Biblioteka Feniksa

[802] ,,Niemiecka żona” – Debbie Rix

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Wed, 18 Sep 2024 21:02:00 +0000

Przeważnie do powieści o tematyce wojennej podchodzę ze sporą rezerwą, ponieważ z doświadczenia wiem, że autorzy nie zawsze przejmują się dokładnym zapoznaniem się z faktami historycznymi. Tym razem jednak postanowiłam dać szansę ,,Niemieckiej żonie”, ponieważ zaintrygował mnie jej opis, ale też sama autorka jest dziennikarką, a zawód ten powinien obligować do dokładności i skrupulatności.

Książka opowiada o młodym niemieckim małżeństwie, które było szczęśliwe póki Hans nie zaczął pracować w obozie pracy w Dachau, gdzie miał nadzieję rozwijać się jako naukowiec. W rzeczywistości musiał podporządkować się wymaganiom Himmlera i robić rzeczy, które całkiem wpłynęły na jego zachowanie, czego nie potrafiła zaakceptować jego żona.

Powieść ta wciągnęła mnie właściwie od pierwszych stron, które tak naprawę opowiadały o tym, jak Anna i Hans się poznali. Historia jest bardzo romantyczna, młoda była para szczęśliwa, ale wszystko zmieniło się w momencie wstąpienia mężczyzny do partii. Uważam, że w fabule dość dobrze zostało pokazane to, jak wyglądała sytuacja w Niemczech, zwłaszcza z poziomu obywatela, który musiał podporządkować się określonym przez nazistów zasadom. Ten aspekt bez wątpienia mnie zachwycił i sprawił, że miałam szczerą ochotę na kontynuowanie lektury.

W pewnym momencie historia zaczęła nabierać takiego tempa, że jednocześnie chciałam ją skończyć i nie chciałam tego robić. Autorka wprowadziła wiele wątków, które skomplikowały fabułę, ale w pozytywny sposób, ponieważ zaczęły się dziać rzeczy niespodziewane, co uważam za zaletę.

Myślę, że fani takiej tematyki na pewno powinni sięgnąć po tę powieść i poznać niesamowitą, ale też trochę przygnębiającą historię Anny oraz Hansa. Jest ona wyjątkowa, bo tło historyczne idealnie współgra z wątkiem romantycznym i ma autentyczny wpływ na relację małżeństwa. Nie jest to książka oparta na faktach, jednak jestem pewna, że ideologia nazistowska doprowadziła w Niemczech do rozbicia nie jednej rodziny.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Świat Książki

Patrycja

[801] ,,Znachor” – Tadeusz Dołęga-Mostowicz

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Wed, 18 Sep 2024 20:58:00 +0000

,,Znachor” jest książką, którą uwielbiam całym sercem, chociaż zanim ją przeczytałam, to zdążyłam oglądnąć adaptację filmową jakieś sto razy i nauczyć się połowy dialogów na pamięć. Jest to bez wątpienia historia, która kojarzy mi się z moim dzieciństwem, ponieważ u mnie w domu, a także u dziadków i innej rodziny ,,Znachor” był oglądany zawsze, gdy emitowano go w telewizji.

Książka ta ukazuje naprawdę dramatyczną historię człowieka, który stracił wszystko co najważniejsze w momencie, gdy robienie kariery było dla niego ważniejsze niż rodzina. Do doprowadziło go do swego rodzaju szaleństwa i decyzji o porzuceniu dawnego życia oraz odejściu w świat.

Historia ta jest prawdziwym klasykiem, ale została napisana tak, że czyta się ją właściwie jak współczesną powieść, co jest wielką zaletą. Nie jest to książka szczególnie długa, monotonna i przepełniona opisami z egzystencjonalnymi rozterkami, więc raczej nikogo nie zanudzi. Oczywiście jest tam sporo fragmentów, które pozwalają czytelnikowi zapoznać się z myślami i aktualnymi emocjami bohatera, ale autor potrafił je przemycić w sposób umiejętny i wpasowujący się w dialogi oraz całą fabułę.

Jeśli obawiacie się, że znając dobrze film nie będziecie w stanie przebrnąć się przez książkę, to zapewniam, iż tak nie będzie. Oczywiście historia jest taka sama, ewentualnie z kilkoma różnicami w stosunku do adaptacji oraz dodatkowymi wątkami, które nie zostały zawarte w ekranizacji. Mimo wszystko, całość czyta się z zaciekawieniem i nie można się oderwać, ponieważ klimat między filmem a książką różni się diametralnie i to z korzyścią dla książki!

Jeśli lubicie film ,,Znachor” to bez wątpienia powinniście przeczytać książkę, która również przeniesie was do innej rzeczywistości i zachwyci niepowtarzalnym klimatem. Autor stworzył niepowtarzalną i przemyślaną historię, więc wcale mnie nie dziw to, że została klasykiem. Po prostu na to zasłużyła!

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka

Patrycja

[800] ,,1989” – George Orwell

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Wed, 18 Sep 2024 20:55:00 +0000

W historii światowej literatury jest wiele klasyków, które chociaż napisane wiele lat temu, nadal są aktualne dla współczesnej rzeczywistości. Jedną z nich jest oczywiście książka ,,1989”. Osobiście przeczytałam ją w swoim życiu dwa, a może trzy razy i zawsze szokuje tak samo.

Powieść Orwella nie jest oparta na faktach, a jednak opowiada o rzeczach, które dzieją się w aktualnej rzeczywistości. Oczywiście fabuła jest lekko wyolbrzymiona, ale miało to na celu dobitne pokazanie problemu, jakim jest kontrola obywatela przez państwo. Książka ta miała być przerażająca i obrazująca to, czego już doświadczamy, ale w mniej widocznej postaci niż główny bohater. Jednak dokładne zapoznawanie się z każdym akapitem wywoływało we mnie przemyślenia, ale też dostrzegłam, że wiele opisywanych wydarzeń tak naprawdę już można przypisać do współczesności.

Nie jest to lekka książka, trzeba mieć czas, aby ją czytać i skupić się na opisywanych faktach. Istotne jest również analizowanie treści, ponieważ wiele kwestii nie zostało nazwanych po imieniu, a mimo wszystko one są częścią zarówno książki, jak i naszego życia. Dla mnie ta lektura była takim swego rodzaju przypomnieniem, że żyjemy w czasach inwigilacji i to nie tylko dotykającej ważnych osób – polityków czy biznesmenów – ale też zwykłych obywateli.

,,Rok 1989” to na tyle ważna książka, że znalazła się w najnowszym kanonie lektur dla szkół średnich. Uważam to za doskonałą decyzję, ponieważ jest to powieść, którą trzeba przeczytać, ale też omówić i lekcje polskiego są idealne do tego celu.

Jeśli jeszcze nie czytaliście tej książki, a interesują was klasyki, to nie zastanawiajcie się ani chwili i zakupcie ją – będziecie usatysfakcjonowani i jednocześnie przerażeni prawdziwością słów Orwella.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka

Patrycja

[799] ,,Jęk zamykanych bram” – Wojciech Wójcik

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Tue, 07 May 2024 14:51:00 +0000

Wojciech Wójcik jest autorem, do którego wracam regularnie i zawsze czekam na jego nowe powieści. Do tej pory żadna mnie nie zawiodła i tak było również w przypadku ,,Jęku zamykanych bram”! Spędziłam z tą książką kilka naprawdę wspaniałych wieczorów i jeśli lubicie kryminały, to bez wątpienia ten spełni wasze oczekiwania.

Arkadiusz Maj jest ochroniarzem w popularnym klubie Trzynastka. Pewnego dnia ciężko pobity trafia do szpitala, gdzie zaczyna dochodzić do siebie. Niestety nawet tam nie jest bezpieczny i kończy z poderżniętym gardłem. Lekarka mająca dyżur chce powiadomić o jego śmierci kogoś z rodziny, jednak okazuje się, że osoba wskazana do pierwszego kontaktu jakiś czas temu zaginęła. Właściciel klubu zleca wyjaśnienie sprawy byłemu policjantowi, za wszelką cenę chce poznać tajemnice śmierci swojego pracownika. Swoje własne śledztwo prowadzi również Edyta, młoda kelnerka z Trzynastki, która przyjaźniła się z Arkiem.

Pokuszę się o stwierdzenie, że książka ta jest zupełnie inna od powieści Wojciecha Wójcika, które do tej pory czytałam, a było ich naprawdę sporo. To oczywiście jest ogromną zaletą i pokazuje, że autor potrafi wcielać się w różne role, tworzyć historie oryginalne, intrygujące i wciągające.

Początkowo historia ta nie zrobiła na mnie piorunującego wrażenia i nawet byłam lekko rozczarowana, jednak z każdą stroną robiło się coraz ciekawiej. Historia zaczynała nabierać barw, ale też stawała się coraz bardziej zagmatwana. Arkadiusz Maj został zobrazowany jako zwykły mężczyzna, który pracuje w roli ochroniarza klubu, a więc dlaczego został zamordowany? To jest właśnie główna zagadka w tej powieści, ale w pewnym momencie zostaje naprawdę mocno rozbudowana, co bardzo mi się spodobało.

Powieść ta jest wielowątkowa dzięki temu sporo się w niej dzieje. Tak naprawdę to kilka osób poszukuje prawdy i ich śledztwa są odrębne. To sprawiło, że ja, jako czytelnik miałam pełen obraz sytuacji, obserwowałam zmagania bohaterów, ale też były podsuwane mi mylne tropy. Prawie do samego końca nie potrafiłam rozgryźć tego, co stało się z Arkiem i zakończenie mocno mnie zszokowało. Kompletnie nie spodziewałam się takiego zwrotu akcji!

,,Jęk zamykanych bram” to bez wątpienia książka pełna akcji, jej fabuła jest zaskakująca i z każdą kolejną stroną dzieje się w niej coraz więcej. Zdecydowanie polecam tę powieść, ale też wszystkie inne tego autora.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka

Patrycja

[798] ,,Reality Fame” – Maria Karnas

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Tue, 07 May 2024 14:44:00 +0000

Kilka dni temu premierę miała powieść ,,Reality Fame”, czyli nas kolejny patronat! Jest to pozycja wyjątkowa, bez wątpienia oryginalna i właśnie to sprawiło, że postanowiłam objąć ją patronatem. Urzekł mnie w niej bez wątpienia swego rodzaju motyw przewodni, jakim jest telewizyjne show. Można powiedzieć, że takim moim guilty pleasure jest właśnie oglądanie tego typu programów, więc tym bardziej chciałam poznać historię zawartą w powieści Marii Karnas.

Lisa nie chce być gwiazdą internetu, nie chce zdobyć sławy, ale mimo wszystko zgłasza się do popularnego programu telewizyjnego, jakim jest Reality Fame. Jej celem jest wygranie pieniędzy, które pozwolą jej na spłatę długów po ojcu. Nie spodziewa się jednak, że otoczona przez kamery będzie zdolna do poczucia czegoś więcej do mentora programu, a za razem zwycięzcy poprzedniej edycji. Lisa zamierzała grać, eliminować przeciwników i działać tak, aby przede wszystkim zdobyć sympatię widzów, którzy decydują o losie uczestników programu. Nie spodziewa się jednak, że znajduje się w paszczy lwa, w której prywatność nie istnieje, a rzeczywistość kreuje ktoś inny niż ona sama.

