W środę 10 czerwca Ja’Kobe Tharp wygrał bieg eliminacyjny na 110 m ppł. podczas Mistrzostw NCAA Dywizji Pierwszej w Eugene. Student z Auburn wystartował jak błyskawica i wykonał bezbłędny bieg, oddalając się od rywali z każdym pokonanym płotkiem. Kiedy minął linię mety z czasem 12,75 (wiatr sprzyjał z prędkością +1,0 m/s) nastąpiła eksplozja radości, bo wynik ten jest o 5 setnych sekundy lepszy od rekordu świata ustanowionego przez Ariesa Merritta w 2012 roku.

Osłupiały Tharp wydawał się oszołomiony, gdy uświadomił sobie znaczenie wyniku. Wcześniej zajmował 32. miejsce w historii tej konkurencji, a jego rekord życiowy – 13,01 ustanowił na tym samym stadionie Hayward Field w sierpniu 2025 roku. 

WORLD RECORD IN NCAA CHAMPIONSHIP PRELIMS

Ja'Kobe Tharp ran a 12.75 in the 110M hurdles to set a new world record! pic.twitter.com/KHD1PleVDb

— SportsCenter (@SportsCenter) June 11, 2026

– Wiedziałem, że jestem mocny – mówił później Tharp. – Ale przed tym biegiem w życiu bym się tego nie spodziewał, wcale – relacjonował. Mówił później, że wiedział, że ten bieg będzie życiowy, ale nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo, dopóki nie przekroczył linii mety.
– Było szybko. Ostatnie trzy płotki były dość niepewne, ale pomyślałem sobie: „Wow, będzie naprawdę szybko”. Myślałem, że może 12,97 albo 12,98, ale przecież nie zwalniałem prędkości. Kiedy zobaczyłem wynik, zabrakło mi słów – opisywał swoje wrażenia. Zapytany, czy czuł już w trakcie wyścigu, że będzie to coś wyjątkowego, odparł:
– Wiedziałem, że biegnę szybko, ale szczerze mówiąc, wszystkie moje wyścigi wydają się szybkie – oznajmił z rozbrajającą szczerością.
Chociaż rekord świata nie był planowany, Tharp mówił, że chciał być doceniony. – Naprawdę chciałem dziś coś pokazać tym biegiem, choć skupiłem się na realizacji założeń – przetrwaniu dystansu i awansie do finału. Chciałem wysłać wiadomość, że jestem tutaj i że warto przyjść mnie zobaczyć.
Pomimo tego, że został najszybszym biegaczem na 110 metrów przez płotki w historii i kolejne igrzyska olimpijskie odbędą się na jego ojczystej ziemi w Los Angeles 2028, Tharp nie wybiega jeszcze tak daleko w przyszłość.
– Staram się skupić na tym, co jest przede mną. Muszę jeszcze skończyć mistrzostwa za dwa dni, więc tylko na tym się koncentruję – zakończył.

Poprzedni rekordzista świata na 110 m ppł. – Aries Merritt pobiegł ten wynik podczas Finału Diamentowej Ligi w Brukseli (12,80) rozgrywanym 8 września 2012. Wcześniej wygrał igrzyska olimpijskie w Londynie z czasem 12,92, a niewiele gorzej pobiegł podczas mistrzostw USA tego roku (12,93). Wcześniej w tym samym 2012 r. był halowym mistrzem świata na 60 m ppł. w Stambule (7,44), a już na igrzyskach w Pekinie 2008 wywalczył brąz (13,04). Po rekordowym 2012 roku nie zdołał już pobiec poniżej granicy 13 sekund.

Tharp, mając zaledwie 20 lat, nie ma jeszcze dużych międzynarodowych sukcesów. W zeszłym roku wygrał Mistrzostwa USA z czasem 13,01 (srebro zdobył tam Cordell Tinch z 13,03, a brąz Dylan Beard z 13,04), a następnie zajął szóste miejsce w finale Mistrzostw Świata w Tokio z 13,31. Wygrał tam Cordell Tinch z wynikiem 12,99. Złoty (w Paryżu 2024) i srebrny (Tokio 2020) medalista olimpijski, trzykrotny w hali i na stadionie mistrz świata – Grant Holloway z powodu kontuzji nie przebrnął tam eliminacji. To właśnie Holloway był wymieniany wśród najpoważniejszych kandydatów do pobicia rekordu świata na 110 m ppł. Amerykanin od 2024 r. jest rekordzistą w hali na 60 m ppł. (7,27), a w 2021 roku pobiegł w Eugene12,81. W trzech kolejnych sezonach regularnie biegał poniżej 13 sekund, jeszcze w 2024 r. uzyskując 12,86. Na igrzyskach w Paryżu z powodu problemów z kontuzjami był dopiero piąty, a dwa medale zdobyli jego rodacy: złoto Trey Cunningham (13,00) i srebro Dylan Beard (13,02). W aktualnym sezonie Holloway nie startował.

Ja’Kobe Tharp osiągał sukcesy już w czasach juniorskich. Był mistrzem świata juniorów (U20) w 2024 roku w Limie (13,05 – na niższych płotkach o wysokości 99 cm), a w 2025 r. zdobył tytuł mistrza NCAA w hali i na otwartym stadionie (13,05).

Płotkarz z USA startował w tym sezonie także na 200 m (20,61) na Florydzie, był też członkiem sztafet 4×100 m w maju (38,41) i 4×400 m w hali w lutym (3:05,50).

Finał biegu na 110 m przez płotki w ramach Mistrzostw NCAA zaplanowano na piątek 12 czerwca br.

