Bici Camino

Dzień czwarty - Ufam

2013-06-23T16:13:00.000-07:00

Dzień 4
Navarette - Ages 94 km, 1250 m przewyższeń.

Po wczorajszej spiekocie przywitałem pochmurne niebo z dużą wdzięcznością. Nie było chłodno, różnica była tylko taka, że słońce nie przypiekało i była większa wilgotność i momentami ciężko się oddychało.
Opuściłem schronisko jako ostatni pielgrzym. Noc na sporej sali minęła spokojnie. Spałem dobrze.
Dziś na śniadanie zjadłem jajecznicę, która miała być wczoraj moją kolacją. W schronisku była ze mną jeszcze jedna osoba. Kobieta, hiszpanka, ok 35 lat. Tatuaże, skromne, stare ubranie. Widać, że sporo przeszła i "życie dało jej w kość.
Miałem wrażenie, że jest pełna smutku. Okazało się, że nie ma środków na Camino i żywi się z tego co zostanie w lodówce po innych pielgrzymach.
Tuż przed opuszczeniem schroniska podarowałem jej broszurę o Miłosierdziu Bożym, św. Faustynie Kowalskiej oraz obrazek z koronką Jezusa Miłosiernego w języku hiszpańskim. Była bardzo poruszona, prawie się rozpłakała. Chyba bardzo potrzebuje Miłosierdzia, pomyślałem, a Pan ma go dużo dla każdego. Niestety nie znała angielskiego, więc wymieniliśmy tylko uśmiechy.
Wybierając się na Camino zabrałem ze sobą ok 30 takich zestawów w kilku językach i wiecie co? - Wszystko rozdałem i jestem przekonany, że dostały je osoby, które miały dostać. Został mi tylko jeden zestaw w języku niemieckim... Musiałem kogoś "przegapić". :/

Jest 8.10 i jestem gotowy do jazdy. Jeszcze tylko małe zakupy na drogę w typowym dla pielgrzymów sklepiku.
Po 40 minutach doganiam dwie wczoraj poznane azjatki. Kilka zdań, pamiątkowe zdjęcia i znów zostaję sam. Jedzie się ciężko. Nogi puste. To konsekwencja wczorajszej słabej kolacji i czerwonego wina, którego wypiłem trochę za dużo.
Słońce momentami przebija się przez chmury, jednak pierwszą część dnia nie muszę wyciągać kremu z filtrem.

Navarette. Chwila przed wyjazdem. Dwóch francuzów wyposażonych we wszystko też szykuj się do drogi.

La Rioja. Pomimo pochmurnego nieba nie może zabraknąć ciepłych promieni o poranku.

Koreanka i Chinka - wczorajsze kompanki do wina i migdałów.

Dzisiejszego dnia droga pnie się cały czas delikatnie pod górę. Widać to doskonale na wykresie. Jestem w La Rioja więc jadę po czerwonej drodze pośród mnóstwa małych i większych winnic.
Ok 9.30 docieram do Najera. Bardzo stare miasteczko i charakterystycznymi skalnymi ścianami nad rzeką Najerilla. Dobre miejsce na zrobienie zakupów. Jadę dalej. Po 7 kilometrach czas na dłuższą przerwę.
Jestem w niewielkim miasteczku Azofra.
Dziś brakuje mi sił więc jadę na cukrach. Migdałowe Magnum i sok pomarańczowy dają mi siły aż do Santo Domingo de la Calzana.

La Rioja

La Rioja - zapowiadało się na deszcz, jednak nie spadła ani kropla.

La Rioja, więc czerwona koszulka na dziś :)

Wino, wino, wino

Najera

Azofra, przerwa na lody i sok z pomarańczy.

Jestem St Domingo, ważnym dla historii Camino mieście ok 11.20 i pod głównych schroniskiem spora grupa pielgrzymów skończyła już marsz na dziś. Dla mnie to dopiero połowa dzisiejszej drogi więc nawet nie myślę aby ustawić się w kolejce plecaków i czekać bezczynnie kilka godzin.
Liczyłem, że zwiedzę katedrę, jednak wstęp był płatny -chyba 10 euro. Na przeciwko katedry otwarty był mały kościółek, gdzie spędziłem chwilę na rozmowie z Panem.
Zbliżało się południe więc pora na coś przekąsić. Dziś wybrałem tańszą opcję - kanapki z automatów, których sporo jest na drodze (najwięcej w Nawarze, w Galicji prawie w ogóle ich nie widziałem).
W warzywniaku kupiłem pyszne figi, które zabrałem ze sobą w dalszą drogę.

La Rioja - przepiękne widoki

Santo Domingo de la Calzana - kolejka pod schroniskiem. (przed południem).

Santo Domingo de la Calzana - katedra

Santo Domingo de la Calzana

Santo Domingo de la Calzana - niewielki kościółek na przeciwko katedry.

Figi, mój przysmak na Camino.

Tuż za Granon zaczyna się Castylia i Leon. Szybko La Rioja minęła - szkoda.
To zadziwiające jak w raz ze zmianą prowincji zmienia się krajobraz. To są na prawdę różne krainy. Inna gleba, architektura, kuchnia, język. Bogactwo Hiszpanii jest niesamowite.

Droga do Granon

Castilla y Leon

Właśnie tak wyobrażałem sobie centralną Hiszpanię zanim tu przyjechałem.

Niewielki odcinek asfaltem w Drodze do Belorado.

Bardzo podobne krajobrazy są w północno - wchodniej Polsce - w Suwalskim Partku Krajobrazowym.

Ok godziny 15tej słońce znów zaczyna panoszyć się na niebie. Jestem w Villafranca Montes de Oca. Byłem już nieźle zmęczony, jednak zrobiłem niecałe 80 km tego dnia i bardzo chciałem zakończyć etap w San Juan de Ortega.
Pojawił się mały problem. Nie pilnowałem dobrze stanu gotówki i panicznie zacząłem szukać bankomatu. Z posiadanych informacji w przewodniu byłem przekonany, że w Montes de Oca jest bankomat. Niestety. Jest tylko mały oddział banku otwarty od 9 do 14 tej...
W portfelu zostało mi 6 euro. Do następnego większego miasta (Burgos) ponad 40 km jazdy. No nieźle pomyślałem. Po upewnieniu się w miejscowych barze, że nie ma tu bankomatu postanowiłem jechać do San Juan i zaufać Panu.
Ostro w górę, bardzo strome i długie podjazdy. Wspinałem się przecież na blisko 1200 m npm. Po półtorej godzinie docieram do San Juan. Duży kościół, niewielki plac i kilka kamiennych budynków. Takie miejsce bez drogi i trochę odcięte od cywilizacji. Na liczniku blisko 100 km i co? Completo! Nie będę dziś tu nocował.

Droga do San Juan de Ortega. W realu te podjazdy są jeszcze bardziej strome i jest ich kilka.

San Juan de Ortega.

Zastanawiam się o co chodzi? Czego chcesz ode mnie Panie? Nie mam pieniędzy, nie mam gdzie spać, jestem zmęczony. Następna miejscowość Ages niecałe 4 km drogi jednak bez Eucharystii. Nie mogłem jednak zostać w San Juan. Ruszyłem w drogę. Na szczęście w dół i po niecałych 20 minutach byłem w Ages zajechany jak pies.
Docieram do schroniska. Na dole bar, na górze duża sala. Ciężko mi dogadać się z hospitalero. Facet ok 50, lekko przy sobie z wąsikiem. Nie próbował nawet ułatwić mi zadania. Musiałem wykorzystać moją skromną znajomość hiszpańskiego. Jednak jego surowaość była tylko powierzchowna. Widział, że marzę o ciepłym posiłku i górnej pryczy. Po chwili uśmiechnął się i poklepał mnie po ramieniu. Wszystko będzie dobrze...
Okazało się, że to miejsce to jakaś oaza. Bar świetnie wyposażony. Jest terminal więc mogłem zapłacić kartą (to jest bardzo rzadko spotykane, zwłaszcza w tak małej miejscowości). Co więcej mogłem wypłacić z karty ekstra kasę. Dostałem więc górną pryczę, zimne piwo, zamówiłem menu na wieczorną kolację. Zrobiłem pranie w automacie z suszeniem.

Moja oaza - Ages

Ages - Albergue Municipal z rewelacyjnym barem na parterze.

W oczekiwaniu na kolację.

Ages, nawet łóżka wyjątkowo solidnej konstrukcji, z szerokim materacem i barierkami.

Dzięki Ci Panie - nie wiem ile razy to wypowiadałem tego wieczora i następnego poranka po
najlepszym śniadaniu na Camino. Muncipial Albergue w Ages dostaje ode mnie tytuł The Best of za jedzenie, standard i wszystkie udogodnienia o jakich może marzyć pielgrzym po całodziennej drodze.
Brakuje tylko Eucharystii w Ages. Msza w San Juan była o 18tej. Nawiedziłem tylko kościół z Przenajświętszym Sakramentem. Dziś dziękczynienie przychodziło mi z łatwością. :)

Jak zaginione miasto Inków...

Wszystko przygotowane do odprawienia Eucharystii - niestety kapłana tu brak na stałe.

W Ages jest też mały sklepik połączony z jeszcze jednym barem, jednak wszystko czego Wam trzeba jest w tym schronisku, które jest nawet przygotowane do przyjęcia osób niepełnosprawnych.
Nocowała tego dnia grupa facetów, którzy na co dzień poruszają się na wózkach inwalidzkich. Jechali Camino na specjalnych rowerach napędzanych rękoma.
Mój rower nocował w kotłowni pod kluczem, na co pewnie nie mógłbym liczyć w Ortega :)

Przyszła pora kolacji. Primero - makarones, Secundo - przepyszny stek wieprzowy, który nie mieścił się na talerzu z frytkami. Na deser - kawałek ciasta i oczywiście butelka wina. To wszystko za 10 euro. (tym razem Visa, a nie Mastecard okazała się bezcenna :) )

Kolację zjadłem z młodym katalończykiem (ok 25 lat). Był tłumaczem angielskiego wiec dobrze nam się rozmawiało. Również, a może przede wszystkim o Panu Bogu. Miałem okazję podzielić się moim świadectwem i wiem, że to co usłyszał było dla niego bardzo ważne i miał o czym rozmyślać następnego dnia. Poza tym rozmawialiśmy o kryzysie ekonomicznym, ale i o moralnym, o bezrobociu młodych ludzi w Hiszpanii. Dowiedział się też co nie co o Polsce. Po tej rozmowie wiedziałem, dlaczego Pan chciał, abym to właśnie w Ages miał swój nocleg. To był bardzo dobry dzień na Camino. Dużo walki ze sobą, próba zaufania oraz dużo łask i prezentów na koniec.

Kilka rad praktycznych:

Każdy wyrusza na Camino z intencją, mniej lub bardziej religijną, ale osobistą. Postarajcie się też coś zrobić dla innych podczas tej drogi. Dobrym pomysłem jest szerzenie informacji o Miłosierdziu Bożym. Każdy z nas go potrzebuje, a na Camino jest wiele osób, które szukają, proszą, czekają na jakiś "znak". To może być właśnie ten znak dla nich, który podniesie człowieka, doda mu nadziei i otworzy na działanie Boga, którego szuka.

Ulotki oraz obrazki zamówiłem w wydawnictwie Misericordia. Więcej info na stronie www.faustyna.pl

Często korzystam z karty, również będąc za granicą. Mam darmowe wypłaty z bankomatów, więc nie miałem przy sobie więcej niż 100 euro. Uważałem to za dobre rozwiązanie ze względu na bezpieczeństwo. Jednak sieć bankomatów jest mniejsza niż w Polsce. W mniejszych miasteczkach ich często nie ma. Płatności kartą są też rzadkością poza dużymi miastami. Hiszpanie wolą gotówkę. Warto więc bacznie pilnować stanu swojego portfela i nie liczyć na wypłatę w najbliższym miasteczku.

Odcinek z Villafranca Montes de Oca do San Juan de Ortego wymaga sporo pracy dla naszych nóg. Rekompensatą jest świetna trasa z dala od cywilizacji.

Zachęcam do odwiedzenia strony Municipal Albergue Ages - http://www.alberguedeages.com/. Możecie tam zobaczyć i przeczytać nie tylko to co oferuje schronisko, ale poznać historię tego miasteczka.

Dzień trzeci - Wolność

2013-04-11T17:23:00.003-07:00

To nie dziki zachód, tylko Navarra!

Puenta la Reina - Navarette 92 km, 1120 m przewyższeń

Pobudka jak zwykle w ciemnościach. Wstaję po 6 z łóżka w moim pokoju prawie już nikogo nie ma. Kanadyjczycy zebrali się po piątej. Do wschodu słońca mam jeszcze prawie dwie godziny, więc nie muszę się śpieszyć. Obawiałem się trochę duchoty w ciasnej sali, ale Cocon sprawdzał się idealnie. Na prawdę jest przyjemnie się nim otulić po całym dniu drogi. Idealna nazwa.

Nie miałem zbyt wiele prowiantu, tylko kawałek już czerstwej bagietki i prażone migdały. Pozbierałem pranie i przygotowałem rower do drogi. Jak na razie spisuje się świetnie. Nawet podoba mi się, że jest coraz bardziej pokryty jasnym mącznym pyłem. Z czerwonej strzały powoli zamieniał się w pustynnego wierzchowca.

W stołówce porozmawiałem z Włochem, który zainteresował się moim przewodnikiem. Zrobił sobie kilka zdjęć z kolejnych etapów. Rano w kuchni “rządzili” Koreańczycy, których jest sporo na trasie. Zazwyczaj idą w kilka osób lub parami. Kościół koreański jest silny. Większość z nich jest na Camino z powodów religijnych. Są chyba najliczniejszą nacją podczas wieczornych Eucharystii.

Poranek w Puente la Reina

W większości miasteczek rano otwarty jest jeden, dwa sklepiki specjalnie dla pielgrzymów.
O tej porze wszyscy normalni Hiszpanie jeszcze śpią.

Opuszczając Puente la Reina

Zanim zrobiłem poranne zakupy zrobiła się już 8.30. Opuszczam miasto przejeżdżając przez Most Królowej. Zaczynałem odczuwać już kilkudniową jazdę. Miałem wrażenie, że w ogóle nie mam “paliwa”, że nogi są puste i zupełnie nie mam sił. To samo uczucie, chociaż ustępujące szybciej, występowało po każdej przerwie w jeździe dłuższej niż 5 min. Wystarczy jednak 20-30 minut porannego kręcenia i siły jakby wracają i noga zaczyna podawać. Było to dla mnie nowe, cenne doświadczenie.

Pierwsze miasteczko tego dnia - Mañeru. Widać barokową wieżę kościoła San Pedro.

Na horyzoncie Cirauqui. Po lewej wino.

Zapowiadał się kolejny upalny dzień. Słońce jak zwykle nisko i ostro oświetlało drogę. Kolory przesycone ciepłą żółcią i zielenią.
Droga pnie się do góry. Jest bardzo przyjemnie. Mijam kolejne winnice, zagajniki figowe. Po niecałych 2 godzinach na horyzoncie rozpoznaję ze zdjęć panoramę Cirauqui. To średniowieczne kamienne miasteczko jest położone na stożkowych wzniesieniu. Trochę trzeba się namęczyć, aby wjechać na sam szczyt. Szlak prowadzi przez strome kamienne uliczki i nawet przez domy. Doganiam znajomą grupkę Hiszpanów. Tego dnia przez kilka następnych godzin będziemy mijać się dosyć często. Ja robiłem więcej postojów, oni z kolei mieli wolniejsze, ale równe tempo.