Do tej pory nie spotkałam jeszcze książki, której akcja toczyłaby się w reality show, więc trudno mi się dziwić, że ta oryginalność mnie do niej przyciągnęła. Autorka doskonale wykreowała rzeczywistość i ja uwierzyłam w realizm tej fabuły, a przynajmniej odniosłam wrażenie, że Maria Karnas dobrze przygotowała się do napisania takiej powieści. Z jednej strony pokazała coś, co już znam z telewizji, a z drugiej strony… włożyła w fabułę dużo oryginalności i indywidualnego podejścia do tematu.

Osobiście zwróciłam uwagę na opis relacji międzyludzkich, ponieważ już od pierwszych stron zaczęłam zdawać sobie sprawę, że nie mogą być one klasyczne, w końcu bohaterowie znaleźli się w niecodziennej sytuacji. Autorka świetnie opisała to, że każdy ma drugą, a nawet trzecią i czwartą twarz, że ubieramy maski adekwatnie do sytuacji, w której aktualnie się znajdujemy… To pokazuje, że zadbała ona także o aspekt swego rodzaju psychologiczny.

W książce tej dzieje się naprawdę dużo, nie jest ona nudna i wciąga już od pierwszych stron. Każdy jej element ma istotny wpływ na zakończenie, a dzięki temu fabuła jest logiczna, co zawsze jest dla mnie ogromnie ważne w absolutnie każdej powieści. W środku nie brakuje emocji, można się wzruszyć, zasmucić, zdenerwować, a nawet rozczulić, ponieważ w tym wszystkim znalazło się miejsce na wątek romantyczny. Bez wątpienia polecam wam ,,Reality Fame”, bo jest to lekka historia, ale szalenie wciągająca i fantastycznie napisana.

KSIĄŻKA POD PATRONATEM BIBLIOTEKI FENIKSA

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka

Patrycja

[797] ,,Krzyk ciszy” – Jolanta Bartoś

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Tue, 07 May 2024 14:39:00 +0000

Nie miałam wcześniej okazji poznać twórczości Jolanty Bartoś, chociaż czaiłam się na książkę ,,Śpij, dziecinko, śpij”, ale ostatecznie nasze drogi się nie spotkały. Planuję oczywiście nadrobić zaległości, jednak dziś chcę napisać trochę więcej o powieści ,,Krzyk ciszy” tej samej autorki.

Barbarze po wielu latach udaje się odzyskać rodzinną posiadłość w małym miasteczku. Decyduje się wyremontować dworek, aby móc spędzać w nim wolne chwile. Tam poznaje siedmioletniego chłopca, z którym od razu znajduje wspólny język. Pewnego dnia Mareczek nie dociera na spotkanie z Barbarą, a później okazuje się, że nie wrócił również do domu. Nie udaje się go odnaleźć. W tym samym czasie dziedziczka wyjeżdża do Stanów Zjednoczonych na wymarzony grant medyczny, a po kilku latach wraca do swojego domu z dwunastoletnim chłopcem, który przypomina Mareczka. Matka zaginionego chłopca jest pewna, że Barbara pięć lat temu uprowadziła jej syna i teraz za wszelką cenę chcę udowodnić prawdziwość swoich słów.

Początkowo nie spodziewałam się, że powieść ta w jakikolwiek sposób mnie zaskoczy. Zaczęła się dość spokojnie, chociaż intrygująco. Jednak w pewnym momencie kilka wątków narobiło małego zamieszania, a ja poczułam, że autorka musiała przygotować dla czytelników jakąś niespodziankę. Nie myliłam się.

Powieść ta od pewnego momentu była bardzo niepokojąca, ale to jest jej zaletą. Autorka stworzyła fantastyczny klimat, który sprawił, że czytanie było przyjemnością i naprawdę interesującym doznaniem. To dość istotna uwaga, ponieważ całość jest dość krótka, a jednak opowiada złożoną historię z elementem psychologicznym.

Właściwie to wiele razy zmieniałam zdanie na temat bohaterów, a także samego zakończenia. Z każdą stroną akcja rozwijała się coraz bardziej, dowiadywałam się nowych rzeczy, które komplikowały moją wizję tej historii. Oczywiście to jest ogromną zaletą tej powieści, bo uwielbiam nieprzewidywalność!

Najciekawsza była zdecydowanie druga połowa tej powieści i muszę przyznać, że nie spodziewałam się takiego zwrotu akcji. Autorka świetnie wykorzystała potencjał tej historii, wprowadziła dynamiczną akcję i kilka wątków, które początkowo wydawały się wręcz nierealistyczne, co mnie zaintrygowało. Na szczęście zakończenie doskonale wyjaśniło wszystkie zawiłe wątki, a dzięki temu ostatecznie fabuła okazała się logiczna i miała sens.

,,Krzyk ciszy” to naprawdę dobra powieść, którą warto przeczytać jeśli lubi się klimaty thrillerów psychologicznych. Autorka stworzyła historię intrygującą, ale też odrobinę niepokojącą, ponieważ po powrocie Barbary z USA w historii tej zaczęły dziać się trochę dziwne rzeczy. Ostatecznie wszystko się wyjaśniło, było to logiczne i spełniło moje oczekiwania. Na pewno będę polować na jeszcze inne książki tej pisarki, ponieważ jestem ciekawa, co jeszcze ma do zaoferowania!

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka

Patrycja

[796] ,,The deal. Układ” – Elle Kennedy

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Wed, 10 Apr 2024 17:57:00 +0000

Dzięki niektórym książkom od nowa zaczynam mieć chęć na czytanie, a bardzo często są nimi najzwyklejsze, proste romanse, które są lekkie i bez głębszego przesłania. Powieść Elle Kennedy bardzo pomogła mi przy ostatnim czytelniczym zastoju i dzięki niej na nowo poczułam przyjemność z poznawania przeróżnych historii. Mam nadzieję, że od czasu do czasu będę trafiała na tak interesujące i dynamiczne młodzieżówki, ponieważ ich w mojej kolekcji brakuje chyba najbardziej.

Hannah jest dziewczyną, której poznawanie nowych osób przychodzi z lekką trudnością, zwłaszcza jeśli chodzi o uwodzenie i podrywanie. Od jakiegoś czasu podoba się jej chłopak ze szkoły, ale okazuje się, że nie potrafi do niego podejść i zagadać. To sprawia, że postanawia pójść na układ z Garrettem – ona będzie go uczyć i sprawi, że zaliczy trudny przedmiot, on pokaże jej jak flirtować i zdobyć serce faceta. Sam Garrett gra w hokeja i przyszłość wiąże z tym sportem, a to sprawia, że nie ma czasu na związki, więc zadowala się przelotnymi przygodami. Znajomość z Hannah miała opierać się na wyświadczaniu sobie przysług, jednak żadne z nich nie spodziewało się, że jeden pocałunek odmieni wszystko.

,,The deal” to powieść, która nie jest wybitna i nie mogę nazwać jej najlepszą młodzieżówką w mojej kolekcji, jednak to dobra książka, wciągająca i z potencjałem. Świetnie bawiłam się podczas jej czytania i wciągnęłam się w historię stworzoną przez autorkę. Cieszę się, że wkrótce będę miała okazję poznać kolejny tom z tej serii, bo polubiłam się ze stylem autorki. Być może kontynuacja będzie o jeden poziom lepsza i niesamowicie na to liczę.

Fabuła jest prosta, ale dynamiczna akcja sprawia, że całość czyta się przyjemnie i naprawdę błyskawicznie. Zaletą są doskonale wykreowani bohaterowie, którzy początkowo są od siebie bardzo różni, a ich znajomość zaczyna się dość specyficznie. Nie łączy ich nic poza koleżeństwem, które przyniesie im pewne korzyści. Na samym początku zaintrygowało mnie to, jak autorka postanowi połączyć ich losy i bałam się, że wyjdzie to odrobinę karykaturalnie. Na szczęście przejście od bycia tylko znajomymi do bardziej zażyłej relacji okazało się dość naturalne.

Akcja rozgrywa się w typowych realiach znanych z młodzieżówek. Jest szkoła, problemy miłosne, pierwsze zauroczenia, ale też traumy z lat młodości, które pozostawiły w bohaterach dużo bólu. Nie jest to historia z wybitnie jasnym i pouczającym morałem, ale na pewno nie ma w sobie żadnych szkodliwych dla młodych osób treści. Akcja jest urozmaicona, bohaterowie drugoplanowi odgrywają ważną rolę i dodatkowo wzbogacają fabułę, która dzięki nim stała się bardziej pełna i logiczna.

,,The deal. Układ” to bez wątpienia młodzieżówka warta uwagi i jeśli lubicie taką literaturę, to sięgnijcie po tę powieść. Mi ona przypomniała lata młodości, gdy zaczytywałam się w tego rodzaju literaturze i miło było powrócić wspomnieniami do tamtych czasów. Autorka stworzyła historię ciekawą i na pewno wciągającą od pierwszych stron, co jest jej ogromną zaletą. Bez wątpienia powrócę jeszcze do jej twórczości, bo polubiłam jej styl i jestem ciekawa, co jeszcze ma do zaoferowania czytelnikom.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka

Patrycja

[795] ,,Jak błyskawicznie poprawić nastrój. Awaryjne sposoby na niepokój, lęk i stres” – Dr Olivia Remes

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Wed, 10 Apr 2024 17:55:00 +0000

Nie zawsze byłam fanką poradników i książek z zakresu psychologii. Jednak w pewnym momencie doceniłam ich wartość i nauczyłam się wybierać te, które spełnią moje oczekiwania. Zdecydowanie bardziej ufam autorom mającym wykształcenie medyczne albo chociaż duże doświadczenie w podejmowanym temacie. To jest dla mnie kluczowe, ponieważ wiele razy miałam okazję poznać pozycje napisane przez instagramowych guru i właściwie zawsze odkładałam je mając negatywne odczucia.

Autorka książki od wielu lat prowadzi naukowe badania w dziedzinie psychologii. Zajmuje się poznawaniem mechanizmów, które mogą pomóc w zwalczaniu stresu czy niepokoju. W tej pozycji podsumowuje zdobytą wiedzę i w przystępny sposób dzieli się wypracowanymi przez siebie sposobami na radzenie sobie z problemami, które są obecne w codzienności naprawdę wielu osób.

,,Jak błyskawicznie poprawić nastrój” to świetny poradnik i jego tytuł idealnie opisuje to, co znajduje się w środku. Kluczowym słowem jest tu ,,błyskawicznie”, ponieważ autorka postawiła na przedstawienie konkretów i konstruowanie rozdziałów, które można przeczytać szybko i wrócić do nich w razie nagłej potrzeby, aby pomóc sobie w razie problemu.

Każdy rozdział ma określony temat, a jest ich w sumie dziesięć. Poruszają one dość różnorodną tematykę, więc każdy znajdzie w niej coś dla siebie, a jednocześnie może służyć nam ona przez wiele lat, w ciągu których możemy napotkać jakąś część opisanych kwestii.

Rozdziały są skonstruowane w posobny sposób. Na samym początku pojawia się wstęp, który ma dosłownie pół strony i jego zadaniem jest pomoc czytelnikowi w sytuacji kryzysowej dotyczącej poruszanego tematu. Wydaje mi się, że część tych rad rzeczywiście może okazać się pomocna w konkretnych momentach, ale oczywiście wszystko zależy od naszej chęci na odzyskanie równowagi i opanowania emocji. Są to fragmenty zawierające konkrety, autorka postawiła na naprawdę prosty i obrazowy język, co jest bez wątpienia ogromną zaletą.

