tag:blogger.com,1999:blog-72290570837883416872026-06-02T19:08:21.880+05:30|| भोवरा || फोटोग्राफी, आर्ट, प्रवास वर्णन, कथा, ब्लॉग ई.bhovra,भोवरा ब्लॉग, फोटोग्राफी, आर्ट, प्रवास वर्णन, कथा, ब्लॉग आणि भरपूर काही,
blog by Ashish Sawant, आशिष सावंत,Ashish Sawanthttp://www.blogger.com/profile/13929638411894959862noreply@blogger.comBlogger20415tag:blogger.com,1999:blog-7229057083788341687.post-85565984205304365152026-04-14T17:30:00.001+05:302026-04-14T17:30:00.109+05:30आशा भोसले.....The Last Empress<div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: helvetica;">आशा भोसले... </span><span style="text-align: left;">स्वर-साम्राज्याची शेवटची साम्राज्ञी</span></span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="text-align: left;"><br /></span></span></b></div><div style="text-align: justify;">लता दीदी गेल्या तेव्हा त्यांच्याबद्दल खूप काही लिहायचे होते, पण शब्द सुचले नाहीत वेळ ही भेटला नव्हता. आज आशा ताई सुद्धा गेल्या... आणि असं वाटतंय की एका सुवर्णयुगाचा शेवट झाला. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><div style="text-align: justify;">मुंबईत राहूनही या दोन महान कलाकारांना 'ह्या देही ह्या डोळा' पाहता आले नाही, ही रुखरुख मनात कायम राहील. या दोघींसारखे कलाकार हजारो वर्षांत कदाचित एखादेच जन्माला येत असतील.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">कधी कधी काही आवाज हे फक्त गाणी नसतात, ते आठवणींचे दरवाजे असतात. आशा ताईंचा आवाज म्हणजे असाच एक उघडलेला दरवाजा! त्यांच्या आवाजात एक वेगळीच चपळता आणि ऊर्जा होती. जणू प्रत्येक गाणं त्या जगायच्या, फक्त गायच्या नाहीत. आशा ताईंची गाणी ऐकताना आपण केवळ गाणं ऐकत नाही, तर आपण तो 'काळ' जगत असतो.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">त्यांची आणि सुधीर फडके यांची गाणी म्हणजे कानांसाठी एक पर्वणीच! विशेषतः <b>'ऋतू हिरवा'</b>... हे गाणं रात्री शांततेत लाईट बंद करून ऐकून बघा. मला संगीतशास्त्रातील सूर-ताल फारसे कळत नाहीत, पण हे गाणं ऐकताना आपणही नकळत आशा ताईंच्या सुरांसोबत ताल धरायला लागतो, इतकी ताकद त्या आवाजात आहे.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">माणसाच्या आयुष्यात अशी काही गाणी असतात जी त्याच्या सुख-दुःखाचा कायमचा सोबती बनतात. जेव्हा आपण ९० च्या दशकातील आठवणींचा किंवा त्या आधीच्या सुवर्णकाळाचा विचार करतो, तेव्हा एका आवाजाशिवाय तो काळ अपूर्ण वाटतो... तो आवाज म्हणजे आशा आणि लता दीदींचा! या दोघींनी हजारो गाणी गाऊन एक प्रकारे आपल्या सर्वांवर उपकारच करून ठेवले आहेत.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">मराठी भावगीतांच्या दुनियेत त्यांनी जे काही दिलंय, ते शब्दांच्या पलीकडचं आहे. हृदयनाथ मंगेशकरांच्या कठीण चाली असोत किंवा सुधीर फडके यांची साधी-सोपी गाणी, आशा ताईंनी प्रत्येक सुराला स्वतःचा असा एक वेगळा 'अंदाज' दिला.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">गिनीज बुकमध्ये नाव असूनही, हजारो गाणी गाऊनही त्यांना '<b>भारतरत्न</b>' दिला गेला नाही, याचे दुःख कायम राहील. लता दीदींसारख्या हिमालयासमोर त्यांना नेहमीच थोडं कमी लेखलं गेलं, पण त्यांनी ते कधीच चेहऱ्यावर दाखवलं नाही किंवा कधी कुठल्या मुलाखतीत तसा शब्दही काढला नाही. कदाचित म्हणूनच… त्यांचं मोठेपण त्यांच्या आवाजाइतकंच त्यांच्या शांततेतही दिसतं.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">त्या स्वतःच्या कर्तृत्वाने हिमालयासारखी उंची गाठू शकल्या नसतील, तरी त्यांनी आपल्या कलेचा एक अभेद्य '<b>सह्याद्री</b>' नक्कीच उभा करून दाखवला.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">आज त्या हे जग सोडून गेल्या आहेत. जाताना लाखो गाण्यांची मोठी शिदोरी मागे ठेवून गेल्या आहेत... निदान मला तरी ती जन्मभर पुरेल!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">त्या गेल्या असतील… पण त्यांचा आवाज अजून इथेच आहे. आणि तो असेपर्यंत… त्या कधीच जाणार नाहीत.</div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrGUvb2hJmjkPtQWL39y7seHubr0AsfqIdAhG_jj5v0lF5yf7UDSr6kABbqYe1nUc-lNo-Pt_6FJGL2WAgvbezluMNdT2mbirtx-t7-peU0p10dw43ZnnAZoJ05pP1oQll-Tf4E0S13cIVou7KWBn-ft-BxBEBI7_pU1kQQ25eURwboQNgxyYxOYeHPc1p/s1200/lata%20%20asha%20black%20n%20white%20photo.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Asha Bhosle The Last Empress" border="0" data-original-height="800" data-original-width="1200" height="266" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrGUvb2hJmjkPtQWL39y7seHubr0AsfqIdAhG_jj5v0lF5yf7UDSr6kABbqYe1nUc-lNo-Pt_6FJGL2WAgvbezluMNdT2mbirtx-t7-peU0p10dw43ZnnAZoJ05pP1oQll-Tf4E0S13cIVou7KWBn-ft-BxBEBI7_pU1kQQ25eURwboQNgxyYxOYeHPc1p/w400-h266/lata%20%20asha%20black%20n%20white%20photo.jpeg" title="Asha Bhosle The Last Empress" width="400" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div>Ashish Sawanthttp://www.blogger.com/profile/13929638411894959862noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7229057083788341687.post-34221083184478028912026-03-31T15:22:00.001+05:302026-04-14T14:07:23.821+05:30अडीचशे रुपयांचे घड्याळ...