Cirauqui

Cmentarz.

Teren wcale nie był mniej wymagający, byłem wręcz zaskoczony ilością podjazdów. Widoki wciąż niesamowite. Praktycznie gdzie odwróciłem głowę, widziałem pasma górskie. Hiszpania to nie jest nizinny kraj.

Rzymski most i fragment prawdziwej rzymskiej drogi w okolicach Villatuerta

Opuszczona świątynia. Wysokie kamienne mury dają wytchnienie zapewniając cień.

Po niecałej godzinie dotarłem do Estella. Niegdyś baskijskie miasto, zwane Toledo Północy ze względu na liczne kościoły i pałace. Pierwsze wzmianki o mieście sięgają początku XI w. Zatrzymałem się na drugie śniadanie, (bułki maślane, banan i spory łyk Aquariusa) które zjadłem na schodach prowadzących do kościoła San Pedro de la Rúa. Po odpoczynku przyszedł czas na krótką wizytę w Świątyni. Wstęp był bezpłatny, choć nie jest to regułą w dużych miastach.

Odniosłem wrażenie, że to dawniej żywe miasto trochę podupada. Pomimo sporych rozmiarów jest spokojne i leniwe. Warto się tu jednak zatrzymać na dłużej i zwiedzić np. Pałac Królów Navarry.

Estella

Iglesia de San Pedro de la Rúa z kaplicą poświęconą Św. Antoniemu - patronowi Estelli.

Klasztor Irache.

Opuszczając Estelle, na tle gór pojawia się wieża klasztoru Irache. To znak, że jestem blisko słynnej fontanny wina w Bodegas Irache. Niestety ilość wina jest limitowana. Już przed południem z kraniku kapały tylko czerwone krople. Obszedłem się smakiem, który nadrobiłem później w Polsce przywożąc z Camino butelkę Grand Reserva Irache z1997 roku. Na pocieszenie przy bramie winnicy na stołku stał koszyczek pysznych fig.

Fontanna wina i wody.

Winnica (Bodegas) Irache.

Kosz pysznych fig - za free. Piękna brama pełna symboli dotyczących Camino.

Robiło się coraz cieplej, droga znów wiodła szutrami pośród winnic. Tuż za Irache jest możliwość wybrania alternatywnej drogi. Miałem na nią ochotę, bo prowadziła jeszcze wyżej, ale postanowiłem już wcześniej, że postaram się przejechać Camino klasyczną, historyczną trasą. Następne 20 km pokonałem dosyć szybko. Droga prowadziła przepiękną doliną. Dla piechoty to była prawdziwa mordęga. Upał był niesamowity, olbrzymia przestrzeń potęgowała wrażenie monotonnej drogi. Czułem się wolny od wszelkich trosk. Nie interesowało mnie gdzie będę spał. Wszystko co miałem miałem wiozłem w małym plecaku i niczego mi nie brakowało.

Chwila w cieniu.

Puste zbiorniki.

Docieram do Villamayor de Monjardín, które również położone jest na wzgórzu. W takim upale nie łatwo było tam wjechać. Tuż przed tą miejscowością jest ciekawa stara studnia, która dała mi chwilę wytchnienia w cieniu. Płyny z bidonów znikały w szybkim tempie, a była już pora siesty i wszystko jest pozamykane. Automatów coraz mniej na trasie. Na szczęście udało mi się kupić zimną puszkę Aquariusa w jednym z lokalnych sklepików.

Villamayor de Monjardín

Za miastem był już szybszy fragment, gdzie można było rozwinąć prędkości ok 40-50km. Stojąc na pedałach czułem się jak motocyklista na rajdzie Paryż-Dakar. Upał, półpustynny krajobraz, pył i droga. W oddali widziałem stado kondorów.

We wnęce (garażu) kilka automatów z zimnymi napojami - prawdziwa oaza.

Po niecałej godzinie docieram do kilku zabudowań. Jeszcze chyba nigdy cień nie sprawiał mi tyle radości. We wnęce garażu ustawionych było kilka automatów z zimnymi napojami. Grupa włoskich pielgrzymów miała już dość na dziś i postanowiła zamówić taksówkę do pobliskiego Los Acros.

Los Acros

Brama jednego z kościołów w Los Acros

Z każdym następnym kilometrem droga dostarcza nie zapomnianych widoków. Pomimo trudów związanych z wysoką temperaturą chciałem, aby ten dzień trwał jak najdłużej. Starałem się modlić różańcem, jednak podczas jazdy rowerem jest to praktycznie niemożliwe. Trzeba być bardziej skupionym na drodze. Modliłem się więc modlitwą żebraka z Ewangelii:

Jezusie, synu Dawida, ulituj się nade mną.

Wypowiadając te słowa jak mantrę odczuwałem jak dodaje mi sił. To było niesamowite. Myśli były nie zagłuszane codziennymi sprawami, odczuwałem duży spokój. O to chodzi.

Asfalt - mały wyjątek na Camino. Droga do Sansol.

Pogorzelisko. Zapach spalenizny i wysoka temperatura. Kilka dni temu musiało tu być na prawdę gorąco.

Viana znalazła się zdecydowanie za wcześnie na mojej trasie. Tego dnia nie wyrobiłem jeszcze zaplanowanej średniej, jednak bardzo chciałem tu zostać. Trafiłem na prawdziwą fiestę. W barach i restauracjach gwar, ulice zapełnione mieszkańcami w tradycyjnych strojach, które informowały, że wciąż jestem w Navarze. Była też gonitwa byków, której niestety nie widziałem. Viana jest jednym z miejsc, które chciałbym jeszcze raz odwiedzić. Jeśli ktoś chce poczuć klimat południowej Navarry, powinien właśnie udać się do Viany. Fakt, że postanowiłem sobie powrót do tego miasta pomógł mi wyruszyć w dalszą drogę.

Fiesta w Viana.

Koniec Navarry, początek La Rioja.

Do Logronio, stolicy La Rioja dotarłem ok 14:30. Już na przedmieściach wolontariuszka informowała pielgrzymów, że w głównym schronisku nie ma już miejsc. Miłe - zaoszczędziło to wielu osobom niepotrzebnych kilometrów. Ten dzień na pewno każdemu dał w kość ze względu na temperaturę. Na wyświetlaczu przy aptece 35C w cieniu.

Logronio

Miasto ma ładną starówkę. Uliczki są szersze, kamienice wyższe i bardziej wytworne. Nie spędziłem tam dużo czasu, przejechałem tylko przez rynek i główne uliczki. W Logrono miałem po raz pierwszy problem z oznaczeniem drogi, zwłaszcza na wylocie. Szlak nie jest już tak dobrze oznaczony jak w Pamplonie, to już nie Navarra :)

Logronio

Bogate przedmieścia Logronio.

Za miastem park krajobrazowy z nielicznym na Camino zbiornikiem wodnym. (za wyjątkiem basenów).

Droga prowadzi przez winnice. Kilka miesięcy później będę sączył winko dokładnie z tego pola :)

Navarette

Ostatni odcinek dzisiejszej trasy jechałem na oparach. Po 12 km ucieszył mnie widok dzisiejszego celu - Navarette. Czytałem dużo dobrego o Alberge w Navarette prowadzonym przez niemiecką wspólnotę, jednak usłyszałem w progu wyklęte słowo “Completo”. Było tuż po 16 i sądziłem, że jeszcze znajdzie się miejsce. Wróciłem ok 1 km do miejskiego schroniska, które jak przypuszczałem nie miało w sobie klimatu. Przyjąłem z pokorą, że moje plany to nie są najlepsze plany. Hospialero był niewiedzieć dlaczego pełen gniewu. Cokolwiek robił i mówił, miał w sobie dużo agresji. Zupełnie nie wykazywał cierpliwości w moim niezrozumieniu języka. Na drzwiach biura napis Donativo 7euro, czyli co łaska, ale nie mniej niż 7 euro. Rower mogłem zostawić za 2e w hostelu na przeciwko. Czekał na mnie do rana w restauracji pomiędzy stolikami. Kuchnia świetna, więc postanowiłem samemu przygotować sobie posiłek i nie stołować się dziś w barze. (błąd, za który zapłacę następnego dnia).

Pryczę (górną) miałem tuż przy oknie, skąd miałem piękny widok na okolicę.

Żadna Świątynia za wyjątkiem katedry w Burgos nie zrobiła na mnie takiego wrażenia. Mega.

Po wieczornej Eucharystii w Iglesia de la Asunción (Wniebowzięcia NMP), zadzwoniłem do domu. Trudno było przekazać słowami to co przeżyłem przez te dni. Dużo radości sprawił mi głos żony i córki. Po krótkim spacerze i niewielkich zakupach wróciłem na kolację. W kuchni poznałem grupkę, która wspólnie przyrządzała sobie posiłek, więc się przyłączyłem i tak zjadłem pyszną sałatkę z bagietką. Dorzuciłem mojego tuńczyka i oliwki oraz wino - przecież byliśmy w Rioja - królestwie wina. Wieczór spędziliśmy przed wejściem do schroniska siedząc na kamiennym murku popijając wino i chrupiąc migdały.Towarzystwa dotrzymywały mi dwie sympatyczne dziewczyny - Koreanka i Chinka. Poznały się na Camino i widać było, że tworzy się między nimi wyjątkowa więź przyjaźni. Opowiadaliśmy o drodze, o swoich krajach i tym czym się zajmujemy. Do rozmowy dołączył się na krótko, pozytywnie zakręcony starszy od nas Duńczyk. Ja dzieliłem się z doświadczeniem podróżowania w samotności, którą uważałem za dużą wartość tej drogi.

Skwer przed kościołem.

Drzwi do Albergue. Co łaska, ale mnie mniej niż 7e.

Albergue położone jest bardzo blisko kościoła, w samym centrum miasteczka.

Szybko wybiła 22 i trzeba było iść spać. To był bardzo dobry, ale trudny dzień.

Przed zaśnięciem postanowiłem, że w porannych godzinach będę pokonywał więcej kilometrów, później popołudnia są nie do zniesienia, zmęczenie odbiera trochę radości, bo trzeba nadrabiać drogi.

Jadąc na Camino miałem tylko jeden rezerwowy dzień na nie przewidziane okoliczności. Nie chciałem go roztrwonić z powodu zmęczenia czy też chęci zwiedzania. Miałem też świadomość, że robię za dużo kilometrów i sporo tracę z drogi. Jednak nie miałem na to wpływu. Urlop miałem 2 tyg i już. Idealnie czułbym się jadąc ok 60-70 km dziennie, ale nie miałem tyle dni.

Na koniec jeszcze jeden fakt dotyczący Navarette. Jeśli ktoś interesuje się duchowością ignacjańską, to warto wiedzieć, że przez Navarette przechodzi Camino Św. Ignacego Loyoli - założyciela jezuitów. Koniec tej drogi znajduje się w Katalonii w mieście Manresa, gdzie Św. Ignacy spędził na modlitwe w grocie wiele dni. Tam narodziły się słynne Ćwiczenia Duchowe.

W lipcu 2013 prawdopodobnie będzie mi dane odwiedzić to miejsce.

Informacje praktyczne:
Aquariusa warto rozcięczyć wodą w stosunku ok 2/3 do 1/3 wody. Rano kupowałem butelkę 1,5l aquariusa, przelewałem po ok 05,l do bidonów (0,75l) i uzupełniałem wodą. Resztę izotonika przelewałem do mniejszej (0,5l) butelki, którą miałem po wcześniej wypitym napoju (np. powerade). Nie jechałem z pustym bidonem. Jesli tylko miałem okazję dolewałem wodę do pustego bidonu, nawet jeśli planowałem zakupy w najbliższym miasteczku. Mogło się okazać, że sklep jest zamknięty, więc lepiej mieć zapas wody.

W sklepach można tez kupić słodzone kakao - Cola Cao) w jednorazowych saszetkach. Dobry dodatek do śniadania w albergue. Wystarczy tylko wrzątek i mamy wysokoenergetyczny i ciepły napój.

Planowanie dnia. Dobrze jest rano przy śniadaniu lub dzień wcześniej podczas kolacji prześledzić raz jeszcze najbliższą trasę. Warto sprawdzić odległości, zaplanować mniej więcej gdzie zatrzymamy się na lunch, gdzie jest szansa na zrobienie zakupów.

Świeże figi - kupujcie. Mają mega dawkę potasu, oraz innych mikroelementów, które są bardzo potrzebne przy takim wysiłku. Dodatkowo świetnie gaszą pragnienie, dodają energii i pomagają w nawodnieniu organizmu.

Pranie warto robić każdego dnia. Pomimo wysokiej temperatury trzeba liczyć się z tym, że rano będzie jeszcze wilgotne. W niektórych schroniskach (np. w Navarette) jest pralnia z automatyczną suszarką. Koszt to 3 e za pranie + 3 e za suszenie ubrań.

Wydatki: ok 20-25e

Dzień Drugi - Navarra

2013-04-04T19:00:00.001-07:00

Roncesvalles - Puenta la Reina 72 km, 980m przewyższeń. Otwieram oczy i nic nie widzę. Jest kompletnie ciemno. Na zegarku 5:45. Piechota zbudziła mnie 15 min przed budzikiem. Noc spokojna, chociaż trochę chłodno. Okno było otwarte całą noc i górskie powietrze zrobiło swoje. Na szczęście zabrałem ze sobą na pryczę bluzę i w nocy dołożyłem kolejną warstwę. O 6.00 z drugiego końca korytarza dobiega odgłos nagrań chorałów gregoriańskich - taki budzik. Klimat robi. Zapalają się światła i widać, że spora część jest już na nogach, ale nie widać, aby byli przytomni :)

Dzięki niewielkiemu dobytkowi spakowanie nie zajmuje mi dużo czasu. Schodzę jeszcze na dół do suszarni po pranie i po chwili jestem na stołówce. Dziś automaty trochę oszukiwały i pożarły 2 euro. Pomimo tego stratny nie byłem, bo podczas podawania zamówionego tuńczyka do komory wpadła mała tortilla. Śniadanie miałem więc obfite.

poranna krzątanina i przygotowanie do drogi.

Na parterze ruch był coraz większy, aż w końcu otworzono drzwi i mogłem sprawdzić jak tam mój rower. W przechowalni do drogi przygotowywała się grupka 3 Hiszpanów i jedna Hiszpanka. Jechali razem. Mieli identyczne stroje teamowe. Z angielskim słabo, więc rozmowa nie trwała zbyt długo. Nie dało się nie zauważyć nurtujących pytań w głowie - gdzie są moje sakwy i jak je chcę zamontować skoro nie mam bagażnika :)

Tego dnia nie wiedziałem jeszcze gdzie dojadę. Planowałem przynajmniej Puenta la Reina, tak samo jako nowo poznani caminowicze.

Mury klasztoru opuściłem o 7.45. Słońca jeszcze nie było widać. Panował półmrok. Sprawdziłem rower i jak tylko pojawiło się więcej światła ruszyłem. Jak co dzień początkowe fragmenty trasy były tłoczne, zwłaszcza w dużych miejscowościach, gdzie zatrzymywało się sporo pielgrzymów. Niedługo po opuszczeniu Roncevalles, po niespełna 30 min drogi udało mi się zrobić zakupy. Pierwsze sello tego dnia. Było dosyć ciepło, a raczej parno. Zapowiadał się ciepły dzień i szybko zmieniłem strój na krótki rękaw. Praktycznie do Pamplony droga wiodła przez leśne i polne ścieżki generalnie w dół, ale były też strome podjazdy. teren mocno pagórkowaty. Co kilka km senne miasteczko Navarry.