Oczywiście autorka rozwija temat i następnie opisuje go szerzej. Korzysta z wiedzy, którą posiada, a także odnosi się do innych źródeł, co również mi się podoba. Dzięki temu miałam poczucie, że to, co czytam ma odzwierciedlenie w faktach naukowych. Wszystkie zawarte w tych fragmentach informacje są ciekawe, pomagają zrozumieć charakter problemów, ich przyczyny, a także oferują metody radzenia sobie z nimi. Całość czytało mi się naprawdę szybko i z wielką przyjemnością, ponieważ uwielbiam takie tematy, bo pozwalają mi one lepiej zrozumieć siebie, otaczający świat, a także poznać fakty naukowe, które są opisane w przystępny sposób.

,,Jak błyskawicznie poprawić nastrój. Awaryjne sposoby na niepokój, lęk i stres” to książka krótka, ale bardzo treściwa. Porusza ona kilka ważnych tematów, a autorka opisuje je w sposób lekki, obrazowy i bez wątpienia przystępny dla każdego czytelnika. Nawet jeśli nie zmagacie się z problemami zawartymi w tytule, to warto zapoznać się z tą pozycją, ponieważ w przyszłości może okazać się podoba. Nawet jeśli osobiście nie doświadczycie trudnych chwil, to być może dzięki znajomości treści pomożecie komuś innemu.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca

Patrycja

[794] ,,Mit normalności. Trauma, choroba i zdrowienie w toksycznej kulturze” – Gabor Mate, Daniel Mate

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Wed, 10 Apr 2024 17:51:00 +0000

Na swoim regale mam chyba wszystkie książki Gabora Mate i śmiało mogę powiedzieć, że są one dla mnie naprawdę wartościowe. Rzadko trafiam na tak dobre, prosto napisane, przemyślane i profesjonalne pozycje, które dodatkowo są zrozumiałe dla zwykłego śmiertelnika bez wykształcenia kierunkowego. Oczywiście koniecznie musiałam zapoznać się również z ,,Mitem normalności”, a dość długo czekał na swoją kolej!

Pozycja ta odnosi się do kwestii ,,normalności” we współczesnym społeczeństwie. Autor podkreśla, że termin ten jest mylnie rozumiany, a ludzie skupiają się tylko na pozytywach i nie biorą pod uwagę stresorów, które są obecne w codzienności każdego człowieka. Gabor Mate przeprowadza głęboką analizę, podkreśla fakt pogarszającego się stanu zdrowia ludzi na świecie, zestawia to z powszechnym chwaleniem się coraz to dynamiczniejszym rozwojem społecznym oraz gospodarczym. Jego analiza skupia się na faktach, opisaniu wad oraz zalet w poruszanych kwestiach.

Tym razem autor książki stworzył ją wraz ze swoim synem, który bardzo mu pomógł w wielu kwestiach. Mimo wszystko to Gabor Mate jest osobą piszącą wszystko, co najważniejsze i to doskonale widać w treści. Zdążyłam poznać jego styl i sposób patrzenia na świat i zawsze doceniam intensywne korzystanie z własnej wiedzy, doświadczenia oraz innej literatury, która dopełnia całość.

,,Mit normalności” to zdecydowanie najcięższa książka tego autora, czytałam ją najdłużej i musiałam poświęcić jej trochę czasu. Nie żałuję tego, ponieważ dowiedziałam się z niej wielu interesujących rzeczy, ale też mogłam zmienić swój sposób myślenia jeśli chodzi o pewne kwestie poruszane w tej pozycji. Autor odnosi się do wielu tematów, które oczywiście wpisują się w ogólną tematykę tej książki, ale każdemu poświęca odpowiednią ilość czasu.

Autor ma czterdzieści lat doświadczenia w pracy z ludźmi cierpiącymi na przeróżne schorzenia. Nie zajmował się tylko biednymi czy bogatymi, nie ograniczał się do jednej dziedziny, ale zdobywał doświadczenie i dzięki temu mógł wysnuć wnioski zawarte w tej pozycji. W każdym zdaniu widać, że ma on otwarty umysł na świat i nie trzyma się kurczowo własnego zdania, ale potrafi je zmienić, gdy usłyszy przekonujące i logiczne argumenty. To bez wątpienia jest doskonałym przykładem dla wszystkich czytelników, którzy boją się zmian.

Ma ona dość ciekawą formę, ponieważ jej konstrukcja sprawia, że czytelnik nie zaczyna umierać z nudów. Autor umieścił w tej pozycji naprawdę sporo własnych przemyśleń, więc samych opisów jest dość dużo. One jednak przeplatają się z bardziej luźnymi i pouczającymi treściami, które często przyjmują formę rad i dobrych myśli mogących pomóc nam poprawić jakość życia. Pozycja ta jest tak uniwersalna, że każdy znajdzie w niej dla siebie coś przydatnego.

,,Mit normalności. Trauma, choroba i zdrowienie w toksycznej kulturze” to dość trudna książka, ale na pewno warto ją przeczytać. Poświęciłam jej sporo czasu, nie żałuję ani jednej minuty, bo autor poruszył ważne kwestie, które są ważne dla każdego człowieka. Jednocześnie starał się odnosić do swojego ogromnego doświadczenia oraz wiedzy innych wykształconych osób, co sugeruje obszerna bibliografia. Jeśli interesuje was taka tematyka, to koniecznie sięgnijcie po tę pozycję, bo nie pożałujecie!

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca

Patrycja

[793] ,,Pomiędzy nami tajemnice” – Katarzyna Grzebyk

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Tue, 27 Feb 2024 16:42:00 +0000

,,Pomiędzy nami tajemnice” to pierwsza książka w tym roku, którą postanowiłam objąć patronatem. Zrobiłam to z ogromną przyjemnością, ponieważ historia stworzona przez autorkę naprawdę mnie oczarowała i sprawiła, że podczas czytania przeżywałam naprawdę całą masę emocji. Cieszę się, że mogę polecać tak cudowne powieści i mam nadzieję, iż będę robić to jeszcze wiele razy! Mam nadzieję, że recenzja ta przekona wszystkich niezdecydowanych do szybkiego przeczytania tej wyjątkowej pozycji.

W roku 1950 w małym miasteczku dochodzi do ogromnej tragedii. W budynku, w którym masa ludzi zebrała się, aby obejrzeć przedstawienie wybucha pożar, a w nim giną rodzice pewnego małego chłopca. O dziecku nie wie nikt poza akuszerką, która przyjęła poród. Wiele lat później Marcelina wyjeżdża na Podkarpacie, aby przeprowadzić wywiad rzekę ze znanym sportowcem, który w ostatnim czasie nie jest zbyt lubiany. Dziewczyna nie spodziewa się, że podczas tej wycieczki pozna inną twarz Mateusza, a także odkryje tajemnice rodzinne. Prawie w tym samym czasie sławny reżyser mieszkający w Nowym Jorku dostaje wiadomość, która go zaskakuje i może na zawsze odmienić jego życie.

Książka ta ma przede wszystkim formę, którą uwielbiam – są rozdziały opisujące teraźniejszość, a także pełne retrospekcje. Tego typu opowiadanie historii bez wątpienia sprawia, że jest ona znacznie ciekawsza i osobiście w takie powieści zawsze mocniej się angażuje. Z bohaterami ,,Pomiędzy nami tajemnice” poczułam więź praktycznie od pierwszych stron, a to oczywiście było możliwe dzięki autorce i jej talentowi w przelewaniu myśli na papier.

Tajemnice związane z historiami rodzinnymi są chyba moim ulubionym wątkiem we wszelkiego rodzaju powieściach. Autorka wymyśliła naprawdę intrygującą i świetną powieść, która opowiada zagmatwane losy rodziny głównej bohaterki. Marcelina jest dziennikarką, więc sprawnie dociera do wszelkiego rodzaju informacji i powoli poznaje historię swoich przodków. Jako czytelnik mogłam być świadkiem jej wzlotów, upadków i konsekwentnego dążenia do ustalenia prawdy, a to była naprawdę fascynująca droga.

Autorka oprócz wątku związanego z tajemnicami rodzinnymi wprowadziła również odrobinę romansu i rozwijających się uczuć. To jednak stanowiło dopełnienie fabuły i nie było dominującym elementem, co bardzo mi się spodobało. Relacja między bohaterami rozwijała się powoli, nie była ona wymuszona i nudna, a raczej romantyczna i w pewnym sensie urocza. Całość kończy się pozytywnie, a to w tego typu powieściach jest chyba najważniejsze, jednak szczęśliwe zakończenie jest poprzedzone wieloma przeciwnościami losu i komplikacjami, które sprawiły, że aż tak bardzo wciągnęłam się w tę powieść!

Na pewno elementem, który bardzo wzbudził moją ciekawość był wątek związany z reżyserem zamieszkującym Nowy Jork. Autorka poświęciła mu kilka stron na początku powieści, a później przez długo kompletnie do tego nie nawiązywała. Oczywiście wiedziałam, że jego istnienie w tej powieści nie jest przypadkowe, więc tym bardziej czekałam na zakończenie, aby dowiedzieć się, kim jest ten człowiek i jak jego losy były powiązane z innymi bohaterami tej powieści.

,,Pomiędzy nami tajemnice” to świetna powieść, która jest pełna akcji, a także skrajnych emocji. Jej bohaterowie zostali doskonale wykreowani, a sama fabuła dopracowana w każdym szczególe. Cieszę się, że miałam okazję objąć ją patronatem, mam nadzieję, że mi zaufacie i zechcecie poznać historię Marceliny, jej rodziny i sportowca, który miał ciekawe, ale trudne życie.

KSIĄŻKA POD PATRONATEM BIBLIOTEKI FENIKSA

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka

Patrycja

[792] ,,Strach” – Marcin Modrzewski

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Tue, 27 Feb 2024 16:09:00 +0000

Jestem typem czytelnika, który raczej nie wybrzydza i chętnie poznaję książki spoza mojej ulubionej tematyki. Jednak pewnych wątków unikam niczym ognia. Mamy nowy rok, więc uznałam, że to odpowiednia pora na przełamanie schematów wykreowanych w mojej głowie. Z tego powodu sięgnęłam po ,,Strach” czyli książkę, która w dużej mierze skupia się na wojnie w Syrii z punktu widzenia pilota. Nie znam się na samolotach i całym żargonie z tym związanym, ale postanowiłam dać szansę tej powieści, ponieważ bardzo mnie zaintrygowała.

Stanisław Ortman jest pilotem, który trafia w ręce wroga. Jest zmuszony do kurczowego trzymania się nadziei, ale nie jest to prostym zadaniem, gdy człowiek znajduje się w tak dramatycznym położeniu. Inny pilot – jego przyjaciel – ma nadzieję, że uda im się go odbić. Strach towarzyszy wszystkim bohaterom książki, a prawdziwym wygranym stanie się ten, który go przezwycięży.

Na samym początku warto wspomnieć, że autor tej książki sam jest pilotem F-16, a dodatkowo był dowódcą 10 Eskadry w Łasku. Krótka nota biograficzna pozwala mi sądzić, że latanie było jego marzeniem, a później pasją, która pozwoliła mu na objęcie tak poważnej i odpowiedzialnej funkcji. To uświadomiło mi, że powieść ta będzie naprawdę dobra, ponieważ autor doskonale zna jej tematykę.