Źródła: worldathletics.com, olympics.com

Dobry początek sezonu Anastazji Kuś

Anastazji Kuś nie tak dawno zdawała maturę, a pod koniec maja rozpoczęła sezon startów na stadionie, jako pierwszy wybierając niemieckie Rehlingen. Podczas 61. Internationales Pfingstsportfest zajęła czwarte miejsce z czasem 52,09, zbliżając się do rekordu życiowego ustanowionego w 2024 r. w Bańskiej Bystrzycy. Wywalczyła tym wynikiem złoty medal w 4. Mistrzostwach Europy U18, bijąc rekord Polski w tej kategorii wiekowej. Kolejnego dnia zdobywając kolejne złoto z koleżankami z reprezentacji (Oliwią Kasprzak, Aleksandrą Jeż i Zofią Tomczyk) ustanowiła kolejny, aktualny do dziś rekord Polski U18 w sztafecie szwedzkiej (100+200+300+400 m) – 2:05,54.

Wygrana na 200 m w Raciborzu z rekordem życiowym

Kolejnym startem zawodniczki KS AZS UWM Olsztyn w sezonie letnim był międzynarodowy mecz Polska-Węgry-Czechy-Słowacja-Ukraina-Chorwacja, na którym Kuś startowała na 200 m. Przy niekorzystnym wietrze –0,8 m/s poprawiła rekord życiowy wynikiem 23,51. Poprzedni wynosił 23,68 i został ustanowiony 19 lipca 2025 r. w Warszawie. Polka wygrywając na 200 m zdobyła 15 pkt. dla reprezentacji Polski, która wygrała cały sześciomecz. Ponadto wynikiem 23,51 na 200 m wypełniła też minimum PZLA na mistrzostwa świata juniorów (U20) w Eugene w USA.

Wygrana Anastazji Kuś, 3. miejsce Święty-Ersetic na 400 m w Marsylii

We wtorek Anastazja Kuś startowała na mityngu World Athletics Continental Tour w Marsylii. Polka z nowym rekordem życiowym – 51,64 wygrała tam na 400 metrów, a jej wynik jest aktualnie najlepszym w Europie w kategorii juniorek (U20). Wypełniła również minimum PZLA na 400 m na mistrzostwa świata U20 w Oregonie. Druga za Kuś była Anabelle Medina Ventura z Dominikany (51,96), a trzecia Justyna Święty-Ersetic (52,15). Rekord Polski juniorek (U20) Patrycji Wyciszkiewicz ustanowiony w Rieti we Włoszech 19 lipca 2013 r. wynosi 51,56, więc zaledwie 8 setnych sekundy szybciej niż wynik Kuś z Marsylii. W najbliższą niedzielę (14.06.2026) Anastazja ma zaplanowany kolejny start – również na dystansie 400 m – podczas Grand Prix Sopotu im. Janusza Sidły.

Drugie miejsca Duszyńskiego i Kitlińskiego w Marsylii

Podczas Meeting International D’Athletisme de Marseille drugie miejsce na 800 metrów zajął Bartosz Kitliński (1:48,30). Zwyciężył reprezentant gospodarzy – Jordan Terrasse (1:47,91). Drugi był także Kajetan Duszyński na 400 m (46,12), a wygrał Amerykanin Jenoah McKiver (45,43).

Pełne wyniki Meeting International D’Athletisme de Marseille 2026.

Przyzwyczailiśmy się do tego, że Mistrzostwa Polski Long Trail odbywają się na Chudym Wawrzyńcu, a w tym roku nastąpiła zmiana. Medaliści zostaną wyłonieni w Tatrach, podczas TatraFest na trasie liczącej 68 km i 5000 m przewyższenia. Trasa na Chudym była dłuższa, ale dużo bardziej biegowa. Podczas gdy bieganie po tatrzańskich szlakach jest dużo bardziej techniczne, a podbiegi i zbiegi będą ciągnęły się przez wiele kilometrów. Wobec tego, będzie to premiowało biegaczy preferujących właśnie takie trasy. 

W systemie PZLA – co jest wymogiem obligatoryjnym – do udziału w MP zgłoszonych jest 7. zawodniczek. Wśród nich są tylko dwie posiadaczki medali MP w biegach górskich: Paulina Krawczak, zeszłoroczna Mistrzyni Polski na dystansie ultra i Alina Wyleżałek, która posiada dwa srebra MP w ultra. Pozostałe zgłoszone uczestniczki to Klaudia Petters, która pod kątem punktacji ITRA otwiera stawkę Polek bez medalu MP, Justyna Kocoń – czwarta na MP Short Trail w Szczawnicy oraz Agnieszka Dygacz, Agnieszka Tatarek-Konik i Elżbieta Rutkowska. Udział w MP zapowiadała także Katarzyna Dombrowska, ale jak widać nie wystartuje, bowiem nie jest zgłoszona przez system PZLA.

Męska obsada jest bardziej liczniejsza i wydaje się, że to właśnie ta rywalizacja będzie najbardziej emocjonująca. Kibice z pewnością zacierają ręce na ponowne spotkanie Andrzeja Witka i Bartosza Gorczycy. W tą rywalizację wmiesza się pewnie także Kamil Leśniak, który niedawnym startem w Alasce by UTMB na dystansie 100 km udowodnił, że jest w świetnej formie. To jednak nie koniec “mocnych” nazwisk. Wystartuje także Karol Sioła, który w zeszłym roku wywalczył swój pierwszy medal MP. W Tatrach pobiegną także m.in. Paweł Czerniak, Karol Matyssek, Tomasz Skupień, Bartosz Misiak, Robert Faron czy Michał Jurek. 

