Bhutanchya Goshti -Marathi Horror Stories

प्रपोज – मराठी भय कथा-2

2023-11-25T19:55:00.001-08:00

प्रपोज – मराठी भय कथा

Marathi Bhay Katha –【 भाग २. 】

………
तीला प्रपोज करायच ठरवल… तीच्या मनात काय आहे माहीत नव्हत पन ते अचानक हे शहर सोडून गेले तर…..? दिवस फिक्स केला… मेसेज टाकला…Propose Marathi Bhay Katha
‘ रंकाळा. 11, am ‘
रिप्लाय आला.. ‘ वाढदिवस आहे वाटत…’
‘हो..’ मी ही मेसेज चिकटवला..
मी जरा अधिकच उतावळा झालेलो… अर्धातास आधीच पोहोचलो..
एक छानस गुलाबाच फुल शर्टच्या आत लपवुन मी तीची वाट पहात बसलेलो..
ती आली… क्लासवरून थेट ठरलेल्या ठिकानी… नेहमीसारखीच सुरेख दिसत होती… ब्लॅक जीन्स . पिंक टॉप, चमकदार सोनेरी केस जे आजही नेहमीप्रमाणेच मोकळे सोडलेले. कानात छानशा रिंग तर कपाळावर बारीकशी टीकली.. दुरूनच स्माईल करत पुढ आली…
” आज सुट्टी तुला….?” बॅग बाजुला ठेवत बाकड्यावर बसली….
” नाही ग…. एक खुपच Importent काम होत म्हणुन सुट्टी घेतली..”
थोडा वेळ काय बोलाव सुचेनास झाल ..
ती मात्र नेहमीच्या गमती सांगण्यात दंग होती हसता हसता दोन वेळा माझ्या पाठीवर नेहमीसारखीच चपाट मारली, पन माझ लक्ष कशातच नव्हत.. मी तीच गोड हसण ,बोलण मन लाऊन ऐकत होतो.. पन तीला ‘प्रपोज’ करायच आहे या विचारान काळीज मात्र धडधडत छातीतुन बाहेर येतय की काय अस वाटु लागल..
” काय झालय तुला….असा गप्प का…?”
शेवटी सारा धीर एकवटला.. डोळे बंद केले , माझ्या शर्टमधे हात घालत ते गुलाबाच फुल बाहेर काढल आणी तीच्या निरागस ,
गोड चेह-याकडे पहात म्हणालो
” प्रिया…….तु….तु…मला खुुप , खुप आवडतेस ग… I love you. प्रिया……”
आयुष्यातल आजवरच सर्वात मोठ धाडस केल होत…ते म्हणजे ‘प्रपोज’… काही काळ जणु सार जगच थांबल होत, मघापासुन होणारी झाडांची हलचाल, संथ हवेचे झोके, पाण्याच वेग काही क्षण सार काही थांबल.. आवाज येत होता तो काळजाच्या धडधडण्याचा. अगदी स्पष्ट , अतिशय वेगाने, तीच उत्तर काय येतय हे श्वास रोखुन ऐकत होतो आणी मला जे आपेक्षीत होत तेच झाल. तीच्या चेह-याचा रंग उडाला, ती अगदी शांत बसुन होती, खाली शुन्यात पहात.. पुढचे काही सेकंद ही जिवघेणी शांतता तशीच राहीली ,
तीच्या अस्वस्थ चेह-याकडे पहात माझ्या डोळ्यात पाणी आल, कारण मला माझ उत्तर भेटल होत. ती काही वेळात निघुन गेली पन मी मात्र त्या तलावातील संथ पाण्याकडे पहात तसाच बसुन राहीलो… किती वेळ, माहीत नाही. पन आता सार काही संपल होत.. काही भावना ह्या मनातच छान , सुंदर , सुरेख स्वप्नातल्या चांदण्यासारख्या असतात..पन जेव्हा त्याच भावना ओठावर येतात तेव्हा त्यांची सत्यता किती वेदनादायी आहे हे समजत पन तेव्हा खुप उशीर झालेला असतो.
रात्रीचे दहा वाजले होते… तलावातील पाणी किती सुरेख वाटत होत…. आजुबाजूच्या लाईटचा प्रकाश परावर्तीत होउन चमकत होत, पाणी… माझ्या डोळ्यातही होत.. खारट पाणी.. एकतर्फी प्रेमात अपयश आल्यानंतर डोळ्यात दाटुन येणार पाणी…
खुप खुप वाईट वाटत होत, ती मला आपला चांगला मित्र समजत होती पन मी.. प्रपोज केल तीला ? गमाऊन बसलो तीला…! माझ्या आयुष्यात तिच सर्व काही आहे.. माझ सर्वस्वच… पन संपल हे सार काही..

घरी आलो पन जेवण्याची ईच्छा नव्हती..
“आई …. मी जेऊन आलोय ग…..” एवढ म्हंटल आणी तसाच बेडवर पडलो… मिनीटा मिनिटाला येणारा तीचा मेसेज आज आला नव्हता… झोप येत नव्हती… या कुशीवरून त्या कुशीवर , पन विचार डोक्यातुन जाईना आणी डोळ्यातल पाणी थांबेना… रात्र पुढे सरकत होती फक्त रोजची स्वप्न आजच्या रात्रीत नव्हती, होता तो एकटेपना, आयुष्याला ग्रहण म्हणुन लागलेला एकटेपना…. डव्या कुशीवर झालो इतक्यात दारावर टकटक झाली.. किती वाजलेले माहीत नाही पन बाहेर कोणीतरी आल होत… डोळे नीट पुसले आणी बेडवरून खाली उतरलो… लाईटच बटन ऑन करून दरवाजा उघडला पन बाहेर कोणीच नव्हत.. अगदी निरव शांतता आणी बाहेरचा काळोख किंचीत दुर करणारा सरकारी खांबावरील ट्युबचा पांढरा प्रकाश तेवढच बाहेर होता… कदाचीत भास झाला असेल… मी दरवाजा बंद करून घड्याळ पाहील.. दीड वाजुन गेलेला.. बाजुच्या टेबलवर ठेवलेल्या जार मधल घोटभर पाणी प्यायलो आणी बेडवर आडवा झालो…. भुक लागलेली, त्यामुळे झोप लागेना… डोळे बंद केले तसा तीचा हसरा चेहरा नजरेसमोर आला आणी पुन्हा दरवाजावर टक टक झाली… कोणीतरीे दरवाजा वाजवत होत… पुन्हा दरवाजा उघडला पन कोणीच नव्हत… कोण मस्करी करतय समजेना…. दरवाजा पुढ केला आणी मागेच उभा राहीलो… म्हणजे झटकन दरवाजा उघडुन जो कोणी आहे त्याला फोडायचा या उद्देशाने .. काही वेळ श्वास रोखुन बाहेर काही चाहुल जाणवते का पाहु लागलो. पन अगदी माझ्या संथ गतीन धडधडणा-या काळजाची धडधड ऐकु येईल इतकी ती रात्रीची निरव शांतता पसरलेली..
. भींतीवरील घड्याळाचे काटेही अगदी स्पष्ट ऐकु येत होते.. कानात प्राण आणुन मी बाहेरुन येणारा आवाज ऐकु लागलो.
आणी पुन्हा दरवाजावर ‘टक टक’ झाली………………….

भींतीवरील घड्याळाचे काटेही अगदी स्पष्ट ऐकु येत होते.. आणी पुन्हा दरवाजावर टकटक झाली तसा क्षणाचाही विलंब न करता मी दरवाजा उघडला तसा अंगावर सर्रर्रर्र कन काटा आला… बाहेर कुणीच नव्हते.. होती ती एक जिवघेणी शांतता… आता मात्र भीती वाटु लागली.. कसलीच हलचाल न करता मी हळूच दरवाजा बंद करू लागलो तसा एक आवाज कानावर पडला.. कोणातरी कण्हत होत, शरीराला होणा-या असह्या यातनांनी रडत होत.. माझी नजर समोरच्या रस्त्यावर गेली, धुळ मातीन माखलेल्या रस्त्यावर एक सावली पडलेली.. आडवी… जीला शरिर नव्हत पन तरी एक सावली जमिनीवर होती.. दाराच्या चौकटीच्या आत मी उभा त्या सावलीकडे पहात होतो तोवर त्याच्यात किंचीत हलचाल जाणवली… ते अखुड होता होता तडफडत असल्यासारखे शरिराची हलचाल करू लागले…
जमिनीवर पाय आकडुन घेत सार शरिर गोळा करत पुन्हा झटक्यासरशी सरळ केले . समोरच ते भयान दृश्य पाहुन भितीन अंग थरथर कापत होते, सर्वशक्तिनीशी ओरडाव किंचाळाव वाटत होत पन दातखिळी बसल्यासारखी अवस्था झालेली.. पाय जमिनीत रूतल्यासारखा मला जागेवरून हालता येईना.. संपुर्ण शरिराला जणु लकवाच मारला… उघड्या डोळ्यांनी फक्त पहाण्याशिवाय काहीच करता येत नव्हत. अस वाटत होत की असह्य वेदनेन कण्हत होती, तळमळत होती आणी त्यामुळे रस्त्यावरचे खडे आजुबाजूला सरकत होते.. आता ती सावली माझ्याकड सरपटत येत असल्याच लक्षात आल… इतक्यात चरर्रर्रर्रर्र चर्रर्रर्रर्रर्रर्र आवाज करत बाहेरच्या खांबावरची ट्युब फट्टकन गेली तशी बाहेरची ती भयान शांतता दुरवर पसरलेला काळोख आणखी गडद्द झाला… आकाशातल चंद्रबिंबाच्या नितळ प्रकाशात ती सावली आता आणखी गडद , काळीकुट्ट दिसु लागली… तीचा आवाजातली घरघर काळजाचा थरकाप उडवत होतीे… ती काळीतुट्ट आकृति तशीच जमिनीवरून माझ्या दिशेने सरकत पुढ येऊ लागली… मी मागे सरकण्याचा प्रयत्न करत होतो पन व्यर्थ… त्या आकृीतीन दरवाजा जवळ येत माझा डावा पाय घट्ट पकडला… एक घट्ट पकड जस एखाद्या श्वापदाच्या जबड्यात माझा पाय सापडला होत…घट्ट, आणखी घट्ट पकड करत ते मान वर करून माझ्याकड पाहु लागले.. लाल तांबुस रंगाचे डोळे माझ्यावर रोखले होते.. मी डोळे विस्फारुन त्याला पहात होतो की झट्टकन माझा पाय खेचला आणी मी जमीनिवर आपटलो… माझ लकवा मारल्यासारख शरीर कसलीच हलचाल करण्याच्या स्थितीत नव्हत… ते आता माझ्या अंगावर तसच सरपटत येत होत… त्याच्या घरघरणा-या आवाजान मेंदु बधीर होत निघाला…माझ्या पोटावर उभ रहात त्या आकृतिन आपले दोन्ही हात हवेत पसरले आणी झटक्यासरशी माझ्या शरिरात घुसली तसा खाडकन जाग झालो.. अंग घामान भिजलेल…उठुन बसलो अंग थरथर कापत होत… पन मी माझ्या बेडवर नव्हतो तर बंद दरवाजाच्या जवळ होतो… लाईट सुरूच होती.. हे स्वप्न होत..?डाव्या पायावर काहीतरी चरचरत होत.. दाह होत होता… मी नाईटपैंट वर करून पाहील आणी व्रण दिसत होता… हातांच्या पंजाचा…. अंग अजुनही थरथर कापत होत…
सकाळी आवरून कामावर गेलो पन लक्ष लागत नव्हत… रात्रीच स्वप्न कधीच डोक्यातुन गेल होत…. पन स्वता:च्या मुर्खपनावर राग येत होता.. मी तीच्या निखळ मैत्रीला कायमच मुकलो होतो. आजही तीचा एकही मेसेज नव्हता की मिसकॉलही नव्हता… इतका तिरस्कार करत होती माझा.. इतका राग आलेला तीला माझा…? खरच मी तीच्या मैत्रीला समजुन घेतल नाही, पन मी ही प्रेम केल तीच्यावर , म्हणुन तर तीच्या अप्रत्यक्ष नकारानंतरही तीच्याबद्दलचा आदर , प्रेम , भावना कमी झाल्या नव्हत्या.. रात्री उशीराच घरी आलो… बॅग ठेवतच सोफ्यावर अंग टाकल… डोळे बंद करुन तसाच बसुन होतो..
“संज्या….. इतका राग मनात धरायचा….?”
कानावर पडलेल्या त्या शब्दांत राग होतो आणी आदेशही होतो…
” हो ना…. खुपच राग आहे त्याला…” पुस्तकातून डोकावत माझी छोटी बहीन पुजा थोडी रागातच बोलली….
” पुजा….. तु अभ्यास कर, आणी आई कसला राग…? काय बोलतेस….?”
” मग पाहुन तरी ये तीला…”
” म्हणजे …. कोणाला….? आई… जरा निट सांगशील का….?”
“म्हणजे …. तुला काहीच माहीत नाही…?”
माझ्या काळजात चर्रर्रर्र कन झाल….
” आई…. कोणाला काय झाल…..?”
” काल रात्रीच दवाखाण्यात नेल.. पोरीच सार अंग आकडुन गेलेल… काल रात्री तु यायच्या आधीच नेल प्रियाला…”
आईच बोलण ऐकताच डोक सुन्न झाला… प्रियाला दवाखाण्यात नेल..? आणी मला माहीतीही नव्हत..! झटकन उठलो आणी गाडीला किक मारली… सुसाट वेगाने माझी गाडी त्या हॉस्पीटलच्या दिशेने धावत होती… काय झाल असेल तीला…? पुन्हा तोच त्रास तर…? हॉर्न देतच रस्त्यावरून गाडी वेगात जात होती, सगळ्यांना मागे टाकत…. दोन वेळा ट्रकला ठोकता ठोकता वाचलो…. हॉस्पीटल समोरच गाडी लावत आत शिरलो प्रियाचा भाऊ समोरच होता.. त्याच्या डोक्यालाही पट्टी बांधलेली…
“हे काय झाल रे तुला…. आणी कुठ आहे प्रिया…?”
“त्याच्या डोळ्यातल पाणी पाहुन माझ्या काळजात धस्स झाल…”
दोघेही चालत I.C.U. रूम जवळ आलो.. तीची आई , बाबा दोघेही बाहेरच उभे होते. मला पाहुन तीच्या आईला अश्रु अनावर झाले… दरवाजा जवळ जात आत पाहील… ती आत बेडवर पडुन होती.. निपचीप , निस्तेज, एका असाध्य रोगान ग्रस्त रूग्णासारखी कोमेजून गेलेली …हळूच दरवाजा उघडत आत गेलो पन ती शुद्धीवर नव्हती… तीची अवस्था पाहुन खळ्ळकन डोळ्यात पाणी तराळल, फक्त दहाच दिवस झालेले तीला याच हॉस्पीटल मधुन घरी जाताना आमची किंचीतशी ओळख झालेली आणी तीच्या स्वभावाचा फॅन झालो.. तीची मस्करी, बोलण सार एकदम नजरेवर आल…
” काय झालय प्रियाला…? का अस होतय तीला..? आणी मला कोणीच का नाही सांगितल….?”
बोलत मी तीच्या बाबांकडे पाहील
“प्रिया म्हणाली होती…. आपल्यामुळे कुणाला त्रास नको व्हायला…” तीच्या बाबांच उत्तर ऐकुन काळीजच फाटल.
तीच्यासाठी इतका दुरावलो मी…?
तीला प्रपोज करून इतकी मोठी चुक केली का मी…?
स्वताचाच तीरस्कार वाटावा अस वागलो होतो मी.. I.C.U. चा दरवाजा उघडुन डॉक्टर आत आले..
” रिपोर्ट आणले का सांगितलेले….”
” हो साहेब….” तीच्या भावाने रिपोर्ट फाईल डॉक्टरांच्या हातात ठेवली… फाईल हातात घेत एकएक रिपोर्ट चाळू लागले… तसे अनुभवी , नावाजलेले डॉक्टर होते… विरळ होत चाललेले पांढरट केस, किंचीत सुरकुतलेला उभा चेहरा , सरळ नाकावर चौकोनी फ्रेमचा जाड चश्मा, जाड पांढरट मिशा, चकचकीत दाढी…
भुवया किंचीत आकसत त्यांनी रिपोर्टची सारी पानं पुन्हा पुन्हा पाहीलित आणी डोळ्यावरचा चष्मा काढला.. आम्ही सर्वच गंभिर मुद्रेने त्यांच्याकडे पहात होतो… माझ्या तर काळजाचा क्षणाक्षणाला ठोका चुकत होता… ते काय सांगतील…
‘ परमेश्वरा जे काय व्हायच ते मला होऊदे. ती बरी होऊदे..’
मनातुन माझा ईश्वाराचा धावा सुरू होता..
” सगळे रिपोर्ट तपासलेत, जुने नवे… सगळ्या टेस्ट करून झाल्या पन कुठच काही प्रॉब्लम दिसत नाही आहे….”
डॉक्टरांचे शब्द ऐकुन आयुष्यातल सर्वात मोठ समाधान भेटल्यासारख वाटल…
” पन तरीही त्यांना त्रास होतोय… केस बरीच कॉम्पलिकेटेड वाटतेय…”
डॉक्टर तीच्या बाबांशी बोलत बाहेर पडले , मी ही तीच्याकड पाहील आणी बाहेर पडायला I.c.u. चा दरवाजा उघडणार तोच त्या काचेत काहीतरी दिसल ज्याने माझ लक्ष वेधुन घेतल… मी जागेवरच थबकलो… तसच निरखुन पहाताना काळजाचा थरकाप उडाला… डोळे विस्फारून मी मागे वळून पाहील तर प्रिया तशीच पडुन होती आणी पुन्हा समोर पाहील तर मागे बेडवर झोपलेल्या प्रियाच प्रतिबींब समोर दरवाजावरील काचेत दिसत होत तीच्या अंगावर उभी एक धुसर आकृती दीसत होती… जशी एक सावली , पुरषाची.. तीच्या बेडवर उभी, दोन्ही हात हवेत पुर्ण पसरलेले आणी वर छताकडे पहात तोंडाचा जबडा पसरलेली ती आकृति पाहुन अंगावर शहारा आला… मी त्या आकृतिची होणारी हलचाल पहात होतो त्या आकृतीने हवेत पसरलेल्या आपल्या दोन्ही हातांच्या मुठी करकचुन आवळल्या आणी झटक्यासरशी प्रियाच्या शरिरात सामावली त्या आघातासरशी प्रियाच्या तोंडातुन आर्त किंकाळी बाहेर पडली… सर्वांग आखडुन गेल असह्य वेदनेन गुडघे आखडुन घेतले आणी सार शरीर गोळा करत रडु लागली.. किंचाळू लागली… आणी तीची आई तीला सावरु लागली पन काळीज पिळवटून टाकणार तीच किंचाळण सुरूच होत.. काय कराव सुचेना.. तसाच धावत डॉक्टरांना बोलवून आणल.. इकडे तीच्या वेदना वाढतच होत्या . मासा पाण्यावीना जमिनीवर तडफडावा, झटके खावा तस तीच सार शरीर तडफडत होत क्षणाक्षणाला झटके खात होत आणी पुन्हा बेशुद्ध झाली.. डॉक्टरांनी तीची अवस्था पाहीली आणी शांतपने म्हणाले
” तुमच्या मुलीचे रिपोर्ट तर नॉर्मल आहेत सगळ चेकअप करून पाहीलय.. मुंबईच्या , पुण्याच्या डॉक्टर्सचे पन रिपोर्ट पाहीलेत त्यांनीही तेच लिहीलय…. नॉर्मल…तरी काहीतरी घडतय … ”

” डॉक्टरसाहेब आता तुम्हीच सांगा… पुण्यातुन इकडे कोल्हापुरला आलो. मागच्या सहा महीण्यापासुन सहन करतीये ती…..”
तीच्या वडीलांनी आपल्या शुद्ध हरपलेल्या मुलीकड पाहील…..
” एक विचारू का……?”
” हो विचारा ना साहेब…..”
डोळ्यावर लावलेला चश्मा काढत डाक्टरांनी एक कटाक्ष प्रियाकडे टाकला…..
” गैरसमज करून घेऊ नका…. मी फक्त माहीत असाव म्हणुन विचारतोय….”
“बोला साहेब… परमेश्वरान मुलीचा बाप बनवताना सहनशक्तिही दीली आहे.. विचारा..”

” एक तर ती आजारी असल्याच नाटक करतेय किंवा तीला एखाद्या मानसिक आजारान ग्रासलय ….”

डॉक्टरांच बोलण ऐकताच माझा पारा चढला..
” डॉक्टर… ती वेडी नाही आणी नाटकही करत नाही….”
एकापेक्षा एक माझ्याकड पहात होते…
” आणी हो… या जगात जशा आडचणी आहेत तसे उपायही आहेत…. ती बरी होईलच… तुमच्याकडून काही होईल का ते सांगा….?”

मी आवेगात बोलुन गेलो पन सर्वच निरूत्तर झाले.. डॉक्टरांनी एक कटाक्ष माझ्याकडे टाकला आणी बाहेर निघुन जात तीच्या बाबांना सोबत यायला सांगितल…
” आई….” त्या केविलवाण्या यातनेन भरलेल्या आवाजान आम्हा तीघांच लक्ष वेधुन घेतल…
तीची आई धावतच तीच्याजवळ जात तीचा हात आपल्या हातात घेत म्हणाली …
“बोल बाळा….”
” मी कधीच बरी होणार नाही का ग..?”
तीच ते वाक्य मनाला चाटका लाऊन गेल… मी दुरूनच तीला पहात होते…
“बरी होशील ग बाळा.. आम्ही आहोत ना..”
” खुप त्रास होतोय ग आई… आता अस वाटतय या वेदना माझ्या प्रेतासोबतच संपतील ग….”

” अस नको बोलु बाळ… आपन आणखी चांगल्या डॉक्टरकडे जाऊ…” आई तीला धीर देत होती..
” नाही सहन होत आता…” प्रिया मनापासुन थकली होती…
” आई…. खुप स्वप्न पाहीली होती ग… डॉक्टर व्हायच होत.. वाचवशील का ग मला…?”
काळीज पिळवटपन टाकणारा तीचा शब्द नी शब्द मनात घर करत होता….
“काही गोष्टींवर औषधांबरोबरच आणखी एक उपाय करावा लागतो…”
तीच्या भावाने माझ्याकडे पाहील,
“कसला उपाय….?”
” जेव्हा डॉक्टरही हतबल होतात तेव्हा स्वता:सांगतात.. ‘आता सर्व काही परमेश्वराच्या हाती आहे.’..”

” कुठला परमेश्वर.. आमचा आता कशावरच विश्वास राहीलेला नाही… आमच हसत खेळत सुखी कुटुंम्ब आज मुलीचा जीव वाचवायला मागच्या सहा महीण्यांपासुन एका शहरातुन दुस-या शहरात फिरतय… का त्याला दया नाही येत…?”
तीच्या आईची ती तक्रार योग्यच होती,
प्रिया आपल्या आईला शांत व्हायला सांगु लागली पन त्याच्या डोळ्यातुन पाणी येतच राहील….

दोन दिवसात तीला डिस्चार्ज मिळाला पन तीच शरीर निस्तेज कृश होत चाललेली… एका असाध्या रोग्यासारख निस्तेज बनत चाललेल तीच शरिर पहावत नव्हत .. ती बरी झालेली पन कायमची नाही… तीला पुन्हा कधी त्रास सुरू होईल कोणीच सांगु शकत नव्हत… आणी आता तीला त्रास सुरू झाला तर तो सहन करण्याची शक्तिही तीच्या शरिरात राहीली नव्हती … तीचा अंत निश्चीत होता… पन हे का होतय.. उत्तर फक्त प्रियाच देऊ शकत होती… हो… याच उत्तर तीच देऊ शकत होती.. तीला मदत हवी होती आणी तीला अस तडफडताना मला पहावत नव्हत …
रात्री त्यांच्या घरी पोहोचलो.. दहा वाजले होते, सर्व जेवण आवरून गप्पा मारत बसले होत.. हाॅलमधे सोफ्यावर ती आणी तीचा भाऊ टीवी पहात होते, तर वडील बाजच्या खुर्चीवर सकाळच वर्तमान पत्र चाळत होते…
मला समोर पहाताच टीवीचा रिमोट भावाकड देत प्रिया काहीतरी निमीत्त काढुन आपल्या रुममधे गेली… माझ्या ‘प्रपोजचा परिणाम, राग शेवटी. जास्त काही न बोलता थेट मुद्द्याला हात घातला.
” आई …. एक विचारू का…?”
” हो विचार ना….”
मी काय विचारतोय हे सर्वच कुतूहलाने पाहु लागले..
” आई इतके मोठमोठे डॉक्टर पुण्या मुंबईत आहेत मग तुम्ही कोल्हापुरला कसे आलात…? कारण इकडे ‘निदान’ नाही झाल तर इथले लोक त्या मोठ्या शहरात जातात….”
माझ्या प्रश्नाने सर्वच स्तब्ध झाले… तीचा भावाने टीवीचा आवाज कमी करत माझ्याकडे पाहु लागला, सर्वांचा उडालेला गोंधळ मला त्यांच्या चेह-यावरून दिसत होत…
कोणी काहीच समजु देत नव्हत. कदाचीत त्यांना ही गोष्ट कुणाला सांगावी वाटत नव्हती…
“मला त्याची चाहुल जाणवली, ते जे कोणी प्रियाला त्रास देतय ते आहे…”
माझ्या या वाक्यान सर्वांच्याच चेह-यावर एक भीती झळकली. भिंतीकडेला उभी तीची आई मागे तोल गेल्यासारखी भींतीचा आधार घेत खाली बसली, वडीलांनी हातातल वर्तमानपत्र समोर टेबलवर ठेवत अस्वस्थपने माझ्याकडे पाहु लागले…मला पाहुन आपल्या रूममधे गेलेली प्रिया दरवाजा उघडुन बाहेर आली..
” काय पाहीलस तु…?”
प्रिया रागात आणी कुतूहलान विचारू लागली पन तीच्याही चेह-यावर भीती होतीच.
” एक विचीत्र आकृति. जी तुझ्या या अवस्थेला , वेदनांना कारणीभुत आहे…..”
माझ बोलण ऐकताच प्रियान आपल्या आई बाबांकडे पाहील…
“आता तरी विश्वास ठेवा माझ्यावर….” तीच्या डोळ्यात पाणी आल आणी बोलता बोलता रडत आपल्या आईजवळ बसली..
” तुम्ही सगळे मला वेड ठरवत होतात. पन मी खरच सांगतेय मी वेडी नाही हो…. ‘ते’ आहे …”
” काहीतरी बरळु नकोस…” बाबानी प्रियावर ओरडत माझ्याकड पाहील….
” काय पाहीलस… ? काय दिसल तुला..? प्रिया तुच सांगितल असशील याला…!”
” नाही…. तीने काही नाही सांगीतल आणी मी तेच समजुन घ्यायला आलोय….”
मी तीच्या बाबांना पहात म्हणालो….
” जेव्हा जेव्हा प्रियाला त्रास झालाय तेव्हा एक काळी सावली तीच्या आजुबाजूला होती.. याचा अर्थ ती फक्त प्रियालाच यातना देतेय…पन परवा त्या आकृतिन माझ्यावरही हल्ला केला.. प्रियाला तडफडताना पाहुन एक विलक्षण आनंद त्या आकृतिला होत असल्यासारख वाटत….”

सर्वच माझ्या बोलण्यान आवक झाले काही वेळ एक सर्वच गप्प होते.. अधुनमधून प्रियाच मुसमूसन तेवढच सुरू होत बाहेर रात्र गडद्द होत चाललेली आणी समोरच्या भिंतीवरच्या घड्याळाचे टीक टीक करणारे काटे संथ गतीने पुढ सरकत होते…

” कदाचीत तुम्हाला वाटत असेल मी तुमच्या खाजगी आयुष्यात जास्तच रस घेतोय , पन प्रियाच्या वेदना पहावत नाहीत, रस्त्यात एखाद्या अनोळखी व्यक्तिचा अपघात झाला तरी पुढ जाऊन मदत करतो मग प्रिया तर …..” मी मागे दरवाजा कडे वळलो तसा मागुन आवाज आला…
” प्लीज थांब….” तीचा आवाज येताच मी मागे पाहील.. ती आपल्या आई बाबांकडे पहात बोलु लागली…
” आजवर सगळ्यांनी मला वेड ठरवल, हायएज्युकेटेड होते ना… ‘हैल्युसिनेशन’ ….. हो हाच आजार झालाय म्हणाले होते ना तुमचे मोठे भाऊ… आणी मला कोल्हापुरला उपचारासाठी नव्हे तर मिरजच्या मेंटल हॉस्पीटल मधे भरती करायला आलो आहोत ना आपन….? हो ना ग आई….”
बोलताना तीला भरुन आल होत….

मी घरी परतलो… ती थोड का असेना बोलली माझ्यासाेबत. लाईट बंद करत अंथरूणावर पडलो तोच व्हॉट्सअॅपवर मेसेज आला, प्रियाचा..
‘ उद्या मी तुला सांगेन सगळ , क्लास सुटल्यावर भेटू…’

तीचा मेसेज वाचुन थोड बर वाटल निदान ती या निमीत्ताने तर दोन शब्द बोलेल …

*****
क्रमश:

लेखक : संजय कांबळे

प्रपोज – मराठी भय कथा

2023-11-25T19:55:00.000-08:00

प्रपोज – मराठी भय कथा

Marathi Bhay Katha –【 भाग १. 】

………
” काळ्या जिभेची कुठली…. तोंड बंद कर नाहीतर बघ…….” हॉस्पीटलच्या शांत वातावरणात महीला कर्मचारी एका पेशंटवर ओरडत होती, तीचा आवाज मात्र हॉस्पीटलच्या दुस-या मजल्यावरच्या संपुर्ण वार्डमधे घुमला……
दुपारची कडक उन्ह आता काहीशी कमी होत सुर्य क्षितीजाकडे झुकत चाललेला… पाय-या चढुन हॉस्पीटलच्या वॉर्ड मधुन इन्स्पेक्टर झपाझप पावल टाकत चालत येत होते त्यांच्या मागे दोन हवलदार आणी सोबतच हॉस्पीटलचे प्रमुख डॉक्टर जोशी त्यांच्याशी बोलु लागले..
” साहेब मी दोन दिवस मुंबईला होतो.. हैल्युसिनेशन या मानसिक आजारावर एक व्याख्यान आयोजित केलेल आणी मुख्य अतीथी म्हणुन मला बोलवलेल….”
” बर मग तुम्ही कधी आलात…?”
इतक्यात त्यांच्या कानावर पुन्हा त्याच कर्मचारी स्त्रीचा आवाज पडला
” ए सटवे… काळ्या जीभेची कुठली… अस काहीतरी अभद्र बोलतेस म्हणुनच तुझ्या घरच्यांनी इथ ठेवलय….”
बोलता बोलता ती मागे फिरली आणी साहेबांना पाहुन दचकली… इन्स्पेक्टर तसेच चालत पुढ येत ती कर्मचारी ज्या पेशंटला रागवत होत्या त्या रूमच्या उघड्या दरवाजातुन पाहु लागले… काळोखान भरलेल्या त्या रुममधे कोप-यातुन किलकिल्या डोळ्यांवरच्या चष्म्याच्या पांढ-या काचा तेवढ्याच दिसत होत्या… कोणीतरी पहात होत.. पन तीची मात्र नजर स्थिरावली होती आपल्या समोरच्या रूम मधे…

” साहेब…. हीच रूम…..” मावशी उद्गारल्या तसे साहेब मागे फिरले
“हम्म… तुम्ही कोण…..?”
” मी इथली वार्डन… ‘मावशी’ म्हणतात सगळे…” मावशींनी दाखवलेल्या रुमकडे साहेब पाहु लागले…. तो बंद दरवाजा किंचीत उघडला तशी समोरच्या खिडकीतुन मावळतीला गेलेल्या सुर्याची कोवळी किरणे आत पसरलेली दिसली…ते तसेेच चालत आत गेले.. एक छोटा बेड होता ज्यावर किंचीत रक्ताचे डाग दिसत होते.. समोरील खिडकीच्या पारदर्शक काचा फुटून बाहेरच्या बाजुला पडलेल्या… साहेबांनी खिडकीतुन बाहेर पाहील तर खाली दुरवर काचांचे तुकडे पसरलेले.. इन्स्पेक्टर साहेबांनी आपल्या हातातल्या त्या छोट्या स्टिक ने खिकडीच दार किंचीत पुढ केल आणी मागे फिरत पुन्हा ती खोली पाहु लागले… फर्शीवर ठिकठीकाणी रक्ताचे सुकलेले डाग पडलेले तर भिंतीवरही रक्त उडालेल.. अचानक साहेबांची नजर एके ठिकाणी स्थिरावली …. कोप-यात… भुवया आकसत ते खाली झुकले… तो मानवी हाताचा अर्धा तुटलेला अंगठा होत.. फॉरन्सिक टीमला नमुने घ्यायला सांगुन ते त्या रुमच्या दरवाजातुन बाहेर पडु लागले तशी त्यांची नजर समोरच्या रूमच्या किंचीत उघड्या दरवाजातुन आतल्या काळोखात दिसणा-या किलकील्या डोळ्यांवर गेली… तसा त्या खोलीतुन आवाज आला..
” अंत झाला शेवटी… पन अंत की सुरवात… की सुरवात होण्याआधी अंत…. त्यान मुक्त केल शेवटी… एक बळी देऊन तीला मुक्त केल…”
मावशी रागाने तो दरवाजा बंद करत म्हणाल्या..
” साहेब, ही सुजाता…. काय त्या आजाराच नाव….हालू…. हालू….”
” हैल्युलिनेशन……” डॉक्टर जोशी उद्गारले….
” हा तेच ते…. भुत बीत दीसत म्हणते तीला….. काय पन नमुणे येतात….”
पन त्यांच्या बोलण्याकड लक्ष न देता इन्स्पेक्टर चालत पुढ निघाले…. दोन्ही बाजुला दिसणा-या रुग्णाच्या खोल्या पहात सर्व डाव्या बाजुला मोडकळीला आलेल्या बाथरुमजवळ पोहोचले… तीथ आधीच उभ्या दोन वयस्कर व्यक्ती बाजुला सरकल्या त्यातला एक वॉचमन तर दुसरा त्या मावशीचा नवरा दोघेही हॉस्पीटल च्या आवारात त्यांना बाधुन दिलेल्या खोलीत रहायचे…
इन्स्पेक्टर बाथरूमच्या उघड्या दरवाजातुन आत आले… बाथरूमच्या . आतल्या पांढ-या फर्शीवर एक प्रेत पडलेल… बाजुलाच पडलेला एक धारदार प्युअर स्टेनलेस स्टीलचा चाकु भिंतीवरील बल्बच्या प्रकाशात चकाकत होता. त्या चाकुच्या धारधार दात-यांमधे त्याच्या मांसाचे बारीक लालसर कण अडकलेले अगदी स्पष्ट दिसत होते. गळा चिरून त्याचा खुन झालेला, त्याच्या जखमेतून भळाभळा वाहणार रक्त हवेच्या संपर्कात आल्यान घट्ट होऊन बाथरूमच्या पांढ-या फर्शीवर पसरल्यान त्याचा लाल रंग खुपच भडक दिसत होता.. त्याचा एक जाडसर थरच तयार झालेला. रक्तात पुरत भिजुन पालथ पडलेल त्याच शरीर निष्प्रान झाल असल तरी डोळे मात्र सताड उघडे एके ठिकानी स्थिरावली होती… इन्स्पेक्टर साहेबांनी समोरच्या आरशाकड पाहील, आरशाच्या त्या काचेवर मोठ्या अक्षरात काहीतरी लिहील होत… दोनच शब्द .. अर्धवट संदेश… पन त्या दोन शब्दांच कोड उलगडेना… कदाचीत खुन करून पसार होण्याच्या नादात तो अर्धवट राहीला असावा.. इन्स्पेक्टर त्या प्रेताकड पाहात म्हणाले ..
” खुन करुन खुनी पसार झाला पन कुणीच पाहील नाही…. वाॅचमन झोपला होता काय…?”
पण सर्व तसेच शांत उभे होते… साहेबांना वॉशबेसीनवर एक मोबाईल ठेवलेला दिसला.. इन्स्पेक्टर साहेबांनी खिशातला पांढरा रुमाल काढुन तो मोबाईल उचचला….
‘Sound recorder’ ऑप्शन सुरू होत… एक रेकॉर्ड केलेला मेसेज…. मोबाईल फ्लाईट मोडमधे टाकलेला ….
मोबाईल हातात घेत त्यांनी एक नजर सर्वांकडे पाहील… डॉक्टर जोशी शांतपने साहेबांकडे पहात होते तर त्यांचा स्टाफ एकमेकांत कुजबूज करीत होता…
त्यानी तो मेसेज प्ले केला…. तशी सर्वांची कुजबूज थांबली… सर्वच तो शांतपने ऐकु लागले… कदाचीत हा खुन करणा-यानच हा मेसेज ठेवलेला असेल…
एका गुढ शांततेनंतर त्या मोबाईल मधुन एका युवकाचा आवाज येऊ लागला…

प्रेम……? हं….. प्रेम…….!
प्रेम आंधळ असत अस म्हणतात…
प्रेम म्हणजे या जगातली सर्वात सुंदर कल्पना… कधी नुसती कल्पना,तर कधी भयान वास्तव.
कधी सुरेख चांदण, तर कधी भयान काळोख.. कधी आयुष्यभराची सोबत तर कधी अर्ध्यातच शेवट. तो ही भिषण… काळजाचा थरकाप उडवणारा शेवट…
तुम्हीही केल असेल प्रेम .. म्हणजे अजुनही करत असाल.. प्रियकर म्हणुन काय करू शकतो आपण तीच्या साठी… तीच्या निरागस चेह-यावर चांदण खुलवण्यासाठी.. तीच्या आयुष्यात इंद्रधणुषी रंग भरण्यासाठी…
मी ही केल.. त्या आंधळ्या प्रेमाचा अंत असा रक्तरंजीत होऊन संपेल हा विचारही मनात आला नव्हता..
पन हा अंत होता की अंताची सुरवात , की सुरवात होण्याआधीच अंत.
दोन आठवड्यापुर्वीची ती घटना…

‘त्या’ रात्रीे… म्हणजे साधारण दहा, साडे दहा वाजायला आले होते. ही वेळ म्हणजे सामान्यता: जेवण उरकुन बाहेर कट्ट्यावर गप्पा मारण्याची. चंद्राची कोर अगदी मंदपने ढगांच्या मागुन हळुच डोकावत पुन्हा ढगांच्या मागे लपुन जायची.. थंडी तर कमालीची त्यात अंगाला झोंबणारी छानशी हवा सुटलेली… आम्हा मित्रांच्या गप्पा रंगात आलेल्या…
तोच एका मुलीच्या भयान, ह्रदय पिळवटून टाकणा-या आर्त किंकाळीने आम्ही सर्वच हादरून गेले.. मघापासुन मजेशीर गप्पांनी पिकनारा हाशा एकदम बंदच झाला… सर्वच ताडकन उठुन उभे रहात एकमेकांना प्रश्नार्थी नजरेने पहात आजुबाजुलाही नजर फिरवू लागलो… गल्ली पुर्ण शांत दिसत होती… त्यातच एक दोन विजेचे दिवे तेवढेच शिल्लक होते. तसेच सर्व त्या आवाजाच्या दिशेने पाहु लागलो.. पण आवाज कुठून आला समजल नाही.. त्या आवाजाने आजुबाजूच्या घरातील लोक ही पटापट बाहेर पडत एकमेकांकडे थोडी भिती आणि आश्चर्यान पाहु लागले.
आमची आपसात कुजबूज सुरू झाली तशी पुन्हा ती आर्त किंकाळी ऐकु आली… आवाज ज्या घरातुन येत होता ते साधारण आमच्या गल्लीतच साठ ते सत्तर मीटर अंतरावर असेल… आम्ही तसेच धावत त्या घराकडे निघालो रस्ता तसा कच्चाच होता. आणि त्यात भर म्हणुन रस्त्याच्या कडेला असलेल्या खांबावरील दिवा गल्लीतीलच काही टवाळखोर , आणि शुद्ध मराठी भाषेत सांगायच तर गल्लीतुन ओवाळुन टाकलेल्या दिवट्यांनी फोडले होते. त्यामुळे खुपच अंधार होता.. पन ज्या घरातुन ती आर्त किंकाळी आली होती त्यांच्या दारात लावलाला बल्ब आपल्या परीन अंधार दुर करण्याचा केवीलवाणा प्रयत्न करत होता…
त्या घरात काही दिवसापुर्वी एक कुटूंम्ब रहायला आल होत. पती, पत्नी त्यांचा मुलगा जो बारावीला होता ,आणि मोठी मुलगी एकवीस, बावीस वर्षची असेल.. ती मेडीकलची स्टुडेंट होती.. दिसायला खुपच गोरीपान , लांब आणी किंचीतसे तांबूस केस, निळसर आणि काजळ घातल्या सारखे डोळे, रेखीव चेहरा तर अंगाने नाजुक, अगदीच बारीक होती. पहील्या नजरेतच सहज मनात भरेल अशी. आता हे सगळ वर्णन मला कट्ट्यावर खुपशा मित्रांच्या तोंडुन ऐकायला भेटलेल, पण प्रत्यक्षात तीला पहाण्याचा योग आजवर आला नव्हता… ती आमच्या गल्लीत रहायला आल्यापासुन संपुर्ण गावातीलच मुलांच्या मोटरसायकच्या फे-या आमच्या गल्लीतुन वाढल्या होत्या…
आम्ही धावतच त्यांच्या घराजवळ आलो आणि दरवाजा वाजवत बाहेरुन आवाज दिला तशी पुन्हा ती किंकाळी आणि वेदनेन कन्हत असलेला आवाज येऊ लागला.. आता मात्र नाईलाज झाला होता. सर्वाना बाजुला करत एक जोरदार लाथ घातली तसा खाडकन दरवाजा कडीमधून तूटला . पटापट आत शिरलो तर घरात वस्तू विस्कटल्या होत्या. समोर तीची आई डोक्याला हात लाऊन भिंतीला टेक रडत ऊभी होती. तर बाजुला तीचे वडिल तीला खुर्चीवर जखडून धरत होते. तीचा भाऊ देखील आपल्या बहीणीला जखडून ठेवण्यायाठी वडीलांना मदत करत होता. काय चाललय हे समजत नव्हत. समोरचे हे दृष्य पाहून आम्ही सर्वच गोंधळुन गेलो होतो. तोच आमच्या तील एकजन ओरडला.
“काय हे..? काय करताय हे…? का स्वता:च्या मुलीसोबत अस करताय. सोडा तीला…”
तस सगळ वातावरण एकदम शांत झाल.. ती मुलगी ही खुर्चीवर बसुन तशीच रडत होती. तीच्या वडिलांनी हाताची पकड सैल करत बाजुला झाले. तीला पाहुन आम्ही सगळेच चक्राऊन गेलो… पांढरा गाऊन अंगात होता, तीचे केस पुर्णपणे विस्कटून चेह-यावर पसरले होते.. दोन्ही हातानी खुर्ची घट्ट पकडलेली त्यामुळे तीच्या हातावर ऊठलेले ओरखडे आणि त्यातुन वहाणार किंचीतस रक्त, तीच्या नाजुक त्वचेवरुन स्पष्ट दिसत होते. हतबल झाल्यासारखे डोक्याला हात लाऊन तीचे वडिल आपल्या मुलीकडे पहात हुंदका आवरत जमिनीवर बसले . तीचा भाऊ ही शांत पने बाजुला झाला तशी तीची आई पदराने डोळे पुसत आपल्या मुलीजवळ गेली.. आम्ही मात्र तसेच ऊभे राहून फक्त पहात होतो. काय झालय काहीच समजत नव्हत. तीच्या आई ने जवळ जात चेह-यावर पसरलेले केस बाजुला केले तसे मी प्रथमच तीला पाहीले. आजवर मुलांकडुन ऐकलेल तीच वर्णन मिळतजुळतच होत. दिसायला खुपच गोरीपान असली तरी निष्तेज वाटत होती, चेह-यावर ठिकठीकानी नख ओरबडल्याच्या खुणा. लांब केस पन कोणीतरी खेचुन आढुन त्याना रुक्ष केल्यासारखे वाटत हेते, निळसर डोळे पन खुपच थकल्या सारखे. तीला पाहून अस वाटल की ही मुलगी एका भयानक दीर्घ आजारान ग्रासली असवी. तीला पाहुन नकळत एक वाक्य ओठांवर आल ..
” शापित सौंदर्य…”
आमच्या पाठोपाठ धावत आलेल्या मित्रांच्या वडिलांनी काय झालय विचारले, तसे ते म्हणाले
” काहीतरी पाप केल असेल मी मागच्या जन्मात, त्याचीच फळ मी भोगतेय…” पन काय झालय हे त्यानी सांगायच जाणुन बुजून टाळल…
आपल्या आईच्या कुशीत शिरुन ती भितीन थरथर कापत आजुबाजूला पहात होती…

*****
सकाळी ड्युटीवर जायला उशीरच झाला , कदाचीत काल रात्री त्या मुलीचा, म्हणजे तीच्या अवस्थेचा विचार करत होतो त्यामुळे लवकर झोप लागली नव्हती.. हातांवर, गालावर ,मानेवर नख्यांनी ओरबडलेल्या जखमा .. रात्रभर तेच दृष्य डोळ्यांसमोर येत होत… बाईक वरून काही अंतरावर गेलो तस लक्षात आल की मोबाइल घरीच राहीला आहे… बाईक वळवली तशी ती येताना दिसली.. तीचे वडिल गाडी चालवत होते… ती मागे बसली होती , तोंडाला रूमाल गुंडाळला असला तरी तीच्या डोळ्यावरून तीला ओळखल… ते गाडीवरुन पुढे गेले तसे तीच्यावर इंप्रेशन मारण्यासाठी रिकामटेकड्या तरूणांच्या गाड्या त्यांच्या मागे वेडीवाकडी वळण घेत सुटल्या…