Poranne zakupy w Supermercado + pierwsze sello tego dnia.

kilkanaście km takie singletracka na początek.

Burgete

Można jechać dalej asfaltem lub wybrać szutrowy szlak zdala od zabudowań.

Konny pielgrzym.

Flaga baskijska.

Góry na horyzoncie coraz bardziej się oddalały. Jestem maniakiem fotograficznym i nie mogłem powstrzymać się co chwilę, aby zrobić kolejne zdjęcie. Bardzo to spowalniało drogę, ale nie śpieszyłem się zupełnie.

ok. 10 byłem w Zubiri, gdzie spędziłem 40 min. Odpoczywając na ławce delektowałem się faktem, że jestem na Camino i tyle jeszcze wspaniałej drogi przede mną. Była niedziela i lokalni cykliści rozpoczynali szosowe wspólne treningi. Oni takie drogi mają na co dzień... ech :)

Zasiedziałem się trochę i była już prawie 11, a ja przejechałem dziś dopiero 20 km i to generalnie w dół.
Następna część ok 35 km do Pamplony przebiegała przez kolejne małe kamienne miasteczka. Niewielka część szlaku prowadzi poboczem i w bliskości drogi. Czytałem wcześniej, o niebezpieczeństwie, jednak nie jest tak źle. Pobocze jest szerokie i nie jest używane do wyprzedzania i spychania aut jadących z nad przeciwka. Przez cały czas miałem włączone czerwone światło pulsujące, które przymocowane miałem z tyłu kasku. Po malowniczym i wręcz dziewiczym odcinku w Pirenejach ten fragment nie wydawał się zbyt atrakcyjny, ale jechało się przyjemnie. Było bardzo gorąco. Pod kaskiem obowiązkowo chusta Buff z profektowerem UV. Moczyłem ją jak tylko mijałem po drodze fontannę z wodą.

oznaczenia szlaku w Navarra - idealne.

Ostatnie spojrzenie na Pireneje.

Kamienista droga nie pozwala się nudzić. Wymaga więcej wysiłku, ale też dużo frajdy.

Zubiri.

Przerwa na posiłek w Zubiri

Słodkie bułki magdalenki.

Jedno ze źródeł wody. Warto też zmoczyć chustę pod kask.

Piękny, ale trudny fragment drogi.

Odpoczywająca piechota. Praktycznie tylko w miasteczku można było liczyć na cień.

Klasyczne uliczki małych miasteczek Navarry.

Do Pamplony dojechałem po 13 i temperatura zbliżała się do 35C. Na przedmieściach w supermarkecie Eroski zrobiłem małe zakupy. Po chwili odpoczynku ruszyłem w stronę centrum. Wąskie uliczki starej Pamplony jakoś nie przypadły mi do gustu. Tłum też potęgował chęć, aby dosyć szybko wydostać się poza miasto.

Mury twierdzy. Pamplona.

Upał był tak duży, że telefon mi wariował. Pamplona.

Pamplona.

Pamplona. Navarra to bogaty region Hiszpanni.

Albergue Bractwa Maltańskiego. Cizur Menor.

Szlak przez miasto jest dobrze oznakowany i nie sposób się zgubić. Po drodze skropił mnie ciepły letni deszczyk i słońce znów zaczęło przypiekać. Na przedmieściach Pamplony leży Cizur Menor, miejscowość ze starym klasztorem Bractwa Maltańskiego wraz z Albergue. Dostałem piękną czerwoną sello z krzyżem maltańskich i po krótkiej wizycie w przyklasztornej świątyni skierowałem kierownicę na ostatnie dziś wyzwanie - Alto de Pedron z charakterystycznym pomnikiem - symbolem Camino na szczycie.

Cizur Menor. Stara klasztorna świątynia z bardzo minimalistycznym, kojąco chłodnym wnętrzem.

Cizur Menor. Na horyzoncie Alto de Perdon.

Piekarnik.

Spiekota niesamowita, Baff na głowie już dawno suchy, czuję, że dostałem odparzeń pod opaskami spodenek na udzie. Odczuwam moc modlitwy, która dodaje mi sił. Słońce grzeje na maksa (wrzesień!), cienia brak. Krajobraz przepiękny. Sucha spękana ziemia, na horyzoncie góry. Kolory niesamowite - wszelkiej maści beże, żółcie w kontraście z ciemną spaloną zielenią nielicznych drzew i krzaków.

Chwilę odpoczywam pod jednym z drzew wraz z młodą parą z Barcelony. Również jadą rowerami. Po miłej rozmowie czekał mnie równie miły, lecz dosyć wymagający odcinek na szczyt. Szlak robił się coraz węższy i bardziej kamienisty. Momentami nie dało się podjechać i kilka metrów musiałem podprowadzić rower. Na szczycie była tylko jedna starsza Pani. Zrobiłem jej zdjęcie i powędrowała dalej. Delektowałem się widokiem, a szczerze mówiąc, to odpoczywałem, bo dzisiejsze słońce mocno mnie zmęczyło. Było już ok 16tej i w siodle byłem 8 godzin. Co prawda samej jazdy było o wiele mniej (ok 4), ale mimo wszystko chciałem już skończyć na dziś.

Spalone słoneczniki.

ścieżka na Alto de Perdon.

Alto de Perdon.

Zjazd z Alto de Perdon jest jednym z najniebezpieczniejszych na Camino ze względu na sporą ilość luźnych kamieni. Łatwo o utratę przyczepności i upadek. Frajdę miałem przednią, czułem się coraz lepiej na szlaku. Upał powoli ustępował, światło robiło się coraz cieplejsze. Ostatnie kilometry do Puente la Reina były prawdziwą przyjemnością.

Zagajnik przed miejscowością Uterga z figurką Najświętrzej Panny.

Puenta la reina na horyzoncie.

Zameldowałem się ok 17 w Albergue de los Padres Reparadores. Schronisko ma ok 100 miejsc w salach od 6 do 14 łóżek. Dostałem przydział na parterze w sali 10 osobowej oczywiście na górnej pryczy. Schroniska ma niewielką kuchnię oraz stołówkę z automatem. Jest też sporej wielkości odgrodzony trawnik gdzie można wypocząć na trawce. Rowery nocują pod wiatą - suszarnią przypięte do stojaków. Teren jest ogrodzony więc jest bezpiecznie.

Zupełnie inny klimat niż w Roncesvalles. Piechota już doświadczona 3-4 dniami wędrówki. Mniejsze pomieszczenia i wąskie korytarze tworzą miłą atmosferę. Słyszałem o kradzieżach, jakie zdarzają się w tym schronisku, więc nie zostawiałem cennych przedmiotów bez opieki, nawet idąc pod prysznic. Reguły tej przestrzegałem do końca Camino i nic przykrego mnie nie spotkało.
Jak prawie w każdym schronisku jest dostęp do internetu za pośrednictwem kilku komputerów. System jest płatny. Wrzucamy kilka monet i mamy dostęp do netu, jeśli ktoś oczywiście tego potrzebuje. Po długim i kojącym prysznicu oraz chwili relaksu na trawce wybrałem się na zwiedzanie, Mszę świętą oraz kolację. Przed wejściem do schroniska spotkałem znajomych rowerzystów z Roncevalles. Przyjechali 2 godziny później. Jechali głównie szosą, wyglądali na zmęczonych i byli pod wrażeniem, że udało mi się pokonać ten etap tak szybko.

Schronisko i piękne wieczorne słońce. Zanosiło się na niezłą burzę, jednak nie spadła ani kropelka deszczu.

Jedna z sal w schronisku. Trochę ciasno i parno.

Puenta la Reina

Puente la Reina to właściwie jedna główna ulica, i dwie równoległe, które dobudowali chyba kilkaset lat później. Urzekło mnie to miasteczko. Na pewno dobrym winem i spokojnym życiem mieszkańców. Są 2-3 bary w których zjemy smaczny posiłek. Podczas Eucharystii (godzina 20.00) śpiewano znaną polską piosenkę "Barkę", tyle, że po hiszpańsku. Dołączyłem się do śpiewu (po polsku). Była to Msza Święta, która najbardziej zapadła mi w pamięci. Kapłan z charyzmą i wiarą, wspólnota zaangażowana w liturgię. Dało się odczuć, że tutaj jest dobrze...

Puenta la Reina

Najsłynniejszy most w Hiszpanii. Most Królowej.

Dla pewności - prosto.

Ołtarze ociekające złotem.

Praktycznie każde wejście do świątyni jakie widziałem w Hiszpanii zwalało z nóg.

Stare drzwi

Przepiękny klimat do modlitwy. Po lewej tabernakulum.

Schronisko zamykało drzwi o 23, wiec wyjątkowo miałem więcej czasu. Zjadłem smaczną kolację, niestety byłem sam i nie pozostało mi nic innego jak chłonąć w ciszy atmosferę tego miejsca popijając pyszne wino z Navarry.

Puenta la Reina nocą.

Informacje Praktyczne:

Poranek w Roncesvalles może być chłodny, ale wraz z dalszą jazdą obniża się wysokość i pod koniec dnia może być na prawdę gorąco. Inaczej niż w Polsce, najgorętsze godziny to 14-16/17. Wtedy słońce przypieka najmocniej. W okolicach południa jest jeszcze znośnie.

Nawarra jest najlepiej oznaczonym odcinkiem Camino Frances. Jedyny problem jaki miałem to za Zubiri w okolicach odkrywkowej kopalni. Trzeba dobrze się rozglądać, aby nie nadrobić drogi.

Na odcinku do Pamplony szlak dosyć często przecina drogę. Ruch nie jest duży, ale droga jest pełna zakrętów i może coś niespodziewanie nadjechać, wiec trzeba zachować ostrożność.

Najlepsze miejsce do zrobienia małych zakupów to przedmieścia większych miast. Tam bez problemu znajdziecie supermarket lub Panaderia. W mniejszych miasteczkach sklepy pozamykane są od 14 do 17-18, więc warto mieć coś ze sobą do zjedzenia po przyjeździe do schroniska. Kupiona wcześniej bagietka, owoc daje sporo energii. Do tego Coca Cola z automatu i tak czekamy do wieczornej kolacji. Polecam również migdały. Kupiłem paczkę prażonych w supermarkecie, która starczyła mi na 6 dni. Garść migdałów po skończonym etapie dostarczał dodatkowej energii i potrzebnych minerałów.

Warto pomyśleć o kremie na otarcia. Ja swój kupiłem w Decathlonie i przełożyłem do mniejszego pojemnika. Już po 2-3 dniach całodziennej jazdy nasze cenne 4 litery wymagają odpowiedniego traktowania.

Najlepsze jedzenie oczywiście jest tam, gdzie są lokalsi. Mając do wyboru 2-3 miejsca do zjedzenia kolacji wybierałem te, w których widziałem, że gości są nie tylko pielgrzymi i nigdy się nie zawiodłem. Sądzę nawet, że wybieranie takich miejsc trochę na uboczu, może z mniejszym szyldem sprawiało, że jeszcze lepiej poznawałem Hiszpanię. Często też byłem specjalnie traktowany - dostawałem ekstra przekąskę, dobre wino, większą szklankę świeżo wyciśniętego soku pomarańczowego. I proszę was - pamiętajcie o napiwkach.

Bocadillo - kanapka. Duża kanapka. Zazwyczaj z połowy bagietki (takiej szerokiej) + różne warianty: z tuńczykiem, szynką, omletem francuskim itd. Ceny od 2,5 do 4,5e. Dostaniecie ją w każdym barze. Dobry pomysł na lunch. Ja najczęściej wybierałem tuńczyka lub omlet ze względu na ilość białka.

Wydatki: 25e
śniadanie z automatów w Roncevalles 3e
poranne zakupy (słodkie bułki, banany, aquarius) 3,5e
lunch (bocadillo + sok pomarańczowy) 4e
popołudniowe zakupy (bagietka, aquarius, jabłko, sok) 2,5e
nocleg 4e
kolacja 8e

Dzień pierwszy - Pokora

2013-03-20T06:39:00.004-07:00

09.09.2012

Dzień pierwszy

SJPDP - Roncesvalles: 33 km, przewyższenia 1350 w górę, 600 zjazdy.

Jest 7.00, obudziłem się bez problemu, spałem jak kamień, jednak czułem, że 8h po takiej podróży to zdecydowanie za mało. Było jeszcze ciemno, Francuzi zbierali się już do wyjścia, Juan wstał razem ze mną. Spakowałem się i udałem się na śniadanie. Wczorajsza, podrzana bagietka, masło, dzem i kakao. Czułem się odwodniony i nie zdecydowałem się na kawę. Trochę byłem przerażony, bo porcje nie były duże, a ja potrzebowałem energii na resztę dnia.

Jestem na patio, jest chłodno i mgliście. Dopompowałem opony, a Juan dociążył swój rower sakwami. Wymieniliśmy kilka zdań, wybiera łatwiejszy wariant asfaltem do Roncevalles. Ja jadę klasycznym Camino Frances.

Po miłym pożegnaniu z opiekunką schroniska odwiedziłem biuro pielgrzyma, gdzie dostałem kolejną pieczątkę, spis schronisk. Pani dopytywała się, czy znam drogę i próbowała przekonać abym po dotarciu do XXXX wybrał zjazd asfaltem do Roncevalles, bo szlak pieszy jest bardzo stromy i niebezpieczy. Podziękowałem za troskę, ale zapewniłem, że jestem świadomy i dobrze przygotowany. Na jej twarzy pojawiły się oznaki obawy. Spytałem, czy jest szansa na zakup znaczków, bo chcę wysłać pocztówkę i dostałem gratis kilka znaczków - ktoś je zostawił - nie były mu potrzebne.

Auberge du Pelerin

Saint Jean Pied de Port o poranku

Przed wyjazdem z SJPdP przejechałem się jeszcze po uliczkach, kupiłem i wysłałem pocztówkę. Prawie wszystko było pozamykane. Po drodze spotkałem Irlandczyka, który poszukiwał sklepu rowerowego. Dziękował Bogu, że znam angielski, bo chyba nie mógł się tu z nikim dogadać. Pokazałem na mapie, gdzie jest sklep rowerowy (przygotowanie!) oraz przekazałem przykrą informację, że jest niedziela i zamknięte. Niestety nie mogłem mu więcej pomóc. Powoli opuszczałem miasteczko, na moście przez Bramą hiszpańską poprosiłem spotkane dziewczyny o zdjęcie - okazało się, że to Polki mieszkające w Anglii. Mają tydzień na swoje piesze Camino, więc przejdą tylko część.

Mgła powoli ustępowała porannym promieniom słonecznym. Zapowiadała się piękna pogoda i spektakularne widoki. Szlak ostro w górę, głównie wąskim asfaltem. Tego dnia planowałem etap aż do Pamplony, jednak spokorniałem szybko i to była jedna z lepszych decyzji na Camino.

Po wczorajszej podróży i praktycznie z pustym żołądkiem byłem kompletnie wypruty. Tętno bardzo szybko wskakiwało ponad próg tlenowy, co znaczy, że organizm jest bardzo zmęczony.

Szybko podjąłem decyzję, że dziś tylko do Roncevalles.

