતી. આથી જેવી એમ્બ્યુલન્સ ત્યાં દરવાજા આગળ આવી ઉભી રહી ત્યાં દવાખાનાનો દરેક વ્યક્તિ જાણે યુદ્ધ માટે તૈયાર હોય અને પોતાની તરફ થી છૂટ મળતા મેદાનમાં કુદી પડે એમ કુદી પડ્યા. પણ રેહાન તો ત્યાં પણ સ્તબ્ધ થઈને ઉભો હતો. કારણ... કારણ બીજું કોઈ નહતું બસ કારણ હતું તો પેલી ટ્રાફિકવાળી છોકરી. આ એમ્બ્યુલન્સ એજ હતી જેમાં એ છોકરી આવી રહી હતી. ત્યાં એમ્બ્યુલન્સ માંથી ઉતરતા એની નજર રેહાન પર નહતી પડી પણ રેહાને એને જોઈ લીધી હતી. અને આજ કારણથી હમણાં એ બસ એક પૂતળાની જેમ ઉભો હતો. હવે દર્દી ને એમ્બ્યુલન્સ માંથી ઓપરેશન ખંડ તરફ ખસેડી દેવાયું હતું. અને એ છોકરી પણ એમની પાછળ પાછળ જઇ રહી હતી. ત્યાંજ એની નજર રેહાન પર પડી અને ખબર નહીં પણ રેહાન ને જોતાજ એના મગજ પારો ઊંચો ચડી ગયો અને કઈ પણ વિચાર્યા વગર એ ક્યાં છે એ પણ જોયા વગર એ રેહાન પર તૂટી પડી.

"ઓય... તું અહીં શું કરે છે? મારો પીછો કરે છે? સારી છોકરી જોઈ નહીં કે પીછો કરવાનો ચાલું. તારા જેવા ઘણાં રોમિયો ને મેં જોયા છે અને એમને મેં ઠીક પણ કર્યા છે. ઉભોરે પીછો કરવો છે ને, પોલીસ ને જ ફોન કરીને અહીં બોલાઉ છું. પછી કર પીછો જોઈએ." એ આટલું બોલે જતી હતી. રેહાન ને ધમકાયે જતી હતી. પણ રેહાન એની સામે કોઈ જવાબ આપી રહ્યો ન હતો. બસ, એ તો ખાલી એના ચેહરાને જ ટગર-ટગર જોઈ રહ્યો હતો. કારણકે, એનો ચેહરો ગુસ્સામાં પણ એટલોજ સારો દેખાઈ રહ્યો હતો જેટલો ખુશીમાં હોય. પણ કદાચ આ વાત ક્યાંકને ક્યાંક પેલી છોકરી ને ખટકી રહી હતી. આથી ફરીથી ચાલુ થઈ, "ઓય મિસ્ટર, આમ શું ટગર-ટગર જોઈ રહ્યો છે. જો હમણાં પોલીસ ને ફોન કરું છું એ આવે પછી મને જોયા કરજે. સારું..." હવે એ છોકરી નો પારો સાતમે આસમાને ચડતો દેખાઈ રહ્યો હતો. ત્યાં જ એને ફોન નીકળ્યો અને એ ફોન લગાવતી હતી ત્યાંજ, ડૉ. દવે એ પાછળ થી બુમ પાડી, "ડૉ. રેહાન જલ્દી આવો બધું તૈયાર છે." આ સાંભળતા રેહાન ની મંત્રમુગ્ધતા તૂટી. "હા... આવ્યો." આટલું કહી છેલ્લી વાર રેહાન પેલી છોકરી સામે જોઈ મોં ફેરવી ચાલવા લાગ્યો. કારણ કે આમ દુનિયામાં એ ગમે તે હતો પણ પોતાના કામ પ્રત્યે તો એ સભાનજ હતો.

"ડોક્ટર... અને આ?" હવે આવા ઘણાં પ્રશ્નો એ છોકરી ના મગજ માં ચાલી રહ્યા હતા. ત્યાંજ એક પરીચારિક ત્યાં આવી અને કેહવા લાગી. "મૅડમ, તમારે અહીં તમારા હસ્તાક્ષર કરવાના છે. આ ઓપરેશન ના કાગળીયા છે એટલે." પરિચારિકા એ કાગળીયા એના હાથમાં આપ્યા.
એ છોકરી પોતાના હસ્તાક્ષર તો કરી નાખ્યા એ હસ્તાક્ષર માં પોતાનું નામ એને ભાવિશા લખ્યું પણ એટલું લખતા-લખતા એની આંખમાં આંસુ આવી ગયા હતા. કારણકે, જ્યારે તમારું કોઈ પોતાનું જીવન અને મોત વચ્ચે લડી રહ્યું હોય, અને એ મરી જાય તો બધી જીમેંદારી મારી એવું લખીને આપવું કઈ સહેલું નથી હોતું. અને હમણાં કદાચ એજ વસ્તુ એ છોકરી પર વીતી રહી હતી. આમ તો એ બહારથી બઉ કઠણ હતી. પણ હતી તો મનુષ્ય જ ને. તો આંસુ આવવા એ સ્વાભાવિક વાત છે.

"શું થયું કેમ રડો છો?" પરિચારિકા એ ભાવિશાની આંખમાં આંશુ જોયા ને તરત પૂછ્યું.
"કઈ નહીં એમજ...(આ કહી ભાવિશા ખુદને સંભાળવાની કોશિશ કરી પણ સંભાળી શકી નહીં અને રડવા લાગી અને રડતા રડતા બોલી.) મારી મમ્મી બચી તો જશેને?"
પરિચારિકા એ પોતાના મોં પર નાની મુસ્કાન લાવી અને પછી બોલી,"તમને ખબર છે તમારી મમ્મીને જે મગજ ની બીમારી છે એનું ઓપરેશન એવો વ્યક્તિ કરવાનો છે કે, જે એમાં બઉજ ત્રજજ્ઞ છે. અને હા આખી દુનિયામાં આ ક્ષેત્રમાં જે ગણ્યા ગાંઠ્યા ત્રજજ્ઞો છે એમના માંથી પણ આ એક છે. એમના વિશે એવી માન્યતા છે કે, દર્દીને જો કોઈની દવા કારગર સાબિત ના થાય તો ડૉ. રેહાનને મળવું એ મરેલામાં પણ જીવ નાખી શકે છે. અને તમારી મમ્મીને તો મગજમાં સાદી નસ જ ગનઠાય છે બસ એ તો ડૉ. રેહાન હમણાં થોડી ક્ષણોમાં ઠીક કરી દેશે ચિંતા ના કરો."
"આ ડૉ. રેહાન છે કોણ?" ભાવિશાએ આશ્ચર્ય સાથે પૂછ્યું.
"હમણાં તમે જેમના સાથે વાત કરી રહ્યા હતા એ." આટલું જણાવી પરિચારિકા ત્યાંથી ઉભી થઇ ચાલી ગઈ.

હવે ભાવિશા ના મનમાં બસ એકજ વિચાર ચાલી રહ્યો હતો કે, શું આ આવો લફંગા જેવો લાગતો માણસ ડૉકટર હોઈ શકે ખરો? પણ હવે એને આ વાત માનવાનીજ હતી કારણ કે એ સાચું હતું. ભાવિશાના મનમાં રેહાન પ્રત્યે જે ધૃણા હતી એ હવે ધીરેધીરે ઓછી થતી જતી હતી. અને ભાવિશાના મનમાં હવે રેહાનના જ વિચારો ચાલી રહ્યા હતા. ત્યાંજ રેહાન ઓપરેશન ખંડ માંથી હસતો હસતો બહાર નીકળ્યો. સાથે ડૉ. દવે પણ હતા અને બંન્ને બહાર નીકળતાં વાતો કરી રહ્યા હતા. જેવો ભાવિશા એ રેહાનને જોયો તરત એ ભાગીને રેહાન પાસે ગઈ, "શું થયું? હવે મારી મમ્મીને કેમ છે?" રેહાનને આ અવાજ પાછો કાને પડ્યો અને એ પાછો મંત્રમુગ્ધ થઈ ગયો પણ થોડીવાર માં પોતાને સંભાળતા એને જવાબ આપ્યો," તમારા મમ્મી હવે ખતરા થી બહાર છે અને એમની તબિયત હવે બઉ સારી છે. તમે એમને હમણાં થોડીવાર પછી મળી શકશો." રેહાનના આટલાં શબ્દો સાંભળતાની સાથે હવે ભાવિશામાં એક નવો જોશ આવી ગયો હતો. પણ હજી એના મનમાં રેહાન સાથે પહેલાં કરેલા વર્તનનો સંકોચ પણ હતો. આથી હવે આગળની વાત એ ખચકાતા ખચકાતા કરી રહી હતી. પણ છેલ્લે એને કહી દીધું ખરા કે, "ડૉ. રેહાન. મને માફ કરી દો. મેં તમને બઉ તરત પારખવાની ભૂલ કરી લીધી. મારી ભૂલ થઈ ગઈ મને માફ કરી દેજો." એટલું કેહતા કેહતા ભાવિશા ની આંખમાં આંશુ આવી ગયા. અને રેહાન આ જોઈ શક્યો નહીં.

"ઓહ... મેડમ. મહેરબાની કરી રડવાનું બંધ કરો... મને તમારી કોઈ વાત નું ખોટું લાગ્યું નથી અને હા તમે જે બોલ્યાં એ સાચું પણ છે ને મેં જે લફંગા જેવા કપડાં પહેર્યા હતા અને મારો ડોળ જોઈ ને કોઈ પણ તમે વિચાર્યું એવું જ વિચારે. માટે તમારે ખુદને દોષ આપવાની જરૂર નથી. અને હવે મહેરબાની કરી રડવાનું બંદ કરો..."

ત્યાં ભાવિશા એ ખુદને સંભાળી. પછી રેહાન ત્યાં ઉભો રહે અને વધુ કઈ થાય એના કરતાં ત્યાંથી ચાલવામાં એને ખુદની ભલાઈ લાગી. આથી એ ત્યાંથી ચાલવા લાગ્યો. થોડા જ સમયમાં ભાવિશાના મમ્મી ઓપરેશન ખંડથી બહાર આવી ચુક્યા હતા. અને એના મમ્મીને જોઈને ભાવિશા બઉ ખુશ હતી અને ભાવિશાને ખુશ જોઈને રેહાન પણ બઉ ખુશ હતો.

હમણાં થોડો સમય માટે ભાવિશાને દવાખાના માં રેહવું પડે એમ હતું. અને એના મમ્મીનો કેસ હવે રેહાનને જોવાનો હતો આથી એ બંને ને મળવાનું હવે દરરોજ નું થઈ ગયું હતું. જેમ જેમ દરરોજ એ બંને એકબીજા ને મળતા હતા એમ એમ એ બંન્ને એકબીજા ની ટેવ પડે જતી હતી. હવે ભાવિશાની મમ્મીને દવાખાના માંથી રજા આપી દેવામાં આવી હતી. પણ આ બધા વચ્ચે એક સમય એવો પણ આવી ગયો હતો કે એ બંને હવે દવાખાના સિવાય બહાર પણ મળવા લાગ્યા હતા. કદાચ એ બંને વચ્ચે પ્રેમના તાંતણા બંધાઈ રહ્યા હતા. આમ સમય વીતતા વીતતા ૯ મહિના વીતી ગયા હતા. એમનો પ્રેમ હવે એક પરાકાષ્ઠા એ પહોંચી ગયો હતો. અને હવે એ બન્ને એકબીજા સાથે લગ્નની વાત સુધી પણ પહોંચી ગયા હતા. ભાવિશા એ તો પોતાના ઘરમાં રેહાનની વાત પણ કરી લીધી હતી અને રેહાનને તો આગળ પાછળ કોઈ હતું નહીં આથી કોઈ વાત કરવાનો સવાલ ઉભો થતોજ નથી. પણ આ સમયમાં જ ભાવિશાના મમ્મીને મગજમાં ફરીથી દુખાવો ઉપડ્યો અને એના કારણેજ એમનું મોત થઈ ગયું. એમની લાશનું પોસ્ટમોર્ટમ કરવામાં આવ્યું. ત્યારે જાણવા મળ્યું કે એમનું મોત તો ૧૦ મહિના પહેલા કરાવેલ ઓપરેશનમાં રહી ગયેલી ભૂલથી થયું છે. અને આ વાતની જેવી જ ખબર ભાવિશાને થઈ ત્યારથી જ એના મનમાં રેહાન પ્રત્યેની ઘૃણા પાછી ભરાઈ ગઈ. હવે એ રેહાનનું મોં પણ જોવા માટે તૈયાર ન હતી. એને એમજ લાગી રહ્યું હતું કે આ બધું રેહાને એની એ સમયની વાતનું ખોટું લગાડીને કર્યું છે. માટે હવે એ રેહાન સાથે વાત તો દૂરની વાત છે મળવા પણ તૈયાર ન હતી. અને આ તરફ રેહાન પોતાના જીવન વિશે વિચારી રહ્યો હતો ત્યાંજ એને જેવી આ વાતની ખબર પડી એને પણ વિશ્વાસ ના થયો. કારણકે, હમણાં સુધી એણે જેટલા પણ દર્દીની દવા કરી હતી એ બધા તંદુરસ્ત રીતે જીવી રહ્યા હતા. પણ આ વખતે એના માં એવી તે શું ભૂલ રહી ગઈ કે આવું થયું. એને જાણવાની કોશિશ કરી પણ કઈ ખબર ના પડી. એને ભાવિશાને મળવાની અને એની માફી માંગવાની પણ પોતાનાથી થતી પુરી કોશિશ કરી પણ એ નિષ્ફળ ગઈ. હવે આ વાત રેહાનને ખુદને પણ બઉ ખૂંચી રહી હતી અને એને અંદરને અંદર હેરાન કરી રહી હતી. એના પાસે હવે એની જૂની આદત પ્રમાણે એક જ રસ્તો હતો કે જ્યાં એ ખુદ કઈ ના કરી શકે એવી પરિસ્થિતિ થી ભાગી છૂટવું. અને એને એજ કર્યું. એને અમદાવાદ છોડી મૂક્યું. અને એ અમદાવાદ છોડી ને ક્યાં ગયો એ કોઈને પણ ખબર ન હતી. અને ભાવિશા એ ક્યારેય એ જાણવાની કોશિશ પણ કરી ન હતી. બસ હવે બન્નેનો સમય વીતતો જતો હતો અને એ બન્ને સમયના વહેણ માં એટલા વહી ગયા હતા કે બન્ને ક્યાં હતા. એ એકબીજાને પણ ખબર ના હતી. અને કોઈએ ખબર પાડવાની કોશિશ પણ નહતી કરી. અને આમને આમ આજે ૨૨ વર્ષ વીતી ચુક્યા હતા. અને આજે પાછો રેહાન એજ અમદાવાદમાં પાછો આવ્યો હતો.

આજે અહીં એજ રેહાન હતો, એજ દવાખાનું હતું, એજ રસ્તો, એજ ૧૨૦ સેકન્ડનું ટ્રાફિક અને એજ એ રસ્તા પરનું ટ્રાફિક હતું. આજે નહતી તો બસ એ ટ્રાફિક ને ખુલ્લું કરાવવા વાળી એ ૨૦ વર્ષની ભાવિશા. રેહાન આ બધું વિચારી રહ્યો હતો ત્યાં ટ્રાફીક ખુલી ગયું હતું અને લોકો ચાલવા લાગ્યા હતા. પણ રેહાન હજી ત્યાંજ મંત્રમુગ્ધ બની રોડ વચ્ચોવચ ગાડી ઉભી રાખી હતી. રેહાનની આ મંત્રમુગ્ધતા જેમ પેહલા એની પાછળ ઉભેલા એક છકડાવાળા એ તોડી હતી એમજ આજે પણ એક છકડાવાળા એ જ તોડી. તો પણ હજી રેહાન ખુદના વિચારો માંથી બહાર આવ્યો ન હતો. ત્યાંજ એના ગાડી ના કાચ પર ટકોરા પડ્યા અને રેહાન નું ધ્યાન એ તરફ ખેંચાયું. રેહાને તરત એ કાચ ખોલ્યો અને સામે એને જેમ ૨૨ વર્ષ પહેલાં જેમ ભાવિશાને જોઈ હતી એવું જ મુખડું દેખાયું. રેહાન કાઈ બોલે એ પહેલાં તો એ છોકરીએ પોતાનું ચાલુ કરી દીધું. "ઓ કાકા... દેખાતું નથી કેટલી રાહ જોઈ પછી આ ટ્રાફિક ખુલ્યુ છે. અને તમારા જેવા અમીરો પાછા વચોવચ ગાડી ઉભી રાખી પાછું ટ્રાફિક કરી રહ્યા છો. ચાલો ચાલો આગળ વધો." રેહાન ને એ છોકરી માં હજી પણ ભાવિશાની છબી જ દેખાઈ રહી હતી. આથી એ એને ટગર ટગર જોઈ રહ્યો હતો. ત્યાંજ પાછું એ છોકરી એ ચાલુ કર્યું. "ઓ કાકા... આમ શું જોવો છો? ક્યારેય છોકરી નથી જોઈ કે શું?"
"માફ કરજે બેટા. મને તારો ચેહરો કોઈ થી મળતો લાગ્યો આથી જોઉં છું. તારો આભાર મને મારા વિચાર માંથી બહાર લાવવા માટે" રેહાને એ છોકરીને ફરીથી એકવાર નિહાળતા કહ્યું.