<p style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">साल बहुतेक १९९४ किंवा १९९५ असावे. मी आठवी किंवा नववीत शिकत होतो. मार्च महिन्यातील परीक्षांचे दिवस होते. अशा वेळी नात्यातील एका जवळच्या लग्नासाठी आम्हा सगळ्यांना भांडुपला जायचे होते. खरं सांगायचं तर, मला अजिबात जायचं नव्हतं. डोक्यात फक्त परीक्षा आणि अभ्यास याच गोष्टी होत्या. लग्न जवळच्या नात्यातलं असल्यामुळे वडिलांनी ठामपणे सांगितलं— "जायचंच!"</span></p><div><p data-path-to-node="4" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">मी नाराज होतो, मनात थोडासा रागही होता. आईने नेहमीप्रमाणे समजूत काढण्याचा प्रयत्न केला, "लग्न लागलं की लगेच आहेर देऊन निघूया. येताना भांडुपवरून थेट रिक्षाने येऊ, म्हणजे तुला अभ्यासाला वेळ मिळेल.</span></p></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">भांडुपवरून ठाण्याला थेट रिक्षाने येणे… आजच्या काळात ही साधी गोष्ट वाटेल, पण त्यावेळी आमच्यासाठी ती एक मोठी 'लक्झरी' होती. साठ-सत्तर रुपये म्हणजे त्या काळात मोठी रक्कम होती—महिन्याच्या बजेटवर परिणाम करणारी! तरीही, माझ्या परीक्षेचा विचार करून वडील तयार झाले होते. रिक्षाने परत येण्याच्या त्या छोट्याशा आशेने मीही, नाखुशीने का होईना, तयार झालो.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">लग्नाच्या हॉलमध्ये पोहोचलो तेव्हा सकाळचा नाश्ता चालू होता. लग्नाचा माहोल, लोकांची लगबग, गप्पा आणि हशा... सगळं काही छान सुरू होतं. आई-पप्पा सुद्धा नातेवाईकांना भेटून खुश दिसत होते.</span></div><div><p data-path-to-node="4" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">आहेरासाठी पाकीट तयार करायचे म्हणून वडील बाहेर पडणार, इतक्यात माझ्या एका मावस बहिणीचे मिस्टर—माझे भावोजी—आमच्याजवळ आले. त्यांनाही आहेरासाठी काही भांडी घ्यायची होती. ते आई-पप्पांच्या मागेच लागले की, "तुम्हीच भांडी बघायला सोबत चला."</span></p></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">हॉलपासून थोड्याच अंतरावर एलबीएस रोड होता—लाल बहादूर शास्त्री मार्ग. भांडुप स्टेशनकडून येणारा तो रस्ता... दोन्ही बाजूंना दुकानांची रांग! त्या दुकानांमध्ये एक वेगळीच दुनिया होती. आम्ही एका भांड्यांच्या दुकानात शिरलो. वडील आणि भावोजी भांड्यांच्या किमतीवर घासाघीस करू लागले. त्या काळात घासाघीस हा खरेदीचा अविभाज्य भाग होता.</span></div><div><p data-path-to-node="4" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">पण माझं लक्ष दुसरीकडेच होतं. त्या दुकानाच्या शेजारीच घड्याळांचं दुकान होतं. काचेच्या शोकेसमध्ये ठेवलेली घड्याळं चमकत होती. काही पांढऱ्या डायलची, काही काळ्या-तपकिरी रंगाची, तर काही काळ्या कातडी पट्ट्याची... काही स्टीलच्या पट्ट्याची. साधी, पण अत्यंत आकर्षक आणि महागडी वाटणारी! त्या काळात लहान मुलांकडे सहसा डिजिटल घड्याळं असायची; अॅनलॉग घड्याळं म्हणजे मोठ्या माणसांची गोष्ट! तास, मिनिट आणि सेकंदाचे काटे... १ ते १२ अंक... माझ्यासाठी ती एक फार महागडी गोष्ट होती.</span></p></div><div><p data-path-to-node="3" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">मी त्या घड्याळांकडे एकटक पाहत राहिलो… त्या वयात स्वतःच्या मनगटावर घड्याळ असावं, ही एक फार मोठी इच्छा असते. </span></p><p data-path-to-node="3" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;"><b></b></span></p><blockquote><span style="font-family: arial;"><b>"वेळेला"</b> आपल्या मनगटावर बांधून घेण्याची एक वेगळीच मजा असते. </span></blockquote><p></p><p data-path-to-node="3" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">मी स्वतःला कल्पनेत पाहू लागलो—परीक्षेच्या हॉलमध्ये बसलेलो आहे… मनगटाव<br />र घड्याळ बांधलेलं आहे… आणि परीक्षा संपल्यावर मित्रांना ते अभिमानाने दाखवतोय! </span></p><p data-path-to-node="3" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">माझ्या मित्रांपैकी कुणाकडेही असं अॅनलॉग घड्याळ नव्हतं. मी आयुष्यात कधीच आई-वडिलांकडे कसलाही हट्ट केला नव्हता, पण त्या दिवशी मात्र त्या घड्याळासाठी मन आतून हट्ट करू लागलं.</span></p></div><div><p data-path-to-node="3" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">त्यांची भांडवाल्याबरोबर घासाघीस चालू असतानाच मी पप्पांकडे जाऊन म्हणालो, "मला घड्याळ घेऊया ना..."</span></p><p data-path-to-node="4" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">त्यांनी साफ नकार दिला. "नको ते खर्च नकोत" असे म्हणत ते मला शांतपणे दम देऊन गप्प बसवत होते. </span></p><p data-path-to-node="4" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">मग मी आईला मस्का मारायला सुरुवात केली, पण आईनेही नजरेनेच नकार दिला.</span></p><p data-path-to-node="4" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">त्या काळात मुलांसाठी घड्याळं म्हणजे बहुतेक 'डिजिटल'च असायची. अॅनलॉग घड्याळं महाग असायची—अगदी हजार रुपयांच्या आसपास! पण तेव्हा आर्थिक उदारीकरणाची (Liberalization) चाहूल लागली होती. परदेशी बनावटीची, साधी पण आकर्षक अॅनलॉग घड्याळं बाजारात दिसू लागली होती. सहसा गोल किंवा चौकोनी डायल... काळा किंवा पांढरा रंग, लेदरच्या पट्ट्याऐवजी काळा रेक्सीनचा पट्टा आणि स्टीलच्या बॉडीऐवजी क्रोम-प्लेटेड बॉडी! चावी देण्याऐवजी ही घड्याळं सेलवर चालायची, त्यामुळे त्यांची किंमतही कमी होती. ती साधी होती, पण मन मोहून टाकणारी होती.</span></p></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">भांड्यांच्या दुकानदाराने घेतलेली भांडी नीट गिफ्ट पेपरमध्ये पॅक करून दिली. आम्ही त्या दुकानातून बाहेर पडलो आणि मी घड्याळाच्या दुकानात जाण्यासाठी हट्ट धरला. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">त्यात भावोजींनी मला साथ दिली— "अहो, मागतोय तर घ्या एखादं घड्याळ... मुलगा आता मोठा झालाय!"</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">आई-वडील नकार देण्यासाठी वेगवेगळी कारणं देत होते— "तो वस्तू सांभाळत नाही...", "शाळेत हरवेल...", "घरी आधीच दोन घड्याळं पडली आहेत."</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">त्यावर मी ठामपणे म्हणालो, "माझ्याकडे माझं स्वतःचं एकही घड्याळ नाही!" </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">माझ्या या उत्तरावर क्षणभर त्यांच्याकडे काहीच उत्तर नव्हतं; बिचारे खोटे पडल्यासारखे झाले. मी थोडा जास्तच हट्ट केला आणि त्यात भावोजींनीही आमचा हात धरून थेट दुकानातच नेल्यामुळे त्या दोघांचाही नाईलाज झाला.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">दुकानदाराने 'CASIO' च्या हजार रुपयांच्या घड्याळांपासून सुरुवात करत 'Casino' सारख्या ३०० रुपयांच्या ड्युप्लिकेट ब्रँडवर येऊन सगळी घड्याळं काचेवर मांडली. कमीत कमी किंमत तीनशे रुपये होती... आई-पप्पा हताशपणे एकमेकांकडे बघत होते. आई मला दम देण्यासाठी डोळे मोठे करून बघत होती, पण मी मुद्दाम तिच्या नजरेला नजर देत नव्हतो</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">जेव्हा भावोजींनी स्वतःच्या खिशात हात घातला, तेव्हा पप्पांनी नाइलाजाने स्वतःच्या खिशातले पैसे शोधायला सुरुवात केली. परतीच्या प्रवासाला लागणारे आणि आहेरच्या पाकिटात घालायचे पैसे बाजूला काढून जेमतेम अडीचशे रुपये उरत होते. शेवटी, कमीत कमी किमतीचे ते ३०० रुपयांचे घड्याळ घ्यायचे ठरले. माझी अशी काही खास निवड नव्हती किंवा ते किती किमतीचे असावे असा काही हट्टही नव्हता; मला फक्त घड्याळ पाहिजे होते आणि ते स्वस्त 'डिजिटल' घड्याळ नको होते. मनगटावर काहीतरी छान घालायला मिळणार या कल्पनेनेच मी खूप खुश होतो. </span><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEiyVdDmLUNkgpnot3nhDFf6epyX57omRUS9fsZFSDd2MwO594AJmPNcZ0o36H5y6oG7uDYh2F-bWE5jC_jKGXFy3hlfed7Kv0K3_CMBygsHfD3XqCP7mPKvAKGNwVqOzSKYWwUUWbkFPl0NyLZdoHgHhOhOTA8OgQTv1JNew9PlRFCxmfZuYtdiglRxA7Bo" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img alt="original-250-rs-watch-nostalgia" data-original-height="2304" data-original-width="2304" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEiyVdDmLUNkgpnot3nhDFf6epyX57omRUS9fsZFSDd2MwO594AJmPNcZ0o36H5y6oG7uDYh2F-bWE5jC_jKGXFy3hlfed7Kv0K3_CMBygsHfD3XqCP7mPKvAKGNwVqOzSKYWwUUWbkFPl0NyLZdoHgHhOhOTA8OgQTv1JNew9PlRFCxmfZuYtdiglRxA7Bo=w400-h400" title="original-250-rs-watch-nostalgia" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">त्या दिवशी अडीचशे रुपयांत मिळालेली 'अमूल्य' भेट!</td></tr></tbody></table></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">घनघोर घासाघीस झाली! दुकानदार किंमत कमी करायला तयार नव्हता आणि पप्पांकडे त्यापेक्षा जास्त पैसे नव्हते. शेवटी भावोजींनी गावाची ओळख काढत, इकडच्या तिकडच्या गप्पा मारत मारत दुकानदाराला अडीचशे रुपयांवर आणले. पप्पांनी जड अंतःकरणाने मोजून मोजून पैसे दिले. दुकानदाराने ते घड्याळ एका बॉक्समध्ये नीट पॅक करून दिले.</span></div><div><p data-path-to-node="4" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">आईने तो बॉक्स आपल्या खांद्यावरच्या बॅगेत ठेवायला घेतला, पण मी लगेच म्हटले, "मला आताच हे घालायचे आहे!" त्यावर आई म्हणाली, "नको, उद्या परीक्षेला जाताना घाल." मी हट्टाने "नाही" म्हणालो. त्यावर भावोजी पुन्हा मदतीला आले, "अहो, घालू द्या की त्याला!" आईने माझ्याकडे एक जळजळीत कटाक्ष टाकला, पण मी त्याकडे दुर्लक्ष केले. तो रिकामा बॉक्स आईच्या बॅगेत टाकला आणि घड्याळ हातात बांधूनच मी दुकानातून बाहेर पडलो</span></p><p data-path-to-node="3" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">भावोजी दुकानातून बाहेर पडले आणि त्यांच्या मागे मीही निघालो. बाहेर पडता पडता हातातल्या घड्याळाकडे कौतुकाने बघत मी उगाचच एक डायलॉग मारला, "मग, होते ना तुमच्याकडे पैसे... उगाच 'नाही नाही' म्हणत होतात!"</span></p><p data-path-to-node="4" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">बास्स! पप्पांचा पारा चढला. भावोजींच्या नकळत त्यांनी माझ्या पाठीत एक धपाटा घातला. तो हलकाच होता, पण त्यामागची चीड आणि हतबलता मला लगेच समजून आली. आईने तिथल्या तिथे स्पष्ट सांगितले, "आता रिक्षाने जायला पैसे उरले नाहीत, बसने गपचूप जायचे!"</span></p><p data-path-to-node="5" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">आई-पप्पांचा घरातून निघताना जो आनंदी मूड होता, तो आता पूर्णपणे बदलला होता. लग्नाच्या हॉलमध्ये पोहोचल्यावरही दोघेही अगदी शांत होते; फक्त चेहऱ्यावर एक खोटे हसू आणून लोकांच्या भेटीगाठी घेत होते.</span></p><p data-path-to-node="3" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">मी उरलेल्या अर्ध्या महिन्याचं बजेट बिघडवलं होतं... मला माझ्या चुकीची थोडीफार जाणीव होऊ लागली होती, पण आता मी काहीच करू शकत नव्हतो. </span></p><p data-path-to-node="3" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">लग्नाचं जेवण आटोपून आम्ही निघालो. मला वाटलं होतं की, निदान माझ्या परीक्षेचा विचार करून तरी ते रिक्षा करतील; पण आम्ही अर्धा किलोमीटर चालत बस स्टॉपवर पोहोचलो आणि दुपारच्या कडकडीत उन्हात उभे राहिलो. रिक्षासाठी खर्च करायला खरंच पैसे उरले नव्हते.