Bieg wystartuje w sobotę, 13 czerwca o 5:00.

Przełomowym momentem był start w La Spezii we Włoszech. Glinka zwyciężyła w biegu na 10 000 metrów, zostając pierwszą Polką w historii, która wygrała tę imprezę. Uzyskany czas 31:45,36 był nie tylko rekordem życiowym zawodniczki, ale również potwierdzeniem jej przynależności do europejskiej czołówki.

To właśnie ten występ sprawił, że znalazła się w gronie kandydatek do tytułu Lekkoatletki Miesiąca European Athletics. Ostatecznie to Polka zdobyła największe uznanie kibiców, którzy oddawali głosy w internetowym plebiscycie organizowanym przez europejską federację.

Dla Eli Glinki jest to jedno z najważniejszych indywidualnych wyróżnień w dotychczasowej karierze. Jej historia pokazuje, jak wiele można osiągnąć dzięki konsekwencji, cierpliwości i systematycznej pracy. Jeszcze kilka lat temu była znana głównie w środowisku biegów ulicznych amatorskich, a dziś regularnie rywalizuje z najlepszymi zawodniczkami w Europie i deklaruje chęć walki o start na Igrzyskach Olimpijskich o czym opowiadała w naszym podcaście.

Po historycznym zwycięstwie w Pucharze Europy przyszło kolejne ważne osiągnięcie. Tytuł Lekkoatletki Miesiąca European Athletics potwierdza, że maj 2026 roku należał do Elżbiety Glinki.

„Moja historia pokazuje, że nigdy nie jest za późno i chcę powiedzieć po prostu – róbcie swoje”– w taki sposób lekkoatletka przekazała radosną nowinę w swoich mediach społecznościowych, dziękując przy tym za oddane na nią głosy.

Elu, gratulujemy!

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez European Athletics (@europeanathletics)

Decyzja została ogłoszona 10 czerwca 2026 roku po zakończeniu procesu kwalifikacyjnego. Organizatorzy potwierdzili, że edycja rozegrana 24 maja 2026 w Kapsztadzie (ang. Cape Town) spełniła wszystkie wymagania stawiane kandydatom do cyklu AbbottWMM.

Ósmy maraton w cyklu Abbott World Marathon Majors

Sanlam Cape Town Marathon dołącza do elitarnej grupy wydarzeń takich jak Tokyo Marathon, Boston Marathon, London Marathon, Berlin Marathon, Chicago Marathon, New York City Marathon oraz Sydney Marathon. Pierwsza oficjalna edycja Sanlam Cape Town Marathon jako Major odbędzie się 23 maja 2027 roku.

– Cieszymy się, że możemy powitać Kapsztad w rodzinie Abbott World Marathon Majors. Ten maraton rozwijał się z roku na rok, a za jego sukcesem stoją ogromne zaangażowanie organizatorów, społeczności i biegaczy – podkreśliła Dawna Stone, dyrektor generalna AbbottWMM.

Historyczny moment dla Afryki

Awans do cyklu AbbottWMM to nie tylko sukces jednej imprezy, ale efekt wieloletniej pracy całego środowiska. Organizatorzy wskazują, że kluczową rolę odegrali mieszkańcy miasta, wolontariusze, kluby biegowe, sponsorzy i sami uczestnicy, którzy wspierali wydarzenie podczas okresu kandydackiego.

– Ten sukces należy do wszystkich, którzy uwierzyli w tę wizję. Pokazaliśmy, że kiedy Afryka działa razem, możliwe są największe osiągnięcia – powiedział Clark Gardner, dyrektor Sanlam Cape Town Marathon.

Dla afrykańskich biegaczy znaczenie wydarzenia jest szczególne. Do tej pory udział w Majorach oznaczał często kosztowne podróże, wizy i logistykę związaną z wyjazdem poza kontynent. Teraz jeden z najważniejszych maratonów świata będzie dostępny na miejscu. Organizatorzy podkreślają także sportowy potencjał regionu, ponieważ wielu najlepszych maratończyków globu pochodzi z Afryki. Sanlam Cape Town Marathon chce pozostać imprezą otwartą dla lokalnych zawodników i deklaruje utrzymanie dużej puli miejsc dla uczestników z Afryki. Podczas edycji 2026 w Kapsztadzie wystartował również Eliud Kipchoge – dwukrotny mistrz olimpijski i jeden z najwybitniejszych maratończyków w historii. Był to jego pierwszy oficjalny start maratoński na afrykańskiej ziemi.

Korzyści dla miasta i regionu

Dołączenie do Abbott World Marathon Majors ma być także impulsem gospodarczym dla Kapsztadu. Organizatorzy szacują, że wydarzenie może wygenerować około 800 mln randów, czyli blisko 180 mln zł wpływu ekonomicznego poprzez turystykę, zakwaterowanie, transport i wydatki uczestników.

– To wyjątkowy moment dla naszego miasta. Maraton tej rangi będzie inspirował kolejne pokolenia biegaczy i stworzy nowe możliwości dla całego regionu – powiedział burmistrz Kapsztadu Geordin Hill-Lewis.

Ruszyły zapisy na edycję 2027

Rejestracja do Sanlam Cape Town Marathon 2027 rozpoczęła się 10 czerwca i potrwa do 24 czerwca 2026 roku. Uczestnicy zostaną poinformowani o wynikach losowania 26 czerwca. W kolejnych tygodniach mają zostać otwarte także zapisy na biegi towarzyszące – Peace Run oraz Trail Runs.