Powieść ta na pewno nie ma klasycznej formy, która skupiałaby się na długich opisach i głębokich rozważaniach głównych bohaterów. Książka jest raczej dynamiczna, ciągle coś się w niej dzieje, a dzięki temu wciągną niemal od pierwszych stron. Nie jest ona długa, ale bez wątpienia ma intrygującą i logiczną fabułę, która została stworzona w sposób przemyślany.

Z racji tego, że autor sam jest pilotem F-16, to trochę obawiałam się, iż książkę napisze w dość ciężkim stylu. W środku można znaleźć wiele technicznych i specjalistycznych terminów, ale wszystkie zostały wyjaśnione – bezpośrednio w treści lub w przypisach. Nie utrudniało mi to czytania, a raczej sprawiło, że jeszcze mocniej się wciągnęłam. W pewnym momencie poczułam się jakbym była świadkiem prawdziwej historii, ponieważ fabuła jest niezwykle realistyczna.

Książkę tę czyta się dość szybko, nie jest ona długa, ale w środku pojawia się cała masa akcji. Początkowo miałam wrażenie, że będzie to monotonna pozycja, ale okazało się, że nie miałam racji i bardzo się myliłam. Dostałam ksiązkę specyficznie napisaną, ale jest ona prawdziwą powieścią z fabułą, która przypadła mi do gustu i uważam, że innym fanom takich klimatów również się spodoba. Chociażby z tego powodu, że jej autorem jest doświadczony pilot, który mógł czerpać z własnego doświadczenia, aby napisać naprawdę realistyczną pozycję.

,,Strach” to bez wątpienia książka wyjątkowa w mojej biblioteczce, ponieważ do tej pory raczej unikałam takich militarnych klimatów. Posiadam jedynie pozycje historyczną związaną z Dywizjonem 303, ale to zdecydowanie inny rodzaj literatury.

Cieszę się, że poznałam historię stworzoną przez autora i nie żałuję, że dałam szansę tej książce. Spodobała mi się jej ciekawa forma, dynamiczna akcja, a także cała gama zróżnicowanych i realistycznie opisanych emocji, które pomogły mi wczuć się w fabułę. Polecam, nie zawiedziecie się!

Za możliwość przeczytania dziękuję War Book

Patrycja

[791] ,,Korona z kości” – Laura Sebastian

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Sat, 17 Feb 2024 16:10:00 +0000

Fantastykę lubię z kilku powodów, które są zapewne oczywiste dla wielu fanów tego gatunku. Czytając mogę się oderwać od rzeczywistości, ale też sięgając po taką powieść nigdy nie wiem czego mam się spodziewać. Autorzy mogą całkowicie zrezygnować ze zdrowego rozsądku i wykreować świat, który kompletnie różni się od tego znanego nam. Oczywiście nie wszyscy wykorzystują potencjał wynikający z naszej nieograniczonej wyobraźni, jednak zdecydowana większość potrafi przelać na papier naprawdę wspaniałe myśli.

Książka opowiada o trzech księżniczkach, które od dziecka były przygotowywane przez matkę do spełnienia określonej roli. Cesarzowa zamierzała zrobić z nich królowe, więc dziewczyny w wieku szesnastu lat opuszczają dom, aby poślubić przyszłych władców, którym zostały obiecane. Sophronia, Daphne i Beatriz wiedzą jak zdobyć serce każdego mężczyzny, sprawiają wrażenie delikatnych, jednak są szalenie niebezpieczne, ponieważ potrafią uwodzić, stosować podstępy, manipulować i ukrywać swoją prawdziwą twarz. Wzięcie przez nich ślubu to pierwszy krok do spełnienia marzeń o posiadaniu całkowitej władzy przez ich matkę, która zamierza wywołać wojną, a następnie zacząć panować nad całym kontynentem. Czy dziewczyny będą na tyle silne, aby spełnić wolę głodnej władzy matki?

Książka ta ma świetny klimat, mogłabym nawet pokusić się o stwierdzenie, że całość przypominała mi historię bazującą na mitologii. Jednak tak nie jest, autorka być może lekko czerpała z niej inspirację, ale całość raczej prezentuje się bardzo oryginalnie i to jest naprawdę ogromną zaletą. Podczas czytania czułam, że mam okazję poznawać powieść dopracowaną w każdym szczególe, dzięki temu wciągnęłam się już od pierwszych stron.

Sophronia, Daphne i Beatriz są trojaczkami, więc już przed przyjściem na świat były sobie bardzo bliskie. Pewnego dnia muszą wyruszyć w różne części kontynentu, kontakt mają tylko listowny lub przez różnego rodzaju posłańców. Autorka intrygująco opisała ich więź, która była dość skomplikowana przez to, ze dziewczyny dość mocno się różniły od siebie. Mimo tego, że były podobnie wychowywane, ich charaktery są odmienne. Dzięki temu całość jest nieprzewidywalna, ale także nie ma w niej monotonii, ponieważ po każdej z sióstr można spodziewać się czegoś innego.

Magia jest również ciekawym elementem tej książki, ponieważ jest istotną częścią rzeczywistości sióstr. Ten wątek okazał się intrygujący, bo autorka nie uczyniła magii czymś oczywistym i dostępnym dla każdego bohatera. Ona tak naprawdę miała istotny wpływ na punkt kulminacyjny tej powieści, co okazało się bardzo zaskakujące. Po prostu nie spodziewałam się, że autorka właśnie magię uczyni czymś, co ma zaskoczyć czytelnika w decydującym momencie tej powieści.

Książka ta posiada właściwie wszystkie elementy, które powinna posiadać fantastyka i ja nie zawiodłam się podczas czytania. Akcja była dynamiczna, a dzięki temu, że bohaterki rozjechały się w różne strony królestwa, ciągle działo się coś innego. Autorka poprowadziła narrację z trzech perspektyw i opisywała rzeczywistość sióstr, które musiały mierzyć się z różnymi problemami, a nawet poważnymi zagrożeniami. Całość nie jest oczywista i przewidywalna, ciągle działy się inne rzeczy, które mnie zaskakiwały, co jest ogromną zaletą.

,,Korona z kości” to książka, która spełniła moje oczekiwania i cieszę się, że miałam okazję ją przeczytać. Mam nadzieję, że wkrótce zostanie wydana kontynuacja, bo pierwszy tom zakończył się naprawdę interesująco, a ja po prostu muszę poznać dalsze losy sióstr! Autorka potrafiła zaciekawić mnie swoją wizją i uważam, że stworzony przez nią świat oraz bohaterowie są dopracowani i niczego im nie brakuje!

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka

Patrycja

[790] ,,Odmęty śmierci” – Wojciech Wójcik

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Thu, 15 Feb 2024 09:05:00 +0000

,,Odmęty śmierci” to książka autora, którego bardzo cenię i od pewnego czasu sięgam po wszystkie jego nowe powieści. Kiedyś miałam nawet okazję być patronką jednej z nich, z czego do dziś jestem bardzo dumna! Według mnie Wojciech Wójcik pisze genialnie, jego historie są różnorodne i sięgając po jego dzieła nie poczułam w pewnym momencie, że ma jeden styl, że pisze ciągle to samo, a zmienia tylko odrobinę fabułę i imiona bohaterów.

Krystyna jest starszą kobietą, która po zagadkowej wizycie w szpitalu psychiatrycznym zostaje zamordowana we własnym mieszkaniu – dokładnie w tym samym miejscu, co kilkanaście lat wcześniej jej mąż. Kobieta była zamożna, jednak na odczytaniu testamentu jej rodzina przeżywa szok, ponieważ większość majątku trafia do tajemniczego detektywa specjalizującego się w szukaniu osób zaginiętych. Wnuk i wnuczka Krystyny prowadzą swoje prywatne śledztwa, a dzięki temu odkrywają wiele rodzinnych tajemnic, które mogą pomóc im odnaleźć mordercę i poznać jego motyw.

Powieści, w których pojawia się wątek rodzinnych tajemnic zawsze są dla mnie ciekawe. Uważam, że to temat z ogromnym potencjałem i autor doskonale go wykorzystał. Właśnie na tym oparł całą fabułę, która jest naprawdę genialna i zagmatwana, czyli taka, jaką lubię najbardziej. Ponownie nie zawiodłam się na twórczości autora i ,,Odmęty śmierci” mogę zaliczyć, jako książkę, którą zapamiętam na długo.

Książka ta jest wielowątkowa i jej akcja toczy się w różnych miejscach oraz w różnym czasie. Autor wprowadził wielu bohaterów, a część z nich bardzo długo wydawała się przypadkowa. To sprawiło, że jeszcze chętniej czytałam, ponieważ byłam ciekawa tego, jak wszystkie wątki zostaną połączone w jedną całość i czy będzie to sensowne, logiczne rozwiązanie.

Historia jest oczywiście genialna, fabuła tak bardzo skomplikowana, że zaintrygowana przewracałam strony i do pewnego momentu każdy kolejny akapit przynosił jeszcze więcej niewiadomych. Uwielbiam takie książki, ponieważ przynoszą one naprawdę wiele emocji, a po ich przeczytaniu zawsze czuję satysfakcję i że nie zmarnowałam czasu na beznadziejną historię, która jest wymuszona i naciągana.

Dużą zaletą na pewno jest wątek ze szpitalem psychiatrycznym, ponieważ to on moim zdaniem wprowadził najwięcej zamieszania. Bardzo długo zastanawiałam się nad tym, jak autor zwiąże losy pacjentów ze śmiercią starszej kobiety. To bez wątpienia miała być istotna kwestia i oczywiście taką się ostatecznie okazała.

Wojciech Wójcik nigdy jeszcze mnie nie zawiódł i po jego książki sięgam w ciemno. ,,Odmęty śmierci” to świetna historia i każdy jej szczegół został dopracowany w najmniejszym szczególe. Uważam, że powieść ta nie ma żadnych wad, mi podobał się każdy jej aspekt. Bohaterowie są różnorodni, świetnie wykreowani, niektórych darzy się sympatią, a innych nienawidzi. Autor na pewno włożył wiele pracy w to, aby fabuła była tak interesująca i atrakcyjna dla czytelnika, ponieważ ja czułam ten ogrom włożonej w nią pracy. Pozycja ta jest dość obszerna, ale nie ma w niej monotonnych opisów, które spowalniają akcję i sprawiają, że traciłam zainteresowanie lub zaczynałam gubić się w wydarzeniach.

Książkę tę polecam wszystkim fanom kryminałów, na pewno nie zawiedziecie się! Osobiście czekam na kolejne powieści tego autora, bo na pewno będę po nie sięgać!

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka

Patrycja

[789] ,,Whistleblower” – Kate Marchant

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Wed, 07 Feb 2024 17:24:00 +0000

Ostatnio bardzo często trafiam na pozycje, w których główny bohater jest dziennikarzem lub stara się nim być. Po książki przeważnie sięgam dość losowo, więc dziwi mnie to jeszcze bardziej, jednak dziś zrecenzuję typową młodzieżówkę. Ich też ostatnio czytam zaskakująco dużo, ale po prostu czuję taką potrzebę, są one dla mnie relaksujące i przeważnie opowiadają historie wzruszające, lekkie oraz humorystyczne.

Laurel studiuje dziennikarstwo i angażuje się w tworzenie uczelnianej gazetki. Pisze wiele tekstów, jednak jeden z nich - o trenerze futbolu - zyskuje pochwały. Dziewczyna dzięki temu wpada na trop o wiele poważniejszej sprawy, która od długiego czasu jest zamiatana pod dywan. Za wszelką cenę chce odkryć prawdę i przekazać ją do opinii publicznej. Bodie jest częścią drużyny futbolu i ufa swojemu trenerowi, nie wierzy, że może on krzywdzić innych. Mimo wszystko angażuje się w śledztwo Laurel, a gdy dowiaduje się prawdy, musi podjąć wiele ważnych decyzji i wybrać, co jest dla niego najważniejsze.