</span></p><p data-path-to-node="4" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">पूर्ण प्रवास अगदी शांततेत झाला... घरी आल्यावरही तीच जीवघेणी शांतता कायम होती. मला वाटलं होतं की, घरी गेल्यावर माझ्यावर ओरड पडेल किंवा मला मार बसेल, पण दोघेही मला काहीच बोलले नाहीत.</span></p><p data-path-to-node="4" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">"वाढतं वय आहे, काही इच्छा होणारच... जाऊ द्या... आतापर्यंत त्याने कधी कशाचा हट्ट केला नाही, पहिल्यांदाच काहीतरी मागितलं आहे," असं सांगून आईने बहुतेक पप्पांची समजूत काढली असावी.</span></p><p data-path-to-node="4" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;"><b></b></span></p><blockquote><span style="font-family: arial;"><b>पण जगात सगळी सोंगं आणता येतात, पैशाचं सोंग मात्र आणता येत नाही! </b></span></blockquote><p></p><p data-path-to-node="4" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">पप्पांना पुढे महिनाभर घर चालवायचं होतं. पुढचे दहा दिवस तरी घरात पूर्ण 'सन्नाटा' होता. आई-पप्पा एकमेकांशी मोजकेच बोलत होते. घरात एक आठवडा भाजी आणली गेली नाही; रोज फक्त वरण-भात आणि खिचडी बनत होती, तोंडी लावायला फक्त लोणचं... घरातील ते तणावाचं वातावरण निवळायला शेवटी पुढचा पगारच यावा लागला.</span></p></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">पण त्याही परिस्थितीत दोघांनी माझ्यावर कधीच राग काढला नाही, किंवा मला कधी दोषही दिला नाही. ते मला कधी टोचून बोलले नाहीत किंवा माझ्यावर वैतागले नाहीत. मीही मग शहाण्या मुलासारखा वागलो; मन लावून अभ्यास केला आणि ते घड्याळ अतिशय सांभाळून वापरले.</span></div><div><p data-path-to-node="4" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">त्या घड्याळाची किंमत केवळ अडीचशे रुपये होती, पण त्यामागचा माझ्या आई-वडिलांचा त्याग मात्र खरोखर <b>'अमूल्य'</b> होता.</span></p></div><div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">ते घड्याळ अतिशय साधे आणि ड्युप्लिकेट होते... काही वर्षांनंतर ते साहजिकच बंद पडले. पण मी ते माझ्या छोट्या हँडबॅगमध्ये आजही जपून ठेवले आहे. त्याची किंमत तेव्हाही कमीच होती, पण ज्या परिस्थितीत ते घेतले गेले, त्या काळात ते माझ्यासाठी 'अमूल्य' होते... आणि आजही ते माझ्यासाठी तितकेच मौल्यवान आहे आणि पुढेही राहील.</span></div><div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;"><br /></span></div><div><p data-path-to-node="4" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">वेळ दाखवणारे ते घड्याळ आता जरी बंद असले, तरी त्या घड्याळाने आणि त्या एका दिवसाने मला आयुष्यभरासाठी 'वेळेची' आणि 'पैशाची' खरी किंमत शिकवली. ⏳ कारण ते माझ्यासाठी फक्त एक घड्याळ नाही; तो माझ्या आई-वडिलांच्या प्रेमाचा, त्यागाचा आणि माझ्या बालपणातील एका मोलाच्या शिकवणीचा अनमोल ठेवा आहे.</span></p><p data-path-to-node="5" style="text-align: justify;"><b data-index-in-node="0" data-path-to-node="5"><span style="font-family: arial;"></span></b></p><blockquote><b data-index-in-node="0" data-path-to-node="5"><span style="font-family: arial;">खरंच, काही घड्याळे फक्त वेळ दाखवतात... पण काही घड्याळे मात्र त्या काळाची 'वेळ' दाखवतात!</span></b></blockquote><p></p></div></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;"><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEiUX7E14rRh3QcGaDT8BqzeRP6kHe74dI4sY-0JaeTz0vgzu37BNPisgUEwK6-KKmGYyKjogX9V9l3Spm7bpvxSqdbW2MgEDAEvY2ZceHQgp4QfzwlOM59-ftq1ZXgIoT9m-RiJ357yTyCQ7iM3Xcvwls1kjuh6Z7wYdiV3n1mOXjv2hSxiCulAqZlJVi2N" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img alt="original-250-rs-watch-nostalgia" data-original-height="3770" data-original-width="1975" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEiUX7E14rRh3QcGaDT8BqzeRP6kHe74dI4sY-0JaeTz0vgzu37BNPisgUEwK6-KKmGYyKjogX9V9l3Spm7bpvxSqdbW2MgEDAEvY2ZceHQgp4QfzwlOM59-ftq1ZXgIoT9m-RiJ357yTyCQ7iM3Xcvwls1kjuh6Z7wYdiV3n1mOXjv2hSxiCulAqZlJVi2N=w210-h400" title="original-250-rs-watch-nostalgia" width="210" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: x-small;">ती वेळ आता थांबली असली, तरी आठवणी आजही जिवंत आहेत...</span></td></tr></tbody></table><br /><br /></span></div></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;">तुमच्याही आयुष्यात अशी एखादी वस्तू आहे का, जी आजही तुम्हाला तुमच्या आई-वडिलांच्या त्यागाची आठवण करून देते? कमेंट्समध्ये नक्की सांगा!</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;"><br /><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div>Ashish Sawanthttp://www.blogger.com/profile/13929638411894959862noreply@blogger.com2Thane, Maharashtra, India19.2122949 72.977166099999991-9.0979389361788456 37.820916099999991 47.522528736178842 108.13341609999999tag:blogger.com,1999:blog-7229057083788341687.post-50088229790000038992025-10-30T22:44:00.001+05:302025-10-30T22:49:19.484+05:30कथकली मुद्रा | मुन्नार | केरळ<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">काही कथकली मुद्रा मुन्नार, केरळ येथे क्लिक केलेल्या !!!