Źródło informacji: Sanlam Cape Town Marathon / komunikat prasowy: „Sanlam Cape Town Marathon Becomes Africa’s First Abbott World Marathon Majors Race”, Renata Bossi, 10 czerwca 2026.

Zródło zdjęcia tytułowego: Cape Town Marathon / capetownmarathon.com https://capetownmarathon.com/age-group-world-championship-runners-rave-about-sanlam-cape-town-marathon/

Maj zapisał się w historii parkrun Polska jako wyjątkowy miesiąc. Padły miesięczne rekordy frekwencji niemal we wszystkich najważniejszych kategoriach. Uczestnicy jeszcze liczniej pojawiali się na trasach, społeczność wolontariuszy rosła, a parkrun po raz kolejny pokazał, że jego największą siłą są ludzie.

W maju w Polsce:

• 18 154 osoby stanęły na starcie parkrun,
• odnotowano 38 317 ukończeń tras,
• uczestnicy poświęcili aż 7 851 wolontariatów,
• odbyło się 530 spotkań,
• do społeczności dołączyło 2 957 nowych uczestników.

Choć do rekordu miesięcznych rejestracji zabrakło niewiele, to pozostałe wyniki były historyczne.

Milion spotkań, milion historii

Tym bardziej wyjątkowy jest moment, w którym się znajdujemy. po świetnych majowych wynikach, ponieważ parkrun świętuje organizację milionowego spotkania na świecie! Przez 22 lata inicjatywa, która rozpoczęła się od jednego wydarzenia, przekształciła się w globalny ruch łączący miliony osób.

Na całym świecie:

• ponad 8,3 miliona osób ukończyło trasę parkrun,
• ponad milion osób zaangażowało się w wolontariat,
• uczestnicy przekroczyli linię mety ponad 138 milionów razy,
• ponad 16 milionów wolontariatów umożliwiło organizację kolejnych spotkań.

Polska ma swój znaczący udział w tej historii:

• blisko 165 tysięcy osób ukończyło trasę parkrun,
• ponad 27 tysięcy osób pełniło role wolontariuszy,
• uczestnicy przekroczyli linię mety ponad 2 miliony razy,
• prawie 400 tysięcy wolontariatów pozwoliło na regularne funkcjonowanie lokalnych spotkań.

Siłą parkrun nie jest sama trasa, pomiar czasu czy wynik zapisany w tabeli. Najważniejsza jest atmosfera, która powstaje dzięki ludziom.

parkrun istnieje dzięki setkom tysięcy ludzi, którzy co tydzień sprawiają, że działa nadal – wolontariuszom, którzy m.in. przygotowują trasę, witają nowych uczestników, nadzorują spotkania i skanują kody uczestnika; zarządcom terenów, którzy hojnie udostępniają miejsca; partnerom, którzy wspierają naszą wizję; oraz społecznościom, dla których parkrun stał się częścią weekendowego rytmu. – czytamy na oficjalnej stronie parkrun Polska

Wszystkim, którzy uczestniczyli w pierwszym milionie wydarzeń: dziękujemy. Wasz czas, energia, życzliwość i konsekwencja stworzyły coś niezwykłego. – dodaje swoje podziękowania we wpisie parkrun Polska

Otwierając kolejny milion możesz wraz z parkrun tworzyć dalszą historię, co sobotę o 9:00, w stałych lokalizacjach w Polsce! Więcej na temat punktów startu 5-cio kilometrowych biegów znajdziesz tutaj.

Zdjęcie tytułowe: Tomasz Ackermann, parkrun Tczew

W świecie biegania nie trudno o skrajności. Często zbyt łatwo można pomylić konsekwencję z obsesją, a granica pomiędzy ambitnym treningiem a powolnym zajeżdżaniem organizmu jest znacznie cieńsza, niż większości biegaczy się wydaje. Chociaż nasze ciało wysyła nam ogrom znaków i sygnałów ostrzegawczych, zanim całkowicie powie STOP, to zazwyczaj problem polega na tym, że większość z nas nauczyła się je skutecznie ignorować. Zwłaszcza jeżeli mówimy o świecie, który gloryfikowane jest zmęczenie, trening na maksa i do odcięcia, nieustanne wychodzenie ze strefy komfortu oraz pomijanie regeneracji.

Czym jest przetrenowanie?

Najprościej mówiąc, przetrenowanie to stan, w którym regeneracja przestaje nadążać za wysiłkiem i obciążeniami treningowymi. Warto podkreślić, że nie chodzi o zwykłe zmęczenie po mocnym treningu lub intensywnym tygodniu, ponieważ każdy biegacz odczuwa okresowo cięższe nogi czy chwilowy spadek świeżości. To naturalna część procesu treningowego. Jednak poważny problem zaczyna się wtedy, gdy organizm permanentnie funkcjonuje na deficycie regeneracji.

Należy pamiętać, że to właśnie czas regeneracji i odpoczynku pozwala ciału się odbudować i wejść na wyższy poziom wydolności. Jeżeli jednak przez długi czas tylko dokładamy kolejne bodźce, a regeneracja jest niewystarczająca, to nasz organizm zaczyna się bronić. Jedną z takich metod obrony jest właśnie chroniczne zmęczenie treningowe. Ciało w ten sposób próbuje wymusić odpoczynek.