Możesz mieć plany, ale powiedz o nich Panu Bogu, a On się uśmieje... zrozumiałem to szybko zdałem się na plan przygotowany przez Niego. Postanowiłem wtedy całkowicie zaufać Jemu i nie przejmować się miejscem na nocleg i trudami drogi. Wszystko przyjmowałem z pokorą i wręcz wzbudzało to we mnie coraz to większą ciekawość. Gdzie dziś będę nocował, kogo spotkam.

Praktycznie do samej granicy z Navarra szlak jest w 90% asfaltowy.
Droga wspina się stromo więc nie jest to łatwa wędrówka.

Robiło się coraz cieplej.

Mówią, że nie warto oglądać się za siebie... :)

Mijałem pielgrzymów, którzy dziś nie byli dużo wolniejsi ode mnie. Dogoniłem też Juana, który łapał powietrze stojąc obok roweru. Ciekawe, czy pozbył się części bagażu (np. wysyłając go pocztą do domu).

Dotarłem do pierwszego schroniska Orrison. Słońce pięknie rozgoniło mgły w dolinie. Uzupełniłem zapas wody z fontanny i dalej w górę.

Wszyscy uśmiechnięci, serdeczni. Cieszyli się, że w końcu znaleźli się na szlaki Św. Jakuba. Bon Camino przychodziło z łatwością. Jednak im dalej, gdzieś w okolicach Leon większość mijanych pielgrzymów wlokło nogę za nogą. Spuszczona głowa, niemrawe ruchu. Spieczona skóra. Niektórzy nie reagowali i nie odpowiadali, patrzyli z ze złością na śmigającego sobie rowerzystę, którego uważali za pielgrzyma drugiej kategorii. Śmiało, niech spróbują dziennej średniej 95km na trasie i jazdy nie do 13, a do 16-17 każdego dnia. Na pewno jest to inna droga, z innymi trudnościami i nie można jej porównać.

Albergue Orrison

Dojechałem do sporej polany. Znalazłem swoje miejsce na trawie. Nad głowami nisko krążą dużych rozmiarów ptaki drapieżne. Widoki cudowne. Jestem blisko najwyższego punktu dzisiejszego etapu. Na rozjeździe opcji (asfalt, szlak górski) spotkałem odpoczywającą grupę francuzów z mojego pokoju. Przejeżdżam powoli przez stado pasących się owiec i zaczynam ostatni fragment podjazdu już kamieniach.

Dalej asfaltem spokojnie do Roncesvalles. Droga na prawo jest trudniejsza, ale dostarcza dużo wrażeń.

Przez chwilę ścieżka jest w miarę płaska i nabieram prędkości. Mijam obelisk z napisem Navarra. Zaczyna się stromy i kręty zjazd do Roncevalles. Trzeba pilnowaćprędkość i mieć spore umiejętności techniczne, aby dojechać w jednym kawałku. Na górskim zjeździe nie da się cały czas jechać na zaciśniętych klamkach, bo szybko stracimy hamulce. Kontroluję więc prędkość. Zjazd jest usiany kamieniami, niewielkimi uskokami, korzeniami, a to wszystko pomiędzy drzewami. Jest mało miejsca na wyprzedzanie. Prędkość znaczna i teren trudny, w ustach gwizdek Tornado 2000 informujący pieszych, że za chwilę coś ich minie. Mijam dwie przerażone dziewczyny, a właściwie przejeżdżam pomiędzy nimi, bo nie było miejsca i szans na zatrzymanie.

Zjazd trwał całkiem długo, ale niespodziewanie się skończył i moim oczom ukazał się klasztor.

Była 12.30.

Zarezerwowałem pryczę w klasztornym schronisku. Pielgrzymów wpuszczali dopiero od 14tej, więc pojechałem do baru w restauracji La Posada. Zamówiłem kanapkę, sok pomarańczowy i kawę. Był dostęp do wi-fi, więc dałem znać, że ze mną wszystko ok i że dziś koniec jazdy.

Schronisko. Recepcja.

Odwiedziłem sklepik z pamiątkami i atrybutami pielgrzyma w klasztornych murach. Kupiłem muszę. Mocno zdziwiłem się na widok wszelkiej maści symboli okultystycznych, oraz tych związanych z religiami dalekiego wschodu. W klasztornym sklepie...

Klasztorny sklepik pielgrzyma. Okultystyczne talizmany i amulety wszelkiej maści...

Schronisko robi wrażenie. Wnętrza są nowe. Do dyspozycji dwa piętra z boksami na cztery łóżka. Do tego zamykana szafka. Nie ma podziału ze względu na płeć, za wyjątkiem łazienek. Przestronne łazienki, pralnia, kuchnia, stołówka, aneks z kilkoma automatami i mikrofalówką. W średniowiecznych, klimatycznych wnętrzach jest też miejsce na relaks w miękkich fotelach.

Dziedziniec klasztoru. Ławeczka w cieniu przed wejściem do schroniska.

Mury klasztoru w Roncesvalles.

Rowery trzymane są w pomieszczeniu przylegającym do klasztoru. Jest tam stojak, do którego można przypiąć rower. Pomieszczenie zamykane jest o 21 i otwierane o 6 rano. Trochę się obawiałem czy rano będę miał czym jechać, jednak starałem się oddalać od siebie te myśli.

Po krótkim odpoczynku na górnej pryczy zrobiłem pranie i spędziłem trochę czasu na zewnątrz klasztoru. Wygrzewałem się na trawie, cieszyłem się, że nie uparłem się dziś jechać dalej. Nabierałem sił. Wcześniej wykupiłem wieczorny Menu del pelegrino w La Posada.

Wysokość ponad 900 m n.p.m. Trafiłem na idealną pogodę.

Roncevalles. W bramie jest wejście do sklepiku pielgrzyma. Dalej dziedziniec i wejście do schroniska.

Stary kościół Św. Jakuba w Roncesvalles. Zamknięty na 4 spusty.
Wstęp za opłatą, z przewodnikiem.

Kultowa tablica Santiago de Compostela 790 km.

Msza święta o 19 zebrała sporą grupę pielgrzymów. W następnych dniach frekwencja na mszach nie była tak wysoka. Spotykałem po kilka osób. Reszta spędzała czas w schronisku lub w barach.

Starałem się połapać w liturgii. W telefonie miałem aplikację z czytaniami na każdy dzień.

Po zakończeniu mszy pielgrzymi otrzymali błogosławieństwo. Wnętrze świątyni było niesamowite. Średniowieczny minimalizm szarych kamiennych ścian połączony kolorowymi witrażami. Ogólnie kapłani w większości nie posiadali, że tak powiem delikatnie charyzmatu. W ich głosie i oczach dostrzegłem zniechęcenie i poddanie się... Laicyzacja Hiszpanii i samego Camino wdzierała się nawet do kościołów. Takie jest moje subiektywne doświadczenie.

Nawiedzając świątynie podczas Camino często przy wejściu znajdziemy "magiczną" skrzyneczkę.
Po wrzuceniu 1e na kilka minut zapala się iluminacja i możemy podziwiać wnętrza.

Po Eucharystii przyszła pora na kolację. Zostaliśmy usadzeni w przy okrągłych stołach na ok 10 osób. Towarzystwo włosko-argentyńsko-francusko-irlandzko-canadyjsko-polskie. Przystawka - sałatka. Na pierwsze danie zapiekanka makaronowa, na drugie zamówiłem rybę. Do tego lokalne, pyszne wino z Navarry. Na deser słodzony jogurt naturalny. Niestety po godzinie poproszono nas aby już kończyć, bo restauracja chciała serwować potrawy a la carte. Najwięcej rozmawiałem z Argentyńczykiem, który mieszka w Barcelonie.

Wino pewnie za 2e. W Polsce za taki smak muszę płacić ponad 30 zł.

Jogurt naturalny z cukrem. Początkowo byłem zaskoczony takim deserem, ale przyznam, że smaczny.
Serwuję go sobie czasami dosładzając zwykły jogurt naturalny.

Korzystając z dostępu do wi-fi i skype zadzowniłem do domu i wróciłem do schroniska.
O 22.00 zgaszono światła. Pozostałe miejsca w boksie zajmowali Hiszpanie.

Informacje praktyczne:

Po długiej podróży warto zastanowić się na dniu aklimatyzacji w SJPDP lub krótkim etapie.

W razie złej pogody odradzam wariant trasy szlakiem górskim. Należy wybrać bezpieczną drogę asfaltową do Roncevalles.

SJPDP i Roncesvalles to nie Francja i Hiszpania, to kraj Basków, o czym będa nas jeszcze informować liczne napisy na murach przez kilka następnych dni.

W kraju Basków mówimy “Bide on” (Buen Camino).

Warto mieć przy sobie monety, bo w niedziele, i czas sjesty będą nam potrzebne na zakupy w automatach. W większości schronisk są automaty, czasami tylko z napojami i przekąskami, czasami z daniami do podgrzania w mikrofalli. Automaty ustawionę są też wzdłuż szlaku, jednak im bliżej Santiago odniosłem wrażenie, że jest ich coraz mniej.

Menu del peregrino - w przypadku rowerzysty moim zdaniem must have. Podczas dnia spala się o wiele więcej kalorii niż piesi. Raz zrezygnowałem z trzydaniowej uczty i następnego dnia odczułem skutki w postaci pustych nóg. Koszt menu to 8-10e. Naprawdę mega porcje. Zawsze mamy kilka opcji do wyboru z każdej części menu: przystawka, danie pierwsze, danie drugie, deser. Do tego Wino lub woda. Poza tym jadąc samotnie w ciągu dnia był to praktycznie jedyna okazja na dłuższą rozmowę, które dodają co całej wędrówki dużo treści i wspomnień.

Roncevalles leży na wysokości ponad 900 m n.p.m. i otoczone jest wzgórzami. Jeśli planujecie pranie zróbcie to jak najwcześniej, bo pranie nie wyschnie na czas.

Gwizdek - dobry wybór. Pozwala na wcześniejsze ostrzeżenie pieszych i nie wymusza praktycznie zwalnianie do zera, co byłoby bardzo denerwujące i męczące. Piesi idą całą szerokością szlaku. Dajemy sygnał dużo wcześniej, tak aby nie wystraszyć, mamy wtedy jeszcze czas na powtórzenie sygnału, bo często pierwszy był ignorowany.

Wydatki: 26e

pocztówki 2e

nocleg 6e

menu 9e

muszla 2,5e

aquarius 1,5e

kanapka, sok i kawa 5e

Dodatkowe zdjęcia

SJPDP

Piereneje

Roncevalles - opactwo. Koniec pierwszego etapu.

Prolog

2013-03-19T17:36:00.003-07:00

7-8 września 2012.

Przejechany dystans: 28km.

Przewyższenia +150m, -900m

Zbliża się 22.30, zapakowałem karton z rowerem i plecak do taksówki stojącej pod klatką.

Wsiadając zerknąłem jeszcze w górę na okno, gdzie żona odprowadzała mnie wzrokiem. Pomachałem i ruszyliśmy. Buen camino!

Czekam na autokar, który spóźnia się nieco, trzęsie mnie z zimna, bo ubrań ciepłych nie mam za wiele. Puściłem pierwszy log mojego GPS`a. Autokar ruszył w kierunku Warszawy. Byłem trochę senny, bo nie poświęciłem wcześniej na sen tyle ile powinienem. Pomimo tego ciężko mi było zdrzemnąć się na dłużej. Przespałem ok godziny z trzech spędzonych w autokarze.

Patrzyłem przez okno, autobus delikatnie bujał na nierównej drodze.

Przesiadka na shuttle bus do Modlina przebiegła bardzo sprawnie. Udało mi się załapać na wcześniejszy kurs i na lotnisku miałem całkowity spokój czasowy.

Warszawa Down Town by Night. Czekając na Modlin Airport shuttle bus.

Po wejściu na halę odlotów zobaczyłem mega koleję i nie wiedziałem gdzie mam odprawić się z rowerem. Po kilku próbach i niepewnie udzielonej odpowiedzi pokornie stanąłem w kolejce. Z lekko przyćmionym umysłem (4 nad ranem) wysłałem rower na pokład samolotu.

Rower grzecznie czeka na pana ze Straży Granicznej na sprawdzenie zawartości . R
entgen na maszynie do dużych ładunków.

Sprawdzanie kart pokładowych trwało całkiem długo. Dobrze, że nie śpieszyłem się, bo bym czekał na całą resztę pasażerów na zewnątrz terminalu, gdzie wiało i gwizdało, że aż miło. Pomyślałem o odlotach z Modlina zimą - aż mnie ciary przeszły. Dopiero po odprawie kompletu ruszyliśmy do samolotu pod eskortą ochrony lotniskowej (czarny kombinezon, czarne glany, czarna kamizelka taktyczna). Świetny wizerunek dla portu :/

W samolocie z miejscem na nogi było jeszcze gorzej. Pomimo niewielkiego wzrostu miałem spore problemy ze znalezieniem wygodnej pozycji. Spałem może 45 min.

Po wylądowaniu w Barcelonie długo czekałem na mój rower. Moje opanowanie zostało wystawione na sporą próbę. Po blisko 30 min oczekiwania i wizycie w punkcie informacyjnym rower pojawił się w końcu na taśmie.

Następnym punktem programu był odbiór samochodu. Lotnisko jest mi znane, bo lądowałem na El Prat już 4 razy i ten etap też miałem przećwiczony. Nie denerwowałem się więc tak jak niektórzy, bo kolejka poruszała się bardzo powoli. Odstałem swoje 40 min, zapakowałem karton z rowerem do samochodu i wróciłem do terminalu na śniadanie i pierwszą cafe con leche.

Słońce grzało już nieźle. Zgodnie z prośbą Albergue w Saint Jean Pied de Port zadzwoniłem w dniu przyjazdu, aby potwierdzić moje przybycie pomiędzy 20 a 21.00. Nikt nie odbierał telefonu, więc nagrałem się na automatyczną sekretarkę (błąd!). Na finał tej anegdoty musicie jednak poczekać do końca dania, tak jak ja czekałem :)

Jechało się świetnie, znałem całkiem dobrze drogi w okolicach lotniska. Do Pamplony miałem prawie 500km. Wybrałem bezpłatną drogę ekspresową, która omija autostradę.

Dzięki temu podróż była nieco tańsza, a miałem okazję zobaczyć Aragon. Droga w ⅔ przebiegała wspomnianą ekspresówką, później jako droga krajowa prowadziła coraz wyżej i bliżej Pirenejów. Widoki przepiękne.

Wyświetl większą mapę

Droga N240

Przedziwne kolory. Laguna w górach. Embalse de Yesa

Kraina Aragon. Władca Pierścieni nasuwał się sam.

Do Pamplony dotarłem po 16. Ostatnią godzinę walczyłem z utrzymaniem koncentracji. Mózg delikatnie dawał do zrozumienia, że zarwana nocka i 6h jazdy samochodem to trochę za dużo. Zanim odstawiłem samochód w Hotelu BLANCA DE NAVARRA zatrzymałem się przy pobliskim spożywczym Eroski na posiłek. Siedząc na ławce, skonsumowałem bułki maślane z mlekiem czekoladowym i na deser jeszcze banan. Jutro niedziela, wiec wszystko będzie zamknięte, a przyjazd do SJPdP zapowiada się późno.Zrobiłem więc mały zapas na kolację. Dwa banany i kilka bułek maślanych. Do tego pierwsze 1,5l napoju izotonicznego Aquarius. (Podczas Camino wypiłem tego hektolitry i pod koniec miałem już dość, ale to świetne i tanie nawadnianie).