</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEgh297M0iWXIbSJd_FTlV5kqOhkeH1Ww1oM3dLjra474hp9lG_0y4dAzHUP0SJYoZ4WXQ4ZWOrSzo--GtXsKFA876CHrnxlZivRWwoV1odVjjV3vlEEsLXzvB-L47-CPtAbk29e9enkFcnwrbNoC7SFYIBDn-Gr5ff_fQf3iJIJe2f0EDFLGPrL91AfPMpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="360" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEgh297M0iWXIbSJd_FTlV5kqOhkeH1Ww1oM3dLjra474hp9lG_0y4dAzHUP0SJYoZ4WXQ4ZWOrSzo--GtXsKFA876CHrnxlZivRWwoV1odVjjV3vlEEsLXzvB-L47-CPtAbk29e9enkFcnwrbNoC7SFYIBDn-Gr5ff_fQf3iJIJe2f0EDFLGPrL91AfPMpg=w640-h360" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEgkcCwHdC6ZmcZ0i8T1bSgP-VYqtyM-jGGrBAUze4XYVdoGxcc9GtuJBx97islezSWfGA3D2voMhwOLsXErK03p6J_4szo_lUvy4X9oZPFXdzTDCBExF7ufcN2b41uvw8by0g1nA_bxeBJlZKHrtnwxpKAWoS4Wz-Z7WaCrEzlXJY6E-YBWyqaXmUcy4CQH" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img data-original-height="1920" data-original-width="1080" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEgkcCwHdC6ZmcZ0i8T1bSgP-VYqtyM-jGGrBAUze4XYVdoGxcc9GtuJBx97islezSWfGA3D2voMhwOLsXErK03p6J_4szo_lUvy4X9oZPFXdzTDCBExF7ufcN2b41uvw8by0g1nA_bxeBJlZKHrtnwxpKAWoS4Wz-Z7WaCrEzlXJY6E-YBWyqaXmUcy4CQH=w360-h640" width="360" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEhCq4q6CiUJdw2PU_FKQDHMSHZqnx45SWecKczAaAaqFolBFRa_1r66oNGHXd05Z7ymcqtslKp7QKu1Sa16fZ4wxxe0TRHWV1xdgg51AZ3xX9Gp3tyKmU0vRJ0ZwNCbznAVEosZsC-bP2r0-x1j3UGMVx5F7pdG0gAJlyrkw0zt0mQYWqqtz0r6jpMBPDRB" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="360" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEhCq4q6CiUJdw2PU_FKQDHMSHZqnx45SWecKczAaAaqFolBFRa_1r66oNGHXd05Z7ymcqtslKp7QKu1Sa16fZ4wxxe0TRHWV1xdgg51AZ3xX9Gp3tyKmU0vRJ0ZwNCbznAVEosZsC-bP2r0-x1j3UGMVx5F7pdG0gAJlyrkw0zt0mQYWqqtz0r6jpMBPDRB=w640-h360" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEgSpeyN46BLh-RGvSLdzRh8b71ofRRkX4zaRkQUAy8wEXDKVjg-Ho-MY54sRRM8sXMQodoWe47ltXgfloKLTErjNGII8Qbv5HUe7P3GrbVWEhn4jKt4SFnG0zuEchHoXg2_QwDkcISQpOrYQZRBctsDxzIGoJQjEiXqXm9uD60b80gOpZd1PEc6mU0KaBu2" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="360" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEgSpeyN46BLh-RGvSLdzRh8b71ofRRkX4zaRkQUAy8wEXDKVjg-Ho-MY54sRRM8sXMQodoWe47ltXgfloKLTErjNGII8Qbv5HUe7P3GrbVWEhn4jKt4SFnG0zuEchHoXg2_QwDkcISQpOrYQZRBctsDxzIGoJQjEiXqXm9uD60b80gOpZd1PEc6mU0KaBu2=w640-h360" width="640" /></a></div><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEjN1ibvN99F8n939gGcw4zXcwdRNtDcZTo5DNWceQBVe2cSKXTOb2b62PiUI-jP6JLhu-qx36k3FzvpzpF-s95z3IfyAo3JAysp31onRTbn1LMNCuHzij-2zi1FqRxl54kc3gwPcVqYFWXwMpRz-tmaGSFy2BNyjW1Y3lMHWiifML0L0qhYrsbMK-VzNM1U" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="360" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEjN1ibvN99F8n939gGcw4zXcwdRNtDcZTo5DNWceQBVe2cSKXTOb2b62PiUI-jP6JLhu-qx36k3FzvpzpF-s95z3IfyAo3JAysp31onRTbn1LMNCuHzij-2zi1FqRxl54kc3gwPcVqYFWXwMpRz-tmaGSFy2BNyjW1Y3lMHWiifML0L0qhYrsbMK-VzNM1U=w640-h360" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEjI-OgovZCV6rYQa6o15BR_00t2Z7GlVFZS9vGJ1A7hSi93HH_MOwMbSSGvLdFh5Ftrh2S-Qhs4KnDAhqBkiebmU5GlKFaCHHWG4AAvGh-Z2TKJmpXBVVY6S0ZK9JJsVVFCmcUpi9kxWDVi9nUHtVMClI31NlPSbnqKUL5dzoQBbSVEKZbyksTRbjwEF9Mb" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="360" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEjI-OgovZCV6rYQa6o15BR_00t2Z7GlVFZS9vGJ1A7hSi93HH_MOwMbSSGvLdFh5Ftrh2S-Qhs4KnDAhqBkiebmU5GlKFaCHHWG4AAvGh-Z2TKJmpXBVVY6S0ZK9JJsVVFCmcUpi9kxWDVi9nUHtVMClI31NlPSbnqKUL5dzoQBbSVEKZbyksTRbjwEF9Mb=w640-h360" width="640" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEhNohCcQXj8JcfvhLY72sB5wER6evVecpjvokfnLdp85oAAt4zMH3Epj6go5ZzfWtFjeCwuTT_QC7DeT9vG204lMUz3rIC1gjIx40HMob5WbqXX_reWrWmeKGMkxC7sBUxFF79AGTmh3JYLo29DdnNtGnEcG7pz_xl-8POSxvRApLe0JR0crtoZRqX1XzMt" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="360" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEhNohCcQXj8JcfvhLY72sB5wER6evVecpjvokfnLdp85oAAt4zMH3Epj6go5ZzfWtFjeCwuTT_QC7DeT9vG204lMUz3rIC1gjIx40HMob5WbqXX_reWrWmeKGMkxC7sBUxFF79AGTmh3JYLo29DdnNtGnEcG7pz_xl-8POSxvRApLe0JR0crtoZRqX1XzMt=w640-h360" width="640" /></a></div><br /> <p></p>Ashish Sawanthttp://www.blogger.com/profile/13929638411894959862noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7229057083788341687.post-44501280014716978112024-01-02T09:00:00.005+05:302025-10-30T21:23:11.572+05:30दृष्टिकोन !!