*****
या घटनेला दोन दिवस उलटुन गेले होते… काम खुप वाढल्यामुळे आता मला घरी यायला बराच उशीर होत होता त्यामुळे मित्रांच्या भेटी कमी होऊ लागल्या…
रात्री नेहमीप्रमाणेच उशीरा घरी आलो… कट्ट्यावर जायची इच्छा होती पन खुपच थकलो होतो.. जेवण आवरुन झोप येईपर्यन्त टीवी पाहु लागलो.. पन कधी झोप लागली कळलच नाही… जाग आली ती कुत्र्यांच्या भुंकण्याने.. खुपच गोंधळ माजला होता… बाहेर जणु शहरातली सगळी कुत्री एकत्र येऊन जोरजोरात रडत, भुंकत होतीत… कोणीतरी बाहेर येऊन त्यांना हूसकाऊन लावेल म्हणुन वाट पहात होतो पन व्यर्थ , वैताग आला, तडक उठलो आणी दरवाजा उघडुन चालत रस्त्यावर आलो … आवाजाच्या दिशेन पाहील तर तो दहा, बारा कुत्र्यांचा झुंड भुंकत, रडत होता… माझ्यापासुन काही अंतरावर असलेल्या विद्युत खांबावरील पांढ-या ट्युबलाईटने रस्ता अगदी स्पष्ट द्सत होता पन तो कळप जिथ भुंकत होता तीथल्या खांबावरील ट्युब लहान मुलांनी दगड मारुन फोडल्यान बंदच होती, त्यामुळे ती नेमक कोणावर भुंकत होती हे समजत नव्हत.. मला त्या आवाजान झोप येत नव्हती म्हणुन बाजुचाच एक लहानसा दगड उचलुन हातात घेतला आणी त्यांच्या दिशेने भिरकावला तस कुइssss कुईsssss करत धावतच तो झुंड अंधारात नाहीसा झाला पन भुंकण चालुच होत फक्त आवाज कमी होता… पुन्हा एकदा रस्त्यावर नजर टाकली तर जीथ त्या श्वानांचा गोंधळ चालु होत तीथच घराला लागुन बांधलेल्या कट्ट्यावर कोणीतरी बसल होत. कोण आहे हे स्पष्ट दिसत नसल तरी आकारावरुन आणी किंचीतशा होत असलेल्या हलचालीवरून तरी वाटत होत की कोणीतरी होत… जे त्या घराजवळ घुटमळत होत.. मी तसच चालत पुढ जाऊन पहायचा निर्णय घेतला… एक म्हणजे गल्ली आमची त्यात चोरांचा सुळसूळाट , लक्ष ठेवावच लागत… मोबाईल कानाला लावत मी तसाच पुढ निघालो तसा ‘ते’ हळूच उठुन उभ राहु लागल, मी ही त्याच्यावरच नजर ठेऊन होतो.. पन मी त्याच्या दिशेन जाताना ते ही घराच्या दरवाजाकडे सरकत गेल.. आता जेमतेम 20 पावलांच अंतर असेल मी त्याच्याकडेच पहात होतो पन दरवाजाची चौकट काहीशी आत असल्यान आणी खांबावरील बंद विजेच्या दिव्यांमुळे तीथ लख्ख काळोख पसरलेला .
आता तो दरवाजा पाच एक फुटांवर असेल पन मघापासुन घुटमळणार ते जे कोणी होत ते तीथ दिसत नव्हत… मी ही मोबाईलचा टॉर्च सुरू करून त्या काळोखात पुरता बुडालेल्या दरवाजावर पांढरा एल ए डी लाईट पाडला पन काहीच नव्हत. ते जे कोणी होत ते कदाचित तीथुन पळून गेल असाव.. थोडा वेळ मी तीथ आजुबाजूला नजर फिरवली पन व्यर्थ… पन मघाशी मी हाकलुन लावलेल्या कुत्र्यांच्या कळपातील काही दुर रिकाम्या टेकडीवर उभी राहुन भुंकत होतीत. रात्रीच्या या निरव शांततेत कोल्हेकुई व्हावी तसाच काहीसा त्यांचा आवाज वाटत होता… कदाचीत चोर असावा नाहीतर मला बघुन का लपुन बसला असता… मी माघारी फिरत पुन्हा टॉर्च दरवाजावर रोखला पन काहीच नाही. दुरवरून कुत्र्यांच्या भुंकण्याचा आवाज कानावर येता येता तो ही बंद झाला , राहीली ती निरव शांतता. मध्यरात्रीच्या त्या शांत वातावरणात रातकिड्यांचा मंद आवाज तेवढाच येऊ लागलेला , मी तसाच चालत घराकडे परतू लागलो पन चालत येतान अस वाटल की कोणीतरी माझ्या मागे येतय…. चालत…. ती चाहुल जाणवली तसा मी चालण्याचा वेग कमी केला . मागुन येणारा पावलांचा आवाज अगदी जवळ येत असल्यासारखा वाटला … कदाचीत मघाशी मला पाहुन लपलेला तो इसम असावा म्हणुन मी ही चौकस राहीलो .. इतक्यात माझ्या मानेवर काहीतरी वळवळत असल्यासारख वाटु लागल मी झटक्यासरशी ते बाजुला केल , लाईटच्या खांबावरील पाखरू असाव म्हणुन मी दुर्लक्ष केल तोच कोणातरी माझ्या खांद्यावर हात ठेवला…मान किंचीत बाजुला झुकवत नजर तीरकी केली तसा एक काळाकुट्ट हात माझ्या खांद्यावरून सरकत मागे गेला.. झटकन मागे फिरून पाहील…. काळजात धस्स झाल… जेमतेम पंन्नास पावलांवर रस्त्याच्या मधोमध कोणीतरी उभ होत. दुरवरील खांबावरच्या त्या ट्युबच्या अंधुक प्रकाशात त्याची काळी आकृती तेवढीच दिसत होती. ते उभ होत पन त्याचे दोन्ही हात जमीनीला स्पर्श करत होते, अगदी शांतपने उभी ती भयान आकृति रखरखत्या क्रुर नजरेन माझ्याकडेच पहात होता.. माझ्याइतकीच साधारणच उंची म्हणजे 6 फुटाला थोडीच कमी अंगानेही जेमतेम. एखाद्या सावलीप्रमाणे धुसर आकृती मी भुवया आकसून पहाताना माझ्या काळजाची धडधड मला स्पष्ट ऐकु येत होती.. इतक्यात त्याच्या समोरच्या घरातल्या लाईट लागल्या आणी काळजात धस्स झाल. म्हणजे अंगावर सरसरून काटा आला तो ही भीतीन… कारण लाईट लागताच ती आकृती कुठेतरी नाहीशी झाली… मला आपेक्षीत होत की प्रकाशात ते कोण आहे समजेल पन झाल अगदी उलट… घरात जाव की तीथच थांबाव या संभ्रमावस्थेतच होतो की त्या घरात थोडा गोंधळ सुरू असल्या सारख वाटल. घरातुन कोणीतरी घाईतच बाहेर पडल. गोंधळलेल्या मनस्थितीतच होते…. तसे एकाच गल्लीत रहात असल्यान थोडी ओळख होतीच . मला समोर पाहताच हात करून बोलवल… कदाचीत अशा अवेळी हाक मारावी तर आजुबाजूचे लोक जागे होतील याची त्यांना भिती असावी.. मला बोलवुन ते घाईतच घरात शिरले . मी ही झपाझप पावल टाकीत त्यांच्या घरात गेलो …
“प्लीज एखादी रिक्शा पहाल का…?” त्यांचा प्रश्न मला समजला, म्हणजे कोणालातरी तातडीन हॉस्पीटलमधे न्याव लागणार होत…
फोन लावत त्यांच्या घरात गेलो आणी दचकुन जागेवरच थीजलो… ‘ती’ जमीनिवर पडुन होती, निश्चल, खोबणीत गेलेले सताड उघडे डोळे आणी त्याखाली काळी वर्तुळे तयार झालेली , रूक्ष निर्जीव केस , चेहराही निस्तेज थकल्यासारखा दीसत होता….
“‘प्रिया… काळजी करू नकोस बाळा..”
हुंदका आवरत तीची आई जवळ बसुन तीला शुध्दीवर आणायचा प्रयत्न करत होती…
काही वेळातच तीला हॉस्पीटलमधे दाखल केल
तीची आई आणी बाबा दोघे हॉस्पीटल मधे होते तर भाऊ बाहेरगावी पाहुण्यांच्या घरी गेलेला… त्यांना गरज लागेल म्हणुन मी तीथच थांबलो..
डॉक्टर तपासून जायचे आणी नानात-हेचे रिपोर्ट तयार करत होते , मेंदुच काय संपुर्ण शरीर स्कॅन केल, ब्लड रिपोर्ट तपासु लागले… मी मात्र बघ्याच्या भुमिकेत सर्व लांबूनच पहात होतो.. रात्रीचे दोन वाजुन गेले होते.. जांभई देतच मी दोन्ही हात पैंटच्या खिशात घालुन चालत येत दरवाजावर लावलेल्या काचेतुन आत पाहील तर ‘प्रिया’ अजुनही बेशुद्ध अवस्थेत सलाईनच्या बॉटल मधुन थेंब थेंब ग्लुकोज तीच्या शरीरात जात होत तर बेडच्या मागे ए.सी.जी मशीनचा अखंड बीप बीप आवाज येत होता.. आणी इतक्यात माझी नजर तीथच कोप-यात गेली, रूग्णाची औषध ठेवण्याच्या छोट्या टेबल पलिकडे किंचीत हलचाल जाणवली… माझी नजर तीथच स्थिरावली… अगदी श्वास रोखुन मी पहात होतो.. काहीतरी होत तीथ… भुवया आकसुन मी नजर स्थिरावली आणी काळजात धस्स झाल.. त्या I.C.U. रूमच्या आतल्या ऊजव्या कोप-यात एक सावली दिसत होती… कोणतरी उभ असल्याची सावली आत कोणी डॉक्टर नर्स नव्हत्या पन तरी एक सावली होती , अगदी स्थीर, गंभीर , निश्चल धुसर अशी…. त्या काचेतून माझी नजर सर्वत्र फिरू लागली पन त्या पारदर्शक सावलीच रहस्य उलगडेना,
मी तीच्या बाबांना सांगायच या उद्देशान त्यांना जवळ बोलवल..
“काका. त्या कोप-यात काही दिसतय का ?”
”कोणत्या कोप-यात…? काय आहे..?”
मी पुन्हा पाहील तर मघापासुन तीथ घुटमळणारी ती सावली आता दिसत नव्हती.. त्यांनी माझ्याकड पाहील.
”तुम्ही आराम करा इथे.. दिवसभर कामाने थकवा आला असेल म्हणुन अस काहीतरी भास होत असतील…”
त्यांनी नम्रतापुर्वक सांगीतल आणी मी ही बाजुच्या बेंचवर आडवा झालो…
“hello….. ”
एका आवाजान हल्की जाग आली.. डोळ्यावर अजुनही झपड होतच…
“Hello….उठताय का….?”
“आई झोपू दे ना ग… आज सुट्टी आहे….”
कोणीतरी तोंडावर किंचीत पाणी शिंपडल तसा सर्रर्रर्रर्रर कन अंगावर शहारा आला… झटकन उठलो.. तर समोर ती म्हणजे प्रिया उभी होती.. केस मागे बांधलेले तर अंगात पांढरट रंगाचा पंजाबी ड्रेस. हाताला पांढरी चिकटपट्टी सलाईन लावलेल्या शिरेवर.. मी तर पहातच राहीलो
” sorry तुम्ही…! तुम्ही इथ काय करताय….? चला आत बेडवर आराम करा….नर्स…( मी एका नर्सकडे पहात हाक दिली…) यांना आता घेऊन जा…”
” त्यांना डिस्चार्च दिलाय.” नर्स म्हणाली
“काय….. डिस्चार्ज……?”
“हो…..” ती नर्स निघुन गेली….
” हो आपन घरी जातोय…” प्रिया म्हणाली
“हे काय चाललय समजेल का प्लिज…?” मी भारी कन्फुज होतो….पन तीच्या तब्बेतीत बदल मात्र दिसत होता.
” चला…… रिक्क्षा आणलीय…..” तीचे बाबा चालत येत मला बघुन बोलु लागले….
” तुमच बरच जागरण झालय… आमच्यामुळ खुप त्रास झालाय तुम्हाला……”
मी चक्राऊन गेलेलो….. एक मुलगी जी रात्री I.C.U. मधे होती आणी आता घरी जातेय… व्यवस्थीत… इथले बरेच कर्मचारी, नर्स त्यांच्या परीचयाचे होते..
अॅडमीट पेशंटच्या जवळ जात त्यांची विचारपुस करायची तर एखाद्या पेशंटला स्वता:च आय.व्ही. लावायला मदत करायची… मनमोकळी, हसरी , तीचे वडील काऊंटर शेजारी उभे बील भरत होते तर तीची आई आणी मी बाजुला उभे तीला पहात होतो…
“प्रिया… चल बाळा….”
तीच्या वडीलांनी हाक दिली तशी ती ही नर्स ना बाय म्हणत चालत आली. प्रश्न खुप होते पन विचारू तरी कस….?
” काल तुम्ही इतक्या सिरीयस कंन्डीशन मधे होतात आणी काही तासात पुन्हा व्यवस्थीत जस काही झालच नाही…? ”
ती थोडी अस्वस्थ झाली… माझ्याकडे पहात शांतपने म्हणाली
” सांगेन नंतर… तुमचा नंबर द्या … एकाच गल्लीत रहातो ना… तसेही तुमचे खुप उपकार झालेत…”

” उपकार..? मदत करण म्हणजे उपकार का..?” माझ्या बोलण्याला तीची आई उत्तर देत म्हणाली.
” हो . उपकारच.. , ज्या अपार्टमेंट मधे रहात होतो तीथ अनुभवलय आम्ही…. ते स्वता:च्या बंद दरवाजाच्या कीहोल मधुन माझ्या मुलीची अवस्था पहायचे, आमची होणारी धावपळ पहायचे..! पन कोणीच मदतीला येत नव्हत….आमच्या मुलीची अशी अवस्था बघुन रक्ताची नातीही दुरावलीत…”
” अवस्था म्हणजे ….? ” मी आश्चर्यान , विचारल….
” डॉक्टर म्हणतात तीला…..” त्या पुढ बोलणार तोच तीचे वडील समोरून येत म्हणाले….
“चला … रिक्शा आणलीये….”
सर्व रिक्शाने घरी पोहोचलो… या घाईत प्रियाचा नंबर मात्र आठवणीन घेतला…
व्हॉट्सअॅप बनवणारे पन ग्रेट खरच… म्हणजे तीच्यासोबत आता व्हॉट्सअॅप वर बोलण रोजचच…खुप छान मैत्री झालेली आमची… आमच्या जॉबवर मोबाईल वापरायला बंदी होती पन मी online नसताना ही ती मात्र मेसेज, व्हिडीओ पाठवत रहायची…. मला तर तीची जणु सवयच झाली.. कुणास ठाऊक कस पण ती मला आवडु लागली होती… छान बोलका स्वभाव होता तीचा… बोलायची… मस्करी करायची… रागवायची आणी पुन्हा मी रागात आहे का पहायला पुन्हा मेसेज करून सॉरी म्हणायची… एखादा नवीन पदार्थ केला की तो कसा झालाय बघायला मलाच बोलवायची.. मी एकदा म्हंटल..
” तु खुपच छान जेवण बनवतेस आणी नवीन पदार्थ केलास की मलाच खायला देतेस , मग बाकीच्यांना.. thanks…. खर सांगु का आई…” प्लेटमधला पदार्थ खात तीच्या आईकडे पहात म्हणालो
“एवढा रिस्पेक्ट कोण देत नव्हत मला……”
त्यावर प्रिया म्हणाली
मेडिकल ची स्टुडेंट आहे… आपला प्रयोग कसा झालाय हे एखाद्या प्राण्यावर टेस्ट करून बघायची जणु सवयच झालीये….”
त्यावर तीच्या घरात चांगलाच हाश्या पिकला… माझ केविलवान तोंड पहात हळुच स्वताचे कान पकडुन माफी मागितली…
पन राग नव्हता , तीच्या कसल्याच बोलण्याचा, मस्करीचा…. ती काही बोलुदे.. किती मस्करी करूदे छान वाटायच… तीला पाहील की सार जग हरवुन जायचो.. कारण माझ्यासाठी ती आता जगातली सर्वात आवडती होती , स्वताच्या जीवापेक्षा ही.. पन ते इथ आणखी किती दिवस आहेत हे माहीत नव्हत.
तीला प्रपोज करायच ठरवल… तीच्या मनात काय आहे माहीत नव्हत पन ते अचानक हे शहर सोडून गेले तर…..? दिवस फिक्स केला… मेसेज टाकला…
‘ रंकाळा. 11, am ‘

लेखक : संजय कांबळे

Horror Experience shared by Chandrashekhar Kulakarni Patil

2023-11-25T19:51:00.000-08:00

चंद्रशेखर कुळकर्णीपाटील { परमहंस नगर पुणे}

मित्रांनो आज हा माझा भयावह अनुभव आपल्या समूहावर विदित करीत आहे. हा अनुभव खरंतर गायत्रीमंत्रशक्तीची अनुभूती देणारा आहे. आम्ही तेंव्हा औरंगाबाद मधील हरसूल या गावी गेलो होतो. ते अॆक खेडेगाव होते तेंव्हा. तिथल्या जंगलात आम्ही रहात होतो.

वडिलांचे मित्र तिथे फॉरेस्ट ऑफिसर होते. जंगलातील इन्स्पेक्शन बंगल्यात आम्ही राहिलो होता. रात्री अतिशय शांत प्रसन्न असत. शहरातील आवाज गोंधळ सततची धावपळ यापासून दूर अॆकांतात.

{चंद्रशेखर कुळकर्णीपाटील { परमहंस नगर पुणे}}

या असल्या खेड्यात काही वेगळ्याच श्रद्धा भरपूर असतात.

आपल्याला त्या अंधश्रद्धा वाटतात, त्यामागे काही लॉजीक मात्र निश्चितच असते. आपल्याला माहित नसते, कळत नसते.

त्यातीलच अॆक म्हणजे भगत व त्याचे अंगात येणे.

आधी आम्हाला असे वाटत होते की ते दारु पिऊन असले काही करीत असतील. परंतू तसा प्रकार यात दिसून आला नाही.

अॆका संध्याकाळी जमिनीवर खड्डा करुन त्यात होळी सारखी लाकडे रचली. त्या सभोवती सुर्यास्त होत असतांना त्यांचे आदिवासी नृत्य सुरू झाले. माणसं जास्त नव्हती. १०/१२ माणसं व तेव्हढ्याच स्त्रिया होत्या. सगळे मिळून जास्तीत जास्त २२/२२ माणसं असतील.

त्यांचा जो मुख्य पुजारी होता त्याने मळवट भरला होता,केस मोकळे सोडले होते, अगदी मुलींसारखे भरगच्च दाट होते. मला आधी तो विग वाटला. पण तसे नव्हते ते खरे केस होते.

नृत्य खरच चांगले होते.

त्याला रंग चढला तो त्यांची वाद्य सुरू झाली ढोल तुतारी भैरी सारखी होती.

आता आपल्याला थोडं मागे नेतो.

याआधी काही दिवसांपूर्वी अॆक घटना घडली होती की अॆका आदिवासी ५ वर्षाच्या मुलाला सतत वांत्या होत होत्या. सगळे वैद्यकीय औषधोपचार सुरू होते, परंतू वांत्या थांबत नव्हत्या. नंतर रक्ताची वांती झाली व तो मुलगा बेशुद्ध पडला. नाडी लागत नव्हती, डॉक्टरांनी सांगितले की काही तासच जिवंत राहू शकेल. त्यानंतर या भगताला बोलवले होते, भगतांनी सर्व काही पाहिले, व सांगितले की हा करणीचा प्रकार आहे, बेशुद्ध व्यक्तीचे डोळे उघडून पाहिले, त्यात त्यांना कळले की हा करणीचा प्रकार असल्याचे , त्याप्रमाणे भगतांनी नाडीवर काही मंत्रोपचार केले, लगेच नाडी सुरू झाली. डॉक्टरांसमोरच हे घडले. डॉक्टर देखील गोंधळले, परंतू ते फक्त बघत होते. अॆक सायलेंट आॅब्झर्व्हर .

भगतांनी सांगितले की अॆका रात्री या मुलाने काही ओलांडले आहे, त्या ठिकाणी अॆका अतृप्त वृद्ध स्त्रीचा आत्मा होता, त्याने हा झपाटलेला आहे.

या वांत्या होण्या आधी काही दिवस हा मुलगा रोज रात्री १२ नंतर जागा होत असे , त्याच्यात संचार होत असे, व तो लहान मुलगा जो समोर असेल त्याला मारत होता, व कोणालाही आवरत नसे. अगदीं बेभान होवून त्याच्यापेक्षा कितीतरी अधिक वयाच्या मोठ्यांकडून आई वडिलांकडूनही आवरला जात नसे. आई-वडिलांना देखील मारत होता.

५ वर्षांचा मुलगा ३६/३७ वर्षांच्या दोन दोन दणकट पुरुषास आवरला जात नव्हता.

हे सर्व भगताने देखील विचारले की असे काही घडले होते का?

हे सर्व काही आमच्या समोर घडले होते.

त्यांनी सांगितले की या आत्म्यास मी सर्वांसमक्ष बाहेर काढीन.

कारण जरी डाॅक्टरांच्या समोर जरी बंद पडलेली नाडी मंत्रोपचारांनी सुरू झाली तरीही त्यांचा वर सांगितलेल्या पुजेवर विश्वास नव्हता, डॉक्टर बोलत होते की मुलाला लगेच नाशिकमध्ये जवळच्या मोठ्या हॉस्पिटलमध्ये दाखल करा. संध्याकाळ होत आली होती, भगताने सांगितले संध्याकाळ झाली आहे मला फक्त अॆक तास द्या, त्यात मुलाला व्यवस्थीत उभा करतो. डॉक्टरांना मार्केटमधून अॆक मोठा लाल भोपळा आणायला सांगितले.

भगताने त्याची पुजा त्या होळी समोर सुरू केली.

तशी साधीच पुजा होती.

पुजेत वापरलेले सर्व काही सात्त्विक वाटत होते.

गुलाल कुंकू व अबिर व दहीभात.

त्यानंतर भगताने सर्व लहान मुलांना त्यांच्या झोपडीत पाठवले.

{चंद्रशेखर कुळकर्णीपाटील { परमहंस नगर पुणे}}

सुर्यास्त झाला तसे त्यांच्या संगीताची लय वाद्यांचा आवाज नृत्याचे ताल वाढत गेले.

तसे तसे भगत घुमू लागला, नंतर नंतर तोही अत्यंत बेभान झाला.

त्या लहानग्या मुलाला आणले व भगतासमोर बसवलं. त्यावेळी मुलगा बेशुद्ध होता. डाॅक्टरांना भोपळा होळी व भगत यांच्या मधल्या जागेत ठेवायला सांगितले, व त्यासमोर भगताने मंत्र उच्चारण सुरू केले. होळीत भात गुलाल, भात कुंकू, भात अबीर , व भात काळ्या तिळाच्या आहुती देणे सुरू केले.

त्याक्षणी मुलगा शुद्धीवर आला व त्या मुलाने कोकणी/मालवणी भाषेत अत्यंत अर्वाच्य शिव्या देणे सुरू केले व तो भगतावर धावून जायला लागला. नंतर अगदी भगताशी भिडलाच.

भगताने श्री गोरक्षनाथांची शपथ घातली व नाव विचारले की कोण आहेस आणि का या लहान बछड्याला छळत आहेस. सोडून दे , पुन्हा गोरक्षनाथांची शपथ घातली. व मंत्र सुरू केले. त्यावेळी स्पष्ट मंत्र कळला. तो गायत्रीमंत्र पठण करीत होता. फक्त आधी व नंतर काही संपुट लावत होता ते कळत नव्हते.

तद्नंतर सुरू केला

गोरक्ष जालिंदर चर्पटाश्च .... हा मंत्र.

त्याचवेळी समोर ठेवलेला भोपळा आपोआप फुटला व त्यातून लाल काळा धूर बाहेर आला.

त्याक्षणी ते मुलही अतिशय नॉर्मल झाले. शिव्या देणे बंद झाले.

मुलगा शांत झाला.

डॉक्टर आश्चर्यचकित झाले, त्यांच्या समोर घडत होते, भोपळा त्यांनीच आणला होता. अविश्वास कसा दाखवायचा.

हे सर्व काही आमच्या समोर घडले.

आश्चर्य वाटले ते यासाठीच की गायत्री मंत्रात व नवनाथ मंत्रात ही अशी शक्ती आहे.

तेंव्हा लक्षात येते आपला वारसा किती समृद्ध आहे पण आपण विसरलो आहोत.

ही अनुभूती गायत्री मंत्राची, नवनाथ मंत्राची.

चंद्रशेखर कुळकर्णीपाटील { परमहंस नगर पुणे}

भूषण मुळे सातारकर

2023-11-25T19:50:00.000-08:00

शुक्रवार ची रात्र, नेहमीचीच सेकंड शिफ्ट, 12.25 ची लास्ट लोकल, तिच्यातला ठरलेला डबा आणि ठरलेला बाकडा

पण या सगळ्या ठरलेल्या गोष्टीत आज एक नवीन चेहरा "साहेब माझ्या मुलीला पापलेट खूप आवडतात म्हणून आज घेतलेले, पण आता तिला पापलेट द्यायला घरी पोहोचू शकेन असं वाटत नाही. तुम्ही घेऊन जाता का हे?"

वास्तविक मला पापलेट खूप आवडतात पण कशाला हे नसतं झेंगट, हा कोण मला मासे देणारा? "नको मी शाकाहारी आहे" म्हणून मी ते नाकारले.

त्यानं बराच वेळ माझी मनधरणी करण्याचा अयशस्वी प्रयत्न केला आणि मी मासे घेत नाही असं पाहून रेल्वेच्या डब्यातून रागाने खाडीत उडी मारली.

पुन्हा पुढच्या शुक्रवार ची रात्र, नेहमीचीच सेकंड शिफ्ट, 12.25 ची लास्ट लोकल, तिच्यातला ठरलेला डबा, ठरलेला बाकडा आणि परत तोच चेहरा, तीच माशाची पिशवी आणि तीच विनंती

त्या अमनवीय शक्तीला नाही म्हणणं माझ्या जीवावर आलेलं, त्याच्या हातातून पिशवी घेताच त्याच्या चेहऱ्यावर एक खुनशी हास्य "मासे खातोस काय, आज मासे तुला खातील" आणि इतकं बोलून त्यानं मलाच खाडीत फेकून दिलं

पुन्हा पुढच्या शुक्रवार ची रात्र, 12.25 ची लास्ट लोकल, तिच्यातला ठरलेला डबा, ठरलेला बाकडा आणि

परत तीच माशाची पिशवी समोरच्याला देणारा मी.......

भूषण मुळे सातारकर

Kalpanik Horror story

2023-11-25T19:47:00.001-08:00

ही कथा पूर्णतः काल्पनिक आहे

पांडबाने आख्खा गाव पालथा घातला ,गावातली सगळी हॉटेलं, किराणा दुकानं ,खेळण्याची दुकानं सगळं सगळं बघून झालं होतं. पण राम्या काय दिसला नाही

राम्या साधारण 7 वर्षांचा त्याच्या आई वडिलांसोबत ऊसतोडणीसाठी त्याचा गावापासून खूप लांब आला होता आणि एक दिवस तो कुठेच दिसेना म्हणून त्याला सगळे शोधत होते

त्याची आईने रखमा तर भानावरच नव्हती तिची तहान भूक विसरून ती राम्या च्या वाटेकडे डोळे लाऊन बसली होती वडील पांडबा त्याला शोधायला गावात गेले होते

पांडबा बघत बघत गावच्या वेशी जवळ आला तिथे त्याला एक खूप मोठे आंब्याचे झाड दिसले

आणि त्याला आठवले की राम्याने काल आंब्यांसाठी हट्ट केला होता पण जवळपास कुठे आंब्याचे झाड नव्हते त्यामुळे त्याला आंबे मिळाले नाहीत त्यामुळे तो थोडा नाराज होता पांडबा

म्हणला आंबे असले तर बघू राम्या खाईल लई

धसका घेतला व्हता पोरानं म्हणुन तो आंब्याच्या झाडा जवळ जाऊ लागला जसा जसा तो झाडा जवळ जात गेला त्याला दिसले की ते झाड खूपच विदृप आणि विचित्र होते आकारहिन फांद्या एकाबाजूला मोठ्ठं आग्यामव्हाळ आणि दुसऱ्या बाजूला घुबड हे सगळं कमी होत की काय म्हणून त्या झाडाखाली कुत्रे रडत होते

त्याला तिथे एक विचित्र गोष्ट दिसली खूप सारे कावळे तिथे घोळका करून उडत होते हा काय प्रकार आहे हे पाहण्या साठी तो थोडा पुढे आला त्या परिसरात एक वेगळाच गारवा होता

अचानक त्याच्या नाकात एक तीव्र दर्प गेला

तसा त्याने गळ्यातला गमजा नाकावर धरला

आणि पाहतो तर काय एक कुत्रा मरून पडलेला आणि त्याच्या भवती कावळे चोच मारून मारून त्याचे मास खात होते रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेला तो श्वान आणि अर्धवट खाल्लेलं त्याचं शरीर

हे सगळं चित्तथराक दृश्य पाहून पांडबा खूप घाबरला त्याला काही सूचना तो जीवाच्या आकांताने पळण्याच्या प्रयत्न करत होता पण सगळं निरर्थक होतं एक अदृश्य शक्ती त्याला मागे खेचत होती . त्याला अशक्तपणा जाणवु लागला, अचानक त्याच्या खांद्यावर त्याला काहीतरी जाणवले मागे बघतो तर काय एक विचित्र हात त्याच्या खांद्यावर होता तो हात ही त्या श्र्वानाप्रमाणे होता अर्धवट खल्लेला ते भूत होता की कावळ्यांनी इजा केलेला माणूस काही कळत नव्हतं

त्याचं सगळं शरीर सडलेले होते. चेहरा ठीक ठिकाणी सडलेला त्यातून रक्त वाहत होते. सगळे कावळे त्याच्या भोवती गिरक्या घेत होते कधी त्याला चोच मारायचे तर कधी त्याला पंजाने (पायाने) मारायचे

आणि विशेष म्हणजे ती जखम लगेच बरी व्हायची

मघाशीचा तो दर्प यचाच होता

पांडबाला काही कळेना काय होतय तो स्तब्ध होऊन फक्त बघू शकत होता

कावळे आता पांडू कडे येत होते कावळे त्याला चोच मारणार इतक्यात तो मनुष्य, भूत की आणखी काही

म्हणाला थांबा ...

आणि काय आश्चर्य सगळे कावळे झाडावर जावून बसले पांडबा गोंधळात पडला त्याला काही कळेना काय होतंय

तरीही त्याने भीतीचा आवंढा गिळत विचारलं कोण तुम्ही ,

मी रामराव हा घे तुझा मुलगा आता पर्यंत ती आकृती जरा माणसात येत होती जखमा आपोआप भारत होत्या हात ही व्यवस्थित झाला होता

इथे आंबे खायला आला होता मी आजपर्यंत कोणालाही जिवंत सोडले नाही जो माझ्या हद्दीत आला त्याचा शेवट झाला हे नक्की होतं पण का कुणास ठाऊक मला याला काही इजा करावीशी वाटली नाही मला हा खुप जवळचा वाटला जसा माझा मुलगाच आहे असं मला वाटलं माझा विचार बदलण्याच्या आधी निघून जा इथून ... जा ..

पांडबाने राम्याला जवळ घेतले आणि त्याला कवटाळुन घेत तो म्हणाला आता कुट हाय तुमचा मुलगा

तुला काय करायचं त्याचं तुला जीव प्यारा असेल तर निघ लवकर मी या कावळ्यांना जास्त वेळ थांबवून नाही ठेऊ शकत

तुम्हाला या लेकराची आन हाय सांगा

पांडबाच्या या वाक्यावर रामराव काही बोलू शकले नाहीत

सांगतो

ही घटना 80 वर्षा पूर्वीची आहे मी माझ्या कुटुंबा सोबत या गावात राहत होतो.

सुंदर सुशील पत्नी आणि एक गोंडस मुलगा असं आमचं त्रिकोणी कुटुंब सगळं काही सुरळीत चालू होत पण नियती च्या मनात काही तरी वेगळंच होतं. मला एक मांत्रिक भेटला त्याने मला गुप्त धना बद्दल सांगितलं थोडक्यात मांत्रिकाने गुप्त धनाच्या नादाला लावले

मी नेहमी त्याच्या सोबत राहू लागलो संसारावर तर जणू तुळसी पत्रच ठेवलं होतं .मी रात्र रात्र घरा बाहेर राहायचो . माझा त्याच्यावर आंधळाविश्वास बसला होता.

एक दिवस अमावस्येच्या रात्र पाहून त्याने मला गावाबाहेरील आंब्याच्या झाडाजवळ बोलावले

तो मला म्हणाला आज आपल्याला एक विधी करायचा आहे त्याने माझ्या पाठीला वरून खाली एक टिळा लावला मी त्याला विचारले पाठीला टिळा का लावतोस आणि तो ही वरून खाली टिळा नेहमी कपाळावर लावतात आणि तो पण खालून वर

तर तो म्हणाला मी कोणी साधू वगेरे नाही मांत्रिक आहे मांत्रिक सैतानाला अशीच पूजा असते.

मी म्हणालो ठीक आहे मी जास्त विचार नाही केला कारण गुप्त धनाच्या लालसे पायी मी आंधळा झालो होतो. त्याने कसलं तरी पाणी माझ्यावर शिंपाडले त्यानंतर मी वेगळ्याच ग्लानीत होती आणि पुढे किती वेळ त्याची पूजा चालू होती काही कळलं नाही अचानक माझ्या पायाला तिथे ठेवलेल्या उदबत्तीचा चटका बसला आणि मी शुद्धीवर आलो आणि पाहतो तर काय माझ्या गळ्यात कवट्यांचा हार होता त्या सात कवट्या होत्या माझ्या लक्षात आलं की हा विधी बळी चा आहे आणि हा माझा बळी देणार आहे . त्याच्या बोलण्यावरून कळत होतं की 8 बळी दिल्यावर सैतान त्याला धन देणार आणि मग 9 वा बळी सोळा वर्षाच्या कुमरिकेचा दिला की ती अमर होणार .

मी शुद्धीवर आलोय हे त्याला कळलं नव्हत त्याच्या हातात मोठी तलवार होती त्याने ती माझ्या माने वर ठेवली उचलली पुन्हा ठेवली तो असं सात वेळा करून आठव्या वेळेला माझा शिरच्छेद करणार होता मी माझ्या कडे असलेला धार दार चाकू काढला आणि आधी स्वतः चं एक बोट कापलं आणि त्याच्यावर वार करणार इतक्यात माझ्या मानेवर मला काहीतरी गार स्पर्श जाणवला आणि माझ मस्तक त्या कुंडात पडलं

मी मारायच्या आधी माझं एक बोट कापून वेगळं केलं होतं त्यामुळे माझा बळी यशस्वी झाला नाही बळीचा देण्याचा एक नियम आहे की तुम्ही ज्या जीवाचा बळी देणार आहात त्या जीवाच्या शरीरावर साधा ओरखडा पण चालत नाही शरीर पूर्ण तंदुरुस्त हवे मी केलेला हा प्रकार पाहून मांत्रिक खूप चिडला आणि त्याने मला श्राप दिला की ज्या बळीला तू अडथळा आनलास तुला आता वर्षानुवर्ष या झाडाखाली निष्पाप लोकांचे बळी घ्यावे लागतील

माझ्या मृत्यू नंतर त्याने अजून एका सोळा वर्षाच्या मुलीला बळी देण्यासाठी आणल होतं पण यावेळी तो पाकडला गेला आणि गावकऱ्यांनी त्याला ठेचून ठेचून मारला. तो तर गेला पण मी इथे भटकत राहिलो वाडवडिलांची सगळी संपत्ती सोडून माझ्या कुटुंबाला हे गाव सोडून जावं लागलं

माझी बायको आणि मुलगा हे गाव सोडून तिच्या माहेरी गेली आणि तेव्हा पासून मी त्यांची वाट पाहत इथे भटकतोय माझा बळी एका निच कार्या साठी गेला त्यामुळे माझ्या भोवती हे कावळ्यांचे वलय आलं

तेव्हापासून हा खेळ बरेच वर्ष हा खेळ चालू होता एक दिवस एक सिधपुरुरूष मला भेटले मी त्यांनाही मारण्याच्या प्रयत्न केला पण त्यांच्या अथांग शक्ती पुढे माझा निभाव लागला नाही मी शेवटी हार स्वीकारून त्यांना मुक्तीचा मार्ग विचारला तेव्हा त्यांनी मला सांगितलं की तुझा अंत्यविधी झालेला नाही आणि त्यात त्या दृष्ट मांत्रिकाचा श्राप यामुळे तू आडकुन पडला आहेस आज पासुन काही वर्षांनी तुझा एक वंशज येईल आणि तुला मुक्त करेल

पांडबा थोड्याशा भरलेल्या आवाजात हुंदका आवरत म्हणाला

तुमच्या मुलाचे नाव काय होते ज्ञानबा आणि हे ऐकताच पांडूने हंबरडा फोडला ते माझे आजोबा होते ज्ञानबा रामराव पाटील त्यांचं नाव म्हणजे तुम्ही माझे पणजोबा आहात त्या मुळेच तुम्ही माझ्या मुलाला काही इजा केली नाही माझ्या राम्याचं नाव तुमच्या नावावरच ठेवलं होतं माझ्या आज्यानं,

काय ?

तू खोटं तर बोलत नाही ना हे बघ मी तुला अभय दिलंय त्या मुळे माझ्या पासून वाचाण्यासाठी तू खोटं बोलत असशिल तर खबरदार ....

रामराव गरजले आणि पांडबा दूर उडून पडला.

तो उठत म्हणाला

नाही म्या खोटं नाही बोलत मी तुमच्या बायकोचं म्हंजी माझ्या पणजी च गाव सांगतो मंग तुमचा इश्र्वास बसल आडगाव ( काल्पनिक ) मुक्काम पोस्ट बीड , तालुका , जिल्हा बीड

खरंच तू माझा वंशज आहेस मला किती आनंद होतोय मी शब्दात नाही सांगू शकत आता मला मुक्ती मिळणार

खूप वाट पाहायला लावलीस लेकरा

सांगा मी काय करू मी काय बी करायला तयार हाय

ऐक तर मग गावच्या दक्षिण दिशेला एक जंगल आहे त्या जंगलात जा तिथं तीन लिंबाचे झाड एका ओळीत असतील तिसऱ्या झाडा खाली माझं धड पुरलं आहे आणि दुसऱ्या झाडा खाली शिर ते घेऊन ये आणि एक गोष्ट लक्षात ठेव काही झालं ती मागं वळून बघू नकोस तिथे मांत्रिकाने बंदोबस्त केलेला आहे त्या मुळे ती जागा खूप धोकादायक आहे . त्या जागेत खूप साऱ्या वाईट शक्तींचा वास आहे

त्या मुळे ती जागा खूप धोकादायक आहे

तुझ्या मुलाला इथेच ठेव त्याच्या साठी ती जागा सुरक्षित नाही .

जायच्या आधी या अंब्या जवळ थोड खन तिथे तुला एक दिव्य त्रिशूळ मिळेल .साधू महाराजांनी तो तिथे ठेवला होता. तो तुझ्या कामी येईल

जा तुझं कल्याण होईल

पांडबा खड्डा खणू लागला त्याला थोडे खनल्यावर काही तरी चमकत होतं त्यानं त्यावरची माती काढली तो त्रिशूळ रात्रीच्या अंधारात पण चमकत होतं त्या मध्ये एक तेज होते पांडबाने तो दिव्य त्रिशूळ कपाळी लावला आणि त्याचं दर्शन घेतलं आणि जंगला कडे निघाला जंगलात जन्या साठी त्याला गाव ओलांडून जावे लागणार होते त्याला थोडं पुढे गेल्यावर रखमा दिसली रडून रडून तिचे डोळे लाल झाले होते . ती त्याला पाहताच पळत त्याच्या कडे आली आणि ती काही बोलणार त्या आधी पांडबा म्हणाला राम्या गावा बाहेर आंब्याच्या झाडाजवळ हाय म्या एक काम करून सकाळ पस्तोर घरला इन एका दमात त्याने सगळं सांगितलं.

आवं पर ?

काय बी इचारू नगस तुला आल्या वार सांगतो समद.

तिचे वाक्य तोडत पांडबा म्हणाला आणि तो पुढे निघाला जंगल खूप घनदाट होतं दी अखेर लिंबाच्या झाडाजवळ आला आणि खणायला सुरुवात केली त्याला तिथे एक शिर नसलेला सांगाडा भेटला त्याने तो सोबत आणलेल्या पिशवीत ठेवला आणि दुसऱ्या झाडा जवळ गेला तिथे त्याला शिर (कवटी) भेटले त्याने तिसऱ्या झाडाखाली खणताना त्याला कसल्या तरी भांड्याचा आवाज आला . त्याने अजून खणल तेव्हा त्याला एक हंडा दिसला त्यावर काळा कपडा बांधला होता

त्याने तो कपडा बाजूला काढला त्यात एक कवटी

होती

ही कुणाची असेल असा ती विचार करत होता अचानक ती कवटी खूप गरम होऊ लागली ,इतकी गरम की ती हातात धरू शकत नव्हता त्याने पटकन कवटी खाली टाकली आणि बाजूला थांबला त्यातून आग बाहेर येत होती तो घाबरून पाळला थोडं पुढं गेल्यावर त्याच्या लक्षात आलं की त्याची पिशवी विसरली त्याने हातातला त्रिशूळ घट्टा पकडला आणि परत त्या झाडाकडे धावला तिथे त्याला एक विचित्र प्राणी वजा माणूस दिसला ,तो जळत होता .त्याचा चेहरा तर खूपच भेसूर होता एक डोळा बाहेर खोबलितून बाहेर लटकत होता दुसरा तर नव्हताच त्याच्या चेहऱ्याची अर्धी बाजू पूर्ण जाळली होती , तो हळू हळू पांडबाकडे येत होता .

तो घाबरून पळू लागला पांडबा पुढे आणि तो मागे थोडं पुढे गेल्यावर पांडबा पायात पाय अडकून पडला तो विचित्र आकार त्याच्या कडे येऊ लागला

पांडबाने त्याचा कडे त्रिशूळ भिरकावला त्रिशूळ त्याच्या छाती मध्ये शिरला तसा तो हात पाय खोडात जमिनीवर पडला आणि एका मोठ्या भेसूर किंकाळी सोबत क्षणार्धात त्याची राख झाली.

पांडबाने तो त्रिशूळ आपल्या सोबत घेतला आणि गावाबाहेरील आंब्याच्या झाडाजवळ जाऊ लागला .

इथे रखमा राम्याला कुशीत घेऊन बसली होती आत्ता पर्यंतची सगळी कहाणी तिला रामरावांनी सांगितली होती.

सगळं कळल्या पासून रखमाची आसवं थांबत नव्हती.

रात्र सरून दिवस उगवायला आता सुरुवात झाली होती.

पांडबा झाडा जवळ आला आणि त्याने येताना काही लाकडं आणली होती त्याने जराही वेळ वाया न घालवता सोबत आणलेला सांगाडा आणि कवटी समोर ठेवली आणि त्याला अग्नी दिला .

रामराव हळू हळू धूसर होत होते त्यांनी जाताना त्यांनी सांगितलं हा त्रिशूळ खूप दैविय आहे याची व्यवस्थित काळजी घ्या हा तुम्हाला कधीही कमी पडू देणार नाही. या झाडाच्या खोडामध्ये जी पोकळ जागा आहे तिथे तुमच्या साठी काही वस्तू ठेवल्या आहेत.

मी गेल्यानंतर त्या काढून घ्या आणि तुमच्या पाशी राहू द्या त्याचा उपयोग करा.

रामराव पंचमहाभूता मध्ये विलीन झाले .

पांडबाने झाडाच्या खोडा मध्ये डोकावून पाहिले तर त्यात एक माध्यम आकाराचा संदुक होता त्या बरेच दागिने, रत्ने, सोन्याचे नाणे वगेरे होते वगेरे होते त्यांनी तो संदूक घेऊन घरी निघाले, हे तेच गुप्तधन होते ज्यासाठी रामराव बळी गेले होते.

समाप्त ...

लेखक;

:- ओंकार कुलकर्णी

जेव्हा भुताची भेट होते.

2023-11-25T19:47:00.000-08:00

जेव्हा भुताची भेट होते.

आज कोजागिरी.पण या ग्रहना ने कोजागिरी लाही ग्रहन लावले.आजची कोजागिरी उद्या वर ढकलली गेली.असो.

कोजागिरी वरुन एक जुनी मजेशीर घटना आठवली.

तेव्हा आम्ही खापरखेडा रहिवासी होतो.दरवर्षी अगदी धडाक्यात कोजागिरी साजरी करायचो.एक दिवस खेड्यात राहण्याचा आनंद घेण्यासाठी नागपूर हुन भाऊबहीनी आई,बाबा,मामा मामी सर्व जण खापरखेड्यात यायचे.मस्त गेट टुगेदर साजरा व्हायचा.खापरखेड्यातल्या एम एस ई बी क्वार्टर बिल्डिंग च्या चवथ्या मजल्यावरच्या टेरेस वर,वा काय वातावरण होतं त्याकाळी,चारी बाजूंनी झाडेझुडपे,छोटी गावे,दुरवर अंधारात पसरलेली माळरान,तिथली भयाण शांतता, टेकड्यांच्या रांगा,आणि रामटेक गडावरची जिथे टिपुर जळतो तो उंच मनोरा.तिथे जळणारा अग्नी रात्रीच्या अंधारात अगदी उठून दिसायचा.रातकिडे,निशाचरी पक्षी ,यांचे आवाज वातावरणात घुमत असायचे.मधेच दुरून कोल्हेकुई ऐकु यायची.या सर्वांचा आनंद घेत आमचा हास्यविनोद,गप्पाटप्पा,अगदी धमाचौकडी चालु असायची.ज्याची आम्ही वर्षभर आतुरतेने वाट बघायचो.वीटांची चुल पेटवायची, त्यासाठी काड्या शोधत फिरायचे.हे काम माझ्या भावांवर म्हणजे यांच्या साळ्यांवर सोपवल्या जायचं.एवढी थंडी असायची त्याकाळी.गच्चीवर गाद्या, पांघरूण नेऊन घातली जायची.मग एका चुलीवर मुंगोडो किंवा आलुबोंडे आणि एकावर दुध आटायला ठेवलं जायचं.दुध आटवायच काम मिस्टरांकडे असे.

असंच एका वर्षी कोजागिरी ची तयारी चालू होती.मामे भाऊ जो तेव्हा चोवीस पंचवीस वर्षांचा होता.(आता पंचावन्न चा आहे). म्हणाला मी दुधाच तापेलं ,भांड ज्यात पाच लिटर दूध होतं ते गच्चीवर घेऊन जातो.आम्ही दुसऱ्या मजल्यावर राहयचो.आमच्या वरच्या माळ्यावर जे कुटुंब राहायचं त्यांची तरुण मुलगी मतीमंद होती.कार्ली नाव होतं तिचं.मुख्य म्हणजे संपूर्ण बिल्डिंग मध्ये अंधार असायचा.फक्त आमच्या मजल्यावर च लाईट होते.भावाने दुधाच तापेलं उचललं वर घेऊन जाऊ लागला.त्याच्या मागे माझी मुलगी जी तेव्हा असेल पाच वर्षांची त्यांच्या मागे निघाली.तो जसा तिसऱ्या मजल्यावर गेला त्याला समोरून दोन्ही बाहु पसरुन त्यांच्या कडे कुणी येत आहे असे दिसले.मुळात तिथे अंधार,आणि काळी आकृती.शिवाय पौर्णिमा, ऐकीव भुताच्या गोष्टी,तो एवढा घाबरला, त्यांच्या तोंडातून आवाजही फुटेना.नुसता आ आ असा जोरात किंचाळत पायऱ्यांवरून धावत खाली निघाला.त्याच्या मागे माझी मुलगी मामा थांब ,मामा थांब ओरडत येत होती.पण तो कसला ऐकतोय .त्याचा आवाज ऐकुन आम्ही सर्वच धांवत आलो.पण एवढ्या गडबडीतही पठ्ठ्याने हातातल दुधाच भरलेलं भांड पडु दिलं नाही हे विशेष.मग आम्ही जाऊन बघितलं तर तिथे कार्ली हसत उभी होती.अंधारात तिच्या काळ्या चेहऱ्यावर पांढरे दात चमकत होते.आणि तिचा उद्देश त्यांच्या हातातल दुधाच भांड घ्यावं हे असावं . म्हणुन तिने हात पसरले असेल.हा पठ्ठ्या वेगळंच समजला ,आणि भुतं समजुन घाबरला.हे बघुन आमची हसुन हसुन पुरेवाट झाली.