Wyświetl większą mapę

Street view. Sklep za drzewkami na parterze bloku.

W oczekiwaniu na taxi. Recepcja hotelu Blanca de Navarra, w którym jest punkt wynajmu Europcar.

Punktualnie o 18.00 pod hotelem pojawił się umówiony taksówkarz i zabrał mnie do Roncenvalles. Podróż trwała ok 90 minut. Kierowca miał ok 25 lat i z angielskim słabo, więc rozmowa delikatnie mówiąc nie kleiła się za bardzo, ale próbowaliśmy :) Też zaliczył Camino na rowerze. Jechał szosą, siedem dni. Spał w pod płachtą namiotową i kąpał się w strumieniach.

Roncesvalles przywitał mnie ciepłym wieczornym światłem i rachunkiem za taxi 98e! (byłem na to przygotowany, ale mimo wszystko bolało).

Całkiem tłoczno i gwarno. Sporo turystów podróżujących autokarami. Przy stolikach w restauracji pielgrzymi wygrzewający się na słońcu, pochłonięci rozmową, lub studiowaniem przewodnika przy piwie i winie.

Roncesvalles. Zdjęcie wykonałem następnego dnia.
Na pierwszym planie restauracja La Posada, o której więcej pod koniec relacji z kolejnego etapu.

Rozpakowanie i skręcenie roweru zajęło mi trochę czasu. Napompowanie dwóch kół (jeśli przewozimy rower samolotem, powietrze musi być spuszczone, bo rozsadzi opony podczas lotu) było nie lada wyzwaniem mini pompką. Powinienem był to zrobić gdzieś na stacji benzynowej w drodze do Pamplony. Robiło się już późno, na pewno miałem za mało powietrza, ale wystarczy na zjazd asfaltem do SJPdP. Rower skręcałem na śmietniku na tyłach restauracji La Postrada.

Zjazd blisko 900 m w dół po serpentynach. W sumie prawie 28 km zajął mi ponad godzinę. Jechałem już po ocienionej, francuskiej stronie Pierenejów, ale powietrze było ciepłe. Miałem lekkiego stresa, bo robiło się już późno. Na prostych prędkość dochodziła do 50km/h i więcej nie pozwalałem. W zakrętach znacznie wolniej. Zjeżdżałem całkiem sprawnie, kilka samochodów nie było mnie w stanie dogodzić i dopiero na sporym wypłaszczeniu pod koniec minęli mnie pozdrawiając klaksonem.

Pierwsze wrażenia z Francji? No cóż, wieś, więc zapachy swojskie, o uśmiechu trzeba było zapomnieć, bo komarów i wszelkiej innej maści latających owadów było mnóstwo. Jeszcze nie koniec jazdy, więc na białko było jeszcze za wcześnie :). Spokojna okolica, piękne górskie domki i widoki.

Do SJPdP wjechałem już przy zapalonych latarniach. Gwar, pełne przytulne restauracje. Średniowieczne miasto nocą z mega klimatem.

Bez problemu znalazłem główną uliczkę miasteczka, gdzie miałem zarezerwowany nocleg w Gîte ULTREIA. Na miejscu okazało się, że nikt nie odsłuchał mojej wiadomości i rezerwacja została anulowana... Pani było strasznie głupio. Byłem padnięty. Wyglądałem jakbym był w podróży 24 godziny, bo tyle byłem. Dostałem na kartce adres, gdzie czeka na mnie miejsce. Chyba nikt nie wziął poważnie mojej rezerwacji zrobionej siedem miesięcy wcześniej :). Pomyliłem się w planowaniu o 30 min...

Już na piechotę poprowadziłem rower w górę rue de la Citadelle do Auberge du Pelerin.

Właścicielka oczekiwała na moje przybycie, wiec nie musiałem się tłumaczyć. Zakupiłem Credential, dostałem pierwszą pieczątkę i przydział na górze piętrowego łóżka. Zawsze podczas Camino dostawałem górną pryczę) i bardzo się z tego cieszyłem. Miałem więcej prywatności i spokoju rano, kiedy to piesi pielgrzymi wstawali często już po 5 rano :)
Każdy miał do dyspozycji zamykaną, sporych rozmiarów szafkę obok łóżka. Wnętrza w naturalnych materiałach. Stary dom, ale pokoje i łazienka wyglądają na nowe. Drażniła tylko czujka światła pod prysznicem, która była poza kabiną, więc większość czasu mokłem w ciemnościach.

W pokoju było 6 miejsc. Pode mną zameldował się sympatyczny Hiszpan, ok 50 lat, jutro też zaczynał swoje rowerowe Camino. Z wyglądu przypominał mi mojego ojca. Próbowaliśmy trochę porozmawiać hiszpańsko-angielsko-niewerbalnym językiem. Podzieliliśmy się swoimi planami na jutro i trochę się poznaliśmy. Juan (wszystkie imiona z tej wyprawy będą zmienione lub wymyślone) był wyposażony w komplet sakw na tył, przód i na kierownicę. Pokazałem mu swój 4,5kg plecak lekko zaczął się zastanawiać, czy aby na pewno wszystko co ze sobą planuje zabrać jest mu potrzebne :)

Sala nie była koedukacyjna. Resztę łóżek zajęli Francuzi w różnym wieku. Oprócz powitań nie rozmawialiśmy więcej. Może bariera językowa, zmęczenie... Znali się i planowali wspólne Camino już od pierwszego dnia.

Kolację zjadłem w ogólnie dostępnej jadalni z dużym stołem z tego co kupiłem w Pamplonie (planowanie górą!) Spędziłem jeszcze chwilę na wewnętrznym patio chłonąc atmosferę tego miejsca.

Przed zaśnięciem analizowałem miniony dzień i byłem bardzo zadowolony, że plan zadziałał w 100%. Tylko za ambitny i mocno mnie zmęczył... Miałem świadomość, że Camino, nie zaczyna się jutro, ale mam za sobą pierwszy, trudny etap.

Patio z widokiem na średniowieczne mury miasta. Zdjęcie z następnego dnia.
Obok mojego roweru maszyna Juana (czytaj dalej)

Informacje Praktyczne:

Planowanie, planowanie, planowanie. Zwłaszcza, jak w ciągu 24 godzin zamierzacie podróżować dwiema taksówkami, dwoma autobusami, samolotem, wynajętym samochodem i rowerem.

Jeśli jedziemy taksówką na dworzec lub lotnisko warto zamówić taką o odpowiednich gabarytach, aby nie było problemów z zapakowaniem kartonu. Zazwyczaj korporacje mają taką możliwość podstawienia kombi lub taxi do przewozu 7 osób. Warto zadzwonić kilka dni wcześniej i upewnić się czy będzie taka możliwość.

Byłem przygotowany, że będę musiał zostawić przy kontroli lotniskowej cały prowiant. Okazało się, że bez problemu wniosłem na pokład samolotu batony, migdały i fiolki z Gutarem, który działa 5 razy lepiej niż jakikolwiek napój energetyczny i dodaje koncentracji i sił podczas długiej podróży. Trzyma od 4 do 6 godzin. Działa na prawdę. Limit jeden na dzień, więc warto przemyśleć kiedy go łykniemy. Ja swój wziąłem na ostatnie 2 godziny jazdy samochodem i gdyby nie to... moja jazda mogła by być niebezpieczna.

Skromne lotniskowe śniadanie na El Prat to wydatek rzędu 5-7 euro.

Samochód po raz kolejny wynająłem w Europcar i pomimo długiej kolejki warto. Tylko przy Herz nie było kolejek, ale tam ceny są znacznie wyższe. Parking Europcar`a jest na przeciwko terminalu, samochody są nowe i dobrze wyposażone. Niektóre wypożyczalnie oferują trochę tańsze ceny, ale samochód trzeba odebrać z odległego parkingu, na który dowożą bezpłatnym busem. Dojazd zajmuje i nie jest to przysłowiowe 5 minut. Taszcząc karton z rowerem ta opcja nie wchodziła w grę.
Przy oddaniu samochodu zazwyczaj powinien on być zatankowany do pełna (tak jak go wypożyczaliśmy), więc warto wcześniej zastanowić się gdzie będziemy tankować.

Bardzo pomocne w planowaniu jest Google Earth. Znając lokacje, w których będziemy, możemy zebrać trochę danych. Gdzie jest sklep, stacja benzynowa itd. Oszczędzimy czas na poszukiwania. Będąc już na miejcu działamy jak automat realizując plan mniej więcej wg agendy.

Podróżując po Hiszpanii samochodem śmiało można poszukać opcji omijającej płatne drogi. Sieć szybkich ekspresówek jest spora, drogi krajowe i lokalne w większości przypadków nie są tak obciążone jak u nas.

Inny wariant dotarcia z Barcelony do Pamplony z rowerem to autobus odjeżdżający codziennie ok 15 (może się zmienić) z Estació del Nord. Plusem takiego rozwiązania jest niższa cena, ale tracimy w sumie jeden dzień i zarywamy kolejną noc, bo autokar jedzie 10h i w Pamplonie jesteśmy w środku nocy. Czekając do rana na autobus do Roncevalles możemy nie upilnować swojego bagażu... Jeśli jest niedziela to plan się wali, bo w niedzielę autobus do Roncevalles nie kursuje, a taxi jedzie na odpowiednio wyższej taryfie.

Idealna byłaby podóż pociagiem. Pomiedzy BCN i PMP śmiga super szybki pociag (podróż ok 4h), jednak jest jeden haczyk - na pokład takiego pociągu nie możemy zabrać roweru, nawet w kartonie!. Lokalny transport torami też się nie sprawdza. Połączeń jest bardzo mało, dodatkowo z przesiadką w Zaragoza.

Wydatki: 33e:

- śniadanie na lotnisku: kanapka + kawa 6e

- butelka wody z automatu 2e

- zakupy w Eroski 5e

- nocleg w SJPdP ze śniadaniem 18e

- credential 2e

Koszty transportu: 445 zł + 243e

Taksówka na dworzec: 15 zł Autokar Białystok-Warszawa 30 zł

Modlinbus 45 zł

Przelot WAW-BCN 220 zł (w jedną stronę)

Przewóz roweru 135 zł

Wynajem samochodu: 100 e (zwrotna kaucja 100e) - konieczna karta kredytowa

Paliwo: 45 e

Taxi Pamplona - Roncesvalles 98 e

Kilka panoram

2012-10-17T02:01:00.001-07:00

Od mojego powrotu minęło już trochę czasu, ale jeszcze nie zdołałem nadrobić wszystkich zaległości. Dodatkowo nawał pracy skutecznie odsuwa w czasie moją relację z Camino. Na szybko więc przesyłam tylko kilka zdjęć.

Droga zajęła mi 10 dni.

Pireneje

Podjazd na Przełęcz Przebaczenia - Navarra

Poranek

Meseta

La Rioja

Meseta

Górka za Castrojeriz

Droga do Rabana del Camino

Góry Leon

Santiago de Compostela

To dziś

2012-09-07T05:52:00.000-07:00

Waga plecaka 5.100g.

Dziś wieczorem wychodzę z domu i udaję się w całkiem długą podróż do Santiago de Compostela.
W sobotę wieczorem powinienem być już w Saint Jean Pied de Port i następnego dnia rozpocząć Camino.

Z dzisiejszego czytania: (Ps 37,3-6.27-28ab.39-40)

Miej ufność w Panu i czyń to, co dobre,
a będziesz mieszkał na ziemi i żył bezpiecznie.
Raduj się w Panu,*
a On spełni pragnienia twego serca.

Powierz Panu swą drogę,
zaufaj mu, a On sam będzie działał.
On sprawi, że twoja sprawiedliwość zabłyśnie jak światło,
a prawość twoja jak blask południa.

Odstąp od złego, czyń dobrze,
abyś mógł przetrwać na wieki.
Gdyż Pan miłuje sprawiedliwość
i nie opuszcza swych świętych.

Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od Pana,
On ich ucieczką w czasie utrapienia.
Pan ich wspomaga i wyzwala,
wyzwala od występnych i zachowuje,*
On bowiem jest ich ucieczką.

Rower spakować najlepiej po wizycie w sklepie rowerowym i zrobieniu zdjęć świeżo wyjętego z kartonu roweru.
Bez problemów dostaniemy karton oraz elementy zabezpieczeń. Potrzebne będą nam tylko nowe zipy.
Pamiętajcie o spuszczeniu powietrza z opon, bo ciśnienie na 10.000 metrów je rozsadzi i będzie niezła draka.

Całość mieści się w kartonie o wymiarach 138 x 78 x 20 cm.
Do kartonu zapakowałem też torbę podsiodłową z narzędziami i częściami zapasowymi,
bidony oraz kask.

9, 8, 7...

2012-08-29T09:22:00.001-07:00

Pracy mam dużo przed wyjazdem, więc nie dłuży mi się. Zapisuję wszystkie potrzebne informacje w telefonie, robię potrzebne wydruki. W tym tygodniu rower pojedzie na przegląd.
Sprawdzam jeszcze raz znalezione przed kilkoma miesiącami istotne dane pod kontem aktualności.
Wszystkie szczegóły transportu (przejazdy autokarem, przeloty, wynajem samochodu, pierwszy nocleg w SJPdP) wpisałem do ciekawej aplikacji Tripit. Mam szybki dostęp do danych kontaktowych, numerów rezerwacji i biletów oraz godzin odjazdów/odlotów. Wygląda na to, że wszystko mam przygotowane od strony logistycznej. Spróbuję jeszcze zorientować się, czy mogę liczyć na specjalne błogosławieństwo dla pielgrzymów w mojej parafii.
Prawdopodobnie jednak uda mi się wyruszyć 7 września :) Zostało 9 dni, 5 godzin i 5 min.
Gdyby nie wsparcie mojej kochanej żony nie mógłbym sobie na to pozwolić. Będzie miała na głowie przez 2 tygodnie cały dom i opiekę nad naszą córką, która 3 września idzie do pierwszej klasy. Przez 12 lat małżeństwa nie rozstawaliśmy się na tak długo.

Na koniec trochę przydługi (do przewijania) film z przejazdu trasą francuską grupy niemieckich pielgrzymów. Piękne widoki, chociaż dobór muzyki rozkłada system (soundtrack z Rambo na początek).

Kokon

2012-08-17T01:20:00.002-07:00

mój "spiwór"

Krótki post na temat prześcieradła turystycznego, które ma mi zastąpić śpiwór na Camino. Będę jechał z plecakiem, więc waga ma znaczenie. Mój kokon to prześcieradło turystyczne "COCOON". Z różnych wariantów do wyboru zdecydowałem się na bawełnę egipską z dodatkowym zabezpieczeniem przed wszelkiej maści złośliwymi owadami - Insect Shield. Wybrałem bawełnę egipską ze względu na dobry stosunek komfortu, wagi i termiki. Do wyboru są jeszcze inne materiały - od zwykłej bawełny do jedwabiu, który jest świetny jeśli chodzi o termikę i wagę, jednak jego cena - dwa razy droższy od bawełny egipskiej...