રેહાનના પહેરવેશમાં હજી પણ કોઈ બદલાવ આવ્યો ન હતો. આથી એના પહેરવેશને જોઈ પેલી છોકરીએ કહ્યું, "હા... હા... હશે ચાલો આગળ વધો." અને પછી ધીમા અવાજે અંદર ને અંદર બબડી, " હે... ભગવાન... હવેના વૃદ્ધો પણ ઠરકી થઈ ગયા છે. છોકરી જોઈ નથી કે લાઈન મારવાનું ચાલુ કરીદે છે."
રેહાનને એ છોકરીનો બબડાટ સંભળાઈ ગયો. રેહાન અંદરથી થોડો ગુસ્સે થયો. પણ છેલ્લે એના પાસે બોલવા લાયક કઈ હતું નહીં માટે એટલુ બોલ્યો, "માફ કરજે બેટા મારી ભૂલ થઈ હોય તો." રેહાન પોતાનું આ વાક્ય પૂરું કરે એ પહેલાં, "હા...હા... હવે ચાલો આગળ વધો. પાછળ એમ્બ્યુલન્સ ઉભી છે મારે એમને લઈને દવાખાને જવું છે. તો ચાલો હવે નીકળો."
રેહાનને હવે એ છોકરીની વાતમાં ખુદના પ્રત્યે અણગમો વર્તાઈ રહ્યો હતો. આથી એને ત્યાં વધુ કઈ બોલવા કરતા ત્યાંથી ગાડી હનકારી કાઢવાનું મુનાસીબ સમજ્યું. આથી કઈ પણ બોલ્યા વગર એ ત્યાંથી નીકળી અને અમદાવાદના સરકારી દવાખાને (સિવિલ હોસ્પિટલ) પહચ્યો.

ત્યાં પેહલાથી જ ડૉ.દવે અને દવાખાના ના બીજા લોકો રેહાનની રાહ જોઇને ઉભા હતા. રેહાન પુરા ૨૨ વર્ષ પછી પાછો આ દવાખાના માં પગ મૂકી રહ્યો હતો. આથી એના જુના મિત્રો એને મળવા માટે બઉ આતુર હતા અને એને જેમના ઈલાજ કરેલા એવા અમુક દર્દીઓને પણ ખબર પડી રેહાન અમદાવાદ માં આવ્યો છે. આથી, તેઓ પણ એણે મળવા માટે આવ્યા હતા. રેહાને બધાયનું અભિવાદન સ્વીકાર્યું અને પોતાના બધા જુના મિત્રોને મળ્યો. પણ એને પોતાની કામ કરવાની પદ્ધતિ માં કોઈ ફેરફાર કર્યો ના હતો. આથી પોતાની જૂની રીતે એ બધાને મળી રહ્યો કે તરત જ એને જે દર્દી માટે અપાતકાલિન અહીં બોલાવવા માં આવ્યો હતો એની ફાઇલ માંગી. અને એ ક્યાં છે એ પૂછ્યું. ડૉ. દવે એ રેહાન ના હાથ માં એ ફાઇલ આપી અને જણાવ્યું કે એ દર્દી હમણાં બસ આવીજ રહ્યું છે. એટલામાં જ એક એમ્બ્યુલન્સ દવાખાના ના દરવાજા આગળ આવી અને ઉભી રહી. અને એમાંથી દર્દી ને ઉતારી રહ્યા હતા ત્યાં જ રેહાનને પેલી ટ્રાફિકવાળી છોકરી પાછી દેખાઈ. આ બધું રેહાન એક ખૂણામાં ઉભો રહી નિહાળી રહ્યો હતો. અને ત્યાં એ દર્દી ને ઓપરેશન ખંડમાં લઈ જઈ રહ્યા હતા. ત્યાંજ પેલી છોકરી ની નજર રેહાન પર પડી. હજી એનમાં રેહાન પ્રત્યેની ખૂનશ તો એજ હતી. એ રેહાન તરફ આવી અને ગુસ્સાવાળી નજરે દેખાવા લાગી. રેહાન કંઈજ બોલ્યો નહીં ત્યાંજ એ બોલવા લાગી, "ઓ કાકા... આટલા તો ઠરકી ના બનો. મારો પીછો કરતા કરતા તમે અહીં સુધી આવી ગયા. ઘરે મારા જેવી/જેટલી તમારે કોઈ છોકરી નથી કે શું? હવે તમે અહીંથી જાઓ છો કે હું પોલીસ ને બોલાઉ?" એ છોકરી એ ફોન બતાવતા કહ્યું.

રેહાન આ બધું સાંભળી રહ્યો હતો અને વિચારી રહ્યો હતો. તએ વાતને ૨૨ વર્ષ વીતી ચુક્યા છે. તો પણ મને આજે પણ એ ૨૨ વર્ષ પેહલા જે થયું હતું એવું કેમ આજે થાય છે એવું લાગે છે. મને કેમ પહેલા જેવું ફરીથી અનુભવાય છે? જે વસ્તુ ત્યારે થઈ એ આજે પણ કેમ થાય છે? એજ રસ્તો, એજ ટ્રાફિક, એજ શબ્દો કેમ?ત્યાં જ રેહાને પોતાના મગજ પર વધુ ભાર ન આપતા સામે બસ એટલો જવાબ આપ્યો કે, "તમારી મમ્મી નું ઓપરેશન કરી લઉં પછી જતો રહીશ. બસ..." એટલુ કહી રેહાને એ છોકરી તરફ નાની મુસ્કાન આપી અને પછી ત્યાંથી ઓપરેશન ખંડ તરફ ચાલી નીકળ્યો.

પેલા દર્દી ની ફાઇલ હજી રેહાનના હાથમાં જ હતી. એને એ વાંચવાનો સમય જ મળ્યો ન હતો. એ તરત ઓપરેશન ના કપડાં પહેરીને ઓપરેશન ખંડ માં પ્રવેશ્યો અને જેવોજ એ દર્દી પાસે પહોંચ્યો. એવોજ એ ડઘાઈ ગયો. હવે એ કઈ બોલી શકે એમ ન હતો. એ ત્યાંજ સ્તબ્ધ થઈ ગયો હતો. અને હવે તો એના આંખ માંથી આંસુ પણ આવી રહ્યા હતા. આ જોઈ અને ડૉ. દવે તરત જ એની પાસે આવ્યા અને પૂછવા લાગ્યા, "શું થયું રેહાન? કેમ રડે છે?"
રેહાન એમના આ પ્રશ્નના જવાબમાં રડવાના કારણે વધુ તો કઈ ના કહી શક્યો પણ હા એને એટલું જરૂરથી કહ્યું, "હું આ ઓપરેશન નહીં કરી શકું?"
"પણ કેમ? એવું તો શું થયું? આ કેસ માં એવું તો શું છે તે તું આ નહીં કરી શકે?"
રેહાને આગળ કઈ જવાબ ન આપ્યો. અને કંઈપણ કહ્યા વગર એ ઓપરેશન ખંડ થી બહાર નીકળી ગયો. પાછળ પાછળ ડૉ. દવે પણ એને સમજાવતા સમજાવતા બહાર નીકળ્યા. ત્યાંજ ઓપરેશન ખંડ ના દરવાજા બહાર જ પેલી છોકરી બેઠી હતી. જેનું નામ એ ફાઈલમાં વિશા લખેલું હતું. રેહાને બહાર નીકળતા એકવાર આંશુ ભરેલી આંખે વિશા તરફ જોયું અને પછી ત્યાંથી ઝડપ ભેર નીકળી ગયો. પણ ડૉ. દવે રેહાનને રોકવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા એ વિશા એ જોયું અને તરત ઉભી થઇ એ ડૉ. દવે પાસે ગઈ અને પૂછવા લાગી, "શું થયું?"
"કઈ નહીં. રેહાન તમારી મમ્મીનું ઓપરેશન કરવાની ના પાડે છે ખબર નહિ કેમ."

વિશાની આંખોમાં આંશુ આવી ગયા અને એ પણ રેહાન પાછળ ભાગવા લાગી. હજી રેહાન થોડોજ આગળ વધ્યો હતો. ત્યાંજ વિશા રેહાન ના પગ પકડી રોવા લાગી અને એને રોતા રોતા કહ્યું, " મને માફ કરીદો. તમારે જે કરવું હોય એ મને કરો. હું તમને નકામું બોલી એની સજા મને આપો પણ મહેરબાની કરી મારી મમ્મીને બચાવી લો. મારા પર મહેરબાની કરો. મારા માટે મારા ઘરમાં મારી મમ્મી સિવાય કોઈજ નથી. અને હું એમના વગર નહી રહી શકું. મહેરબાની કરો મારા પર..." આટલું કહી પાછી એ ધ્રુસ્કે ને ધ્રુસ્કે રડવા લાગી. રેહાને વિશાને હાથ પકડી ઉભી કરી અને ખુદના અને એના આંશુ લૂછતાં રેહાને વિશાને પૂછ્યું, " કેમ તારા પપ્પા ક્યાં છે?"
"ખબર નહીં હું જન્મી પણ નહતી અને મારા પપ્પા અમને છોડી ને જતા રહ્યા હતા અને ત્યારથી મમ્મી એ પણ એમને શોધવાનો પ્રયત્ન નથી કર્યો કે ના પપ્પા એ અમને શોધવાનો. મેં તો એમનો ફોટો પણ નથી જોયા ક્યારેય. તો એમના થી કોઈ આશા પણ કઈ રીતે રાખું. એટલા માટે જ કહી રહી છું કે મારા માટે જે છે એ બસ મારી મમ્મી છે. માટે તમે એને બચાવી લો બદલા માં તમે જે માંગશો એ આપવા માટે હું તૈયાર છું પૈસા, ઘરેણાં અને ત્યાં સુધી કે તમે જો મારી મમ્મીને બચાવી લો છો તો હું તમને મારી જવાની પણ આપવા તૈયાર છું. પણ મહેરબાની કરી એમને બચાવીલો મેં તમારું બઉ મોટું નામ સાંભળ્યું છે અને મને ખબર પણ છે તમે બચાવી લેશો. માટે તમે જે કે'સો એ હું આપવા તૈયાર છું." આટલું કહી એને ખુદને સંભાળી અને રોવાનું બંધ કર્યું.

ત્યાંજ રેહાને પેલી ફાઇલ એક બાજુ મૂકી અને ગુડલીએ પડી બે હાથ જોડી અને કેહવા લાગ્યો," તો મને માફ કરી દે બેટા. મેં છેલ્લા ૨૨ વર્ષ માં એકપણ વાર તમારું વિચાર્યું નહીં અને તમને મળવાની પણ કોશિશ ના કરી આ મારી ભૂલ છે મને માફ કરી દે." રેહાન હજી પણ રડી રહ્યો હતો. વિશાને રેહાન જે બોલી રહ્યો હતો એ કઈ પણ સમજાઈ રહ્યું ના હતું. પણ હા એને એ ખબર પડી રહી હતી કે હમણાં સમય માફી લેવા આપવાનો નથી. હમણાં સમય છે, એની મમ્મીને એટલે કે ભાવિશા ને બચાવવાનો આથી એ કઇ બોલે એ પહેલાં આ બધું સાંભળી રહેલા ડૉ. દવે એ બંનેની સ્થિતિ સમજી અને વચ્ચે એટલુંજ કહ્યું, "રેહાન હમણાં તું ભાવિશા ને બચાવી લે પછી તમે બધી વાત કરજો. અને જો તું ભાવિશા ને બચાવી લેશે તો પછીથી વિશા પણ તને માફ કરી દેશે. કરી દેશે ને વિશા બેટા?" ડૉ. દવે એ વિશા તરફ જોઈને કહ્યું. " હા, બેટા તું એની ચિંતા ના કર. હું એને બચાવી લઈશ. " રેહાને વિશાનો હાથ પોતાના હાથ માં લઇ કહ્યું.

વિશા ને કઈ સમજાઈ રહ્યું ના હતું પણ એને હકારાત્મક રીતે માથું હલાવ્યું. આથી રેહાને રડવાનું બંધ કર્યું અને ડૉ. દવે એને લઈને પાછા ઓપરેશનખંડ માં ગયા અને ઓપરેશનખંડનો દરવાજો બંધ થયો. ૯:૦૦ વાગ્યે બંધ થયેલો એ દરવાજો ૪ કલાક પછી પાછો ખુલ્યો અને પહેલાજ આંખમાં આંશુ અને મોં પર મુસ્કાન સાથે રેહાન બહાર નીકળ્યો. વિશાએ તરત રેહાન પાસે આવી અને પૂછ્યું, "શું થયું?"

રેહાને કહ્યું, " હવે એ ખતરા માંથી બહાર છે." રેહાન એટલું બોલ્યો ત્યાંજ વિશા એટલી ખુશ થઈ ગઈ કે એ રેહાન ને ગળે ભેટી પડી. રેહાનને ઘણા સમય પછી કોઈ પોતાનાને ગળે લાગવાનો અનોખો એહસાસ થઈ રહ્યો હતો. અને આ એહસાસ એને એટલો દિલમાં લાગી આવ્યો કે જ્યારે વિશાએ એને મુક્યો ત્યાંજ એ પોતાના આંસુ છુપાવતો કઈ પણ કહ્યા વગર ત્યાંથી ચાલી નીકળ્યો.
"તમે થોડા સમય પછી તમારી મમ્મીને મળી શકશો." ડૉ દવે એ કહ્યું અને એ પણ ચાલવા લાગ્યા. હવે વિશાના મોં પર અનેક ઘણી ખુશી વર્તાઈ રહી હતી અને એ જોઈને રેહાન પણ ખુશ હતો.

"મમ્મી તને ખબર છે તું બઉ ખુશ નશીબ છે કે તારું ઓપરેશન ત્યારેજ કરવાનું થયું કે, જ્યારે દુનિયા સારા ડૉક્ટર માના એક ડૉક્ટર અહીં અમદાવાદ માં હાજર હતા. અને એમને જ તારું ઓપરેશન કર્યું. એમને તારું ઓપરેશન કરવાની ના પાડી ત્યારે પહેલા તો મને એમના પર બઉ ગુસ્સો આવ્યો હતો પણ એમને જ્યારે તારું ઓપરેશન કર્યું અને પછી એમને હું ગળે મળી ત્યારે એ રડવા લાગેલા. એ મારા પાસે માફી માંગી રહ્યા હતા. પણ, ખબર નહિ શું કહી રહ્યા હતા એ..." એની મમ્મીને હોશ આવ્યો એના પછી વિશા એના મમ્મી સાથે બધી વાત કરી રહી હતી.
"કોણ...? કોને કર્યું મારુ ઓપરેશન?" વિશા આટલું બધું બોલી પણ ડૉકટર નું નામ ના કહ્યું આથી ભાવિશા એ પૂછ્યું.
"મને નામ નથી આવડતું પણ રે હું એમને બોલાઈ આવું એમ પણ તારી દવાનો સમય થઈ જ ગયો છે. તો એ આવીને મને દવા વિશે પણ સમજાવી દેશે" એટલું કહી વિશા ઉભી થઇ અને રેહાનના ઓફિસ તરફ ચાલવા લાગી.

રેહાન હજીય વિશા અને ભાવિશા વિશે જ વિચારી રહ્યો હતો ત્યાંજ એની ઓફિસ ના દરવાજા પર ટકોરો પડ્યો.
ટકકક... ટકકક... ટકકક...
"કોણ છે.?"
"હું વિશા... શું હું અંદર આવી શકું?"
"હા... હા... આવ." રેહાને પોતાના આંસુ લૂછી પોતાને વ્યવસ્થીત કર્યો. અને પછી રેહાને પૂછ્યું, "બોલ બેટા શું હતું?"
"મમ્મીને હોશ આવી ગયો છે. મેં એમને બધી વાત કરી તો હવે એ તમને મળવા માંગે છે. એટલે હું તમને લેવા આવી છું. ચાલો..." વિશા એ સહજતાથી કહ્યું.
"ના... હું નહીં આવી શકું. તું જા..."રેહાન.
"કેમ... પણ?" વિશાએ ભાવનાશીલ આંખોથી રેહાન તરફ જોઈ પ્રશ્ન કર્યો. અને રેહાન એ લાગણીના વહેણ માં વહી ગયો. પરંતુ હજી એના મનમાં એક વાત તો ચાલીજ રહી હતી કે જો હું ભાવિશા સામે જાઉં છું. અને એ મને હમણાં પણ અપનાવી નહિ શકે તો. શું થશે? બસ એના મનમાં આ જ વિચાર હતો. પણ વિશા ના કહેવાથી એ એના પાછળ પાછળ ચાલવા લાગ્યો.

ભાવિશાના રુમનો દરવાજો ખુલ્યો વિશા અંદર પ્રવેશી વિશાને જોતાજ ભાવિશા બોલી "તું ક્યાં ગઈ હતી? હું ક્યારની તારી રાહ જોઉં છું. ચાલ હવે મને દવા આપી દે."
"હા... હા... આપું છું પહેલા એતો જો તને મળવા કોણ આવ્યું છે." વિશા એ રેહાનનો હાથ ખેંચી અંદર લાવતા કહ્યું.
"કોણ છે?" હજી આ પ્રશ્ન ભાવિશાના મો માંથી નીકળી રહ્યો હતો ત્યાંજ રેહાન રૂમમાં પ્રવેશ્યો. અને રેહાન ને જોતાજ ભાવિશા સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. હવે વિશા બસ રેહાન અને ભાવિશાને જોઈ રહી હતી. એને સમજાતું ન હતું કે આ શું ચાલી રહ્યું છે. પણ, હા એની ઉંમર પ્રમાણે એને એ સમજાઈ ગયું હતું કે, આ હમણાનું કઈ નથી આતો બઉ પહેલાનું છે. જેના વિશે એને કઈ ખબર નહતી. એ આ બધું વિચારી રહી હતી. ત્યાંજ ભાવિશા રડવા લાગી. અને ભાવિશાને રડતા જોઈ રેહાન દરવાજા પાસે થી ચાલી સીધો ભાવિશાના પલંગ પાસે પોહચી ગયો. અને એની સામે નીચે બેસી એને કહ્યું, " ઓય...પ્લીઝ યાર મહેરબાની કરી રડવાનું બંધ કર. તને ખબર છે ને મને તારી આંખ માં આંસુ નથી પસંદ. તો પ્લીઝ રડવાનું બંધ કર." આટલું કહી રેહાન ભાવિશાના આંસુ લુછવા લાગ્યો.
"કઈ રીતે બંધ કરું. અને તને મારી પડી પણ ક્યાં છે? ૨૨ વર્ષ પહેલાં એ દિવસે મને એકલી મૂકી ને ગયો એ ગયો એકવાર પણ પૂછવાનો કે જાણવાનો પ્રયત્ન પણ કર્યો કે હું કેમ છું? શું કરું છું? ક્યાં છું?"