ती कोजागिरी सर्वांच्या चांगलीच आयुष्य भर लक्षात राहीली.

डॉ.सुलेखा अ.सरोदे.

डाग- Daag the Marathi Horror Story on the blog

2023-11-19T21:02:00.000-08:00

डाग- Daag the Marathi Horror Story on the blog

लेखन :- शशांक सुर्वे

नुकताच विजय आपली 8 वर्षाची सक्तमजुरीची शिक्षा भोगून बाहेर पडला होता.....जन्मापासून अनाथ असलेल्या विजय वर चुकीच्या संगतीमुळे गुन्हेगारीचा डाग लागला होता अनेक छोटेमोठे गुन्हे करून अनेक वेळा त्याची जेलवारी घडली होती पण त्याने 8 वर्षांपूर्वी केलेला गुन्हा खूप मोठा होता....बंदुकीच्या जोरावर त्याने एक ज्वेलर्स दुकान लुटण्याचा प्रयत्न केला होता त्यात तिथे असलेल्या सुरक्षारक्षकाशी झालेल्या झटापटीत त्याच्याकडून चुकून गोळी सुटून तो सुरक्षारक्षक जखमी झाला होता..... जबरी दरोडाच होता तो....आधीचे गुन्हेगारीचे रेकॉर्ड बघता कोर्टाने विजयला 8 वर्षे सक्तजुरीची शिक्षा सुनावली होती ह्या शिक्षेत विजय मधे बराच बदल झाला होता....लहानपणापासून गटाराच्या बाजूला राहून आपण कुणीतरी वेगळे आहोत आणि हा समाज आपल्याला स्वीकारणार नाही अश्या आंतरिक भावनेने विजय गुन्हेगारी कडे वळला होता पण ह्या 8 वर्ष्याच्या कैदेत त्याला तिथले जेलर महादेव कांबळे साहेब भेटले त्यांच्या समुपदेशाने त्याला गुन्हेगारी सोडून दुसरं चांगले जग आहे आणि कांबळे साहेबांच्यासारखी चांगली माणसं सुद्धा ह्या जगात आहेत हा साक्षात्कार त्याला त्या कैदेत झाला आणि 8 वर्ष्याच्या कैदेनंतर त्याने कष्ठाने जगायचं ठरवले पण सुरवात अशी अचानक होणार नव्हती.....त्याचं या जगात कुणीच नव्हतं गुन्हेगारी मध्ये पैसा होता पण आता त्याने ती वाट कायमची बंद केली होती त्यामुळे आता सुरवातीपासून सगळी जमवाजमव करावी लागणार होती.....कैदेत असताना तिथे एक त्याचा मित्र झाला होता त्याची शिक्षा अजून बाकी होती.....त्याने विजयला आपल्या फ्लॅट मध्ये राहायची परवानगी दिली त्यानुसार तो गोल्डन अपार्टमेंट जवळ पोहोचला

गोल्डन अपार्टमेंट पूर्ण शहरात बदनाम होते.....शहरातले जवळपास सगळेच दोन नंबरवाले तिथे रहायला होते....विजयचा मित्र सुद्धा त्याच क्षेत्रात होता त्यामुळे तो गोल्डन अपार्टमेंट मध्ये राहत होता....विजयला तिथली सगळी परिस्थिती माहीत होती पण पर्याय नव्हता.....सेटल होईपर्यंत तरी त्याला तिथे राहणे भाग होते.....आणि ह्या 8 वर्षात तो बरच दुर्लक्ष करायला शिकला होता त्यामुळे गोल्डन आपर्टमेंट मध्ये जातानाच त्याने ठरवले होते की आपण तिथल्या त्या लोकांच्याकडे दुर्लक्ष करून आपल्या कामाशी काम ठेवायचे.....गोल्डन आपर्टमेंट 10 मजली होते आणि 9 व्या मजल्यावरची त्याची रूम होती.....ते आपर्टमेंट एका मोठ्या गँगस्टर ने बांधले होते त्यामुळे साहजिक तिथे गुन्हेगारी लोकांची वर्दळ जास्त होती जर सामान्य शहराला स्वर्ग म्हणायचे झाले तर हे आपर्टमेंट एक नरक होते पण विजयला काही फरक पडणार नव्हता कारण त्याला फक्त एक आसरा हवा होता.....जेल मधल्या मित्राच्या सांगण्याप्रमाणे तो आधी ज्याने गोल्डन आपर्टमेंट बांधले होते त्याच्या मुलाला जाऊन भेटला....आपल्या वडिलांच्या नंतर बॉबीने शहरातले सगळे काळे धंदे आपल्या ताब्यात घेतले होते विजय बॉबीला जाऊन भेटला आणि जेल मधील आपला मित्र सुधीरबद्दल सांगितलं आणि 50 हजार बॉबीच्या हातात ठेवून तिथे राहायची परवानगी मिळवली आणि तो गोल्डन आपर्टमेंट मध्ये आला.....

अपेक्षेप्रमाणे तिथे वातावरण होतं....खाली काही मुली शॉर्ट कपडे घालून खुणावत होत्या कुणी कुणाच्या गळ्यात पडुन मोलभाव करत होते.....खाली सिगरेट ओढत खिशातून कसल्यातरी हिरव्या पुड्या दुसऱ्याच्या हातात टेकवणारे लोक होते....विजयकडे एकटक बघत काहीजण आपल्या तोंडात भरलेला गुटख्याचा तोबरा खाली थुकुन त्याच्याकडे रागाने बघून त्याला जणू आव्हानच देत होते.....एक अनोळखी माणूस समान घेऊन आपर्टमेंट मध्ये शिरतो आहे हे बघून सगळ्यांच्या नजरा विजयवर खिळल्या होत्या पण त्या भेदक नजराशी हुज्जत न घालता विजय खाली मान घालून निमूटपणे चालू लागला आत जाता जाता कुणी आजूबाजूला दारू पिऊन पडलं होतं कुणी तिथल्या एका मुलीच्या अंगावर हात फिरवत तिथल्या रूम मध्ये घेऊन जात होतं एकदोघांनी विजयची वाट आडवली पण तिथल्या एका मॅनेजरने सगळ्यांना तंबी दिली

"अरे बॉबी भाई का आदमी है वो.....समझा क्या??"

बॉबी भाई नाव ऐकताच त्या भेदक नजरा खाली झाल्या आणि सेकंदात लोक तिथून चालते झाले.....गोल्डन आपर्टमेंट तसे 40 वर्षे जुने होते....थोडे जुन्या पद्धतीचे बांधकाम होते काळवंढलेली ती इमारत फक्त तिथल्या गुन्हेगारांना ऊन वारा पावसापासून वाचवण्याचे काम करत होती त्यामुळे त्या बिल्डिंगची अवस्था जैसे थे होती....लिफ्ट मधून विजय 9 व्या मजल्यावर पोहोचला व्हरांड्यात उभं राहून तो आपली रूम शोधू लागला.....तिथे काही कॉलगर्ल राहत होत्या त्या आपल्या गिर्हाईकाबरोबर चाळे करत उभ्या होत्या दारू सिगारेट च्या सततच्या वापराने एक कुबटसा वास त्या तिथे पसरला होता.....भिंतीवर स्प्रे पेंटने कुणाची नावे,शिव्या,अश्लील चित्रे काढली होती त्याच्याकडे एक चोरटी नजर मारत विजय आपल्या रूम जवळ पोहोचला रूमला कुलूप होत जे चावीने विजयने उघडलं आणि तो आत शिरला....गोल्डन आपर्टमेंट बांधताना 80 च्या काळात बॉबीच्या वडिलांनी ते खास आपल्यासाठी काम करणाऱ्या लोकांसाठी बांधले होते त्यामुळे ते एखाद्या सुरक्षित किल्ल्यासारखे मजबूत बांधले होते दारे खिडक्या मजबूत लोखंडी होत्या एकप्रकारे प्रत्येक खोली म्हणजे एक बंकर होते....खोलीचे दार उघडताच कित्येक वर्षे बंद असल्याने कोंडलेला सगळा वास बाहेर आला आपल्या नाकावर हात ठेवत विजय आत शिरला....जुने बांधकाम असल्याने फक्त 1bhk टाइप ती रूम होती.....भिंतीला पोपडे धरले होते भिंतीला ओल आल्यामुळे थोडासा गारवा खोलीत जाणवत होता.....विजयने एकनजर त्या खोलीकडे बघितले आधी दिलेला लाईट आईस्क्रीम कलर आता मातकट झाला होता विजय ने आत येताच लाईट ऑन केली....अंधुक उजेडात ती खोली थोडी भयानकच वाटत होती....भिंतीला आलेली ओल आणि निघत चाललेले भिंतीचे पोपडे थोडेसे नकारात्मक वाटत होते पण विजयला सगळ्याची सवय होती.....तसा तो त्याच्या झोपडपट्टी मधील घरात राहू शकला असता पण ते वातावरण त्याला नको होतं पण इथे आल्यावर तर चित्र वेगळं होतं.....हिटलिस्ट वरचे आरोपी,वेश्या,स्मगलर हे तर त्या झोपडपट्टी मधल्या भुरट्या चोरांच्या पेक्षा भयानक होते पण विजय ने इथे राहून स्वतःला आजमवायचे ठरवले जेलात कांबळे साहेबांच्या शिकवणीची ही परीक्षाच समजून विजयने आपले समान खाली ठेवले आणि दार बंद करून थोडी साफसफाई करू लागला.....तस तर त्याच्याजवळ काही काम नव्हतं त्यामुळे त्याने एक आणि एक कोपरा स्वच्छ करून घेतला पण बेडरूम मधील सिलिंग वरचा काळा डाग काही केल्या निघत नव्हता.....त्याने खूप प्रयत्न केले पण तो डाग काही हटेना..त्या डागातून एक सडका वास येत होता...शेवटी विजयने सगळे प्रयत्न सोडून दिले.....त्याच्याजवळ काही पैसे शिल्लक होते त्यामुळे त्याच्या जेलवारी नंतर थोडा निदान आठवडा भर तरी आराम करून तो कामाच्या शोधत निघणार होता.....कांबळे साहेबांनी एक दोन कॉन्टॅक्ट दिले होते तिथे त्याच्या कामाची गॅरंटी होतीच त्यामुळे विजय आठवडाभर तरी निर्धास्त होता.....दुसऱ्या दिवशी सकाळी जो विजय बाहेर निघाला तो पूर्ण शहर फिरून आला....वेगवेगळ्या जेवणावर त्याने ताव मारला मस्त सिनेमा वैगेरे बघून तो रात्री गोल्डन आपर्टमेंट मध्ये आला.....रात्री ह्या आपर्टमेंटमध्ये वातावरण काही औरच होत.....ड्रग्स,बाई,बाटली ह्यांचे मुख्य केंद्र हे आपर्टमेंट असायचं वाटेत दारू पिऊन पडलेले लोक,लाल निळ्या लाईटी,दारुड्या लोकांच्या मारामारी,शिवीगाळ करणारे गुन्हेगार कपडे खाली घेऊन खुनावणार्या वेश्या ह्यातून वाट काढत विजय आपल्या रूम मध्ये आला....व्हरांड्यात तोच गोंगाट सुरू होता सिगरेट चे धूर सगळं वातावरण अंधुक करत होते विजयने ते लोखंडी दार ढकलले तसे सगळे आवाज बंद झाले.....खोलीत कमालीची शांती होती....खोलीतल्या त्या अंधुक उजेडात तो आपल्या बेडरूम मध्ये आला आणि बेडवर आडवा झाला....सिलिंगवर जो काळा डाग होता तो कालपेक्षा अजून मोठा दिसत होता....एक मंद कुबट सडका वास त्यातून येत होता.....तो डाग घालवण्याचे सगळे प्रयत्न विजय करून बसला होता त्यामुळे त्या डागाकडे विजयने दुर्लक्ष केले दिवसभर इकडे तिकडे फिरता प्रवास केल्याने विजय कमालीचा थकला होता त्यामुळे बेड वर पडताच त्याला झोप लागली.....बाहेरून ते हसण्याखिदळण्याचे ओरडण्याचे मंद आवाज येत होतेच.....अचानक भिंतीवर काहीतरी पडल्याचा आवाज आला विजय खडबडून जागा झाला.....ठक ठक असा आवाज येत होता कुणीतरी काहीतरी आवाज करत होत विजयला राग आला रात्रीचे 2 वाजले होते विजय दार उघडून बाहेर आला बाहेर तर कुणीच नव्हतं तरी तो ठक ठक असा आवाज येत होताच विजयने सगळं घर फिरून बघितलं पण तो आवाज कुठून येत आहे ह्याचा अंदाज विजयला येत नव्हता.....कदाचित तो आवाज बाजूला असलेल्या कॉल गर्लच्या घरातून येत असावा ह्या विचाराने विजयने भिंतीला कान लावले पण तो सततचा ठक ठक आवाज दुसरीकडूनच येत होता आता दुसऱ्यांदा हार मानून विजय परत बेडवर येऊन पडला....त्याची नजर वर गेली आणि त्याचे डोळे विस्फारले सिलिंगवर असलेला तो काळा डाग अचानक गायब झाला होता.....विजय ताडकन उठून बसला त्याने बेडरूममध्ये नजर फिरवली तर तो डाग कुठेच दिसत नव्हता.....शेवटी खूप विचार करून तर्क लावून अखेर त्याने मेंदूची कसरत थांबवली आणि तो झोपी गेला......सकाळी त्याला जाग आली सकाळचे जवळपास 10 वाजत आले होते....पण त्या बंकर स्वरूपाच्या खोलीत उजेड नव्हताच......काळ्या लोकांची अंधारी खोली होती ती.....विजय उठण्याचा प्रयत्न करू लागला त्याच्या पायत हलक्याश्या मुंग्या जाणवू लागल्या....उठून तो अंघोळीला गेला अंघोळ करता करता परत त्याला दुसऱ्या धक्का बसला.....त्या सिलिंगवर जसा डाग होता तसाच डाग आता त्याच्या पायावर उमटला होता....विजय चपापला त्याने पाय रगडायला सुरवात केली कदाचित काहीतरी लागले असेल पण तो डाग काही हटत नव्हता.....कित्येकवेळा घासून झाले तरी तो डाग जागचा हलत नव्हता....विजय ताडकन दवाखान्यात गेला डॉक्टरांनी चेक करून इन्फेक्शन सांगून गोळ्या,मलम असे प्रथमोपचार केले तेव्हा कुठे विजय थोडा सामान्य झाला......परत त्याने काहीवेळ फेरफटका मारून बाहेर जेवून थोडा एन्जॉय करून रात्री गोल्डन आपर्टमेंटकडे पाय वळवले दिवसभर त्या डागाची सूद त्याला नव्हती पण जसा तो त्याच्या रूम मध्ये आला आणि दार लावले खोलीत येताच परत त्याचा तो पाय जडजड वाटू लागला.....पायात मुंग्या आल्यासारखं भासू लागलं विजयने खिशातील गोळ्या खाल्ल्या आणि त्या डागावर मलम फासले....मोठासा लेप लावून त्याला आता बरं वाटू लागलं.....विजय परत बेड वर आडवा झाला....तो सिलिंग वरचा डाग गायब झाला होता.....रात्री परत कसलातरी जोरदार आवाज झाला.....विजय खडबडून जागा झाला.....आता त्याला प्रचंड राग आला होता बाहेर जो कुणी असेल त्याला सोडायच नाही ह्या विचाराने तो उठणार इतक्यात त्याला कांबळे साहेबांची शिकवण आठवली परत तो शांत झाला त्याला घाम फुटला होता.....पाणी पिण्यासाठी तो उठायला निघाला पण त्याचा तो पाय जागचा हलेना त्याने घाबरून पायावरची चादर बाजूला केली.....त्याचा श्वास वाढला त्याचा पाय पूर्णपणे काळा झाला होता....सकाळी बारीक असलेला तो काळा डाग त्याच्या पूर्ण पायावर पसरला होता....विजयला अजिबात हलता येत नव्हते...खोलीत सगळीकडे कुबट सडका वास पसरला होता..तो काळा डाग हळूहळू वर सरकत होता विजयचे गुडघ्यापर्यंतचे शरीर काळे पडले होते सडत होते त्यातून आळ्या बाहेर पडून पूर्ण बेडभर पसरल्या होत्या....तो डाग हळूहळू विजयच्या छाती पर्यंत आला होता त्याच्या पोटात जाम दुखत होतं....त्या आळ्या त्याची आतडी आतून कुरतडत आहेत अस त्याला वाटत होतं.....प्रचंड वेदनेने विजय तडफडत होता....समोरच्या भिंतीवरचे पोपडे आकार बदलत होते.....विजयच्या अंगावर चढलेला डाग तसाच एक डाग भिंतीवर चढला होता.....तो डाग त्या मातकट भिंतीवर आकार घेत होता.....विजयचे छातीच्या खालचे सगळे शरीर जणू सडून मृतच झाले होते.....त्याचे फक्त मुंडकेच हलत होते....बेडवरच्या काही आळ्या त्याच्या नाकातोंडात जाऊन त्याला नरक यातना देत होत्या.....आपली मान फिरवून तो त्या आळ्या झटकत होता त्याची नजर समोर खिळली होती....त्या डागातून काही मजकूर त्या भिंतीवर उमटत होता....विजयच्या डोळ्यातुन वेदनेने पाणी येत होते दोन दिवसात त्याने खूप सारे अमानवी प्रकार इथे बघितले होते.....भिंतीवर त्या काळ्या डागातून काहीतरी मजकूर उमटत होता त्या नरक वेदनेतूनही विजय तो मजकूर वाचत होता....त्या मजकुराने पूर्ण भिंत रंगली होती तो उग्र वास तीव्र झाला होता अखेर तो डाग वर वर सरकू लागला आणि त्याने विजयला पूर्ण गिळून टाकले....त्याचे डोळे मिटले.....पूर्ण सडून त्याच्या हाडाचा सांगाडा बेडवर होता आपली ही अवस्था बघून तो जवळपास ओरडतच उठला.....त्याने आधी स्वतःला चाचपले.....तो अगदी ठीकठाक होता....भयानक स्वप्न होते ते.....विजयची छाती धडधड उडत होती....त्याने आपल्या पायाकडे बघितलं तो काळा डाग तेवढाच होता.....आपले सगळे विधी आवरून तो खुर्चीत बसला....रात्रीच्या स्वप्नात त्या काळ्या डागातून त्याने जो मजकूर वाचला होता त्यावर विचार करत करत तो रूम मधून बाहेर पडला आणि पायऱ्या चढून वरती 10 व्या मजल्याकडे जाऊ लागला.....10 व्या मजल्यावर जाण्याचे मुख्य द्वार एक मोठं कुलूप लावून बंद केलं होतं.....तो मजला 3,4 वर्षे पूर्णपणे बंदच होता अशी माहिती विजयने मॅनेजर कडून मिळवली होती.....कुलूप बघून विजयने आपल्या खिशातील एक स्टीलची पिन काढली विजयने आधीपासूनच सगळी तयारी केली होती त्याने त्या पिनचा आकडा करून ते कुलूप उघडलं.....ह्या कामात तो तरबेज होताच पण आताच्या कुलूप उघडण्याचा उद्देश तसा वाईट नव्हता.....विजय त्या मजल्यावर पोहोचला 10 व्या मजल्याच्या व्हरांड्यात सगळीकडे कचरा,धूळ आणि कोळ्यांची असंख्य जाळी वाढली होती त्यातून वाट काढत तो त्या रूम जवळ पोहोचला...ती रूम बरोबर त्याच्या रूम वरती होती.....एक दीर्घ श्वास घेऊन त्याने त्या खोलीचा दरवाजा उघडला आत शिरताच एक उग्र दर्प त्याच्या नाकात शिरला .....असाच कुबट वास त्याच्या खोलीच्या डागातून येत होता आपल्या नाकावर हाताचा पंखा घेत विजय त्या रूमच्या बेडरूम जवळ पोहोचला ती बेडरूम बरोबर विजयच्या बेडरूमच्या वरती होती तिथले दृश्य बघून त्याला जराही आश्चर्य वाटलं नाही कारण इथे काय घडलं आहे हे त्याला माहीतच होते त्याने ते वाचले होते विजय समोरच दृश्य बघून सुन्न झाला आणि तावातावाने चालू लागला बाहेर पडताच तो एका फोन बूथ वर पोहोचला आणि त्याने तिथून फोन लावला

"हॅलो बॉबी भाई.....मी विजय बोलतोय.....हो हो तोच विजय तुम्हाला दोन दिवसांपूर्वी भेटलेला.....हा...हा बरोबर ओळखलं......काही नाही एक डील होती......म्हणजे माझ्याकडे थोडा माल आहे त्याच्यापासून मला सुटका हवी आहे......20 लाखाचे ड्रग्स आहे पण 5 लाखात देईन.....हो हो कडक आहे एकदम.....तुम्हाला फसवून कस चालेल भाई......नाही नाही.....मी नाही येऊ शकत......मला परत जेल मध्ये नाही जायचं......परफेक्ट तुम्ही पेमेंट घेऊन या......मी फक्त तुमच्या हातात माल देईन हा.....बाकी कुणावर विश्वास नाहीय माझा.....ठीक....ठीक आज रात्री 2 वाजता या......नाही नाही.....मला परत अडकायचे नाही....समजून घ्या......आणि तुम्ही सुध्दा कुणाला न कळू देता या.....ठीक"

रात्रीचे जेवण वैगेरे करून विजय रूम मध्ये आला.....बेड वर पडून शांत झोपी गेला....रात्रीच्या त्या ठक ठक आवाजाने त्याला जाग आली.....पण ह्यावेळी तो दचकला नाही कारण हा आवाज दारातून येत होता....विजय दाराजवळ पोहोचला आणि त्याने दार उघडले....तसा बॉबी धावतच घरात आला....विजयने दार लावले....विजय कडे बघत बॉबी म्हणाला

"म...म....माल कुठेय??"

विजय त्याच्याकडे बघत स्मितहास्य करू लागला....त्याने आपला हात पुढे केला त्याचा पुढे आलेला हात बघून शेक हॅन्ड करण्यासाठी बॉबीने हात पुढे केला....बॉबीचा हात घट्ट पकडून विजय म्हणाला

"फिल्मलाईन मध्ये काम देतो म्हणून त्या गरीब कावेरीवर अत्याचार करून तूच मारलं ना वरती??"

कावेरीचे नाव ऐकून बॉबी चपापला ते नाव त्याला कित्येक वर्षांनी आता आठवलं आणि हात सोडवून घेऊ लागला.....पण विजयची पकड मजबूत होती.....अचानक विजयच्या पायावरचा डाग हळूहळू सरकत सरकत विजयच्या हातावरून बॉबीच्या हातावर आला बॉबीच्या हातावर तो डाग येताच बॉबी जागेवर स्तब्ध झाला एखाद्या स्तब्ध पुतळ्या सारखा तो उभा होता विजयने आपला हात सोडवून घेतला

"तिच्यावर अत्याचार करून तिला तिथेच मारायला सोडून तू निघून आलास....तुला ती आठवते तरी का??.....नसेल कदाचित.....जा वरती आहे ती....भेटून ये तिला.....तुझी डील आता तिच्याबरोबर आहे "

बॉबीचे डोळे सताड उघडे होते.....तो काहीच न बोलता यांत्रिक पद्धतीने चालू लागला.....विजय त्याच्या मागे चालू लागला अखेर बॉबी आणि मागे चालणारा विजय 10 व्या मजल्यावर त्या खोलीत आले......बॉबी त्या बेडरूम मध्ये उभा होता.....बेडवर एक हाडाचा सांगाडा पडला होता....त्यावरचे स्त्री देहाचे कपडे सडून गळत चालले होते.....किड्या मुंग्यांनी खाल्लेला तो देह सडून खाक झाला होता त्याची काळी राख पूर्ण खोलीत पसरली होती त्या फरशीवर सगळीकडे काळे डाग पसरले होते तेच डाग खाली पाझरून विजयला आपली करुण कहाणी सांगून गेले होते.....विजयने बॉबीला तिथे आणले होते त्याचे काम झाले होते एका वेगळ्या समाधानाने विजय त्या बेडरूम मधून चालू लागला बॉबी अजूनही तिथेच स्तब्ध उभा होता कावेरीच्या देहाची जी राख झाली होती ती हळूहळू बॉबीच्या देहाभोवती जमू लागली.....विजयने त्या खोलीचे लोखंडी दार बंद केले गेटला कुलूप लावले आणि त्या गोल्डन आपर्टमेंटमधून तो समान घेऊन बाहेर पडला.........(समाप्त)

लेखन :- शशांक सुर्वे

New Marathi Chawat story

2023-11-09T00:46:00.005-08:00

नमस्कार मी तुमचा धीरज परत आलो आहे एक नवीन सटोरी घेऊन ह्या वेळेस

तर तशी ही गोष्ट आहे आत्ताच्या आठवड्यात घडलेली तस मी आधीच्या जॉब ला रोज नियमित जात होतो पण अचानक एक दिवस डायरेक्टर जो कधी कुणाशी बोलत नसायचा काही दिसायचा नाही तो आज लोकांशी बोलत होता आणि त्याने सगळ्यांना आज चहा सांगितला आणि नाष्टाही पण हे बघून मला वेगळं वाटलं आणि त्याने जाहीर केलं की आपण ही ब्रँच बंद करतोय तर तुमचा पगार उद्या मिळेल आणि दुसरा जॉब पहा

मला दुःख राग सगळं झालं माझे हफ्ते पण सुरू होते आणि आता लगेच मी जॉब शोधू लागलो आणि मला एक कसाबसा जॉब मिळाला पण त्यासाठी मला तिकडे XYZ जागी रूम घेऊन राहावे लागणार म्हणून मी घरी सगळं बोलून ही वेळ निघून जाईपर्यंत निघालो आणि जाऊन एक दिवस हॉटेलं मध्ये राहून ऑफिस पाहून आलो सगळं ठरलं आणि मग आठवडाभर काम करून मी रूम शोधू लागलो 3 km वर चांगली रूम भेटली मस्त टेरेसवर रूम आणि हवेशीर होती मी घरमालकाला म्हणजे म्हाताऱ्याला भेटलो आजीला भेटलो आणि त्यांचा मुलाला भेटलो आणि थोडा उन्हाळ्याचा सिजन होता अचानक रुम मध्ये झोपलेलो असताना मला माझ्या दरवाज्यात हालचाल दिसली आणि परत झोपलो पन यानंतर उठून म्हणलं की तोंड धुवू आणि चहा सिगरेट घेऊन येऊ तर बाहेर माझी चप्पल नाही आणि इकडे तिकडे ही नाही मग खाली वाकून पहिली तर खाली सुद्धा पडलेली नाही मग मी शूज घालून निघालो तर खाली मालकाच्या दारात होती चप्पल

मी जाऊन चप्पल उचलेपर्यंत खाली वाकलो आणि कोणाचा तरी आतून आवाज आला की

ती :- अहो तुमची आहे का चप्पल मी वरती कपडे वाळत घालायला आले आणि पाय भाजत होते म्हणून घातली तर खालीच घेऊन आले सॉरी हा

मी :- ओके पण तुम्ही?

ती :- मी XYZ यांची वाइफ

मी :- ओह अच्छा

ती :- याना घरात चहा ठेवलाय

मी :- नाही नको मी बाहेरच निघालोय

ती वर घरमालकाचा मुलगा :- अहो या नवीन नवीन कुठं फिरणार या आज इकडे

मी :- बरं थोडाच द्या हा

आणि आमचं बोलणं सुरू झालं पण ती बाई म्हणजे मनमोहिनी आणि तिच्याबद्दल सांगायचं झालं तर रंग सावळा म्हणता येणार नाही पण गोल्डन गोरा ना जास्त काळा ना जास्त गोरा कमनीय मध्यम बांधा आणि चांगली तब्येत असून बाईला पोट नाही हेच मोठं आश्चर्य आणि तीच नेहमीच साडी नेसन असेल असं साडी नेसण्याची पध्दत सांगत होती आणि ती चहा घेऊन आली अन देऊन गेली तशी मागुन बांधून ठेवलेली गांड आणि ती पाठ आणि त्यावर ती दोरी अन वर बांधलेले केस आआहह नजारा मन मोहुन टाकत होताच पण लंड सुद्धा आक्रोश करत होता मग आमचं बोलणं सुरू झालं त्यात मला कळलं की यांच्या लग्नाला 4 वर्ष पूर्ण झालेत आणि चहा संपला आणि मी निघालो

वर आलो पण विचारात आलो की 4 वर्ष झाले आणि मूलबाळ नाही नक्कीच काहितरीं आहे आणि इतक्या झवल्यात पण ही एक त्यातली मिळाली तर बघू हार्ड ट्राय लक असलं तर मिळेल आणि झोपलो सिनेमा बघत मोबाईल वर आणि रोजप्रमाणे जाता येता बोलू लागलो आणि आमचं बोलणं होत राहील आता हे होता होता अधे मध्ये ते जेवायला बोलवायचे आणि मी ही जायचो तिच्यासाठी आणि दिवसामागून दिवस गेले आणि इथं वर्ष पूर्ण झालं मला ऑफिस ला आणि माझ्या रिपोर्ट प्रमाणे मी जवळ जवळ 30% प्रॉफिट दिला म्हणून प्रोमोशन झाले आणि मी आता फ्लॅट शोधू लागलो आणि त्यांना बोललो पण हे सांगताना तीच तोंड पडलं पण तिने दाखवलं नाही मी ते ओळखलं पण या मागचा उद्देश माझा रूम सोडण्याचा नव्हताच मला तिचा नंबर मिळवायांचा होता

परत दुसऱ्या दिवशी मी कामावरुन आलो तसा त्या भेटल्या आणि मी मुद्दाम नाटक केलं की आज मला काही दिवसभरात फोन आले नाही फोन खराब झालाय का पण त्याआधी फोन फ्लाईट मोड ला टाकला आणि मग कॉल लावला आणि जाऊद्या म्हणत फोन तिच्याकडे दिला जे मला पाहिजे होत ते झालं तिनेच नंबर सेव केला आणि मला जे हवं होतं ते 3 दिवसाने रात्री मेसेज आला व्हाट्सअप्प ला

ती :- हाय

मी :- ( तिचा फोटो ओळखूनही ) कोण?

ती :- अहो मोहिनी

मी :- ओके बोलाणा

ती :- झाले का जेवण

मी :- हो तुमचे?

ती :- हो झाले पण खूप हाल होत असतील ना असे बाहेर जेवायचे वगैरे

मी :- आता जमवून घ्यावं लागतंय पर्याय नाही

ती :- हो ना मग बाकी

मी :- काही नाही कामावर जायचंय उद्या गुड नाईट

मला तिला भाव द्यायचा नव्हता

मी झोपलो आणि आता रोज ती अन मी मेसेज वर बोलू लागलो यात कळलं की कोरोना काळात तिच्या नवऱ्याचा जॉब सुटला आणि आता घर बघतात पूर्ण वगैरे वगैरे आणि अजून मुलबाळ नाही म्हणल तर म्हणली की अजून नकोय आम्हाला स्टेबल नाहीयेत असं तस

मग मी ओके बोललो आणि परत एक दिवस मी तिला वर येताना कपडे वाळत घालायला पाहिले कपडे वाळत घालताना आम्ही गप्पा मारत होतो आणि ती गेली मी येऊन सुट्टी होती मग आराम केला झोपलो आणि संध्याकाळी उठलो आणि तिची कपडे अजून दोरीवर होती मला त्यात एक नवी निकर दिसली आणि मी इकडे तिकडे बघत ती लांबवली आणि रूम मध्ये आणली आणि त्यावर पुचीच्या जागी सफेद डाग होते आणि पाऊस पडायचा आवाज आला आणि कपडे माझीही भिजत होती त्यांचीपन आणि मी सगळेच काढले मग रात्री गेली आणि सकाळी ते आले कपडे गेले उडून म्हणत मी म्हणलं आहे माझ्याकडे ठेवलेत आणि देत देत तिच्या डाव्या बॉलवर घासून कपडे देऊन हात मागे घेतला तिने डोळ्यात बघितलं आणि थँक्स म्हणून गेली

मी निकर दिलीच नव्हती आणि दुसऱ्या दिवशी ती आली आणि विचारलं अजून काही राहील होत का तर म्हणलं होत तुझी निकर…. आज तुम्ही आम्ही नाही डायरेक्ट तुझी निकर आणि मी तिच्याकडे दिली तशी ती लाजली अन त्यारात्री तिचा मेसेज आला थँक्स कपडे नीट ठेवल्याबद्दल

मी ओके वेलकम बोललो आणि बोलत होतो जरा वेळ बोललो आणि झोपलो मग आठवडा गेला आणि सुट्टीचा दिवस आला तिला परत वर येताना पाहिले आणि आज वेगळाच डोक्यात विचार होता की हिचे दोन्ही दाबायचे आणि ठरलं तिच्या आवाजावर मी वरच्या बाजूस होतो आणि अचानक फोन वर बोलायचं नाटक करत घुसलो समोर ती आणि मी धडकलो आणि तिची बादली पडली आणि ती मागे पडणार अश्यात तिच्या साडीचा फक्त पदर हातात आला आणि एका हाताने ओढली तिला आणि मुद्दाम सावरत फक्त पदर वर पडेल म्हणून नाटक करत घाई घाईत बॉल धरला आणि पदर पटकन मोकळा सोडला ती घाबरली होती पडेल म्हणून आणि डोळे उघडले तिने तर ती माझ्या हातात बॉल दाबून धरत तशीच होती तिने खाली पाहिलं की पदर पडलाय बॉल धरलाय

ती :- थँक्स

मी :- लागल नाही ना

ती :- नाही तुम्ही पकडलं म्हणून वाचले मी

मी :- सॉरी मीच पाहिलं नाही घाईत निघालो होतो नक्की लागलं नाही ना

ती :- लागलं नाहीये पण दुखतंय

मी :- कुठे लागलंय

ती :- लागलं नाहीये जे दाबून धरलंय तेच दुखतंय

आणि मी परत भानावर यायचं नाटक करत हडबडीत सोडलं तिला सॉरी बोलून निघालो

आणि 2 दिवस बोलणं नाही मग तिचा मेसेज आला की काय कुठे गायब तर मी झालेला गैरसमज नाटक परत केलं आणि घाबरलो म्हणलं

मग ती म्हणली की इट्स ओके चुकून झालं असुद्या मी पण हो म्हणलं पण आता ती बाई हा प्रश्न टाकेल हे मला अपेक्षित नव्हतं गेम नक्की मी खेळला की तिने हेच इथून पुढे समजलं नाही

ती :- पण काय हो कस वाटलं दाबून?

मी :- काय?

ती :- तीच माझी छाती जी इतकी दाबली की पार नख रोवली

मी :- सॉरी त्यावेळी समजलं नाही पण नख?

ती :- ( photo ) हे बघा कडेने कसं झालाय

तिने नॉर्मल ओरखंडलेले फोटो पाठवला आणि मी डायरेक्ट फोटो आला तेच पाहून शॉक आणि म्हणलं सॉरी

ती :- बस्स झालं तुमचं सॉरी च नाटक मला कळत सगळं डोळ्यात पहिलं मी तुमच्या की कसं पाहता माझ्याकडे वगैरे वगैरे

मी :- नाही ओ तास काही नाही

दुपारचे 11:05 चा हा वरचा लास्ट मेसेज आणि मी 11:07 ला दार वाजलं दारात ती होती आणि आत येऊन बोलली की जे मी बोलले तर खर आहे ना

मी :- हो आवडते तू मला

ती :- लाज नाय वाटत का

मी :- माफ करा पण हे कोणाला सांगू नका

ती :- पण काहीच कसं वाटत नाही तुम्हाला की मी का इतकं तुमच्याशी बोलते ( चावट हसत )

मी वर बघत तिने माझ्याकडे तोंड करून मागे दाराची कडी सरकवली आणि आम्ही किसिंग करत होतो

आईशप्पथ एवढया सोप्प आणि सरळ ही पटली होती की मला मनातून हसूच आलं

असो मी आता सोडणार नव्हतो हिला खिडक्या बंद केली आणि पंखा लावला आणि गादीवर ती बसली होती तेच तिच्यावर पडलो आणि ब्लाउज वरच बॉल दाबत किस करत होतो मग तिच्या केसांचा क्लिप काढला मोकळे सोडले आणि ती केसात हात फिरवू लागली आणि मला म्हणली की मी खोट बोलले तुझ्याशी

मी :- काय?

ती :- आम्हाला मूलबाळ होतच नाहीये आताच तिसरा ट्राय घेतलाय काल रात्री आम्ही पण मला माहीत आहे डॉक्टर ही बोलल्या होत्या की गर्भाशय नीट आहे पण पुरुषामध्ये टेस्ट करून शक्यता कमी दिसते तर ही बघा एकदा अजून पण मला ही वेळ जाऊन द्यायची नाहीये कारण नाहीच होणार हेच मला समजून आलं आहे आणि माझी बदनामी किंवा त्यांची ही बदनामी नकोय आणि मला तु दिसला तेव्हाच आवडला पण देवाने तुला त्यासाठीच पाठवले असेल कदाचित म्हणून मला मूल तुझ्याकडून देऊन उपकार करशील ती डोळ्यातून रडत होती आशेने हात जोडत बोलली

मी मनात म्हणलं असं आहे तर पण आता काल रात्री तिसरा चान्स घेतलाय याहून सोनेरी मोका नाय हिला झवायची आणि हिची मदत एकसाथ आलं की जुळून आणि मी खुश होऊन काळजी नको करू पण हात पण नको जोडू तशी ती खुलली आणि हसून किस घेऊ लागली परत मी पण आता जोमात आलो होतो

तिला बॉल दाबत अक्षरशः बरबाद करत होतो पण ती जराही विरोध न करता सगळं होऊन देत होती आणि मी आता पदर बाजूला केला आणि विचारलं

मी :- आता ह्यांना दाबू शकतो ना

ती :- माझं मूल पदरात टाकतोय तर आता हेच काय सगळंच तुमचं आहे फक्त तेवढ जशी वर आले इथं तशीच खाली गेल्यावर नीट कपड्यात दिसली पाहिजे म्हणजे फाडून ओढून नका कपडे म्हणजे झालं

मी :- बर पण यातलं काही कोणाला समजलं तर माझं इथ राहणं धोक्यात येईल

ती :- नाही येणार लक्षात आज घरचे नंदेकडे गेलेत तिला डोहाळे जेवण आहे पण मी पाळीचे कारण सांगून थांबले तुमच्यासाठी आणि ह्या वेळेसाठी

मी :- ठीक आहे

आणि मी मंगळसूत्र काढून बाजूला ठेवलं आणि तिला उठवून तिच्या केसात हात फिरवत तिच्या पाठीवरची दोरी सोडली आणि पुढून येत डोळ्यात बघत जवळ जाऊन एक एक हुक खोलत तिला ब्लाउज मधून मोकळे केले तशी ती किस करू लागली आणि पँट मध्ये हात लांबवून हाथ घालून कुरवाळू लागली आणि मी तिची ब्रा उतरवत होतो तेच तीच तिचं उठली आणि साडी फेडून परकर सोडून निकर फेकून दिली

ती :- बस्स हेच आहे माझ्याकडे देण्यासाठी याहून बलवत्तर काहीच नाही

मी :- ह्यातून तुमचं चांगलं होणार असेल तर ठीक पन असलं सौंदर्य तुमच्या नवऱ्याच्या हातात आहे किती छान

ती :- सौंदर्य असून त्या सौंदर्य मध्ये फूल हवं ना ते तुम्ही द्या आता

मी तिला ओढून घेतलं अंगावर आणि ती माझ्या पूर्ण अंगावर किस करत छातीवर आली आणि नखे रोवीत रोवीत सगळं ओरबाडून घेत होती जशी खूप भुकेली असावी आणि बरमुडा सोडून मला पूर्ण उघडे केले तशी दोन पाय मुडपून बसली आणि केस माघे हातात धरून मला इकडे या याना धरा म्हणली आणि एक विवाहित स्त्री चक्क डाव्या हाताने गोट्या चोळत लंड चोखू लागली होती आणि मला हे वेड लावत होत मी तिचे केस धरून पाहत होतो ती मात्र लाळ गळू गळू चोखत होती आणि बराच वेळ चोखून झालं तरी ती थांबेना मग मीच थांबवत खाली झोपवलं आणि पायात आलो

ती :- हे काय तुम्ही काय करताय

मी :- मलाही बघूदे की कसं असत हे करणं पण

मी तिच्या पूर्ण गुळगुळीत साफ पुचीवर एक बोट फिरवलं आणि ती वळवळवल्ली आणि सुस्कारे सोडले तशी खाली सरकून नीट झोपली आणि मी बोट आत टाकून मागे पुढे करू लागलो आणि ना काही संवाद ना काही बोलणे पण रूम मध्ये फक्त तिच्या आवाजाने गजबजा होता आणि मी आता अजून खाली वाकलो आणि जीभ फिरवली आणि दोन्ही बॉल धरून पिळु लागलो तिने मान उचलून पाहिलं ओरडत

ती :- आईगगगगगगगगग हे असं कधी अनुभवलं नाही माझ्या नवऱ्याचा ही घेतला पण कधी त्याने हे केलं नाही आआआआःहहहहह हळू पण आज हे खूप आनंद देताय

मी काहीच बोलत नव्हतो आणि 2-3 मिनिटात तिने गरम पाणी सोडले आणि अंग टाकले स्त्राव बाहेर ओघळत होता माझी बोट भिजली होती आणि ती पडून होती ना काही बोलता साफ करून मी माझा लंड नीट ठेऊन आता आत सारत होतो तशी ती विवाहित होती पण एवढीशी लूज अशी नव्हती पुच्ची टाईट होती बऱ्यापैकी आणि धक्का देतात सरसरत तिने हाताच्या मुठी आवळत सुस्कार टाकला

ती :- आआआआहहहहहहहह उफफफफफफ शहशहशशशशश्श जे होतंय ते फार वेगळं आहे जसं की पहिलाच वेळ आहे

मी :- तू वेगळी आहेस तुझं रूप सुद्धा

ती :- छान वाटतय आतमध्ये घेऊन… घाला अजून आत जोराने जरा

मी आता तिचा आनंद बघता गतिमान झालो तिला नीट खालून हात घालून खांदे पकडले आणि दणके देऊ लागलो तशी किंचाळ निघाली

आईगगगगगगगगगग आईई आईई हम्मम्म्मम्म्मम असच करत राहा ये जवळ दे इथं ये राजा होउदे तुझं मोकळं आत

मी आता इतकं वेग होता की तिने पाणी सोडलं आणि पाण्याचा थपक्याच्या आवाजने जोर घेतला होता पच पच पच तिने पाठीवरून खाली पर्यंत नख घासत नेले आणि पायाने दाबून धरत पकड मजबूत करत ती आता मला धरन होती

त्यातच लंड बाहेर आत करताना मी सुद्धा एक विवाहित बाई पूर्ण उपभोगत होतो आणि ती वेळ आली मी बराच वेळ मिशीनरी मध्ये झवत तिच्यात पूर्ण लंड गाळला आणि ती तडफडत असलेली बाई शांत झाली आणि सगळ्या पकडी मोकळ्या केल्या

ती :- थांबा काढू नका पडा माझ्याजवळ जरा… काय वेगळं आहे तुमच्यात जे असलं सुख तुम्हाला देताना काहीही वाटलं नाही मला…. पण छान वाटलं आजच आणि हे किमान अजून 2-3 वेळा हवंय मला कोणतीच वेळ दवडू देऊ नका

2 मिनिट किस आणि गप्पा करत मी बाजूला झालो आणि तिच्या पुच्चीतून सगळं चीक बाहेर पडला आणि ती त्यात बोट फिरवत माझ्याकडं पाहून हसली आणि गळ्यात हाथ टाकून पडली आणि 15 मिनिटाने गप्पा मारून ती साडी नेसून खाली निघून गेली

असो पुढील भागासाठी वाट पहा तत्पूर्वी अभिप्राय कळवा तसेच

DENIAL-Bhaykatha-भयकथा

2023-01-16T19:28:00.000-08:00

#DENIAL

***********(भयकथा)

************************************

रात्रीचे बारा वाजले होते.मला खूप भुक लागली.मी गाडी
काढली आणि निघालो.आज अमावस्या,सूर्यग्रहण, संपूर्ण
दिवस उदास गेला.ढगाळ वातावरण.आजचा दिवस काळी
जादू करणारे,चेटके लोक यांच्या दृष्टीने फार महत्वाचा असतो.
हे लोक, जलाशयात एका पायावर उभे राहून त्या विद्येची
आराधना करतात.थोडक्यात काय तर आजचा दिवस वाईट
दिवस म्हणून ओळखला जातो.

मी शिवाजी पार्क कॅडलरोड वरून चाललो होतो.रस्त्यावर
बऱ्यापैकी वर्दळ होतीच पण का कोण जाणे..एक भितीचा
शहारा आला.मी चाललो होतो त्या उजव्या बाजूलाच एक
गल्ली आहे.ती थेट स्मशानात जाते.

मी करकचून ब्रेक दाबला... गाडीसमोर एक वृध्द स्री,,हात
करुन थांबवत होती.कपाळावर एक रूपाया एवढे ठसठशीत
कुंकु,गळ्यात काळी पोत,नऊवार साडी,एकदम सालस,
चांगल्या घरातील स्री वाटत होती...

" काकू काय झाले???"

" बाळा मला घरी सोडतोस का..???"

" तुमचे घर कुठे आहे...???"

ती स्री काही बोलेच ना.पण,तिच्यागळ्यात एक कार्ड होते.
त्यावर पत्ता,फोन नंबर होते...या व्यक्तीला. अल्झायमर
झाला असावा.कारण त्या कार्ड वर स्पष्ट लिहिले होते.

"या व्यक्ती आजारी आहेत.यांना काही आठवत नाही तरी
कृपया खालील पत्यावर सोडावे.."

मी त्यांना दरवाजा उघडून दिला.त्या आत बसल्या.पण
गाडीत एक जळका कुबट दर्प येत होता.जसा स्मशानात
प्रेत जळताना येतो अगदी तसाच...

त्या बोलत होत्या.आज कामवाली येणार नाही.ओटा तसाच
आवरायचा पडलाय.भांडी पडलीत.दूध विरजण लावून ठेवायचे
आहे.अन्न झाकून फ्रीजमध्ये ठेवून द्यायचे आहे.

तुमची सूनबाई असेल की...???

तिला सवय नाही.मीच करते.

मी आरशात बघितले.तर आरशात त्या काकू दिसल्याच नाहीत.एक घाणेरडा दर्प...मला सहनच होत नव्हता..
मी मागे पाहिले तर काकू बसलेल्या होत्या...

एवढ्या रात्री इकडे कुठे गेला होता???

मलाच समजत नाही. मी इकडे कशी काय आले.