Waga 260g. Nie chcę nikogo, ani siebie oszukiwać, to nie zastąpi mi śpiwora. Konieczne będzie ubranie przynajmniej bluzy z długim rękawem. Lub posłużenie się kocem ze schroniska. Spędziłem jedną noc w tym prześcieradle. Jest przytulnie. Daje lekkie poczucie ciepła i sporo komfortu. Z jednej strony ma rozcięcie do połowy, a w okolicy głowy kieszeń, w którą można włożyć coś co zastąpi nam wkład poduszki. Więcej o insect shield możecie poczytać na stronie dystrybutora www.tropiker.pl

Na koniec ciekawostka. Ktoś postarał się, aby moja droga rowerem do pracy była jednocześnie bardzo realną symulacją szlaku francuskiego i namalował kilka żółtych strzałek :) Tak więc w Białymstoku również jest już fragment drogi jakubowej. Obawiam się tylko, że strzałki wskazują niewłaściwy kierunek :) (Północ)

Żółte strzałki na ścieżce rowerowej w Białymsotku.

Ostani miesiąc

2012-08-13T07:28:00.001-07:00

Do Camino zostało 25 dni. Niby jeszcze sporo czasu, ale ja już czuję emocje.
Mam już cały potrzeby ekwipunek. Minione 2 tygodnie spędziłem z rodziną w Beskidach i miałem okazję trochę pokręcić rowerem po górskich szlakach. Przetestowałem plecak oraz torbę podsiodłową.
Z plecaka jestem bardzo zadowolony. Deuter TransAlpine ma świetny system nośny. Jest bardzo wygodny i nie powinien być aż tak uciążliwy.

Czerwony szlak pieszo-rowerowy z Młoda Hora w kierunku Dolnej Rycerki w Beskidzie Żywieckim (gmina Ujsoły).

Polana Rycerzowa. Zjazd na dół do Soblówki zajął mi zaledwie 12 min. Piesze zejście dzień wcześniej tym samym odcinkiem ponad 2h.

Beskidzkie błoto można było zmyć tylko w potoku. Rewelacyjna myjnia. Na zdjęciu widać torbę podsiodłową.

Niestety zgubiłem szlak i zjeżdżałem wąwozem, którym płynął potok niosąc ze sobą luźne
fragmenty drewna, kamieni oraz mnóstwo błota.

Torba podsiodłowa też sie sprawdza. Jest mała i waży ok pół kilograma. Pompka będzie jechała przymocowana do ramy.

Pompka, smar do łańcucha, łaty do dętek, łaty do opon, multitool, dętka, rozkuwacz, łyżka do opon, drut, gumka, przejściówka z wentyla presta na samochodowy, zapasowa bateria, zipy, komplet klocków hamulcowych z blaszką na jedno koło, zestaw zapasowych śrub, kilka ogniw z łańcucha, spinka do łańcucha, agrafki.

510 g + pompka.

Testowałem też buty turystyczne Shimano SH-MT33. Krótki film o rodzajach obuwia rowerowego:

Dodam od siebie, że jestem zadowolony ze sztywności buta i komfortem chodzenia.
Na codzień jeżdzę w SIDI (ręcznie robione we Włoszech), więc obawiałem się czy moja stopa zaakceptuje niższy standard.

Nie obyło się też bez pierwszych schodów. Miałem zarezerwowany transport z Pamplony do SJPDP w francuskiej firmie www.expressbourricot.com jednak Kryzys w Hiszpanii "zmusił" tamtejszych taksówkarzy do nadzwyczajnych środków.
W jakiś sposób (nawet nie chce myśleć jak) zabronili wozić francuskiej dziewczynie pielgrzymów z Hiszpanii do Francji. Ta trasa należy do nich i basta.
Musiałem zmodyfikać plany i obecnie z Pamplony do Roscenvalles dojadę hiszpańską taxi za jedyne 68 euro lub mniej jeśli znajdzie się chętny do współdzielenia kosztów przejazdu. (nie ma już autobusu o tej godzinie w weekend). Do SJPDP zjadę ok 27 km asfaltową drogą w dół już na dwóch kołach. Zaoszczędzę w ten sposób ok 40 euro.

Im bliżej początku Camino tym mniej interesuję się poszczególnymi etapami. Znam już mniej więcej trasę i prawdopodobnie nie będę trzymał się ustalonego wcześniej planu. Czyli tak jak większość :)
Zamierzam zrezygnować z noclegu w dużych miastach. Będzie spokojniej, a tego chyba mi trzeba. Poza tym przejazdem przez miasta rowerem będę mógł zobaczyć więcej.

Na koniec polecam Wam konferencje ze strony www.langustanapalmie.pl .
Obecnie ojciec (dominikanin) Szustak pielgrzymuje do Częstochowy w grupie pokutnej. Przygotował na ten czas konferencje o przykazaniach. Może przydać się do rachunku sumienia podczas drogi do św. Jakuba.
Wstęp - o przykazaniach - wow
Przykazanie 1
Przykazanie 2
Przykazanie 3
Przykazanie 4
Przykazanie 5
Przykazanie 6
Przykazanie 7
Przykazanie 8
Przykazanie 9 i 10

VAMOS!!!

Pięknie jest

2012-06-18T01:55:00.002-07:00

Tęcza :)

Wczoraj wieczorem musiałem pokonać samego siebie, aby pomimo sporego zmęczenia wybrać się jeszcze na wieczorną jazdę. Nie żałuję. Widoki przepiękne. Nóżki kręcą żwawo, a ostatnie 15 km ze średnią bliską 30/h z bananem na twarzy cieszy.

Teren lekko pagórkowaty, dużo otwartych przestrzeni. Budowałem moją wytrzymałość, więc tętno tylko do 85% maxHR. Trochę za krótko, bo tylko 2,5h. ale i tak jestem zadowolony.

Zobacznie sami. Obraz trochę trzęsie i wiatr bombarduje mikrofon, ale widoki są piękne, zwłaszcza od 5 tej minuty filmu.

Do zbierania informacji o moich treningach używam aplikacji endmondo na smarfona. Jadę z zablokowaną opcją wysyłania danych. Włączony mam gps. Pod dotarciu do domu robię upload na serwer przez Wi-Fi. Wprowadzam małą korektę dystansu i czasu (z licznika), bo gps nie jest aż tak dokładny. Dodaje dane z pulsometru i już.
Używam tego oprogramowania dopiero od miesiaca, ale już mogę prześledzić statystyki. Średnia prędkość wzrasta, śr. tętno spada, śr czas 1km coraz krótszy. Jest dobrze.

Link do wczorajszej trasy: Endomondo Jazda na rowerze Workout

Red Arrow nadaje

2012-06-12T00:41:00.003-07:00

Prawa autorskie - US Government - Public Domain. (wikipedia.org)

Rozpracowałem ostatnio ciekawą darmową /donativo aplikację na smartfona (iPhone i Android), która pozwala śledzić poruszający się obiekt w czasie rzeczywistym. Zamierzam jechać z uruchomionym modułem GPS i co kilka minut potwierdzać moją pozycję, kurs oraz aktualną prędkość. Jeśli będziemy logować się rzadziej niż co 121 sec. to aplikacja będzie rozłączać się pomiędzy logami i w ten sposób oszczędzimy baterię i cenne kb danych.

Raczej nie obawiam się, że mogę zgubić się na szlaku Św. Jakuba lub coś złego może mnie spotkać. Traktuję to raczej jako atrakcję dla znajomych, którzy będą mogli śledzić moją pielgrzymkę przed monitorem.

Cała dokumentacja znajduje się na stronie (InstaMapper.com). Konfiguracja jest w miarę prosta. Aplikacja daje też nam sporo możliwości - np. możemy decydować z jaką częstotliwością będziemy potwierdzać naszą pozycję. Można też uruchomić aplikację wysyłając sms na telefon, który jest nadajnikiem.
Na stronie wydawcy, na naszym profilu możemy skonfigurować mapę, którą można wkleić na stronę lub po prostu przesłać link do mapy naszym znajomym.
Mapa pokazuje ostatnie 50 logów, natomiast system zapisuje 100 000 ostatnich naszych pozycji.

Do czasu rozpoczęcia Camino możecie śledzić moje treningowe jazdy :)
Aby wyświetlić aktualną pozycję niestety trzeba używać klawisza F5 na klawiaturze, aby odświeżyć mapę ręcznie.
Najbliższa jazda prawdopodobnie w czwartek (14.06 w godzinach 19-21)

Skoro jestem już taki smartfonowy to przygotowałem wersję mojego bloga na urządzenia mobilne. Adres ten sam: http://bicicamino.blogspot.com :)

GPS tracking powered by InstaMapper.com

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br /&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

Jak przypiąć rower i go nie stracić

2012-06-11T06:42:00.001-07:00

Some rights reserved by MoHotta18

Do mojego Camino zostało 88 dni. Zapewne dochodzą do Was informacje o nieuczciwych ludziach, kradzieżach. To na pewno tylko 1% całej rzeszy pielgrzymów, niemniej jednak wprowadza trochę niepokoju.

W moim przypadku muszę troszczyć się nie tylko o plecak, ale i o rower. Jadę sam, więc czasami może się zdarzyć, że będę zmuszony zostawić go przypiętego gdzieś poza moim wzrokiem. Mój rumak dosyć kosztowny, jednak jest tak dopasowany do mnie, że nie wyobrażam sobie za bardzo Camino na innym rowerze. Przemyślałem sprawę i zamierzam trochę utrudnić pracę złodziejom.

1. Unikaj dużych miast na nocleg.
Wstępnie nastawiałem się na nocowanie w Pamplonie, Burgos czy Leon. Postanowiłem zmienić swoje plany i wybierać mniejsze miejscowości/wioski na nocleg.

2. Zapięcie
Wybrałem dobrą firmę - Kryptonite. Linka o średnicy 12 mm. Nie gwarantuje to 100% bezpieczeństwa, ale jest pierwszą, poważną przeszkodą. Wprawny złodziej poradzi sobie z tym zabezpieczeniem w ok 30 sec. używając profesjonalnych nożyc czy azotu. Idealnym rozwiązaniem jest użycie dwóch zabezpieczeń, różnych. Np. Gruba linka i zapięcie typu "U" lub "metrówka. Niestety ciężkie i dosyć kosztowne - zwłaszcza w drugim wariancie.

3. Jak przypinać?
Jak najniżej powierzchni ziemi obejmując ramę, tylne koło oraz odpięte przednie koło przyłożone do tylnego. Odpięcie przedniego koła jest dodatkowym sposobem na zniechęcenie złodzieja. Jeśli jeszcze zabierzemy ze sobą zacisk z przedniego koła, pazerniak będzie miał kłopot :)

4. Zaciski kół
Proponuję użyć typu bez klamek - na śrubę, którą odkręcimy podręcznym zestawem.

5. Sztyca i siodełko?
Czasami może zdarzyć się, że złodziej pokusi się na sztycę i siodełko - zacisk sztycy okręcamy kilka razy dobrą taśmą.

6. Akcesoria
Oczywiście odpinamy. Licznik, światła, sakwy, torba podsiodłowa lub podramowa.

7. Miejsce
Idealnie jest chyba na widoku innych, jednak nie w dużym tłumie. Unikajmy przypinania roweru obok miejsca, które sugeruje, że nie będzie nas przez jakiś czas - np. muzeum. Może w okolicy będzie miejski monitoring? Warto się rozejrzeć dookoła i zobaczyć, czy w pobliżu nie są już zaparkowane inne rowery. Nasz ustawiamy blisko ściany, schowany za innymi. Sprawdzamy, czy przedmiot do którego chcemy przypiąć rower jest dobrze zamocowany.

8.Dodatkowe modyfikacje
Zakrywam nazwę producenta mojego roweru oraz umieszczam małą nalepkę na ramie w widocznym miejscu. Treść po hiszpańsku coś w tym stylu: "Przyjacielu, nie zabieraj mi tego roweru. Jadę nim do Santiago i jest mi potrzebny - Grzegorz, Polska".

9. Gwiezdne wojny
Można też pokusić się o zamontowanie lokalizatora GPS w swoim rowerze. Koszt 83 funty, mała waga. Daje duże prawdopodobieństwo odzyskania roweru po kradzieży.
Zobaczcie - http://www.velonews.pl/newsy/sprzet/2758

Więcej o bezpieczeństwie na camino na świetnym blogu Camino de la Vida

Lekko nie będzie

2012-05-14T03:25:00.001-07:00

Podlaskie Camino - droga niedaleko Krynek. Ok 10 km do granicy z Białorusią.

W miniony weekend zaplanowałem prawdziwą próbę - 120 km i kilka godzin na rowerze.

Wybrałem się przez Puszczę knyszyńską z Białegostoku do Krynek i powrót przez Kruszyniany do domu.

Zabrałem ze sobą plecak, jednak z niewielkim obciążeniem. Jazda przez las, gdzie drogi często są piaszczyste nieźle mnie zmęczyła i po przekroczeniu 4h na jednym bananie i małym ciastku owsianym miałem już dosyć. Do domu zostało ponad 30 km. Wybrałem szybszą, ale nudniejszą opcję - asfalt.

W sumie trasa zajeła mi 5,5 godziny ze średnią ok 22km/h. Moje średnie tętno wyniosło 139 i spaliłem 4000 kalorii.

Mijałem przepiękne tereny podlasie, które na prawde niczym nie ustępują tym ze zdjęć z Camino. Może brakuje mi tylko gór na horyzoncie.

Nogi wytrzymały jazdę bardzo dobrze. Najbardziej dolegał mi ból czterech liter oraz szyji. Tym marwię się najbardziej. Dwa lata temu miałem wypadek i złamałem jeden z kręgów szyjnych. Przy tak długiej jeździe w terenie ból był na tyle silny, że zupelnie odebrał mi chęć do jazdy na ostatnich kilometrach.

Do tej pory sądziłem, że moje camino nie będzie aż tak wymagające, jednak wczoraj przekonałem się, że cierpienie mnie nie minie. I chyba tak ma być.

Geax Saguaro

Trasa rowerowa 1574031 - powered by Bikemap

Temperatura niższa, szuterek trochę w innym kolorze. Poza tym nie ma wiele różnic :)

Regeneracja

2012-04-30T06:17:00.002-07:00

Some rights reserved by bellybouncer

Trening
Jednym z najważniejszyc elementów treningu jest odpoczynek i regeneracja. Teoretycznie nie powinniśmy przystępować do następnego treningu,
nie będąc w pełni zregenerowanym po poprzednim. Trening na zmęczonego nie podniesie nam formy, a długotrwale stosowany może doprowadzić do przetrenowania.
Ważny jest odpowiednio długi sen - minimum 6-7h na dobę. Jesli chcemy przyzwyczaić organizm do jazdy z dnia na dzień, niech to nie będzie duże obciążenie. Bardzo powoli zwiększajmy czas spędzony na rowerze z tygodnia na tydzień.

Camino
Opiszę jak planuję moją regenerację na Camino, gdzie mamy bardzo mało czasu na ponowne przygotowanie organizmu do jazdy już następnego dnia.
Po skończonym etapie postaram się jak najszybciej uzupełnić węglowodany oraz płyny - pisałem już o tym w poprzednim poście. Później chwila wytchnienia - ok 20-30 min. nic nie robienia. Nogi najlepiej ułożyć wyżej niż reszta ciała.
Po zasłużonym odpoczynku czas na kolejny posiłek. Po ok 1h siadam na rower i lekko kręce nóżkami przez ok 20-30 min. bardzo spokojnie i lekko. Nazywamy to rozjazdem.