Książka ta jest interesująca i dość szybko się wciągnęłam, ponieważ autorka budowała napięcie. Dzięki temu zaintrygowałam się i byłam ciekawa, jakie tajemnice odkryje Laurel. Została ona wykreowana na dziewczynę naprawdę silną, dociekliwą i dążącą do wyznaczonego celu. Nawet w momencie problemów nie zamierza odpuścić, a to bez wątpienia jest cechą dobrego dziennikarza, którym chce być w przyszłości.

Powieść ta jest idealna dla młodzieży, ponieważ jest dynamiczna, ciągle coś się w niej dzieje, bohaterowie są różnorodni, a to sprawia, że całość nie jest nudna i monotonna. Autorka opisuje szkolne realia, ale nie robi tego w sposób do bólu schematyczny. Jest to książka bez wątpienia logiczna i warta uwagi dla osób, które lubią tego typu historie.

Oczywiście w fabule znalazło się również miejsce na wątek miłosny, co wydaje mi się ważne w przypadku młodzieżówek. Jest on jednak genialnie wpleciony w treść, nie dominuje, ale stanowi właściwie tło. Rozwijające się uczucie między głównymi bohaterami jest bardzo naturalne, nie ma w nim gwałtowności i to bardzo mi się spodobało.

W pewnym momencie naszła mnie refleksja na temat opisu samego dziennikarstwa w tej książce. Od razu rzuciło mi się w oczy, że to rzeczywiście tylko gazetka studencka, która właściwie raczkuje. Laurel i jej koleżanki publikowały bardzo mocne artykuły nie mając zbytnio twardych dowodów na winę trenera, co w przypadku prawdziwego dziennikarstwa śledczego jest raczej niedopuszczalne. Ta kwestia trochę mnie kuła w oczy, jednak jest to młodzieżówka, która toczy się w szkolnych realiach i tylko to przekonało mnie, że nie powinnam być aż tak ostra w swojej ocenie.

,,Whistleblower” to naprawdę dobra młodzieżówka, w którą wciągnęłam się od pierwszych stron. Być może czytałam lepsze tego typu powieści, ale ta trzyma dość wysoki poziom i spełniła moje oczekiwania. Miała to być lekka, intrygująca lektura i właśnie taką historię otrzymałam od autorki. Jedyny minusik stanowi kilka wątków związanych z artykułami do gazetki, które poruszały kontrowersyjne tematy, a dziennikarkom brakowało niezbitych dowodów na temat, o którym pisały. Reszta fabuły była logiczna i składała się w jedną całość, a to jest najważniejsze!

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Insignis

Patrycja

[788] ,,Opowieści dla dzieci, które chcą być odważne” – Alex Rovira, Francesc Miralles

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Wed, 07 Feb 2024 17:13:00 +0000

Jakiś czas temu miałam okazję już poznać inną książkę z serii ,,Opowieści dla dzieci, które…” i bardzo spodobała mi się koncepcja autorów. Jako dziecko najbardziej lubiłam czytać krótkie opowiadania, ponieważ za jednym razem mogłam poznać całą historię. Należałam do tych niecierpliwych, więc dłuższe bajki nie były moimi ulubionymi. Gdybym miała kilkanaście lat temu ,,Opowieści dla dzieci, które chcą być odważne”, to byłaby to moja ulubiona pozycja.

Tym razem głównym motywem tej książki jest odwaga, czyli kolejna bardzo ważna cecha w życiu każdego człowieka – małego, a także dużego. Bardzo podoba mi się to, jak autorzy ujęli ten temat w słowa i w swoich historiach wykreowali wiele ciekawych historii, które są niesamowicie inspirujące. Książeczka ta jest zbiorem aż trzydziestu pięciu opowiadań o naprawdę różnej treści, więc nie są one w żadnym stopniu nudne czy monotonne.

Autorzy w opowiadaniach za pomocą bohaterów starają się przekazać czytelnikom garść rad i informacji, które mogą pomóc budować odwagę. Piszą oni o radzeniu z trudnościami dnia codziennego, pielęgnowaniu relacji z najbliższymi, o samej odwadze i jej istotnej roli w życiu każdego człowieka.

Sama książka jest dedykowana dla dzieci od dziewiątego roku życia. Jednak różnorodność w tych opowieściach jest tak duża, że niektóre będą dobre nawet dla troszkę młodszej widowni. Wydaje mi się, że jest to idealna pozycja do wspólnego czytania z kimś dorosłym, który może wyjaśnić młodszej osobie sens historyjek i podkreślić to, co w nich najważniejsze. Uważam również, że książka ta nadaje się do czytania wieczorem, przed snem, ponieważ opowiadania są króciutkie.

Chociaż historie są krótkie, to zawierają przekaz i skłaniają do refleksji na poruszane tematy. Każde opowiadanie kończy się osobno wypisanymi wnioskami, więc można od razu podsumować sobie temat. Te fragmenty są napisane prostym językiem, dość obrazowym i na pewno bardzo łatwo jest je sobie przyswoić.

Całość oczywiście jest wypełniona również ilustracjami, które bardzo przypadły mi do gustu. Wypełniają one strony, łączą się z tekstem, ponieważ obrazują bohaterów opowieści, a także wydarzenia. Dzięki temu, że tak świetnie współgrają z fabułą, doskonale uzupełniają tekst i to sprawiło, że autorzy nie musieli umieszczać całej masy monotonnych opisów.

,,Opowieści dla dzieci, które chcą być odważne” to bez wątpienia świetna książka, którą mogę polecić dosłownie każdemu rodzicowi. Jest ona idealną podkładką, aby rozpocząć rozmowę na ważne tematy związane z odwagą i poczuciem własnej wartości. Każda z trzydziestu pięciu historyjek jest ciekawa, jej przeczytanie może skłonić do refleksji, ale mają w sobie też wartość rozrywkową. Całość prezentuje się bardzo dobrze, przyciąga uwagę i wydaje mi się, że każdy czytelnik zaangażuje się w tę pozycję.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu ToTamto

Patrycja

[786] ,,Jedna noc z księciem” – Jodi Ellen Malaps

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Thu, 01 Feb 2024 15:14:00 +0000

Jestem wielką fanką Bridgertonów i czytam chyba wszystkie książki, które są w podobnym klimacie. Uwielbiam dworskie klimaty, socjeta jest dla mnie fascynującą tematyką z ogromnym potencjałem. Zawsze chętnie przenoszę się do innej rzeczywistości, która pozwala mi się oderwać od tej, w której sama żyję. Takie powieści czytam przede wszystkim dla przyjemności i oczekuję, że będą one lekkie, przyjemne i umożliwią mi zrelaksowanie się.

Eliza w przeszłości mieszkała na wsi i mogła robić wszystko, co chciała – pisać artykuły do gazety ojca czy jeździć konno bez żadnych ograniczeń. Wszystko zmieniło się w momencie przeprowadzki do Londynu, gdzie musiała dopasować się do towarzystwa, w którym aktualnie pragnęli odnaleźć się jej rodzice. W pewnym momencie ojciec Elizy zaczyna planować jej małżeństwo, ale dziewczyna nie chce słyszeć o aranżowanym związku. Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej, gdy do miasta wraca książę Chester, który jest bardzo tajemniczy, a wśród ludzi ma opinię mordercy i rozpustnika. Eliza kierowana ciekawością dziennikarską postanawia dowiedzieć się o nim czegoś więcej, ale nie spodziewa się, że pozna mężczyznę, który ma w sobie całą masę sprzecznych cech charakteru.

Główna bohaterka tej książki jest silnym i buntowniczym charakterem, a to sprawiło, że zyskała moją sympatię od pierwszych stron. W realiach socjety kobieta miała określone miejsce w społeczności, a był nim oczywiście dom i stanie przy boku męża, którego najczęściej wybierał ojciec. Eliza wymyka się tym schematom i stara się spełniać w roli dziennikarki, a to sprowadza na nią pewne kłopoty.

Autorka stworzyła historię naprawdę zawiłą, co bardzo mnie zaskoczyło, bo spodziewałam się czegoś zdecydowanie łatwiejszego, a wręcz banalnego. Mocno się zaskoczyłam, ale to było pozytywne uczucie i sprawiło, że po prostu się wciągnęłam w tę historię! Kompletnie zaangażowałam się w losy bohaterów i nie mogłam się doczekać finału!

W książce tej nie brakuje również humoru, jest go naprawdę dużo! To jest niewątpliwą zaletą tej historii, bo ja uwielbiam tego typu książki. Eliza jest szalona, często nie potrafi wyznaczyć sobie samej granic i pakuje się w kłopoty, a także niebezpieczne sytuacje, z których trzeba ją ratować. Jej pozytywne nastawienie do życia potrafi roztopić serce nawet najbardziej skute lodem serce księcia.

Rozwój relacji głównych bohaterów jest naprawdę fascynujący, ale ich droga jest wyboista i nie brakuje w niej kłótni oraz nieporozumień. Z zaciekawieniem śledziłam ich wszystkie spotkania, kłótnie i wspólne chwile, które coraz bardziej pokazują panujące pożądanie między tą dwójką.

,,Jedna noc z księciem” to świetna powieść i cieszę się, że ją przeczytałam, ponieważ jest zabawna, lekka i całkowicie w moim guście. Uwielbiam klimaty socjety, a autorka doskonale je pokazała i sprawiła, że spędziłam z jej książką kilka intensywnych i interesujących godzin. Jest to bez wątpienia historia, którą pokochają wszyscy fani Bridgertonów, ale nie stanowi ona jej kopii. Autorka miała swoją wizję i ja ją kupuję w całości, bo uwielbiam tego typu książki. Jest to początek serii i mam nadzieję, że kolejny tom niedługo wpadnie w moje ręce, bo polubiłam się ze stylem pisania Jodi Ellen Malaps.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Insignis

Patrycja

[785] ,,Jagna i biały wilk” – Ewa Nowak

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Thu, 01 Feb 2024 15:00:00 +0000

Wiele książek dla dzieci przyciąga mój wzrok, a to sprawia, że chcę je poznać i zobaczyć, co w sobie kryją. Najczęściej to ilustracje i intrygująca okładka sprawiają, że jakaś pozycja trafia w moje ręce, abym mogła ją zrecenzować i oczywiście przekazać dziecku z rodziny, które z niej bez wątpienia skorzysta jeszcze bardziej niż ja. Tym razem miałam okazję przeczytać przepiękną pod względem treści i ilustracji książeczkę.

Jagna spędza wakacje u babci, która mieszka w środku lasu. Otoczenie sprawia, że dziewczynka ma pełno pomysłów na rozrywkę, a wokół leśniczówki można spotkać całą masę zwierząt. Na szczęście Jagna nie jest sama, ponieważ jest z nią jej brat, kolega, a także ktoś jeszcze – uroczy wilk. Czy całej trójce uda się przetrwać wakacje bez żadnej wpadki i kłopotów?

Książka ta bez wątpienia przyciąga wzrok swoją przepiękną okładką. Na plus mogę zapisać również to, że ma ona twardą oprawę, która doskonale chroni przez uszkodzeniami. Sama książeczka dedykowana jest dla osób od dziewięciu lat.