मी परत आरशात बघितले...मागे कुणीच नव्हते.. एवढ्यात
त्यांच्या पत्यावर आम्ही पोचलो.तो दर्प,ते आरशात न दिसणे,
मला कसेतरीच वाटले.मी कारचा दरवाजा उघडला...काकू
हळूहळू चालत पुढे निघून गेल्या..मला त्यांच्या मागेच जायची
भीती वाटली..कारण ते चालणे हवेत तरंगत जावे असेच
काहीसे विचित्र....हे नेमके काय आहे.माझ्या लक्षात आलेच.
मला परत जायला पण भीती वाटली..समोरच वाॅचमन
होता..मी त्याला त्या पत्यावरील माणसाला भेटायचे आहे
सांगितले...त्याने फोन लावला...दहा मिनिटे अशीच गेली.
हवेत गारठा होता.. अनामिक भीती होतीच...तो काकूंचा
मुलगा असावा.मी माझी ओळख करून दिली.आणि घडलेला
प्रकार सांगितला...
तर तो बोलला...
ती माझी आईच होती.. अचानक हार्ट ॲटॅक ने वारली...
किचनमध्ये पसारा पडला होता.कामे करत होती.धाडकन
कोसळली..आणि ऑन द स्पाॅट गेली...तिलापण समजले
नसेल...
आता अमावस्या आली की ती स्मशानाच्या गल्लीशी लोकांना
लिफ्ट मागते..इथे आलीकी दिसत नाही...आता तुम्ही हे
सांगणारे तिसरे आहात...मी तरी काय करू सांगा..??
माणसाला मृत्यू न समजताच घेऊन गेला की तो आत्मा
आपले अस्तित्व नाही हे मान्यच करत नाही..भटकत राहतो.
आमच्या घरात सुध्दा रात्रीची भांडी राहिली तर भांड्यांचा
आवाज येतो.. किचनमध्ये कुणीतरी आहे जाणवते...
बघा अंगावर काटा आला...
आम्ही किचन चकाचक करून  भांडी घासून पुसून,मगच
झोपतो..मुलेपण घाबरतात..काय करू???
मी हे ऐकून सुन्न झालो..
घरी जायची पण भीती वाटत होती...परत काकू दिसल्या
स्मशानाकडे चल बोलल्या तर???
मी शांतपणे जिप्सी हाॅटेलकडे कार वळवली..खरी
पण
मागून आवाज आला....
माझे घर कुठे आहे....???
मागे बघण्याची हिम्मत नाही...सरळ घरीच आलो.तापाने
फणफणतच...अंग खूप दुखत होते..मी आईला उठवून सांगितले...तिने मला अंगारा लावला...क्रोसीन दिली...
पण
हा प्रसंग मी विसरू शकत नाही... निदान मेल्यावर तरी
आत्म्याने मान्य करायला पाहिजे...की ते या जगात नाहीत..
त्यांच्याबद्दल पण कुणाला प्रेम उरत नाही...अमान्य करुन
तेच भटकत राहतात.

समाप्त
निशा सोनटक्के..

फोटो...  Shrinivas Joshi..

मी_तुमची_वाट_पहाते- Marathi Stories Portal

2023-01-16T19:27:00.008-08:00

#मी_तुमची_वाट_पहाते

********************

‌चंद्राची चंदेरी किरणे,रातराणीच्या डहाळ्यांमधून लादीवर
पानांची नक्षी करून पसरली होती.मी धावतच...काॅरिडाॅर
मधून बघतच चाललो होतो.मला मजा वाटली.आज खूप पेशंट होते.घरी जायला बारा वाजून गेले होते.
मी morgue जवळून जाताना बांगड्यांची मंजुळ किणकिण
त्याबरोबर एक मधुर हाक...

"डाॅक्टर  sssss

अं sssssssss कोण ...??

मी असे बोलत वळून पाहिले. तर तिथे खुर्चीवर एक स्री
बसली होती.दिसायला खूप गोड,,,हसणे पण गोड...
हा चेहरा कुठेतरी बघितल्या सारखा होता.आठवेचना

ऐका नं... खूप वेळ तुमची वाट पाहिली.मी जनरल वाॅर्डला
ॲडमीट आहे. तुम्ही आलाच नाहीत...

अं...हो आज खूप पेशंट होते.मी दोन दिवस राऊंडला आलोच
नाही.वेळच नाही झाला.आता खूप थकलोय...

हरकत नाही.आता मी घरी चाललेय...

का...??? डिस्चार्ज मिळाला आहे का???

हो.

मग इथे का बसलात बरोबर कुणी नातेवाईक नाहीत का???

येतील सर.. काही प्रोसिजर पूर्ण कराव्या लागतात नं...

अं हो...काळजी घ्या...

आता कसली काळजी करणार डाॅक्टर??

मी हसून तिच्याकडे बघितले.मला ती अतिशय आवडली होती.
उद्या जनरल वाॅर्डला आधीच गेले पाहिजे...मी कपाळावरचे
केस बाजूला सारत ...अरे पण ही उद्या नसणार ओह...

कुठे राहता तुम्ही...???

आता इथेच राहणार...( ती गोड हसतच.. डोळ्यात मिश्कील भाव होते...)

अं.. sssssssss

ती खळखळून हसत होती...तिलाही मी आवडलो होतो तर
Oh ssss very interesting...

(मी हसतच) पण मला हा असा उशीर होतो...मग..( मी डोळे
मिचकावतच...)

मी वाट बघेन तुमची...(ती गोड हसतच...मी तिच्या ओठांवर
असणाऱ्या तिळाकडे बघतच राहिलो...)

अचानक त्या morgue चा वाॅर्ड बाॅय आला...तो गुटका
खात होता...मी त्याला ओरडलो... तिच्यापुढे शायनिंग मारत
होतो.ती मात्र एकटक मला निरखत होती..मला थोडा संकोच
वाटला मी ताडताड निघून गेलो.आज वेगळ्याच धुंदीत होतो.
शिळेवर गात होतो..मागे वळून बघितले तर वाॅर्डबाॅय खुर्चीवर
बसला होता.ती तिथे नव्हती.
मी गाडी स्टार्ट करून शिळेवर गात होतो.

" कितनी हॅंसीन हो तुम....कितनी हॅसीन...कि...त..नी

जाम खूश होतो मी...

सकाळी हाॅस्पिटलमध्ये गाडी घेताना..मध्येच ॲम्ब्युलन्स आडवी...कुणीतरी पेशंटची डेडबाॅडी आत ठेवत होते.
नातेवाईक रडत होते.सहज गाडी बाजूला घेताना लक्ष गेले
तर ती डेडबाॅडी तिचीच होती...जी मला रात्री भेटली...
मी गाडीतून खाली उतरलो...
चौकशी केली...
तिचा भाऊ माझ्या अंगावर धावून आला...तीन दिवस वेळ
झाला नाही रोज आम्ही वाट बघत होतो तुमचीच...पेशंट
वाचला असता हो...तो मला मारायला लागला...मला कसलेच
भान नव्हते.मी तिच्या चेहऱ्याकडे बघत होतो.
वाॅर्डबाॅयने...प्रकरण सावरले... ॲम्ब्युलन्स चे दार बंद झाले.
आज माझ्या चुकीमुळे पेशंट गेला...हा पेशंट वाचायला हवा होता.मी खूप दु:खी झालो...पण मी एकटा कुठे कुठे बघणार??

शांतपणे ॲम्ब्युलन्स निघून गेली...पण ती माझ्या ह्रदयात
कुठेतरी वेदना देऊन...

आजही मला उशिरापर्यंत पेशंट होतेच... साडेबाराच्या सुमारास
मी पेशंट संपवून घरी जाताना... morgue जवळ...
तोच मधुर आवाज

" डाॅक्टर....

हो तीच...ती तर  expired झाली मग...???

ती हसून बघत होती....बोलली

सांगितले नं मी तुम्हाला...मी आता इथेच तुमची वाट पहाणार.

मेडिकल सायन्स ने मला जोराचा झटका दिला... आजपर्यंत
इतकी प्रेते फाडली ठाम विश्वास होता...पण आज...हो
आज...भुते असतात...
मी पळतच सुटलो....
मागून खळखळून हसण्याचा आवाज...
मी गेटपाशी आलो...त्या जनरलवाॅर्डची नर्स मला भेटली.
मी तिला सांगितले....ती बोलली...

सर...ती तुमची खूप वाट पहात होती.तुम्ही एकदाच तिला
वरवरच बघितलेत...उद्या येतो म्हणून निघून गेलात...ती
वाचली असती हो..तुमची खूप वाट बघत होती...कालच
दुपारी वारली...

का.  Sssssssss य..????

म्हणजे काल रात्री पण मला morgue जवळ,????

सर काल तिची डेडबाॅडी morgue मध्ये होती...

ओह...नो...

मी कसाबसा घरी पोचलो...

पण आता प्रत्येक रात्री बाराच्या नंतर मी तिथून जाताना
हाक येतेच...

,डाॅक्टर....मी तुमची वाट बघते हो....

आता मी लवकरच घरी जातो...
पण...
काहीतरी आहे... नक्कीच आहे....

समाप्त
निशा सोनटक्के

फिलिप-Marathi Horror Novel

2023-01-16T19:27:00.005-08:00

फिलिप

फिलिप.. दिसायला अगदीच ओंगळवाणा, दाढीचे खुंट वाढलेले, राबलेले - पिवळसर दात, केसांना वर्षभर जणू तेल- पाणी लागलंच नसावं, अंगात मळलेला- मेणचट झालेला टी.शर्ट आणि हाफ पँट, पोटाची ढेरी सुटलेला, असेल पाच फूट उंचीचा, पायात झिजलेल्या स्लीपर्स, जवळ जवळ तीस- बत्तीस वर्षं वयाचा. फिलीपला दोन मोठे भाऊ आणि एक बहीण तर फिलिप शेंडेफळ. आईवडील लहानपणीच दुर्धर आजारात गेलेले. फिलिप लहानपणी खेळता खेळता घराजवळच्या पाण्याच्या हौदामधे पडला आणि जवळ जवळ दोन तीन मिनिटं पाण्यातच गटांगळ्या खात राहिला. या दोन तीन मिनिटांत त्याच्या मेंदूला रक्तपुरवठा झाला नाही आणि म्हणून त्याचा मेंदू कमजोरच राहिला. वयानुसार शरीर वाढू लागलं पण मेंदूची प्रगती मात्र होत नव्हती. त्यात त्याला सांभाळायला, सावरायला, शिकवायला घरात कुणाही जवळ वेळ आणि इच्छाशक्ती या दोन्हीही नसल्यामुळे फिलिपच्या बुद्धीची वाढ मात्र व्यवस्थित होऊ शकली नाही. हळूहळू घरातील सर्वांनीच फिलिपकडे दुर्लक्ष करायला सुरुवात केलं आणि फिलिपचं रुपांतर एखाद्या बेवारस भटक्या जनावरासारखं गलिच्छ झालं. त्याची भाषा लोकांना समजेनाशी झाली. कंटाळून मग मोठ्या भावंडांनी त्याला मारझोड करायला सुरूवात केली. कॉलेजमध्ये जाणाऱ्या बहिणीला फिलिपच्या ओंगळवाण्या रूपाची लाज वाटू लागली आणि फिलिपचं आयुष्य अजूनच दयनीय झालं.  
बघता बघता फिलिपने वयाची तिशी ओलांडली. तसं तो हळूहळू घरची सर्वच वरकामं करु लागला. मजुरासारखं राबवून घेतल्यानंतरच तो चार घास खाऊ शकत होता नं. इथे फुकट कोणीही कोणालाही पोसायला तयार नसतं. 
रोज दुपारी दुधाच्या बाटल्यांनी भरलेल्या पिशव्या खांद्यावर घेऊन तो घरोघरी जाऊन दूध पोहोचवू लागला. आमचं सकाळचं कॉलेज आटोपून दुपारी दोन वाजता आम्ही घरी पोहोचण्याची आणि फिलिप दूध देण्यासाठी येण्याची एकच वेळ असायची. निलांबरीच्या घरी तो रोज दूध देण्यासाठी यायचा. निलांबरीच्या आजीचा त्याच्यावर विशेष ओढा कारण, त्याची परिस्थिती ठाऊक असल्यामुळे ती त्याला कधी पोळी - भाजी तर कधी आपल्या बागेतली केळी खायला बसवायची. नीलांबरी समोर दिसताच मात्र तो मनापासून हसायचा. आपल्या भाषेत "काय गो.. कॉलेजातून आलीस" असं तो न चुकता नेहमीच म्हणायचा.
अनाथ- मेहनती पोर म्हणून आजीचा त्याच्यावर विशेष जीव पण, अनाथ असला तरीही तरुण पोरगा.. कसा भरवसा ठेवणार ? म्हणून नीलांबरीची आई मात्र नेहमीच आजीवर कुरकुर करायची. कधी कधी भर रस्त्यात "काय गो.. नीलांबरी, कॉलेजातून आलीस ? म्हणून निलांबरीच्या नावाचा घोषा करायचा म्हणून निलांबरीसुद्धा फिलिपवर नाराजच असायची. "आजी, तू त्याला इथं थारा देऊ नकोस. भर रस्त्यात हाका मारत सुटतो, मागेच लागतो आणि मग इतर मैत्रिणी मला चिडवतात" म्हणून नीलांबरीसुद्धा फिलिपवर नाराज व्हायची. आजी मात्र "अगं, कोण कधी उपयोगी पडेल सांगता येत नाही. सत्कर्म कधी वाया जात नाहीत. गरिब- बापुडं पोर ते !! काय करणार आहे तुम्हाला ? असं नेहमीच म्हणायची.  
दिवस सरत होते. आमचं कॉलेजचं शिक्षण पूर्ण झालं. आम्हा मैत्रिणींना नोकऱ्या लागल्या तरीही आमच्या भेटीगाठी मात्र सुरूच होत्या. एकमेकींच्या घरी जाणं येणं आमचं सुरूच होतं. त्यात नीलांबरीचं घर अगदीच गावठाण भागात, रहदारीपासून दूर, घराशेजारीच केळ्यांची बाग. नोकरीच्या दगदगीतून थकल्यावर मनाला विरंगुळा म्हणून तिचं घर आमच्यासाठी एखाद्या पिकनिक स्पॉटपेक्षा कमी नव्हतं. त्या दरम्यान फिलिप आमच्या नजरेसमोर येतच होता. दरम्यान फिलीपला डायबेटीसही झालं पण, तरीही घरोघरी दूध पोहोचवण्याचं काम मात्र तो नियमित करतच होता. त्याशिवाय त्याच्या पोटाला चार घास मिळणं अशक्य झालं असतं. आता तो आमच्या बरोबर बऱ्यापैकी बोलायचा. त्याच्या मेंदूचा विकास नक्की कितपत झालाय, तो नात्यांना, माणसांना कितपत समजू शकतोय, त्याच्या मनात आमच्याबद्दल किंवा एकुणच आपल्या आजूबाजूच्या लोकांबद्दल काय भावना आहेत.. हे मात्र नीट समजत नव्हतं पण चिडलेल्या निलांबरीला अजूनच चिडवणं हे मात्र तो अजुनही करायचा. नीलांबरीकडे त्याचं विशेष लक्ष. तो नक्की तिच्या सोबत कोणत्या भावनेने बोलतो हे मात्र समजत नसायचं कारण, त्याच्या वागण्यात वावगं असं कधीही जाणवत नव्हतं पण नीलांबरी मात्र त्याच्यावर नेहमीच भडकायची. ती भडकल्यावर "काय गो.. अशी भडकतेस का माझ्यावर" ? असं तो नेहमीच हसत हसत म्हणायचा आणि मुळात ती कितीही चिडत असली तरीही निलांबरीचा राग मात्र त्याला कधीही नाही यायचा.
वर्ष सरली आणि हळू हळू आम्हा सर्व मैत्रिणींची लग्न झाली आणि आमच्या भेटीगाठी कमी झाल्या. नीलांबरीसुद्धा लग्नानंतर बेंगळूरला स्थिरस्थावर झाली. नोकरीत व्यस्त म्हणून मग पुढच्या चार पाच वर्षांत तिचं मुंबईत येणंच होईना म्हणून तिच्या घरचेच तिला भेटण्यासाठी अगदी दर पाच सहा महिन्यांनी तिच्या बँगलोरच्या घरी जाऊ लागले. भेटीगाठी सतत होत राहिल्याने काही प्रश्नच नव्हता.
पण, एक दिवस निलांबरीला घरच्यांना सरप्राईज द्यावं म्हणून मुंबईत यावं असं वाटलं म्हणून कुणालाही न कळवताच ती चार दिवसांसाठी म्हणून मुंबईला यायला निघाली. निलांबरी रात्री अडीच वाजता मुंबई एअरपोर्टवर उतरली आणि टॅक्सीने घरी येण्यासाठी निघाली पण घरापासून दूरपर्यंत रस्ता खोदून ठेवल्यामुळे टॅक्सी घरापर्यंत पोहोचणं शक्य नसल्यामुळे ती बाहेरच उतरली. रस्त्यावर मिट्ट अंधार. टॅक्सीवाल्याचे पैसे देऊन बॅग हातात घेऊन ती चालू लागली पण तिला आपल्या मागून कुणी तरी चालतंय अशी चाहूल लागली. तिने रागानेच मागे वळून पाहिलं. तो टॅक्सीवालाच होता. एखादा प्रवासी टॅक्सीतून उतरल्यानंतर टॅक्सी बाजूला पार्क करून त्या प्रवाशाच्या मागे चालत जाणं हे तसं विचित्रच पण अंधार असल्यामुळे आणि आपण एकटेच असल्यामुळे काही बोलणं तसं अयोग्यच ठरलं असतं म्हणून एकदाचं घर गाठायचं या विचाराने ती झपझप पावलं उचलू लागली. घरातल्यांना कळवून आलो असतो तर आज अशा प्रसंगाला सामोरं जावं लागलं नसतं, सरप्राईज देण्याच्या नादात आपण खूप मोठी चूक करून बसलोय याचा तिला पश्चात्ताप झाला. तिला दरदरून घाम सुटला आणि इतक्यात तिला मागून जोरात एक हाक ऐकू आली,"काय गो.. नीलांबरी, माहेरी आलीस"? आवाज फिलिपचा होता म्हणून तिने आशेने मागे वळून पाहिले. हो तो फिलिपच होता. फिलीपला पाहताच तिच्या जीवात जीव आला आणि आयुष्यात पहिल्यांदाच आनंदही. फिलीपला पाहताच तो टॅक्सीवालाही जरा घाबरूनच परत फिरला. निलांबरीला घराजवळ सोडल्यानंतर फिलिपसुद्धा आल्या पावली परत निघून गेला. नीलांबरीने मात्र घरात शिरताच आईला आणि आजीला घट्ट मिठीच मारली आणि अश्रुंना वाट मोकळी करुन दिली आणि तिने टॅक्सीवाल्याची घटना सगळ्यांना सांगितली आणि परत कधीही अशा रीतीने सरप्राईज न देण्याचं प्रॉमिसही केलं. लेकीचे लाड करून आईबाबा आणि आजीने तिला झोपायला पिटाळलं.
दुसऱ्या दिवशी आई आणि आजी तिला फिलिपच्या घरी त्याचे आभार मानण्यासाठी घेऊन गेल्या पण, फिलिपच्या बहिणीने सांगितलेली कहाणी ऐकताच नीलांबरीच्या पायाखालची जमीनच सरकली. फिलिप डायबेटीसमुळे आजारी होता, त्यात घरात काळजी घेणारा कोणीही नसल्यामुळे आणि उपचारांअभावी तो सर्वांना सोडून देवाघरी गेला होता. आजी आणि आईला तर हे ठाऊक होते पण नीलांबरीसमोर हे व्यवस्थित यावे म्हणून त्या तिला फिलिपच्या घरी घेऊन आल्या होत्या. निलांबरीला आठवले आजी नेहमीच म्हणायची, "अगं,सत्कर्म कधी वाया जात नाही" फिलिपच्या बहिणीनेच मग निलांबरीला सांगितलं की, "तो तुला मोठी कॉलेजवाली दिदी असं संबोधायचा". फिलिप आपल्याला बहीण मानत होतो आणि आपण मात्र त्याच्याकडे संशयाने पाहायचो. त्याच्या ओंगळवाण्या व्यक्तिमत्त्वाचा तिरस्कारच करायचो. आपण किती चुकलो होतो याचा निलांबरीला पश्चात्ताप झाला.. निलांबरीवर फिलिपचा विशेष जीव होता आणि मेल्यानंतरही तो निलांबरीला तिच्या संकटाच्या वेळी मदत करण्यासाठी आला होता.. खरच !! तो फिलिपच असेल का ??
आपण चेहरा आणि कपड्यांवरून एखाद्याबाबत आडाखे बांधतो पण ज्यांना आपण वाईट समजत असतो अनेकदा त्यांच्या मनात आपलं स्थान मात्र निर्मळ असतं आणि तेच लोक कधी तरी आपल्याला वाईट परिस्थितीतून बाहेर काढण्यासाठी मदत करतात. मदत.. पण अशा तऱ्हेने ??

©® सौ. आशा आशिष चव्हाण...

भयभीत- लेखक :- अंकित भास्कर- Bhaybheet Marathi horror story

2023-01-16T19:27:00.002-08:00

लेखक :- अंकित भास्कर

" हॅलो... हा बोला कोण बोलतंय.....?"

' तिच्या ' मोबाइलच्या पांढऱ्या रंगाच्या स्क्रीनवर एका अनोळखी नंबरने आलेल्या कॉलला रिसिव्ह करत ' ती ' म्हणाली.

" तुमच्या आईची तब्येत खूप गंभीर आहे तुम्हाला लगेच हॉस्पिटल मध्ये यावे लागेल. "

" हा...! कोण बोलताय आपण.....? आई कुठे आहे.......? काय झालंय तिला......? "

समोरच्या व्यक्तीचे ते बोलण ऐकून ' ती ' आश्चर्याने विचारू लागली.

" हे बघा, तुमच्या आईकडे वेळ खूप कमी आहे आताच डॉक्टर सांगून गेलेत. मी पत्ता मेसेज करतोय तुम्ही लवकर या "

" पण........ "

बोलतच तिच्या हातात असलेल्या मोबाइलचा कॉल कट झाला. समोरच्या व्यक्तीचे ते बोलण ऐकून ती जवळच्या भिंतीचा आधार घेत खालीच बसली. तिच्या हातात असलेला मोबाईल खाली जमिनीवर आदळला. समोर एक अनोळखी व्यक्ती तिच्या आईची अवस्था दुरावल्याची सांगत होता. डोळ्यातील अश्रू काही केल्या थांबत न्हवते. खरतर ती एका अनोळखी शहरात आपल्या १२ बाय ८ च्या खोलीत एकटीच राहायची. घरची आर्थिक परिस्थिती दुरावल्याने कॉलेज सोबत एक छोटीसी जॉब करायची. एका अनोळखी शहरात अनोळखी ठिकाणी अनोळखी रूममध्ये एकटेच राहण हे तिच्यासाठी खूप नवीन होते. घरात फक्त ती व तिची आई हे दोघेच होते. कॉलेजचा पहिला महिना असल्या कारणाने ती आपल्या आईला सोबतीला आणू सकली न्हवती. तिची ही अवस्था ऐकून तिला रहाऊन राहत न्हवत. आपल्या रुमच्या एका कोपऱ्यात तीच रडण मुसमुसन सुरू झालं होत. काही क्षणात तिच्या मोबाइलच्या नोटिफिकेशन ट्यून ने तिचा लक्ष वेधून घेतलं. तशी ती थोडी भानावर आली. पांढऱ्या रंगाच्या बल्बच्या प्रकश्यात पूर्ण रूम पांढऱ्या रंगाच्या भिंतीने आणखीनच गडद वाटत होत. रूमच्या एकीकडे एक लाकडी कपाट, एक छोटंसं बेड, बाजूला असलेल्या टेबलावरील प्लॅस्टिकच्या भांड्यात असलेल्या फळांच्या बाजूला चकाकत असलेला प्यूर स्टेनलेस स्टीलचा चाकू जे बल्बचा उजेडात चमचम करत लकाकात होता. पण तिला ह्या कोणत्याच गोष्टीचा भान न्हवता. भान होता तो फक्त मोबाईलवर आलेल्या त्या बातमीचा.. मोबाइलचा पासवर्ड खोलून नोटीफिकेशन बघितल तर एक मेसेज तिथं आलेला. मेसेज वाचून आपल्या मैत्रिणीला कॉल केलं. तीन रींगच्या नंतर समोरून एक आवाज आला.

" हॅलो.. हा बोल ग ह्या वेळेला का बर कॉल केली सगळे झोपले आहेत. वेळ बघितली आहेस काय..? रात्रीचे दिढ वाजलेत. ह्या वेळेला काय झालं..? "

" अग माझ्या आईची तब्येत बरी नाही म्हणून मला कॉल आला होता. तू प्लीज माझ्या रूमवर येऊ शकते काय..? मला काय करावं हे समजत नाही आहे.. प्लीज ये न.."

" थोड नीट सांगशील का काय झालं ते...?"

" तू प्लीज ये न मला खूप भीती वाटायला लागली आहे.."

" भीती आणि तुला .... कधीपासून.....?"

मस्करीच्या स्वरात आलेल्या आवाजाला उत्तरत ती समोर बोलू लागली.

" प्लीज तू लवकर ये खरंच भीती वाटायला लागली आहे.."

" हम्म... ठीक आहे घरून निघतांना कॉल करते ठीक आहे...."

इतकं बोलून कॉल कट झाला. तशी तिची नजर पूर्ण रुमभर फिरू लागली. एक अनामिक भीतीने तिच्या मनात घर केलेलं. भीती... भीती कसली हे पण तिच्या समजण्या पलीकडचे झालेले. अचानक रूमचा बल्ब चरचर करत खाडकन फुटला. तस लकाकणाऱ्या रूममध्ये काळोख पसरला. सगळ काही शांत झालं होत. त्या भयाण शांततेत तिची वाढत चालणारी काळजाची धडधड मात्र तिला स्पष्ट ऐकू येत होती. भीतीने घश्याला कोरड पडलेली. अशातच ती पाणी पिण्यासाठी किचनकडे जाण्यासाठी वडली. रूममध्ये भयाण काळोख पसरलेला असल्या कारणाने बाजूच्या लाकडी टेबलावर असलेल्या माचीसची काडी उगारली तशी ती जागेवरच स्तब्ध झाली. समोरच दृश्य बघून काळीज जोरजोरात धडधडू लागलं. एक काळीकुट्ट मानवी आकृती तिच्या समोर येऊन कुठेतरी काळोखात नाहीशी झाली. हातात पेटत असलेल्या कडीच्या फिक्कट नारंगी उजेडात ती मानवी आकृती स्पष्ट दिसत होती. तिचे लाल तांबूस रंगाचे डोळे माचीसच्या काडीच्या त्या फिक्कट नारंगी उजेडात आणखीनच गडद वाटत होते. तो दृश्य बघून ती दोन पाऊल मागेच सरकली. तेवढ्यात बाहेरून कुणीतरी रूमची बेल वाजवली. तशी तिची भीती आणखीनच जोर पकडू लागली. तशी पुन्हा एकदा बेल वाजली. आता ती हळूहळू रूमचा दरवाज्याकडे निघाली. हळूच दार उघडल तर तिची मैत्रीण तिथं आलेली. तिला बघताच ' ती ' तिला कवटालीच. अश्रूंचा वर्षाव सुरू झाला.

" काय झालंय..? इतकी काय घाबरली आहे...? "

" आई.........."

धमसून रडत आपली परीस्थिती सांगत होती. तिला पकडताच तिची मैत्रीण रूमचा आत आली. ' सिमाच्या ' घशाला कोरड पडल्याकारणाने ती आपल्या मैत्रिणीचा हात सोडत आत किचन मध्ये गेली थोडंसं पाण्याचा घोट घेत मागे बघितल तर तिची मैत्रीण कुठेच दिसत नव्हती. तिला शोधत ती दरवाज्याच्या दिशेने निघाली तोच बाजूच्या मोबाईलची रिंग झाली. मोबाईलकडे लक्ष करत तिने कॉल रिसिव्ह केला. तस समोरून आवाज आला.

" हॅलो.. मी रितिका बोलतेय... तब्बल दोन तास झालेत कॉल करतेय कुठे होतीस....? "

To be continue.......

भयभीत भाग 2

लेखक :- अंकित भाष्कर

मोबाईलकडे लक्ष करत तिने कॉल रिसिव्ह केला. तस समोरून आवाज आला.
" हॅलो.. मी रितिका बोलतेय... तब्बल दोन तास झालेत कॉल करतेय कुठे होतीस....? "

आता पुढे

" हॅलो.. मी रितिका बोलतेय... तब्बल दोन तास झालेत कॉल करतेय कुठे होतीस....? "
समोरून येणाऱ्या आवाजाने ती पूर्ती हादरून गेली. तिची भेदरलेली नजर मिनिटापूर्वी आलेल्या आपल्या मैत्रिणीला शोधू लागली. ती कुठेच दिसत न्हवती पण समोर तिची तीच मैत्रीण रितिका रागातच बोलत होती. समोरच आपल्या मैत्रिणीच आवाज ऐकताच ती जागेवरच स्तब्ध झाली. काहीच न बोलता तिच्या हातातील मोबाईल खाली जमिनीवर पडला. तस रूमचा उघड्या खिडकीतून थंड वाऱ्याच्या झोक्याने तिला स्पर्श केला. वाऱ्याच्या झोक्यासरशी रुममध्ये पेटत असलेल्या मेणबत्तीचा फिक्कट नारंगी उजेड कमी कमी होत बंद पडला आणि पुन्हा एकदा रूममध्ये काळोख पसरला. काय घडत आहे हे तिच्या समजण्या पलीकडचे झालेले. रूममध्ये पसरलेल्या गडद अंधारात काय करावं काय नाही समजत नव्हते. तस थंड वाऱ्याच्या झोक्याणे खिडकीचा दार जोरजोरात खिडकीवर आदळू लागल. तस खिडकीबाहेरच्या नितळ चांदण्यात एक वटवाखुड आपल्या पंखांची फडफड करत आपल्या चोचीने जोरात चित्कारन्याचा प्रयत्न करत होता. त्याची ती पंखांची फडफड आणि त्याचे ते भयानक चोचीतून निघालेले चित्कार त्या भयाण शांततेत तिला हृदय विकाराचा झटका देण्यासाठी पुरेसे होते आणि काही क्षणात ते वटवाघूळ आपल्या पंखांची फड फड करत समोर निघून गेलं. तस तिच्या रूमच्या दरवाज्यावर कुणीतरी जोरात थापा मारू लागला....ती पूर्ती दचकून गेली. तशी पुन्हा एक भीतीची लहर अंगाला स्पर्श करून गेली. भीतीमुळे अंगातून माथ्यावर घाम येऊ लागला. दारावरच्या थापा सुरूच होत्या. ती दरवाज्याकडे निघाली. दोन पावलं समोर निघालीच होती की सारकाही एकदम शांत झालं.. सारं काही... जोरात खिडकीवर आदळणार खिडकीच दार, त्या भयाण वटवाघुलाची पंखांची फडफड, त्याच्या चोचितून निघणारी भयानक चित्कार, दरवाज्यावर पडणारी जोराची थाप......सार काही......आवाज होता तो फक्त वाढत जाणाऱ्या तिच्या काळजाच्या ठोक्याचा.. काळीज जोरजोरात धडधडत बाहेर येत असल्याचं जाणवत होत. डोक्यात विचारांचा काहूर माजलं होत. तिची नजर आता काळोखाने माखलेल्या गाहऱ्या अंधाऱ्या खोलीत चौफेर फिरू लागली. काळोख असल्यामुळे गहऱ्या अंधाऱ्यात दाट पांढऱ्या रंगाच्या मेमबत्तीच्या शोधात चाचपडू लागली. शेवटी मेणबत्तीचा शोध लागलाच. मेणबत्ती हातात घेऊन मेणबत्तीच्या बाजूला असलेली माचीशची एक काडी घाईघाईतच उगारू लागली. काडी उगरताच पांधऱ्या मेणबत्तीचा फिक्कट नारंगी उजेड गहऱ्या अंधाराला चिरत पूर्ण रूमभर पसरला. मेणबत्ती हातात घेऊन बाजूच्या टेबलावर ठेवली. तशी पुन्हा एकदा दरवाज्यावर थाप पडली. आता तिच्या अंगातील उरल सुरल अवसानही गळून पडलं. आश्चर्याने मागे बघत ती जागेवरून उठली आणि जागेवरच बेशुद्ध पडली......पण दरवाज्याच्या थापा मात्र सुरूच होत्या.......

दुसरा दिवस

" हे बघा, तुम्हाला त्यांच्या सोबत काय घडले हे मला सांगायलाच हवे नाहीतर आम्हाला त्यांची मानसिक स्थिती जाणून घ्यावी लागेल."
                     फाईलमध्ये असलेल्या एकएक कागदांना चाळत एक वयस्कर इसम आपल्या समोर बसलेल्या एका तरुणीला आपल्या रुग्णाच्या विषयी पुर्ण माहिती विचारून घेत होते.
" डॉक्टर.. तिच्या विषयी मला पुरेपूर्ण माहिती तर नाही पण काही दिवसा अगोदर तिच्या आईने एका कार एक्सीडेंटमध्ये देवाला नमस्कार केला. त्या प्रसंगानंतर ती पूर्ती हादरून गेली होती. घरची आर्थिक परिस्थिती खूप दुरावली असल्या कारणाने नातेवाईकांनी सुध्दा तिचा हाथ सोडून दिलं पण तिची मानलेली लहान बहिणीला ती आवडत नसे. श्याळेत सर्वात हुशार आणि गुणी मुलगी म्हणून शहराच्या कॉलेजमध्ये तिथल्या शिक्षकांनी तिचा प्रवेश करून दिला. पण तिला तिच्या आईचा खूप लडा लागलेला. तिच्या आईच्या आठवणी काही केल्या तिच्या डोक्यातून जात न्हवत्या. आईच्या आठवणी विसरायला हवेत म्हणून शहरात एक छोटीशी जॉब लाऊन तिथं काम करू लागली. गेले 2 महिने सगळ काही सुरळीत चाललं होत पण काल रात्री दीडच्या सुमारास तिचा मला कॉल आल आणि........"
                   समोर काही बोलणार तोच बाहेरून कुणी आत येण्यासाठी परवानगी मागितली तस डॉक्टर साहेबांनी मानेवरूनच खूनावल आणि एक तरुण डॉक्टरांच्या समोर टेबलावर एक फाईल मांडून निघून गेला.
" ओह सॉरी, प्लिज आपण सुरू ठेवा.."
" डॉक्टर काल रात्री मला दीडच्या सुमारास कॉल आला आणि तिने मला रूमवर बोलावलं. बोलतांनी ती थोडी अस्वस्थ वाटत होती. तब्बल 2 तास मी तिला कॉल करत राहिले पण तिचा कॉल लागत न्हवता. शेवटी तिचा कॉल लागला पण ती समोरून काही बोलण्याचा आत कॉल कट झालं न राहून मला तिची काळजी वाटत होती. शेवटी काय झालंय हे बघायला मी तिच्या रूमवर गेले. रुमची बेल वाजवली पण काम करत न्हवती. शेवटी दरवाज्यावर थापा मारायला सुरुवात केली. ती काही प्रतिसाद देत न्हवती आणि नाईलाजाने मला तिच्या दरवाज्याची कडी मोडावी लागली. आत बघितल तर ' ती ' बेशुद्ध पडली होती. हाताजवळ एक धारदार चाकू जमिनीवर पडला होता. त्या नंतर मला काही समजण्याच्या आत मी अंबुलेन्सला कॉल केला आणि तिला इथे घेऊन आले. "
" हम्म... हे बघा त्यांनी आत्महत्या करण्याचा प्रयत्न केलाय.. आणि तुमच्या सांगण्याच्या अनुमानाने त्यांना कोणताच मेंटल स्ट्रेस दिसत नाही आहे.."
          डॉक्टरांच्या रुग्णाची अवस्था दूरावल्याचे कारण ऐकून ती थोडी रडतच बोलू लागली.
" डॉक्टर प्लिज तिला लवकर बर करा ती माझी एकुलती एक मैत्रीण आहे. "
                 तस बाहेरून एक कर्मचारी डॉक्टरांच्या केबिनकडे धावत आले.
" साहेब बेड नंबर 46 च्या रुग्णाची अवस्था खूप बिघडली आहे. "
                 तसे डॉक्टर आणि ते कर्मचारी धावत केबिनच्या बाहेर पडले. तशी ती सुध्दा बाहेर पडली. दरवाज्याबाहेर फिक्कट पांढऱ्या रंगाच्या काचेच्या आत लक्ष गेलं आणि काही क्षणात डॉक्टर खोलीच्या बाहेर आले.
" I Am Sorry, आम्ही आमचा खूप प्रयत्न केला पण सीमाला वाचवू शकलो नाही. पण त्यांच्या ब्लडमधून जास्त प्रमाणात अमल आणि काही मेंटल स्ट्रेस औषध्या सापडल्या आहेत. ज्यांना घेऊन एक सर्व सामान्य व्यक्तीला मेंटल स्ट्रेस किव्वा कुणी असल्याचा भास होण्याची शक्यता असते. हे तेव्हा होते जेव्हा त्या औषधीची सुरुवात झाली असते आणि हळूहळू ती औषधी त्या व्यक्तीच्या जीवाशी खेळायला लागते आणि शेवटी तो व्यक्ती आत्महत्या, जीवघेणी, इत्यादी प्रकाराने आपला जीव गमावून बसतो. ही पण तशीच केस आहे. पण तुमच्या सांगण्यानुसार सीमा काही अमल आणि औषधी घेऊ शकत नाही तर त्यांना कुणीतरी दिली असणार..."
                      बोलतच डॉक्टर आपल्या केबिणकडे निघाले. रितिका रडतच सिमाच्या खोलीकडे निघाली. तिच्या बेडजवळ जात तिला म्हणाली.
" सॉरी पण मी तुला वाचवू शकले नाही ताई....."
                      आणि एक गुड स्मितहास्य करत रुग्णालयाच्या बाहेर निघू लागली. पण सीमाच निष्प्राण झालेलं शरीर भयभीत नजरेने रीतिकाकडे पाहत बसला.........

समाप्त

कथेचे © सर्व लेखकाच्या स्वाधीन

कथा कशी वाटली आणि कथेत काही सूचना असल्यास नक्की कळवा . काही नवीन प्रकाराने कथा लिहण्याचा प्रयत्न केला आहे. कथेविषयी आपले मत नक्की मांडावे. जास्त काही विचार न करता आपण कथेचा आनंद घ्यावा

Ek Chotishi bhaykatha

2023-01-16T19:26:00.008-08:00

मी ऐकलेल्या भुतांच्या गोष्टी खऱ्या की खोटय़ा ते माहीत नाही पण तरी ऐकलेल्या आहेत कारण मला भुतांच्या गोष्टी ऐकायला आवडतात .आणि हा ग्रूप खास भूतकथा साठी आहे.ज्यांना भूतकथा आवडतात तेच या ग्रुप मधे आहेत म्हणून ज्या कथा मी ऐकल्या आहेत त्यातली ही एक.. जी मी माझ्या ओळखीच्या काकूंनकडून ऐकली तिचं कथा मी लिहीण्यचा प्रयत्न करतं आहे ..ऐका तर मग ..

" विनोद एक साधारण 25 वर्षांचा तरुण ..व्यवसायाने ड्राईव्हर होता . लांब लांब ची भाडी घेऊन त्याचा उदरनिर्वाह करायचा . अशीच एक रात्र होती ...आमावस्या नव्हती तरी ती रात्र अंधारी होती .पाऊस मुसळधार होता . अशातच त्याच्या मित्रांना रात्रीची छोटीशी पिकनिक करायचा  मोह झाला . त्या रात्री भाडं नव्हतं त्या मुळे विनोद ही तयार झाला. लग्न झालेली नसल्यामुळे बेफिकीर होते सर्व ..रात्री 9:30 च्या सुमारास ते घरून निघाले . मद्यपान धूम्रपान या दोन्ही पानांचा वापर सुरू झाला होता . पण जेवणाची सोय नव्हतीच . कोणतातरी ढाबा बघून जेवावे हाच विचार होता त्यांचा ..तसे खुप ढाबे आले आणि गेले . मुसळधार पाऊस आणि त्यात दोन दिवस लागून आलेल्या सुट्टया कदाचित याच कारणांमुळे सर्व ढाबे फुल झाले  होते त्या रस्त्यावरचे ..एवढ थंड वातावरण आणि   त्यात संध्याकाळ पासून काही खाल्लं नव्हतं  कोणीच़ ..भूक तर लागणार नां ..चिप्सने अजून किती पोट भरणार ..त्यातच त्यांनी ठरवलं पार्सल घेऊ आणि कुठेतरी बसून निवांत खाऊ ..मग झालं त्यांनी एका ढाब्यामधून पार्सल घेतलं ..चिकन मटन जे काही घेतलं सर्व नॉन वेज पदार्थ ते घेऊन सर्व गाडीत बसले ..पाऊस अजून ही सुरू होता पण फक्त  रिप रिप होती ..मुसळधार नव्हता ..कार मधून जाता जाता ते शांत पणे बसून जेवता येईल अशी  जागा शोधू लागले आणि जागा नाहीच मिळाली तर कार मधेच जेवणार हे ही ठरलं .

विनोद व्यसनी नव्हता  आणि असता तरी त्याला व्यसन करून चालणारं नव्हत. कारण तो गाडी चालवत होता .त्याने पेप्सी पियुन आपलं मनं भरलं होतं आणि तेच त्याच्यासाठी चांगलं होतं.आणि त्याची ही काही हरकत नव्हती कारण त्याला मद्यपानाची आवड नव्हती .त्या सर्वांमध्ये विनोद खुप जबबदारीने वागायचा .असो ..

 वणवण करता करता ते बरेच दूरवर आले .. त्यांना एक जागा दिसली .एक पडीक बंद घरं होतं ..आजूबाजूला कसलीच वस्ती नव्हती ..शांत होतं वातावरण ..रातकिडे आणि वारा ...याशिवाय पावसाच्या रिप रिप चा आवाज येतं होता बाकी पूर्ण सन्नाटा  . गाडी तिथेच पार्क करून त्या पडीक घराच्या आडोशाला ते पाच जणं जेवायला बसले . रस्त्यावरचे दिवे होते त्या मुळे इतका अंधार नव्हता . त्या विनोद च्या मित्रानं पैकी निनाद नावाचा त्याचा मित्र याला लघुशंके ला  जायच होतं त्या मुळे तो त्या घराच्या मागे गेला .बाकी सर्व जेवण्यात मग्न होते .निनाद त्याचं काम आटोपून त्याच्या मित्रांच्या दिशेने जातच होता तोच कोणाचा तरी गुरगुरंण्याचा आवाज आला .त्याला वाटलं असेल एखादं कुत्रं पण नाही तो आवाज त्याचं ठिकाणी असलेल्या झाडाच्या मागून येतं होता हे त्याला जाणवलं ..पण त्याने ते  दुर्लक्ष केल आणि मित्रानमधे येऊन जेवू लागला ...तोच पुन्हा  गुरगुरण्याचा आवाज आला ..खुप भयंकर असा त्या आवाजाने पार्टी आणि पिकनिक च़ वातावरण क्षणांतच भेसूर झालं.. जेवण तसंच़ ठेऊन ते सर्व आजूबाजूला पाहू लागले ..पण आवाज ऐकू येतं होता कोणी दिसतं मात्र नव्हतं ..विनोद म्हणाला सर्वांना आपण जाऊ इथून कारण तोच एकटा शुद्धीत होता बाकी सर्व पियुन एकदम हलत डुलत होते ..थोडक्यात नशेत होते ..सर्व मित्र म्हणाले जेवून निघू असेल एखादं कुत्रं असं त्यांना वाटतं होतं कदाचित ..पण विनोद ला एक वेगळीच भीती वाटतं होती ..कारण ते ठिकाण निर्जन होत .आजूबाजूला झाडीच़ झाडी दूरदूर वर कोणीच दिसतं नव्हतं आणि त्या मुळेच तो त्याच्या मित्रांना तिथून निघायला सांगत होता ..त्यामुळे त्यांची भांडण झाली ..निनाद तापट स्वभावाचा असल्यामुळे बाजूला पडलेली काठी उचलून तो त्या आवाजाच्या दिशेने शिव्या घालत  गेला ..आणि थोड्याच वेळात तो त्या घराच्या मागून मित्रांच्या दिशेने धावत आला व त्याच्या तोंडून " इथून पळा ..विनोद गाडी काढ " हेच शब्द बाहेर आले तो घाबरून थरथरत होता  ..कोणाला काहीच कळलं नाही ..विनोद ने क्षणाचाही वीलम्ब न करता गाडी सुरू केली ..सर्व गाडीत बसणार तोच त्यांच्या दिशेने एक भयंकर.. केस लांब असलेला जवळपास  सात फूट उंचीचा ..मळलेले घाण कपडे घातलेला आणि खुप विचित्र भयानक माणूस एखाद्या जनावरासारखा गुरंगुरंत धावत आला पण तिथं पर्यंत ते सर्व गाडीत बसले होते आणि त्यांच्या जेवणाने त्यांचा जीव वाचवला होता .कारण  तो माणूस आला तर होता त्यांच्या मागे पण वाटेत ते त्यांच  नॉन वेज जेवण पाहून एखाद्या प्राण्यांसारखा तो त्या जेवणावर तुटून पडून  जेवत होता ..तिथपर्यंत विनोद ने सर्वांना घेऊन ते ठिकाण सोडलं होतं .विनोद ने सर्वांना सुखरूप घरी आणल होत . निनाद सारखा बॉडी बिल्डर त्या माणसाला घाबरला कारण कदाचित तो माणूस होता की अजून काही ..देव जाणे... पण त्या माणसाचे मोठे दात मोठी नख आणि विद्रूप चेहरा मजबूत शरीरयष्टी कोणीच विसरलं नाही .

काहीही असो तो माणूस होता की सैतान हे अनुतरित आहे ..त्या मुळे आडमार्गावर जाताना थोडा जपूनच जा  ....

ही कथा मी माझ्या परीने जितकं चांगलं लिहिता येईल तितकं चांगलं लिहिण्याचा प्रयत्न केलाय ..बाकी तुम्हीच ठरवा कथा चांगली लिहिली गेली आहे की नाही .धन्यवाद .शुभ रात्री .

Short marathi Horror story

2023-01-16T19:26:00.005-08:00

आज माझ्या मैत्रिणी चा फोन आला तिच्याशी खुप वेळ गप्पा मारल्या ..पण मग बोलता बोलता तिने मला तिच्या सोबत घडलेल्या एक विचित्र घटने बद्दल संगितले ..तीचा अनुभव मी माझ्या शब्दांत लिहिण्याचा प्रयत्न करते ...ऐका मग ....