Można to zobrazować, porównując nasz organizm do konta bankowego, w którym trening jest wypłatą energii, natomiast sen, odżywianie i odpoczynek to wpłaty. Jeżeli przez dłuższy czas tylko wypłacasz, to wcześniej czy później pojawi się debet lub zablokują ci konto.

Najczęstsze objawy przetrenowania

W przeciwieństwie do kontuzji i urazów, przetrenowanie nie pojawia się z dnia na dzień. Organizm najpierw delikatnie sugeruje, że potrzebuje odpoczynku. Tyle że większość biegaczy niestety interpretuje te sygnały dokładnie odwrotnie i postanawia przyłożyć się bardziej do treningu lub je celowo bagatelizuje. Zapominając, o tym, że do progresu i zdrowego biegania konieczne jest, zachowanie balansu pomiędzy wysiłkiem a odpoczynkiem.

Nasz organizm nie jest niezniszczalną maszyną, którą można bez końca eksploatować. Niestety, ale gdy trenujemy zbyt intensywnie, dużo startujemy (czasami nawet co weekend), a pomijamy przy tym czas na regenerację, to nasze ciało po prostu nie jest w stanie odbudować mięśni, naprawić mikrouszkodzeń, które się gromadzą, uzupełnić glikogenu czy zadbać o równowagę hormonalną. Wtedy zamiast progresu treningowego pojawia się przemęczenie, a nasza forma zaczyna spadać. Zaczyna pojawiać się coraz więcej objawów przemęczenia, zarówno tych fizycznych, jak i psychicznych, których nie warto pomijać.

Fizyczne objawy przetrenowania:

• Chroniczne zmęczenie i brak świeżości – budzenie się bez energii mimo przespanej nocy to jeden z najbardziej charakterystycznych sygnałów przeciążenia organizmu. Brak naturalnego zmęczenia po treningu, które ustępuje ciągłemu wyczerpaniu;
• Podwyższone tętno spoczynkowe –  gdy po przebudzeniu lub odpoczynku puls jest wyższy niż zwykle, organizm może sygnalizować, że nadal nie zdążył się zregenerować;
• Wyraźny spadek wydolności – dotychczasowe komfortowe tempo zaczyna być problemem, organizm szybciej się męczy i szybciej wpadasz w wysokie zakresy tętna;
• Długotrwałe bóle mięśni i stawów – mięśnie są stale napięte, obolałe i sztywne, nawet po spokojnym bieganiu i w dniach przerwy. Coraz częściej pojawiają się również przeciążenia stawów, ścięgien oraz mikrourazy, które wcześniej praktycznie się nie zdarzały;
• Problemy ze snem – choć paradoksalnie organizm jest bardzo zmęczony, to jednocześnie masz trudności z zaśnięciem i wyciszeniem. Sen staje się płytki, niespokojny, pojawiają się wybudzenia, trudności z zasypianiem i porannym wstawaniem;
• Problemy z apetytem i niekontrolowana utrata masy ciała – brak apetytu, spadek masy ciała i problemy z regeneracją po treningach;
• Częstsze infekcje i spadek odporności – przeciążony organizm gorzej radzi sobie z wirusami i bakteriami. Często masz przeziębienia, stany zapalne oraz ogólne osłabienie odporności;
• Pogarszające się wyniki sportowe – pomimo ciężkiej pracy i realizacji planu treningowego, forma nie idzie do przodu. Starty w zawodach wypadają coraz słabiej, czujesz ociężałość na treningach;
• Wolniejsza regeneracja po treningach – organizm potrzebuje znacznie więcej czasu na odzyskanie siły, a uczucie zmęczenia utrzymuje się przez kilka dni lub w ogóle nie mija;
• Problemy żołądkowo-jelitowe – mogą pojawiać się również problemy trawienne, uczucie ciężkości, bóle brzucha, mdłości oraz zaburzenia pracy układu pokarmowego;
• Zawroty głowy i uczucie wypalenia energetycznego – mogą pojawić się chwilowe zawroty głowy, osłabienie czy uczucie nagłego braku energii nawet podczas spokojnych aktywności;
• Większa podatność na kontuzje – przeciążone mięśnie i stawy gorzej znoszą kolejne obciążenia treningowe;
• Zaburzenia hormonalne – długotrwałe przetrenowanie może wpływać również na gospodarkę hormonalną organizmu np. pojawiają się problemy z regularnością cyklu menstruacyjnego, spadek libido, chroniczne osłabienie.

Psychiczne objawy przetrenowania:

• Spadek motywacji do treningu – aktywność fizyczna przestaje sprawiać radość, a kojarzy się z obowiązkiem. Coraz trudniej znaleźć chęć do wyjścia na trening;
• Rozdrażnienie i wahania nastroju – większa nerwowość, obniżony nastrój, frustracja i problemy z kontrolowaniem emocji;
• Problemy z koncentracją – problemy ze skupieniem zarówno podczas treningu, jak i w pracy oraz codziennych obowiązkach;
• Poczucie wypalenia sportowego – bieganie zaczyna cię męczyć psychicznie, pojawia się poczucie zniechęcenia i emocjonalnego wyczerpania;
• Większy poziom stresu i niepokoju – organizm funkcjonuje w stanie ciągłego pobudzenia. Pojawia się napięcie, trudność z wyciszeniem oraz uczucie ciągłej presji;
• Obsesyjne myślenie o treningu – poczucie winy po opuszczeniu treningu, lęk przed utratą formy i ciągła potrzeba dokładania kolejnych bodźców mimo wyraźnego zmęczenia organizmu;
• Spadek pewności siebie – coraz gorsze samopoczucie i brak progresu mogą prowadzić do frustracji oraz utraty wiary we własne możliwości;
• Izolowanie się od innych – czasami pojawia się większa potrzeba wycofania, unikanie kontaktu z ludźmi oraz brak ochoty na aktywności, które wcześniej sprawiały przyjemność.