<p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana;"><u><b>घटना पहिली </b></u></span></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana;">जवळपास अठरावीस वर्षांपूर्वी एका मित्राच्या शेजारच्या कुटुंबामध्ये एक अपघात झाला होता. त्या कुटुंबाचा एकुलता एक मुलगा रॉयल एनफील्ड बुलेट चालवत असताना अपघात होऊन रस्त्याच्या दुभाजकावर आपटून जागच्या जागी वारला होता. बुलेटचे थोडे फार नुकसान झाले होते. रस्त्यावरच्या लोकांनी उचलून हॉस्पिटलला घेऊन गेले पण काही उपयोग झाला नाही. त्या कुटुंबावर तो मोठा आघात होता. त्याच्या पालकांची रडून रडून झालेली हालत अजून ही डोळ्यासमोर आहे. </span></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana;">त्या काळात शेकडा एका व्यक्तीकडे एखादी बुलेट असायची. अपघात झालेली बुलेट त्याच्या वडिलांची खूप आवडती बुलेट होती. त्यांनी आपल्या मुलासारखीच खूप चांगल्यारीतीने तिची जपणूक केली होती. त्यांच्या धारदार व्यक्तिमत्वाला ती बुलेट खुलून दिसायची. मुलगा मोठा झाल्यावर तो पण बुलेट वापरायला लागला. पण अचानक त्या बुलेटला झालेल्या अपघातमध्ये मुलाला गमावल्यानंतर त्यांचे त्या बुलेट वरून मनच उडून गेले. झालेला अपघात बुलेट च्या चुकी मुळे की त्या मुलाच्या चुकी मुळे झाला हे कळायला मार्ग नव्हता पण त्यांनी ती बुलेट समोर नकोशी वाटायला लागली पण ती विकून टाकावीशी पण वाटत नव्हती. मनावर मोठा दगड ठेवून त्यांनी ती विकायला काढली. </span></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana;">अपघात झालेली बुलेट म्हणून कोणी ग्राहक पण लवकर येत नव्हते. त्याच्या आईचे म्हणणे होते बुलेट कोणाला न विकता भंगार मध्ये देऊन तोडून टाकावी जेणेकरून परत असा कोणाचा अपघात होऊ नये. </span></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana;">हो ..नाही करता करता शेवटी त्यांनी बुलेट भंगारवल्याला पूर्ण तोडून स्क्रॅप मध्ये टाकण्यासाठी दिली. भंगारवाल्याने त्याचे पुढे काय केले माहीत नाही.</span></p><p style="text-align: justify;"></p><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana; text-align: left;">त्या आई वडिलांना आपल्या मुलाच्या निधनाला जवाबदार असलेली ती बुलेट जवळपास पण नको होती.</span></div><span style="font-family: verdana; text-align: left;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">----------------------------------------------------------------------------<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxlj3TI5cvzfbn7Qnf8S8Yt49OMX6p4WNVzeI7M-Cz94QbkADodYyt2M1tM1jjM7Q9pRY4O9-jk2SUApJYsmQOYrwuWut51KSZZJp4lAGhUHFzPMXsjDdcA6n3FZTkrSuPh7kp1U3HDOBib3eMPin5u2OAF78Mx8NXHKUwUE4r896bzCViWMCfvpHgVlDw/s612/bulllet%20rider.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="448" data-original-width="612" height="58" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxlj3TI5cvzfbn7Qnf8S8Yt49OMX6p4WNVzeI7M-Cz94QbkADodYyt2M1tM1jjM7Q9pRY4O9-jk2SUApJYsmQOYrwuWut51KSZZJp4lAGhUHFzPMXsjDdcA6n3FZTkrSuPh7kp1U3HDOBib3eMPin5u2OAF78Mx8NXHKUwUE4r896bzCViWMCfvpHgVlDw/w80-h58/bulllet%20rider.jpg" width="80" /></a></div></span><span style="font-family: verdana;"><div style="text-align: justify;"><b><u><div><br /></div><div><br /></div></u></b></div><div style="text-align: justify;"><b><u>
<script async src="https://pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js?client=ca-pub-9444651542885120"
crossorigin="anonymous"></script>
<ins class="adsbygoogle"
style="display:block; text-align:center;"
data-ad-layout="in-article"
data-ad-format="fluid"
data-ad-client="ca-pub-9444651542885120"
data-ad-slot="3319096816"></ins>
<script>
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
</script>
दुसरी घटना </u></b></div></span><p></p><p style="text-align: justify;">जळगावला असताना बँकेच्या एका शाखेत एक नवीन मुलगा लागला होता. आसामचा राहणारा होता. पहिलाच जॉब आणि पहिलीच पोस्टिंग अडीच हजार किलोमीटर दूर जळगाव मध्ये. तरुण कोवळे वय, काहीतरी करण्याची जिद्द, गरम रक्त पण तेवढाच नम्र स्वभाव, हुशार आणि कामामध्ये प्रामाणिक असल्यामुळे अल्प कालावधीत तो सगळ्यांचा लाडका झाला. त्याला स्पोर्ट्स बाइक ची भरपूर क्रेझ ...आपल्या कमाईने त्याने नवीन स्पोर्ट्स बाइक घेतली. बाईक स्पीड मध्ये चालवायची खूप आवड. इतर सहकार्यांनी स्पीड कमी करण्यावर समजावून पण संगितले होते. पण तरुण रक्त ते... साहसी गोष्टी करण्याच्या कोवळ्या वयात ह्या गोष्टी समजत नाही.</p><p style="text-align: justify;">कोविडचा दुसर्या लाटेचा लॉक डाउन चालू असताना बँका अर्धा दिवस चालू असायच्या. तो ऑफिस मधून निघून एका हॉटेल मध्ये जेवणाचे पार्सल आणायला गेला आणि एका वळणावर गाडी घसरून तो रस्त्यावर पालथा पडला. तो जो पडला तो कधी उठलाच नाही. शरीरातून एक थेंबही रक्त आले नव्हते. आतल्या आत हृदयाला मुका मार लागून तो जागीच मृत्यू पावला. लॉकडाउन मुळे रस्त्यावर वर्दळ पण नव्हती. खूप वेळाने रस्त्यावरून जाणार्या एका माणसाने त्याला बघून ओळखले आणि बँकेतील दुसर्या कर्मचार्याला फोन केला. त्याला हॉस्पिटल मध्ये घेऊन गेले पण डॉक्टरांनी आधीच त्याला मृत घोषित केले. सगळ्यात मोठी गोष्ट होती ती त्याच्या आई वडिलांना कळवणे.</p><p style="text-align: justify;">मोठ्या मुश्किलीने त्यांनी त्याच्या मोबाइल मधून नंबर घेऊन त्याच्या वडिलांना निरोप दिला. वडील दोन अडीच हजार किलोमीटर दूर...यायचे म्हटले तरी कमीत कमीत दोन दिवस जाणार. त्यांच्या घरापासून एयरपोर्ट 6..7 तास अंतरावर. जळगावला जवळचा एयरपोर्ट मुंबई किंवा नागपुर. तिथून परत 7..8 तासाचा प्रवास करून जळगाव... कमीत कमी दोन दिवस त्यांना लागणार होते...त्यात लॉकडाउन....