"મારી ભૂલ છે મને ખબર છે. પણ મને એમ કે, મારા કારણે તારા મમ્મી તારા થી દુર થઇ ગયા અને એ વાત હજી તારા મનમાં ક્યાંક દબાયેલી હશે અને ત્યારે તું મારુ મોં જોવા પણ તૈયાર ન હતી. તો મને એમ લાગ્યું કે તારા સામે આવી તને દુઃખી કરવી એના કરતાં તારા થી દુર થઇ જવું સારું. એટલેજ હું તારા થી દુર થઇ ગયો." રેહાને ભાવિશા ને સમજાવતા કહ્યું.
"તું તો મારા થી દુર થઇ ગયો પણ હું ક્યારેય તારા થી દુર ના થઇ શકી. હા, એ સમયે મને થોડો તારા પર ગુસ્સો હતો પણ તુ જ કે મમ્મી પછી હું કોઈ પર ગુસ્સો કરી શકું એવું તારા સિવાય હતું કોણ મારી પાસે. મેં તને એના પછી ખૂબ શોધ્યો પણ તું મને ક્યાંય પણ મળ્યો નહીં. અહીં પણ હું કેટલીય વાર આવી ગઈ પણ તું મને અહીં પણ મળ્યો નહીં. અને એમાને એમા જો હું પાગલ થઈ ગઈ. પણ હા એ પછી મને જીવવા માટે તારા નામનું એક વ્યક્તિ મળી ગયું." ભાવિશા પોતાના આંસુ હજી રોકી શકતી ન હતી.

"કોણ...?" રેહાને ઠંડા સ્વરે પૂછ્યું.
"જે તારી પાછળ ઉભું છે એ તારું અને મારું બાળક વિશા. મેં લગ્ન નથી કર્યા. આ મને મળી એ પછી મેં તારી આશા છોડી અને આના માટે મારી પુરી જિંદગી આપી દીધી. જો છે ને બિલકુલ તારા જેવી" ભાવિશાએ મોં પર થોડી મુસ્કાન અને આંખો માં આંસુ સાથે રેહાનને વિશા તરફ રેહાનને દેખાડતા કહ્યું.

વિશા પાછળ ઉભી ઉભી આ બધું જોઈ રહી હતી, બધું સાંભળી રહી હતી. એને હજી પણ કઈ સમજાયું નહીં આથી એ એમની પાસે આવી અને બેસી ગઈ અને ભાવિશા તરફ જોઈ અને પોતાનામાં દબાયેલા પ્રશ્નને બહાર નીકાળી પૂછ્યું, " મમ્મી આ કોણ? અને તમે આમને કઈ રીતે ઓળખો છો? " વિશાએ પોતાના પ્રશ્નો પર વધુ ભાર આપ્યો.
ભાવિશા થોડી શાંત રહી પછી આંખમાં થોડા આંસુ સાથે ગળગળા અવાજે બોલી, " બેટા વિશા આ તારા પપ્પા છે." અને ત્યાંજ રેહાને ઉભા થઇ વિશા તરફ હાથ ફેલાવ્યા પોતાની દીકરીને બીજી વાર હકથી ગળે લગાવવા માટે. પણ હવે તો વિશાના મોં પરનો હાવભાવ બદલાઈ ગયો હતો. એના મોં પર પહેલા રેહાન પ્રત્યેનો જે લાગણીનો ભાવ હતો એ હવે ધૃણામાં બદલાઇ ગયો હતો. ખબર નહીં કેમ પણ હવે એ રેહાનને નફરત કરવા લાગી હતી. અને આ નફરતમાં ને નફરતમાં એ પોતાનામાં રહેલા પપ્પાના ના મળેલા પ્રેમ માટેના બધાજ પ્રશ્નો એને રેહાન તરફ ઓકી કાઢ્યા. પરંતુ હવે તો રેહાન પણ કઈ કરી શકે એમ ન હતો. આખરે રેહાને પોતાની ભૂલ સ્વીકારી અને એને રોતી વિશાને ગળે લગાવી કહ્યું, "બેટા... હું માનું છું કે મારી ભૂલ થઈ છે પણ હવે એમાં આપણે બન્ને કઈ કરી શકીએ એમ નથી. તો પ્લીઝ મને માફ કરી દે અને હવે હું તમને મારા સાથે રાખવા માંગુ છું મારી પાસે તો મારી આ હવે અધુરી વધેલી જિંદગી માં મારી આ આખરી ઈચ્છા પૂરી કરવાદે." વિશા જોરજોરથી રડવા લાગી રેહાને એને શાંત કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો ત્યાં એ શાંત તો થઈ પણ એને રેહાનને કશીને ગળે લગાવી લીધો અને પછી ધ્રુસકા ભરતા ભરતા બોલી, " પપ્પા હવે તમે અમને છોડીને પાછા નહીં જાઓ ને? અને જશો ને તો પાછા ક્યારેય તમે તમારી આ છોકરી નું મોં નહીં જોઈ શકો." એટલું કહી એ શાંત થઈ.
"વચન આપું છું બેટા હવે તમને બન્નેને મૂકીને હું ક્યાંય નહીં જાઉં..." અને ત્યાંરે રેહાને ભાવિશા અને વિશા બન્ને ને એક સાથે ગળે લગાવી લીધા. હવે ત્રણે ની આંખો માં આંસુ હતા પણ એ ખુશીના હતા.

ત્યાંજ એમને પાછળથી એક અવાજ સંભળાયો, "ચલો છેલ્લે જતા ડૉ. રેહાન તમારૂ કુટુંબ પૂરું થયું ખરા..." આ કેહવા વાળી એજ પરિચારિકા હતી જેણે ૨૨ વર્ષ પહેલાં ભાવિશા ને રેહાન વિશે જણાવ્યું હતું.
"હા... આજે એ થઈ ગયું. અને હું ખુશ છું. કારણ કે આજે મારા જીવનની બે ખુશીઓ મને એક સાથે મળી ગઈ મારી ભાવિશા અને મારુ ખૂન મારી વિશા હવે હું એમને છોડી ને ક્યાંય જવાનો નથી." વિશા તરફ લાગણી સભર આંખો એ દેખતાં રેહાને કહ્યું.
અને આ સાથેજ એ રૂમમાં લાગણીઓની નવી સુગંધ પ્રસરી ગઈ... હવે દરેક ના મોં પર ખુશી હતી... અને રેહાન હવે બસ વિશા અને ભાવિશા તરફ ટગર ટગર જોઈ રહ્યો હતો અને વિચારી રહયો હતો કે હવે આ બન્ને ને એના થી દુનિયાની કોઈ તાકાત નહીં છીનવી શકે. અને હવે બસ એને પોતાનું જીવન ખુશી ખુશી એમના સાથે વિતાવવાનુજ રહ્યું હતું...

"૧૨૦ સેકન્ડ", ને પ્રતિલિપિ પર વાંચો : @વિકાસ દવે

લેખક:-

જુલી | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

2020-02-20T15:44:00.000+05:30

ઓર્ડર... ઓર્ડર....

અદાલતમાં બેસેલા લોકો એકબીજા સાથે એટલી જોરથી વાતો કરી રહ્યા હતા કે ત્યાં ન્યાયાધીશના હથોડા સાથે એમનો અવાજ સંભળાય રહ્યો ન હતો. આટલી બધી વાતોનું કારણ બીજું કંઈ નહીં બસ એક જ હતું કે, આજે એક એવો વ્યક્તિ અદાલતમાં હાજર હતો કે જે ગુનો કરી શકે એવું કોઈ વિચારી પણ શકે નહીં. પરંતુ એ હતો. પણ એ કોર્ટના એ કટઘેરા માં ખુદના ગુનાને ખાતર નહિ. પરંતુ એની જુલી નામની કુતરી ના લીધે ઉભો રહેવાનો વારો આવ્યો હતો.

જજસાહેબે ફરી પોતાનો હથોડો ટેબલ પર ખખડાવ્યો અને લોકોને શાંત રહેવા કહ્યું. લોકો જેવા શાંત થાય કે તરત જ જજસાહેબે કેસ આગળ ચલાવવા વકીલોને આદેશ આપ્યો. અને વકીલે પેલા વ્યક્તિ એટલે કે રેહાન વિરુદ્ધ કાર્યવાહી ચાલુ કરી.

વકીલ : મી. રેહાન, આ તમારી કુતરી છે?
રેહાન : હા.... પરંતુ એ કુતરી નથી એનું નામ જુલી છે. ( રેહાનને ગુસ્સો આવી રહ્યો હતો. પરંતુ એ શાંત રહ્યો.)
વકીલ : નામ માં શું રાખ્યું છે. છે તો એ એક પ્રાણી જ ને. અને પ્રાણીમાં પણ કૂતરું. તો એને કૂતરું ના કઉ તો શું કઉ. બોલો...
રેહાન : દેખો મિસ્ટર, એ મારા ઘરનું એક સદસ્ય છે. માટે તમેં એને આદરથી બોલાવશો એજ તમારા માટે સારું રહેશે. સમજ્યા. (રેહાને થોડા આકરા વલણ સાથે કહ્યુ.)
વકીલ : ઓકે ચાલો તમારી જુલી રાખો. તો તમને ખબર છે તમારી જુલી એ કેવો અપરાધ કર્યો છે?
રેહાન : હા ખબર છે. માટે જ એના વતી આજે હું અહી તમારા સામે પ્રસ્તુત છું. જેથી એના વતી હું એનો પક્ષ તમારા લોકો સમક્ષ મૂકી શકુ. મને પણ ખબર છે. કે એનો ગુનો નાનો સુનો નથી. પણ હું એને બચાવવા નો પ્રયત્ન કરીશ.
વકીલ : હા કરીલો. પણ હું એને.... (બોલતા બોલતા અટકી ગયા અને સામાન્ય હાસ્ય કરી રેહાન તરફ જોઈ રહ્યા.)
રેહાનના મોં પર હવે એ ગુસ્સો ચોખ્ખો દેખાઈ રહ્યો હતો. માટે જજસાહેબે સમય સુચકતા વાપરતા રેહાનને આખી વાત સ્પષ્ટ કરવા કહી. આખો કિસ્સો સમજાવવા કહ્યું. જેથી બધા આ કેસને સમજી શકે. અને એનો ઉકેલ લાવી શકાય.

રેહાન : ધન્યવાદ જજસાહેબ....

મારુ નામ રેહાન છે. અને આ લોકો જેને સજા અપાવવા માંગે છે એ મારા કુટુંબ નું એક સભ્ય છે. જેનું નામ જુલી છે. જુલી છેલ્લા ૧૦ વર્ષથી અમારા લોકોની સાથે છે. એ અમારા સાથે તો ઠીક અમારા આડોશી પાડોશી ની પણ વાહલી છે. એ લયરે કોઈને હાનિ ના પોહચાડે એની ખાતરી હું તો આપું જ છું. પરંતુ મારા પાડોશી પણ આપેજ છે. તમારે જો પૂછવું હોય તો તમેને પૂછી શકો છો. જેમ કે આ સામે બેઠા મી. પુરોહિત, મિસ. દવે, મિસિસ. પંડ્યા આ બધા મારા પાડોશી જ છે તમે કોઈપણ ને પૂછી શકો છો. મારી હાજરી માં પણ અને ઘેર હાજરીમાં પણ.

આમતો મારી જુલી નીડર, વફાદાર અને શાંત છે. પરંતુ બધા વચ્ચે મારી જુલી પર આજે એક આરોપ લાગ્યો છે. અને એ આરોપ બીજો કઈ નહીં પરંતુ ચોરીનો આરોપ છે અને એ પણ પોતાની જાતિના બીજા કોઈ ના બાળકોની ચોરીનો આરોપ. હું માનું છું કે કોઈ પણ સ્ત્રી માટે બાળકની ખુશી એ સૌથી મોટી ખુશી હોય છે. પછી એ મનુષ્ય હોય કે પ્રાણી. અને બસ આ જ કારણ છે આ કેશનું.

જજસાહેબ : મિસ્ટર રેહાન અમને કઈ સમજાતું નથી. થોડું વિસ્તારથી સમજાવશો.

રેહાન : અવશ્ય....

જુલી અમારા સાથે ૧૦ વર્ષથી રહે છે પરંતુ એને કોઈ બાળક નથી. માટે અમે ડોક્ટરને બતાવેલું તો ડોક્ટરે અમને કહેલું જુલી ક્યારેય માં નહિ બની શકે. ત્યારે એને તો કઈ ખબર ના હતી પણ અમને બઉ આઘાત લાગેલો. જેમ જેમ સમય વીતી રહ્યો હતો. એમ એમ જુલીમાં બીજાના બાળકો જોઈને માતા બનવાની ઈચ્છાઓ જાગતી પરંતુ એ માં બની શકે એમના હતી. માટે એકવખત અને બાજુના મહોલ્લામાં એક સંબંધી ને ત્યાં મળવા માટે ગયેલો. તો જુલી એ ત્યાં સામે ના ઘરે ગલુડિયા સાથે એની માતાને રમતા જોઈ ગઈ. અને એને ખબર નહિ કે શું થયું. એને ત્યારે તો કઈ ના કર્યું. પરંતુ રાતે એ ઘરેથી નીકળી ત્યાં ગઈ અને જઈને. એમથી એક ગલુડીયાને પોતાની સાથે લઈ આવી. સવારમાં અમે જોયું કે આ કોનું ગલુડિયું એ અમને પણ ત્યારે તો એની પાસે જવા દેતી ન હતી. પણ ધીરે ધીરે અમે પણ ફોસલાવી એની સંભાળ લીધી અને ૨-૩ દિવસ વીતતા અમને ખબર પડી કે એ પેલા ગલુડિયાઓ માંથી એક ને ઉઠાઈ આવી હતી. અને એ ગલુડિયાને શોધતા શોધતા એનો માલિક અમારા ઘર સુધી પહોંચી ગયો હતો.

પોતાના ગલુડિયાને જોઈને એ ખુશ તો થયો. પરંતુ જુલીએ તેને એ ગલુડિયાને લઈ જવા ના દીધો. ઉલ્ટામાં બચકું ભરી લીધું. અને બસ આ જ કારણથી એ વ્યક્તિ એ જુલી પર ચોરીનો આરોપ લગાવી દીધો. અને એના પર કેશ કરી દીધો....

હું બધુજ જાણું છું. અને બધું જ માનું પણ છું. પરંતુ તમે જ કહો કે કોઈ સ્ત્રી માં ના બની શકે એનું દુઃખ કેવું હોઈ શકે. એના ઉપર શુ વિતતી હોય એ આપણે કઈ રીતે મહેસુસ કરી શકીયે.... હવે તમે જ મારી જુલીને સાચો ન્યાય આપો.....

રેહાનની વાત પૂરી થતાં પાછો અદાલતમાં અવાજ ચાલુ થઈ ગયો. લોકો પાછા એકબીજા સાથે આ વિષય પર વાતો કરવાની ચાલુ કરી દીધી.

ઓર્ડર..... ઓર્ડર.....

જજસાહેબે પાછો પોતાનો હથોડો ટેબલ પર પછાડ્યો અને લોકો ને શાંત કરાવ્યા. અને પછી પોતાની વાત ચાલુ કરી.
" દેખો આ અપરાધ એ કોઈ નાનોસુનો અપરાધ નથી. કોઈના બાળકને ચોરી લેવું એ બઉ મોટો જઘન્ય અપરાધ છે. પરંતુ તમારી દલીલો ને અને તમારી વાતને સમજતા અમે એટલું વિચારી શકીયે છીએ કે, એક સ્ત્રી માટે બાળક વધુ મહત્વ ધરાવે છે. માટે કરીને જુલી એ માતૃત્વના આવેષ માં આવી અને પ્રાણી બુદ્ધિ માં એને આ કાર્ય કરેલ છે. માટે એની સજા અમે પુરી તો માફ નહિ જ કરી શકીએ. પરંતુ હા એની સજા અમે હળવી કરીએ છીએ. એટલે કે, તમારી જુલીને અમે ૧૦ દિવસ સુધી પોલીસના ડોગહોમ માં રહેવાની સજા આપીએ છીએ. અને તમને પણ કડક શબ્દોમાં કહીએ છીએ કે તમે જુલીને એ રીતે ટ્રેઇનિંગ આપો કે એ ફરીથી આવો કોઈ અપરાધ કરે નહિ. સમજ્યા.....?"

રેહાન : (રેહાનની આંખોમાં જુલી તરફી નિર્ણય આવવાથી ખુશી હતી.) જી જજસાહેબ..... હું મારો પૂરો પ્રયત્ન કરીશ.

આટલું કહી એ જુલી તરફ ચાલ્યો અને પછી જુલી ને ગળે લગાડી અને ત્યારે એની આંખો થોડી ભીની થઇ ગઇ. પછી એને જુલીને પોલીસને હાથમાં શોપી અને પછી અદાલતની લોબીમાં એ ચાલવા લાગ્યો. રેહાન જુલીને છોડી જઈ રહ્યો હતો. અને પાછળથી જુલી ભસી-ભસીને રેહાનને પોતાની પાસે ફરી બોલાવી રહી હતી. પરંતુ રેહાન પાછો વળવાનું નામ લઈ રહ્યો ન હતો. અને ધીરેધીરે જુલીનો અવાજ આખી અદાલતમાં ગુંજી ઉઠ્યો હતો. અને જ્યાં સુધી રેહાન ત્યાંથી નીકળ્યો ત્યાં સુધી એ અવાજ સંભળાઈ રહ્યો હતો. અને આખરે એ અવાજ બંધ થઈ જ ગયો.....