Jak widać, najgorsze w przeciążeniu organizmu i przetrenowaniu jest to, że bardzo rzadko objawia się ono jednym wyraźnym symptomem. Nasz organizm zaczyna wysyłać szereg różnych, pozornie niepowiązanych ze sobą sygnałów, które początkowo i osobno wydają się niegroźne. Dopiero po czasie układają się w niebezpieczną całość. Niepokojące jest również to, że wielu ambitnych amatorów uznaje taki stan i występujące objawy za normalny element drogi do sukcesu.

Jak odróżnić normalne zmęczenie od przetrenowania?

Jest to kluczowe pytanie, które zadają sobie biegacze, ponieważ zmęczenie po ciężkim treningu jest czymś całkowicie naturalnym i jest stałym elementem w planie treningowym. Normalne zmęczenie treningowe jest przede wszystkim chwilowe i pojawia się po cięższej jednostce treningowej lub mocniejszym tygodniu, ale po odpowiedniej regeneracji organizm wraca do normy. Po np. dniu lub dwóch dniach przerwy czujesz energię, nogi odzyskują lekkość, a trening wychodzić bardzo dobrze.  

Natomiast prawdziwy problem zaczyna się wtedy, gdy zmęczenie utrzymuje się tygodniami, forma systematycznie spada pomimo realizowania planu treningowego, dotychczasowa regeneracja i dni wolne nie działają, pojawiają się problemy ze snem, trening męczy zarówno psychicznie, jak i fizycznie, a organizm coraz częściej wysyła sygnały alarmowe.

W praktyce warto obserwować nie pojedynczy objaw, ale cały obraz funkcjonowania naszego organizmu. Ponieważ w przypadku przetrenowania ciało bardzo rzadko psuje się kompleksowo i nagle.

Jak uniknąć przetrenowania?

Najgorsze, co można zrobić, w momencie, kiedy organizm zaczyna wysyłać nam znaki ostrzegawcze, to próbować przebiegać lub zabiegać ten kryzys. Przede wszystkim kluczowa jest umiejętność słuchania własnego organizmu, który, jak wiadomo, sygnalizuje nam, że dzieje się coś niepokojącego. Dlatego, jeżeli dostrzeżesz, że zaczynają u ciebie występować jedne z wcześniej wymienionych objawów przetrenowania np. przewlekłe zmęczenie, bóle mięśni czy spadek motywacji, to znak, że pora trochę zwolnić, dać się ciału zregenerować i odpocząć.  

Aby uniknąć przetrenowania, należy przede wszystkim zachować balans pomiędzy treningiem a regeneracją i stopniowo zwiększać obciążenia treningowe, dając organizmowi czas na adaptację do większej liczby kilometrów oraz mocniejszych jednostek. W planie treningowym powinno być miejsce na spokojne rozbiegania, biegi regeneracyjne i dni odpoczynku. Nie każdy trening powinien być wykonywany na maksymalnej intensywności. Kluczową rolę odgrywa także higiena życia codziennego, czyli m.in. odpowiednia ilość snu, nawodnienie, dobrze zbilansowana dieta. Nie można pomijać również kwestii psychicznych i mentalnych, ponieważ stres, brak odpoczynku, czy chociażby porównywanie się z innymi biegaczami mogą dodatkowo zwiększać ryzyko przetrenowania.

Gdy zauważysz u siebie symptomy przetrenowania, to powinieneś:

• Zrobić kilka dni przerwy od biegania – odpoczynek nie zburzy twojej formy, a może okazać się kluczowy, by organizm odbudował zapasy energii;
• Wprowadzić treningi regeneracyjne – chwilowo zrezygnuj z mocnych i intensywnych treningów na rzecz np. biegów regeneracyjnych, marszobiegów lub innych formy treningu o niskiej intensywności;
• Zadbać o sen, właściwe odżywianie i nawodnienie – higiena życia codziennego jest niezwykle istotnym elementem. Sen powinien stać się priorytetem, dieta powinna być pełnowartościowa i zbilansowana, a organizm dobrze nawodniony;
• Nie ignorować sygnałów organizmu – im szybciej zareagujesz na pierwsze objawy przeciążenia, tym większa szansa, że unikniesz dłuższej przerwy od treningów;
• Monitorować tętno spoczynkowe i samopoczucie – jeżeli puls po przebudzeniu lub odpoczynku utrzymuje się na wyższym poziomie niż zwykle, to sygnał, że organizm nadal walczy ze zmęczeniem;
• Zrobić podstawowe badania – regularne badania to nie tylko fanaberia, lecz inwestycja w bezpieczne bieganie, które ma dawać radość na lata. Jeżeli poszczególne objawy utrzymują się przez dłuższy czas, warto skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą.

Podsumowując, brak regeneracji możne jedynie coraz skuteczniej niszczyć zarówno twoją formę, jak i cały organizm. Właśnie dlatego warto nauczyć się słuchać własnego ciała wcześniej. Nie wtedy, gdy już odmawia posłuszeństwa, tylko wtedy, gdy jeszcze próbuje cię tylko ostrzec.

Podsumowanie, czyli szybkie Q&A dotyczące przetrenowania

Czym jest przetrenowanie?
– To stan, w którym regeneracja przestaje nadążać za wysiłkiem i obciążeniami treningowymi.