 "काल एक थोडी विचित्र घटना घडली ..काल खुप पाऊस होता आजही आहे . शनिवार असल्याने आरामशिर होतं सर्व झोपण्याची घाई आजिबात नव्हती . तरीही रात्री एक च्या सुमारास मी झोपले .जाग आली ती कुत्र्यांच्या भुंकण्याच्या आवाजाने ...इतके भूकंत होते..मला वाटलं आता शांत होतील मग शांत होतील ..पण नाहीच ..शेवटी बेडरूम च्या खिडकीतून खाली वाकून पाहिल ...पाऊस धो धो पडतं होता ...गार वाऱ्याने अंगावर शहरा येतं होता ..मी रागाने कुत्र्यानां शिव्या घालत होते कारण माझ्या झोपेचं खोबरं झाल होत. खुप कुत्रे होते पण ते नेमके कोणाकडे पाहतं भुंकत होते तेच कळतं नव्हतं . शेवटी सर्व कुत्र्यानी जोरदार  भुंकायला सुरूवात  केली मी आपलं सहज पहिलं तर एक काळी आक्रुती होती  तिच्या मागे ती सर्व कुत्री भुंकत होती ..पण ती आक्रुती हालत नव्हती की डुलत नव्हती..स्तभ्द तशीच उभी ..मी डोळे चोळून पुन्हा पाहिलं तरी तशीच शांत उभी  ..मग काही वेळाने तिने हालचाल केली पण ती उलट्या पावलाने भयानक वेगाने  धावत निघून गेली ..आणि कुत्री आपली भुंकत काहीशी घाबरत सैरावैरा पळत तिथेच घुटमळत राहिली . ती आक्रुती कोणं ? हा प्रश्न अजून प्रश्नच़ राहिलाय कारण मला ही माहीत नाही की ती कोणं होती आणि उलटी का धावत गेली ...त्या आक्रुतीला उलट धावताना पाहून माझा भयंकर थरकाप उडाला...कारण ती  ज्या वेगाने धावली  त्या वेगाने साधारण माणूस धावू नाही शकतं  ..पण अजून ही प्रश्न अनुतरित आहे .".

असो तिने जसा सांगितला तसं मी लिहिण्याचा प्रयत्न केलाय . हा ...अपुरी आहे ही गोष्ट मान्य आहे .

पण एक सांगू " खरे आलेले भुताचे अनुभव हें अपुरे असतात ..शेवट फक्त काल्पनिक कथा मधेच होतो" ..बरोबर नां ?????

----मानसी

सुसाईड... वी.............काल्पनिक लघुकथा

2023-01-16T19:26:00.002-08:00

सुसाईड... वी.............

(काल्पनिक लघुकथा)

लेखन :- शशांक सुर्वे

दुपारचे कडक ऊन उघड्या खिडकीतून तिच्या तोंडावर अगदी तीव्रतेने पडलं होतं....समोरच्या टेबलावर बसलेला कॉन्स्टेबल तिचा तो उन्हाने चमकणारा चेहरा आणि एकटक टेबलावर बघणारी नजर बघून ताडकन उठला आणि त्याने ती खिडकी बंद केली...जाता जाता मॅडम एवढं लक्ष देऊन काय वाचत आहेत ह्याकडे त्याकडे त्याने मान तिरपी करून बघितले....इंस्पेक्टर रुपाली एका फोटोकडे एकटक बघत होत्या....एका तरुणाचा फोटो होता तो....मुलगा तसा स्मार्ट होता....आणि खूप काही गुंतागुंतीची केस नव्हती....आत्महत्या होती ती....शहरापासून दूर एका विहिरीत त्याचे प्रेत तरंगताना 4 दिवसांपूर्वी आढळून आले....शरीरावर कसल्या मारहाणीच्या खुणा वैगेरे काहीच नव्हत्या शिवाय त्याच्या घरच्यांनीही कबूल केलं होतं की मागील काही दिवसांपासून अजित हा डिप्रेशन मध्ये होता....आपल्याच दुनियेत काहीतरी बडबडत रहायचा....एका प्रसिद्ध मानसोपचार तज्ञाकडे त्याची ट्रिटमेंट सुरू होती.....त्याचा खून वैगेरे काही भानगड नव्हती कारण अजित तसा सरळमार्गी मुलगा होता.....घरच्यांचाही कुणावर संशय नव्हता त्यामुळे साहजिकच ही आत्महत्या होती साधी सरळ केस होती....कॉन्स्टेबलच्या कपाळावरच्या आठयांनी त्याची टोपी जराशी वर सरकली

"मनोरुग्ण पोरगा ह्यो...बायकांची छेड काढायचा...रेल्वेत मीच पकडलेला त्याला....बर झालं घाण गेली...पण मॅडम दोन दिवस झालं ह्याच केस मध्ये का डोकं घालून आहेत काही कळत नाही"

असा काहीसा विचार मनात आणून कॉन्स्टेबल आपल्या कामाला लागला...इकडे इंस्पेक्टर रुपाली मात्र अजूनही त्याच विचारात मग्न होती....वाऱ्याची हलकीची झुळूक तिच्या कानामागून डावीकडून उजवीकडे...उजवीकडून डावीकडे सतत वाहत होती....त्या हलक्याश्या मंद वाऱ्याच्या झुळुकी बरोबर रुपलीच्या डोळ्याच्या बाहुल्या देखील इकडे तिकडे होत होत्या...कुणीतरी काहीतरी महत्वाचं कानात सांगावं आणि आपण लक्ष देऊन ते ऐकावं असेच काहीसे हावभाव तिच्या चेहऱ्यावर होते

"का आत्महत्या केली असेल ह्याने??....किती छान भयकथा लिहत होता....मी नेहमी वाचत होते....अचानक अस काही करेल असं वाटलं नाही....चेहरा किती निरागस आणि स्वच्छ आहे....घरचे बोलतात की मानसिक त्रासाखाली होता....खर नाही वाटतं....लिखाण किती प्रगल्भ आणि समोर घडतंय अस वाटत होतं.....काहीच कळत नाही ह्याच्याबद्दल.....आणि आता ऐकू येणारा हा आवाज त्याचाच असेल का???.....हो ह्याचाच असेल....चेहरपट्टीला अगदी शोभून दिसतोय हा दबका आवाज....काहीतरी सांगत आहे की मला भास होत आहेत....एकदा जाऊन बघतेच तिथे"

रुपालीने आपली बाईक काढली.....आत्महत्या केलेल्या अजितच्या विचारात तिच्या डोक्यातील चक्रे चालत होती....तिने त्या विहरीजवळ जाऊन अजितची बॉडी बाहेर काढली होती....एखादी अशी विहीर आपल्या शहरात आहे आणि ह्याची कुठेच चर्चा कशी नाही???विचारचक्र सुरू होतं सोबत बाईकची चक्रे सुद्धा वेग घेऊ लागली....रुपालीला कसलेच भान नव्हते....काहीतरी अजब घडत होते....आपण अजितचा इतका का विचार करतोय हेच तिला कळत नव्हतं....तिचं मन अगदी खंबीर होतं अनेक तुकडे होऊन पडलेले मृतदेह तिने पाहिले होते...एका दोघांना तर तिने स्वतः गोळ्या घातल्या होत्या पण ह्यावेळी त्या विहरीत तरंगणारा अजितचा मृतदेह बघून तिला अस्वस्थ वाटू लागलं होतं.....दोन तीन दिवस तिला कसलेच भान नव्हतं....भर दिवसा रस्त्यावर विद्रुप रक्ताळलेले चेहरे तिच्याकडे रोखून बघत आहेत असच काहीसं तिला वाटू लागलं..ज्या मृतदेहांच्या केसेस तिने सोलव्ह केल्या होत्या तेच मृतदेह आजूबाजूला दिसत होते..त्या अजित सारखी आपली अवस्था होत आहे का??...छे..छे..अस काही नाही मी खंबीर आहे सगळ्या समस्यांना तोंड द्यायला.....अस मनात पक्कं करून तिची बाईक वेगाने शहराबाहेर जाऊ लागली.....ह्या सगळ्या विचारात तिने दोन ट्राफिक सिग्नल तोडले होते....काहीतरी हाती लागलंय ह्या आशेने ती एका क्लोज केस मागे परत लागली होती.....अखेर ती त्या विहिरीजवळ आली....आजूबाजूला भयाण शांतता.....न जाणो मानवी अस्तित्वापासून अगदीच लांब असलेली ही विहीर.....आजूबाजूला एकही मानवी अस्तित्वाची खूण नव्हती एखादा उडून आलेला प्लास्टिकचा तुकडा देखील इथे दिसत नव्हता.....स्वप्नांचा पाठलाग करत रुपाली परत तिसऱ्या वेळी ह्या इथे आली होती कालच रुपालीला हे स्वप्न पडलं होतं....तीच ही विहीर.....जुन्या पद्धतीची.....चंद्राचा उजेड होता विहिरी समोरच्या मैदानात अनेक जण तिच्याकडे बघत उभे होते पाठमोऱ्या अजित ने मान फिरवून तिच्याकडे बघितले आणि आपल्या हातातील कागदाची घडी घालून त्याने तो कागद एका दगडाखाली ठेवला आणि मागे न बघताच तो विहिरीच्या दिशेने जाऊ लागला....कठड्यावर उभं राहून त्याने विहिरीत उडी घेतली ....रुपाली डोळे विस्फारून बघत होती....काही क्षणाने अजित एखाद्या धुरासारखा त्या विहिरीतून वर आला आणि त्या गर्दी समोर उभा राहिला.. रुपालीला जाग आली होती.....आता भरदुपारी प्रत्यक्ष समोर तीच विहीर दिसत होती....रुपाली त्या विहिरीजवळ जाऊ लागली.....एक चपटा लांबीला जास्त असलेला दगड वाटेत पडला होता....स्वप्नात अजितने ह्याच दगडाखाली कसला तरी कागद ठेवला होता.....दगड तर मोठा दिसत होता....आकारावरून तरी एखाद्या धडधाकट पुरुषाला हालेल अस वाटत नव्हतं.....रुपालीने आजूबाजूला बघितलं...नजर जाईल तिथं फक्त मोकळं आणि तापलेलं मैदान दिसत होतं....रुपालीने एकदा त्या चपट्या लांबलचक दगडाकडे बघितले आणि तिने काहीतरी प्रयत्न केलाच पाहिजे असं ठरवून तो दगड सरकवण्याचा प्रयत्न केला....तो भलामोठा दगड तिच्या हलक्याश्या धक्क्याने बाजूला झाला....खाली एक कागद दिसत होता....काही सेकंदात ती दोन वेळा चकित झाली.....तिने तो कागद हातात घेतला.....आता तिने त्या दगडाला परत हात लावला आता मात्र तो दगड जराही जगाचा हलेना.......रुपालीने परत जोर लावला पण मगाशी सहज एका धक्क्याने हाललेला दगड आता मात्र त्या जमिनीचा एक भाग असल्यासारखा वजनदार झाला....हा तिसरा धक्का....स्वप्नात बघितलेला कागद...सहज हललेला आणि आता जड झालेला हा दगड....काहीतरी विलक्षण आणि विचित्र घडत होतं.....एक खळखळणारा आवाज रुपालीच्या कानावर पडला....हातातला कागद घेऊन ती त्या आवाजाच्या दिशेने त्या विहिरीजवळ पोहोचली......निळंशार खळाळनारं पाणी....एखाद्या समुद्रासारख्या लाटा त्या विहिरीत उसळत होत्या....विहिरीच्या दगडावर आपटून आवाज करत होत्या....शक्य नव्हतं हे.....हे अस उसळनारं पाणी म्हणजे एक चमत्कार होता.....वातावरण काहीसं बदलत होतं......पाणी अजूनही उसळत होतं.....अचानक उन्हाचा दाह कमी झाला होता.....त्या उसळणाऱ्या पाण्याचे बारीक थेंब हवेला थंड करत होते.....रुपाली मागे सरकली....तिला काहीसं जड जड वाटत होतं.....दोन वेगळ्या गोष्टीत मेंदू विभागला होता.....एक मन इथून जाण्यास सांगत होत तर एक मन इथेच थांबून अजित विषयी जाणून घेण्यासाठी विनवत होतं.....रुपालीने तो कागद समोर धरला....खूप काही लिहलं होतं....रुपाली बाजूच्या एका दगडावर बसली....तिने आजूबाजूला बघितले.....तिथे आधी काहीच नव्हते पण आता मात्र शेकडो चप्पलांचा खच दिसू लागला.....नव्या जुन्या बांधणीची अनेक चप्पल बूट दिसत होते काहीतरी वेगळेपण होत त्या जागेत सारखं बदलत होतं.....पण ह्या सगळ्या चमत्कारिक गोष्टीचे रुपालीला काहीच नवल वाटत नव्हते....तिला आता तो कागद वाचायचा होता तिने तो शुभ्र कागद हातात घेतला.....वरती अजित पाटील अस नाव लिहलं होत.....ही सुसाईड नोट असू शकते किंवा अजितच्या आंतरिक भावना....काहीही असू शकत....हा शुभ्र कागद त्याच्या मृत्यूचे गूढ उकलणार होता....रुपलीचे शब्द आता कागदावर फिरू लागले

"हा कागद कुणाला सापडेल की नाही काय सांगता येत नाही....पण त्या शक्य तितक्या ह्या जा...ग........पा...सु......दु.......लांब.....र.....हा.......

(एक दोन सुरवातीच्या लाईनी कागदावर दाबून लिहल्या सारख्या वाटत होत्या जणू कुणीतरी हे लिहण्यापासून अजितला रोखत होतं)

तो वेडावाकडा जबरदस्तीच्या मजकुराकडे दुर्लक्ष करून रुपाली पुढे वाचू लागली

"प्रेमाचं भूत एकदा माणसाच्या डोक्यावर चढलं की सहसा उतरत नाही म्हणतात.....आणि मी तर ह्या प्रेमासाठी खऱ्या खुऱ्या भूतांनाच डोक्यात घेतले.....माझ्या डोक्यावर कोणताही परिणाम झाला नव्हता किंवा मी विकृत नव्हतो.....मी फक्त ह्या भुतांचा गुलाम झालो होतो....ते सतत माझ्या डोक्याशी खेळ खेळत होते.....आपलं अस्तित्व मला दाखवत होते.....माझ्या आजूबाजूला फक्त हीच शक्ती होती....तेच माझ्या डोक्यात राहून बाहेरचं सगळं जग माझ्या डोळ्यांनी बघत होते.....ते कधी माझ्या डोक्यावर हावी झाले कळलंच नाही ते सगळं इथं आल्यापासून सुरू झालं.....ह्या पाण्याचा साठ्याचा उल्लेख मी करू शकत नाही कारण तो "वी" वरून येणारा शब्द लिहायला घेतला की माझे हात थरथरतात.....मी कुणाला इथल्या जागेबद्दल सांगू शकत नाही कारण माझ्या काहीच लक्षात नसतं.....एखाद्या सामान्य बुद्धीचा स्वमग्न मुलगा होतो मी...."होतो" च लिहायला पाहिजे कारण जेव्हा कुणी हे पत्र वाचत असेल तेव्हा मी इथे नसेन.....तर एक स्वमग्न असलेला मुलगा मी.....कधीही स्तुतीच्या पात्र नव्हतो....कुणी माझ्याबद्दल चांगलं बोलावं अस कधी वाटलंच नाही.....विरंगुळा म्हणून काहीतरी लिहायचो सोशल मीडियावर.....काल्पनिक विषयात भारीच रस होता....अगदी अशक्त हाडकुळा असलेला मी....माझ्या काल्पनिक जगात अगदी 100 जणांना भारी पडायचो.....काही भयकथा लिहू लागलो.....पण खरं सांगू का हा भयकथा विषय माझ्यासाठी खूपच डेंजर होता....पण लिहणे भाग होतं....तिला त्या भयकथा आवडायच्या.....ती माझी नियमित वाचक होती....खूप मस्त तारीफ करत होती.....तिचा प्रोफाइल फोटो कित्येकवेळा मी चोरून बघत होतो....आवडायची ती मला....त्यामुळे भयकथा ह्या विषयाचे भय वाटत असले तरी मी त्या लिहायचो.....कस आहे ना....इतरांचं माहीत नाही पण सतत निघेटिव्ह विचार केले तर काही प्रमाणात ते निघेटिव्ह विचार डोक्यावर हावी होतात.....मी ज्या भुतांची कथा लिहायचो ती इतक्या एकाग्रपणे लिहायचो की तर पात्र माझ्या आजूबाजूला वावरत आहे असं वाटायचं रात्री अचानक जाग आली की माझ्या कथेतील ती भुतं छतावर आपले लांबलचक दात विचकत माझ्याकडे बघत आहेत असा भास सतत व्हायचा कित्येक रात्री मी ह्यामुळेच जागून काढल्या.....वाचणाऱ्याला त्या थरारक वैगेरे वाटत असतील पण लिहणारा कमालीचा प्रभावित होतो.....तरी त्या फेसबुकवाली साठी मी लिहतच होतो....आता 23 वय म्हणजे काय ते हार्मोन्स बदल वैगेरे ते सगळं आलंच ना.....असच एक कथा लिहताना एक स्त्री पात्रावर मी एक कथा लिहली ...खूपच मादक वर्णन केलं होत मी तिचे.....वास्तविक अस बोल्ड लिहणे हा माझा प्रांत नव्हता पण ते लिखाण मी कस केलं माझं मलाच कळलं नाही....लोकांना खूपच आवडलं ते.....आणि तिलाही.....तिने तर प्रचंड तारीफ केली त्या कथेची.....मग काय मी हवेतच होतो.....ह्या स्त्री कथेमुळे कदाचित मी तिच्या फ्रेंड लिस्ट मध्ये ही जागा मिळवली होती....पुढे जाऊन मनात ही मिळवली असती......पण....पण.....तिने माझ्या डोक्याचा ताबा घेतला होता.....ती फेसबुकवाली नव्हती ती तीच होती एकदम सुंदर आणि मादक.....मी एक स्टोरी आठवण्यासाठी किमान 15 दिवस घेतो..कथेची सगळी जमवाजमव करायला 15 दिवस लागतातच....पण "वी" पासून तिथून जवळच असलेल्या हायवे वरून जाताना काही सेकंदात हे पात्र माझ्या डोक्यात आलं आणि 15 मिनिटात कथा पण तयार झाली.....सांगितलेली कथा लिहायला सोप्पी असते....त्या रात्री झोपेत तिनेच ही कथा मला सांगितली अगदी हातात हात घेऊन.....तिने आपलं नाव सारिका सांगितलं....एकदम सुंदर...तिच्या हाताचा थंडगार स्पर्श मला स्वप्नात असतानाही खरा वाटत होता.....मग सकाळी कॉलेज मधून आल्यानंतर मी लगेच ती कथा लिहायला घेतली तिने जशी सांगितली होती अगदी तशीच.....आणि तिचं मादक वर्णन माझ्याकडून कसं लिहल गेलं ते माझं मला कळलं नाही.....कथा तर लिहून झाली पोस्ट झाली....फेसबुकवालीला आवडली....माझं काम झालं होतं आणि कथेतील सारिकाचं सुद्धा....पण सारिका गेली नाही....ती माझ्या आसपास असायची....म्हणजे इतरांच्यासाठी अदृश्य....पण माझ्या कल्पनेतलं ते पात्र मला अगदी स्पष्ट दिसत होतं.....सकाळ पासून रात्री पर्यंत....सकाळी ती माझ्याबरोबर कॉलेज मध्ये यायची मला नजरेने खुनवायची....कधी घरी सोफ्यावर बसलो असताना आपला पदर पडून तिचे ते मादक चाळे चालूच असायचे.....मी तिला कथेत इतकं मादक दाखवलं होतं त्यामुळे तो तिचा गुणधर्म असल्या सारखीच ती होती.....हा भास नव्हताच....मी जेव्हा काल्पनिक कथा लिहायचो तेव्हा ती भयानक भुतं फक्त रात्रीच माझ्या आणि तेही स्वप्नात यायची पण हे प्रकरण काही वेगळचं होतं...सारिका अगदी माझ्याबरोबर फिरायची..आता मला पण ती आवडू लागली होती....एखादी प्रेयसीच आपल्या सोबत आहे असं काहीसं भासत होत....ती भले खरी नव्हती पण तो अनुभव मात्र सुखावणारा होता....तिचा तो थंडगार स्पर्श अंगावर शहारे आणणारा होता.....तिची ती मादक नजर बोलताना ओठांची नाजूक हालचाल मला आता आवडू लागलं होतं.....त्या काल्पनिक पात्रा बरोबर माझे संवाद होऊ लागले.....ती इतरांच्यासाठी नसली तरी माझ्यासाठी सर्व काही होती.....आता मित्रांत आणि घराच्यात माझ्या ह्या एकट्याने बोलण्याच्या चर्चा होऊ लागल्या.....बाबांनी तर मला दवाखान्यात सुद्धा नेलं....आईचे अंगारे वैगेरे सुरूच होते.....मित्र चिडवत होते....वेड लागलंय वैगेरे....वैगेरे....पण वेड लागण्यासारखीच होती ती......त्यांनीही तिला बघितलं असत तरी हेच बोलले असते.....असो....कल्पनेत रमणार्या माणसाची बौद्धिक पातळी त्यांना कशी कळणार???.....रात्र रात्र जागून काढली होती तिच्याशी बोलताना......प्रेम झालं होतं म्हणा ना.....कथेत जरी मी तिला चेटकीण दाखवलं असलं तरी आता ती माझ्यासाठी एक स्वप्नपरी होती.....लोकांच्या बोलण्याकडे मी दुर्लक्ष करतच होतो....साहजिक अभ्यासाकडेही दुर्लक्ष झाले.....तिच्यासोबत बोलणे हसणे सुरूच होते.....वास्तविक जगाच्या शब्दात सांगायचं झालं तर "वेडेचाळे".......

15 एक दिवस माझा हा नित्यक्रम सुरू होता.....आता मात्र सारिका कमीच दिसू लागली होती......15 दिवस अगदी तिने वेड लावलं होतं.....पण आता मात्र ती फक्त एकदाच सकाळी येऊन परत जायची....कुठे जायची काय माहित....शेवटी माझी कल्पना होती ती तिला आठवलं की परत दिसेल ह्या हेतूने मी डोक्यावर जबरदस्तीचा ताण द्यायचो पण ती काही केल्या येत नव्हती.....2 दिवस ती काही दिसली नाही तेव्हा मात्र माझी खूप चिडचिड झाली होती माझ्या खोलीतल्या अनेक वस्तू मी आपटून फोडून टाकल्या होत्या ....खूप आवडायची ती मला...तिसऱ्या दिवशी कॉलेजला जात असताना सारिका दिसली तिने मला लांबूनच पाहिलं आणि मागे फिरून ती चालू लागली....तिच्या मागे मी देखील चालू लागलो तिची ती लाल रंगाची शरीराला घट्ट गुंडाळलेली साडी तिची ती मादक चाल....ती अदा न्याहाळत मी किती किलोमीटर चाललो होतो हे माझं मलाच माहीत नव्हतं....बराच वेळ चाललो असेन कारण घड्याळाच्या वेळेत तब्बल 2 तास फरक दाखवत होता.....एका "वी"..................पाण्याच्या साठ्याजवळ ती उभी होती माझ्याकडे बघत तिने त्या कठड्यावर चढून पाण्यात उडी घेतली.....मी तसा धावतच गेलो त्या कठड्याला पकडून आत बघू लागलो.....सारिका पाण्यावर तरंगत होती.....तिचा पदर बाजूला झालेला तीच ते शरीर पाण्याने भिजल होतं त्यामुळे ती अजूनच सुंदर दिसत होती.....तिला बघताच माझ्या मधील कामवासनेचा उद्रेक झाला.....आताच्या आता तिला मिठीत ओढव असा काहीसा विचार मनात येत होता....तसा तिचा होकारच असता कारण ती माझी होती माझीच एक कल्पना......ती मला आपल्या बोटाचा इशारा करून त्या पाण्यात बोलावत होती....मी सुद्धा न कळत त्या दगडी कठड्यावर चढलो आणि ना कोण जाणे डोक्यात एक तीव्र कळ आली....मी सरळ खाली उडी घेऊन जमिनीवर आलो.......

"नाही....नाही....हे काही खर नाही.....मला पोहता कुठे येतं??.....माझा जीव घ्यायला आलीय ती.....खरोखरची चेटकीण आहे"

अक्षरशः धावतच घरी आलो.....स्वतःला धन्यवाद देतच आलो.....जराश्या चुकीने जीव गेला असता...दोन तीन दिवस अगदी सामान्य गेले ...बरं वाटत होतं.....त्या धोक्यातून वाचलो ह्याचं कुठेना कुठे समाधान होतच.....पण सारिका परत डोळ्यासमोर येऊ लागली पण आता तिचा चेहरा डोळ्यासमोर नव्हता....आता डोळ्यासमोर होतं ते तिचं भिजलेलं शरीर.....तेच नजरेसमोर येत होतं.....परत मन भरकटत होतं.....वासनेचा उद्रेक होत होता....काहीही बडबडत होतो.....नीट जेवलो ही नव्हतो ना 2 दिवस घरी गेलेलो.....आजूबाजूला वावरणाऱ्या स्त्रिया आता सारिका भासू लागल्या.....मनाला खूप आवर घातला.....घरच्यांनी एका नाल्याच्या शेजारून मला घरी आणलं....तेव्हा सुद्धा विचित्र बडबडत होतो.....वडिलांनी मानसोपचार तज्ञाकडे माझी ट्रीटमेंट सुरू केली पण फरक काहीच नव्हता.....सगळीकडे तो सारिकाचा आवाज आणि सगळीकडे तीच दिसत होती.....त्या क्लिनिक मधल्या नर्समध्ये सुद्धा सारिका दिसत होती न राहवून तिचा हात पकडला....तेव्हा मात्र आयुष्यात पहिल्यांदा वडिलांचा मार खाल्ला....आई रडत होती.....भलतच घडत होतं.....काही दिवसांनी मला घरी आणलं.....सगळीकडे बातमी पसरली होती की मला वेड लागलं आहे.....पण ते खरं नव्हतं.....सारिकाने माझा ताबा घेतला होता.....आणि त्या "वी" साठ्यातील ते पाणी.....चमत्कारिक होतं ते....सतत डोळ्यासमोर तिचे ते भिजलेले अंग.....वासना सतत भडकलेली......घरातून बाहेर पडलो ह्या सगळ्यांपासून दूर जाण्यासाठी नजर खाली होती पण ओले हात माझ्या खांद्यावर माझ्या पाठीवर फिरत आहेत असे भास होऊ लागले....हात सारखा पॅंटेत जात होता.....परत त्या बाजारात जेवढ्या स्त्रिया दिसत होत्या त्या सगळ्या सारिकाच भासत होत्या....मग एकीच्या हाताला पकडून ओढण्याचा प्रयत्न केला.....शुद्धीत नव्हतोच....त्यात लोकांनी जबरी मारहाण केली.....पोलिसांनी दिवसभर बसवून घेतलं त्यात ती एक इंस्पेक्टर बाई ती सुद्धा भिजलेल्या आणि अंगाला चिटकलेल्या लाल साडीची सारिका दिसत होती.....तिने आमच्या घरी फोन लावायला सांगितले.....बायकांची छेड काढणारा विकृत.....अस लोक बोलू लागले....पेपरवाले फोटो घेऊ लागले.....आईवडिलांना तोंड दाखवायला जागा नव्हती.....मग जिने हे सगळं चालू केलं तिलाच एकदा जाब विचारावा म्हणून पोलीस स्टेशन मधून पळून आलो तो सरळ इथेच.....आता त्या पाण्याच्या साठ्यात डोकावून बघितले....सारिका जणू माझ्या स्वागतालाच उभी होती पण आता तिच्या शरीराभोवती त्या लालभडक साडीचा विळखा नव्हता....अगदी एखाद्या प्राचीन शिल्पाप्रमाणे ती नग्न उभी होती.....वास्तविक जगात मी परत जाऊ शकत नव्हतो कारण मी तिथे विकृत होतो पण इथे....इथे मला सारिका मिळणार होती....तिच्या शरीराचा तो स्पर्श.....हे निळंशार पाणी आणि त्यावर उभी असलेली सारिका....हा माझ्या जीवनातील अंतिम थांबा असतील कदाचित.....माझा मुत्यु हेच सारिकाला प्राप्त करण्याचे एकमेव माध्यम असेल.....आणि कदाचित तिथेच माझ्या भरकटलेल्या मनाला शांती मिळेल तिच्या मिठीत......एवढेच सांगणे आहे......कदाचित कुणाला ही चिट्ठी सापडेल किंवा नाही......पण ह्या जागेपासून अंतर ठेवलेले बरे आहे...........

                                                    -अजित-

इंस्पेक्टर रुपालीचे डोळे पाण्याने डबडबले होते.....

"हे सगळं खरं असेल का??.....इलाज चालू होता म्हणे....कदाचित मनावर ताण आला असेलही....काय माहित....पण ही जागा जरा चमत्कारिक आहे"

रुपालीची नजर आजूबाजूला फिरत होती

एक आवाज रुपालीच्या कानावर पडला....ह्रदयाच्या आठवणींच्या कोपऱ्यात कुठेतरी हा आवाज लपला होता....

"आईचा आवाज??"

रुपाली जागेवरून उठली.....ती शाळेत असतानाच तिची आई तिला सोडून गेली होती.....रुपाली तशी आदिवासी भागातली राहणारी होती लहान असताना रुपाली अंगणात खेळत असताना एका बिबट्याने तिच्यावर हल्ला केला होता पण रुपालीची आई घरातून धावत आली आणि बिबट्याशी भिडली रुपालीचा जीव तर वाचला पण रुपालीची आई गंभीर जखमी झाली....रक्तस्त्राव झाला....दवाखान्यात नेईपर्यंत तिचा जीव गेला होता....रुपाली आईवर खूप प्रेम करत होती....तिच्याच इच्छेनुसार ती इंस्पेक्टर झाली होती.....तिचा आवाज कानावर पडला....तीच अंगाई....तेच गोड गाणं....रुपालीने विहिरीत डोकावून बघितलं.....त्या शांत पाण्यावर तिची आई बसली होती......तिचे ते स्मितहास्य रुपाली परत बघू शकत होती.....त्या विहिरीला पायऱ्या नव्हत्या.....त्या पाण्यातून हलकासा धूर येत होता त्या धुरात रुपालीच्या आईची स्मितहास्य करणारी प्रतिमा.....तो धूर रुपालीच्या नाकात जात होता....आईकडे बघून तिचे डोळे भरून आले होते....ती मागे फिरली आणि तिने कागद उचलला.....आता तो कागद पूर्णपणे कोरा होता....अजितने लिहलेला मजकूर पूर्णपणे गायब होता....आता रुपाली त्या कागदावर लिहू लागली

"आज माझी इच्छा पूर्ण झाली....माझी आई मला भेटत आहे....तिला भेटायला मी खाली उतरते आहे.....खाली जाऊन तिला कडकडून मिठी मारेन आणि सांगेन की बघ तुझी मुलगी इंस्पेक्टर झाली आहे

                                           ----रुपाली-----

रुपालीने कागदाची घडी घातली आणि तो दगड अगदी सहज उचलून त्या दगडाखाली ती चिठ्ठी ठेवून दिली...पायातून बूट काढले...तिच्या चेहऱ्यावर स्मितहास्य होते ती धावत गेली आणि तिने सरळ त्या विहिरीत उडी मारली.....पाणी उसळत होतं.....रुपालीच्या नाकातोंडात पाणी शिरत होत....काहीकाळ उसळणारं ते पाणी थंड झालं..काहीसं अजून शुद्ध झालं.....आणि आता त्या पाण्याची पातळी अजून एक फुटाने वाढली होती.....रुपालीचा देह तळाशी जात होता...काहीसे छोटे अमानवी जीव तिच्या त्या मृतदेहाभोवती गोळा होत होते त्यांचे ते लालभडक डोळे कशाची तरी वाटच बघत होते....रुपालीची शेवटची हालचाल झाली आणि ती तळाशी पोहोचली...तिच्या देहातून एक पांढरी आकृती तिचा आत्मा बाहेर पडू लागला..त्याच बरोबर माश्याच्या आकाराच्या त्या तीक्ष्ण दातांच्या राक्षसी जीवांनी तिचा तो आत्मा ओरबाडून खायला सुरवात केली......पातळातील जीवांनी आपली भूक तात्पुरती भागवली होती.............(समाप्त)

                                       लेखन :- शशांक सुर्वे

रेल्वेचा बंगला

2023-01-16T19:25:00.001-08:00

रेल्वेचा बंगला

रेल्वे क्वॉर्टरस मधून जाता येताना त्याला नेहमी ती बंगल्यांची रांग दिसायची.  ब्रिटिश कालीन एक एक मजली छोटे छोटे पण दगडी बांधकाम असलेले बंगले. बाहेर छोट्या छोट्या बागा आणि त्याच्यात लावलेले घनदाट मोठी झाडं लहानपणापासून त्याला त्या बंगल्यांचे आकर्षण हो ते. आत मधून कसे असतील हे पहायची तीव्र इच्छा होती पण ना तिथे कोणी ओळखीचं होतं न तिकडे आत मध्ये जाता येत होत. त्याच्या घराकडून दुसऱ्या भागात जाण्यासाठी इतर रस्ताही होता पण हा मुद्दाम रेल्वे क्वॉर्टरस रस्त्यातून जात असे. त्यातल्या त्यात नऊ नंबरचा बंगला त्याला जरा जास्तच आवडायचा एका कोपऱ्यात तिथून पुढे दूरवर पसरलेली झाडी आणि त्यांच्यातून जाणारी रेल्वे लाईन. त्या बंगल्यात राहणारे किती नशीबवान असते हा विचार त्याच्या मनात नेहमी येत असे.
  शेवटी तो मोठा झाला शहराच्या दुसऱ्या भागात राहायला गेला पण ते बंगले आत मधून बघायची इच्छा मात्र काही पूर्ण झाली नाही. 
 कोरोना जगामध्ये धुमाकूळ घालत होता आपल्याकडेही दुसऱ्या दिवसापासून लॉकडाऊन जाहीर केले गेले होते आज शेवटचा दिवस त्यामुळे आज काही कारणाने तो पुन्हा त्यांच्या जुन्या भागामध्ये आलेला होता. येताना मुद्दाम तो त्या बंगल्यांच्या रस्त्याने आला.आता पाहिलं तर सगळे बंगले बंद होते. त्यांच्यावर   Abandoned म्हणून बोर्ड लावलेला होता. एकेकाळी सुंदर असलेले बाग-बगीचे जाऊन आता तिथे रानटी झाडे माजलेली होती एकूण रेल्वे क्वार्टर चा तसा तो पूर्ण भागच निर्मनुष्य झालेला होता. 
आतातरी आत मध्ये जाऊन ते बंगले पहावे अशी त्यांची तीव्र इच्छा झाली पण वेळ नव्हता म्हणून तो तसाच निघून गेला. 
  परत यायला त्याला रात्रीचे ९-९.३० झाले.  जुन्या सवयी प्रमाणे त्याने तो रेल्वे क्वार्टर चाच रस्ता घेतला.  आधीच निर्मनुष्य असलेला रस्ता त्यातले काही दिवे उडालेले असल्यामुळे आणि आसपासच्या अवांतर वाढलेल्या झाडांमुळे थोडा भयानक दिसत होता पण लहानपणापासून तो या रस्त्याने जाता येत असल्याने तसं काही त्याला जाणवलं नाही. 
 आणि  शेवटचं वळण घेता घेता समोर तो नऊ नंबर चा बंगला  आला. का कोण जाणे पण त्याने गाडी थांबवली आणि दोन मिनिटे त्या बंगल्यासमोर विचार करत उभा राहिला. 
इतकी वर्ष हे बंगले आतुन कसे असतील हाच विचार करत राहिलो आज पाहूनच घेऊ असा विचार त्याच्या मनात आला .  इतर काही विचार न करता तो तडक आत शिरला.  
  बाहेरच्या दरवाजाच्या भिंतीवर  त्याने हात फिरवून पाहिला.  दगडांचा थंडगार  स्पर्श त्याला जाणवला आणि अंगावर एक शिरशिरी उठली. त्याने आत पाऊल टाकलं. थंडगार ओला गडद अंधार जणू अंगावर धावत आला.  मुख्य दरवाजा, दोन्ही बाजूला खोल्या मध्ये जिना आणि वर पुन्हा दोन्ही बाजूला खोल्या अशी एकूण त्या बंगल्याची रचना होती. मुख्य दरवाजातून आत आल्यावर त्यांनी आधी दोन्ही बाजूच्या खोल्या पाहिल्या. आत काहीच राहिले नव्हतं. भिंतींची पडझड झालेली होती  खिडक्या तुटून गेल्या होत्या आणि काही ठिकाणी लाकडं मारून ती  पोकळी पॅक केलेली होती. डाव्या बाजूच्या खोलीतून दूरवर जाणारी रेल्वे लाईन दिसत होती पण झाडांच्या उजवीकडच्या खोलीमधून गार्डनच्या पलीकडे शेजारच्या बंगल्याची भिंत आणि समोरचा रस्ता दिसत होता थोडं फिरून झाल्यावर तो पहिल्या मजल्यावर जाण्यासाठी निघाला खोलीतून बाहेर आला तेव्हा तिच्या लक्षात आलं की मुख्य दरवाजा बंद झाला आहे. त्याला  आठवले की त्यांनी तो काही बंद केलेला नव्हता झालं असेल हवेने असा विचार करून त्यांनी तो पुन्हा उघडला व वर जाण्यास निघाला. जिन्याने वरती पोहोचला तेवढ्यात पुन्हा धाडकन मुख्य दरवाजा जोरात बंद झाल्याचा आवाज आला .  आता खाली गेल्यानंतरच उघडू असा विचार करून त्याने दुर्लक्ष केलं.  वरच्या खोल्या बऱ्यापैकी सुस्थितीत होत्या जाळे जळमटे लागलेले होते पण कोणाचातरी वावर असावा अशी जाणीव तिथे होत होती. त्याने आसपास पाहिलं अंधारात काही दिसत नव्हतं मोबाईलच्या उजेडामध्येही जास्त काही पाहणं शक्य नव्हतं शेवटी त्याने त्याच्या आवडत्या खिडकीकडे धाव घेतली . बाहेर पाहिलं. त्याने विचार केला होता तसंच ते दृश्य अंधारातही छान वाटत होतं.  
शहराच्या टोकाला असलेला तो बंगला आणि दूरवर जाणारी ती रेल्वे लाईन आसपास फक्त झाडी आणि झाडीच.  
अचानक बाहेरचे वातावरण बदलले.  धुके पसरले,  आत मध्ये देखील काही बदल होत होते.  वातावरणात प्रचंड दबाव जाणवायला लागला. इथून लगेच बाहेर निघून जा असे त्याचे मन त्याला सांगायला लागले.  आणि तो खरोखर बाहेर जाण्यासाठी निघाला. पण आतापर्यंत समोर दिसणारा दरवाजा त्याला आता कुठेच दिसत नव्हता थोडा मोबाईल घेऊन चाचपडल्यानंतर त्याला तो डावीकडच्या भिंतीकडे दिसलात अरेच्चा आता खिडकीच्या समोरच होता इथे कसा आला असा विचार करून तो त्या दिशेने निघाला अवघे  चार सहा फुटांचे अंतर संपता संपत नव्हतं. पंधरा-वीस मिनिटं तो चालतच होता. गलीतगात्र होऊन जेव्हा तो खोलीच्या दरवाजापर्यंत पोहोचला तेव्हा लक्षात आलं की दरवाजा तिथे नाहीच तो त्याच्या मूळ ठिकाणीच आहे.  तो पुन्हा दरवाज्याच्या दिशेने निघाला. पुन्हा तीच स्थिती. 
खोलीतलं वातावरण बदलत होते कधी अचानक सुगंध येत होते तर कधी अतिशय घाणेरडा दुर्गंध. त्याला आता कसेही करून या बंगल्याच्याच्या बाहेर पडायचं होतं.  पूर्ण जोर एकटाऊन शेवटी तो दरवाज्याच्या दिशेने धावला आणि झटक्यात दरवाज्याला लाथ मारून तो बाहेर पडला. जिन्याच्या तोंडाशी आल्यावर त्याच्या लक्षात आलं की बंगल्यात आता कसले कसले चित्र विचित्र विव्हळण्याचे, रडण्याचे असे आवाज यायला लागले होते.  तो जिन्याने धडपडत खाली उतरायला लागला पण कितीही मजले उतरला तरी पुन्हा तो पहिल्या मजल्याच्या जिन्याच्या तोंडाशीच पोहोचत होता.  तो रडकुंडी आला. किती वाजले काय वाजले काहीही लक्षात येत नव्हतं. शेवटी कुठल्यातरी एका क्षणी त्याला जाणवलं की आपण ग्राउंड फ्लोअर ला आलेलो आहे आणि तो तसाच मुख्य दरवाज्याच्या दिशेने पळाला.  आणि मग त्याच्या लक्षात आलं की आपण कुठल्यातरी प्रचंड विहिरीत आहोत ज्याला कुठलाही दरवाजा नाहीये ज्या जिन्यावरून तो खाली आला होता तो बऱ्याच फूट वरती आधांतरी लोंबकळत होता.  त्याने जोरजोरात आवाज दिले पण कुठे काहीही नव्हता आसपासच्या आवाजाचा जोरात यायला लागले होते दुर्गंधी वाढलीआपली आता इथून सुटका नाही ही जाणीव त्याला झाली आणि तो डोकं धरून विमानास्कपणे त्या ओलसर चिकट भिंती आणि लादी वरती बसून गेला. 
  लॉकडाऊनमुळे त्याच्या शोध घेण्यावरती बंधन आली तरीही घरच्यांनी त्यांच्या परीने  दवाखाने, रस्ते अपघात यांचा तपास केला पण तो पुन्हा कुठेही आढळला नाही. 

  दोन वर्षानंतर जेव्हा मजूर पुढील तोड काम करण्यासाठी पुन्हा साइट वरती आले तेव्हा त्यांना बंगल्याच्या बाहेर एक गंजकी सडकी बाईक उभी दिसली फक्त सांगाडा शिल्लक होता बाकी कुठली ओळख त्या बाईक वरती नव्हती त्यांनी उचलून ती शेजारी फेकून दिली आणि पुन्हा तोड काम सुरू करायला लागले. दोन दिवसात त्याही बंगल्याचे नामोनिशान मिटले व बंगल्यासोबत 'त्याचेही'..... 

------- अमोल पाटील-------

शेकोटी (लघुकथा) -लेखन :- शशांक सुर्वे

2023-01-16T19:24:00.001-08:00

शेकोटी (लघुकथा) -लेखन :- शशांक सुर्वे

थंडी सुरूच झाली होती.....गावाबाहेर एक नवीन पॉश हॉटेल सुरू झालं होतं...एकदम निसर्गरम्य ठिकाणी..डोंगरात....हौशी मातब्बर लोकांना आपले मोठे मोठे शौक पूर्ण करता यावेत म्हणून शहरापासून दूर 20 किलोमीटर लांब हे रिसॉर्ट बनवलं होत.....कुख्यात गुंडाने स्थानिक नेत्यांचा काळा पैसा सत्कारणी लावत हे पांढरं फेक पॉश रिसॉर्ट बांधले होते.... नुकतंच ते हॉटेल सुरू केलं होतं....कालच सुरुवात झाली होती....इंस्पेक्टर अभिजित यांना देखील बोलावणं आलं होतं पण काही कारणास्तव त्यांना जाता आलं नाही....पण दुसऱ्या दिवशी हक्काने ते त्या गावापासून दूर अश्या हॉटेलमध्ये गेले होते.....सिक्रेट खोल्या....खास माणसांच्यासाठी केलेल्या खास व्यवस्था.....अंधुक लाल प्रकाश आजूबाजूला लावणीच्या नावाखाली अंग उघडं ठेवून अश्लील हातवारे करून प्रसंगी आजूबाजूला घोळका करून दारूच्या नशेत झिंगत असलेल्या श्रीमंतांच्या अंगावर पडून उधलेला पैसा गोळ्या करणाऱ्या तरुणी....बाजूलाच धुरात लटकवलेल्या लाल भडक काळसर भाजलेल्या कोंबड्या..त्या तंदुरीचा करपलेला मसाल्यांचा वास...दारूच्या बाटल्या.....एकूणच सगळं दिलखूष वातावरण होतं.....इंस्पेक्टर अभिजित बरोबर राजेश देखील झिंगला होता....नवीन आणलेला iphone त्याने त्या हॉटेलमध्येच इंस्पेक्टर अभिजित यांना गिफ्ट केला होता....दोघेही पार्टीचा आनंद घेत होते....तोंडावर नाटकी हसरा प्रतिसाद असलेल्या तरुणींना जवळ ओढून त्यांच्यावर नोटांची बारीश करत होते.....राजेश जाम खुश होता....नुकताच निर्दोष सुटून बाहेर आला होता....दारूच्या नशेत

"साहेब तुमच्यामूळ बाहेर आलो बघा....तुमच्यामुळं...."

अस सारख बोलून बोलून नाचणाऱ्या एखाद्या पोरीला ओढून इंस्पेक्टर अभिजितच्या अंगावर ढकलत होता....त्यांना खुश करण्यासाठी वाट्टेल ते करायला तयार होता.....

"राजेशराव आव बास ओ....किती उपकाराची भाषा ती....आव माझी नोकरी तुमच्या वडिलांच्यामुळं हाय....आणि मी काय केलं??....जरा पुराव्यात फेरफार केली....त्या पोरीच्या वडिलांना धमकावलं....तिच्या मैत्रिणींना धमकी दिली....बाकी वरल्या साहेबांना पैसाआडका वैगेरे तुमच्या पप्पांनीच दिला की....मी फक्त जरा किरकोळ फेरफार केली....तुम्हाला अलगद बाजूला काढून घेतलं....तवा ही उपकाराची भाषा बंद...."

दारूचा घोट मारत राजेश तरर डोळ्यांनी अभिजितकडे बघत म्हणाला

"आवं साहेब.....मला वाटत नव्हतं मी जेल मधून बाहिर येईल....ती सोशल वर्कर मेघना श्रीवास्तव लई लढत होती....आणि लोकांनी पण किती बोंबाबोंब केलेली....जरा हे प्रकरण मिटु दे मग एका एकाला बघून घेतो......"

"आव राजेशराव मेघना श्रीवास्तववर 15 लाखाच वजन हुतं"

सिगारेट बाजूला करत राजेश बोलला .... "म्हणजे??"

"म्हणजे तुमच्या पप्पांनी 15 लाख देऊन गप्प केलंय तिला.....समजलं काय"

हात टेबलावर आपटत राजेश बोलला

"आस हाय व्हय??....म्हणजे पैशाला सगळं विकत मिळतंय म्हणा की"

डावीकडून येणाऱ्या नाचणाऱ्या एका मुली कडून ग्लास स्वीकारत इंस्पेक्टर अभिजित बोलला

"बरोबर हाय राजेश राव....पैशाला सगळं मिळतंय....असल्या आणि ह्यापेक्षा भारी भारी पोरी पण मिळत्यात पण तुम्ही मोठा घाणा करून ठेवला....आव साहेब...तुमचं पप्पा किती टेन्शन मध्ये हुतं माहीत आहे काय??"

राजेशने सिगारेट विझवली

"काय सांगू सायेबा....पोरगी कडक होती रे....एकदा फक्त मज्जा घ्यायची होती....पण लई नखरे करत होती....रडत आरडत होती....जेव्हा तिनं कानाखाली लावली तवा आपलं टाळकं फिरलं आणि दाबला गळा....."

त्याला मधेच थांबवत अभिजित बोलला

"ते सगळं ठीक हाय पण....गावाबाहेर आणून जाळायची काय गरज व्हती तिला??....आम्हाला फोन केला असता तर निस्तरलं असत सगळं प्रकरण"

"बरोबर हाय सायेबा तुझं....पण घाबरलो होतो...आणि राग असा व्हता डोक्यात की.....जाळून खाक करायची व्हती तिला......म्हणून..."

"बर...बर....ते सोडा राजेशराव....झालं तर ते झालं....परत असा घोळ घातला की आम्हाला सांगत चला.....बाकी मज्जा घेतली की नाही"

"कुठली मज्जा घेतोय??....पोरगी लई लढून राहिली....चिवट व्हती.....म्हणून टाळकं फिरलं आणि खेळ खल्लास केला बघा....."