Trudno zaprzeczyć, że w tej książce najpierw zwróciłam uwagę na ilustracje, które są przepiękne. W pierwszej kolejności musiałam przekartkować całą książeczkę, a dopiero później zabrałam się za jej czytanie, ponieważ bez wątpienia byłam ciekawa zawartej w niej historii. Zawsze byłam fanką takich krótkich, przygodowych historyjek, w których dużą rolę odgrywa przyjaźń będąca jedną z większych wartości bliskich mojemu sercu.

W historii tej rzeczywiście możemy przeczytać o wielu przygodach Jagny oraz jej przyjaciół, którzy świetnie się razem bawią. Nie jest to długa książeczka, ale jej akcja jest tak dynamiczna, że w środku dzieje się po prostu bardzo dużo. Dzięki temu jest wciągająca, a jej bohaterowie po prostu stają się przyjaciółmi czytelnika, co jest ogromną zaletą tej pozycji.

Całość napisana jest prostym i przyjemnym językiem, a to sprawia, że tym bardziej jest wciągająca. W treści dominują dialogi, ale nie jest to wadą, ponieważ to książeczka dedykowana dość młodym osobom, więc po prostu musi być dynamiczna. Na szczęście ilustracje są bardzo ważną częścią tej pozycji i to one dodają wszystko to, czego autorka nie zawarła za pomocą słów.

Bardzo lubię stonowaną kolorystykę, która utrzymuje się przez całość tej książeczki. Ilustracje są przyjemne dla oka, nie dominują nad treścią, ale stanowią jej dodatek. Osobiście jestem fanką właśnie takich grafik, ponieważ są one piękne, przyciągają wzrok i zdaję sobie sprawę, że się powtarzam, jednak ten element naprawdę zapadł mi w pamięci. Dodatkowo właśnie takie ilustracje pamiętam ze swojego dzieciństwa.

,,Jagna i biały wilk” to bez wątpienia książeczka, którą dałabym młodszej wersji siebie i jestem pewna, że kilka lat temu pokochałabym ją. Historia Jagny i jej przyjaciół jest fantastyczna, poznaje się ich losy z ogromną przyjemnością i zaangażowaniem. Dodatkowo autorka podkreśliła wielką rolę przyjaźni, dzięki której można przeżywać najlepsze przygody i spędzać doskonale czas. Całość jest oczywiście napisana z wyczuciem, językiem dopasowanym do grupy docelowej i nie widzę absolutnie żadnych wad w tej książeczce!

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu ToTamto

Patrycja

[784] ,,Doskonała para” – Hendricks Greer, Sarah Pekkanen

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Sun, 28 Jan 2024 21:10:00 +0000

Thriller psychologiczny to gatunek książek, które uwielbiam, ale niestety nie czytam go zbyt często. Odnoszę wrażenie, że pojawia się bardzo mało tego typu powieści, a część z nich w ogóle nie wydaje mi się interesująca. Niestety stworzenie dobrego thrillera psychologicznego jest dość ciężkie, fabuła musi być skomplikowana, a autor powinien prowadzić z czytelnikiem prawdziwą grę. Czy ,,Doskonała para” wpisała się w moje wymagania?

Marissa popełniła ogromny błąd zdradzając swojego męża. Zależy jej jednak na małżeństwie, więc postanawia zabrać Matthew do znanej ze swoich nieszablonowych metod terapeutki. Ma nadzieję, że Avery pomoże im odbudować dawne uczucie, jednak nie zdaje sobie sprawy, że kobieta pozna każdy aspekt ich codzienności. Z każdym dniem okazuje się, że w idealnym życiu Marissy i Matthewa jest sporo mroku oraz przerażających tajemnic, które mogą zagrażać ich małżeństwu, ale także życiu. Czy Avery pozna całą prawdę i uda się jej zapobiec tragedii, a także zakończyć swoją terapię sukcesem?

Byłam bardzo ciekawa tej książki i zaintrygowała mnie już od samego początku, więc miałam co do niej spore oczekiwania. Sam motyw terapii małżeńskiej był doskonałym pomysłem, ale wydaje mi się, że autorka nie do końca wykorzystała jego potencjał. Sama postać Avery jest genialna, jej autorska terapia też, ale moim zdaniem było zdecydowanie za mało samych spotkań z małżeństwem, a jeśli już były to dość krótkie.

Oczywiście w książce tej było naprawdę wiele ciekawych wątków, które wynagrodziły mi małe rozczarowanie związane z terapią małżeńska. Autorki dość mocno rozwinęły samą postać Avery i uważam, że świetnie wykreowały tę bohaterkę, a z jej pomocą wprowadziły również trochę zamieszania. Terapeutka początkowo nie zrobiła na mnie najlepszego wrażenia, ale po czasie dostrzegłam jej prawdziwą twarz. Dodatkowo pewne wydarzenia z jej życia mocno mnie zaintrygowały, ponieważ w fabule poświęcono im sporo miejsca, a bardzo długo nie potrafiłam zrozumieć jakim cudem zgrają się z resztą wydarzeń. Momentami miałam wrażenie, że autorki pominą ten wątek, ale na szczęście na końcu wszystko się wyjaśniło i byłam bardzo zaskoczona, oczywiście pozytywnie.

Książkę tę czytało mi się naprawdę dobrze i może nie był to najlepszy thriller psychologiczny, jaki kiedykolwiek poznałam, ale też nie był najgorszy. Wydaje mi się, że w mniej więcej połowie wszystko zaczęło się jeszcze bardziej rozkręcać i to właśnie wtedy jeszcze bardziej się wciągnęłam. Doceniam pomysłowość autorek, budowanie napięcia i podsuwanie mylnych tropów, które wzmagały moją ciekawość i skłaniały do intensywnego kombinowania nad łączeniem wszystkich kropek.

,,Doskonała para” to książka, którą mogę polecić osobom, które lubią thrillery. Trochę brakowało mi w nim gry psychologicznej, oczywiście jest ona obecna, ale ja preferuje silniejsze emocje. Mimo wszystko jestem zadowolona z tej lektury i cieszę się, że wpadła ona w moje ręce. Odnalazłam w niej trochę emocji, dobrze wykreowanych bohaterów i rozbudowaną fabułę, która ostatecznie stworzyła logiczną całość.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka

Patrycja

[783] ,,Co nam mówi niebo. Opowieść o wszechświecie i tych, którzy go badali” – Gertrude Kiel, ilustracje: Gunvor Rasmussen

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Sun, 28 Jan 2024 21:05:00 +0000

Jako dziecko w pewnym momencie przeżywałam wielką fascynację kosmosem, ale myślę, że wiele osób tak miało. Wtedy jeszcze nie miałam internetu, książek o takiej tematyce również nie posiadałam, ale… Miałam atlas przyrodniczy, gdzie znajdował się dział z informacjami o kosmosie. Nie była to pozycja dedykowana dzieciom, a raczej dużo starszym osobom, jednak to nie przeszkadzało mi w jego przeglądaniu, ponieważ było tam naprawdę dużo ciekawych ilustracji. Cieszę się, że aktualnie można znaleźć książki dla dzieci o właściwie każdej tematyce.

Ta recenzja dotyczy książki, którą sama chciałabym mieć w dzieciństwie. W środku można znaleźć całą masę informacji o odkryciach, o planetach czy o samym świecie. To idealna pozycja dla młodej osoby, która jest zafascynowana kosmosem, a także chce poznać historie odkrywania jego zakamarków.

Na okładce możemy znaleźć informacje o tym, że jest to książka dedykowana dzieciom od dziewiątego roku życia. Jej dodatkową zaletą jest twarda oprawa, bo dzięki niej całość prezentuje się naprawdę porządnie i przyciąga wzrok.

Książka ta jest dość obszerna i uważam to za jej zaletę, ponieważ w środku można znaleźć naprawdę różnorodne treści. Nie jest ona ani trochę nudna i można się z niej dużo dowiedzieć. Tematyka oczywiście kręci się wokół kosmosu, ale on skrywa tyle tajemnic, że można byłoby napisać jeszcze kilka tomów z takimi historiami.

Całość jest powieścią, którą świetnie się czyta i jest ona naprawdę wciągająca. W każdym rozdziale pojawia się garść faktów naukowych, które są umiejętnie wplecione w fabułę. Dzięki temu czytając można się wiele nauczyć, jednocześnie nie mając świadomości, że to robimy. Ten rodzaj nauki zawsze lubiłam najbardziej – łączenie przyjemnego z pożytecznym.

Co kilkanaście stron pojawiają się podsumowania, które w jednym miejscu zbierają fakty naukowe pojawiające się w historii. Te fragmenty są poza fabułą i ich charakter jest bardziej oficjalny, jednak to nadal bardzo przystępna forma, wszystkie informacje są opisane prostym językiem i naprawdę obrazowo, a to jest kolejną ogromną zaletą tej pozycji.

Muszę przyznać, że nawet ja wciągnęłam się w historię opisaną w tej książce. Rzadko się zdarza, że powieści dla dzieci są dla mnie tak interesujące, ale ta jest wyjątkowa. Nie brakuje w niej również informacji o najważniejszych odkrywcach i naukowcach, którzy mieli ogromny wkład w aktualną wiedzę na temat kosmosu i tego, co tam się dzieje.

Całość jest również zilustrowana, co doskonale dopełnia treść. Grafiki są absolutnie w moim guście, uwielbiam taką neutralną i jasną kolorystykę, a także sam styl zobrazowania bohaterów oraz wydarzeń opisywanych w fabule. Bez wątpienia przyciągają uwagę i nie można oderwać od nich wzroku.

,,Co nam mówi niebo. Opowieść o wszechświecie i tych, którzy go badali” to naprawdę świetna pozycja dla dzieci i młodzieży. Opisana historia jest interesująca, a w treści pojawia się wiele ciekawostek dotyczących kosmosu oraz jego wybitnych badaczy. Całość bez wątpienia jest wciągająca, angażuje czytelnika, a dodatkowo ubarwiają ją świetnie ilustracje, które licznie dopełniają samą treść. Czytanie tej książki było prawdziwą przyjemnością i cieszę się, że trafiła w moje ręce, a także mogę polecić ją z czystym sumieniem!

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu ToTamto

Patrycja

[782] ,,Opowieści dla dzieci, które chcą być szczęśliwe” – Alex Rovira, Francesc Miralles

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Sun, 28 Jan 2024 19:45:00 +0000

Myślę, że każde dziecko lubi czytać opowiadania, które nie zawsze są długie. Przed snem fajnie jest zatopić się w wykreowanym przez autora świecie i poznać całą historię, a nie tylko jej urywek. Jako młoda dziewczyna co prawda nie czytałam zbyt wiele, ale wiele lat później doceniłam wszelkiego rodzaju opowiadania – te dla dorosłych oraz te dla dzieci i młodzieży. Polubiłam tę formę i jednocześnie uważam, że jest ona dość trudna, ponieważ autor ma naprawdę niewiele stron, aby przekonać czytelnika do swojej wizji.

Przede wszystkim książka ,,Opowieści dla dzieci, które chcą być szczęśliwe” przyciąga wzrok, a to dzięki swojej okładce, która po prostu zachęca do sięgnięcia po nią. Dodatkowo zaletą jest twarda oprawa, dzięki niej pozycja ta nawet po wielokrotnym używaniu będzie wyglądać doskonale!