Jakie są pierwsze objawy przetrenowania?
– Najczęściej pojawia się przewlekłe zmęczenie, brak energii, problemy ze snem, spadek motywacji oraz pogarszające się wyniki treningowe.

Czy można trenować mimo objawów przetrenowania?
– Lepiej nie ignorować sygnałów organizmu. Kontynuowanie mocnych treningów mimo przeciążenia może zwiększyć ryzyko kontuzji, problemów zdrowotnych i dłuższej przerwy od biegania.

Skąd wiedzieć, że to już przetrenowanie, a nie zwykłe zmęczenie?
– Jeżeli zmęczenie nie mija mimo odpoczynku, forma zaczyna spadać, a trening coraz częściej męczy cię również psychicznie, to organizm prawdopodobnie wysyła już sygnały przeciążenia.

Dlaczego mimo ciężkich treningów wyniki mogą się pogarszać?
– Bo organizm przeciążony przestaje adaptować się do wysiłku. Zamiast budować formę, zaczyna walczyć o odzyskanie równowagi i regenerację.

Co jest największym błędem przy pierwszych objawach przetrenowania?
– Lekceważenie i próba „przebiegania kryzysu”. Wielu biegaczy ignoruje sygnały organizmu i dokłada kolejne treningi, co często kończy się jeszcze większym przeciążeniem lub kontuzją.

Czy amatorzy również mogą się przetrenować?
– Oczywiście. I bardzo często to właśnie ambitni amatorzy wpadają w ten problem najłatwiej. Szczególnie wtedy, gdy próbują trenować za mocno, za często i bez odpowiedniej regeneracji.

Jak uniknąć przetrenowania?
– należy przede wszystkim zachować balans pomiędzy treningiem a regeneracją i stopniowo zwiększać obciążenia treningowe, dając organizmowi czas na adaptację do większej liczby kilometrów oraz mocniejszych jednostek.

Natalia Bukowiecka trzecia na 400 m

Tydzień temu Natalia Bukowiecka wycofała się z Diamentowej Ligi w Rzymie z powodu drobnego urazu, ale ze zdrowiem naszej medalistki olimpijskiej jest już wszystko w porządku, co potwierdziła biegiem w Oslo. Polka po świetnym finiszu zajęła trzecie miejsce na 400 m podczas Bislett Games 2026. Bukowiecka jeszcze przed wybiegnięciem na ostatnią prostą zajmowała szóstą pozycję, ale tradycyjnie udanym finiszem zyskała kilka miejsc, mijając 3 rywalki. Podobnie jak w Rzymie 4 czerwca wygrała Norweżka Henriette Jeager, kolejny raz poprawiając najlepszy wynik w sezonie (49,52). Druga była Czeszka Lurdes Gloria Manuel (50,13).

– Mogę wymienić wiele rzeczy, które mogłam zrobić lepiej w dzisiejszym wyścigu, ale biorąc pod uwagę niskie temperatury, wynik nie jest zły – mówiła po biegu Manuel. – Nie jestem przyzwyczajona do rywalizacji w takim zimnie, ale cieszę się, że mogłam spróbować czegoś nowego. W Birmingham może być podobnie. Staram się więc po prostu udanie ukończyć Diamond Tour i spróbować jak największej liczby startów. Chciałabym się przygotować do tego, aby dobrze poradzić sobie w startach kategorii seniorów. Właściwie to mój drugi najlepszy czas w karierze. Moim następnym startem będzie Golden Spike w Ostrawie, gdzie zmierzę się z bardzo silnymi rywalkami – dodała.

Znakomity finisz Bukowieckiej na filmie poniżej.
Kolejny start Polki, także na 400 metrów, także na Diamentowej Lidze, 19 czerwca w Dosze.https://t.co/hDokISYqKA https://t.co/U2RrrSGb5U

— Athletics News (@Nedops) June 10, 2026

Młody Amerykanin skłoni mistrza olimpijskiego do zmiany dystansu?

Biegi na 800 m na Diamentowej Lidze przynoszą ostatnio bardzo ciekawe rozstrzygnięcia. Kiedy kilka dni temu 17-letni Cooper Lutkenhaus zwyciężył w Sztokholmie, na starcie nie było mistrza olimpijskiego i świata, a także Diamentowej Ligi – Emmanuela Wanyonyi’ego, który opuścił tamten mityng z powodu narodzin dziecka. – Sposób, w jaki Cooper biega 800 m sprawia, że chyba szybko będę musiał przerzucić się na 1500 m – mówił z uśmiechem Kenijczyk na konferencji prasowej przed DL w Oslo.

The start of a new rivalry?@CooperLutk68303 wins a dramatic battle with Emmanuel Wanyonyi with a world lead of 1:42.08 in the men's 800m!#OsloDL#DiamondLeague pic.twitter.com/UwhpZnVHiD

— Wanda Diamond League (@Diamond_League) June 10, 2026

Amerykanin, który w tym sezonie nie przegrał ani razu, w Oslo potwierdził, że czołowi 800-metrowcy chyba rzeczywiście będą musieli szukać wydłużania dystansów…

Bieg poprowadzony był przez Patryka Sieradzkiego (400 m w 49,81; 500 m w 1:03,5), a blisko pacemakera trzymał się Kenijczyk, którego już po około 550 m wyprzedził Lutkenhaus. Na 600 i 700 m miał on cały czas około 0,2 s przewagi. Na finiszowych metrach Kenijczyk zaatakował, ale słabnący „młodziak” z USA zabiegał mu nieco drogę i zdołał dowieźć zwycięstwo do mety. Jego wynik 1:42,08 to najlepszy rezultat w tym roku na świecie i nowy rekord życiowy utalentowanego Amerykanina. Wanyonyi stracił do niego 1 setną sekundy (1:42,09), a trzeci na mecie Marco Arop z Kanady był już ponad sekundę za nimi (1:43,33).