Note: મારા આવી જ ટૂંકીવાર્તાઓ તમને પસંદ પડે અને જો તમારે આવી બીજી ઘણી વાર્તાઓ વાંચવી કે જોવી હોય તો મારી સાથે જોડાઇ શકો છો. એ માટે મને ફોલ્લો કરો અમને આના પર 👉👉👉 Gujarati Stories પર.

"જુલી", ને પ્રતિલિપિ પર વાંચો : @વિકાસ દવે

લેખક:-

નિયતિ | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

2020-02-19T15:14:00.002+05:30

તારીખ : ૧૫/૧૦/૨૦૧૮

નારણપુરા ના એક કેફે માં રેહાન અને ઉજાલા બેઠા હતા. બન્ને ની એકબીજા સાથે ની આ પહેલી મુલાકાત હતી. માટે પોતાની વાત ક્યાંથી શરૂ કરવી એ બન્ને માંથી કોઈને સમજાઈ રહ્યું ના હતું. કેમ કે, રેહાન બઉ શાંત છોકરો હતો. એને કોઈપણ સાથે વાત કરતા થોડો સમય લાગતો. જ્યારે એને કોઈ સાથે સરખું અનુભવાય ત્યારે જ એ સામેવાળા સાથે વાત કરી શકે. અને એના સાથે હળીમળી શકે. અને એનામાં એક બીજી પણ ખાસિયત એ હતી કે જ્યારે સામેવાળા વ્યક્તિ સાથે એ હળીમળી જાય એ પછી એ ખુદને સામેવાળા સાથે એકઝસ કરવામાં માનતો. અને સામે બેસેલી ઉજાલા. એ આમ તો બિન્દાસ્ત હતી. પરંતુ એ સ્વભાવે શરમાળ અને કોઈ વ્યક્તિ સાથે એક જ મુલાકાત માં વાતો કરવામાં થોડો ક્ષોભ અનુભવતી. માટે આજે તો બન્ને એક જેવા ભેગા થયા હતા. અને બસ એકબીજા સામે જોઇને નિખાલસ હાસ્ય એકબીજા સમક્ષ પ્રસ્તુત કરી રહ્યા હતા. કેમ કે, બન્ને માંથી કોઈપણ પાસે વાત શરૂ કરવા માટે કોઈ વિષય જ ન હતો.

આમતો અમારી તરફ એક કહેવત છે કે, જ્યારે એક જેવા બે પદાર્થ કે વ્યક્તિ ભેગા થાય ત્યારે એમનું ક્યારેય ભેગું ના આવે. પરંતુ આ પ્રથમ મુલાકાત પરથી તો એવું લાગી રહ્યું ના હતું.

કેફેના પરિસરમાં નીરવ શાંતિ છવાયેલી હતી. પરંતુ થોડા સમય પછી કદાચ એ મુલાકાતને એ શાંતિ પસંદ પડે એમ ન હતી. માટે જ કદાચ ત્યાં વેઈટર આવી ઉભો રહ્યો અને બોલ્યો, " હેલ્લો, આપ કઈ ઓર્ડર આપવાનું પસંદ કરશો."
બન્ને લોકો એકબીજાની આંખોમાં ખોવાયેલા હતા એમની એ એકાગ્રતા તૂટી ગઈ. રેહાને પહેલા વેઈટર તરફ જોઈને કઈક વિચાર્યું અને પછી ઉજાલા તરફ જોઈ ઉજાલા ને ઓર્ડર આપવા જણાવ્યું. કેમ કે, એ કોઈપણ સાથે જાય એ સામેવાળાને જ કંઈપણ ઓર્ડર આપવા માટે આગ્રહ કરતો. કેમ કે, એ બધું જ ખાઈ લે પરંતુ એને ક્યાં ખબર હોવાની કે સામે વાળાને શું પસંદ છે અને શું નહીં. માટે એ એવો જ આગ્રહ રાખતો કે સામેવાળો જ કંઈક મંગાવે જેથી કઈ પસંદ નાપસંદ નો વાંધો આવે નહિ.

ઓર્ડર આપવાના રેહાનના એ આગ્રહને ઉજાલા ટાળી શકી નહીં. અને એને બે કોફી ઓર્ડર કરી. હવે કોફી આવે ત્યાં સુધી એમના પાસે સમય હતો અને એમાં એ લોકોએ પોતાની વાતો ચાલુ કરવાની હતી. રેહાનને લાગ્યું કે, જો વાત ચાલુ નહિ થાય તો બસ અહીં થોડીવાર બેસી નીકળવાનું થશે અને કઈ વાત આગળ નહિ વધે માટે લાવને પ્રથમ પ્રયત્ન હું કરું. અને આટલું વિચારી એ કઈક બોલવા જતો જ હતો કે સામેથી ઉજાલા બોલી ઉઠી, "રેહાન તમારો બિઝનેસ પ્રત્યેનો અભિપ્રાય શુ છે?"
રેહાનને પ્રથમ તો આ મુલાકાતમાં આવો પ્રશ્ન સાંભળીને થોડુ હસુ આવ્યું પરંતુ એને પોતાની એ હસી કાબુ કરી પોતાની એ વાત આગળ ધપાવી, " દેખ ઉજાલા. હું એક ખેડૂત પુત્ર છું. મેં મારા બાળપણથી જ માટી અને ખેતરો જોયા છે. માટે મેં ક્યારેય બિઝનેસ વિશે વિચાર્યું નથી. અને હા વિચારી પણ નહીં શકું. કેમ કે, અમારા લોકોના વિચાર નોકરી સુધી સીમિત હોય છે. અમારે જો કોઈ ધંધામાં જોખમ લેવાનું હોય છે એ છે ખેતી અને એમાં અમે લઈ લઈએ છીએ. પણ એ સિવાય અમે બીજા કોઈ ધંધાનું વિચારી શકતા નથી. બસ એના સિવાય તો અમે નોકરી વિશે વિચારી શકીયે છીએ. અને હમણાં પણ હું એના વિશે જ વિચારી રહ્યો છું. કેમ કે ધંધામાં કોઈ જ વાત નું તમને ધ્યાન ન રહે કે, તમે ક્યારે છો અને ક્યારે નહિ. પરંતુ હ નોકરી માં તમે હરહંમેશ છો છો અને છો જ એવું રહે. માટે મારા માટે નોકરી બેસ્ટ છે. માટે મેં ક્યારેય બિઝનેસ વિશે વિચાર્યું નથી. અને કદાચ હું ભવિષ્યમાં વિચારીશ પણ નહીં." એટલું કહી રેહાન શાંત થઈ ગયો.

હવે વારો ઉજાલાનો હતો. હવે એને પોતાની વાત રેહાન સમક્ષ મુકવાની હતી માટે એને પોતાની વાત શરૂ કરી. " રેહાન, મારા મતે હું નોકરી કરતા બિઝનેસ સરખી રીતે કરી અને એના માંથી સારું એવું કમાઈ શકીશ એવું મને લાગે છે. માટે મારે મારો ખુદનો બિઝનેસ ચાલુ કરવો છે. અને લગ્ન પછી તું કહે તો આપણે બન્ને એ જ કરી શકીએ?" ઉજાલા એ પ્રશ્નાર્થ નજરે રેહાન સમક્ષ જોયું. હવે રેહાન થોડો અસમંજસ માં હતો. કેમ કે, એને આ મુલાકાત લગ્ન માટેની મુલાકાત કરતા એના વિચારો ના સોદા માટેની મુલાકાત વધુ લાગી રહી હતી. માટે એ થોડીવાર શાંત રહ્યો અને પછી બોલ્યો, " દેખ ઉજાલા હું નાના અને મધ્યમ કક્ષાના ઘરમાંથી આવું છું. અને કદાચ મારી સાત પુસ્તો સુધી કોઈએ ખુદના ધંધા વિશે વિચાર્યું પણ નહીં હોય અને હું પણ એના વિશે વિચારવા માંગતો નથી. માટે તું મારી સમક્ષ આ વાત ન કરે એ જ આપણા બન્ને માટે સારું રહેશે." એટલું કહી રેહાન શાંત થઈ ગયો. ત્યાં જ કોફી પણ એમના ટેબલ પર આવી ગઈ હતી.

રેહાનની વાત જેવી જ પુરી થઈ કે ઉજાલા બોલી ઉઠી " દેખ રેહાન હું ખુદનું નામ બનાવવા માંગુ છું અને તું બીજાનું આપણાં વિચારો અહીં જ નથી મળતા તો આગળ શું મળવાના માટે આપણે બન્ને એ એક બીજા સાથે રહેવું મને હિતાવહ નથી લાગતું. માટે તમે મને મળવા અહીં સુધી આવ્યા એના માટે ધન્યવાદ પરંતુ હું તમારી સાથે લગ્ન નહિ કરી શકું મને માફ કરશો. " એટલું કહી એ કોફીનું ૧૦૦ રૂપિયા બિલ ત્યાં કાઉન્ટર પર ચૂકવી અને એકવાર પણ રેહાન તરફ પાછું વળીને જોયા વગર ત્યાંથી એ નીકળી ગઈ. અને બસ આ જ વાત રેહાન સહન કરી શક્યો નહિ કે, ' એક છોકરી એને પોતાનો જીવનસાથી બનાવવાનો એ માટે ના પાડી ગઈ કેમ કે, એ નોકરી કરવા માંગતો હતો ધંધો નહિ.' આ બધું વિચારતા થોડીવાર એ ત્યાં બેઠો અને પછી ત્યાંથી એ નીકળી ગયો.

એ વાતને વર્ષો વીતી ચુક્યા હતા. હવે ઉજાલા અમદાવાદમાં એક માર્કેટિંગ કંપની માલિક બની ચુકી હતી. એને ઘણી મોટી મોટી કંપની ની માર્કેટિંગ કરવાના ઓર્ડર મળતા અને એના માંથી એ બઉ પૈસા કમાઈ લેતી હતી. એ પોતાના જીવનથી હવે ખુશ હતી. એને જીવનમાં જે પામવું હતું હવે એ પામી ચુકી હતી.

એકવાર એ ખુદની ઓફીસ માં બેઠી હતી અને એને એક મેઈલ મળ્યો. એ મેઈલ ઉજાલા ઇલેક્ટ્રિકલ્સ પ્રાઇવેટ લિમિટેડ કંપની નો હતો. આ કંપની ઉજાલાની કંપની સાથે કરાર કરી પોતાની કંપની ની માર્કેટિંગ કરાવવા માંગતા હતા. મારે ઉજાલા એ પ્રથમ તો આખો મેઈલ વાંચ્યો. પછી એ કંપની ની બધી માહિતી ભેગી કરી. કે, કંપની શું બનાવે છે? ક્યાંય કંપની છે? એની માર્કેટમાં વેલ્યુ કેટલી છે? જે એની કંપનીના નિયમો માં જે આવતું હતું એ બધું એને ચેક કરી લીધું. અને એને લાગ્યું કે બધું ઠીક છે પછી એને તરત પાછો એ કંપની ને મેઈલ કરી દીધો કે, " અમે તમારી સાથે કામ કરવા તૈયાર છીએ પરંતુ એના પહેલા અમારી કંપની ના નિયમો મુજબ અમે તમારી કંપની ના મલિક સાથે મુલાકાત કરીશુ તમારી કંપની ની વસ્તુ વિશે જાણીશું અને પછી કરાર પર સહી થશે. જો તમે એ માટે સહમત હોય તો અમને તમારા માલિક સાથેની મુલાકાતની તારીખ મોકલવા વિનંતી."

ઉજાલા ને થોડા સમયમાં પાછો વળતો જવાબ પણ મળી ગયો અને બધું નક્કી પણ થઈ ગયું. કે, કઈ તારીખે ઉજાલા અને કંપની ના માલિકની મુલાકાત થશે અને કઈ રીતે ત્યારે માલિકનું ઇટરવ્યુ ઉજાલા લેશે. અને જોત જોતામાં એ તારીખ પણ આવી ગઈ.

ઉજાલા સવારમાં વહેલા તૈયાર થઈ ગયેલી અને એને પોતાના સાથીઓને પહેલેથી જ આ વિશે વાત કરેલી હતી. માટે એ લોકો ઉજાલા ઇલેક્ટ્રિકલ્સની ઓફિસે પહેલેથી જ પોહચી ગયા હતા અને બધું સેટ કરી ચુક્યા હતા. બસ હવે ત્યાં ઉજાલા ની રાહ જોવાઈ રહી હતી. કે, ક્યારે એ આવે અને ઇન્ટરવ્યુ ચાલુ થાય. ત્યાં જ ઉજાલા ત્યાં આવી પોહચી અને બધું પહેલા તો જોઈ લીધું કે બધું ઠીકઠાક છે કે નહીં અને કંપની વિશે થોડું વધુ જાણી લીધું અને પછી ઇન્ટરવ્યુ માટે કંપની ના માલિકને આમંત્રણ આપ્યું કે, "એમને બોલાવો તો આપણે ઇન્ટરવ્યુ ચાલુ કરીયે." ત્યાં ઉભેલા કંપનીમાં કામ કરતા કોઈ વ્યક્તિ એ એને હા પાડી અને પછી ત્યાં ઓફીસમાં બેઠેલા કંપની ના માલિક ને બોલાવ્યા. કંપની ના માલિક જેવા ઓફીસમાંથી બહાર નીકળ્યા અને ઉજાલા અને માલિકની આંખો એક થઈ કે ઉજાલા ની આંખો ફાટી જ ગઈ. એ કઈ જ બોલવા લાયક જ ના રહી કેમ કે, એ કંપની નો માલિક બીજું કોઈ નહિ પણ રેહાન હતો. એ રેહાન કે જેને ઉજાલા થોડા વર્ષો પહેલા બિઝનેસ અને નોકરી માટે કરીને છોડી આવી હતી. આજે એ જ ઉજાલા રેહાનની કંપની માટે પોતાની કંપની ને નોકરી પર રાખી એ ખુદ રેહાન માટે કામ કરવાની હતી.

રેહાન પણ થોડો સમય ઉજાલા સામે એકી ટશે જોઈને ઉભો રહ્યો. પરંતુ થોડા જ સમયમાં પાછો પોતાના મગજને બીજી તરફ વળતા એને પોતાની ઓફિસમાં કામ કરતા એક વ્યક્તિને કહ્યું, " મેડમને પાણી આપો. કદાચ એમને કઈક થતું લાગે છે."

એ વ્યક્તિએ ઉજાલા ને પાણી આપ્યું. અને પછી ઉજાલા એ ઇન્ટરવ્યુ ચાલુ કર્યું.

" હેલ્લો સર... હું ઉજાલા છું. આપણું નામ અને તમારા વિશે થોડું કઈક જાણી શકું તમારા શબ્દોમાં?" ઉજાલા એ થોડા લડખડાતા અવાજે પૂછ્યું.
" જી અવશ્ય. કેમ નહિ? મારુ નામ રેહાન છે. રેહાન દવે. હું આ ઉજાલા ઇલેક્ટ્રીક્સ નો માલિક છું. હું આમ તો બઉ જ નાના ઘરમાંથી આવું છું. મારા કુટુંબ પહેલા ખેતી કરતું હતું. મારા પપ્પાએ મને ખેતી કરીને ભણાવ્યો અને એમને અને મને આજે એનું ફળ મળી ચૂક્યું છે." રેહાને પોતાના પહેલા જેવા સ્ફુર્તિ ભર્યા અવાજે કહ્યું.
" જી રેહાન જી...." હજી ઉજાલા આગળ કઈક બોલવા જતી હતી ત્યાં રેહાને એને અટકાવી અને તેને કહ્યું.
" તમે મને રેહાનજી ની જગ્યાએ રેહાન કહી શકો છો. આમ પણ આપણી બન્નેની ઉંમર તો એક જ સમાન છે." વાતવરણને હળવું બનાવવા એટલું કહી રેહાન પોતાના નિખાલસ હાસ્ય સાથે હસવા લાગ્યો. અને સાથે સાથે ઉજાલા એ પણ થોડું હસી લીધું. પછી ઇન્ટરવ્યૂ આગળ વધ્યું.
" જી રેહાન તો તમને આ કંપની સ્થાપવાનો વિચાર ક્યાંથી આવ્યો?" ઉજાલા એ પોતાના પ્રશ્નનું તીર પાછું રેહાન તરફ છોડ્યું.

રેહાન પાછો અંદરોઅંદર થોડું મરકમરક હસ્યો અને પછી એ પ્રશ્નનો જવાબ આપવાનું ચાલુ કર્યું. " મને આ કંપની નો વિચાર મારી એક બેઈજતી પરથી આવેલો. મને હજી યાદ છે એ દિવસ ત્યારે તારીખ હતી ૧૫/૧૦/૨૦૧૮ ત્યારે કઈક એવું બન્યું હતું કે મારી જિંદગી બદલાઈ ગઈ.

એ દિવસે હું મારી જેની સાથે સગાઈ પુછાય રહી હતી એ છોકરી ને મળવા ગયો હતો. એનું નામ હતું ઉજાલા. ઓહ.... કેવો મેળાપ છે નઈ મારી કંપનીનું નામ ઉજાલા, તમારું નામ પણ ઉજાલા અને એ છોકરીનું નામ પણ ઉજાલા હતું. ચાલો જવાદો એ. તો હું એને પહેલીવાર મળવા ગયેલો. અને ત્યાં અમે બેઠા હતા અને એને ત્યાં પ્રથમ મુલાકાત માં એવી વાત નીકળી કે એ વાત હમણાં હું વિચારું તો મને હસવું આવે છે. (એ થોડું હસતા હસતા બોલ્યો.) લોકો પ્રથમ વાર મળે તો પ્રેમની અને પોતાના લગ્ન જીવન વિશે વાત કરે પરંતુ એને તો સીધી જ ધંધો અને નોકરી બન્ને વચ્ચે ની જ વાતો ચાલુ કરી દીધી. એને પોતાના જીવનમાં ધંધો એટલે કે તમારી ભાષામાં બિઝનેસ કરવો હતો અને હું હતો નાના ધરનો માટે હું તો બિઝનેસ નું તો વિચારી પણ ના શકું. માટે ત્યારે મારી પાસે એક જ વસ્તુ બચી હતી અને એ હતી નોકરી અને ત્યારે હું એ જ કરવા માંગતો હતો.