Rozciąganie
Po takim delikatnym kręceniu podczas którego cały czas uzupełniam płyny czas na rozciąganie.
Na początku, łapiemy nogę tuż nad kostką i przyciągamy ją do pośladka. Kolana złączone. Później chwytamy za piszczel splecionymi rękoma tuż pod kolanem i unosimy kolano wysoko, aż poczujemy napięcie w mięśniu dwugłowym i pośladku. Kolejne ćwiczenie - unosimy palce jednej stopy do góry (pięta cały czas na podłożu) i łapiemy palce stopy ręką. Noga wyprostowana. Te trzy ćwiczenia na każdą nogę załatwiają nam sprawę rozciągania od pasa w dół. Powinniśmy też zadbać o mięśnie pleców. Stajemy w lekkim rozkroku, wyprostowane ręce opieramy na rowerze lub poręczy - wykonujemy skłon, głowa skierowana do dołu. Poświęcamy na ten codzienny rytuał rozciągania minimum 5 minut.

Aktywna regeneracja
Nasze nogi szybciej dojdą do siebie jeśli po odpoczynku popracują jeszcze trochę na wolnych obrotach. Świetnie do tego nadaje się spacer. Ułatwiamy mięśniom wydalić nagromadzony kwas mleczanowy. Jest skuteczniejszy niż relaks na leżaka. Nasze nogi szybciej dojdą do siebie.

Regenerację powinniśmy połączyć z odpowiednim odżywianiem oraz pamiętać o sporej dawce snu.

Deser:

Paliwo

2012-04-26T01:08:00.001-07:00

Some rights reserved by Fresco Tours

Pewnie czytaliście sporo relacji z pieszych Camino i często autor / autorka opowiada co i kiedy jadła. Późne małe śniadanie + kawa, kanapka + kolejna kawa. Głodówka w porze siesty i menu del peregrino o 19-20tej...

Przyznam, że ten tryb odżywiania świetnie sprawdza się w przypadku pieszej wędrówki, ale rowerzysta powinien do tego tematu podejść troche inaczej. Nasze nogi pracują w szybszym rytmie. Organizm pracje znacznie intensywniej, choć nie odczuwają tego stawy i stopy tak jak u piechurów.

Śniadanie

Śniadanie i to obfite. Powinno głównie składać się z węglowodanów, które stopniowo będą uwalniać energię przez kilka godzin. Ryż, makaron, płatki owsiane, ciemne pieczywo. Do tego Sporo cukrów prostych - konfitury, słodka bułka, rodzynki, owoce, soki owocowe. Trochę białka - jogurt, jajko. Po śniadaniu powinniśmy jeszcze trochę odczekać zanim wyruszymy w trasę.

Zdaje sobie sprawę, że w przypadku Camino trudno będzie o takie wypasione śniadanie, ale podaję zasady, które można starać się dostosować do realiów.

Na Trasie

Podczas drogi jemy co 1, 1,5h małą przekąskę - mały banan, mały baton musli, 1/2 pomarańczy, garść rodzynek. Powinno to być ok 50kal. Optymalnie ok 20g węglowodanów. Popijamy tym co mamy w bidonie.

Trzeba uważać, aby nie było to zbyt dużo szybkoprzyswajalnej energii (np. puszka Coca-coli) - mamy gwarantowany spadek mocy i odwodnienie.

Bidon

Pijemy regularnie co 20 min - 2,3 łyki z bidonu. Jeśli pijemy wtedy, kiedy czujemy, że chce nam się pić to znaczy, że już jesteśmy odwodnieni. W bidonie może być woda z tabletką/proszkiem isotonika lub trochę soku owocowego. Isotonik świetnie sprawdza się do nawadniania podczas wysiłku do 90 minut. oraz jako napój do szybkiego uzupełnienia wody i mikroelementów po skończonej jeździe. Zwykła woda jest dobra przed i po jeździe.

W przypadku dłuższej jazdy (powyżej 90 min) w temperaturze ponad 20 stopni pijemy hipotonik. Jest on mniej więcej o 1/3 słabszy od isotonika. Jeśli mamy 0,5l isotonika, to dolewamy wody do 0.7l (duży bidon) i mamy hipotonik. Isotonika możemy wypić dziennie ograniczoną ilość, hipotonik można pić do woli.

Meta

Po skończonej jeźcie staramy się jak najszybciej dostarczyć organizmowi węglowodanów, czyli najlepiej cukrów prostych. Świetnie sprawdza się pomarańcza, puszka Coca-coli, małe piwo - jedno! :). Dodatkowo ok 0,5l wody lub isotonika.

Po odpoczynku przyrządzamy sobie (jeśli jest to możliwe) konkretne jedzenie. Najlepiej maksymalnie 1h po skończonej jeździe. Idealny jest makaron z sostem, Głownie węglowodany. Lub po prosu porządny kawałek ciasta :)

Wieczorem jemy kolejny posiłek (maks 1,5h-2h przed snem). Znów najlepszy będzie makaron. Uzupełniamy też białko, które pozwoli nam na regenerację mięści. Tutaj idealna jest ryba, stejk, białe mięso, jajka. Do tego wszelkiego rodzaju orzechy, figi, daktyle, morele. Cały czas uzupełniamy płyny.

Kawa

Uwielbiam hiszpańską cafe con leche. Przestrzegam jednak przed piciem kawy podczas jazdy, dodatkowo w upale. Odcięcie prądu gwarantowane, chyba że wypijemy dodatkowy litr wody.

Rano, kawa jak najbardziej pomoże nam ustawić organizm na wyższe obroty. Więc kawa tylko do śniadania oraz po uzupełnieniu płynów już po dotarciu do alberque.

Takie podejście do tematu, może wydawać się dosyć restrykcyjne dla niektórych, ale pozwoli na dojechanie do końca etapu bez nagłej utraty sił czy kurczy. Przyśpieszy też regenerację, ale o tym następnym razem ;)

Ciekawostka:

18 migdałów to pełnowartościowy i dobrze zbilansowany posiłek. ok 280kalorii zdrowej energi, białka, tłuszczy i mikroelementów.

Trening na Trakcie Napoleońskim

2012-04-24T01:00:00.000-07:00

Okolice Białegostoku z Puszczą Knyszyńska to wspaniałe tereny na trening.
Na zdjęciu jestem na Trakcie Napoleońskim!
Zabawne, że na etapie z Saint Jean Pied de Port do Roscenvalles również camino prowadzi drogą Napoleona.

Kontynuując temat treningu przechodzimy z wczesnej bazy do następnego etapu. Możemy dalej kontynuować ćwiczenia na siłowni, zwiększając ilość powtórzeń do 20-30 przy 40-50% tego co możemy podnieść w danym ćwiczeniu. Oprócz siłowni cały czas trening wytrzymałości na rowerze. Spokojna jazda z lekkimi podjazdami w przedziale 60-75% maks. tętna. Przynajmniej raz w tygodniu powinniśmy wbrać się na jazdę 2-2,5 godzinną.
Bardzo owocny będzie dodatkowy, trzeci trening 1,5h również o tej samej intensywności co ten dłuższy. Nie jedziemy na siłę. Nogi kręcą się lekko, ale dosyć szybko - 80-90 obrotów na minutę na płaskim i 60 na podjazdach. Podjazd robimy na siedząco.

Do dłuższego treningu możemy wprowadzić takie ćwiczenie:
po ok 20-30 min jazdy wrzucamy na luźne przełożenie i robimy młynek przez ok 20-30 sekund. Później dalej jedziemy spokojnie swoim tempem przez ok 5 min i powtarzamy ćwiczenie w sumie 5 razy.
Ułatwi to nam utrzymywanie przyzwoitej prędkości na trasie i jazdę z wyższą kadencją (więcej obrotów na minutę). Jazda z wyższą kadencją jest ekonomiczniejsza od siłowego, powolnego naciskania na pedały.

Na forum pojawił się link do bardzo przydatnej strony, która umożliwi nam zaplanowanie naszej trasy. Na Urcamino znajdziemy szczegółowe informacje na temat miejscowości, schronisk na czterech popularnych trasach. Dodatkowo można tam umieścić galerię zdjęć z camino.

W miedzy czasie pochłonąłem książę. "Do Santiago" (E. i S. Solikowie, wydawnictwa Carta Blanca) zawiera dużo cennych informacji.Wspaniałe tło historyczne regionów, miast. Zabawne wręcz legendy i średniowieczne historie. To wszystko pomiędzy szczegółowym opisem trasy, pamiętnikiem, dziennikiem. Jest w niej praktycznie wszystko co potrzeba aby zaplanować i przekonać się, że warto wyruszyć w drogę do grobu Św. Jakuba.

Przewodnik

2012-04-16T01:18:00.001-07:00

by Fresco Tours

Przewodników i map dotyczących Camino jest sporo. Jeśli nie ograniczymy się tylko do polskich opracowań, możemy wybierać. Trasa francuska jest dobrze oznakowana i prawdopodobnie można obejść się bez mapy. Ja jednak lubię mieć przy sobie mapę, bo nie wiadomo co na trasie może się zdarzyć. Długo szukałem czegoś, co będzie lekkie i będzie zawierało przede wszystkim zwięzłe informacje praktyczne.

Zdecydowałem się na przewodnik Camino de Santiago Maps - Mapas - Cartes (2012 edition) wydawnictwa Findhorn Press. Jest lekki (130 gram), ma aktualne mapy etapów oraz przydatne informacje o noclegach, usługach i atrakcjach mijanych miasteczek. Przewodnik kupiłem za niecałe 13 euro z przesyłką

Wydanie jest angielsko-hiszpańsko-francuskie.

Każdy etap ma mapę, opis rodzaju nawierzchni w procentach,
alternatywne trasy oraz informacje o tym co nas czeka po dotarciu do końca etapu.

Szlak przez LEON.

Wykres wysokości z alternatywnymi trasami.

Okładka ma skrzydełka, które sprawdzają się jako zakładki.

510 gram

2012-04-15T14:20:00.001-07:00

Some rights reserved by Jesús Mª Ezkerra

Ograniczając do minimum to co zamierzam zabrać tym razem dzielę się moim opracowaniem apteczki oraz kosmetyczki. Całość waży nieco ponad 500 gram. Szukam jeszcze efektywniejszego rozwiązania kwestii prania ubrań. Nie chcę żerować na innych caminowiczach - może przecisnę żel do mniejszej tubki :)

Waga kosmetyczki to 310 gram z czego sporo wagi zabiera żel do prania.

Większość tych produktów kupiłem w Rossmanie, za wyjątkiem zatyczek do uszu (REAL) i mydła 3 w jednym o którym wiecej niżej.

Brakuje jednorazowaj maszynko do golenia (10-12g), którą zamierzam kupić już na miejscu (przepisy lotniskowe). Za żel do golenia posłuży mi jeden listek mydła 3 w jednym, a za krem po goleniu - żel antybakteryjny z aloesem. Na liście do "odstrzału" jest krem z filtrem, który może zastąpić mały dezodorant.

Mydło 3 w jednym - waga 13gram!

Do pełnej toalety (prysznic, bardzo krótkie włosy, golenie) wystarczy 3-4 listki. W pudełku jest 50 listków.
Takie mydło można kupić np w sklepie 8a.pl

Nie wolno wyjmować ich mokrymi palcami - skleją się.
Wcześniej wyjąć i rozłożyć sobie odpowiednią liczbę listków.

Apteczka: mały bandaż, witaminy i minerały, plastry, koc RNC, gaza jałowa, nasączony spirytusem wacik Leko, plaster rozgrzewający i chłodzący. Można zabrać ze sobą jeszcze leki przeciw bólowe i coś na żołądek. Witaminy i minerały - VITA-MIN Multiple Sport firmy Olimp labs. Odliczyć odpowiednią ilość. Nie radzę łykać na czczo.

Waga apteczki 200 gram.

Zostało 5 miesięcy

2012-04-13T07:08:00.003-07:00

Some rights reserved by idlphoto

Trening
Do początku Camino (wrzesień) niecałe 5 miesięcy. Udało mi się przepracować na siłowni co zaplanowałem i nogi są przygotowane do sporych obciążeń. Teraz pora na zbudowanie wytrzymałości siłowej, dzięki której będę mógł utrzymywać właściwe tempo i żwawo wspinać się na kolejne górki. Wiosna przyszła później, ale mam już zaliczone 250km w terenie.

Plecak
Wiele pozycji miałem już na stanie i jedną z rzeczy, której mi brakowało to plecak.
Zdecydowałem się na sprawdzoną, dobrą konstrukcję Deutera - Trans Alpine 25l. Obawiałem się o pojemność - czy nie za mały. Po próbie pakowania mogę śmiało powiedzieć, że wystarczy.
Oczywiście trzeba starannie wybierać, a raczej rezygnować z kolejnych rzeczy jeszcze przed rozpoczęciem drogi. Sam plecak zadziwia jakością wykonania. Ma wspaniały pas biodrowy, który stabilizuje plecak. Jedyne do czego można się przyczepić do trudność z przypięciem kasku do napakowanego na maksa plecaka. Mam kask w rozmiarze M i z większym może być problem. Jak dotąd najdłuższa wycieczka z Deuterem (ok.4kg) trwała 2,5h. Muszę przyznać, że pewnie trzyma się na plecach, nie obciąża barków, a pas biodrowy robi świetną robotę. Nie ma też problemów z balansem w trudnym terenie z takim ciężarem na plecach. Jest lepiej niż się spodziewałem. Wkładka stabilizująca plecak, która ma służyć jako matę przy wypakowanym plecaku jest raczej nie do ruszenia. Również kieszeń na mapę jest dosyć trudno dostępna przy założonym plecaku. Trzeba zdjąć plecak zarówno przy wyjmowaniu jak i przy wkładaniu mapy.

Jaki koń jest każdy widzi.

System wentylacji - bez dobrej koszulki i tak plecy będą mokre.

Małe kieszenie w pasie biodrowym (pod obu stronach).
Producent twierdzi, że dobre miejsce na aparat - raczej nie wejdzie.

Dolna komora - całkiem spora. Można ją połączyć z główną.

Główna komora z dwoma przegrodami.
Ta bliżej pleców dedykowana jest na bukłak z wodą.

Kieszeń organizacyjna. Wewnątrz dodatkowa zapinana na zamek.
Przydatna smycz na klucze i dwie siatkowe małe kieszenie.

Boczna kieszeń na mapę. Liczyłem na dostęp do niej przy założonym plecaku,
jednak moje krótkie ręce nie są w stanie wyjąć mapy siedząc na rowerze :)

Klamry na kask.
Przy wypakowanym plecaku na maksa jest problem z ich dopięciem.

Pokrowiec p. deszczowy.
Ma dodatkowy zaczep na światełko - jednak zbyt wąski jak na mojego CATEYE`a.

Ekwipunek
Stworzyłem listę przedmiotów, które zamierzam zabrać ze sobą. Będę testował poszczególne elementy. Mam wrażenie, że jeszcze kilka pozycji odpadnie. Ostatnio mocno zastanawiam się nad zostawieniem sandałów i zabrania tylko lekkich japonek. Zaoszczędzę prawie pół kilo.

Moja lista (robocza):
https://docs.google.com/spreadsheet/ccc?key=0AngFf1bbsox9dDFJS2t3eTlDZzJhNzFuOW44YUhWbHc#gid=0

Jaki rower na Camino?

2012-02-08T01:54:00.001-08:00

Some rights reserved by Javier García

Ten post może pomóc osobom, które nie orientują się jaki rower powinni kupić na Camino.