राजेशच्या हातात हात देत अभिजित म्हणाला

"बर सोडा आता विषय....निर्दोष सुटला नव्ह??....मग आता चला घरी जाऊया आता"

एक स्मितहास्य करत राजेश बोलला

"जातोय कुठला....आज रातीचा मुक्काम हितच....काय नवीन पाखरू आणलंय म्हण आपल्या परश्यानं"

"है तिच्या मारी......करा करा मज्जा करा....पण जरा सांभाळून बरं का...."

अभिजितच्या शेवटच्या वाक्याकडे दुर्लक्ष करत राजेश धडपडत आतल्या खोलीत जाऊ लागला....अभिजित पण मालकाशी चर्चा करत करत तिथून आपल्या गाडीने निघाला....रात्रीचे साडेबारा वाजत आले होते.....त्या रिसॉर्ट मधल्या एका नाचणारीने आपला  घाम पुसलेला रुमाल काढून अभिजितच्या दिशेने फेकला होता... तो रुमाल गळ्यात बांधून त्याचा वास घेत त्या गावाबाहेरच्या निर्मनुष्य जागेवरून तो आपली गाडी चालवत होता..त्याचं पोस्टिंग माधवनगर पोलीसस्टेशनमध्ये होते.....नाईट ड्युटीवर जायचे होते....गाडीत आत जोराने म्युझिक सुरू होते....दारूच्या हलक्या झिंगेत तो गाडी चालवत होता.....20 किलोमीटर रस्ता पार करून जाण्याचा त्याला जाम कंटाळा आला होता....कार मध्ये तो एकटाच होता त्यामुळेच त्याला वाट वसरत नव्हती.....आपण चालतच जात आहोत असं त्याला वाटत होतं.....आजूबाजूला झाडी होती....अगदी दुतर्फा पसरलेली झाडे....कारच्या हेडलाइटने फक्त मर्यादित अंतर उजळून निघत होतं....बाकी तिन्ही बाजूला काळाकुट्ट अंधार.....वातावरण थोडं भीतीदायक बनले होते म्हणून तर कारच्या म्युझिकचा आवाज वाढला होता.....समोर पसरलेली मोठी झाडे त्यावर लाईट पडताच भयानक वाटत होती.....न जाणो आज अभिजितला जडजड वाटत होतं....डोक्यात भीती तिन्ही बाजूच्या अंधाराप्रमाणे दाटली होती.....थोडे अंतर आरामात पार झाले.....अचानक कारमधील धडाडणार्या बास म्युझिक मध्ये खरखर जाणवू लागली....एखाद्या रेडिओ प्रमाणे ती खरखर होती....खर्रर्रर्रर्रर्रर्र असा आवाज डोकं बधिर करणारा होता....पेनड्राइव्ह मधून लावलेल्या गाण्यामध्ये अशी खरखर??....ते पण आजच??....हा एकच विचार अभिजितच्या मनात आला आणि त्या गाण्याची खरखर कर्रर्रर्रर्रर्र खर्रर्रर्रर्रर्रर्र सुईईईईई....खट खट....असा मेंदू बधिर करणारा आवाज डोकं बधिर करणारा होता....शेवटी अभिजितने गाणं बंद केलं.....गाणं बंद केल्यानंतर मात्र बाहेरची भयाण शांतता अभिजितवर हावी होऊ लागली.....समोरची हेडलाइट थोडी अंधुक होऊ लागली...तो कमी जास्त होणारा प्रकाश वातावरण अजून गंभीर भीतीदायक बनवत होता..काहीतरी वेगळं घडत होतं....आसपास जे काही घडत होतं त्याचा तर्क लावणे अवघड जात होते......हेडलाइट अंधुक होऊ लागले.....सोबत गाडीचा स्पीड मीटर एकाच जागी गोठल्यासारखा 30 आकड्यावर स्तब्ध झाला.....अचानक रस्त्यावर समोर एक मंद अंधुक धुके जमा झाले....त्या धुक्याची एका ठराविक उंचीवर ठराविक पद्धतीने हालचाल होत होती....अभिजित प्रचंड घाबरला....त्याने कुणालातरी फोन लावण्यासाठी फोन बाहेर काढला तेव्हा मोबाईलची बॅटरी अचानकच लो झाली आणि अभिजितचा मोबाईल स्विच ऑफ झाला.....मनावर प्रचंड भीती त्यातच अचानक थंडीची लाट यावी तशी थंडी वाजू लागली....काचेवर दव जमू लागले....त्यात त्याने चालू केलेल्या वायपरचा खर्रर्रर्रर्र खर्रर्रर्रर्र आवाज.....अभिजित इकडे तिकडे बघत होता...आजूबाजूला झाडांची सळसळ वाढली होती त्या काळ्या जंगलातून कुणीतरी आपला पाठलाग करत आहे कधी ह्या बाजूने कधी त्या बाजूने....समोरच्या धुक्यातून एक पांढरी आकृती वेगाने ह्या कडेने त्या कडेला गेली तेव्हा मात्र अभिजित जाम घाबरला....डाव्या उजव्या बाजूच्या अंधारातून त्या झाडीतून कुणीतरी मंद चमकदार डोळे त्याला रोखून बघत होते....किंचितश्या प्रकाशात एक मानवी आकार दिसत होता....मानवी आकार की झाडांच्या फांद्या?? काहीच कल्पना नाही.....पण ह्या आडवळणी रस्त्यावर कुणीतरी होतं....ते कधी डाव्या उजव्या बाजूने जात होतं कधी गाडीच्या मागे कधी वर कधी समोरच्या धुक्यात....दिसत तर काहीच नव्हतं पण अभिजितला न राहून त्या अमानवी शक्तीचं अस्तित्व स्पष्ट जाणवत होतं.....त्याची नशा कधीच उतरली होती.....त्या गारठ्यात देखील त्याला दरदरून घाम फुटला होता.....कारच्या पत्र्यावर कुणीतरी होतं हे मात्र नक्की.... आपल्या हातांच्या नखांची कारच्या पत्र्यावर लयबद्ध हालचाल करून आपलं अस्तित्व दाखवत होतं....कुणी प्राणी?? शक्य नाही.....कारण एखाद्या बासरीवर बोट जसे लयबद्ध फिरते तशी ती बोटे कारच्या पत्र्यावर फिरत होती.....बोटे की अजून काही?? आवाज स्पष्ट होता...एखादी कडक जाड बोटे पत्र्यावर फिरली असावीत....बोटे की हाडे??.....विचार करायला वेळ नव्हता कारण थंडी प्रचंड वाढली होती.....अभिजितचे अंग गारठले होते....गाडी सुद्धा गारठून बंद पडली होती.....अभिजितचे दातावर दात आपटत होते.....त्याने आपले हात अंगाभोवती गुंडाळले होते बाहेर येण्यावाचून पर्याय नव्हता कारण थोड्याच अंतरावर आग दिसत होती....कदाचित कुणीतरी "शेकोटी" पेटवली असावी..ती शेकोटीच अभिजितला ह्या थंडीपासून वाचवणार होती..अभिजित काकडत गाडीबाहेर आला....त्याने गाडीकडे बघितले....गाडीवर बर्फाचा हलकासा थर साचला होता....एवढी थंडी??....कसं शक्य आहे??

हात पाय जाम झाले होते....तो तसाच कापर्या पायांनी त्या आगीजवळ जाण्यासाठी निघाला.....एवढ्या निर्मनुष्य ठिकाणी ही आग कोण पेटवली?....विचार करायला वेळ नव्हता....डोकं सुन्न झालं होतं....शरीराप्रमाणे विचारचक्र ही गोठत चाललं होतं....थंडीने पाय सुन्न केले होते....पायात जीव नसल्यासारखे वाटत होते...अभिजित जणू पाय खेचत होता....अखेर तो त्या आगीजवळ आला....आग मोठी पेटली होती...जणू कुणी कॅन भरून पेट्रोल ओतून आग लावल्यासारखी आग पेटली होती.....मोठ्या ज्वाळा परिसर उजळून टाकत होत्या....अभिजितचे खिशात घातलेले हात बाहेर आले...ते त्याने आगीसमोर धरले....आता त्याला हायसे वाटत होतं....थंडी गायब झाली होती....आग एका लयीत पेटत होती..वेगवेगळे आकार दाखवत होती...अभिजित गरम झाला होता....खिशातून मोबाईलला काय झाले हे बघण्यासाठी तो खिशात हात घालू लागला....अचानक कसला तरी सडका,जळका वास त्याला येऊ लागला....पोलीस असल्यामुळे तो वास अभिजितला परिचित होता...मांस जळल्याचा वास....मानवी अंग जळल्यानंतर जो वास येतो तसा वास.....अभिजितने आश्चर्याने आगीकडे बघितले तो जळका वास त्या आगीतून येत होता....आगीत हालचाल होत होती.....अभिजितचे डोळे विस्फारले....त्याने आजूबाजूला बघितले...ही तीच जागा होती जिथे राजेशने अंजलीला पेटवले होते.....अभिजित इथे आला होता....त्यानेच पंचनामा केला होता थोडीफार पुराव्यात फेरफार केली होती.....विचार मनात घोळत असतानाच त्या आगीत एक काळी कवटी दिसू लागली....अभिजित घाबरला.....त्या कवटीने आपला जबडा उघडला....एक कानठळ्या उठवणारी किंचाळी त्या शांत वातावरणात घुमली.....ही किंचाळी आर्त होती.....अभिजितने आपले कान धरले आली तिथून पळून जाण्यासाठी पाय उचलला....खालून एका हाडाच्या सांगाड्याने आपल्या कडक हाताने त्याचा पाय धरला होता....ती पकड खूप मजबूत होती.....इतकी की तिथून सूटता सुटता अभिजित खाली कोसळला.....तो मानवी सांगाडा त्या आगीतून लालसर होऊन बाहेर पडत होता.....तो सांगाडा हळूहळू वितळून त्याचा रस अभिजितच्या शरीरात जात होता....त्या हाडाच्या पंज्याची पकड मजबूत होती....बाकीचा सांगाडा वितळत होता गायब होत होता....अभिजित किंचाळत होता.....तळमळत ओरडत होता.....ऐकणारं कोणीच नव्हतं.....ती आर्त किंचाळी अचानक बंद झाली....अभिजितचे डोळे सताड उघडे राहिले....तो त्या आगीकडे एकटक बघू लागला..पापणी जराही मिटत नव्हती..पापणी मिटने वैगेरे मानवी प्रकार असतात....त्याने आपल्या खिश्यातून मोबाईल काढला.....फोन ऑन झाला होता...त्याने राजेशला कॉल केला....तिकडून जोरात DJ वाजत होता.....

"हॅलो राजेश....आहेस तसा माधवनगरला ये....तिथे तुझ्या जीवाला धोका आहे"

एवढंच बोलून अभिजितने कॉल कट केला....त्याची नजर अजूनही त्या पेटलेल्या आगीवर होती....तो अगदी यांत्रिक पद्धतीने चालत चालत जाऊन त्या पेटलेल्या आगीत शिरू लागला.....आग त्याच्या कपड्याला लागत होती....कपडे त्याची त्वचा जाळत होती....तरीही तो स्मितहास्य करत त्या आगीत उभा होता.....एखाद्या लाकडाप्रमाणे त्याचा देह जळत होता..जळणाऱ्या चेहऱ्यावर स्मितहास्य असे की कुठलंतरी मोठं समाधान मिळालं आहे ..काही मिनिटातच त्या पेटत्या आगीत आता अभिजितच्या हाडांचा सांगाडा शिल्लत होता....अखेर तो ही त्या आगीत कोसळला

राजेशला काही समजत नव्हतं....आता तरी भेटून गेलेला अभिजित आपल्याला धोक्याची चेतावणी का देत असेल??.....अभिजितचे ऐकणं देखील भाग होत...कारण एका मोठया प्रकरणातून त्याने राजेशला बाहेर काढलं होतं.....फोनवरचा तो दोन ओळीचा संवाद देखील त्याला खटकत होता.....अभिजित राजेशला "राजेशराव" बोलत असे पण आता फक्त "राजेश"??.....आणि त्याच्या बोलण्यातील खेळीमिळी गायब होती...खेडवळ भाषेतला रांगडेपणा गायब होता....ते बोलणं शुद्ध वाटत होतं...अनपेक्षित होतं..कुठला तरी यांत्रिकपणा त्या दोन शब्दात होता.....आणि माधवनगरला का बोलावत आहे??.....मधून अप्पाचा माळ लागतो....अगदी ओसाड....निर्मनुष्य.....इथेच त्याने अंजलीला पेटवले होते.....कित्येक दिवस तो ह्या रस्त्यावर आला नव्हता....पण अभिजितच्या सांगण्यावरून तो ह्या निर्मनुष्य रस्त्यावर परत आला होता.....त्याचं विचारचक्र गोठलं होतं....आता त्याला स्वतःची फिकीर होती कारण त्या रस्त्यावर आता हाडं गोठवणारी थंडी वाजत होती.....गाडी बंद पडली होती....तो रागाने आपले हात स्टेरिंग वर आपटत होता....अचानक त्याच्या चेहऱ्यावर स्मितहास्य फुलले....थरथरत्या कापऱ्या ओठांनी सुस्कारा सोडला कारण त्याला जवळच एक शेकोटी जळताना दिसत होती....आता ही पेटती "शेकोटी" त्याला ह्या थंडी पासून वाचवणार होती.......................(समाप्त)

                            लेखन :- शशांक सुर्वे

(कथा कशी वाटली??....ह्याबाबत आपला बहुमूल्य अभिप्राय कमेंटमध्ये जरूर नोंदवा.....धन्यवाद )

प्लॅटफॉर्म नं 7 - (भयकथा) - Platform 7 -bhaykatha marathi

2023-01-16T19:23:00.006-08:00

(भयकथा)

प्लॅटफॉर्म नं 7 

"पंधरा वर्ष !...बघायला गेलं तर जास्त नाहीत पण त्या काळात तिच्यात झालेला  'तो'  बदल हा अविश्वसनीय होता...त्या रात्री पहिल्या क्षणी मी तर त्या अंधारात तीला ओळखले देखील नव्हते ,कडेवर ते काही महिन्यांचे मूल आणि तीचे अस्तव्यस्त मळकट कपडे आणि तो निस्तेज चेहरा.पहायला जवळ जाईपर्यंत ती त्या अंधारात कुठे दिशेनाशी झाली हे समजले नाही पण....... 
'ती....'  ती नक्की जुईच होती हे अजुन ही माझ्या मनाला पटत नव्हते...मी जवळ जवळ पंधरा वर्ष नोकरी निमित्त बाहेर राहिलो....आणि आज ज्या शहरात शिकलो तिथेच बदली झाली होती... तिथल्या रेल्वे स्टेशन मधे अभियंता म्हणून मागच्याच आठवड्यात रुजू झालो होतो...स्टेशन पासून थोडयाच लागूनच रेल्वे कॉर्टर होत्या तिथेच मला एक कॉर्टर मिळाली...जागा पुरेशी होती कारण तिथे मी एकटाच राहणार होतो...तसं पाहिलं तर माझ्यासोबत राहणार असं माझं स्वतःचं कोणी ही नव्हतं..कारण मी अनाथ म्हणूनच वाढलो पण माझ्या परिचयातल्या एक आजी होत्या त्यांनी मला खुप आधार दिला होता..त्यांना ही त्यांचे हक्काचे असे कोणीही नव्हते...मला जेव्हा नोकरी लागली तेव्हा मी त्या आजीला माझ्यासोबत येण्याची खुप  विनंती केली होती पण त्यांचा त्याला कायम नकारच राहिला... नाइलाजाने मला इथून जावे लागले...आज आजीला जाऊन आठ वर्ष उलटली..त्यांचे अंतिम दर्शन ही माझ्या नाशिबात नव्हते...कारण आजी गेल्याची बातमी मला समजलीच नव्हती...कारण इथे माझ्या परिचयातले तसे कोणीच नव्हते...
जुई ही आमच्या क्लास मधे होती , ती कुठल्या गावची  हे देखील माहीत मला नव्हते,फक्त आमच्या एका सिनियर सोबत तीच अफेअर होत हे सगळ्या क्लास ला माहीत होते,त्या मुळे तिच्या सोबत बोलण्याची हिंमत तशी कोणी करत नसे...त्याचा काय परिणाम होतो हे आमच्या ग्रुप नी  आणि मी देखीलअनुभवले होते.. माझा मित्र वैभव याला त्या सिनियर्स नी खूप मारले होते त्याची फक्त एक चूक होती  की त्याने जुई सोबत बोलण्याचा प्रयत्न केला होता..पण ते ही माझ्यासाठी, कारण जुई मला खुप आवडत होती...तीच्या मनात काय आहे हे मलाही जाणून घ्यायचे होते कारण तीच असलेल्या अफेयर्स च्या चर्चा ह्या कितपत खऱ्या होत्या की त्या सीनियर्स नी जाणून बुजुन पसरवल्या होत्या हे समजून घ्यायच्या होत्या..आणि जुई देखील तशी नव्हती , कधी कधी असं वाटायचे ही तीला देखील माझ्यासोबत काही महत्वाचे बोलायचे होते....पण ते कधीच शक्य झाले नाही... , आमच्या सगळ्यांशी बोलायला आवडत होत पण सिनियर्स च्या भीती मुळे सगळेच  तिच्यापासून दूर रहात असत... अगदी मुली देखील....कॉलेज च्या शेवटच्या दिवशी तीला मी खुप शोधले पण ती दिसली नाही
पण ही जुई त्या सिनियर्स च्या सोबत  का असते हे शेवटपर्यंत समजले नाही.आणि पुन्हा हे विचारण्यासाठी मी तिथे थांबलो नव्हतो, कॉलेज संपले आणि मला काही दिवसांमधेच एका प्रोजेक्ट मधे सीनियर मैनेजर ची नोकरी मिळाली, मी तिथून निघुन गेलो...ते आज योगायोगाने पुन्हा इथेच आलो आणि इथेच ती पुन्हा दिसली...ती ही अशी ? पण मनाला अजुन पटत नव्हते  ती जुई होती कारण ह्या गावकडे येताना सतत त्या जुन्या आठवणी मनात होत्या आणि तिचा चेहरा डोळ्यासमोर येत होता...त्या मुळेच असेल कदाचित..पण इथे आल्यापासून आज पर्यंत जुई काही केल्या माझ्या विचारतून जात नव्हती....
मी माझ्या कामात मन लावण्याचा प्रयत्न केला ,आता बस झाल..जे झालं ते संपले आता पुन्हा त्या आठवणी नको...

रेल्वे ट्रैक मेंटेनेंस चे काम हातात असल्याने दिवसभरात स्टेशन वर एक फेरी तरी होत असे पण तेव्हा देखील माझी नजर तीला शोधत असायची...चार दिवसांनंतर एक सुट्टी असल्याने मी कॉलेज ला जाण्याचा विचार केला...पण तिथे आता कोण भेटणार ह्या विचारने ते ही राहून गेलं... पण त्या रात्री माझ्या सोबत एक अनपेक्षित क्षण घडला.... ती पुन्हा दिसली.....
रात्री जेवणाचा डबा घेण्यासाठी मी बाहेर पडलो कारण आज त्या मावशी काही कारणाने डबा घेऊन येऊ शकणार नव्हत्या म्हणून मीच त्यांच्या घराकडे निघालो होतो.. जाताना रस्त्यावर इतकी रहदारी देखील नव्हती पण नवीन जागा असल्याने मनात एक अनामिक भीती घर करून होती ,डबेवाल्या मावशीनं सांगितले साहेब इथवर आलात तर आता इथूनच गरम जेवून जा म्हणून मी तिथेच जेवलो आणि पुन्हा रेल्वेकॉर्टर कडे निघालो येताना एव्हाना 12 वाजून गेले होते...पण आता सर्वत्र सामसूम होती..शेवटची ट्रेन 1वाजुन 30 मिनीटा ला येते  त्या मुळे रेल्वे फाटका जवळ एक दोन रिक्षा वाले उभे होते...आणि एक पान टपरी उघडी होती...एक सिगारेट घेतली आणि पेटवून मी कॉर्टर च्या दिशेने निघालो... आता मात्र मी घाबरलो होतो ,कारण इथून पुढे रस्ता खूप अंधारात होत...फोन च्या टॉर्च च्या प्रकाशात  मी पुढे चालत होतो...आणि अचानक मला कोणी तरी आवाज दिला...मी दचकून आजूबाजूला पाहिले तर माझ्या मागे जुई उभी होती....तीची केविलवाणी नजर माझ्या डोळ्यात पहात होती
मी  दचकून दोन पावलं मागे सरकलो , अचानक काय बोलावं हे समजत नव्हतं..पण तिची नजर माझ्याकडेच होती...मी माझी नजर खाली केली तशी ती पुन्हा बोलली, 

"विजय तू येशील हे मला माहित होतं... खूप वाट पाहायला लावली रे तू " कधीतरी पुन्हा भेटावं ही माझी मनापासून आशा होती..आणि बघ, तू भेटलास..." 

"पण ?  पण... जुई तू  इथे काय करतेस, तू कुठे रहातेस "? 

"सगळं सांगेन रे...तेच तर सांगण्यासाठी आज मी इथे आले आहे,तुला मी काही दिवसांपूर्वीच पाहिले. खूप काही सांगायचे आहे तुला , आणि मी इथेच थोडं पुढे रहाते"  

"पण जुई तुझी ही अशी अवस्था? आणि त्या दिवशी तुझ्या जवळ असणारे ते लहान मूल " ? 

माझेच ! आणि.... 

आणि काय जुई? 

"आणि ,कुणाचे हे मात्र मला माहित नाही...  कारण  त्या दिवशी माझ्यासोबत जे काही घडले ते कोणालच माहित नाही...अगदी मला देखील."

मी जुई कडे पाहुन ही न पाहिल्या सारखे केले कारण या क्षणा ला काय बोलणार हे मला सूचत नव्हते ,कॉलेज चे दिवस अचानक डोळ्यांसमोर जागे झाले... सीनियर्स सोबत ती का असायची हे आज ती मला सांगत होती...कॉलेज मधे प्रवेश झाल्या नंतर जुई  गर्ल्स होस्टेल साठी ट्राय करत होती...पण होस्टेल मधे जागा खाली नव्हत्या म्हणून गर्ल्स होस्टेल मधल्या एका मुलीने एक सीनियर मुलाची ओळख करून दिली ...तो मुलगा मला होस्टेल मिळवून देण्यासाठी मदत करणार होता...पण त्या क्षणी माझी राहण्याची सोय नसल्याने त्याने त्याच्या ओळखीमधून  एक छोटी रूम मिळवली आणि मला दिली,काही दिवसांनी होस्टेल मिळाले की तिकडेच जायचे होते त्या मुळे मी देखील तिथे रहायला लागले...हळू हळू त्याचे मित्र माझ्या ओळखीचे झाले त्या मुळे कैंटीन असो वा कुठेही मी त्यांच्या सोबतच असायचे ,असेच काही दिवस गेले  पण मला होस्टेल काही मिळाले नाही...होस्टेल ला त्याच्या ओळखीचे जे कोणी होते ते आता तिथे काम करत नाहीत ही अशी काही कारणं काढून तो मुलगा टाळायला लागला, त्या मुले नाइलाजाने मला तिथेच रहाणे भाग होते.... हळू हळू त्याने त्याच्या मित्रांना देखील रूम वर आणणे सुरु केले,मी काही बोलले तर तो मला धमकावायला लागला..कारण त्याच्या कडे माझ्या नकळत काढलेले माझे काही फोटोग्राफ होते ते कॉलेज मधे पसरवून  बदनाम करण्याची धमकी तो देत असे.... म्हणून मी कोणाशीही बोललेले त्याला पटत नव्हते त्या मुळे मी कोणाशी बोलत नव्हते...त्यांचा त्रास खुप वाढत होता....सहन करण्याची ताकद राहिली नव्हती...मला ते बळजबरीने ड्रिंक पाजयचे ,कधी कधी ती मुलगी देखील त्यांच्या सोबत यायची पण हळू हळू तिचे येणे बंद झाले...
कॉलेज च्या शेवटच्या दिवशी मी तुझ्यासाठी एक निरोप देण्यासाठी  एक चिट्ठी लिहिली होती पण ती  देखील त्यांना सापडली आणि त्या दिवशी माझ्यासोबत जे घडलं ते खुप भयानक होतं..
  त्या सगळ्या नराधमांनी  मला नशेच औषध देउन माझ्यावार पाशवी बलात्कार केला...ते सहा जण माझ्यावार अगदी तूटून पडले होते.....माझी जी अवस्था झाली होती तसेच सोडून ते तिथून निघुन गेले,मला उठण्याची ही ताकद नव्हती रे विजय... 

त्या नंतर सगळंच संपलं....कॉलेज संपलं, सगळे आपापल्या मार्गी लागले...तू ही कायमचा निघुन गेलास...
त्या नाराधमांनी माझ्या अब्रूचे धिंडवडे काढले,मी फक्त एक शरीर होते त्यांच्यासाठी....वेळ गेला त्यातच मला दिवस गेले आणि एका मुलीला मी जन्म दिला...
माझी काही खबर नव्हती त्या मुळे माझे वडील एकदा इकडे भेटायला आले होते,त्यांना हे समजले तेव्हा त्यांनी  देखील आत्महत्या केली,कारण श्वासांची घुसमट काही वेळाने थांबू शकते पण मनाची घुसमट कधीच थांबत नाही... कारण बिना आईच्या मुलीला त्यांनी वाढवलं ,गरीबीत असून देखील त्यांनी माझ्यासाठी खुप काही केलं होतं...त्यांचा आत्महत्या करण्याचा निर्णय योग्यच होता कदाचित...
तीन महिन्यांचे ते बाळ आणि मी  या इथेच रहायचो... पण आता नाही... कारण त्या रात्रीच इथे प्लेटफार्म नं 7  ला येणाऱ्या शेवटच्या 1:30 च्या ट्रेन खाली मी आणि माझे बाळ कायमचे शांत झालो......

हे ऐकून मी सुन्न झालो...माझे पाय जागचे हालत नव्हते...मी खुप घाबरलो... पण आता जुई हळू हळू विरळ होत चालली होती.. 

ती बोलली....आणि हो विजय ,जेव्हा मला त्या अवस्थेत ते सहा नराधम सोडून गेले तेव्हा काही वेळाने ते पुन्हा आले होते...माझा उपभोग घ्यायला पण तेंव्हा ते सात होते....विजय 

आणि तो सातवा नराधम तू होतास.....  विजय

ती बघ शेवटची 1:30 ची ट्रेन येतेय....

माझे पाय थंड पडले होते...बोलता बोलता रेल्वे ट्रैक वर कधी आलो हे ही समजले नव्हते, आता जुईची पारदर्शी आकृति आता पुर्णपणे विरळ झाली होती आणि 1:30 ची शेवटची ट्रेन धडधडत माझ्या दिशेने येत होती... 

जयेश पाटील

पेस्ट कंट्रोल....-लेखक - अक्षय शेडगे...

2023-01-16T19:23:00.003-08:00

पेस्ट कंट्रोल....

लेखक - अक्षय शेडगे...

दिनेश आणि शुभम दोघं जिगरी मित्र... शिक्षण फारस नसल्याने, शहरात मिळेल ती नोकरी करण्यासाठी रूम घेऊन राहत होते... काही दिवस नोकरी शोधण्यात निघून गेले....

"पेस्ट कंट्रोलच्या कामासाठी गरजू मुलांची आवश्यकता..." अशी वर्तमानपत्रात बातमी वाचत बसलेला दिनेश.... शुभमकडे पळतच गेला...
"ए शुभ्या... जायचं का ह्यांच्याकड? आता घरी बसून लय वैताग आलाय..." हातातली बातमी दाखवत, दिनेश अपेक्षेने शुभमकडे बघत होता....
"जाऊ बाबा, खिश्यात दमडी नाही राहिली आता..." बातमी वाचून शुभम म्हणला....

१२००० पगार, दोघांमध्ये १ गाडी, त्या गाडीचा पेट्रोल खर्च वेगळा मिळणार... असं एकूण काम होत ... दोघं जिगरी खुश झाले ... जोमाने काम करू लागले... त्यांना पेस्ट कंट्रोलचं औषधं आणि पंप हा घरी घेऊन जायला परवानगी होती ... सकाळी फोन यायचा आणि ते थेट त्या पत्त्यावर पोहचायचे....
बघता बघता दोघांना ६-७ महिने झाले काम करून.... काही ओळखी झालेल्या.... मग हे दोघं सुट्टीच्या दिवशी खाजगी ऑर्डर घेऊन पेस्ट कंट्रोलची कामं करू लागले... यामधून त्यांना वरचे पैसे भरपूर मिळायचे....
असाच एके दिवशी सकाळी सकाळी त्यांना फोन आला.... त्या ग्राहकाला काहीही करून त्याच दिवशी पेस्ट कंट्रोल करायचे होते... कारण त्याला बाहेरगावी जायचं होते.... तो दुप्पट पैसे द्यायला तयार झाला ... 
"आर, शुभ्या ... ह्या माणसाकडं गेलो तर आज दांडी होईल .... काय करायचं तूच सांग?" प्रश्नार्थक तोंड करून दिनेश बघू शुभमकडे  लागला....
"काय नाय होत... जाऊ ह्या माणसाकडं... मी बघतो पुढचं..." असं शुभम म्हणला...
दोघेजण त्या पत्त्यावर पोचले....

तो तीन मजली बंगला होता... तळमजला, पहिला मजला, आणि त्या वरती टेरेस होते... पण ते पूर्णपणे झाकले होते... व तिथे देखील काही सामान होते....
शुभमने खिशामधून मोबाईल काढला... आणि कंपनीमध्ये फोन लावून... " आमची गाडी पोलिसांनी पकडली आहे .. थोडा वेळ जाईल..." असे कळवले....

दोघेजण बंगल्यात शिरले.... तिथे एक वयस्कर माणूस होता... सोफ्यावर बसलेला ... एकूण तळमजल्यावर जास्त सामान होते ... त्या दोघांना त्या माणसाने पाणी वगैरे दिले... व तुम्ही तुमचं काम सुरू करू शकता... असं सांगितलं ...
शुभम आणि दिनेशनी पंप आणि औषधं तयार करायला सुरुवात केली.... इतक्यात दारातून एक मुलगी पळत पळत घरात आली .... "बाबा पोलीस, बाबा पोलीस.... बघा केवढी मोठी बंदूक आहे... ओ... ओ काका... आम्हाला नका मारू ना" असं जोरजोरात ओरडू लागली... आणि त्या माणसाच्या पाठीमागे जाऊन त्याला घट्ट बिलगून एका डोळ्याने ह्यांच्याकडे बघू लागली....
"सानु बाळा.... हे दादा पोलीस नाहीत.... आपल्या घरात झुरळं झालीत ना... त्याच औषधं मारायला आले आहेत ग... नको घाबरु त्यांना..." असं म्हणत त्या माणसाने तिची समजूत काढली....
एकंदरीत त्या मुलीचे वय ३० पेक्षा जास्त होते... त्यामुळे ती मतिमंद आहे... हे एव्हाना दिनेश आणि शुभमला समजले होते....
"एक काम कर दिन्या... तू टेरेसपासून सुरू कर... मी तो पर्यंत पहिला मजला उरकतो.... मग दोघं मिळून तळमजला बघू... तिथं लय सामान हाय..." असं शुभम ने दिनेशला सांगितलं... व दोघे आपापल्या कामाला निघून गेले ....
पहिल्या मजल्यावर पोहचताच...शुभमने दरवाजा उघडला.... त्या खोलीमध्ये जास्त सामान नव्हतं ... एक बेड... आतल्या बाजूला किचन होत .. पण ते पूर्णपणे रिकाम... आणि गॅलरीच्या दिशेने तोंड केलेला बैठी पाळणा .... पण शुभमच्या नजरेला एक गोष्ट अशी दिसली.... जी थोडी वेगळी होती... ती म्हणजे ... समोरच्या मुख्य भिंतीला एक ६ फूट उंचीचे छायाचित्र होते.... एका विवाहित स्त्रीचे होते ते.... हिरवी साडी... हातभर बांगड्या... गळ्यात विविध प्रकारचे दागिने....कपाळावर गोल कुंकू ...  आणि चेहऱ्यावर स्मितहास्य.... ते छायाचित्र हे थोडा वेळ बघितलं तर जिवंतच भासेल... असं होतं.... शुभम एकटक त्या छायाचित्रकडे बघत होता.... थोड्या वेळाने तो भानावर आला ... आणि आपल्या कामाला सुरुवात केली ... पण... काम करत असताना त्याच लक्ष नेहमी त्या छायाचित्राकडे जात होत.... संपूर्ण बेडचं पेस्ट कंट्रोल संपायला आल होत ... ते चित्र त्याच्या पाठमोऱ्या दिशेला होत ...   तो त्याच्या कामात व्यस्त झाला होता ... इतक्यात त्याच्या कानाजवळून थंड हवा गेल्याच त्याला जाणवलं..... त्याने मागे वळून बघितलं .... आणि त्याच्या अंगातून प्राण निघून गेल्यासारखं त्याला वाटलं ... कारण पूर्णपणे भिंत व्यापलेलं ते चित्र... आणि त्या चित्रामधील ती बाई गायब झाली होती....भिंतीवर फक्त रिकामी फ्रेम राहिली होती.... 
हे बघून शुभम खूप घाबरला .. त्याच्या तोंडातून शब्द बाहेर येत नव्हते ....
आणि त्याच्या नजर फिरली .... त्याला दिसलं की.... गॅलरी बंद होती... हवा जास्त नव्हती त्या खोलीत .. तरीही समोर असलेला पाळणा... जोरजोरात हलत होता ... जणू त्याच्यावर कोणतरी बसलं आहे.... 
शुभम बंद दरवाजा उघडण्यासाठी धावणार इतक्यात दरवाजा आपोआप उघडला.... आणि तिकडून ती मुलगी.... धावत धावत पाळण्याकडे, आई - आई ओरडत गेली .. आणि ती जवळ जाताच पाळणा जागीच थांबला... आणि ती बसल्यावर पुन्हा हलू लागला....
हे बघून शुभमच्या तोंडून जोराची किंचाळी फुटली ... व त्याला चक्कर आल्यासारखं झालं.... त्याने डोळे उघडले तेव्हा तो तळमजल्याच्या खोलीत होता ... दिनेश त्याच्याकडे काळजीने बघत होता.... तो माणूस आणि ती मुलगी दोघेही तिथेच होते..

"ए बाबा,, ती बाई कोण आहे? फोटोमधून डायरेक्ट गायब झाली.... माझा तर जीवच गेला असता.." शुभम थोडा भांडण्याच्या सुरात ओरडला....

"सांगतो मी... सगळं सांगतो... फक्त तू आधी शांत हो .. आणि थोड पाणी पी..." काही हावभाव न देता तो माणूस शून्यात बघू लागला.....
"मी सदानंद.... ही माझी मुलगी.. "सानू"... आणि वरती जो फोटो तुला वाटला... तो फोटो नाही... तर प्रसिध्द चित्रकाराने रेखाटलेले चित्र आहे... माझ्या पत्नी "मालिनी"चं..., आमची सानू जन्मापासूनच अशी आहे... त्यामुळं आम्ही तिला खूप जपत आलोय... ही दुनिया किती वाईट असू शकते हे तिला माहीतच नाही .. मलिनीचा खूप जीव आमच्या सानुवर... सानूनंतर कोणतं अपत्य तिने होऊन नाही दिलं, तिची पूर्णपणे काळजी घेता यावी यासाठी .... ७ वर्षापूर्वी... कॅन्सर सोबत लढता लढता माझी मालू स्वर्गवासी झाली .... पण करणार काय ओ ती... तिचा जीवाचा तुकडा इथ जो राहिला होता... मग तिला कसं करमेलं तिकडे...." असं म्हणत ते थोडे भावनिक झाले...
"म्हणजे? नक्की काय बोलताय तुम्ही?" शुभमने त्यांना प्रश्न केला...
"अरे, मालिनी गेल्यापासून सतत तिचे भास होऊ लागले.... सानुच्या अवतीभोवती तर हमखास ती आहेच असं वाटायचं... मला सगळं समजून गेलं... म्हणून तिचा पाळणा आणि बेड वरच्या मजल्यावर ठेऊन दिला... आणि तिच्या स्वयंपाक घरासोबत काहीच छेडछाड नाही केली... सगळं वर जसच्या तसं आहे... ती सानुच्या काळजीपोटी इथेच थांबली आहे... आणि मलापण ती इथेच हवी आहे.... तुम्ही जेवढ काम केलं त्यासाठी धन्यवाद ... हे घ्या तुमचे ठरलेले पैसे... आपण येऊ शकता.."
हे ऐकून दोघांनी वेळ न दवडता... पैसे घेतले आणि तिथून निघून आले.... मनामध्ये सानुसाठी थोडी माया दाटून आली होती... पण झालेला प्रसंग आठवून... ती माया बाहेर न काढता... त्यांनी घरचा रस्ता पकडला....

धन्यवाद...

Horror Incident with Me-Horror story

2023-01-16T19:22:00.006-08:00

एक पोस्ट वाचली म्हणुन माझ्यासोबत घडलेला किस्सा तुमच्यासोबत शेअर करावासा वाटला म्हणून लगेच लिहीला काही गोष्टी आठवतात तर काही आठवत नाही जसे सुचले तसे लिहले काही चुकले तर मोठ्या मनाने माफ करा.

प्रत्येक गावात अशी एक जागा असतेच जिथे जायला आज पण भिती वाटते. मी लहान असताना आम्ही गावात राहायचो.आत्ता पण त्याच गावात राहतो पण गाव सोडून थोड लांब राहतो.आमच्या गावात जिथे आमची शाळा होती. तिथेच शाळेसमोर 150 वर्षापुर्वीचे पिंपळ अजून पण आहे.त्याभोवती गावकर्यांनी मोठा कट्टा बांधला आहे.
ते पिंपळाचे झाड जुने असल्यामुळे त्यांच्या फांद्या पण खुप पसरलेल्या होत्या.त्याच्या सावलीत मनमोकळे खेळायची आमची आवडती जागा.
अशीच शनिवारची आमची शाळा साडे दहा वाजता सुटली होती.
सगळी मुले घरी गेली होती. मी आणि माझा एक मित्र त्या पिंपळा खालच्या सावलीत बराच वेळ खेळत होतो.
आमच्या दोघांच्या  डोक्यात काय आले काय माहीती. आम्ही दोघे पण त्या पिंपळाच्या झाडावरती चढलो नंतर काय झाले काय माहीती मी अचानक खाली पडलो. जिथून खाली पडलो ते आणि कट्ट्याचे अंतर तर खुप होते.
ऐवढ्या वरून खाली पडल्या पडल्या मी लगेच उठून बसलो. माझा मित्र घाबरला तो पटकन खाली उतरला त्याने मला कुठे लागलय का पहील पाहीले मला कुठेच साध खरचटल पण नव्हते. फक्त एका पायाचा तळभाग थोडा दुखायला लागला होता. मला माझ्या मित्राने उठून उभा केले. 
आम्हाला मार खायला लागेल म्हणून घडलेली घटना आम्ही  कोणाला सांगायची नाही हे पक्क ठरवून तसेच घरी गेलो.घरी कोणाला काहीच माहीती नव्हते संध्याकाळी तळपायावर खुप सुज चढली होती आणि पाय ठणकायला लागला होता.
पप्पा आल्यावर त्यांनी विचारल कुठे गेलता उद्योग करायला. 
मी सांगितले शाळेतुन येताना काटा टोचला पायला त्यावेळेस आमच्या घरची परीस्थिती ऐवढी नव्हती की मला चप्पल घालायला मिळेल. त्यानंतर मग पप्पानी त्यावर कशाच्या तरी पानाचा लेप लावला. 
तरीही मला रात्रभर कसलीच झोप लागली नव्हती. माझी आजी माझ्यासोबत जागी होती. मला खोदून खोदून विचारत होती.पण तिला काहीच नाही सांगितले.
दुसर्या दिवशी आज्जी माझ्या आई पप्पांना बोली मी ह्याला गावातल्या गुरवाकडे घेऊन जाते. मला ह्याच चरित्र काय बर वाटत नाही. मग आज्जी मला पाठीवर बसून त्या गुरवाच्या घरी घेऊन गेली. 
मला त्या गुरवाच्या देव्हार्यासमोर बसवल त्यांनी देवासमोर हाथ जोडून काही तरी पुटपुटल आणि काही सेकंदानंतर माझ्यावर नजर फिरवली. 
आणि रागात दिली ना मला एक ठेऊन आजी बोल्ली काय झाले का मारताय त्याला?
तुमच्या नातवालाच विचारा की त्याने काय पराक्रम केलाय तो?
मी खाली मान घालून मोठ मोठ्याने रडत होतो. आज्जी मला शांत करत होती.आणि विचारत होती नक्कीच तु काय तरी वेड वाकड केल असणार म्हणून त्यांनी तुला मारल असणार? सांग काय केलस ते तु? नाही सांगितले तर तुला इथेच बांधून टाकते, मग अजून खा मार.
मी आधीच खुप घाबरलो होतो आजी तशी म्हटल्यावर तर अजून घाबरलो..
मग मी माझ्या सोबत घडलेली घटना त्यांना खर खर  सांगितली शाळेसमोरच्या पिंपळावर चढलो होतो. 
आणि त्याच्यावरून पडलो म्हणून पायाला लागले.
माझ्या तोंडून हे ऐकून आज्जी खुप रागवली तीने पाठीवर धाडक्याने धपाटा टाकला मला तर काहीच सुचत नव्हते. उठून पळावे तर पाय सुजला होता.
मग आजीने त्या गुरवाने विचारले हा वरून खाली पडला म्हणतोय आणि ह्याच्या ऐकाच तळ पायाला कसे लागले?
तेव्हा त्या गुरूवानी मला विचारले त्या झाडाखालच्या सेंदूर लावलेल्या देवावर कोणता पाय देऊन वरती चढलास?
मी त्यांना माझा सुजलेला पाय दाखवला. 
तसा आज्जीने परत एक धपाटा पाठीवर टाकला.
तुला काय डोक आहे का नाही देवावर पाय देऊन झाडावर चढलास आता देव तुझा पाय कापणार. 
मी अजून घाबरून रडायला लागलो. 
आजी माझी चुक झाली मी पुन्हा नाही जाणार त्याजागेत. 
आज्जी म्हणाली देवा चुकल माझ पोरग त्याला माफ कर तो परत अशी चुक कधीच करणार नाही. 
तसा तो गुरव बोल्ला देवाने फक्त तो पाय धरला जो देवाला लागला होता.नाही तर ऐवढ्या वरून पडून तुमचा नातू कसा वाचला असता. 
मग त्यांनी आज्जीला त्यावर उपाय सांगितला.
तो करण्याआधी आजी मला तशीच पाठीवर घेऊन त्या झाडाखाली आली. तिने मला देवा पाशी जावून कान पकडून माफी मागायला लावली.
मी देवाची रडत माफी मागीतली नंतर आज्जीनी पप्पांना बोलवून घेतले.त्यांना घडलेला सगळा प्रकार सांगितला पप्पा खुप ओरडले मला मी गप्प आपला आईला गच्च मिठी मारून बसलो होतो.
त्या रात्री पप्पांनी तो उपाय केला त्यानंतर मला थोडस बर वाटायला लागले त्या रात्री मला शांत झोप लागली सकाळीच जाग आली मी उठलो तसा पायाकडे लक्ष गेले निट पाहीले तर पायाची सुज कमी झाली होती.मी उठून उभा राहीलो हळू हळू चालत बाहेर आलो.त्यानंतर मी आजून पण त्या झाडाजवळ गलो नाही. 
अजून पण तो पिंपळ पाहीला ना ती आठवण जस्सीच्या तस्सी आठवते त्याच बरोबर डोळ्यात आपोआप पाणी येते. 
Miss You आज्जी

(आणखी एक माझ्या मित्राची उंची जास्त असल्याने त्याने देवावर पाय नव्हता ठेवला)

मृत्यूचा दिवा (रहस्यकथा) - Marathi Rahasykatha

2023-01-16T19:22:00.003-08:00

मृत्यूचा दिवा (रहस्यकथा)

लेखक : -वैभव नामदेव देशमुख.