दुसर्या राज्यातून आल्यावर 14 दिवसांचा विलग्नवास (quarantine).... लॉकडाउन मुळे ट्रेनच्या तिकीट मिळत नव्हत्या. खाजगी वाहन करून येणे शक्य नव्हते. त्याच्या आई वडिलांपुढे काहीच मार्ग नव्हता. कसे तरी करून ते इथे पोचले असते तरी त्याचे पार्थिव परत कसे घेऊन जाणार हा मोठा प्रश्न.</p><p style="text-align: justify;">शेवटी आई वडिलांनी नाइलाजाने आपल्या मुलाचे पार्थिव तुम्हीच रुग्णवाहिकेमधून पाठवून द्या म्हणून संगितले. इकडे डॉक्टरांनी पोस्टमार्टेम वगैरे सोपस्कार करून पार्थिव बँकेच्या शाखा अधिकारांच्या हवाली केले. हे सगळे बँकेच्या अधिकारांच्या ओळखीमुळे शक्य झाले नाहीतर पार्थिव फक्त नातलागांच्या हवाली केले जाते. </p><p style="text-align: justify;">त्याचे पार्थिव एक रुग्णवाहिका करून त्याच्या घरी आसामला पाठवण्यचे ठरवले. एक पूर्ण वातानुकूलित एसी रुग्णवाहिका बोलावून त्यात बर्फाच्या पेटीत त्याचे पार्थिव ठेवून घेतले. सोबतीला तीन ड्राईवर दिले जेणेकरून गाडी कुठे न थांबता डायरेक्ट आसामला पोचेल... पार्थिव घेऊन जाण्यासाठी लागणारे सगळे कागदपत्र, ड्राइव्हर चे ई-पास, त्यांचे तीन दिवसाचे खाणे पिणे (कारण मध्ये हॉटेल भेटतील..नाही भेटतील), आंतरराज्य ट्रान्सफर चे पेपर असे सगळे सोपस्कार करून त्याचे पार्थिव आसामला पाठवण्यात आले. बँकेच्या ओळखीमुळे सगळ्या गोष्टी अर्ध्या दिवसात जमवणे सोपे झाले सामान्य माणसाच्या आवाक्यात ह्या गोष्टी जमल्याच नसत्या.</p><p style="text-align: justify;">तीन दिवसाचा प्रवास त्या रुग्णवाहिकेने दोन दिवसात केला आणि ते पार्थिव त्याच्या आईवडिलांकडे पोहचवले. तिथेच त्याचे अंत्यसंस्कार झाले.</p><p style="text-align: justify;">त्याची स्पोर्ट्स बाइक पोलिस स्टेशन मध्येच तशीच पडून होती. काही महिन्यांनी त्याच्या आई वडिलांनी पोलिसांशी बोलणी करून बँकेच्या अधिकार्यामार्फत ती बाइक स्पेशल ट्रान्सपोर्टने त्यांच्या घरी मागवून घेतली.</p><p style="text-align: justify;">त्या मागे त्यांचा एकच उद्देश्य होता. की त्यांच्या मुलाची ती सगळ्यात आवडती गोष्ट होती त्याचा खूप जीव होता त्या बाईकवर आणि मुलाच्या शेवटच्या क्षणी तीच त्याच्या सोबत होती. म्हणून त्यांनी तो खर्च करून ती गाडी मागवून घेतली.<br /></p><p style="text-align: justify;"></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">वरील दोन्ही घटना जवळपास सारख्याच...दोन्ही कुटुंबाच्या लाडक्या मुलांचा अपघाती मृत्यू...एका कुटुंबाने बुलेटला दोषी ठरवून तिचे अस्तित्व मिटवून टाकले. दुसर्या कुटुंबाने स्पोर्ट्स बाईकला मुलाची शेवटची आठवण म्हणून दोन हजार किमीचा प्रवास करून मागवून घेतले.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgG14KwdipvbxQnkNGwjel4NQrLd1P1D8BlKMt3yQwLiDM07pDls5mZ_dcOSFL4-jdAdoLdUfB0JrfpYxo4ZIMy7MK4P2DnLrZGbd52zlA-VdbZ8ix_WFxluJiMPjjUQ3tz5Kt13hB5wRpAc151tuJOn66-tpvbPf44wgdAxvpvr1AzMlocdYyua6h_XhVj/s450/216487303-vector-velocity-capturing-motorbike-beauty-expressing-freedom-in-pixels-motorcycle-vector.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="450" height="75" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgG14KwdipvbxQnkNGwjel4NQrLd1P1D8BlKMt3yQwLiDM07pDls5mZ_dcOSFL4-jdAdoLdUfB0JrfpYxo4ZIMy7MK4P2DnLrZGbd52zlA-VdbZ8ix_WFxluJiMPjjUQ3tz5Kt13hB5wRpAc151tuJOn66-tpvbPf44wgdAxvpvr1AzMlocdYyua6h_XhVj/w84-h75/216487303-vector-velocity-capturing-motorbike-beauty-expressing-freedom-in-pixels-motorcycle-vector.jpg" width="84" /></a></div><p></p><p style="text-align: justify;">आयुष्यात चूक आणि बरोबर असे काहीच नसते...प्रत्येकाचा पाहण्याचा <b>दृष्टिकोन</b> त्या गोष्टींना चूक किवा बरोबर ठरवतो.</p><div style="text-align: justify;"><br /></div><p style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjDjFEUr-jJxRMy7sHCmNceMcpX5sTrkA8OANDDk_ACmMjVlsFASvj6YoKeGGoMv3V9UhxjysyJCoc7R8b6X_S_JZwbMYMUJwdBVQQR5vzApIBQg6pCt7W5LJ6aWw6UGxVEj60_iPm-El9OzfFUG1W30LkiHUWa489lRGO5featw1RRdP89haY9pJ4NP0i3/s1080/%E0%A4%A6%E0%A5%83%E0%A4%B7%E0%A5%8D%E0%A4%9F%E0%A4%BF%E0%A4%95%E0%A5%8B%E0%A4%A8.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1080" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjDjFEUr-jJxRMy7sHCmNceMcpX5sTrkA8OANDDk_ACmMjVlsFASvj6YoKeGGoMv3V9UhxjysyJCoc7R8b6X_S_JZwbMYMUJwdBVQQR5vzApIBQg6pCt7W5LJ6aWw6UGxVEj60_iPm-El9OzfFUG1W30LkiHUWa489lRGO5featw1RRdP89haY9pJ4NP0i3/w400-h400/%E0%A4%A6%E0%A5%83%E0%A4%B7%E0%A5%8D%E0%A4%9F%E0%A4%BF%E0%A4%95%E0%A5%8B%E0%A4%A8.png" width="400" /></a></p><p style="text-align: justify;"><br /></p>Ashish Sawanthttp://www.blogger.com/profile/13929638411894959862noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7229057083788341687.post-62654269636677376442023-12-07T17:00:00.003+05:302025-10-28T16:16:43.313+05:30इन्तेहाँ हो गई...इंतेझार की | शराबी |<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>
१९८४</i></b></span> साली प्रकाश मेहरा अमिताभ बच्चन ला घेऊन एक चित्रपट काढतो. ह्या वर्षातला अमिताभचा हा दुसरा चित्रपट. पहिला श्रीदेवी बरोबर केलेला इन्किलाब हा जेमतेम चालला होता. मागल्या वर्षी म्हणजे १९८३ मध्ये चार पैकी एकच चित्रपट हिट होता "कुली". पण तो सुद्धा त्याला झालेला अपघातातून वाचल्यामुळे. त्यामुळे त्याला बॉक्स ऑफिस वर एका जबरदस्त हिटची गरज होती. सिनेमाचे समीक्षक अमिताभ वर टीका करायची एक ही संधि सोडत नव्हते. त्यामुळे त्यांची तोंडे बंद करण्यासाठी तर त्याला एका हिट चित्रपटाची जास्तचं गरज होती.</div>