જ્યારે મેં એને મારો આ વિચાર જણાવ્યો તો એને મારી સાથે લગ્ન કરવાની ના પાડી દીધી. અને ત્યાંથી કોફીના ૧૦૦ રૂપિયા ચૂકવી અને એ ચાલી ગઈ. અને બસ મને એ ૧૦૦ રૂપિયા જ મારા દિલ પર લાગી આવ્યા. કેફે માંથી તો હું જેમ તેમ કરી નીકળી ગયો પરંતુ ઘરે જઈ ને હું મારા રૂમમાં એકલો પુરાઈ ગયેલો અને એ રૂમમાંથી હું પુરા સાત દિવસે બહાર નીકળેલો. અને ત્યારે બહાર જે રેહાન નીકળ્યો એ રેહાન સાત દિવસના વિચારો પછી જે બની ગયો હતો એ પહેલા કરતા બઉજ અલગ હતો. અને બસ ત્યારથી જ મેં વિચારી લીધું હતું કે કંઈક એવું કરવું છે કે દુનિયા દેખાતી રહે અને એ પછી મેં મારી આ કંપની ની સ્થાપના કરી. અને ત્યારે નામનો પણ પ્રશ્ન ઉદ્દભવેલો. ત્યારે મને ઘણા લોકોએ અલગ અલગ ઘણા નામ સૂચવેલા પરંતુ મારા મનમાં તો એ જ હતું કે, જેને મને આ મુકામ સુધી પહોંચાડ્યો એના નામ પરથી જ મારે મારી કંપની નું નામ રાખવું છે અને પછી મેં એના નામ પરથી જ મારી કંપનીનું નામ ઉજાલા ઇલેક્ટ્રિકલ્સ પ્રાઇવેટ લિમિટેડ ચાલુ કરી.

આજે આ કંપની ને પાંચ વર્ષ વીતી ચુક્યા છે. અને આજે એના સપના અને મારા હૃદય પર લાગેલો એ ઘા હજી તાજાને તાજા જ છે. અને એ એક પછી એક સફળતા ના સોપાન સર કરતા જાય છે. આજે મારી પાસે આ કંપની પણ છે. પૈસા પણ છે અને હા અગત્યનું એવું એ નારણપુરનું કેફે પણ હવે મારુ જ છે. એ કેફેને મેળવી ને આજે હું ખુશ છું અને રોજ ત્યાંની જ કોફી સવાર, બપોર, સાંજ કે રાત એકલો એકલો પીધા કરું એને પીને હું ખુશ રહ્યા કરું છું અને કદાચ ઉજાલા પણ મને છોડી ને ખુશ હશે....."

આટલું કહી રેહાનને પોતાની વાત પર વિરામ આપતા આપતા પોતાના ચશ્મા પહેરી લીધા અને ઉજાલા તરફ જોયું તો ઉજાલા ની આંખોમાં આંસુ હતા. ઉજાલાના એ આંસુ મોતી ના જેમ જમીન પર સરી પડ્યા. અને જેવા એ આંસુ ફરી પાછા ભરાય એ પહેલાં ઉજાલા ઇન્ટરવ્યુ માંથી ઉભી થઇ ત્યાંથી નીકળી ગઈ. બધા એની તરફ જોઈ રહ્યા. રેહાન પણ ઉભો થઇ પોતાની ઓફિસમાં ચાલ્યો ગયો. અને પછી પટ્ટાવાળાને કહી ઉજાલા ને પોતાની ઓફિસમાં બોલાવી.

જેવી ઉજાલા ઓફિસમાં પ્રવેશી કે તરત જ એ રેહાનને જઈને ગળે લાગી ગઈ અને રડવા લાગી. અને રડતા રડતા કેહવા લાગી " પ્લીઝ રેહાન મને માફ કરીદે મારે એવું નહતું કરવું જોઈતું. પ્લીઝ મને માફ કરીદે."
રેહાને પહેલા એને શાંત કરવી અને જેવી એ શાંત થઈ કે તરત એ બોલી ઉઠ્યો, " એય ઉજાલા. યાર તું આમ રડતી સારી નથી લાગતી. પ્લીઝ તારે ક્યારેય રડવાનું નઈ. આતો બસ ઇન્ટરવ્યુ હતું. અને મેં તો તને ક્યારનીય માફ કરી દીધી છે ચિંતા ના કર. અને દરેકની નિયતિ માં જે લખેલું હોય એ થવાનું જ છે એમાં થોડું રડવા બેસવાનું હોય. એમાતો લડવાનું હોય અને મેં પણ એ જ કર્યું અને હું જીત્યો. અને હા એ જીતના કારણે આજે મારે ફરીથી તને એક વાત કહેવી છે. તું કહે તો કઉ...."
" હા બોલ..... " ખુદને રડતી શાંત કરતા કરતા ઉજાલા એ કહ્યું.
" I LOVE YOU ઉજાલા..... શુ તું મારી સાથે લગ્ન કરીશ? "
રેહાનની આ વાત સાંભળી ઉજાલા ની આંખોમાં ખુશી આવી ગઈ હતી. એને પોતાની ખુશી રેહાનને ફરીથી જોરથી ગળે મળીને દર્શાવી. અને ઉજલાએ રેહાનને " હા " પણ કહી દીધો.

ગળે મળીને છુટા પડ્યા પછી રેહાને કહ્યું, " ઉજાલા કોફી પીવી છે તારે? "
ઉજાલા એ હકારમાં મોં હલાવ્યું તો રેહાન કહ્યુ, " તો જઈએ પેલા આપણાં નારણપુરાવાળા કેફેમાં."
ઉજાલા એ ફરીથી એકવાર રેહાનને ગળે લગાવતા કહ્યું, " હા, ચાલ ત્યાં જ જઈએ..... જ્યાં આપણી વાત નો અંત થયો હતો ત્યાંથી જ નવી શરૂઆત કરીએ.... " એટલું કહી એ બન્ને ઓફીસમાંથી બહાર નીકળી ચાલવા લાગ્યા. અને ત્યારે બસ રેહાનની કારમાં એક ગીતની અમુક કડીઓ વાગી રહી હતી....

" સાચા સમયે લાવવો હતો મારે ખુદને દુનિયા સામે,
આજે દેખ હું સામે પણ આવી ગયો,
અને આજે સમય પણ સાચો આવી ગયો..... "
- વિકાસ દવે (એક લેખક)

લેખક:-

અડધી રાતની વાતો | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

2020-02-18T15:50:00.000+05:30

રચના વાંચતા પહેલા બઉજ અગત્યની નોંધ:-

( આ રચનામાં બે લોકો એટલે કે, Shital અને D@vE ની અડધી રાતની વાતચિત નો ઉલ્લેખ કરાયો છે. જેમાં D@vE ના શેર અને શાયરીઓ પર કોપીરાઇટનો અધિકાર મારો છે. અને Shital ના શેર અને શાયરીઓ પર પ્રતિલિપિ પર જે @Vishita નામે લેખક છે. એમનો કોપીરાઇટનો અધિકાર છે.

માટે મારી સાથે આવી અડધી રાતની વાતો કરવા માટે હું એમનો ખૂબ ખૂબ આભારી છું..... જો તમે @Vishita ની બીજી રચનાઓ પણ વાંચવા ઇચ્છતા હોય તો હું એમની પ્રોફાઈલ ની લિંક નીચે મૂકી દઉં છું. તમે ત્યાં જઈ એમને વાંચી શકો છો...... )

Shital : જો મારી ફરજ ને તું અહેસાન કેતો હોય તો એવું રાખ,
પણ તારા અહેસાન ને તું રોજ ચુકવી દે તારી એક smile થી.🙂🥰😘
D@vE : ના કરતું આટલો મોટો અહેસાન,
નહીં થંભે મોતી આ આંખોના સાગર માંથી.

Shital : તારા ચહેરા ની એક smile મારા માટે મારો એક દિવસ છે.
D@vE: અને તારા વગરની આ દુનિયા મારા માટે નર્ક...

Shital: હું જીવન માં જો તારાથી દૂર જાઉં ને,
તો હું તને ત્યાંજ મળીશ,
જ્યાં મારો ને તારો નાતો છે. "Stars"
D@vE: નથી કોઈ મોટી ખ્વાહિશ મારી,
બસ તું રહે અને અહીં સાથે રહે.

Shital: તમારી એક smile સામે વાળા વ્યક્તિ નું ખુશી નું કારણ છે.
D@vE: અને તું મારી ખુશી નું...

Shital: ક્યાંક સમય એવો આવ્યો છે કે,
કદાચ એને પણ મારી જરૂર હોય.
D@vE: પાણી ની જરૂર તો દરેકને હોય છે,
પરંતુ પીવરાવવા નું તો તરસ્યાને હોય...
અને અહીં એ તરસ્યો હું છું...

Shital: ના રોક હવે તું મને ,
નથી તુ આજ મારી સાથે.
કે, નથી લખ્યો તારો સાથ મારી સાથે.
D@vE: એવું કોને કહ્યું સાથે રહીને જ ખુશ રહેવાય,
દૂર રહીને પણ પ્રેમ તો થાય,
અને એજ પ્રેમ બીજા માટે સાચી મિસાલ કહેવાય.

Shital: પ્રેમ તો આજ પણ હું તનેજ કરું છું,
ને છેલ્લે શ્વાસ સુધી તનેજ કરીશ,
પણ બસ તારા ચહેરા ની ખુશી મારા લીધે ભાગતી જાય છે જે હું નથી ચાહતી.
D@vE: ચાહતો તો હું પણ નથી તને દૂર કરી ખુદ જીવવા,
પરંતુ આ દુનિયા મને ક્યાં ખુશ જોવા માંગે છે.

Shital: હા હું તારાથી છુપાવું છું,
પણ આજે કહી દઉં છું.
"હા, હું તને ચાહુ છું."
D@vE: તને ખોટાં સપના દેખાડી આજે હું ખુદ દુઃખી થાઉં છું,
દુનિયાદારી માં સપડાયેલો હવે તો એ પણ નથી કહી શકતો કે,
"હા, હું પણ તને ચાહું છું."

Shital: જરૂર નથી તારે મને શબ્દો માં કહેવાની,
તારા ના બોલેલા શબ્દો ને પણ હું વાંચી લઉં છું તારી આંખો માં.
D@vE: તો તો તારાથી દુરીના આંસુ પણ તને દેખાણા હશે,મારી મોં પરની ખુશીથી પણ ના એ ઢંકાણા હશે.

Shital: તારી ખુશી પાછળ ના આંસુ ને તારા ગુસ્સા પાછળ નું કારણ બધુજ જાણુ છું,
એટલે તો નથી ઉઠાવી તારા સામે ક્યારેય સવાલ ની આંગળી.
D@vE: ક્યારેક ઉઠાવી હોત તે આંગળી તો દુનિયા પણ ખુશ થાત,
મારા પર તારા પ્રેમ નું મને છે અતિપ્રિય એ લાંછન લાગી જાત.

Shital: ચાલુ છું હંમેશા તારી સાથે,ના તો એક કદમ આગળ,
ના તો એક કદમ પાછળ,
કારણ બસ એટલુંજ કે તને ક્યાંય ઠોકર વાગે તો તારો હાથ પકડી શકું.
D@vE: હવે તું છોડી જવાની એવુ તું કહે છે,
હવે તું જ કે હાથ પકડે એવું આ દુનિયા માં તારા સિવાય બીજું કોણ રહે છે.

D@vE: એકલો મૂકી જઈશ તો તુ જ ત્યાં ગૂંચવાઈશ,
ત્યાં ઘણાબધા STAR વચ્ચે એકલી તું જ અટવાઇશ...😊Shital: ઘણા STAR વચ્ચે તો હું એકલી જ હોઈશ,
પણ મારો ચાંદ તો મારી સાથે હશે ને.
D@vE: હશે ચાંદ તારો તારી સાથે,
પણ હું અહીં એકલો વિરહતો જાઉં છું.
મારા પર પણ કૃપા કર થોડી,
અહીં હું પણ એકલો ગૂંચવાઉ છું.

Shital: મારા માટે મારો ચાંદ પણ તું છે,
મારુ આકાશ પણ તું છે,
મારી ખુશી પણ તું છે,
ને ક્યારેક દુઃખ પણ તુ જ છે.
D@vE: બનીશ તારી બધી તમન્ના હું,
બસ એકવાર પાસે રહી જો,
મારા સાથે બસ એકવાર ખુશીના આંસુ તો રોઈ જો.

Shital: તારી સાથે ના રહીને પણ હુ તારી સાથે જ રહું છું,
બસ જરૂર છે તો મહેસુસ કરવાની.
D@vE: હમણાં પણ આંખો તારા માટે ભીની થાય,
તું જ કે એના કરતાં વધારે કેટલું મારા દ્વારા તને મહેસુસ કરાય.

Shital: જે પ્રેમ નો પ્યાલો સાચવીને મુક્યો છે,
તેને ભરી દો.😁
D@vE: ભરી દઈશું એ પણ ક્યારેક સમય આવવા દો,
અમારા આંસુને આંખોથી થોડા બહાર તો થાવા દો.

Shital: મારા ધબકારા તારાથી ચાલે છે.
D@vE: અને મારી શ્વાસો તારા થી...

Shital: મારા જીવન ની દરેક છેલ્લી પળ હું તારા સાથે જીવવા માંગુ છું,
"શું ચાલિશ મારી સાથે તું?"
D@vE: દરેક રાહ પર ચાલવાનું હું તારી સાથે પસંદ કરૂ,
પણ આ દુનિયા...
Shital: નથી ક્યારેય મેં દુનિયા નો વિચાર કર્યો,
ના ક્યારેય કરવાની ,
કારણ બસ એટલું કે,
એ દુનિયા છે એ કહેવાની.
D@vE: હું તારા પર કોઈ બોલી જાય એ સહી નથી શકતો,
એટલે જ હું આ દુનિયાના ડર વગર રહી નથી શકતો.

Shital: બસ આ ખુલ્લા આકાશ માં તારી સાથે બેસી ને તારા ને નિહાળવા છે,
તારી સાથે ચાલતી હવા ને મહેસુસ કરવી છે.
D@vE: રહીશ તારી સાથે એ હું તને જણાવું છું,
જ્યારે જરૂર પડે ત્યારે બોલાવજે,
તારા માટે દરેક જગ્યાએ હું બદનામ થવા તૈયાર થાઉં છું.

Shital: એ સવાર નો ઉગતો સુરજ અને એ રમણીય સાંજ ને મારે જીવવી છે.
D@vE: એના માટે સાથે રેહવુ પડે,
પોતાની તબિયત સુધારવાનું બીડું જાતે લેવું પડે.

Shital: જો હોય તારો સાથ તો નથી મારે જરૂર પાણી કે નથી જરૂર દવાની.
D@vE: મારો સાથ પણ ક્યારેક ક્યારેક ઝેર બની જાય છે,
એટલે પાણી અને દવા લે એના થી જ તારી તબિયત સારી થાય છે.
Shital: ઝેર તો મીરા એ પણ કૃષ્ણ માટે પીધું હતું અને શિવે પણ દુનિયા માટે પીધુ હતું, બંનેની મનોકામના પુર્ણ થઇ.
D@vE: આશા રાખું તારી મને મેળવવાની મનોકામના પણ પૂર્ણ થાય,
આ દુનિયા ફરી એકવાર ખોટી પડી જાય.

Shital: તારા પાસે શબ્દ નથી લખવા માટે મારા માટે,
ને મારા શબ્દો પુરાજ નથી થતા તને લખવા માટે.
D@vE: ફર્ક બસ એટલો છે તારા અને મારા શબ્દો માં,
હું મારા શબ્દો ને તારા માટે સુલજાઉ છું,
અને તું મને તારા શબ્દો માં ઉલજાઉ છું.

Shital: તારા શબ્દો માં તને ઉલજાવી ને તને સુલજાવાની મજા જ અલગ છે.
D@vE: તારી ખુશી માટે કંઈપણ કરવા તૈયાર છું,
બસ સાથે રે તારા માટે મરવા પણ તૈયાર છું.

Shital: રાધે કૃષ્ણ ને હંમેશા દુનિયા જોડે છે છતાં શાને આજ તું તોડે છે?
D@vE: તું પણ આજે રાધા વગર મીરાંને કૃષ્ણ સાથે ગણાવે છે,
મારો પ્રેમ પણ એવોજ છે,
શું તને એ રાસ આવે છે?
Shital: ન આપી શકુ હું ખુદને એટલો ઊંચો દરજ્જો,
હક નથી મને.
D@vE: તું જ એક દરજ્જો છે,
તારે દરજ્જાની જરૂર શું?
Shital: હવે તું મને ના ઉલજાવ તારા શબ્દો માં
D@vE: શબ્દો માં હજી ક્યાં ઉલજ્યિ છે તું?,
મારા માટે કોયડા માંથી ક્યાં સુલજી છે તું?.

Shital: તું છે મારી સાથે તો મોત ને પણ હસતા મુખે સ્વીકારીશ.
D@vE: મને એ સ્વીકાર નથી,
તારા વગર મારો ઉધ્ધાર નથી.

Shital: નથી કોઈ વધારે ઈચ્છા મારી,
બસ જોઈએ તો તારો સાથ,
ભલે તે થોડા સમય માટે જ કેમ ન હોય.
D@vE: ખોટા વાયદાથી હું તને ભટકાવવા નથી માંગતો,
મારી સાથે રાખી તને તડપાવવા નથી માંગતો.