जंगलाच्या वेशीबाहेर ते दोघे उभे होते. केशव आणि राघव. दोन्ही हात कमरेवर ठेवून, ते आत खोलवर जंगलाकडे बघत होते. जंगलाच्या खोलीचा, घनतेचा अंदाज घेत होते. आज त्यांनी पैज लावली होती होती. आणि ती आजच पूर्ण करायची होती. शाळा नेमकीच सुटल्याने, ते लगबगीने जंगलाकडे आले होते. कोणी आपल्याला पाहिले नाही ना? याची भिती होती. परंतु तसे काही झाले नव्हते. ते दोघे त्या जंगलाच्या वेशीबाहेर उभे होते. सूर्य मावळतीला आला होता. डोंगराआड जाण्याची त्याची लगबग सुरू झाली होती. कोणत्याही क्षणी, तो त्या मोठ्या डोंगराआड अदृश्य झाला असता. पैज  पूर्ण करण्याचा काळ नजीक आला होता.
सह्याद्रीचे ते घनदाट जंगल, शेकडो मैलांपर्यंत पसरलेले होते. ते उभे होते तेथून साधारणतः काही मैल आत, जंगलात एक देवीचे मंदिर होते. कुठली तरी विचित्र देवी असावी ती. कारण तिची मूर्ती काहीशी ओबडधोबड होती. त्या देवीच्या समोर एक मोठा दिवा होता. गावातील लोकांचे म्हणणे होते की, तो दिवा सतत पेटलेला असतो. तो कधीच विझत नाही. आता हे किती खरे! आणि किती खोटे! हे सांगणे कठीण. पण गावातील लोक निर्धाराने सांगायचे की, तो दिवा सदासर्वकाळ पेटलेला असतो. तो दिवा कसा पेटतो? कोण पेटवतो? तो पेटवणारा दिसत का नाही? याची उत्तरे मात्र कोणी देत नसे. पण तिथे दिवा आहे आणि तो सतत पेटलेला असतो, यावर मात्र ते ठाम होते.
   याच दिव्याची कथा केशवने राघवला सांगितली. तेव्हा राघवने त्याची किती चेष्टा उडवली! असे काही जंगलात नाही. दिवा वगैरे सगळं खोटं आहे, हे राघवचे मत होते. तर असा दिवा जंगलात आहे, हे केशव त्याला निक्षून सांगू लागला. पण दोघेही एकमेकांवर विश्वास ठेवेनात!तेव्हा त्या रागाच्या भरात, त्यांची ती  पैज लागली. राघव रात्रीचा त्या जंगलात जाणार, आणि ते देवीचे मंदिर पाहणार. जर तेथे दिवा लागलेला असला तर तो दिवा विझवून, तो परत गावात येणार. अगदी साधी सरळ पैज! त्या रागाच्या भरात राघवने पैज मंजूर केली. आणि ती पूर्ण करायला, ते दोघे जंगलाच्या वेशीबाहेर उभे होते. राघव जंगलात जाणार. दिवा विझवणार. आणि त्याची वाट बघत केशव या वेशीवर थांबणार. एकंदरीत असे त्यांचे नियोजन ठरले. 
   राघव तयार झाला. काहीही होवो, पैज हरायची नाही. ती जिंकायचीच! पैज जिंकली की, केशव त्याचे हरएक काम ऐकणार होता. त्याचे दप्तर वागवणार होता. दुपारी सुट्टीत त्याला पाणी आणून देणार होता. डबा खाऊन झाला की, तो धुऊन देणार होता. असे बरेच कामे तो करणार होता. तो जंगलाकडे निघाला. जाताजाता केशवने त्याला मारुतीची शपथ घातली की, दिवा असेल तर तो विझवायचा. मधूनच परत यायचे नाही. त्याला माहित होते, राघवला मारुतीची शपथ दिली की, तो खोटे बोलणार नाही. तो दिवा विझवणारच!
   सूर्य पूर्णपणे मावळतीला गेला होता. वातावरणातला उरला सुरला संधीप्रकाशही, नाहीसा झाला होता. राघव जंगलाची ती वाट तुडवत आत निघाला. खिशातली छोटीसी बॅटरी त्याने बाहेर काढली. सुरुवातीचे विरळ वाटणारे जंगल, आता चांगलेच घनदाट भासत होते. पायाखालची वाटही आता वेगळीच जाणवायला लागली. आधीची टणक आणि कोरडी वाट आता संपली होती. दलदलीची वाट सुरु झाली होती. त्या दलदलीत पाय फसत होते. कधी तळवा, कधी घोटा, तर कधी गुडघ्यापर्यंत पाय खाली दलदलीत फसत होते. चालताना त्रास जाणवत होते. खूप कष्टाने एकेक पाऊल टाकत तो पुढे जात होता. उंच झाडे, खुरटी झुडपे, वेली, रोपटे, रुंद बुडाचे अजस्त्र वृक्ष, उंच झाडे यांनी जंगल घनदाट बनले होते. बांबू, सिडार, आंबा, नागचंपा, किंडल, जांभुळ या वृक्षांनी आजूबाजूची दाहकता वाढली होती. तो चालत बराच पुढे आला होता.
    हळूहळू आता एका एका प्राण्यांचे आवाज आजूबाजूच्या भागातून येऊ लागले. अवतीभोवतीच्या दलदलीच्या पाण्यातून, डुबुकss  डुबुकss असे वेगवेगळे बेडकांचे उड्या मारल्याचे आवाज येऊ लागले. कोठेतरी वाघाची एक मोठी डरकाळी, त्याचे कंपन उडवून गेली. जंगलाचा कोअर एरिया लागला असावा. कारण जंगल आता अती घनदाट झाले होते. आजूबाजूचे काही दिसेना झाले. रातकिड्यांच्या आवाजाला नेमकीच सुरुवात झाली होती. त्यांचा तो आवाज रात्रीचा संकेत होता. रात्र सुरू झाली होती. आजूबाजूचे जंगल आता भयानक वाटू लागले.
  त्याच्या बॅटरीचा उजेड आता तोकडा पडू लागला. सगळीकडे केवळ घनघोर अंधार दिसू लागला. राघवच्या मनाला आता भीतीचा स्पर्श झाला. मनातील आत्मविश्वास आता कमी कमी होऊ लागला. जंगलाची भीती वाटू लागली. उगीच पैजेचा हट्ट धरला, त्याचा त्याला आता पश्चाताप होऊ लागला. पण एवढ्या दूर आलो आहोत तर, काहीतरी करावे लागणार होते. मंदिराचा, त्या दिव्याचा शोध घ्यावा लागणार होता. तो जरा स्थिर झाला. त्याने आजूबाजूला जरा निरखून पाहायचा प्रयत्न केला. दहा-पंधरा मीटरवर त्याला एक उंचवटा दिसला. तो लगबगीने तिकडे निघाला. त्यावर चढून अवतीभोवती बघू लागला. जरासा अंधार झाल्याने लांबचे दिसत नव्हते. तरी तो निक्षून बघू लागला. आणि अचानक त्याची नजर त्या दृश्यावर स्थिर झाली. अंगावर सरसरून काटा आला. भीतीची सणक मेंदूपर्यंत गेली. त्या उंचवट्या पासून थोडेसे दूर, त्याला मिणमिणता उजेड दिसला. तो उजेड हलता होता. पिवळसर होता. तो निश्चित दिव्याचा होता! भीती, उत्सुकता, नवल, आश्चर्य या सगळ्या भावनांनी त्याच्या मनात गर्दी केली. तो त्या पिवळसर उजेडाच्या दिशेने निघाला. दिवा खरोखरच अस्तित्वात होता, हे त्याला पटले होते.
तो लगबग करत उजेडाच्या दिशेने निघाला. अचानक पाठीमागून काहीतरी आवाज आल्यासारखा जाणवला. तो गरकन पाठीमागे वळाला. पण पाठीमागे काहीच दिसले नाही. भास झाला असावा, असा विचार करून तो त्या दिव्याकडे निघाला. दिवा नजीक येत होता. आजूबाजूचा कानोसा घेत, तो त्या ठिकाणापर्यंत आला. एव्हाना किती काळ, वेळ लोटला हे काहीच माहीत नव्हते. त्याने बॅटरीचा झोत समोर टाकला. समोरचा देखावा काहीसा भग्न, विचित्र, कुरूप जाणवत होता. एक ढासळलेल्या मंदिराचा साचा समोर उभा होता. बॅटरीच्या उजेडात तो अजूनच भेसूर वाटत होता. मंदिराचे खांब अर्धवट कोसळलेले होते. वरचा भाग सगळा खाली आला होता. त्याने बॅटरीचा झोत मंदिराच्या गाभार्‍यात मारला. त्या क्षण दोन क्षणात भीतीच्या मुंग्या अंगभर पसरून गेल्या. समोर त्या ओबड-धोबड देवीची मूर्ती होती. काहीशी विचित्र, काहीशी बेढब! अशी कुठली देवी असावी ही? एवढ्या क्रूर आणि बिभत्सअवतारातील! त्याने बॅटरीचा झोत झटकन बाजूला काढला. त्या मूर्तीकडे जास्त वेळ पाहण्याची त्याची हिंमत झाली नाही.
  त्याने मान डावीकडे वळवली. आता तो त्या दिव्याकडे पाहू लागला. एका बुटक्या चौकोनी खांबावर तो दिवा पेटलेला होता. मोठ्या पंजाच्या आकाराचा तो दिवा पिवळसर उजेड फेकत होता. त्याच्या मनात सरसर करत ते प्रश्न उमटुन गेले. हा दिवा कोण लावत असेल? हा सतत कसा पेटता असेल? एवढ्या घनदाट जंगलात कोण हा प्रकार करत असेल? त्याची नजर त्या दिव्यावर खिळली होती. दिव्याची वात संथगतीने, डौलदारपणे हलत होती. डुलत होती. दिव्याच्या हलणाऱ्या वातीसोबत, राघवची मान संथपणे इकडून तिकडे हालत होती. तो दिव्याकडे मंत्रमुग्धपणे बघू लागला. कोणीतरी एवढ्या कष्टाने पेटवलेला दिवा, आपण असा कसा विझवायचा? ते मोठे पाप ठरेल. तो अक्षम्य अपराध ठरेल. याचा कोणी प्रयोजक असेल तर, तो आपल्यावर नजर रोखून असेल. त्याने झटकन इकडेतिकडे पाहिले, पण काहीच नजरेस पडले नाही. असा अचानक दिवा विझवायचा, हे त्याच्या मनाला पटेना. तो द्विधावस्थेत अडकला. दिवा विझवायची इच्छा होत नव्हती, पण सोबत पैजही हरायची नव्हती!
     त्याच्या मनात संघर्ष पेटला, पण पैजेने इच्छेवर मात केली. दिवा विझवायला तो समोर झाला. त्याने हळूच फुंकर मारली. दिवा फडफडला, पण विझला नाही. त्याने पुन्हा तसाच प्रयत्न केला. पण आताही दिवा विझला नाही. तो क्षणभर थांबला. फूssssssssss अशी जोरात फुंकर मारली. दिव्याची मोठी फडफड झाली, आणि सेकंद दोन सेकंदात दिवा विझला गेला. आजूबाजूला मिट्ट काळोख पसरला. डोळ्यात काळ्याकुट्ट काजळाची पट्टी पसरावी, तशी अंधाराची पट्टी पसरली गेली. क्षण दोन क्षण त्याला समोर काहीच दिसेना. सगळा काळोख नजरेसमोर तरळला होता. हळूहळू नजर सरावली. बॅटरीचा प्रकाश पुढे पडत होता. त्याला आता तिथं पळभरही थांबवेना! येथून जेवढ्या लवकर बाहेर जाता येईल, तेवढ्या लवकर तो बाहेर पडणार होता. त्याने लगबग केली. तो पुढे चालू लागला. पंधरा-वीस पावलेच पुढे टाकले असतील, अचानक त्याला काहीसा मंद मंद उजेड आजूबाजूला पसरलेला दिसला. तो क्षणात पाठीमागे वळला. मेंदूवर कोणीतरी मनामनाचे वार करत आहेत, अशी जाणीव त्याला झाली. भीतीचे भाले शरीराच्या आरपार घुसत आहेत, अशी वेदना त्याला जाणवली. समोर दिवा लागलेला होता. अगदी पूर्वीसारखाच. संथ आणि पिवळसर. तसाच संथपणे तो जळत होता. तो जाग्यावर स्थितप्रज्ञ झाला. हे कसे शक्य आहे? तो थरथर करत दिव्याकडे निघाला. दिव्या जवळ गेला. आजूबाजूचा कानोसा घेत, होते नव्हते तेवढे प्राण त्या फुंकरीत आणत त्याने ती फुंकर दिव्यावर सोडली. दिवा पुन्हा फडफडत विझला. पुन्हा पूर्वीसारखाच अंधार आजूबाजूला पसरला गेला. तो झपाझप पावले टाकत निघू लागला. जेमतेम पंधरा वीस पावले टाकली असतील, अचानक पुन्हा दिवा पेटला. आता मात्र तो भयभीत झाला. हे प्रकरण सोपे नाही, याची जाणीव त्याच्या मनाला झाली. आता भीतीने सगळे शरीर, मन, मेंदू व्यापून गेले होते. तो तसाच पुन्हा माघारी वळला. वेगाने दिव्याकडे धावला, तो विझवला आणि तसाच वेगाने, धावत पुढे निघाला. दिव्यापासून जेमतेम सात आठ मीटर तो गेला असेल, पिवळा, तांबडा उजेड त्याच्या आसपास प्रकट झाला. दिवा पुन्हा पेटला होता. आता राघव गर्भगळित झाला. प्रत्येक रक्ताचा थेंब मलूल झाला होता. भीतीने तो उद्विग्न झाला. डोळ्यात अश्रूंची धार लागली. आपण महाभयंकर संकटात सापडलो आहोत, याची जाणीव त्याला झाली.आपली आता सुटका नाही, या जाणिवेने त्याची मती कुंठीत झाली. तो हतबल झाला. क्रोध,भीती, हतबलता,उद्विग्नता या भावनांनी त्याच्या मनात गर्दी केली. याच भावनांच्या भरात तो तसाच पुन्हा माघारी फिरला. क्रोधाने, भीतीने पुन्हा तीच ती फुंकर मारून त्याने दिवा विझवला. काही क्षण तो तसाच दिव्याजवळ थांबला. दिवा कसा लागतो? ते बघू लागला. पण काहीच हालचाल जाणवेना. दिवा विझलेलाच होता. त्याला हायस वाटलं. तो एकेक पाऊल टाकत पुढे जाऊ लागला. दिवा अजून विझलेला होता. त्याने पावलांचा वेग वाढवला. दिवा पेटला नव्हता. त्याच्या मनाला बरे वाटले. त्याने डोळ्यातले पाणी हाताने पुसले. निघण्याची घाई केली.  आणि अंधाराचा तो काळा पडदा चिरून, तो दिव्याचा उजेड त्याच्या डोळ्यात शिरला. दिवा पेटला होता. पण क्षणात पुन्हा तो विझला. पुन्हा क्षणात पेटला. पुन्हा विझला. आता दिवा विझत होता, पेटत होता. राघवच्या हृदयांची स्पंदने आता वाढू लागली. त्याच्या शरीराचा एक एक भाग गोठून जात होता. एक एक अवयव मेंदूच्या आज्ञेबाहेर जात होता. डोळे जड पडत होते. छातीत कळ उठत होती. आता दिवा पेटत होता, विझत होता आणि त्याचबरोबर त्याच्या हृदयाची स्पंदने वाढत होती. आता दिव्याची उघडझाप वेगाने होऊ लागली, ती वाढतच जाऊ लागली. त्याच्या उघडझापा बरोबर त्याच्या हृदयाचे स्पंदने  वाढू लागले. त्याची घुसमट तीव्र होऊ लागली. भीती परमोच्च टोकाला पोहोचू लागली. धाड्दिशी तो खाली जमिनीवर कोसळला गेला. हृदयाची स्पंदने अमर्यादित झाली होती. त्यांची मर्यादा संपली होती. तो जाग्यावर गतप्राण झाला होता.

घाईने आणि चिंताग्रस्त चेहऱ्याने केशव त्या दिव्याच्या खांबापासून बाजूला आला. राघवला खाली पडताना त्याने पाहिले होते. त्याच्या हातातली काडेपेटी खाली गळून पडली होती. विझलेला दिवा पेटवताना, त्याला मजा वाटत होती. पण त्याची मस्करी अशी राघवच्या जीवावर बेतेल, याची त्याला कल्पना आली नव्हती. त्या निष्प्राण राघवजवळ तो आला. त्याच्या डोळ्यातून घळाघळा पाणी गळू लागले. त्याचा मित्र समोर मरून पडला होता. आणि त्याच्या मरणाला तोच कारणीभूत ठरला होता. हो तोच! एक पैज लावून, आणि दुसरे दिवा पुन्हा पुन्हा पेटवून तो त्याच्या मृत्यूचे कारण बनला होता. सगळीकडे मिट्ट काळोख पसरला होता. केशव आता रडत होता. समोर आपल्या मित्राचा निष्प्राण देह ,अवतीभवतीचा तो मिट्ट काळोख, ती देवीची ओबड-धोबड मूर्ती, ते ढासळलेले भग्न मंदिर ! आपल्या एकटेपणाची आता केशवला जाणीव झाली. राघव संपला होता. आपली मस्करी त्याला भोवली होती. येथून आता निसटलेलेच बरे! त्याने एकदा राघवच्या त्या निष्प्राण चेहऱ्यावर नजर टाकली. त्याचा कायमचा निरोप घेतला. आणि तो उठला. जायला निघाला आणि तोच तो पिवळसर उजेड घनघोर अंधार भेदत त्याच्या चेहर्‍यावर पडला. दिवा पेटला होता! पळभर सुन्न शांतता पसरली. आणि काही कळायच्या आत, धाड्दिशी केशवचे कलेवर खाली जमिनीवर पडले. अगदी राघवसारखाच स्पंदने वाढून तोही गतप्राण झाला होता. आता दिवा तसाच जैसे थे जळत होता. कधीही न विझण्यासाठी!!

*समाप्त

शिकार.........(भाग क्र - २)

2023-01-16T19:22:00.000-08:00

शिकार.........(भाग क्र - २)

वरून गळणार्या पाण्यामुळे त्याला काहीशी जाग येत होते....एक उग्र दर्प वातावरणात पसरला होता.....स्वप्नीलचे डोळे उघडले तेव्हा त्याला वरचे काळसर लाकडी छत दिसलं.....त्या चहामुळे त्याचं डोकं जड झालं होतं....तो किती तास बेशुद्ध होता काही कल्पना नव्हती....त्याने मान थोडी वर केली वरच्या बाजूला एक लोखंडी गोलाकार अँगल लावले होते त्यावर शेकडो मेणबत्या एकाच वेळी पेटत होत्या असे चार अँगल चारी कोपऱ्यात लावले होते....त्याच्या उजेड त्या खोलीत पसरला होता....मेणबत्तीच्या वितळता मेन खाली लोम्बत होता मेणबत्या स्तब्धपणे पेटून सगळा हॉल प्रकाशमान करत होत्या....स्वप्नीलची नजर डाव्या बाजूला गेली त्याचे डोळे विस्फारले...एक भलंमोठं कपाट...त्यात वेगवेगळ्या आकाराच्या काचेच्या बरण्या ठेवल्या होत्या....त्यात काहीसं पिवळसर द्रव होतं...पण त्या पिवळसर द्रव्यातून मानवी मुंडकी...हातापायाचे अवशेष स्पष्ट दिसत होते....एका मोठ्या बरणी मध्ये फक्त आणि फक्त मानवी ह्रदय कोंबून भरून ठेवली होती....एका एका बरणी मध्ये मानवी शीर बघून स्वप्नील प्रचंड शहराला....त्याच्या लक्षात आलं की त्याच्या तोंडावर एक कापडी पट्टी बांधली आहे.....स्वप्नीलने आपले अंग हलवले एक तीव्र कळ त्याच्या अंगात संचारली...त्या चहाची नशा आता जवळपास उतरत आली होती....त्याने आपले हातपाय हलवायला सुरू केले पण त्याने हा प्रयत्न करतात तीव्र वेदनांनी तो तळमळू लागला त्याच्या डोळ्यातून अश्रू येऊ लागले....गळ्याच्या शिरा ताणल्या गेल्या.....त्याचे हात काटेरी तारांनी बांधले होते पाय रस्सीने आवळले होते..गळ्याभोवती एक काटेरी तार गुंडाळली होती.....हात हलताच त्या काटेरी तारा हातात घुसून रक्त काढत होत्या.....मान जास्त फिरवली तर मानेला त्या काटेरी तारा लागत होत्या..हाताला आणि गळ्याला त्या काटेरी तारे मुळेथोडं फार ओरबाडल..स्वप्नील सावरला...आपण कोणत्यातरी मोठ्या संकटात सापडलो आहोत ह्याची त्याला जाणीव झाली....तो आता ज्यूलीच्या जादूतून बाहेर आला होता

"काय चालू आहे हे??......हे काय करत आहेत माझ्यासोबत??....समोर कापून बरणीमध्ये ठेवलेली मुंडकी...काय प्रकार आहे हा??...माझी पण अशीच हालत होईल का??"

अनेक प्रश्न....शारीरिक विरोध करू शकत नव्हता नाहीतर त्या तारांनी आपलं काम केलंच असत.....सगळा प्रकार अमानवी अघोरी वाटत होता....त्याने बघितलेली ती मोठी हवेली...त्यातलं वैभव....आणि ती सुंदर ज्यूली.....जिला बघून स्वप्नील कालसर्प सारख्या भयानक जंगलात आला होता....झटक्यात एका झोपेत तो सगळा स्वर्ग आता नरक झाला होता....आणि त्याला आता शिक्षा चालू होती त्याच्या हाताला काटेरी तारा बांधल्या होत्या.....ज्यूलीची मोहिनी त्याला ह्या नरकात घेऊन आली होती.....पण ती कुठे आहे??...तिला शोधून तिच्याकडे आपल्या प्राणांची भीक मागावी....पण ती कुठे दिसत नव्हती....स्वप्नीलने आपली मान उजवीकडे फिरवली......भयाण.....हाडांचे सांगाडे पडले होते....काही मोठ्या बाहुल्या रोखून त्याच्याकडे बघत होत्या....चार पाच फुटाच्या बाहुल्या...त्यांच्या अंगावरचे जीर्ण झालेले कपडे....त्याचे ते रंगवलेले पांढरे डोळे भयानक वाटत होते.....बाजूला कसल्या तरी राखेचा ढीग पडला होता....त्या बाहुल्याच्या वरती छोट्या छोट्या बरण्या होत्या काही झाडाची वाळलेली खोडे वरती लटकवली होती.....त्या बाहुल्या कधीही धावत येऊन स्वप्नीलला संपवतील अश्या आविर्भावात त्याच्याकडे रोखून बघत होत्या....कुबट वास तर श्वास गोठवणारा होता....स्वप्नीलने परत मान सरळ केली....डोळ्यातून अश्रू वाहत होते....असह्य होता....कदाचित ही त्याची शेवटची रात्र असेल....ज्यूली आणि ऍडम कोण आहेत?? नक्कीच ते चांगले नाहीत....आपण फसलो गेलो आहे....कदाचित हे लोक काळा जादू करणारे असतील....पण त्यांनी मलाच का पकडले?? अनेक अनेक प्रश्न....पण प्रश्नांना उत्तरे देणारं कोणीच नव्हतं.....अचानक कसला तरी आवाज आला....लाकडी फ्लोरवर कुणीतरी पाय आपटत येत होतं.....स्वप्नीलने शक्य तितकी मान उचलली....एक काटेरी तार त्याच्या गळ्याभोवती होती त्यामुळे त्याने शक्य तितके डोके उचलले.....धिप्पाड शरीरयष्टीचा ऍडम येत होता.....कदाचित त्यानेच स्वप्नीलला इथे ह्या काटेरी तारांनी बांधले असेल....तो स्वप्नीलकडे बघत स्मितहास्य करत येत होता....स्वप्नीलची असह्य नजर आपल्या डोळ्यांची बुबुळे फिरवून त्याला ह्या बंधनातून मुक्त करायला विनंती करत होती....थोडी दयनीय वाटत होती.....त्याच्या असह्य डोळ्यातील अश्रू त्या ऍडमला अजून खुश करत होते....त्याने स्मितहास्य करत बाजूच्या बरणीत हात घातला आणि....त्या बरणीमध्ये भरून ठेवलेलं ह्रदय ...त्यातलं एक घेऊन निर्दयीपणे खाऊ लागला....त्याचे पांढरे दात रक्ताने लाल होत होते....हे सगळं बघून स्वप्नीलचे डोळे विस्फारले....आपलं पुढे काय होणार हे स्वप्नीलला कळून चुकलं होतं....त्याने एकवार डोळे घट्ट मिटून घेतले.....कुठे आपण ह्या नरभक्षक माणसाच्या तावडीत सापडलो.....आता इथून सुटका नव्हतीच.....अजून काही पावलांचा आवाज येऊ लागला स्वप्नीलने मान वर करण्याचा प्रयत्न केला पण त्या मोठ्या हॉल मध्ये ती कुठेच दिसत नव्हती.....तो पावलांचा आवाज कधी ह्या कोपऱ्यातून कधी त्या कोपऱ्यातून येऊ लागला....ऍडम मात्र स्वप्नील कडे बघत हसत राहिला.....भीतीने स्वप्नीलचे अंग घामाने भिजले होते.....तो नाजुक पावलांचा आवाज नक्कीच ज्यूलीचा होता.....कदाचित ती आपल्याला इथून सोडून देईल....आपण गरीब अनाथ....आपल्याकडून तिला काय मिळणार होते??तिला विनवणी करू.....म्हणून स्वप्नीलची भिरभिरती नजर तिला शोधू लागली....पण ती त्या मोठ्या हॉल मध्ये दिसत नव्हती....अचानक कसलं तरी संगीत सुरू झालं....ग्रामोफोन जोरात वाजत होता....त्यामधून एक कर्कश मंत्र आणि एक कर्कश संगीत वाजत होते.....स्वप्नील आपल्या डोळ्यांनी गयावया करत होता.....अचानक त्याच्या समोर ज्यूली आली.....तिने स्वप्नीलकडे बघत स्मितहास्य केलं....तिला बघून स्वप्नीलचे डोळे विस्फारले.....ज्यूलीने स्वप्नीलच्या कपाळावर किस केलं....आणि त्याच्या तोंडाला बांधलेले कापड खोलले....ते कापड खोलताच स्वप्नीलचा गयावया करणारा आवाज बाहेर पडला......

"plz....मला सोडा....मी तुमचं काय बिघडवल आहे...."

स्वप्नील एवढंच बोलू शकला आणि ज्यूलीने परत त्याच्या तोंडावर कापडाची पट्टी लावली

"शू ssssssss......तू आता माझ्या मालकाच्या शरीराचा एक भाग बनणार आहेस......"

एवढं बोलून ज्यूलीने त्या पलंगाच्या खाली हात घातला आणि काहीतरी फिरवू लागली.....कर्रर्रर्रर्रर्रर्र कर्रर्रर्रर्रर्रर्र आवाज घुमू लागला तसा तो बेड वर वर येऊ लागला.....हॉस्पिटलप्रमाणे तो बेड वर वर येत सरळ झाला.....

"ते बघ माझे मालक.....तुझे सुंदर आणि तगडे पाय त्यांना जोडायचे आहेत.....म्हणून तू इथे आहेस"

ज्यूलीचे बोट समोर होते....स्वप्नीलला सगळं बघून फक्त हार्ट अटॅक येणं बाकी होतं....समोरच्या लाकडी फ्लोरवर रक्ताचा सडा पडला होता....लालभडक असा तो लाकडी फ्लोर आणि समोर एक अमानवी गोष्ट.......एका राखेच्या ढिगाला मानवी देहाचा आकार दिला होता.....त्याचा अर्धा देह राखेने बनवल्यासारखा होता.....त्या राखेच्या ढिगाऱ्याला एक मानवी कवटी जोडलेली होती.....त्या कवटीच्या डोळ्याच्या खोबण्या रिकाम्या नव्हत्या त्यात कुणाचे तरी डोळे काढून बसवले होते त्या डोळ्यांची हालचाल होत होती......त्या राखेच्या देहाचे दोन्ही हात मानवी होते आणि थोडीफार हालचाल करत होते.....ते हात कमालीचे बलदंड आणि कसलेले वाटत होते जणू एखाद्या बॉडीबिल्डरचे हात कापून त्या राखेच्या देहाला शिवले असावेत....छाती आणि पोटावर सिक्स पॅक ....जणू कुण्या एका धिप्पाड व्यक्तीची त्वचा त्या राखेच्या देहाला शिवली होती..एक पुरषी लिंग देखील त्या राखेच्या देहावर शिवले होते....पण त्याचे पाय मात्र रिकामे होते म्हणजे पायाच्या जागी आधाराला एक हाड होते....म्हणजे.....म्हणजे तिथे स्वप्नीलचे तगडे पाय बसणार होते??.....स्वप्नीलचे डोळे विस्फारले तो त्या तोंडाला बांधलेल्या जाड कापडी पट्टी मधून ऊऊ ऊऊ ऊऊ करत गयावया करू लागला

ज्युलिचे बोट खाली झाले....ती त्या अमानवी राखेच्या देहासमोर झुकली तिने हाताची विशिष्ट मुद्रा करून त्या अर्धवट देहाला वंदन केले....तो राखेचा देह जिवंत होता त्याने आपली बोटे उंचावून तिचे अभिवादन स्वीकारले

सन 1868.....तेव्हापासून आमचे गुरू राख होऊन पडले होते.....वुडू विद्या ज्यांनी आमच्या पूर्वजांना शिकवली असे आमचे पूर्वज आज जागे होणार....आज पौर्णिमेचे ग्रहण आहे....शेकडो वर्षे आज ह्या दिवसाची आम्ही वाट बघितली.....राख पिढ्यानपिढ्या जपली....आमच्या पूर्वजांनी ह्या राखेचे पावित्र्य आणि आमच्या गुरुचे अस्तित्व जपण्यासाठी अनेक लोकांची बळी दिली....आणि ही राख जिवंत ठेवली अश्या आमच्या सर थॉमस यांना नवजीवन देण्याचे काम आम्हाला मिळाले....आणि ते आम्ही पूर्ण करत आहोत.....त्या राखेला जिवंत ठेवण्यासाठी 67 जणांचा जीव दिला त्या राखेचा कण कण जिवंत ठेवला....आज ह्या लाल पौर्णिमेला तुझे हे सुंदर पाय जोडून आम्ही सर थॉमस यांचा एक परिपूर्ण देह बनवणार आहोत......आज रात्री नंतर ते परत जिवंत होतील....आम्ही आमचं वचन पूर्ण केलं...(ज्युलिच्या हातातील घड्याळात गजर वाजला...तो बघून ती ताडकन उठली)...ऍडम खूप वेळ झाला आहे....आपल्याला अजून दोन विधी करायचे आहेत आधी ह्याचं काम घे"

"अरे आवर पटकन.....चंद्र लाल होईल लवकरच"

ज्यूलीच्या ह्या आदेशाने ऍडम धावत आतल्या खोलीत गेला आणि त्याने आतून एक मोठी धारदार कुर्हाड आणली.....आणि कसलाही विचार न करता.....जिथून पाय सुरू होतो म्हणजे मांडीच्या वरती कुर्हाड तिरपी करून घाव घालू लागला.....रक्ताची चिळकांडी उडत होती....त्या उडत्या रक्ताने ऍडम आणि ज्यूली न्हाऊन निघत होती....झाडाच्या खोडावर घाव घालावेत तसा ऍडम स्वप्नीलच्या पायावर घाव घालत होता.....स्वप्नील जिवाच्या आकांताने किंचाळत होता......सर थॉमसच्या कवटीचा जबडा हालत होता....त्यांना मानवी किंचाळीचे आवाज प्रचंड आवडत असत.....ज्यूलीला आपली चूक लक्षात आली तिने स्वप्नीलच्या तोंडावरील कापड बाजूला काढले.....तो जोरात किंचाळत होता.....त्या जोराच्या किंचाळण्याने ती खोली घुमली होती.....स्वप्नीलचे ते जोराचे ओरडणे ज्यूलीला सहन होत नव्हतं....तिने कानात हेडफोन घालून मोठ्या आवाजात गाणी ऐकायला सुरवात केली.....मोठ्या कुऱ्हाडीचे पाच सात घाव....स्वप्नीलचा पाय वेगळा शरीरापासून वेगळा झाला होता.....वेदनेने तो इतक्या जोरात ओरडत होता की हेडफोन मधील गाण्याच्या मोठ्या आवाजातून देखील तो आवाज ऐकू येत होता.....स्वप्नील किंचाळत होता ....त्याचा पाय तुटून गेला होता....ज्यूलीने त्या पायाची रस्सी खोलली आणि तो तुटलेला पाय सर्व ताकतीने आपल्या खांद्यावर लादला आणि ऍडमला म्हणाली

"हा दुसरा पाय पण तोडून आण लवकर....वेळ कमी आहे आपल्याकडे"

ऍडमने मान हलवली.....ज्यूलीने तो पाय घेतला आणि थॉमसच्या राखेच्या शरीराजवळ आली.....त्या राखेच्या शरीरातून एक टोकदार हाड बाहेर आलं होतं त्यात तिने तो पाय घुसवला....त्यावर एका निळ्या झाडाच्या पानाचा लेप लावला..तिच्या तोंडून अविरत मंत्रविधी सुरू होता....स्वप्नीलचा पाय तिने नीट बसवला त्यावर तिने बाजूच्या बाटलीतले रक्त ओतले थॉमसचे राखेचे अंग थोडं फार मानवी होत होत....काहीसा चामडी आकार आला होता त्या चामड्याच्या पकडून आणि स्वप्नीलच्या पायाचे चामडे पकडून ज्यूली एका मोठ्या सुईने टाके घालू लागली....तिने आपल्या दातात एक मानवी हाड पकडले होते.....ग्रामोफोनचा आवाज आणि स्वप्नीलची आर्त किंचाळी सहन न झाल्याने तिने कानात हेडफोन घातला होता आणि ती तोंडावर स्मितहास्य ठेवून काम करत होती जाड चामडी धाग्याने तो पाय आणि नवीन बनलेल्या राखेच्या त्वचेला शिवून एक करत होती......विधी नुसार 4 मानवी अवयव दहन राखेच्या आकृतील जोडायचे होते.....हात,छाती,लिंग आणि आता हे स्वप्नीलचे पाय.....सगळ्या अटी पूर्ण झाल्या होत्या...ह्या विधीनंतर पूर्ण शरीराने सर थॉमस जिवंत होणार होते....चंद्र पूर्ण लाल व्हायला फक्त काही वेळ बाकी होता.....थॉमस जिवंत होणार होता.....18 व्या काळातला तो सगळ्यात प्रसिद्ध आणि गूढ वुडू जाणकार होता थॉमस....थॉमस आणि त्यांची विद्या सोबत असली म्हणजे अमर्याद आयुष्य..... फक्त काही तास.....अमानवी अमाप शक्ती आणि पुरातन काळी विद्या आपल्या आधीन होणार....हा विचार करत असताना ती कमालीची खुश होती..अनेक वर्षाचे कष्ट आज सफल होणार होते....आपल्या मुख्य गुरूंना जिवंत करण्याचा मान ज्यूलीचा मिळणार होता.......तिने स्मितहास्य करत सुटकेचा निश्वास सोडला

अचानक तिच्या कपाळावर आठ्या उमटल्या.....तिचा शिवणारा हात जागेवर थांबला.....एक मानवी कवटी दोन तीन टप्पे खाऊन तिच्या पायाशी येऊन पडली होती.....काय झालं तिला समजलच नाही.....तिने त्या पलंगाच्या दिशेला गर्रकन मान फिरवली....तिकडूनच ती कवटी तिच्याकडे कुणीतरी फेकली होती.....तिने समोर बघितलं......थॉमसच्या कवटीची दातं एकामेकावर कडकड वाजत होती......ज्यूली प्रचंड घाबरली होती

समोर स्वप्नील उभा होता.....एका पायावर....दुसऱ्या पायाच्या जागून रक्त वाहत होतेच....त्याने त्या काटेरी तारातून आपले हात ओढून काढले होते आणि नंतर आपली मानदेखील त्या काटेरी तारांमधून सोडवून घेतली होती.…...त्याने अक्षरशः त्या काटेरी तारातून आपले हात ओढून काढले होते हात अगदी रक्तबंबाळ झाले होते.....मगाशी पाय कापल्यामुळे विव्हळणारा स्वप्नील एका पायावर स्तब्ध स्मितहास्य करत उभा होता.....त्याने ज्यूली कडे बघून शिळ घालायला सुरवात केली...ज्यूली पुरती हादरून गेली होती हा नेमका काय प्रकार सुरू आहे हे तिला कळत नव्हतं

"ऍडम कुठे गेला???"

क्षणभर हा प्रश्न तिच्या मनात आला पण त्याच उत्तर तिला मिळालं होतं....खाली ऍडमचे कपडे पडले होते....जळत होते.....एक राखेचा ढीग बाजूला पडला होता......त्या ढिगाच्या बाजूला स्वप्नील उभा होता.....एकापायावर अगदी स्थिर.....एखाद्या योध्यासारखा आपल्या जखमी हाताच्या रक्ताळलेल्या मुठी आवळून......वेदनेची एक रेष त्याच्या तोंडावर दिसत नव्हती......उलट काही तरी जिंकल्याचं विजयी समाधान स्वप्नीलच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होतं.....स्वप्नीलच्या अंगातून हलकासा धूर निघत होता आणि त्याच्या हाताला काटेरी तारांच्यामुळे ज्या जखमा झाल्या होत्या त्या गायब होत होत्या......बाजूला पडलेली राख बघून ज्यूली प्रचंड घाबरली....ही राख तिला परिचित होती....तिनेच काही वर्षांपूर्वी सर थॉमसच्या अश्या राखेवर विधी करून त्यांना जिवंत करण्याचा प्रयत्न चालवला होता आणि तोच प्रयत्न आज शेवटच्या टप्प्यावर होता.....पण आता मात्र बाजी पलटली होती.....स्वप्नीलने धिप्पाड निर्दयी ऍडमला क्षणात राख करून टाकलं होतं.....कदाचित अश्याच एका ताकतीने सर थॉमस यांना सण 1868 साली राख केलं असावं.....तीच विद्या घेऊन स्वप्नील इथे आला असावा.....पण हा इथे कसा आला आता?? म्हणजे हा सर थॉमस यांना धोका पोहचवू शकतो......नाही नाही.....कित्येक पिढ्या आम्ही सर थॉमस यांना जिवंत करण्यात घालवल्या आहेत.....सर थॉमस यांची वुडू विद्या आमच्या काळ्या जादूच्या संप्रदायाला नवसंजीवनी देईल....असे अनेक विचार झटक्यात ज्यूलीचा मनात येऊन गेले.....तिने बाजूच्या टेबलाकडे हात नेला आणि तिथून एक आधुनिक पिस्तुल उचलली.......स्वप्नीलने धिप्पाड अश्या ज्यांच्याकडे 10 पुरुषांची ताकत होती अश्या ऍडमला संपवलं होतं त्यामुळे आता स्वप्नीलला संपवायला असे आधुनिक हत्यारच कामाला येणार होत.....ज्यूलीने पिस्तुल स्वप्नीलच्या दिशेने रोखलं.....स्वप्नील शांत उभा होता.....मागून सर थॉमस यांच्या कवटीच्या दातांचा आवाज सुरू होता.....त्यावरून तर ज्यूलीला कोणता तरी आदेश देत होते....ज्यूलीने पिस्तूलाचा चाप दाबला पण बंदुकीतून गोळी सुटायच्या आत स्वप्नीलने पूर्ण ताकतीने एक एक लाल भडक तप्त असा छोटा खडा तिच्या अंगावर फेकला......तिकडून ज्यूलीची गोळी सुटली होती पण काही अंतरावर हवेतच स्थिर झाली होती....ज्यूली देखील एखाद्या दगडी पुतळ्याप्रमाणे जागेवरच गोठली होती.....तिला त्या अवस्थेत बघून स्वप्नील आपल्या एका पायाने लंगडत लंगडत तिच्याजवळ येत होता.....स्वप्नील त्या हवेतच स्थिर झालेल्या गोळीकडे बघत बघत लंगडत तिच्या समोर पोहोचला...त्या जादुई मंत्रीत खड्याने आपलं काम केलं होतं....ज्यूली जागेवरच गोठली होती...आतापर्यंत त्याच्या अंगावरचे सगळे घाव भरून गेले होते.....स्वप्नीलने जागेवरच गोठलेल्या ज्यूलीच्या गालावरून ओठावरून हात फिरवायला सुरू केले

"उफफ्फ काय दिसतेस तू.......पण मला माहित आहे हे सगळं नकली आहे....आतून तू 100 वर्ष्याच्या पुढची आहेस....सगळं काही बनावट.....वरून सुंदर दिसणारी तू...आतून तू एखादी कृश विद्रुप अशी चेटकीण असशील.... "

स्वप्नीलने ज्यूलीच्या कपाळावर बोट ठेवले आपले डोळे बंद केले....जणू तो ज्यूलीचा इतिहास तपासात होता.....

"आतापर्यंत तू 148 पुरुषांना आपलं शिकार बनवलं आहेस.....त्याचा देह त्यांच्या आत्म्याची ताकत आपल्यात ओढून चिरतरुण राहिली आहेस....आता तुला अमर व्हायचं आहे...म्हणून तू ह्या थॉमस अँडरसनला जिवंत करत आहेस त्याच्या विद्या शिकण्यासाठी.......गुड.....पण आता ते शक्य नाही कारण सगळ्यात मोठा शिकारी आता इथे आला आहे.....तुमच्या थॉमसला विचारा मी कोण आहे.....वास्तविक.....तू माझी नाही. मी तुझी शिकार करत होतो....कित्येक दिवस मी एका ताकतवान शक्तीच्या शोधात होतो....माझ्या मंत्र विद्येने तुला कधीच हेरलं होतं.....आणि तुझा आणि थॉमसचा काही संबंध आहे हे माझ्या विद्येने जेव्हा लक्षात आलं तेव्हा तू जेव्हा पुण्याच्या एका ब्युटी पार्लर मध्ये आली होतीस तेव्हाच मीच तुझ्या मनात माझ्याबद्दल आकर्षण निर्माण केलं.....आणि आज मी इथे आहे.....तुम्ही हे ट्रान्ससेलव्हेनियाचे घर आपल्या जादुई ताकतीने सोबत घेऊन फिरता कुठेही ह्या पूर्ण घराबरोबर स्थलांतर करता ज्याचा पत्ता माझ्या सारख्या अघोरीला सुद्धा सगळी ताकत लावून लागत नाही...कमाल आहे..हीच विद्या मला शिकायची होती....पण आता त्याची काही गरज नाही...तुझ्या देहाबरोबर ही सगळी विद्या आता माझी होईल.....आता ह्या शापित घराचा नवीन मालक मी होईन......आता तुझी वेळ आलीय ह्या घराच्या कागदपत्रावर सही करायची...आणि इथून कायमची जायची"

अस बोलून स्वप्नीलने तिची खाली झुकलेली हनुवटी वर केली.....तो तिच्या डोळ्यात बघून लागला...त्याच्या तोंडून काहीसे अघोरी मंत्र निघू लागले..स्वप्नीलचे डोळे लालसर होऊ लागले......डोळ्यातून काहीसा हिरवट धूर निघू लागला......तिकडे ज्युलिच्या देहातून धूर निघू लागला.....तीच अंग गरम होऊन पेट घेऊ लागलं.....त्या पेटत्या आगीचा सगळा धूर स्वप्नीलच्या आ केलेल्या तोंडात जाऊ लागला....तिच्या शरीराने पूर्णपणे पेट घेतला होता.....तिच्या शरीराची राख होत होती.....खाली पसरत होती....एखादा कागद पेटवा तसा तिचा देह पेटून खाक होत होता......अनेकांचे देह खाऊन बसलेली ती....तिचा देह धुररूपी खाताना स्वप्नीलचे डोळे जळजळत होते......पण चेहऱ्यावर एक स्मितहास्य होते ज्युलिच्या अनेक विद्या तो आत्मसात करून बसला होता......धूर वेगाने स्वप्नीलच्या तोंडात जात होता खाली ज्युलिची राख पडत होती.....अखेर राखेचा एक ढीग आणि त्यावर ज्युलिची कवटी पडली होती...स्वप्नीलने डोळे बंद केले....एक अद्भुत ताकत त्याच्या अंगात संचारली आहे असं वाटत होतं...ह्या अमाप ताकतीमुळे त्याचा तोडलेला पायही परत उगवला होता....नवीन पाय झटकून..तो आता बाजूच्या सोफ्यावर बसला आणि एक कुस्सीत स्मितहास्य करत अंगावर वेगवेगळे मानवी अवयव शिवलेल्या थॉमसकडे बघू लागला....स्वप्नीलने खिडकी मधून बाहेर बघितलं.....चंद्रग्रहण सुरू झालं होतं....आकाश जवळपास लालभडक झालं होतं.....ह्या रक्त चंद्रग्रहणाची वाट अनेक अघोरी लोक करत असायचे......आता त्या भयानक खोलीत दोघेच होते......स्वप्नील चंद्र पूर्ण लाल होण्याची वाट बघत होता......सर थॉमसच्या कवटीत बसवलेले निळे डोळे भेदरल्यासारखे वाटत होते......स्वप्नील समोरच बसला होता

"थॉमस अँडरसन.......वुडू विद्येचा बेताज बादशाह.....तू 17 व्या शतकात एका राजाला आपल्या जाळ्यात ओढून आफ्रिकेत जो नरसंहार घडवला होतास तशी हिंसा आजपर्यंत कोणीच घडवली नसेल....1868 साली मी भुकेने व्याकुळ होऊन जेव्हा आफ्रिकेत आलो तेव्हा तुझ्या क्रूरतेचे अनेक किस्से मी ऐकले होते....तुझा देह खाऊनच मी आतापर्यंत जिवंत आहे....खरच तू खूप ताकतवान आहेस... तेव्हा पण अशीच पोर्णिमेचे ग्रहण होते....काही मिनिटात मी तुला राख केलं होतं.....त्यामुळे जास्त ओळख नाही झाली.......माझं वय तस 1200 वर्षे आहे..आधीच नाव विनायक होतं...आमच्या मठात दैवी विद्येचा वापर करून त्याला स्वतःच्या स्वार्थासाठी अघोरी विद्येत रूपांतरित करणारा मी..खूप स्वार्थी होतो....मी राक्षसी साधना करत आहे हे माझ्या गुरूंना कळलं..तेव्हा माझ्या गुरूंनी मला मठातून बेदखल केलं.....पण अमाप विद्या....आणि अमर्यादित आयुष्य जगण्याची चटक लागलेला मी.....अघोरी साधना करू लागलो.....त्यात थोडं फार यश मिळवल्यानंतर पूर्ण मठाला राख करून सैतानाला खुश केलं..माझ्याच गुरूंना मारून टाकलं....अप्रतिम अनुभव असतो तो....आपल्याच लोकांना ठार करणे त्यांची विद्या आपल्यात ओढून घेणे.....खरोखर अमर्यादित जीवन खूप सुंदर असत....तू आणि मी त्याच अमर्यादित आयुष्यासाठी लोकांचे जीव घेत असतो....हा अनुभव दोघांनाही आहे.....पण तू सामान्य लोकांची शिकार करतो आणि मी तुझ्या सारख्या शिकार्याची......तुमच्यासारख्या क्रूर आत्मा मला निरोगी दीर्घायुष्य देतात......."

आपला शब्द थांबवत स्वप्नीलने आकाशाकडे बघितलं आकाश पूर्ण लाल झालं होतं.....रक्तचंद्रग्रहण सुरू झालं होतं.....लाल उजेड थॉमसच्या देहावर पडला होता......थॉमसच्या गळ्याभोवती ज्या निळ्या रंगाचा वनस्पती लावल्या होत्या त्या विरघळत होत्या थॉमसच्या अंगात शिरत होत्या.....थॉमसचा देह मानवी होत होता.....लालचंद्राच्या प्रकाशाने प्रत्येक अवयवात त्या राखेच्या देहात जीव येत होता....त्याचं शरीर आकार घेत होत.....कवटी भोवती मास गोळा होऊन चेहरा आकार घेत होता....थॉमसच्या अंगाला बांधलेल्या निळ्या वनस्पती लाल चंद्राच्या उजेडाने आपलं काम करत होत्या.....थॉमसच्या देहाला आकार देत होत्या......थॉमसच्या तोंडून किंचाळी निघत होती.....राखेचे रूपांतर एका देहात होत होते....ज्यूलीने जोडलेले बलदंड हात,छाती ह्यामुळे थॉमस एक धिप्पाड आणि आकर्षक देह वाटत होता....स्वप्नीलचा एक पाय तो ही आकर्षक वाटत होता.....नवीन मिळालेला देह थोडा अशक्त होता.....एकच पाय असल्याने आणि अंगात अशक्तपणा आल्यामुळे थॉमस खाली कोसळला.....मानवी शरीरात थॉमसचा प्रवेश झाला होता....स्वप्नील थॉमस जवळ गेला त्याच्याकडे बघून म्हणाला

"पूर्वी जसा होतास तसाच आहेत......अमर्याद अमर आयुष्य खरच कमाल आहे....मला दिसतंय माझं आयुष्य फक्त 80 वर्षे राहील आहे पण आज तुझ्या शक्तीने ते 580 होईल....मानवाची उत्क्रांत त्याची बदलत चाललेली सुखी जीवनपद्धती मला जगता येईल.....आणि......"