Zarówno trekingowy jak i górski rower dadzą radę. Na rower trekingowy powinny zdecydować się osoby, które wolą bardziej wyprostowaną pozycję na rowerze, oraz większość stromych zjazdów i podjazdów i tak planują pokonać pchając lub sprowadzając swojego dwukołowca.
Poza wygodniejszą pozycją rower trekingowy ma jeszcze kilka istotnych cech. Ma większe koła niż rower górski, dzięki czemu przyjemniej będzie się pokonywać płaskie odcinki, których jest sporo. Jego opony są cieńsze, co sprawia, że rower będzie się miło toczył po szutrowej czy asfaltowej trasie.
Minusem roweru trekingowego jest moim zdaniej jego waga, która za zwyczaj jest ok 2, a nawet i więcej kilo większa niż w roweru MTB.

Ja jadę na moim hardtail`u (tylko przednie zawieszenie) rowerze górskim. Moja kondycja pozwola na pokonywanie podjazdów, na których góral radzi sobie o wiele lepiej (inna geometria i środek ciężkości). Będę też czuł się pewnie na technicznych zjazdach.

Opony
To bardzo ważny element. W przypadku trekingowca to 1.75-2.00, dla górala proponuję 2.00-2.30. Najlepiej o bierzniku najbardziej uniwersalnym. Ja wybiorę się na sprawdzonych na niejednym maratonie opoanch firmy Geax Saguaro 2.0 w wersji zwijanej (Fold). Jest szybka zarówno w terenie i na twardych odcinkach, daje dobrą trakcje, mieszanka jest bardzo wytrzymała. Polecam.
Można też zastosować mieszany zestawm i na przód dać oponę o większym bierzniku - np. Geax Baro Mountain 2.1 również w wersji zwijanej (Fold).

Tuning roweru
W pierwszej kolejności odkręcamy wszystko co nie jest niezbędne do jazdy. Stopka, osłona łańcucha, błotniki, bagażnik (jeśli jedziemy z plecakiem). Jeśli mamy system oświetlenia oparty zasilanie z dynama, również go zdemontujmy i zastąpmy go oświetleniem na baterie.
Długie rogi na kierownicy również zalecam odkręcić. Jeśli ktoś potrzebuje tego dodatku to polecam krótkie. Jeśli założymy opony typu zwijane, to dodatkowo zyskujemy ponad 0,5kg. Taki cały zabieg wykręcania pozwoli nam odchudzić rower nawet o 3,4 kg, a to bardzo dużo.

Siodełko
Polecam bez amortyzowanych sztyc, które zabierają nam energię, którą wkładamy w pedałowanie. Idealne są siodełka z żelową wkładką. W przypadku panów z otworem zmniejszającym ucisk na żyły w kroczu. Po pierwszej jeździe możecie być zniechęceni i obolali, ciało szybko się przyzwyczai i będzie wam bardzo wygodnie.

Pedały platformowe czy zatrzaskowe (SPD)?
Jeśli ktoś jeszcze nie próbował jazdy z systemem SPD szczerze namawiam. Użycie takiego systemu daje w moim odczucie 15-20% więcej mocy przy pedałowaniu, ponieważ nie tylko naciskamy na pedały, ale również ciągniemy. Przez prawie cały obrót ramienia korby możemy napędzać rower naszymi mięśniami.
Na początku możecie mieć obawy, przed upadkiem, ale szybko miną, a wypinanie się z zatrzasków jest intuicyjne.
Polecam pedały Shimano-PD M520. Obuwie proponuję wybrac typu turystycznego z tym systemem, co pozwoli nam po zejściu z roweru na swobodne chodzenie.

Na deser filmik z jednego etapu kultowego wyścigu w RPA - Cape Epic. Wielu zawodników jedzie w takim terenie na oponach typu GEAX Saguaro opisanych wyżej.

Trening - Wczesna Baza

2012-02-05T15:00:00.001-08:00

http://www.picturesdepot.com ROCKY THE MOVIE

Chcę podzielić się moją wiedzą na temat treningu kolarskiego. Od kilku lat, kilka razy w roku startuję w amatorskich maratnach rowerowych. Pomimo, że są to imprezy amatorskie, poziom jest wysoki. Większość z uczestników wkłada wiele sił aby przygotować się do sezonu.
Taki maraton to 50-100km w trudnym, interwałowym terenie. Liczy się wytrzymałość i dobre poznanie swojego organizmu.

Jaka jest różnica pomiędzy Camino a maratonem?
Odległości są te same. Ukształtowanie terenu podobne. Różnica jest w tempie. Podczas wyścigu rozkręcamy swój organizm do 160-190 uderzeń serca na minutę (80-100%MHR).
W przypadku Camino nie powinniśmy przekraczać 85% MHR!

MHR - maksymalne tętno (220-wiek) np: 33lata MHR = 187

Aby przejechać Camino bez wciągania roweru pod każdą górkę proponuję zacząć trening na kilka miesięcy przed rozpoczęciem drogi.

Faza pierwsza - przygotowanie, wczesna baza
Jeśli nie jesteśmy aktywni na codzień, powinniśmy przeznaczyć na ten okres ok 6-8 tygodni. Jeśli uprawiamy regularnie sport lub przerwa nie była dłuższa niż 3 miesiące możemy skrócić ten okres do 4 tygodni.

Podczas tego okresu przyzwyczajamy nasz organizm do przyszłego większego wysiłku. Szybsze spacery, pływanie, narty biegowe, urządzenia cardio na siłowni (eliptyka, bierznia, rower stacjonarny)
Wszystko o bardzo małej intensywności. 120-135 - uderzeń serca. (ok 60-70%MHR)
Jest to tak zwana strefa aktywnej regeneracji i spalania tkanki tłuszczowej. Podczas takiego wysiłku możemy spokojnie oddychać przez nos. Większą intensywność zostawiamy na następne tygodnie.
Stopniowo zwiększamy czas pozostając przy niskiej intensywności.
Do tego: pompki, brzuszki, przysiady. Ogólnorozwojowy trening.
Niech was nie zmyli to, że podczas jazdy na rowerze pracują tylko nogi. To nie prawda. Zadbanie o mięśnie brzucha, obręczy barkowej, grzbietu i przedramion jest bardzo ważne.

To jest świetny moment, aby skorzystać z siłowni. To wzmocni ścięgna i przygotuje mięśnie.

Dlaczego siłownia jest ważna?
Do dobrego przygotowania na Camino potrzebujemy treningów wytrzymałościowych i siłowych. W końcowej fazie połączymy te dwie cechy w tak zwaną wytrzymałość siłową.

Trening wytrzymałościwy to niski i średnio intensywny trening bez przerw o sporej długości.
Taki trening umożliwi nam przejechanie wielu kilometrów bez skurczy i tak zwanego odcięcia prądu, kiedy to nie będziemy mieli sił na dalsze pedałowanie i czarno przed oczami.

Trening siłowy to w początkowej fazie ogólnorozwojowy trening na siłowni. Większa siła mięśni pozwoli nam na szybsze pokonywanie wzniesień, co przekłada się na wynik energetyczny. W skrócie, im większa siła tym łatwiej łykamy kolejną górkę :)

Mója propozycja to 2,5-4 godziny treningu w tygodniu. Pod koniec przygotowania przez kilka tygodni będzie to 4-6h w tygodniu treningu.

Siłownia:
Rozgrzewka (rozciąganie) +10-15 min na rowerku, bierzni, eliptyce na niskim obciążeniu.

Wypychanie nóg na maszynie x 3 po 12 powtórzeń. Przerwa pomiędzy seriamy 1,5-2min.
Wiosłowanie na siedząco x 3 po 12 powtórzeń. Przerwa pomiędzy seriamy 1,5-2min. (ukłdamy ręce w takiej odległości i pozycji jak na rowerze. łokcie przy ciele.)
Prostowanie nóg w siadzie x 3 po 12 powtórzeń. Przerwa pomiędzy seriamy 1,5-2min. (ćwiczenie izolowane, czyli każdą nogę ćwiczymy oddzielnie, na przemian)
Ściąganie drążka do klatki piersiowej na siedząco x 3 po 12 powtórzeń. Przerwa pomiędzy seriamy 1,5-2min. (ukłdamy ręce w takiej odległości i pozycji jak na rowerze)
Skłony ze skrętem 3 x do pierwszego bólu. (Brzuszki - ławeczka pod kątem 45stopni) Ręce skrzyżowane na klatce piersiowej. Po 2 tyg można dołożyć obciążenie - ciężarek ze sztanki 1,5 lub 5 kg)
20-40 min bierzni, rowerku lub eliptyki na niskiej intensywności. (odkwasimy mięśnie, spalimy dodatkową porcję tłuszczyku)

Jakie obciążenie?
Takie, po którym będziecie czuć, że jesteście w stanie na koniec każdej serii zrobić jeszcze 3-5 powtórzeń.
Ta faza przygotowuje stawy, ścięgna i mięśnie. Zwracajcie uwagę na powolne, płynne, dokładne ruchy. To ważny etap. Nie śpieszmy się z obciążeniem, bo możemy nabawić się kontuzji i z Camino będą nici.

Po pierwszej siłowni dwa dni będą trudne. Ból mięśni (zakwasy) nie jest podstawą w odpuszczeniu sobie treningu :)

Trening wytrzymałościowy
Na początek raz w tygodniu rowerek, bierznia lub lepiej eliptyka. Proponuję zacząć od 1, lub 1,5 godziny i co 2 tyg dorzucać 20 min.
Pamiętajmy o niskiej intensywności. Tylko tak zbudujemy potrzebną wytrzymałość. Dodatkowo też pozbywamy się tkanki tłuszczowej.
Zajechanie się w godzinę podczas takiego treningu sprawi co najwyżej, że będziemy w stanie wejść bez zadyszki na 4 piętro czy podbiec do autobusu. Na pewno też nie spalimy też więcej tłuszczu i ni nie będziemy odporniejsi na zmęczenie podczas długiego wysiłku. Przygotowujemy się do wieloetapowej jazdy po górskim terenie, nie czasówki.
Podczas dużego wysiłu organizm nie nadąża dostarczać energii z tkanki tłuszczowej i dorzuca do pieco to co ma pod ręką - nasze mięśnie.
Intensywny trening spala nasze mięśnie, nie tkankę tłuszczową.

Przykładowy plan tygodnia:

Wtorek - Siłownia + 20-40 min urządzenia cardio (eliptyka, bierznia, rowerek)
Czwartek - Siłownia + 20-40 min urządzenia cardio (eliptyka, bierznia, rowerek)
Niedziela - Trening wytrzymałościowy 1-1,5h (eliptyka, bierznia, rowerek, basen, szybszy spacer)

Można połączyć trening na siłowni z treningiem wytrzymałościowym. Najpierw "robimy" siłownię.

Jeśli ktoś chce pogłębić swoją wiedzę polecam książkę autorstwa Joe Friela o niefortunnym tytule "Biblia treningu kolarza górskiego".

Zwiad - żywność i serwis roweru

2012-02-01T00:45:00.000-08:00

źródło: wikipedia.org

Poza forami i licznymi stronami o Camino informacji możecie szukać na innych stronach. Trzeba wiedzieć czego konkretnie się szuka i nie ograniczać się jedynie do stron w języku, który znami. Pomocny jest google translator.

Żywność
Ceny żywności, bo to interesuje mnie obecnie w przypadku Camino można sprawdzić na stronach sieci spożywczych, które często mają również e-sklepy. Dowiedziałem się np., że butelka napoju izotonicznego Powerade`a, która w Polsce kosztuje 4 zł, w sieci Eroski jej cena to ok 2.20 zł.
Byłem już w Hiszapanii 3 razy i zadawałem się z "tubylcami" więc moja wiedza jest trochę szersza. Takie sklepy prawie zawsze umiejscowione są na obrzeżach miasteczek. Nie są to delikatesy, podstawowe produkty można kupić w na prawde dobrej cenie. Sklepy Eroski są różnej wielkości, Mercadona porównam do polskiej sieci Stokrotka.

Sieci spożywcze:
Mercanoda
Eroski - sklep online

Sklepy / warsztaty rowerowe na Camino Frances: Tutaj PDF

Pragnienie czy zachcianka?

2012-01-30T13:38:00.000-08:00

Some rights reserved by Atelier Sol

Ostatnio wcisnąłem pauzę, aby sprawdzić, czy mój pomysł na Camino to nie jest tylko zachcianka, która może odciągnąć mnie np. od większego dobra lub sprowadzić na niewłaściwą drogę. W między czasie brałem udział w charyzmatycznych rekolekcjach o rozeznaniu duchowym, a dokładnie o rozeznawaniu woli Boga.
Po dwu tygodniowej przerwie w myśleniu o Camino, emocje powróciły. Postanowiłem więc zacząć realizować plan.

Wracając do tytułu posta polecam artykuł ojca jezuity Fabiana Błaszkiewicza pod tym samym tytułem.
Wszystko co do tej pory czytałem i słuchałem sygnowane jego imieniem jest bardzo inspirujące i warte uwagi.

Bilet kupiony. Machina ruszyła.

Rowerem!

2012-01-13T03:57:00.000-08:00

Ja na maratonie w Górach Złotych.

Sądzę, że zdjęcie wszystko wyjaśnia. :) To ja podczas startu w jednym z maratonów rowerowych.
Podczas takiego maratonu pokonuje się ok 60 do 100 km po trudnym, górzystym terenie. Średnie tętno podczas takiego 3-5h (w zależności od trudności trasy, pogody i dystansu) wynosci 160-175 udeżeń na minutę.
Uwielbiam jazdę rowerem, pokonywanie swoich słabości i cieszenie się pięknymi widokami i każdym trudnym podjazdem czy zjazdem. Aby przygotować się na taki maraton potrzeba kilka miesięcy systematycznego, skomplikowanego treningu.
Na Camino nie będę się ścigał- chcę cieszyć się z drogi i skupić się na swoich myślach, rozmowie z Bogiem, kulturze i przyrodzie Hiszpanii.
Kolejnym powodem, dla którego wybrałem rowerem jest czas. Nie mogę sobie pozwolić na ponad 30 dni urolopu. Może kiedyś przejdę Camino pieszo, może.

Jak się przygotować, aby cieszyć się trasą i nie paść w połowie etapu wlokąc nogę za nogą lub cierpieć z powodu skurczów?
Przejechanie 50-70 km dziennie to nie jest nic strasznego. W łatwym terenie przygotowany amator pokona ten dystans w 3 godziny. W górach ok 5-6. Najważniejsze to przyzwyczaić organizm do długiego, wcale nie intensywnego wysiłku.

Aby zbudować tak zwaną bazę potrzebujemy treningu areobowego. Intensywność średnia i niska. Możemy spokojnie rozmawiać, oddychać przez nos. To ważne. Jeśli będziemy się zarzynać to nie będzie to trening na wytrzymałość.
Tętno to 125-145 udeżeń na minutę. Szybki spacer z plecakiem, jazda na rowerze (również stacjonarnym), pływanie, narty biegowe. Ważne jest to, aby podczas takiego treningu nie rowbić sobie przerw.
Co 2 tygodnie zwiększajmy czas trwania o 10-15%. W końcowej fazie powinniśmy odbywać jeden trening w tygodniu o długości ok 3.5h. Nie da się tego zrobić na basenie :) Rower, narty, urządzenia cardio w klubach fitness.

Ja osobiście przygotowuje się również do startów w maratonach, więc w moim wypadku dochodzi jeszcze siłownia.
Dwa treningi w tygodniu w zypełności wystarczą, aby przygotować się do Camino i ogólnie poprawić swoją kondycję.

Godzinny podjazd pod Jawornik. 600 m przewyższenia.po przejechaniu 10 km.
Podczas jednego etapu 50-70 km na Camino średnie przewyższenie wyniesie ok 1100 m.