Shital: રાધા એ પણ તેના કૃષ્ણ ને બધી ગોપી વચ્ચે એકલા જ છોડ્યા હતા,
ભલે ને એ અંદર થી તડપતી હોય.
D@vE: મને પાછો કેમ તું એ તરફ લંબાવે છે,
હું એનાથી દૂર સારો છું,
મને પાછો કેમ તું એ તરફ ધક્કો લગાવે છે.
Shital: નથી હું તને કોઈ રસ્તા તરફ લંબાવતી,
તારી ખુશી અને તને હક છે,
તારી રીતે જીવવાનો.
D@vE: હવે મને મારા ખુદ પર હક નથી,
તો દુનિયા પર હું શું જતાઉ,
ખુદને વેચી બેઠો આ દુનિયામાં,
માટે બસ હવે ખુદને આ દુનિયાનો એક ગુલામ ગનાઉ.

Shital: થોડો સમય જવાદે તું પણ ભૂલી જઈશ મને,
જેમ આજ તે પાછળ ફરીને એક વાર પણ નહોતું જોયું,
એમ આ સમય ને પણ તું ભૂલી જઈશ.
D@vE: જોવાનું હું ક્યારેય ચૂકતો નથી,
અને સમય સાથે હું કોઈને ભૂલતો નથી.

Shital: આજે સમય ખૂટી ગયો છે વાત કરવા પણ,
તારી ને મારી વાતો નથી ખૂટી.
D@vE: નહીં ખૂટે એ વાતો ક્યારે,
વાતો ખૂટશે ત્યારે,
જ્યારે ચાંદો સૂરજ દુબશે સાથે ત્યારે.

Shital: આજની ઊંઘ પણ ગણી મીઠી હશે,
જેમાં વાતો ફક્ત તારી હશે,
તુમ પ્રેમ હો તુમ ગીત હો.
D@vE: તુમ હી સંગીત,
ઓર તુમ હી મેરે મનમીટ હો...

Shital: ચાલ જીવી લઇએ.🙂
D@vE: સપનાઓ ને સિવી લઈએ...

Shital: બંધ મુઠી માં કેદ કરી લઇએ આજને.
D@vE: દુનિયાના આ પિંજરામાં કેદ થયેલો હું,
શું આજને મુઠી માં કેદ કરવાનો...?😔

Shital: જો તું આજે આજને કેદ નઈ કરે,
તો એ તને કેદ કરશે,
તો ચાલ કરી દે તારા સપના ને કેદ ને હાથ પકડી ને બસ મને જીવન આપી દે ને કહી દે ચાલ જીવી લઇએ...
D@vE: હા તો ચાલ ફરી એકવાર જીવી લઈએ...

(બધી વાતો ના અંતે...)
D@vE: ખુદ નું ધ્યાન રાખજે...
Shital: તારાથી સારું તો નઈ રાખી શકુ,
પણ રાખીશ તો ખરા.

લેખક:-

એક પ્રેમ આવો પણ | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

2020-02-17T14:46:00.000+05:30

સાંજનો સમય હતો. 4:30 કે 5:00 વાગી રહ્યા હતા. ત્યારે શહેર ધીરે-ધીરે શાંતિ તરફ દોટ મુકી રહ્યું હતુ અને હવાઓ શાંત ચાલી રહી હતી. તો પણ શહેરનો ઘોંઘાટ તો જોર-જોરથી બરાડા પાડી અને એ શાંત વાતાવરણ ને ડામાડોળ કરી રહ્યો હતો. એ જ સમયે એક 45 વર્ષનો યુવક પોતાના ફ્લેટના એપાર્ટમેન્ટની છતના કઠેડા પર ઉભો રહી કદાચ આત્મહત્યા કરવા વિશે વિચારી રહ્યો હતો. એની આત્મહત્યા કરવાનું કારણ તો કોઇને ખબર ન હતી પણ નીચે ઉભેલા લોકો એને જોઈ રહ્યા હતા અને એને જોરથી બુમો પાડી આત્મહત્યા ના કરવાનું સમજાવી રહ્યા હતા. પરંતુ, ખબર નહી એના મગજ મા શું ચાલી રહ્યું હતું. આટલું સમજાવવા છતાં એ લોકો તરફ એનો કોઇજ પ્રતિભાવ ન હતો. જાણે કે, એને કંઈજ સંભળાતુ જ ન હતુ. એ તો બસ પોતાના વિચારોમાં જ મગ્ન હતો. એને આજે દુનિયા શું કહી રહી છે? શું કરી રહી છે? એના આ પગલાં પછી એ શું કહેશે ? એવો કોઈજ વિચાર એના મનમાં ન હતો. કારણકે આજે એને આ સ્વાર્થી દુનિયા ની નહીં પરંતુ બસ એક જ વ્યક્તિની પડી હતી. જેને એ દિલો જાનથી પ્રેમ કરતો હતો.

લોકોના વચ્ચે એક જ વાત ચાલી રહી હતી કે એવું તો શું થયું છે કે આ વ્યક્તિને આત્મહત્યા કરવી પડી રહી છે. બસ આ જ વાત ના વચ્ચે એ ભીડમાં રહેલ રેહાન આ યુવક ની નજર ચુકવી એ ભીડ માથી ખસકી અને એ યુવક જે એપાર્ટમેન્ટમાં આત્મહત્યા કરવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યો હતો એમાં દાખલ થઈ ગયો. અને ચુપચાપ છત તરફ જવા લાગ્યો. એને છત સુધી પહોચતા થોડો જ સમય લાગ્યો. એ છત પર પહોંચી ગયો પરંતુ હવે એ ઝડપથી દોડી અને એને બચાવવા જાય અને કદાચ સામેવાળો છલાંગ લગાવી લે તો તેની એ યુવક ને બચાવવાની બધીજ મહેનત પર પાણી ફરી વળે આથી રેહાને એને બચાવવા થોડી ચપળતા વાપરી અને આત્મહત્યા કરી રહ્યો છે એને ખબર ના પડે એ રીતે બિલ્લીપગે ધીરેધીરે એની પાસે પહોંચી ગયો. પરંતુ ત્યાંજ એ યુવકે રેહાનને જોતા છલાંગ લગાવવાનો પ્રયાસ કર્યો. પણ ત્યાં સુધીમાં એને બઉ વાર થઈ ચુકી હતી અને એ યુવક ને રેહાને પાછળથી પકડી લીધો હતો.

હવે એ યુવક સુરક્ષીત હતો. પરંતુ ખબર નહી જ્યારે રેહાન એને પકડી નીચે ઊતારી રહ્યો હતો ત્યારે એ બેભાન થઇ ચુક્યો હતો. હવે નીચે ઉભેલા દરેક લોકો છત પર આવી ગયા હતા. રેહાને એ બધા તરફ જોયું અને પુછ્યું,
"આમને કોઈ ઓળખે છે?"
(રેહાનને આવું પુરવાનું એક જ કારણ હતું કે, રેહાન આ એપાર્ટમેન્ટમાં મા રહેતો ન હતો એ તો બસ અહીં બસ પોતાના ફ્રેન્ડ ધવલને મળવા આવ્યો હતો આથી એને તો ખ્યાલ જ નહતો. અને એ ધવલ ને પણ પુછી લોત પણ ધવલ ઘરે હાજર ન હતો. આથી જ રેહાન પોતાના ઘરે પાછો જઈ રહ્યો હતો અને ત્યાંજ આ ઘટના બની.)
બધાના મોં પરનો હાવભાવ દેખતા એવુ લાગી રહ્યું હતુ કે આ યુવક ને કોઈ ઓળખતું ન હતુ. ત્યાં જ ભીડ વચ્ચેથી એક અવાજ સંભાળાયો.
"આ અહીં નવા આવ્યા છે આથી એમને અહી કોઈ નહીં ઓળખતુ હોય. પરંતુ, હા મને એટલી ખબર છે કે આ ભાઈ અહીં જ નીચે ના ઘરમાં રહે છે." આટલું કહી એ શાંત થઈ ગયો પણ ત્યાં સુધીમાં તો ભીડે રેહાન અને એ વ્યક્તિ એકબીજા ને જોઈ શકે એ રીતે રસ્તો બનાવી દિધો હતો.

રેહાન પાસે હવે એ વ્યક્તિને હોસ્પિટલ લઈ જવા સિવાય બીજો કોઈ રસ્તો ન હતો. તો રેહાનને ભીડની મદદ માંગી અને એ યુવકને છતાં પરથી નીચે ઉતાર્યો. એટલા મા કોઇકે 108 એમ્બ્યુલન્સ ને ફોન કરી દિધો હતો. આથી એ પણ હવે ત્યાં આવી ઉભી હતી. બધા એ ભેગા થઈ એ બેહોશ યુવકને એમ્બ્યુલન્સ માં સુવરાવ્યો અને રેહાન પણ એમની સાથે બેસી ગયો. રેહાન જેવો જ અંદર ગોઠવાયો કે તરત જ એમ્બ્યુલન્સ હોસ્પિટલ તરફ રવાના થઈ અને એ યુવકની ટ્રીટમેન્ટ પણ ચાલુ થઈ. એમ્બ્યુલન્સમાં રહેલી મહીલા ડોક્ટરે દર્દી ને તપાસ તા એની પાસેથી એક કાગળ મળ્યો. જેની એક તરફ કોઇક ડોક્ટર નું સરનામું અને બીજી તરફ એક નંબર લખેલો હતો. પહેલાં તો રેહાને એમ્બ્યુલન્સના ડ્રાઇવરને પેલા સરનામે એમ્બ્યુલન્સ લેવાનું કહ્યુ અને પછી પાછળ આપેલા નંબર પર ફોન કર્યો.

ફોનમા રીંગનો રણકાર સંભળાઈ રહ્યો હતો.
"ટ્રીન... ટ્રીન... ટ્રીન..."
ત્રણ રીંગ વાગતા ની સાથે જ સામે છેડે કોઇક મહીલા એ ફોન ઉઠાવ્યો. અવાજથી એ મહીલા પણ આ યુવકના ઉંમરની લાગી રહી હતી. સામે થી અવાજ આવ્યો.
"હેલ્લો... હેલ્લો... કોણ..?"
"હું રેહાન બોલું છુ. અહીં સરસ્વતી એપાર્ટમેન્ટમાં એક વ્યક્તિએ આત્મહત્યા કરવાનો પ્રયાસ કર્યો છે. અને એના ખીસામાંથી તમારા નંબર નુ કાગળ મળ્યું છે આથી મે પહેલાં તમને કોલ કર્યો. શું તમે....." રેહાન પોતાનુ વાક્ય પુરુ કરે એ પહેલાં તો સામે છેડે રોતા હોય એવા સ્વરમાં "કેમ છે એ? એમને કઈ થયું તો નથી ને? એમને ફોન આપો મારે વાત કરવી છે..."
એમને આટલા સવાલો સાંભળતા રેહાન થોડીવાર થંભ્યો પછી.
"હમણાં હું એમને ફોન નહી આપી શકું. "
"કેમ...? શું થયું છે એને?"
"કઈ નહીં. એમને મે બચાવી લીધા છે પરંતુ હમણા એ બેહોશ છે આથી હમણાં એ વાત નહી કરી શકે. પણ અમે એમને હોસ્પિટલ જ લઈ જઈ રહ્યા છીએ આથી ચિંતા કરવાની કોઈ જરૂર નથી એમને કઈ નહી થાય. ઓ.કે."

"ખુબ ખુબ આભાર તમારો એમને તમે બચાવ્યા એ બદલ. એક કામ કરો તમે એમને બીજે ક્યાંય લઈ જવાને બદલે ડૉ. અમિત દવે પાસે લઈ જાઓ હું ત્યાં જ આવું છું. અને બીજી વાત આવીને કરીએ..." એ ઘભરાયેલા પરંતુ પોતાને સંભાળતી હોય એવા અવાજે બોલી.
"હા... અમે ત્યાં જ જઈ રહ્યા છીએ. તણે ત્યાં જલદીથી જલદી આવી જાવ. ઓ.કે."
આ વાતચીત પુરી થતાની સાથે જ સામે છેડેથી ફોન કટ થયો.
એમ્બ્યુલન્સ હોસ્પિટલમાં પહોંચી ગઈ હતી અને એ યુવકને સ્ટ્રેચર પર લઈને હોસ્પિટલ મા લઈ ગયા અને એને ત્યાં હોસ્પિટલમાં દાખલ કર્યો.

ત્યાંના બધા જ લોકો એ યુવકને ઓળખતા હતા અને ત્યાંથી જ રેહાનને ખબર પડી કે એ યુવક નું નામ પાર્થ હતું. પાર્થ પ્રજાપતી. અડધો કલાક વિતી ચુક્યો હતો અને હવે પાર્થ ને હોશ આવી ગયો હતો. હોસ્પિટલ ના બધા તેની સાથે વાતચીત કરી રહ્યા હતા. પરંતુ રેહાનને એ જોઈને આશ્ચર્ય થઈ રહ્યુ હતું કે, હમણાં પાર્થ ના મોં પર થોડા સમય પહેલાં આત્મહત્યા કરવાનો પ્રયાસ કરતો હતો એનો એક અણસાર પણ ન હતો."

એટલામાં રેહાનની બાજુમાં આવી અને એક નર્સિંગની વિધ્યાર્થીની ઉભી રહી. પહેલાં તો એને પોતાનો પરિચય આપ્યો. પરીચયમાં એને પોતાનું નામ શિતલ જણાવ્યું અને પછી પાર્થ વિશે પુછવા લાગી. એ સમયે તો રેહાન તેના એક પણ પ્રશ્નનો જવાબ ન આપી શક્યો. પરંતુ હા એને એટલું જણાવ્યું કે, "હમણાં પાર્થનુ કોઇ સગુવાહલુ આવવાનું છે તો તમે એમને જ આવીને પુછી લેજો. હું એમને કઈ વ્યક્તિગત રીતે નથી ઓળખતો."
એટલા માજ રેહાનને એક અવાજ સંભળાયો " હેલ્લો... મિ. રેહાન. તમને પાર્થજી બોલાવી રહ્યા છે." રેહાન તરત જ પાર્થના રુમ તરફ ચાલવા લાગ્યો અને શીતલ પણ તેના પાછળ પાછળ ચાલવા લાગી. બંને એક સાથે રુમમાં પ્રવેશ્યા.
"ઓહો...હો... આવો આવો મિ. રેહાન આપનો ખુબ ખુબ આભાર મારી તબીયત સારી ન જોતા તમે મને ઘરેથી અહી હોસ્પિટલ લઈ આવ્યા એ બદલ."
રેહાનને આશ્ચર્ય સાથે તરત ત્યાં ઉભેલી નર્સ જે પાર્થ સાથે વાત કરતી હતી એ તરફ જોયું. નર્સે રેહાનને ખાલી સાંભળવાનો ઈશારો કર્યો. આથી રેહાને પોતાની વાત આગળ ધપાવી.
"હમ્મ... હવે તમને કેવું છે પાર્થજી? "
"સારુ છે હવે મને. ડોક્ટર કહેતા હતા દવાના વધારે પડતા સેવન થી હું બેહોશ થઈ ગયો હતો. અને તમે ત્યાંરે મને અહીં લઈ આવ્યા."
"હમ્મ..." રેહાન ને હવે દાળમા કંઈક કાળુ લાગી રહ્યું હતુ. આથી એને વાત ત્યાંજ પડતી મુકી.

હવે શીતલ ને પાર્થજીની વાતમાં રસ પડવા લાગ્યો હતો. આથી એને પાર્થજી સાથે વાત શરું કરી.
"હેલ્લો... હું શીતલ છું. અહીં નવી આવી છું. તમારો કેસ હવે મારા કામ માં આવી ગયો છે. આથી હું તમારા વિશે કઈ જાણી શકુ?"
"હા... હા... બોલો શું જાણવું છે?" પાર્લે ઉત્સાહ થી જવાબ આપ્યો.
" ઓ.કે. તો મે તમારુ નામ અને દવાની માહીતી તો આગળ થી લઈ લીધી છે. પરંતુ મને એ ખબર ના કે, તમે દવાનુ વધુ પડતું સેવન કર્યુ તો કર્યુ કેમ? શું તમે મને એ જણાવી શકો છો?"

પહેલાં તો પાર્થ થોડો નરમ પડ્યો અને પછી આંખો માંથી આંસુ વહાવતો બોલી ઉઠ્યો. "મે વિદ્યાના સામે મારા પ્રેમનો એકરાર કરેલો નહીં એજ મારી ભુલ. પણ શું એ પણ એટલી નાદન હતી કે મને અને મારા પ્રેમને એ ના સમજી શકી. આજે વિદ્યાના મેરેજ હતા અને એને મને એના મેરેજ મા આવવાનું આમંત્રણ આપેલું. મારે ત્યાં જવું નહતું. પરંતુ હું ખુદની જાતને ના રોકી શક્યો અને હું ત્યાં પહોંચી ગયો. પહોંચતાની સાથે મે દેખ્યુ કે એના ફેરા થઈ રહ્યા છે. અને એ આ લગ્ન થી ખુશ છે. અને હું આ જ વાતને પચાવી ન શક્યો. હું ત્યાંથી નિકળી સીધો ઘરે આવ્યો અને મને વધારે ટેન્શન આવે અને મને ડોક્ટરે જે દવા લેવાનુ કહ્યુ હતું. એ દવા મે હાથમાં લીધી પરંતુ ત્યાંરે જ મને વિચાર આવ્યો કે એતો હવે કોઈ બીજાની થઈ ગઈ છે. હવે એના વગર મારે પણ જીવીને શું કામ. એમ વિચારી ડોક્ટરે મને જેટલી દવા આપી હતી એ હું ખાઈ ગયો. અને આથી હું બેહોશ થઇ ગયો હોઈશ અને ત્યારે મિ. રેહાન મને લઈ ને અહીં આવ્યા."આટલું કહી પાર્થજી જોરથી રડવા લાગ્યા.
તરતજ બહાર ઉભેલી નર્સ અંદર આવી અને રેહાન અને શીતલ ને બહાર નિકળ્યા અને પાર્થજી ને શાંત કરાવવાની કોશિશ કરી રહી હતી.