W środku można znaleźć aż 35 opowieści, które mają pomóc radzić sobie z lękami i wzmacniać poczucie wartości. To bez wątpienia mnie przekonało do zapoznania się z nią, bo uważam, że w pewnym wieku trzeba wspierać dziecko i pilnować, aby nie zostało przytłoczone przez ten świat i ludzi. Sama książka dedykowana jest osobom powyżej dziewiątego roku życia, ale uważam, że nawet trochę młodsze osoby mogą po nią sięgnąć, ponieważ część historii jest na tyle prosta, iż je doskonale zrozumieją z pomocą jakiejś starszej osoby.

Książka nie jest bardzo obszerna, co mogłoby sugerować to, iż w środku niej znajduje się 35 opowiadań. Są one jednak krótkie i każda porusza inny ważny problem. Byłam pod wrażeniem, że w tak niewielu słowach można zawrzeć jednocześnie jakąś historię oraz konkretny morał. Wszystkie teksty są napisane prostym językiem, obrazowym i łatwo można wywnioskować, co autor miał na myśli tworząc ten tekst.

Dodatkowo na koniec każdej historyjki znajduje się strona z jej interpretacją i omówieniem najważniejszych wniosków. Dzięki temu nawet lekko trudniejsze opowiadanie zostanie zrozumiane, ponieważ te podsumowania są napisane prostym językiem. Wszystko jest bardzo konkretnie wyjaśnione, a to pozwala wyciągnąć z tych historii naprawdę wiele dobrego.

Całość dopełniają liczne ilustracje, które są przyjemne dla oka i szczegółowe. Ich styl wykonania jest dość ciekawy, wszystkie utrzymane są w takim samym klimacie i sprawiają wrażenie melancholijnych, co bardzo mi się spodobało. Oczywiście doskonale pasują do historyjek, a dzięki temu jeszcze bardziej wzmacniają przekaz, ponieważ w pewnym sensie uzupełniają opowiadania i sprawiają, że są one bardziej rzeczywiste.

Oczywiście ogólne opracowanie graficzne również spełniło moje oczekiwania, ponieważ na stronach nie panują pustki, oprócz ilustracji pojawiają się inne elementy wizualne. Dzięki temu całość jest atrakcyjna i przyjemna dla oka, a już na pewno zwraca na siebie uwagę!

,,Opowieści dla dzieci, które chcą być szczęśliwe” to naprawdę doskonała książka, która zawiera wiele różnorodnych opowiadań. Poruszają one wiele ważnych tematów, zachęcają do stawiania czoła problemom, lękom i budują w czytelniku poczucie własnej wartości. To naprawdę ważne kwestie i cieszę się, że zostały ujęte w historyjkach dla dzieci! Całość jest doskonałą pozycją, którą bez wątpienia warto dać młodej osobie, aby się z nią dokładnie zapoznała!

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu ToTamto

Patrycja

[781] ,,Głęboko pod powierzchnią” – Konrad Makarewicz

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Tue, 23 Jan 2024 16:35:00 +0000

Bardzo lubię książki, które mają w sobie wątki psychologiczne i bardzo często po takie sięgam. Nie każde spełniają moje oczekiwania, jednak nie zniechęcam się. Tego typu treści bez wątpienia mają ogromny potencjał w kontekście urozmaicania i mieszania fabule. Psychikę ludzką kreuje się ciężko, trzeba znać sporo faktów na jej temat, jednak bardzo wielu autorów potrafi poradzić sobie z tym zadaniem.

Tymon jest szalenie zakochany w Nadii i zrobiłby dla niej absolutnie wszystko. Chcąc zapewnić im lepszą przyszłość wyjeżdża do pracy za granicę, a dziewczyna ma do niego przyjechać po jakimś czasie. Po kilku tygodniach Nadia przylatuje do ukochanego, jednak bardzo szybko w ich związku zaczynają pojawiać się poważne nieporozumienia. Młoda kobieta zachowuje się coraz dziwniej, a pewnego dnia znika prawie bez słowa. Tymon postanawia ją znaleźć, ponieważ nie chce pogodzić się z jej odejściem, ale to zadanie okazuje się trudniejsze niż przypuszczał. Po wielu rozczarowaniach wraca do Polski i chce zacząć żyć na nowo, ale wtedy znów pojawia się Nadia.

Byłam ciekawa tej książki, ponieważ opis mnie zaintrygował, bo zapowiadał ciekawą lekturę, ale jednocześnie nie zdradzał zbyt wiele. W rzeczywistości jej wnętrze skrywa naprawdę wiele wydarzeń, a akcja pędzi w szalonym tempie.

Autor stworzył zagmatwaną historię, w której pierwsze skrzypce odgrywa zakochany do szaleństwa mężczyzna. Dokładnie poznałam jego losy, a przede wszystkim udało mi się w pewnym sensie wejść do jego głowy oraz poznać tok rozumowania. Okazało się to dość ciekawą podróżą do podświadomości człowieka, który znalazł się w kryzysie tożsamości.

Książka ta na pewno była dla mnie trochę szokująca, ponieważ autor zdecydował się na kreację bohatera skrajnie pogubionego, dorosłego, a jednocześnie postępującego ja nastolatek, który nie poznał jeszcze dorosłości. Momentami to było męczące, ponieważ wolałabym czytać o kimś poważnym i potrafiącym wziąć się w garść, ale z drugiej strony w książce tej doskonale pokazano upadek człowieka po utracie miłości życia.

Całość napisana jest jednak ciekawie, akcja jest dynamiczna i stanowi swego rodzaju przegląd najważniejszych momentów życia Tymona. W środku pojawia się również wątek psychologiczny, ponieważ Nadia postępuje skrajnie nierozważnie i irracjonalnie. Z jednej strony kwestia ta okazała się istotna w tej fabule, ale… początkowo odniosłam wrażenie, że autor objawy choroby przepisał z pierwszej lepszej strony internetowej. Później to się zmieniło i wszystko zostało znacznie rozbudowane – przede wszystkim stało się bardziej realne i naturalne.

Akcja książki rozgrywa się w różnych miejscach, co sprawia, że fabuła jest jeszcze bardziej atrakcyjna. Dodatkowo Tymon ma skłonności do pakowania się w dziwne sytuacje i wyjątkowo mocno przyciąga kłopoty. Co prawda nie przepadam za wtrącaniem w książki wątku związanego z wojną na Ukrainie, ale autorowi udało się ująć to dobrze w słowa, co doceniam.

,,Głęboko pod powierzchnią” to książka ciekawa i bez wątpienia wyróżnia się wśród tych, które miałam okazje czytać w ostatnim czasie. To bez wątpienia była dla mnie dobra odskocznia i możliwość poznania całkiem innego spojrzenia na rzeczywistość. W trakcie czytania na pewno nie mogłam narzekać na nudę, ponieważ autor zapewnił mi całą masę wrażeń, a jego bohaterowie charakteryzują się ogromną różnorodnością, którą doceniam.

Za możliwość przeczytania dziękuję autorowi oraz Wydawnictwu Novae Res

Patrycja

[780] ,,Instaporadnia. Ciało, emocje i seks” – Magdalena Chorzewska, Przemysław Pilarski

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Sat, 20 Jan 2024 19:01:00 +0000

W czasach mojej młodości tematy związane z seksualnością były prawdziwym tabu, zwłaszcza na małych wsiach. Edukacja w tej kwestii właściwie nie istniała, nawet w szkołach. Zajęcia z tzw. wychowania do życia w rodzinie były tragiczne, podstawa programowa nie obejmowała najtrudniejszych tematów, a nauczyciele często nawet nie potrafili prowadzić takich lekcji. W tym czasie chyba każdemu nastolatkowi przydałaby się taka książka jak ,,Instaporadnia”.

Książka ta jest zbiorem pytań, które zostały zadano również na Instagramie oraz tik toku. Jest to ważny szczegół, ponieważ to pokazuje, że autorzy zawarli w niej tematy rzeczywiście istotne dla współczesnej młodzieży. Dzięki temu jest ona bardzo przystępna i naprawdę interesująca, nie ma w niej nic z nudnych podręczników.

Nie jest to długa pozycja, ale zawiera w sobie naprawdę dużo informacji. Wszystko jest przedstawione prosto i konkretnie. Autorzy nie rozpisują się, co jest dobre, ponieważ zbyt wiele informacji byłoby przytłaczające i zniechęcające. O wszelkich mechanizmach biologicznych można szczegółowo przeczytać w internecie lub w innych książkach, ta miała na celu skuteczną edukację w kontekście seksualności i kwestii związanych z wchodzeniem w dorosłość.

Treść tej książki jest bezsprzecznie wartościowa i to nie ulega wątpliwości. Znaczenie ma jednak także samo opracowanie i konstrukcja, ponieważ to również musi przekonać czytelnika. Mi do gustu przypadła sama forma, ponieważ całość została podzielona na tematyczne rozdziały, a każdy z nich skrywa porcję pytań i odpowiedzi. To sprawia, że całość jest przejrzysta i przyjemna dla oka.

W środku pojawia się również kilka ilustracji, które wspomagają wyjaśnienie pewnych kwestii. Całość ma spójną szatę graficzną, jednak odnoszę wrażenie, że jest ona kierowana bardziej do młodych dziewczyn. Sama tematyka jest również bardziej kobieca, ale to nie znaczy, że chłopcy nie mogą poznać tej pozycji. Osobiście uważam, że obie płcie powinny wiedzieć na swój temat więcej niż to, co oczywiste. Mężczyźni np. powinni mieć świadomość tego, jaki wpływ na organizm mają pewne rodzaje antykoncepcji stosowanej przez kobiety.

Autorzy oczywiście nie poruszają tylko kwestii związanych z seksem. Piszą o dyskryminacji, o ciele, które jest nieidealne. Generalnie podkreślają to, że każdy ma niedoskonałości, ale to nie może być powodem do wstydu czy przyzwoleniem na hejt. Takie tematy są równie ważne, zwłaszcza w dobie internetu, gdzie możemy najczęściej zobaczyć idealne ciała, bo to może wpędzać w ogromne kompleksy.

Uważam, że ,,Instaporadnia” to doskonała książka dla nastolatków, które wchodzą w dorosłość. Czytając ją pomyślałam, że powinna znajdować się w bibliotekach szkolnych, a nawet być używana podczas lekcji z edukacji seksualnej. Z czystym sercem mogłabym ją podarować młodej osobie i miałabym pewność, że wyniesie z niej naprawdę wiele dobrego.

,,Instaporadnia. Ciało, emocje i seks” to bez wątpienia dobra książka, która porusza całą masę ważnych i przydatnych tematów. To pozycja zwięzła, poruszane kwestie rozpisane są krótko, trudniejsze wątki są wyjaśnione w sposób jasny oraz klarowny. Całokształt oceniam naprawdę wysoko i z czystym sercem mogłabym podarować tę pozycję osobie, która wchodzi w dorosłość i zaczyna poznawać własną seksualność oraz świat pełen krytycznego spojrzenia na ciała odbiegające od wykreowanego przez media ideału.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca

Patrycja

[779] ,,My mieliśmy szczęście” – Georgia Hunter

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Sat, 20 Jan 2024 18:56:00 +0000

Zwykle nie czytam powieści, które powstały na jakiejś historii z okresu II wojny światowej. Często są one zbyt wyolbrzymione, zdarza się, że autorzy nawet mylą fakty historyczne albo naciągają je wedle uznania. Według mnie takie zabiegi są niedopuszczalne, bo wojna była wystarczająco tragicznym wydarzeniem dla całego świata i nie trzeba robić z niej czegoś jeszcze bardziej złego.