पुढे काही बोलायच्या आधी थॉमसने सर्व ताकतीने बाजूला पडलेला एक चाकू घेऊन स्वप्नीलच्या कवटीतून आरपार घुसवला होता.....प्रश्नार्थक नजरेने तो स्वप्नीलकडे बघत होता.....तो स्तब्ध उभा होता डोक्यातून रक्त वाहत होत.....थॉमस स्वप्नीलकडे बघत होता....स्वप्नीलने थॉमसचा हात घट्ट पकडला.....हाताची पकड मजबूत होती त्यामुळे अशक्त थॉमसला ती पकड सोडवता आली नाही.....स्वप्नीलने हसत हसत तो चाकू आपल्या डोक्यातून ओढून काढला.....रक्ताची चिळकांडी उडत होती

"थॉमस.....मला नाही रे वेदना होत...मी माणूसच नाही उरलो आता..तुला मी लढायला पूर्ण संधी दिली असती पण मी हे आता करू शकत नाही....हे ग्रहण संपायला फक्त 5 मिनिटे बाकी आहेत.....आणि तुला माझ्यात घेतलं तर मी माझं अमर्याद जीवन जगू शकेन.....आणि धन्यवाद बरं का....तू इथे आलास आणि मला अजून 200 वर्षे तरी आयुष्य देऊन गेलास"

स्वप्नीलचे डोळे परत लाल झाले....ओठांची हालचाल सुरू झाली.....कसले तरी मंत्र तो पापणी न मिटता म्हणू लागला.....चंद्र आपला लाल रंग सोडत होता.....ग्रहण संपत होतं.....स्वप्नीलने डोळे मोठे केले....सर थॉमस तडफडू लागला...पण स्वप्नीलच्या घट्ट मजबूत पकडीमुळे त्याला हलता येत नव्हते.....त्याच्या नग्न अंगातून धूर निघू लागला.....आग पेटत चालली होती...थॉमसच अंग लाल होऊन करपू लागलं होतं.....निघणारा धूर आणि थॉमसने गिळंकृत केलेली सगळी ताकत स्वप्नीलच्या तोंडात जात होती......काही क्षणात थॉमस ची राख झाली.....अमाप ताकत आणि ऊर्जा आपल्या शरीरात खेचून स्वप्नील धापा टाकू लागला....अनेक काळ्या वुडू विद्या डोक्यात घुमत होत्या....त्या विद्याना नवीन घर मिळालं होतं.....स्वप्नीलचं डोकं जड होऊन दुखत होतं.....काही वेळातच तो सामान्य झाला.....त्या कुबट कुजक्या खोलीतून बाहेर आला....आता एक मोठं अमाप आयुष्य आणि ही मोठी सुंदर आलिशान हवेली.....आज त्याने खूप मोठा हात मारला होता.....त्या अलिशान हवेलीचा प्रत्येक कोपरा न्याहाळत होता....चेहऱ्यावरचे स्मितहास्य काही केल्या कमी होत नव्हते....अचानक त्याच्या मोबाईलची रिंग वाजली

"हॅलो स्वप्नील.....सावंत सर बोलतोय.....उद्या आपण प्रॅक्टिस साठी लवकर जायचं आहे लक्षात आहे ना??"

"ओहहह....सॉरी.....हा ज्याचा मोबाईल आहे त्याचा आताच अपघात झाला आहे....बॉडीचा चेंदामेंदा झाला आहे....तो ह्या जगात नाही आता...तुमचा स्वप्नील"

"क...क...काय??.....कुठे.....कुठे झालाय स्वप्नीलचा अपघात?? तुम्ही कोण बोलताय??"

"मी एक वाटसरू आहे...हायवे नंबर 17 वर हा अपघात झाला आहे.....माझं माझं नाव"

ह्या आलिशान हवेलीत विनायक उर्फ स्वप्नील एक राजेशाही आयुष्य जगणार होता....नवीन आयुष्याला सुरवात करणार होता.....नाव सुद्धा नवीन....

"माझं नाव ..स...सर्वेश....."

अस बोलून त्याने मोबाईल आपटून फोडून दिला....आता रूप बदलणारी...चिरतारुण्य राहणारी वुडू विद्या त्याला ज्यूली आणि थॉमस कडून आत्मसात झाली होती....त्यातल्या एका वुडू विद्येचे मंत्र तो पुटपूटु लागला....त्याने डोळे अर्धवट बंद करून काहीसे मंत्र म्हंटले....त्याची त्वचा काहीशी लूज पडू लागली....त्या त्वचेला तो आपल्या अंगावरून ओढून काढू लागला....साप आपली कात टाकून ज्याप्रमाणे आपल्या सगळ्या व्याधी दूर करतो त्याप्रमाणे स्वप्नील आपली त्वचा ओढून काढू लागला......कागद फाडल्याप्रमाणे ती त्वचा फाटून आत एका वेगळ्याच रंगाची त्वचा दिसत होती....त्याने आरश्यात बघितलं....पूर्णपणे वेगळं रूप....अगदी सुंदर...जशी ज्यूली होती तसाच काहीसा सुंदर आणि राजस स्वप्नील उर्फ सर्वेश दिसू लागला.....एक नवीन आयुष्याला सुरवात करायची होती एका नव्या जागेत...तो हॉल मध्ये उभा होता...अंगावरची त्वचा काढून टाकल्यामुळे त्याच्या अंगावर कपडे नव्हते...तो एका कोपऱ्यात गेला...ज्यूलीच्या त्या शिलाईमशीन जवळ....ज्यूलीच्या सगळ्या विद्या आता त्याला आत्मसात होत्या...अगदी तिच्याप्रमाणे टेलरकाम सुद्धा.....त्याने आधी आपल्यासाठी छानशी पॅन्ट शिवून घेतली.... अंगावर ज्यूलीने सर थॉमस साठी शिवलेला कोट चढवला..आणि ही आलिशान हवेली मालकाच्या इच्छेने कुठेही स्थलांतरित होते हे स्वप्नीलला माहीत होते....त्याने परत डोळे बंद केले आणि ह्या आलिशान हवेलीला स्थलांतरणाचा आदेश दिला.............(समाप्त)

लेखन :- शशांक सुर्वे

पहिल्या भागाची लिंक 

https://marathighoststories.blogspot.com/2022/09/blog-post.html

शिकार भाग क्र - १- लेखन :- शशांक सुर्वे

2023-01-16T19:21:00.004-08:00

शिकार

भाग क्र - १  

लेखन :- शशांक सुर्वे

प्रेम म्हणजे स्वार्थ...पैसा तिथे प्रेम...भिन्नलिंगी शारीरिक आकर्षणाचा दिलेलं गोंडस नाव म्हणजे प्रेम....अश्या काही व्याख्या घेऊन स्वप्नील आपलं आयुष्य जगत होता....तो तसा अनाथ मुलगा होता....पुण्यात आला आणि इथलाच झाला....सकाळचे कॉलेज दुपारचे काम त्या कामातून मिळणाऱ्या पैशातून "एकटा जीव सदाशिव" जगत होता....लग्नाचं वय झालं होतं पण इच्छा मात्र नव्हती....आधीपासून लाजाळू असलेला स्वप्नील....कॉलेजमधल्या मुलींशी मान वर करून बोलायचं धाडस अजून एकवटू शकला नव्हता...आपलं शिक्षण आणि आपला खेळ....ह्या वयात कॉलेजमधली मुलं इकडे तिकडे भटकत होती...व्यसन करत फिरत होती त्या वयात स्वप्नील राज्यस्तरीय धावपटू होता....अनेक राज्यस्तरीय स्पर्धा जिंकून त्याने नाव कमवलं होतं....स्वप्नील तसा खूपच व्यवहारी मुलगा होता मनाने विचार करण्यापेक्षा जी वस्तुस्थिती आहे ती स्वीकारण्यात तो धन्यता मानत होता...आणि प्रेम आणि प्रेयसी ह्या गणिताचे उत्तर त्याने अमाप पैसा अस काढलं होतं...

"जीसके पास पैसा है लोग उसी से पूछते भाई तू कैसा है" 

हे साधं सरळ सूत्र घेऊन तो जगत होता....राज्यस्तरीय खेळात नाव कमवून नंतर आर्मी जॉईन करायची हे स्वप्न उराशी बाळगून त्याचे प्रयत्न चालू होते....राज्यस्तरीय खेळाडू आणि आपलं आर्मीच स्वप्न ह्यात आता फक्त थोडंच अंतर बाकी होत.....तो यशस्वी होणारच होता पण अचानक त्याच्या आयुष्यात ती आली.....आता स्त्री जातीविषयी त्याने जे भाकीत केले होते की स्त्री हि फक्त यशस्वी पुरुषामागे असते किंवा पैश्याच्या मागे धावते...ह्या एक एक समज आणि गैरसमजाला ज्यूली अक्षरशः सुरुंग लावून नेस्तनाबूत करत होती.....आपण सात जन्माचे फाटके आहोत...आपल्या आयुष्यात कसलं आलंय प्रेम??.....अस बोलून प्रेमाला साफ झिडकरलेल्या स्वप्नीलला ज्यूली प्रेमाची एक एक पायरी चढवत होती.....आणि स्वप्नील सुद्धा तिला पूर्णपणे समर्पित होऊन तिची प्रत्येक गोष्ट आदराने ऐकत होता....थोडाफार आहारीही गेला होता

ज्यूली ही स्वप्नीलला कधीही भेटली नव्हती....समोरासमोरच्या बागेत किंवा निवांत कोपऱ्यातल्या ह्या जुनाट भेटी आधुनिक इन्स्टग्राम सारख्या आधुनिक app ने जणू काही गिळंकृतच केल्या आहेत..... हे पण दोघे भेटले ते इन्स्टग्रामवरच....ज्यूलीला स्पोर्ट्स खूप आवडायचे आणि स्वप्नील ह्या क्षेत्रातला हिरो होता....इन्स्टग्राम वर चॅट त्यातून झालेल्या ओळखी पुढे पुढे घट्ट आणि विश्वासू होऊ लागल्या....स्वप्नील ज्यूलीला भेटून जणू हवेतच होता.......julie_666 ही तिची id होती.....तिने पुढाकार घेतला होता आणि प्रथम hii ही तिच्याकडून होतं..मुलीकडून पहिला मेसेज स्वप्नीलला न पटण्यासारखा होता....फेक id असेल वैगेरे तर्क त्याने लावला होता....पण त्याचा टाईमपास मात्र होत होता..ज्यूली कडून लडिवाळ शब्दांचा जो प्रवाह तिने काढला होता त्यात वाहवत जाण्याखेरीज स्वप्नीलला पर्याय नव्हता...एखादी मुलगी का पुढाकार घेत आहे अश्या क्षुल्लक गोष्टी विचार करण्याचा त्याला वेळ नव्हता.....ज्यूली कमालीची सुंदर आणि तितकीच मादक होती....तिचा देह जणू स्वर्गनिर्मितच होता.....अशी मुलगी स्वप्नील सारख्या अनाथ फाटक्या मुलाच्या प्रेमात पडणे म्हणजे दोन परस्पर विरोधी टोके एकत्र जोडण्यासारखे होते पण ते शक्य झाले होते......तिला स्वप्नील मधला स्पोर्ट्समन आवडला होता आणि स्वप्नीलला अख्खीच्या अख्खी ती.... ज्यूली एखाद्या सुंदर फॉरेनरप्रमाणे दिसत होती....गोल चेहरा....सोनेरी कंबरेपर्यंत पसरलेले केस...अस संमोहित करणारे सौन्दर्य कदाचित ह्या जगातील नसावच...एक गूढ हास्य...भेदक नजर...डोळ्यात आणि डोक्यात गूढ गोष्टी साठवून ठेवलेली ज्यूली कधी कधी असबंध बोलायची कधी कोणत्यातरी वेगळ्याच भाषेत गाणं गुणगुणयाची पण हे सगळं स्वप्नीलला कधीच खटकलं नाही.... कारण ती त्या मादक देहाची मालकीण होती जीचा गुलाम होण्यासाठी लाखो तरुणांची रांग लागली असती....पण आता हा गुलामीचा मान स्वप्नीलला मिळाला होता....दोघांचा रोज  रात्री व्हिडिओ कॉल व्हायचा .....ती बोलता बोलता आपला टीशर्ट काढून आपल्या आखीव रेखीव देहाचे दर्शन स्वप्नीलला घडवत होती आणि परतफेड म्हणून ती स्वप्नीलला आपल्या तगड्या मांड्या आणि रनिंग करून बनलेले घटिव पायाचे फोटो मागायची....तिची ही मागणी स्वप्नीलला विचित्र वाटत असे.....मुली कशावर फिदा होतील काही सांगता येत नाही.....रनिंग करून फुगलेल्या त्याच्या पिंडर्या आणि त्यावरच्या फुगलेल्या नसांची तारीफ ज्यूली सतत करत असे....तिची नजर सतत स्वप्नीलच्या पायावर खिळली असायची तो सुद्धा वर्कआऊट करून आल्यावर आपल्या तगड्या मांड्या तिला दाखवत असे आणि रात्री ती सुद्धा त्याच्याशी टॉपलेस व्हिडिओ चॅट करत असे...हे विश्वासाचं नातं असच बहरत जावावे असे स्वप्नीलला वाटत होते.....तो ज्युलीला जराही नाराज करत नव्हता....ती जे सांगेल ते ऐकत होता....कारण तिच्याही काही छोट्या छोट्या इच्छा असायच्या ज्या स्वप्नील पूर्ण करू शकत होता...पण ज्युलीचे बोलणे आणि वागणे काहीसे गूढ होते....चेहऱ्यावर खोटं हसू....डोळ्यात काहीसे स्वार्थी भाव....तिच्या डोळ्यात स्वप्नील विषयी जराही प्रेम नव्हतं.....तिच्या पाठीवर एक मोठासा टॅटू होता उजवा हात पूर्ण टॅटूने भरला होता काहीसे विचित्र आकाराचे टॅटू होते.....ती एक नॉर्मल मुलगी वाटतच नव्हती....तिच्या निळ्याशार डोळ्यात अनेक गूढ होते पण स्वप्नील तिच्या आहारी गेला होता.....तो रविवारची आतुरतेने वाट बघत असायचा

रविवारी ज्युली तिच्या घराच्या बाहेर गार्डनमध्ये यायची....एक शेकोटी पेटवायची....बाजूला एक बुजगावणे त्या शेकोटीच्या उजेडात कमालीचे भयानक वाटायचे....त्या बुजगवण्याला बकऱ्याची कवटी लावली असायची.....त्या बुजगावण्याच्या गळ्यात काही हिरव्या,लाल बाटल्यांची माळ लटकत असायची.... ज्यूलीचे ते गार्डन कमालीचे गूढ असायचे आजूबाजूला त्या शेकोटीच्या उजेडाखेरिज दुसऱ्या कश्याही प्रकाशमान गोष्टीचा लवलेश नसायचा....दूर दूर फक्त आणि फक्त अंधार अंधार आणि फक्त अंधार असायचा....त्या शेकोटीचा जो उजेड तोच....बाकी सर्व अंधाराने गिळून टाकल्या सारखं होतं..हे असं काळोखी वातावरण नक्कीच शहरातलं नसावं.....ह्या अंधारात त्या बकऱ्याच्या कवटीच्या बुजगावण्या समोर ज्युली काहीशी ध्यान मुद्रेत उभी असायची तिची फक्त मान एका विशिष्ठ गतीने गोल गोल फिरायची तिच्या तोंडून काहीशे विचित्र मंत्र बाहेर पडत असायचे....ज्यूली समोरच्या दगडावर मोबाईल ठेवून स्वप्नीलला हा सगळा प्रकार लाईव्ह दाखवत होती हा सगळा प्रकार कमालीचा अनोळखी असायचा.....हा सगळा ज्युलिचा धार्मिक आस्थेचा भाग होता अस तीनेच सांगितलं होतं..हा सगळा भाग स्वप्नीलला आवडायचा कारण हे सगळं करत असताना ज्यूली पूर्णपणे नग्न असायची.....त्या शेकोटीच्या आगीत तीच गोरं अंग सोनेरी दिसत होतं.....हाच प्रकार स्वप्नीलला प्रचंड आवडायचा.....15 मिनिटे त्या विचित्र मंत्रात आपली मान फिरवल्यानंतर ज्यूली एक विशिष्ट नृत्य करत असायची शेकोटी भोवती पूर्णपणे नग्न होऊन किंचाळत नाचत असायची.....सोनं वितळवून एखाद्या सुंदर स्त्रीच्या साच्यात ओतावे आणि त्यात जीव येऊन ती आपल्या समोर नाचावी अशी ती काहीशी होती.....तिची आखीवरेखीव काया सुंदर बांधा लांब केस ह्या सगळ्या नैसर्गिक देणगीला तो डान्स सूट होत नव्हता.....काहीसा राक्षसी वाटत होता....ज्यूली अगदी त्वेषाने किंचाळत नाचत असायची.....काही मिनिटातच घामाने तिचं पूर्ण अंग आणि केस भिजून जायचे....त्याच क्षणाची स्वप्नील वाट बघत असायचा तिच्या त्या सुंदर सोनेरी देहावरून ओघळणारा घाम तिची सुंदरता अजून वाढवत होता....तिचं घामाने भिजलेलं नग्न शरीर बघून स्वप्नील भान हरपून जायचा....त्या शेकोटी बरोबर स्वप्नीलची कामाग्नी सुद्धा भडकायची....ते राक्षसी नृत्य त्याला एखाद्या अप्सरेच्या नृत्याप्रमाणे वाटायचं....तासभर तो हरवून जायचा....तिच्या संमोहनात अजून आहारी जायचा.....तासभर नाचून झाल्यावर ती 5 फूट भडकलेली आग ज्यूली एक फुंकर मारून कशी विझवते? हे विचायचे भान ही त्याला नसायचे...एक प्रकारे तिने स्वप्नीलला काबीज केलं होतं....हे व्यसन आपल्याला कुठे घेऊन जाणार ह्याची स्वप्नीलला कल्पना नव्हती

त्या दिवशी स्वप्नील कमालीचा खुश होता....सकाळीच ज्यूलीचा इन्स्टग्राम वर मेसेज बघितला....आज ती भेटायला बोलावत होती....स्वप्नील अगदी हवेत होता ज्या क्षणाची आपण आतुरतेने वाट बघत होतो तोच क्षण आज आला होता.....तिने तिच्या बंगल्याच गुगल लोकेशन स्वप्नीलला सेंड केलं होतं....ते गुगल लोकेशन आणि पत्ता बघून स्वप्नीलचे डोळे थोडे विस्फारले.....कालसर्प जंगल नावाप्रमाणे काळ होतं.....तिथे आढळणाऱ्या विविध जातीच्या सर्पामुळे ते जंगल सामान्य लोकांच्यासाठी निषिद्ध होतं....भारतातील अनेक विषारी जातीच्या सर्पाचा तिथे वावर होता त्यामुळे अगदी पुरातन काळापासून हे जंगल सर्पांचे स्थान म्हणून कालसर्प जंगल म्हणून ओळखले जाई....अजूनही इथे मानवी वावर कमीच होता....कालसर्प जंगलाचे नाव वाचून स्वप्नील ज्यूलीच्या धुंदीतून बाहेर आला

"इथे ह्या भयाण जंगलात राहते ती??"

मनाला प्रश्न पडला.....त्या जंगलाबद्दल स्वप्नील ऐकून होता.....काही व्हिडिओ त्याने बघितले होते...झाडावर लटकणारे विषारी साप भयानक वाटत होते....ज्यूली ह्या जंगलाजवळ राहते ही गोष्ट स्वप्नीलला न पटणारी होती...म्हणून त्याने त्या जंगलाचा पुर्ण सॅटेलाईट व्हीव बघितला....मानवी हस्तक्षेप दाखवणारे कोणतेही बांधकाम त्या जंगलाजवळ दिसत नव्हते.....मग हा पत्ता?? 

एक तरुणी जीचे वागणे,हावभाव सगळं गूढ आहे ती काहीही करू शकते किंवा तिचा हेतू वाईट असू शकतो असे काहीसे विचार स्वप्नीलच्या मनाला स्पर्शही केले नाहीत कारण ज्या मुलीची सुंदर काया आपण फक्त मोबाईल मध्ये बघत होतो ती आता प्रत्यक्षात बघायला मिळणार होती कदाचित ती कायमची स्वप्नीलची होणार होती तिने कॉल वर तस बोललं होतं तीच गूढ भाषा

"ऑनलाइन ही आपली शेवटची भेट असेल उद्या पासून तू माझा असशील"

बोलताना ज्यूलीचे शब्द गूढ होते पण ते समजणे किंवा समजून घेणे स्वप्नील आवश्यक समजत नव्हता....तो कधीच तिच्यावर मोहित झाला होता त्यामुळे त्याने कालसर्प जंगलात जायचं ठरवलं.....350 km प्रवास करायचा होता.....त्यामुळे तो सकाळीच बाईक वरून निघाला.....त्याच्या डोळ्यासमोर ती घामाने भिजलेली सोनेरी अंगाची ज्यूली दिसत होती....त्याची बाईक सुसाट सुटली होती.....अखेर तो कालसर्प जंगलाजवळ पोहोचला.....कालसर्प जंगलाला मानवी हस्तक्षेप नव्हताच कारण त्या जंगलाची रक्षा तिथले विषारी सर्प करत असत....झाडावर,झुडपात त्यांचा मुक्त वावर असायचा....तिथे जाणं म्हणजे परत यायची शाश्वती नव्हती पण म्हणतात ना " कामातुरा न भयम न लज्जा" ह्यातला भय हा प्रकार स्वप्नील साठी दुय्यम होता कारण त्याला काहीही करून ज्यूलीला भेटायचं होतं....त्यामुळेच तर तो कालसर्प जंगलाच्या हद्दीजवळ पोहोचला होता.....पौर्णिमा होती चंद्रप्रकाशात सर्व स्वच्छ दिसत होतं.....एका टेकडीवर स्वप्नील उभा होता आणि नावाप्रमाणे कालसर्प जंगल एका अजगरासारखं सुस्त आणि अक्राळविक्राळ पसरलं होती.....स्वप्नीलने मोबाईल हातात घेतला ज्युलिने जे लोकेशन पाठवलं होतं ते फक्त अर्धा किलोमीटर अंतरावर दाखवत होतं.....आता हे एकच माध्यम त्याला ज्यूली पर्यंत पोहोचवणारे होतं.....स्वप्नील ने हातात मोबाईल धरला आणि मॅप जिथे दिशा दाखवेल त्या दिशेने चालू लागला....भयाण शांतता होती त्यात उन्हाळ्यात पानांची पडझड झाली होती त्यातून चालताना विशिष्ट कर्रर्रर्रर्रर्रर्र कर्रर्रर्रर्रर्रर्र आवाज शांतता भंग करत होता....प्रत्येक पावलानिशी स्वप्नील थबकायचा मोबाईलची टॉर्च मारून पुढच्या जमिनीचा अंदाज घ्यायचा......इथे प्रत्येक झाडांवर सापांचे वास्तव्य आहे ही गोष्ट त्याला ऐकीव होती आणि विश्वास ठेवणे भाग होते....एक मंद धुरकट वातावरण बनले होते धूर सगळ्या हवेत पसरला होता पण जसजसा स्वप्नील पुढे येईल तसा त्याला वाट दाखवत होता.....एक गडद करडे वातावरण तयार झाले होते स्वप्नीलला वाट करून मागे हटत होते.....स्वप्नील आजूबाजूला बघत चालला होता जरासा आवाज झाला तरी दचकायचा कारण कधीही न बघितलेला मनुष्य प्राणी बघून ते साप आपली जागा सोडत होते पण स्वप्नील जवळ येत नव्हते....चंद्राच्या अंधुक प्रकाशात थंडगार वाऱ्यात स्वप्नीलला दरदरून घाम फुटला होता....त्याची नजर सारखी मोबाईल मध्ये जात होती ज्यूलीने पाठवलेलं लोकेशन फक्त काहीच अंतरावर होतं....पण समोरचं काहीच दिसत नव्हतं ते अंधारातील धुके फक्त काही फूट अंतरावरचेच दाखवत होते....समोर फक्त आणि फक्त आकार बदलणारा धूर पसरला होता.....पानांची सळसळ सोबत पायातून काहीतरी गेल्याचे भास ह्या सगळ्या भयाण वातावरणात स्वप्निल काही काळ डोळे बंद करून चालत होता.....अचानक ती सळसळ थांबली....स्वप्नीलचे थरथरते हात शांत झाले.....टाइमट्रॅव्हल ह्या प्रकरासारखे काहीसे त्याला वाटत होते....एखादा मनुष्य एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी अचानक पोहोचावा तसा स्वप्नील त्या भयाण कालसर्प जंगलातून एका मोठ्या दगडी हवेली समोर उभा होता....समोर अक्राळविक्राळ पसरलेली एखाद्या अवाढव्य दगडी राक्षसासारखी ती हवेली बघून स्वप्नील थक्क झाला त्याने मागे वळून बघितलं....ठराविक अंतरावर तो पांढरा धूर विशिष्ट पद्धतीने हलत उभा होता....स्वप्नीलच्या चेहऱ्यावर ती हवेली बघून थोडं स्मितहास्य फुललं....ह्या महालाच्या राजकुमारीची त्याच्याशी भेट होणार होती....तो पुढे पुढे जाऊ लागला....थबकत्या पावलांनी वेग पकडला होता स्वप्नील त्या भव्य वास्तुकडे बघत होता हे अस बांधकाम त्याने आजवर बघितलं नव्हतं....मुळात हे जुनं बांधकाम भारत स्थापत्यकलेप्रमाणे नव्हतंच.....अस बांधकाम परदेशात म्हणजे रोम सारख्या प्राचीन देशात शेकडो वर्षांपूर्वी बांधून घेतलं जायचं.....पण काय फरक पडणार होता....स्वप्नीलला तर ज्यूलीला भेटायचं होतं तिच्या सुंदर देहाला आपल्या बाहुपाशात ओढायचं होतं....तस तिने प्रॉमिस केलं होतं....स्वप्नील त्या भव्य वास्तूच्या गेटजवळ पोहोचला..आत मंद लाईट्स लागल्या होत्या....काही स्ट्रीट लाईट्स ही दिसत होत्या...त्यामुळे ती भव्य वास्तू उजळून निघाली होती..गेट उघडे होते...स्वप्नीलचे लक्ष बाजूला गेले त्या हवेलीच्या दगडी भिंतीच्या बाहेर मिठाने एक रिंगण आखले होते त्या भव्य वास्तूला त्या मिठाच्या गोल रिंगणात घेतले होते फक्त त्या गेटच्या आत जायच्या जागेवर मीठ नव्हते.....स्वप्नील परत थक्क झाला....."असेल काहीतरी किड्या मुंग्यापासून वाचायचे उपाय" अशी त्या मिठाच्या रिंगणाकडे बघत आपली समजूत घालून स्वप्नील आत शिरला.....

ठक ठक ठक ठक

त्या हिरव्यागार गार्डन मधून आवाज येत होता....स्वप्नीलचं लक्ष त्या गार्डनच्या उजव्या बाजूला गेलं....एक धिप्पाड निग्रो हातात मोठी कुर्हाड घेऊन लाकडं तोडत होता.....धिप्पाड 7 फुटी देह हातात मोठ्या पातीची कुर्हाड घेऊन स्वप्नील कडे बघत सर्व ताकतीनिशी लाकूड फोडत होता....त्याची ती भेदक नजर स्वप्नीलला घाबरवत होती....स्वप्नीलकडे बघत तो हसला त्याचे ते शुभ्र मोठे दात बघून स्वप्नील कमालीचा घाबरला तो अगदी धावतच त्या हवेलीच्या गेट जवळ पोहोचला....त्याने बेल वाजवली तस काही सेकंदात दार उघडलं गेलं.....स्वप्नील आत शिरला.....आणि समोरची भव्यता ते वैभव बघून जागेवरच स्तब्ध झाला.....मंद प्रकाशात सोनेरी वस्तूंची,मोठ्या पोस्टरनी सजलेला तो हॉल एखाद्या श्रीमंत राजघराण्यातील व्यक्तीचा वाटत होता..काहीश्या महागड्या वस्तू किमती सोफे....भिंतीवर शिकार केलेल्या हिंसक प्राण्यांची भुसा भरून ठेवलेली मुंडकी...स्वप्नीलची नजर त्या भल्यामोठ्या चार पाच भित्तिचित्रांवर खिळली....त्या चित्रात दोन व्यक्ती काळा कोट घालून ऐटीत उभे होते...दोघेही निग्रो होते...त्यांची नजर त्या चित्रात क्रूर वाटत होती....बहुधा चित्रकार सुद्धा त्या डोळ्यातील क्रूर भाव कमी करू शकत नव्हता..त्याने आजूबाजूला नजर फिरवली.....हॉलच्या एका कोरपर्यातून कसला तरी आवाज येत होता......स्वप्नीलची नजर त्या आवाजाच्या दिशेने गेली.....तो आवाज त्याला बराचसा परिचित होता....शिलाई मशीनचा आवाज....आता मात्र स्वप्नीलची भिरभिरती नजर स्थिर झाली.....ज्यूली मन लावून काहीतरी शिवत होती.....स्वप्नील तिच्याजवळ पोहोचला पण तिला भानच नव्हतं....ती कसला तरी कोट शिवत होती....तिचं लक्ष नाही हे बघून स्वप्नीलनेच विषय काढला

"काय शिवत आहेस हे???"

ज्युलिने वरती बघितले आणि स्मितहास्य करून उभी राहिली

"ओहो...वेलकम...वेलकम....स्वप्नील...कधी आलात तुम्ही??"

"हे काय आताच....तू काहीतरी शिवत होतीस ह्या मशीन वर....काय आहे हे"

"ओहहह हे??.....कोट आहे हा.....since 1868.....ते येणार आहेत ना...त्याच्यासाठी शिवतेय....त्यांना खूप आवडतो तो कोट"

पुढचा प्रश्न विचारायच्या आतच ज्यूलीने स्वप्नीलच्या पाठीवरून कंबरेत हात घातला आणि त्याला तिथून नेऊ लागली.....त्याला तिने सोफ्यावर बसवलं....आणि त्याला बिलगून ती बसली.....काहीतरी विषय छेडायचा होता म्हणून आपला प्रथम प्रश्न स्वप्नीलने तिच्यासमोर ठेवला

"तू ह्या भयानक ठिकाणी कशी राहतेस??"

ज्यूलीने स्वप्नीलचा हात पकडला

"अरे हे आमचं घर आहे....आम्ही सारखं बदलत असतो....आज इथे तर उद्या तिथे चालूच असत"

अजून एक गूढ .....स्वप्नीलचा चेहरा परत प्रश्नर्थी झाला....त्याला ज्यूलीच्या चेहऱ्यावरील प्रेमळ हावभाव आज काहीसे नकली वाटत होते....ती काय बोलत होती "1868,घर बदलत असतो" वैगेरे वैगेरे ह्या गोष्टी स्वप्नीलच्या समजण्यापलीकडच्या होत्या....काही विचारायच्या आतच ज्यूलीने गार्डनकडे बघितलं

"ऍडम.....ऍडम"

अशी हाक मारली त्याच बरोबर तो धिप्पाड निग्रो आपल्या हातातले काम टाकून सोफ्याजवळ आला....त्या हॉल मधील उजेडात तो अजूनच भयानक वाटत होता....त्याच्या अंगावर अनेक ओरखडे होते.....त्याला बघून ज्यूली म्हणाली

"अरे ऍडम....स्वप्नील साहेब आलेत...आपली वस्तू घेऊन....त्यांना चहा वैगेरे पाजशील की नाही.....वेळ झालीय आपली आता"

ह्या अजून एका गूढ वाक्याने स्वप्नीलच्या भुवया उंचावल्या....पण ज्यूलीने आपला नाजूक हात त्याच्या तगड्या मांडीवर ठेवला....काही क्षण ती त्याच्या मांड्याकडे बघू लागली....तिचा तो नाजूक स्पर्श....स्वप्नील तिच्याकडे बघतच राहिला....

"तू बस मी जरा मूड बनवते तुझा"

अस बोलून तिने स्वप्नीलच्या गालाचे चुंबन घेतले आणि समोरच्या पियानो जवळ जाऊन बसली आणि पियानोच्या पांढऱ्या निळ्या बटणावर आपली बोटे वेगाने फिरवू लागली.....अगदी बेभान होऊन वाजवू लागली....त्या पियानोच्या संगीतात एक वेगळीच लयबद्धता होती एक वेगळं कंपन तयार झालं होतं....आता तो आवाज काहीसा भयानक वाटत होता.....किंचाळीसारखा वाटत होता....काही कळायच्या आत ऍडम तिकडून चहाचा एक कप घेऊन आला....ज्यूलीने स्मितहास्य करत इशारा केला...तिचे डोळे काहीसे गूढ आणि क्रूर बनले होते.....जणू ती स्वप्नीलला डोळ्यांनी आदेश देत होती....स्वप्नील त्या कपातला चहा पिऊ लागला....आता ज्यूली त्वेषाने पियानो वाजवू लागली.....स्वप्नीलचं डोकं गरगरु लागलं...सगळं काही अंधुक दिसू लागलं.....त्याच्या हातातून तो चहाचा कप खाली पडला.....स्वप्नीलचे डोळे हळूहळू बंद झाले.....तो सोफ्यावर बेशुद्ध पडला.....ज्यूलीची बोटं थांबली....बेशुद्ध झालेल्या स्वप्नीलकडे बघून ऍडम आणि ज्यूली एकामेकाकडे बघून स्मितहास्य करू लागले....त्यांच्या चेहऱ्यावर एक वेगळंच समाधान दिसत होतं..............(क्रमशः)

                                     लेखन :- शशांक सुर्वे

Ouija Board ( विजी बोर्ड )

2023-01-16T19:21:00.001-08:00

Ouija Board ( विजी बोर्ड )

रियल हॉन्टेड इंसिडेंट 

मित्रांनो,Ouija board बद्दल सर्वसाधारण तुम्हाला माहिती असेलच.प्लांचेट करण्यासाठी या विजी बोर्ड चा उपयोग केला जातो.
 या विजी बोर्ड गेम द्वारे आत्म्याना आवाहन करून बोलावले जाते व आपल्या मनातील प्रश्नांची उत्तरे विचारली जातात वगैरे वगैरे...

आता या बोर्ड च अजुन एक वैशिष्ट्य आहे ते म्हणजे ज्या कोणी या बोर्ड गेम चा शोध लावला त्याला या बोर्ड च नाव क़ाय ठेवावे हा प्रश्न पडला.

तेव्हा त्यानेच बोर्ड ला याच नाव क़ाय ठेऊ विचारल तेव्हा अचानक बोर्ड वर मूवमेंट सुरु झाली आणि त्या बोर्ड वर असलेले ऍरो अनुक्रमें एक एक शब्दांवर येऊन थांबत होते.
O U I J A यावर थांबुन संकेत देउ लागले पण याचा प्रॉपर अर्थ क़ाय अस त्या इसमाने विचारल असता पुन्हा एरो मूवमेंट झाली आणि तो G O O D L U C K या  शब्दांवर येऊन स्टॉप झाला.

एका स्पिरिट गेम ला डेविल नेच दिलेले हे नाव गूडलक म्हणून आहे.(आता हा गेम खेळताना तुमच लक गुड असणार की bad हे डेविलच ठरवतो हा एक त्यामागे अर्थ आहे)
पण याची स्पेलिंग OUIJA (ओइजा) असल तरी त्याचा उच्चार विजी बोर्ड म्हणूनच केला जातो.

या विजी बोर्ड मुळे स्पेन मधे घड़लेली घटना जी खूप हृदयद्रावक होती..1992 मधे घड़लेली

स्टेफनिया लझारो नावाची ही मुलगी जिच्या कड़े हा विजी बोर्ड होता.ति सतत तो आपल्या बरोबर कॅरी करत असे.
ति 10 वर्षाची असताना तिचे वडील गेले होते म्हणून विजी बोर्ड थ्रू आपल्या वडिलांच्या आत्म्याला         बोलवायच अस तीच्या मनात कित्येक दिवस चालल होत.

ही मुलगी शाळेत जाताना पण तो बोर्ड घेऊन जात असे असच एक दिवस लेक्चर ऑफ होत,बाकी सर्व मूले प्ले ग्राउण्ड़ वर गेली होती आणि ही एकटीच क्लास रूम मधे थांबुन विजी बोर्ड काढून वडिलांच्या स्पिरिट ला कॉन्टैक्ट करू लागली, हळू हळू त्यात मूवमेंट व्हायला लागली पण ऐन वेळेस तिथे क्लास टीचर आली आणि चाललेला तो प्रकार पाहून ति स्टेफनिया जवळ आली आणि तिने रागारागाने तो विजी बोर्ड फाडून फेकून दिला.

हा बोर्ड फाड़त असता त्या क्लासरूम मधे अचानक एक थंड वार्याची झुळूक येऊन एक black फिगर स्टेफनिया च्या मागे दिसू लागली.
स्टेफनिया तो फाटलेला बोर्ड उचलून घरी आली पण त्या दिवसा पासून तीच्या आयुष्यात अत्यंत वाईट गोष्टी घडायला सुरुवात झाली.
ति black फिगर सतत तीच्या भवती घुटमळत असे.

स्टेफनिया च्या वागणूकीत विचित्र बदल झाले होते,तीने स्वतःला च एक रूम मधे बंद करून घेतल होत.शाळेत ही जायच सोडून दिल,
 फॅमिली शी खूप तुटक पणे वागु लागली तर कधी कधी panic होऊन आपल्याच फॅमिलीवर अटैक करू लागली होती तिने दोन वेळा आपल्याच सख्या भावाला जीवानीशी मारण्याचा प्रयत्न केला होता.

स्टेफनिया तीची रूम बंद करून कोणाशी तरी बोलत असे मधेच किंचाळत असे,जोरजोरात रडत असे.
एक दिवस नॉर्मल असताना ति फक्त तीच्या आईला एवढंच बोलली कि आई मला एक अदृश्य शक्ति खूप त्रास देते,मला ती लवकरच तीच्या सोबत दूसर्य्या जगात घेऊन जाणार म्हणून सांगते, जर त्या शक्तिचा बंदोबस्त केला तर पुढच्या जन्मात पण ति मला असाच त्रास देणार आहे अस बोलून माझ्या शरीरात प्रवेश करते व मला माझ्या कडून शारीरिक हानी करवून घेते अस बोलण चालू असता तीच्या शरीरात पुन्हा त्या शक्तिचा प्रवेश होतो आणि ति जवळपास हवेत आधानतरी उचलली जाऊन जमिनीवर आपटली जाते.आणि हे चालूच रहात....

हा प्रकार बघून फॅमिली प्रिस्ट व पेरानॉर्मल  एक्सपर्ट्स,आणि पोलिसांना ही कॉल करून बोलावते.
प्रिस्ट,आणि एक्सपर्ट आपल्या परिने प्रयत्न करत असतात पण हे करत असता त्यातील एक लेडी एक्सपर्ट अचानक पजेस होते हा प्रकार पोलिसांना ही अचंबित करून जातो पण त्या अमानवीय शक्ति पुढे कोणाच काही चालत नाही शेवटी स्टेफनिया चा त्यातच मृत्यु होतो आणि शेवट तो आत्म्या तीला बोलल्या प्रमाणे आपल्या जगात घेऊन जातो.

या घटनेनन्तर बरेच दिवस त्या फॅमिली सोबत बऱ्याच विचित्र घटना घडत होत्या स्टेफनियाच्या मृत्यु नंतर ही त्या रूम मधून स्टेफनिया चा डिमन बरोबर बोलण्याचा आवाज येत असे रात्रि अपरात्री त्या रूम चे दरवाजे आपोआप उघडून जोरात बंद होत असत.शेवटी त्या फॅमिली ने ते घरच सोडून दिल.

आणि पोलिसांनी ही ती केस पैरानॉर्मल घटनेशी सम्भदीत केस असून त्या मुलीचा मृत्यु एका अमानवीय शक्ति द्वारे झाला असल्याची नोंद केली आणि ति केस क्लोज करण्यात आली..

हा गेम सुरु केला की अर्ध्यावर सोडायचा नसतो हा याचा अस्खलित नियम आहे आणि तो गेम अर्ध्यावर च तोडल्या मुळे हा भयंकर प्रकार घडला होता.

एक अशी माहिती मिळाली आहे की मेकर्स आता हा गेम ऑनलाईन सुद्धा खेळता यावा म्हणून त्यावर काम करत आहेत येत्या काही काळात हा गेम ऑनलाइन अवेलेबल होईल.

 प्रथम वाडकर

निष्प्राण By Ankit Bhaskar ( अंकित भाष्कर)

2023-01-16T19:20:00.001-08:00

निष्प्राण

By Ankit Bhaskar ( अंकित भाष्कर)

"हेलो कुठ आहे? आणखी किती वेळ लागणार ?"
मोबाईल कानाला लावतच समोरून येणाऱ्या उत्तराची वाट बघत बसलेली ' ति' थोडी रागातच बोलत होती.

"फक्त दहाच मिनिटे गं, बॅगेत पाण्याची बाटली आईने बनवलेलं काही खायला घ्यायचं राहून गेलं होत."

समोरून येणाऱ्या उत्तराने ' ति ' समोर बोलू लागली

      "थोड लवकर गं , ११:३० ची शेवटची ST आहे ती चुकवू नकोस म्हणजे झालं. वाट बघतेय लवकर ये, ठेवते फोन."
          बोलतच कानाला लावलेला मोबाईल डोळ्याच्या समोर आणून सुरू असलेला कॉल कट केला. मोबाइलच्या पांढऱ्या रंगाच्या काचेत डाव्या बाजूला नजर फिरवली तर १०:४५ ची वेळ झालेली तिच्या लक्ष्यात आलं. आजूबाजूला नजर फिरवत आपल्या हातात असलेला मोबाईल बंद केलं. एका मागासलेल्या गावाच्या वेशीबाहेर बांधलेल्या ST STAND च्या ५ फूट उंच भिंतीच्या अमोरासमोर येजा करणाऱ्या लोकांना त्रास होऊ नये म्हणून बनवलेल्या लाकडी खूर्शिवर बसून ' ती ' आपल्या मैत्रिणीची वाट बघत बसलेली.
                  गाव मागासलेला असल्याने लोकांची येजा करणारी वर्दळ खूप मंदावलेली. कॉलेजमधून सुट्टी काढून ३ दिवसा आधीच गावी परतलेली ' निमा ' व तिची मैत्रीण शहरातील कॉलेजमध्ये शेवटचा पेपर असल्याकारणामुळे रात्रीचा प्रवास करून कॉलेजच्या परतीच्या मार्गाने जाणे हे तिला भाग ठरलं होत. रात्र बरीच झाली होती. दिवसभर गप्पा मारता मारता दिवस कसा क्षितिजाकडे निघून गेला काही कळलंच नाही. आता रात्री अपरात्री मैत्रिणीबरोबर प्रवास करणे हे तिच्यासाठी काही नवीन नव्हते. कॉलेजची सुट्टी सायं व्हायची म्हणून रात्रीचे प्रवास करून घरी परतायचे. गाव मागासलेला असल्याकारणाने ST च्या बसेस सुद्धा तिथून फार कमी प्रवास करायच्या. आपल्या मैत्रिणीला यायला उशीर होणार लक्षात येताच तिला आपल्या मैत्रिणीची वाट बघण्या व्यतिरिक्त दुसरं कोणताच पर्याय नव्हता. लाकडी खुर्शिवर वाट बघत बसलेली ' ती ' आता आपल्या आजूबाजूचा परिसर न्याहाळत लागली. उजव्या बाजूला नजर फिरवली तर रात्रीच्या अंधाराची गती थोडी कमी करत अंधारातच उभा असलेला काळ्या रंगाच्या खांबावरचा बल्ब बल्बची अवस्था दुरावल्याने फार कमी प्रकाश शिपंडत होता, त्या फिक्कट नारंगी रंगाच्या उजेडात तिच्यापासून 30 ते 40 पावलांच्या अंतरावर एक भलंमोठं ' उमरीच ' झाड आपल्या निरनिराळ्या हवेच्या झोक्यासरशी हेलकावे घेत असलेल्या फांद्याना पसरवत उभा होता, झाडाच्या खाली नजर गेली तर झाडाच्या बुंद्यावर एक गोलकर बसण्यासाठी कट्टा तयार केलेला, त्या गोलकार भागाच्या एका बाजूचे भाग अक्षरशः तुटून कट्टयासाठी लागणारा मालमत्ता ( सिमेंट, रेती, दगडाचे तुटलेले काही भाग ) इतरेतर पसरलेले होते. तेव्हढ्यात रस्त्याच्या डाव्या बाजूने येणारी एक चारचाकी वाहन सामान्य वेगात कर्णकर्कश हॉर्न वाजवत तिथून निघून गेली . तस तिच्या मनात एक विचार चमकून गेला. तशी ती थोडी अस्वथ झाली. मनात किंचित भीती दाटून येऊ लागली. तोच तिची नजर रस्त्याच्या दुतर्फा असलेल्या आपल्या समोरच दृश्य न्याहाळू लागली. समोर काळोखाने माखलेल्या काळ्याकुट्ट निर्जन डांबरी रस्त्याच्य्या पलीकडे एक काळ्या रंगाची काळीभोर मांजर आपल्या किलकिल्या डोळ्यांनी एकटक तिच्याकडे पाहत होती. तिचे लाल तांबूस रंगाचे डोळे त्या भयान काळोखात आणखीनच गळद व भयाण वाटत होते. समोर तिला बघताच तिची किंचित असलेली भीती आता थोडी गळद होत चाललेली. तिच्या नजरेसह नजरानजर होताच तिची भीतीची गती आणखी जोर पकडू लागली. तिची नजर आता तिला साथ देत नव्हती. काळीज जोरजोरात धडधडत होत. साथ न देणारी नजर मंजरिकडे दुर्लक्ष करून डाव्या बाजूच्या दिशेने वळवली, तस तीच काळजाचं ठोकाच चुकला. मनात घर करून बसलेली भीती आता चेहऱ्यावर दाटून येऊ लागली. समोरच दृश्य बघून ' ती ' भीतीने पांढरी पडली होती. समोर एक काळीकुट्ट आकृती तिच्याकडे धावत येत असल्याचं तिला जाणवल तोच डोळ्याचं पात लावत न लावत ती आकृती क्षणात कूठेतरी नाहिशी झाली . तसं कसल्याश्या आवाजाने तीच लक्ष वेधून घेतलं ती थोडी भानावर आली. आवाज... कुणीतरी जोरात आपल्या दिशेने चालत येण्याचा आवाज... तशी ती आवाजच वेध घेऊ लागली, मनात नको नको ते विचार येत होते. तशी तिला आवाजाची चाहूल लागली, आवाज तिच्या मागच्या बाजूने येत असल्याचं जाणवंल. तस ती आवाजाच्या दिशेने वळली तर एक भयाण काळ्या रंगाची आकृती तिच्या दिशेने धावत येताना दिसली तस डोळे बंद करून उघडले तर ती आकृती एक भयाण प्रकाराने तिच्यावर झेपावली तशी ती जागेवर उठून बसली. अंग पूर्त घामानं भिजलं होत. हातात असलेला मोबाईल खाली जमिनीवर पडला. मोबाइलच्या पांढरा स्क्रीनवर नजर गेली ११:३० वाजून गेलेले तिच्या लक्ष्यात आल. गावाच्या वेशीबाहेरचया रस्त्यावर नजर गेली तर तिची मैत्रीण तिथं आलेली नव्हती. एक अनामिक भीती तिच्या मनात घर करून जात होती. तशी ती आपल्या जागेवरून उठून खाली मोबाईल उचलण्यासाठी उभ उठून खाली वाकली तशी समोरच दृश्य बघत पुन्हा घुडघ्यांच्या आधार घेत खाली जमिनीवर बसली व पुन्हा गावाच्या वेशिवरच्या रस्त्यावर लक्ष गेलं.... पण तीच निष्प्राण झालेलं शरीर कुठेतरी शून्यात पाहत होत................

समाप्त

मित्रांनो ही माझी पहिली कथा आहे. कथेत काही सूचना असतील तर नक्की कळवा.
संपर्क :- bhaskarankit157@gmail.com

कथा कशी वाटली याचीही माहिती द्या. दर वेळी काही नवीन थरार लिहण्याची प्रयत्न करेन.जास्त काही विचार न करता आपण कथेचा आनंद घ्यावा.

धन्यवाद