<div style="text-align: justify;">
<br /></div>
<div style="text-align: justify;">
प्रकाश मेहरानी दिलेली ऑफर अमिताभ लगेच स्वीकारतो. कारण प्रकाश मेहरा बरोबर त्याचे आधीचे पाच चित्रपट ओळीत हिट झालेले होते. (जंजीर, हेराफेरी, लावारीस, मुकद्दर का सिकंदर आणि नमक हलाल). त्यामुळे अमिताभला ह्या चित्रपटाकडून खूप आशा होती. ह्या चित्रपटात त्याला एका मद्यधुंद तरुणाचा रोल सादर करायचा होता. चित्रपटाच्या शुटिंगला सुरुवात व्हायच्या आधीच फटाके वाजवताना त्याच्या हाताला जखम होते. त्यामुळे पूर्ण चित्रपट त्याला आपला हात कायम कोटाच्या खिशात घालून ठेवायला लागतो आणि पुढे तीच त्याची स्टाईल बनते.<br />
<br /></div>
<div>
<div style="text-align: justify;">
</div>
<div style="text-align: justify;">
मी त्याच्या "शराबी" चित्रपटाबद्दलचं बोलतोय. त्यात त्याने आपली 'अँग्री यंग मॅन' ची इमेज कायम ठेवत रोमॅंटिक इमेज सादर केली आणि तो प्रेक्षकांची आणि समीक्षकांची दाद घेऊन गेला. एका गर्भश्रीमंत दारुड्या मुलाची इमेज त्याने आपल्या ढंगात सादर केली. त्याच्यासाठी हा दमदार कमबॅक होता. </div>
<div style="text-align: justify;">
<br /></div>
<div style="text-align: justify;">
ह्या चित्रपटातील अमिताभच्या भूमिकेचे जेवढे कौतुक झाले तेवढेच चित्रपटाच्या दिग्दर्शन, कथा आणि संगीताचे झाले. किंबहुना चित्रपटाच्या संगीताचे कौतुक जास्त झाले. ह्या चित्रपटाला संगीत बप्पीदांचे -बप्पी लहीरींचे होते. बप्पीदांना ह्या चित्रपटासाठी फिल्मफेयर पुरस्कारपण मिळाला होता. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">चित्रपटातील सर्वच गाणी हिट होती. </div>
<div style="text-align: justify;">
<br /></div>
<div style="text-align: justify;">
मुझे नौलाखा मंगा दे</div>
<div style="text-align: justify;">
मंझिले अपनी जगह है</div>
<div style="text-align: justify;">
दे दे प्यार दे </div>
<div style="text-align: justify;">
जहां चार यार मिल जाये</div>
<div style="text-align: justify;">
आणि </div>
<div style="text-align: justify;">इन्तेहाँ हो गई इंतेझार की<br />
<br />
तशी ह्या चित्रपटातील सर्वच गाणी मला आवडतात. पण खास करून <span style="font-weight: bold;"> इन्तेहाँ हो गई </span><b>....</b> आणि <b>मंझिले अपनी जगह है</b> ही दोन गाणी जरा जास्त भाव खावून जातात.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div>
<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: 700;">इन्तेहाँ हो गई </span><span style="text-align: left;"><b>... </b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">गाण्याची सुरुवातच गिटारच्या सुंदर पीस ने आणि किशोरदाच्या 'ल' च्या बाराखडीत गायलेल्या हमिंग ने होते.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">किशोरदा ने नंतर उचक्या देत गायलेल्या गाण्याने तर ह्या गाण्याला चार चाँद लावले. बप्पीदा ने गिटार, व्हायोलिन, तबला, पिपाणी, ड्रम ह्या सगळ्या वाद्यांची सरमिसळ इतकी उत्तम रित्या केली आहे की त्याला तोडच नाही. किशोरदा च्या उदासभरी गाण्याचा मौहोल आशा ताईच्या आवाजाने एकदम जिंदादील होऊन जातो. वातावरणात आलेली मरगळ निघून जाते. किशोरदा आणि आशा ताई सारख्या गायकांकडून दुःख आणि आनंद अश्या दोन टोकांचे भाव एकाच गाण्यातून गाऊन घेऊन त्यात वाद्यांची उत्तमरीत्या सरमिसळ करून सुंदर गाणे बनवणे फक्त बप्पीदाच करू शकतो. सुरूवातीला आणि शेवटी वेगळे बोल असणारे आणि विरूद्ध भाव दर्शवणारे गाणे कदाचित एखादेच असेल.</div><div style="text-align: justify;">अमिताभ ने हलत डुलत, हात खिशात घालून आणि मान उडवत जागच्या जागी केलेला अभिनय आणि जयाप्रदाचे उत्तम नृत्य ह्या गाण्याला ऑन-स्क्रीन सुद्धा प्रेक्षणीय बनवते.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><span style="text-align: justify;"> </span><b style="text-align: justify;">मंझिले अपनी जगह है</b><span style="text-align: justify;"> गाण्यावर पुढच्या ब्लॉग मध्ये..</span></div><div><span style="text-align: justify;"><br /></span></div><div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNtF3TsPVhFDwiznr0dANfKE8LYBt6eOJGzNzm-lXoogyGX37YOM3YRm4TUDRZ9vjXn7_KtlBuMu-6HiXbxCcfSa-qasVEeYu2eOmbD4eNwT4FbIJUfAqY9MxD4BT4ml9Wv8_ph7k81wB3XtJvIUuJ0jlFVLSc1T4jeiI5oUbfKbT6lZHXKgZCZ1mMCMrn/s986/inteha%20ho%20gayi%20sharabi.png" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" data-original-height="503" data-original-width="986" height="326" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNtF3TsPVhFDwiznr0dANfKE8LYBt6eOJGzNzm-lXoogyGX37YOM3YRm4TUDRZ9vjXn7_KtlBuMu-6HiXbxCcfSa-qasVEeYu2eOmbD4eNwT4FbIJUfAqY9MxD4BT4ml9Wv8_ph7k81wB3XtJvIUuJ0jlFVLSc1T4jeiI5oUbfKbT6lZHXKgZCZ1mMCMrn/w640-h326/inteha%20ho%20gayi%20sharabi.png" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><i><span style="font-size: xx-small;">Amitabh </span></i><span style="font-size: xx-small;"><i>Bachchan</i></span></td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><span style="text-align: justify;"><br /></span></div>
</div>
</div>
भोवराhttp://www.blogger.com/profile/11477024367758008132noreply@blogger.com0Thane, Maharashtra, India19.2183307 72.9780897-9.0919031361788463 37.8218397 47.528564536178848 108.1343397