Rodzina Kurców chce żyć normalnie, nawet jeśli wokół szaleje wojna. To jednak przestaje być możliwe, gdy w Polsce zaczyna dziać się coraz gorzej, a Żydzi zamykani są w gettach, mordowani na ulicach lub wywożeni do obozów koncentracyjnych. Kurcowie walczą o przetrwanie, a los rozrzuca ich prawie po całym świecie. Czy uda im się przetrwać trudny czas, a po wojnie odnaleźć się i ponownie zasiąść razem przy jednym stole?

Książka ta jest powieścią, ale zainteresowała mnie, bo powstała w oparciu o rodzinną historię samej autorki. Została stworzona dzięki wieloletniemu zbieraniu informacji o przodkach i ich losach w okresie wojennym, ponieważ to wtedy rodzina w pewnym sensie rozdzieliła się i szukała schronienia w przeróżnych miejscach na świecie.

Podczas czytania cały czas miałam w głowie, że autorka opowiada o losach swojej rodziny. Bardzo lubię takie historie, ponieważ przypominają mi o tym, że wojna była bezwzględna i rozdzieliła z różnych powodów naprawdę wiele osób. Ta książka opowiada o dużej żydowskiej rodzinie, która przeżyła wiele okropności.

Jest to naprawdę wciągająca pozycja, której akcja rozgrywa się w wielu miejscach. Autorka opisuje losy wszystkich kluczowych bohaterów, uwzględnia wzloty, upadki i pisze w naprawdę obrazowy sposób. Muszę przyznać, że wiele razy czułam smutek, ponieważ opisywane wydarzenia były momentami strasznie dramatyczne, ale też pokazywały, że dla rodziny można poświęcić wszystko co najcenniejsze, nawet własne życie.

Całość czyta się wręcz fenomenalnie i uważam, że autorka doskonale stworzyła fabułę. Bez wątpienia wiele wątków wykreowała, aby urozmaicić treść, jednak te najważniejsze stanowią prawdziwe losy jej rodziny. Dzięki narracji wciągnęłam się w tę zawiłą historię i z zaangażowaniem przechodziłam od jednego rozdziału do drugiego. Naprawdę dawno nie miałam w rękach tak dobrej powieści, która opowiada prawdziwą historię z okresu wojny.

Cała książka kończy się krótką i dość prywatną notatką od autorki, ale wyjaśnia ona tam bardzo wiele kwestii związanych ze swoją rodziną. To wszystko okazało się dla mnie doskonałym zwieńczeniem tej historii, ponieważ mogłam przekonać się, jak Georgia Hunter poznawała historie swoich bliskich.

,,My mieliśmy szczęście” to naprawdę dobra książka i uważam, że zdecydowanie warto po nią sięgnąć oraz poświęcić jej czas. Czytało mi się ją doskonale, poznałam zagmatwaną, ale też momentami poruszającą historię żydowskiej rodziny, której przyszło żyć, gdy Hitler zaatakował Polskę. Całość jest napisana w sposób wciągający, rozważny i bez wątpienia przemyślany. Dzięki temu pochłonęłam ją w ekspresowym tempie i z każdą stroną byłam coraz bardziej ciekawa dalszych losów bohaterów. Cieszę się, że dałam szansę tej książce i mogę polecić ją z czystym sumieniem!

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca

Patrycja

[778] ,,Strażnik Miecza” – Cassandra Clare

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Wed, 17 Jan 2024 09:48:00 +0000

Jestem wielką fanką Cassandry Clare, a raczej jej serii ,,Dary Anioła”, którą czytałam będąc jeszcze młodą dziewczyną. Seria ta towarzyszyła mi jeszcze kilka razy, ponieważ sięgałam po nią co jakiś czas, a ja bardzo rzadko czytam książki więcej niż jednokrotnie. Tym bardziej byłam ciekawa tego, czy autorka ponownie stworzyła powieść tak fascynującą, że wciągnie mnie od pierwszych stron. Oczywiście od samego początku miałam duże oczekiwania i byłam bardzo pozytywnie nastawiona skoro Cassandra Clare jeszcze nigdy mnie nie zawiodła.

Kel jako młody chłopiec zostaje wybrany, aby zostać Strażnikiem Miecza następcy trony Castellane. Od małego szkolony jest na tarczę Conora, a także uczony, jak zastępować go nawet na najważniejszych wydarzeniach. Zdaje sobie sprawę, że nie będzie miał nigdy okazji samodzielnie decydować o swojej przyszłości. Lin jest jedną z nielicznych lekarek kobiet, a także pochodzi ze społeczności Ashkarów, która słynie z magicznych zdolności. Pewnego dnia zostaje wciągnięta przez Króla Szmaciarza w intrygę, która jest niebezpieczna i może doprowadzić do poważnych konsekwencji dla całego królestwa.

Dawno nie byłam tak bardzo zachwycona żadną książką i musiałam odczekać kilka dni, aby napisać tę recenzję! Wzbudziła ona we mnie całą masę emocji, a już pierwsze wrażenie było piorunujące. Okładka tej książki jest przepiękna, a zdjęcie może w połowie to oddaje! To dokładnie taka forma, jaką lubię najbardziej – minimalistyczna i z klasą.

Podoba mi się to, że autorka ponownie stworzyła fascynujący świat, opisała zasady w nim rządzące i konsekwentnie rozwijała fabułę. Wprowadziła mnie w tą nową rzeczywistość tak dobrze, że rozumiałam każde wydarzenie i mogłam je również zinterpretować. Osobiście uwielbiam połączenie klasycznych społeczności, w których występują nierówności, z odrobiną magii oraz romansem w tle.

Oczywiście w środku jest cała masa intryg. Miałam wrażenie, że każdy bohater ma jakieś tajemnice, że działa na własną rękę i prowadzi swoją grę. Autorka wprowadziła wiele wątków, mocno zamieszała, ale ja uwielbiam takie złożone fabuły i z przyjemnością staram się łączyć wszystko w całość. Zdaję sobie sprawę, że ,,Strażnik Miecza” to początek serii, więc spodziewałam się, że kilka spraw nie zostanie do końca wyjaśnionych, aby podtrzymać w czytelniku zniecierpliwienie i chęć sięgnięcia po kontynuację. Nie muszę chyba pisać, że sama chciałabym, aby drugi tom pojawił się najlepiej już, abym mogła poznać dalsze losy bohaterów.

Podczas czytania przeżywałam naprawdę każdą sytuację. Wciągnęłam się już od pierwszej strony, bo to jest rodzaj fantastyki, który po prostu uwielbiam. Z jednej strony chciałam przeczytać tę książkę najszybciej jak to możliwe, a z drugiej strony… nie chciałam jej kończyć, bo tak bardzo zaangażowałam się w historię.

Wątek romantyczny nie jest dominujący, raczej stanowi tło i to mi się bardzo spodobało. Nie chciałam przeczytać romansu osadzonego w nierzeczywistym świecie, a raczej dobrą fantastykę, która składa się z wielu elementów. To właśnie dostałam, więc jeśli macie podobne oczekiwania to bez wątpienia musicie sięgnąć po ,,Strażnika Miecza”.

Cassandra Clare ponownie mnie nie zawiodła i jestem prawie pewna, że pod koniec tego roku ,,Strażnik Miecza” będzie w moim top najlepszych lektur. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji jej przeczytać, to koniecznie to zmieńcie! Na pewno się nie zawiedziecie.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka

Patrycja

[777] ,,Wszystko przez pannę Bridgerton” – Julia Quinn

noreply@blogger.com (Psiapsi ) — Wed, 17 Jan 2024 09:43:00 +0000

Uwielbiam książki, których akcja dzieje się w czasach istnienia socjety. Oczywiście nie muszę pisać, że to Julia Quinn jest bez wątpienia królową takiej tematyki, a ja znam właściwie każdą jej powieść – ma ona nawet swoją własną półkę w mojej biblioteczce. Już od dłuższego czasu publikuję recenzje poszczególnych tytułów od Juli Quinn, które pojawiają się za sprawą wydawnictwa Zysk i S-ka, a dziś przyszła kolej na następny!

Billie Bridgerton od najmłodszych lat przyjaźni się z braćmi Rokesby i ma z nimi naprawdę doskonałe relacje. Edwarda i Andrew traktuje jak swoich braci, jednak jest jeszcze George, za którym nie przepada. Jest on najstarszy, więc przez całe swoje życie skupiał się na przygotowywaniach do objęcia roli hrabiego. Billie uważa go za aroganckiego i jest pewna, że jej nie lubi – zresztą ze wzajemnością. Los jednak sprawia, że pewnego dnia George jest jedyną osobą, która może pomóc Billie, która utknęła na dachu, a po tym dniu już nic nie będzie takie samo.

,,Wszystko przez pannę Bridgerton” to pierwszy tom następnej serii tej autorki. To oznacza, że nie jest to już historia o świetnie znanym rodzeństwie Bridgerton, ale coś całkowicie innego. Cykl nazywa się ,,Rodzina Rokesby”, co pozwala mi sądzić, że tym razem będę poznawać losy braci pojawiających się w pierwszym tomie. Początkowo zastanawiałam się, czy będzie to tak samo dobra powieść, jednak postanowiłam dać jej szansę i podejść do niej z pozytywnym nastawieniem. Mnie przede wszystkim zależało na tak samo dobrym wykreowaniu miejsca akcji i konsekwentnej narracji związanej z socjetą.

Powieść ta jest naprawdę wciągająca, zresztą jak wszystkie od Julii Quinn. Ma ona w sobie wiele elementów, które mnie przekupiły i jednym z nich na pewno jest humor. Bohaterowie prowadzą zabawne rozmowy, sama Billie wikła się w całą masę zabawnych sytuacji, które wywoływały uśmiech na mojej twarzy. Ja właśnie tego oczekiwałam od tej książki – lekkiej lektury, która umili mi wieczory i sprawi, że się rozluźnię.

Oczywiście jednym z ważniejszych elementów, jest wątek romantyczny, który w tej powieści rozwija się już od pierwszych stron. Autorka zdecydowała się na dość powolnym dążeniu do wyznań miłości, ale mi się to podobało. Bohaterowie przeżywają wspólne chwile, czasem się kłócą, czasem od siebie odsuwają, ale właśnie dzięki temu autorka uniknęła monotonii. Całość mocno skupia się właśnie na ich relacji, jednak istnieje także tło – inne postacie czy wydarzenie budujące fabułę.

W moich oczach to powieść, która naprawdę ma niewiele wad, ale trzeba pamiętać, że ja jestem zakochana w twórczości autorki i świecie socjety. Mi zależało, aby ta książka była logiczna, lekka, wciągająca i przedstawiająca jakąś intrygującą historię miłosną. To właśnie dostałam, więc czuje się po prostu usatysfakcjonowana lekturą i absolutnie nie żałuję, że po nią sięgnęłam.

,,Wszystko przez pannę Bridgerton” to początek kolejnej serii, która dobrze się zapowiada. Cieszę się, ze miałam okazję ją przeczytać, ponieważ dobrze było wrócić do dobrze mi już znanego świata socjety. Dzięki temu mogłam się przenieść do trochę innej rzeczywistości i poznać kolejną romantyczną historię, która zakończyła się happy endem. Być może niewiele mnie zaskoczyło w tej książce, jednak miała ona w sobie coś, co mnie wciągnęło od pierwszych stron.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka

Patrycja