રેહાન અને શીતલ રુમ માંથી બહાર તો નિકળી ગયા. પરંતુ હવે એમના પાસે અંદર ગયા એ પહેલાં જેટલા પ્રશ્નો હતા. એના કરતા વધારે પ્રશ્નો એમના મનમાં ફરી રહ્યા હતાં. એ બંને એક તરફ બાંકડા પર બેઠા અને પાર્થજી વિશે ચર્ચા કરી રહ્યા હતા. ત્યાંજ એક 40-42 વર્ષની મહીલા ઝડપ ભેર અંદર ધસી આવી. અને પુછપરછ બારી પર પુછવા લાગી. "પાર્થને ક્યાં એડમીટ કર્યા છે?"

રેહાન આ અવાજ ને ઓળખતો હતો. પરંતુ એને એ ખબર ન હતી કે એમનું નામ શું છે? આથી એને એ મહીલા તરફ વધુ ધ્યાન ન આપ્યું પરંતુ એ મહીલા તરફ ઈશારો કરતા શીતલ ને કહ્યું,
"કદાચ આ જ એ વિદ્યા લાગે છે. જેની વાત પાર્થજી કરી રહ્યા હતા. કારણકે એ એમના વિશે પુછી પણ રહી છે અને મે ફોન મા જેના સાથે વાત કરી એનો અવાજ પણ આવો જ હતો. તમે એમને બુમ પાડો જો એ હશે તો એ આપણા તરફ જોશે."
"હમ્મ..."

શીતલ ઉભી થઈ અને એ મહીલાને બોલાવે એ પહેલાં તો એ મહીલા પાર્થજી ના રુમ તરફ નિકળી ગઈ.

રેહાન અને શીતલ એમની પાછળ પાછળ પાછા પાર્થજી ના રુમ તરફ ચાલવા લાગ્યા. એ મહીલા પાર્થજી ને રુમ ના કાચ માંથી નીહાળી રહી હતી. અને અંદરો અંદર ખુશ થઈ ખુશી ના આંસુ વહાવી રહી હતી. કદાચ એમને એ વાતની ખુશી હતી કે પાર્થજી હવે સુરક્ષીત એમની આંખોની સામે હતા.

આ બધું જોઈ રેહાન અને શીતલ ના મનમાં હજી પણ પ્રશ્નો નો ખડકલો ખડકાઇ રહ્યો હતો. એમાજ રેહાને હીંમત કરી અને એ મહીલા પાસે જઈને ઉભો રહ્યો અને પોતાનો પરિચય કરાવતા કહ્યું.
"હેલ્લો... હું રેહાન... રેહાના દવે. મે તમારી સાથે જ વાત કરી હતી ને ફોન પર પાર્થજી બાબતે."
"હા."એ મહીલાએ આંખો સાફ કરતા જવાબ આપ્યો.
"તો આપ વિદ્યા છો ને પાર્થજી ની ફ્રેન્ડ જેમના આજે લગ્ન હતા?" ફરીથી રેહાને પ્રશ્ન પુછી લીધો.
એ મહીલા થોડી શાંત રહી પછી, "ના. હું વિદ્યા નથી. હું જ્યોતિ પ્રજાપતિ છું અને તમે જેમને અહીં લઈને આવ્યા છો એ મારા પતિ પાર્થ પ્રજાપતિ છે. "
રેહાન અને શીતલ ના મો પરના હોશ ઉડી ગયા હતા. એ બંને ના મગજ હવે બંધ પડી ગયા હતા. આ ચક્કર હવે એમને સમજાઈ રહ્યું ન હતું.
"પરંતુ તમને આ વિદ્યા વિશે કોને કહ્યું? " ફરીથી જ્યોતિજી એ પ્રશ્ન કર્યો.

શીતલે રેહાનને એક તરફ કરતા કહ્યું તમારા પતિ એ અમને વિદ્યા વિશે જણાવ્યું અને એ એમ કેહતા હતાં કે, એ વિદ્યાને પ્રેમ કરતા હતા. પણ ક્યારેય કહી ના શક્યા અને આજે એમના લગ્ન હતા. અને એમને આમંત્રણ હતું એ ત્યાં ગયા પરંતુ એ લગ્ન માટેની વિદ્યાની ખુશી ના જોઈ શક્યા અને એ જ કારણ થી આત્મહત્યા નો પ્રયાસ કર્યો. અને હા એમને તો ઊ પણ યાદ નથી કે એમને આત્મહત્યાનો પ્રયાસ કઈ રીતે કરેલો. તો આ બધુ છે શું? અમને તો છેલ્લા 2 કલાક થી કંઈજ સમજાતું નથી. હવે તમે કઈક સમજાવો તો થાય. શું તમે અમને કઈ સમજાવી શકશો?"

"હમ્મ... વિદ્યા. વિદ્યા એ મારી અને પાર્થની કૉલેજની મિત્ર હતી. એ થોડી ફેશનેબલ હતી. પરંતુ દિલથી સાફ હતી. પાર્થ એને બહુજ પસંદ કરતો. પરંતુ ક્યારેય એને કહી શક્યો નહી. વિદ્યા જે કહેતી. જ્યારે કેહતી. જેમ કેહતી એમ પાર્થ કરવા તૈયાર રહેતો. એકવાર તો કોલેજ ના કેટલાક ગુંડાઓ વિદ્યાની છેડતી કરી રહ્યા હતા. પાર્થને જ્યારે આ ખબર પડી ત્યારે એને ખબર હતી કે એ તે બધા ને નહી પહોંચી શકે તો પણ એમના સામે ઝઘડો કરી બેઠો અને આશ્ચર્યની વાત તો એ થઈ કે ના જાણે એમનાં મા એ હીંમત ક્યાંથી આવી અને એ દિવસ એને એ બધાને મારેલા. (જ્યોતિ અંદરો અંદર મરક મરક હસી અને પછી વાત આગળ ધપાવી.)

ત્યાંરથી વિદ્યા પણ એને થોડી ચાહવા લાગી હતી પરંતુ કહી ના શકતી. ધીરેધીરે સમય વીતતો એમ એમ બંને ના સબંધો મા પણ બદલવા આવતો હતો. પરંતુ બંન્ને એકબીજા થી પોતાના પ્રેમનો એકરાર કરી ના શક્યા અને ઊકેલ દિવસ એવો આવીજ ગયો કે બંને અલગ થઈ ગયા. એક દિવસે અમને બંનેને એક આમંત્રણ પત્રીકા મળી જે વિદ્યાના લગ્નની હતી. અમે બંને ગયા ત્યાં અને ત્રણેય મળ્યા. ત્યાંરે વિદ્યા ખુશ હતી. પરંતુ પાર્થ દુઃખી કારણ કે, પાર્થથી તો એનો પ્રેમ અલગ થઈ રહ્યો હતો. આ સમયે એ વિદ્યાની આ ખુશી પચાવી ન શક્યો અને ઘરે જઈ દવા ગળી આત્મહત્યા કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો પરંતુ એ સમયે એને એના ઘરવાળા એ બચાવી લીધો અને ત્યારથી પાર્થને એવો આઘાત લાગ્યો કે એ વાતને 20 વર્ષ થઈ ગયા એ 20 વર્ષ માં અમારા લગ્ન પણ થઈ ગયા તો પણ હમણાં જ્યારે પાર્થ કોઈપણ ના લગ્ન જોવે ત્યારે એને એવું જ લાગે છે કે એ વિદ્યાના લગ્ન છે અને એ પછી ઘરે આવી અને પેહલા ની જેમજ આત્મહત્યાનો પ્રયાસ કરે છે. આજે પણ કદાચ એવું થયું હશે. એટલે જ પાર્થે આત્મહત્યાનો પ્રયાસ કર્યો. પણ ભલુ થાય તમારું કે તમે સાચા સમયે ત્યાં પહોંચી ગયા અને એને બચાવી લીધો તમારો ખુબ ખુબ આભાર." આટલું કહી જ્યોતિ એ સ્વાસ લીધો.

આ પુરી વાત સાંભળી રેહાન અને શીતલ ના ચેહરા પર ખુબ આશ્ચર્ય હતુ પરંતુ એમને આવી પ્રેમની વાત તો ક્યારેય કોઈથી સાંભળી ન હતી.

"આટલું બધુ થઈ ગયું તો પણ તમને કઈ ફરક ના પડ્યો? " શીતલે જ્યોતિના આ સાચા પ્રેમને જોતા પ્રશ્ન પુછી લીધો.

"ના એમાં શું ફરક પડે એ વિદ્યાને પ્રેમ કરતો હતો એ એનો ભુતકાળ હતો અને એ હમણાં મારી સાથે મારા જીવનસાથી તરીકે છે એનું ભવિષ્ય છે અને આવી હાલતમાં હું એને છોડી દઉં તો મારો પ્રેમ. પ્રેમના કહેવાય. અને હા ભલે એની હાલત ગમે તેવી હોય હું ખુશ છું એની સાથે રહીને અને એ પણ... ભલે અમુક સમયે એને કંઈક થઈ જાય છે.તો પણ હું એને એટલો જ પ્રેમ કરું છું જેટલો કૉલેજ સમયે કરતી હતી....."
જ્યોતિ પોતાનો જવાબ પુર્ણ એ પહેલાં પાર્થજી ના રુમમાં રહેલી નર્સ બુમ પાડી, "જ્યોતિબેન તમને પાર્થજી બોલાવે છે."
"ઓ.કે. તો આપણે બીજી વાત પછી કરીએ. હમણાં હું પાર્થને મળી લઉં." જ્યોતિ મોં પર ખુશી દર્શાવતી પાર્થજીના રુમ તરફ ચાલી. રેહાન અને શીતલ પણ એમના સાથે રુમના અંદર પ્રવેશ્યા.

"ઓહ... જ્યોતિ. તું ક્યાં ગઈ હતી. તું ન હતી તો મારે અહીં આ હોસ્પિટલમાં દાખલ થવું પડ્યું. હવે તું મને છોડી ને ક્યાંય ન જતી. ઓ.કે." જાણે વિદ્યા વિશે જ્યોતિ ને કઈ ખબરના હોય એ રીતે વાત કરતાં પાર્થે જ્યોતિ ને કહ્યું.
"ઓ.કે. હવે હું તને છોડી ને નહીં જવું બસ." મોં પર મુસ્કાન દર્શાવતા જ્યોતિએ પાર્થને ગળે લગાવીને કહ્યું. અને પછી, "તે દવા લીધી?"

"હા... દવા લીધી એટલે જ તો અહીં છું." આટલું કહી પાર્થ ખડખડાટ હસવા લાગ્યો.
અને ત્યાંજ એનો જ્યોતિ પ્રત્યેનો પ્રેમ અને એની હસીનો અવાજ આખા રુમમાં ફેલાઈ ગયો.

પાર્થ અને જ્યોતિનો આ પ્રેમ જોઈ અને રેહાન અને શીતલ પણ સમજી ગયા કે પ્રેમ શું ચીજ છે.

સારાંશ:-
"પોતાનું હોય પરંતુ ક્યારેક પોતાનાથી દુર થઈ અને પાસે આવે એને પણ પ્રેમ કરવો એમાં પણ એક અલગ મઝા છે."

Note- આ વાર્તા પુરી વાંચવા માટે તમારો ખૂબનખૂબ આભાર. જો તમારે આવી જ બીજી ઘણી બધી વાર્તાઓ વાંચવી હોય તો અમારી સાથે જોડાયેલા રહો અને ફોલો કરવાનું ભૂલતા નહિ. અને જો તમને અમારી આ વાર્તા ગમી હોય તો અમને તમારા મિત્રોમાં પણ શૅર કરવાનું ચુકતા નહિ.

લેખક:-

વિશ્વાસઘાત | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

2020-02-16T16:58:00.000+05:30

વિશ્વાસઘાત

સ્થળ: એસ. જી. હાઈવે

રેહાન રોડના વચ્ચે શાંત થઈને ઉભો હતો ના જાણે એ ક્યાં ખયાલ માં ખોવાયેલો હતો. રોડ પર આવતા જતા વાહનો એની પાસેથી નીકળી રહ્યા હતા. અમુક અમુક વાહનો તો જાણે હમણાં રેહાન પર ચડી જશે એમ એની પાસે આવીને જોરથી બ્રેક મારે અને પછી રેહાનને ગાળો બોલી અને પછી એની બાજુ માંથી પોતાનું વાહન પાછું પુર ઝડપથી હંકારી નાખતા હતા. આ બધું ત્યાં રોડ પર થઈ રહ્યું હતું. પરંતુ રેહાન પર એની કોઈ જ અસર થઈ રહી ન હતી. એતો એના ખયાલો માં જ માં ખોવાયેલો હતો. એને એ પણ ધ્યાન ન હતું કે, એ જ્યાં ઉભો છે ત્યાં હમણાં કોઈ પોતાનો કાબુ ગુમાવશે તો ત્યારે રેહાનને પોતાના જીવનથી હાથ ધોવાનો વારો પણ આવી શકે છે.

આ ઘટના જે ઘટી રહી હતી. એ દૂર બસ સ્ટેન્ડમાં ઉભી ઉભી દિવ્યા આ ધ્યાનથી નિહાળી રહી હતી. અને કદાચ એ પણ અંદરો અંદર એ જ વિચારી રહી હતી કે, ' આ માણસ પાગલ છે કે શું? ક્યારનાય કેટલાય વાહનો એની પાસેથી પુર ઝડપે નીકળી રહ્યા છે. તો પણ એના મોં પર ડરનો કોઈ એહસાસ પણ નથી. એવું તો એ શું વિચારી રહ્યો છે? જેથી એને ધ્યાન પણ નથી કે એ છે ક્યાં? ' જેમ જેમ દિવ્યા રેહાનની વર્તણૂકને નિહાળી રહી હતી. એમ એમ એને રેહાનના જીવન વિશે અને રેહાન શું વિચારી રહ્યો છે? એ જાણવાની ઈચ્છા તીવ્ર બની રહી હતી..... ત્યાંજ રેહાનને અચાનક શું થયું એ ખબર ના રહી અને એ જ્યાં ઉભો હતો ત્યાંજ ઢળી પડ્યો. એને કંઈજ ભાન ન હતું. હવે ધીરે ધીરે લોકો એની આજુબાજુ ટોળા વળવાના ચાલુ થઈ ગયા હતા. પરંતુ કોઈ એને દવાખાને લઈ જવાનું વિચારી રહ્યું ન હતું. ત્યાં જ દિવ્યા જ્યાં ઉભી હતી ત્યાંથી દોડતી દોડતી એ ટોળા પાસે પોહચી અને ટોળાને દૂર કરતા કરતા એ રેહાન પાસે પોહચી ગઈ. હજીય લોકો મોબાઈલમાં ફોટો પાડવામાં અને વિડિઓ બનાવવામાં વ્યસ્ત હતા. કોઈને રેહાનની જાનની કંઈજ પડી ન હતી. દિવ્યાએ રેહાન ની હાલત જોઈ. પછી એને ઉભા થઈ જોરથી બુમ પાડી જેને બધાએ સાંભળી અને એ ટોળું એકદમ શાંત થઇ ગયું.

ત્યાં દિવ્યાએ રેહાન તરફ ઈશારો કરતા ટોળા તરફ જોઈ પૂછ્યું, " આમને કોઈ ઓળખે છે ? " ટોળા માંથી કઈ જ જવાબ મળતા દિવ્યાને એતો સમજાઈ ગયું હતું કે, ટોળાને રોડ વચ્ચોવચ પડેલા રેહાનને બચાવવામાં કોઈ રસ ન હતો. બસ એ તો ત્યાં જાણે મજા લેવા ભેગા થયા હોય એવું લાગી રહ્યું હતું. આથી એને તરત ૧૦૮ ને ફોન કર્યો. અને તરત ઘટના સ્થળે પહોંચવા કહ્યું. પછી પોતાના બેગ માંથી પાણીની બોટલ નીકળી રેહાનને થોડું પાણી પીવરાવ્યું. રેહાનની આંખો થોડી ખુલી પણ એ કઈ બોલી શક્યો નહિ અને પાછો બેહોશ થઈ ગયો. હવે બસ દિવ્યા ૧૦૮ ની રાહ જોઈ રહી હતી. અને એટલામાં ૧૦૮ ઘટના સ્થળે પોહચી ગઈ. રેહાનને તરત એમા ચડાવવામાં આવ્યો અને પછી ૧૦૮ હોસ્પિટલ તરફ ચાલી નીકળી.

રેહાનને હોસ્પિટલમાં એડમિટ કર્યાને હવે પાંચ કલાક વીતી ચુક્યા હતા. અને હવે એ હોશમા આવી રહ્યો હતો. ધીરેધીરે એ પોતાની આંખો ખોલી રહ્યો હતો અને સાથે એ કઈક બોલી પણ રહ્યો હતો. જે દિવ્યાને સમજાઈ રહ્યું ન હતું. પરંતુ જેમ જે સમય વીતતો જતો હતો તેમ તેમ રેહાન વધુ ભાનમાં આવી રહ્યો હતો અને એનો અવાજ પણ વધુ ગાઢ થઈ રહ્યો હતો. હવે દિવ્યાને એના અવાજને સમજવામાં વધુ કઈ કરવાની જરૂર ન હતી. પરંતુ હજી એ સ્પષ્ટ નહતું થઈ રહ્યું કે આ વ્યક્તિને થયું છે શુ?

રેહાન પૂર્ણ હોશમા આવી ગયો એ જોતાં દિવ્યા પહેલા થોડી ખુશ થઈ પછી રેહાનને પીવા માટે પાણી આપતા આપતા પોતાની ઓળખાણ પણ આપી.
" હેલ્લો મિ. રેહાન. હું દિવ્યા છું દિવ્યા મહેતા. તમે આજે એસ. જી. હાઈવે પર ઉભા હતા અને ત્યાં જ તમને ચક્કર આવતા તમે બેભાન થઈ ગયેલા. ત્યાંથી હું તમને ૧૦૮ ની મદદથી અહીં આ હોસ્પિટલમાં લઈ આવી આવેલી. હમણાં એ સમયને પુરા પાંચ કલાક વીતી ચુક્યા છે. અને હવે તમે હોશમાં આવ્યા છો. આ બધું જોતા મને એક પ્રશ્ન થાય છે જો તમને ખોટું ના લાગે તો એક વાત પૂછું?

રેહાનમાં બોલવાની તાકાત તો ના હતી તો પણ એને દિવ્યાને પ્રશ્ન પૂછવા કહ્યું.
" તમને ખબર છે તમે ત્યાં હાઈવે પર ઉભા રહીને પોતાની તરફ મોતને આવકારી રહ્યા હતા. ત્યાં એસ. જી. હાઈવે પર કેટલું ટ્રાફિક હોય છે કદાચ તમને ખબર નથી લાગતી. માટે જ લાગે છે તમે ત્યાં નિસ્તેજ થઈ ઉભા હતા. અને એમાં પણ બેભાન થઈ ગયા. આતો તમારું નસીબ સારું કે તમે ત્યાં રોડ પર પડ્યા ત્યારે કોઈ વાહન આવી રહ્યું ન હતું. નહિતર..... (એટલુ કહી એ થોડીવાર શાંત રહી પાછી બોલી.) તો હું શું આ નિસ્તેજતા નું કારણ જાણી શકું? "

દિવ્યાનો આ પ્રશ્ન સાંભળી રેહાન પાછો એ જ વિચારોમાં ખોવાઈ રહ્યો હતો પરંતુ એને એ પહેલાં પોતાના અંદાજ માં એક શેર કહી સંભળાવ્યો.

મળી જાય છે દુનિયામાં બધી જ સફળતા જીવન જીવવાથી,
અને હું તો જીવવાનો જ કાયર છું એમા સફળતાનો શુ દોષ?

દિવ્યા થોડીવાર તો રેહાન તરફ જોઈ રહી કેમ કે એને રેહાનની આ વાતમાં કંઈજ સમજાયું ન હતું. માટે એ થોડીવાર શાંત રહી પછી એને રેહાનને કહ્યું, " મિ. રેહાન. તમારી આવી વાતો પરથી મને બે વાતો લાગી રહી છે ૧) કદાચ તમારે સાહિત્યની દુનિયા સાથે બઉ ગાઢ નાતો છે. અને ૨) તમે દુનિયા દ્વારા ક્યાંક ઘવાયેલા છો. શું મારા આ અનુમાન સાચા છે? " દિવ્યાએ રેહાનને નિમ્બુ પાણી આપતા આપતા કહ્યું.
" જી તમારો પ્રથમ તર્ક સાચો છે અને બીજો તર્ક અંશતઃ સાચો છે. કેમ કે હું દુનિયા દ્વારા નહિ પરંતુ ખુદના લોકોથી જ ઘવાયેલો છું." રેહાને નિમ્બુ પાણી પીતા પીતા કહ્યું.
" એટલે મને કંઈ સમજાયું નહીં. જો તમે ચાહો તો હું પુરી વાત જાણી શકું? " દિવ્યા એ કહ્યું.

રેહાન થોડો સમય શાંત રહ્યો અને પછી બોલવાનું ચાલુ કર્યું.
" હું રેહાન દવે છું. હું સાહિત્યની દુનિયાનું બઉ ચર્ચિત નહિ પણ ગહેરુ નામ છું. જેને લોકોએ ક્યારેય સાંભળ્યું નહિ હોય પરંતુ હા એને વાંચ્યું હશે. કેમ કે મારા પુસ્તકો પર મારુ નામ નથી હોતું. (ત્યાં રેહાન થોડો અટક્યો અને પછી એને દિવ્યાને એક પ્રશ્ન પૂછ્યો) શુ તમને વાંચવાનો શોખ છે ખરો? "
દિવ્યાએ હકારમાં માથું હલાવ્યું એટલે રેહાન સમજી ગયો કે દિવ્યા પણ વાંચનમાં રસ દાખવે છે. માટે એને પોતાની વાત આગળ ધપાવી. " તો શું તમે ત્રિવેણી સંગમ, ૧૨૦ સેકન્ડ અને પ્રેમ એક એવો પણ આ બધી નવલકથાઓ ક્યારેય વાંચી છે? "
આ બધી નવલકથાનું નામ સાંભળતા દિવ્યા થોડી ઉત્સાહ માં આવી ગઈ કેમ કે ત્રિવેણી સંગમ એ એની પ્રિય નવલકથા માંથી એક હતી. માટે એને હા માં જવાબ આપ્યો.
" તો બસ એ નવલકથાઓ મેં જ લખી છે. " રેહાને કહ્યું.
" પરંતુ એમાં તો લેખક તરીકે જીયા પંડ્યાનું નામ છે. તો તમે કઈ રીતે કઈ શકો કે એ તમારી નવલકથા છે. " રેહાન તરફ શકના ભાવથી દિવ્યાએ પ્રશ્ન પૂછ્યો.
" હા તમારી વાત સાચી છે એના લેખક તરીકે જીયા પંડ્યાનું જ નામ છે. પરંતુ એનો સાચો લેખક હું છું. હું પોતે. " રેહાને ખુદની સાબિતી આપતા કહ્યું.
" પણ કેમ એવું લખ્યું તમે અને લેખક માં એમનું નામ? " દિવ્યાએ પૂછ્યું.
" એની પણ બઉ લાંબી કહાની છે માટે તો બસ હવે મારી આ સાહિત્યની સફરને હું પૂર્ણ કરવા ઈચ્છું છું. માટે જ હવે..... " એટલું કહેતા કહેતા રેહાનની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
" માટે જ હવે શું ? " દિવ્યાએ થોડા દબાણ પૂર્વક પૂછ્યું.
" માટે જ હવે.... "

આ બધી નવલકથાનું નામ સાંભળતા દિવ્યા થોડી ઉત્સાહ માં આવી ગઈ કેમ કે ત્રિવેણી સંગમ એ એની પ્રિય નવલકથા માંથી એક હતી. માટે એને હા માં જવાબ આપ્યો.
" તો બસ એ નવલકથાઓ મેં જ લખી છે. " રેહાને કહ્યું.
" પરંતુ એમાં તો લેખક તરીકે જીયા પંડ્યાનું નામ છે. તો તમે કઈ રીતે કઈ શકો કે એ તમારી નવલકથા છે. " રેહાન તરફ શકના ભાવથી દિવ્યાએ પ્રશ્ન પૂછ્યો.
" હા તમારી વાત સાચી છે એના લેખક તરીકે જીયા પંડ્યાનું જ નામ છે. પરંતુ એનો સાચો લેખક હું છું. હું પોતે. " રેહાને ખુદની સાબિતી આપતા કહ્યું.

" પણ કેમ એવું લખ્યું તમે અને લેખક માં એમનું નામ? " દિવ્યાએ પૂછ્યું.
" એની પણ બઉ લાંબી કહાની છે માટે તો બસ હવે મારી આ સાહિત્યની સફરને હું પૂર્ણ કરવા ઈચ્છું છું. માટે જ હવે..... " એટલું કહેતા કહેતા રેહાનની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
" માટે જ હવે શું ? " દિવ્યાએ થોડા દબાણ પૂર્વક પૂછ્યું.
" માટે જ હવે હું કંઈજ લખવા માંગતો પણ નથી અને હવે હું લખી પણ નહીં શકું. અને હવે મારે કઈ લખવું પણ નથી. "
"પણ કેમ? એવું તો શું થયું તમારી સાથે કે તમે તમારી આવડત પર પૂર્ણ વિરામ લગાવવા માંગો છો. " દિવ્યાએ વધુ જાણવાની ઈચ્છા દર્શાવી.
" કારણ એનું કારણ એ જ છે કે, હું જે લખી રહ્યો હતો એનામાં મેં મારું ભવિષ્ય જોયું હતું. અને આજે જેને મને આ કદાર પર લાવીને ઉભો કરી દીધો છે એતો મારા કરતાં પણ વધુ ભવિષ્યવેતા નીકળ્યા. એતો મારા કરતાં પણ વધુ ભવિષ્ય જોઈ શકતા હતા એવું મને લાગ્યું અને એમને પણ એજ કર્યું. " નિશાસો નાખતા રેહાને કહ્યું.
" એવું તો શું કર્યું એમને જેથી તમારી હાલત આવી થઈ ગઈ? " હવે દિવ્યાની જાણવાની ઈચ્છા વધતી જતી હતી.
" તમારે જાણવું જ છે એમ? " રેહાને દિવ્યા તરફ જોઈને પૂછ્યું. અને દિવ્યાએ પછ્યુ માથું હલાવી હા ભણી.

" તો સાંભળ મેં લખવાની શરૂઆત આમતો વર્ષો પહેલા કરી હતી. પરંતુ મારી આ પ્રતિભાનો સૂરજ ગયા વર્ષે જ ઉદય થયો. જ્યારે મને જીયા મળી. જીયા એ એક પબ્લિશર હાઉસની માલિક હતી. અમારી મુલાકાત એક પુસ્તકના વિમોચનમાં થઈ હતી. જે પુસ્તકનું વિમોચન થઈ રહ્યું હતું એના લેખક એ મારા મિત્ર હતા. એમને ત્યાં વિમોચનમાં જિયાને પણ આમંત્રણ આપ્યું હતું. અને એમને જ અમને બન્ને ને મળાવેલા. ત્યારે જીયા વિશે એવું કહેવાતું કે એ લેખકો માટે ની ભવિષ્યવેતા એટલે કે લેખકોનું ભવિષ્ય જોઈશકનારી વ્યક્તિ છે. જ્યારે પણ એ કોઈપણ લેખકની નવલકથા બાથમાં લઈ એના પર કામ કરવા લાગે તો એ લેખકને સફળતા પ્રાપ્ત કરતા કોઈ રોકી શકે નહીં. અને બસ એજ માટે અમે ત્યારે મારી રચનાઓ વિશે વાત કરેલી અને ત્યારે એને મને પોતાની ઓફિસે બોલાવેલો. જ્યારે હું એની ઓફિસે ગયો અને એને મારી રચનાઓ બતાવી. ત્યારે એ મારી રચનાઓની એટલી કાયલ થઈ ગયેલી કે, મારી પાસેથી કોઈપણ પ્રકારની ડિપોઝિટ લીધા વગર મારી પ્રથમ નવલકથા ત્રિવેણી સંગમને પ્રિન્ટિંગ માટે મોકલી દીધેલી. જ્યારે એને મને મારા નામ અને ઉપનામ વિશે પૂછ્યું ત્યારે મેં એને મારી નવલકથા પર કોઈ લેખકનું નામ છાપવાની જ ના કહી દીધેલું. ત્યારે જ એને મારુ ભવિષ્ય ભાખી લીધું હતું કે, આ લાંબી રેસનો ઘોડો છે. અને આનો ઉપયોગ પોતાના સ્વાર્થ માટે કરી શકાય એમ છે. માટે એને પછીથી મને પૂછેલું કે, " તારી બુકમાં જો તું કોઈ નામ ના લગાવવા ઇચ્છતો હોય તો હું ત્યાં મારુ નામ લખી શકું? " અને મેં એને મારા ભોળા ભાવે હા પણ કહી દીધેલી. અને ત્યારથી મારી સાહિત્યની સફર ચાલુ થઈ એના પછી તો મેં ઘણી નવલકથા લખી જેમ કે, ત્રિવેણી સંગમ, ૧૨૦ સેકન્ડ, પ્રેમ એક એવો પણ, લાશ, જુલી, ઉંમર, સાડીનો પ્રેમ, વગેરે વગેરે.... અને આ બધી નવલકથા લખતા લખતા મને ખબર જ ન રહી કે ક્યારે મારા અને જીયા વચ્ચે પ્રેમ સંબંધ બંધાઈ ગયા. અને ત્યાં સુધી મને ખબર પણ ના હતી કે મારી સાથે શુ થઈ રહ્યું છે.

આમ તો મારી અને જીયા વચ્ચે એવો કરાર થયેલો હતો કે મારી દરેક નવલકથા ના દરેક રાઇટ્સ મારા રહેશે પરંતુ મને ગયા અઠવાડિયે જ ખબર પડી કે મારી દરેક નવલકથાના દરેક રાઇટ્સ હવે જીયાના પબ્લિકેશન હાઉસે એનું દિવાળું ફૂંકવાથી વેચવા નીકળ્યા છે. મને જ્યારે મને એની જાણ થઇ અને મેં જીયા એના વિશે પૂછ્યું. ત્યારે મને ખબર પડી કે મારી કોઈપણ નવલકથા પર મારો કોઈ હક છે જ નહીં. એ પ્રેમની આડમાં ને આડમાં એને મારો દરેક રાઇટ્સ ખુદના નામે કરવી દીધેલા. અને જ્યારે મેં એને આ વિશે પૂછ્યું કે, એને એવું કેમ કર્યું? તો એના પાસે કોઈ જ જવાબ ન હતો.

બસ એને મને જવાબમાં એક જ શબ્દ જણાવ્યો કે, " હું કઈક વધારે બોલી જાઉં એના કરતા તું અહીંથી નીકળી જાય. જા નિકળ અહીંથી. " આ બધું સાંભળ્યા પછી પણ મને મારા કાન પર વિશ્વાસ ન હતો. માટે મેં એને ફરીથી પૂછી લીધું, " તો એ પ્રેમનું શુ? "
અને બસ ત્યારે એને મને હસતા હસતા એટલો જ જવાબ આપ્યો કે, " એ પ્રેમ..... એ પ્રેમ નહતો. બસ હું એમાં ખુદનો ફાયદો શોધતી હતી. અને મને એ થયો પણ ખરો અને આજે મારે નુકશાન પણ થઈ રહ્યું છે. માટે મારે તારી જરૂર નથી. માટે જા નીકળ તું અહીંથી. ચાલ ચાલ નીકળ એકવાર કહ્યું ને. "
એટલું સાંભળતા મારા પગ નીચેથી જમીન નીકળી ગઈ હતી. મારે શુ કરવું અને શુ નહી એ મને સમજાઈ રહ્યું ના હતું. માટે જ હું ત્યાંથી નીકળી ગયો. અને બસ ત્યારે રોડ પર ઉભો ઉભો હું એજ વિચારી રહ્યો હતો કે, ' એને મને પોતાનો ફાયદો પૂરો થઈ ગયો હોવાથી છોડ્યો. કે પછી એ મને પ્રેમ કરતી હતી માટે એને નુકસાન થયું એ મને ના થાય એ માટે છોડ્યો.' મને આ બન્ને માંથી કઈજ સમજાઈ રહ્યું ના હતું. માટે જ હું ત્યાં ઉભો હતો અને ત્યાં તડકાની લીધે મને ચક્કર આવી ગયેલા અને હું બેભાન થઈ ગયેલો. " એટલું કહી રેહાને થોડીવાર વિરામ લીધો અને પછી દિવ્યાને ફરી પૂછ્યું. " હવે સમજાયું મારા જીવનમાં શુ બની રહ્યું છે. અને કેમ હું મારી આ કળાને છોડવા માંગુ છું. "

દિવ્યા આ બધું સાંભળી કઈ બોલી શકી નહીં એ થોડીવાર શાંત રહી અને જેવું એ કઈ બોલવા જતી હતી ત્યાં જ પાછળથી અવાજ સંભળાયો.
" દર્દીને મળવાનો સમય પૂરો થયો. હવે ચાલો એમને આરામ કરવાદો..... "
આ સાંભળતા દિવ્યા તો કઈ ના બોલી શકી પરંતુ રેહાને છે લે એને એક વાક્ય કહી દીધું જે એ ક્યારે ના ભૂલી શકી. અને એ હતું. " તું મને પછી મળવા આવીશ ને? "
અને દિવ્યા આંખમાં આંસુ સાથે કઈ બોલી ના શકી પરંતુ હકારમાં માથું હલાવતા હલાવતા ત્યાંથી નીકળી ગઈ....

Best Pratilipi Gujarati Love stories | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ

કોરોના વોરીયર્સ, Corona Worriers, બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ, Best pratilipi gujarati love stories, વિકાસ દવે, Vikas Dave

કોરોના વોરીયર્સ, Corona Warriors, બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ, Best pratilipi gujarati love stories, વિકાસ દવે, Vikas Dave

લેખક:-

સપનાની સીડી મારા પ્રિય શિક્ષક, બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ, Best pratilipi gujarati love stories, વિકાસ દવે, Vikas Dave

સપનાની સીડી મારા પ્રિય શિક્ષક, બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ, Best pratilipi gujarati love stories, વિકાસ દવે, Vikas Dave

લેખક:-

મેઘધનુષ્યના સબંધો, rainbow's relationship, બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ, Best pratilipi gujarati love stories, વિકાસ દવે, Vikas Dave

મેઘધનુષ્યના સંબંધો

લેખક:-

ઝેવિયર્સ કેફે | Xaviers Cafe | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave | Zeviyars cafe

ઝેવિયર્સ કેફે

લેખક:-

ઝઘડાવાળો પ્રેમ | Quarrelsome love | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

￼ ઝઘડાવાળો પ્રેમ

આ શું ?

લેખક:-

વર્ષ ૨૯૦૦નું | 2900's Year | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

લેખક:-

એક ભિખારી પ્રેમી ભાગ-૧ | One Beggar Lover Part-1 | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

લેખક:-

સાડીનો પ્રેમ | Sari's Love | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

લેખક:-

લાશનું રહસ્ય | dead bodies secret | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

લેખક:-

૧૨૦ સેકન્ડ | 120 Seconds | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

લેખક:-

જુલી | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

લેખક:-

નિયતિ | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

લેખક:-

અડધી રાતની વાતો | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

લેખક:-

એક પ્રેમ આવો પણ | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

લેખક:-

વિશ્વાસઘાત | બેસ્ટ પ્રતિલિપિ ગુજરાતી પ્રેમની વાર્તાઓ | Best pratilipi gujarati love stories | વિકાસ દવે | Vikas Dave

વિશ્વાસઘાત

લેખક:-

ઝઘડાવાળો પ્રેમ