– Ostatnie 100 metrów było prawdopodobnie jednym z najtrudniejszych, jakich doświadczyłem – mówił za metą Lutkenhaus. – Emmanuel biegł obok mnie, a ja nie wiedziałem dokładnie, gdzie jest. Myślałem, że mnie minie przed metą. Więc wygranie dzisiaj było super ekscytujące. W ogóle móc tutaj przyjechać i ścigać się z najlepszymi biegaczami na świecie, być kimś, kogo ludzie, wiesz, zaliczają do tej kategorii, jest super. Moim zdaniem 800 metrów w ciągu ostatnich kilku lat stało się najlepszym biegiem do oglądania. Wielu biegaczy nie wierzy, że mogę przyjechać na takie zawody i wygrać, więc to zdecydowanie mi pomaga. Ja po prostu wychodzę i się ścigam, biegnę tak mocno, jak potrafię. Móc tu być w tak młodym wieku to prawdziwe błogosławieństwo. Dlatego daje mi to tak wiele frajdy – zakończył podekscytowany Lutkenhaus.

Epic.

17-year-old Cooper Lutkenhaus threw the haymaker on the Olympic champ from 500-700m (12.6 then 12.8)

Wanyonyi answered w/ the fastest last 100 in the field—12.7 to Cooper's 13.1 —but it wasn't enough.

Lutkenhaus wins by 0.01.

1:42.08 WL & PB pic.twitter.com/NcseIb0R0r

— Chris Chavez (@ChrisChavez) June 10, 2026

Biegi długie w Oslo

Na 3000 m pierwszą z pacemakerek była Aleksandra Bereśniewicz, a jeszcze przed 1000 m na prowadzenie wyszła druga z nadających tempo – Amerykanka Appleton (1000 m w 2:48,7), która biegła samotnie na czele. Po 2000 m na prowadzeniu była Australijka Linden Hall (5:42,6), a na finiszu najlepsze okazały się Etiopki, które zajęły 4 czołowe lokaty. Wygrała Freweyni Hailu z najlepszym wynikiem na świecie (8:24,22).

Mocno poprowadzony był bieg na 5000 m mężczyzn, co zaowocowało 7 rekordami życiowymi. Wygrał z najlepszym wynikiem na świecie Etiopczyk Addisu Yihune (12:47,62), drugi z rekordem Azji był Birhanu Balew z Bahrajnu (12:47,73), a trzeci Andreas Almgren ze Szwecji (12:48,61). Rekord Oceanii poprawił ósmy Ky Robinson (12:50,82), który prowadził przez długą część biegu.

Cheruiyot i Nuguse z tym samym czasem na milę

Na milę jednym z prowadzących był Michał Rozmys (1000 m w 2:21,8), a zacięta walka o zwycięstwo zakończyła się takim samym wynikiem pierwszego – Timothy’ego Cheruiyota i drugiego Yareda Nuguse (obaj 3:48,21). Trzeci był Australijczyk Cameron Myers (3:48,35).

Sprinty dla faworytów

Na 200 m z dużą przewagą wygrał Letsile Tebogo (19,84), a na szóstym miejscu dobiegł debiutujący w Diamentowej Lidze 19-letni Australijczyk Gout Gout (20,60). Na 100 m wygrała Julien Alfred (10,76).

The @Olympics champion shows his class

Letsile Tebogo eases to victory in 19.84 in the men's 200m, leaving debutant Gout Gout back in sixth on 20.60.#OsloDL#DiamondLeague
Thomas Windestam pic.twitter.com/Bd8fqmycjq

— Wanda Diamond League (@Diamond_League) June 10, 2026

Ostatnimi konkurencjami biegowymi były dystanse na 400 m ppł. Wśród pań wygrała Słowaczka Emma Zapletalova (53,13), a w biegu mężczyzn trzeci raz w tym sezonie Brazylijczyk Alison dos Santos (46,89) pokonał Norwega Karstena Warholma (47,40), który uderzył w czwarty płotek i nie zdołał już nadrobić utraconego rytmu.  

W przedprogramie na 800 m drugie miejsce zajął Bartłomiej Kisiel (1:46,89). Wygrał ten bieg Brytyjczyk Henry Jonas (1:45,99).

Konkurencje techniczne na Diamentowej Lidze w Oslo 2026

Po wygranej z Armandem Duplantisem w Sztokholmie swoje drugie zwycięstwo w skoku o tyczce na Diamentowej Lidze (wcześniej nie udało mu się to ani razu) odniósł w Oslo Kurtis Marschall. Australijczyk skoczył 5,82.

W pchnięciu kulą kobiet wygrała Chase Jackson (20,74), a w rzucie oszczepem młodziutka, 18-letnia Chinka Yan Ziyi (67,11). W trójskoku kobiet triumfowała Kubanka Davisleidi Velazco (14,85 z wiatrem +2,3 m/s), a wśród mężczyzn Jamajczyk Jordan Scott (17,66 z wiatrem +2,6 m/s).

Pełne wyniki Diamentowej Ligi w Oslo 2026.

Kolejna Diamentowa Liga odbędzie się 19 czerwca 2026 r. w Dosze w Katarze.

W najnowszym podcaście Bieganie.pl Maciej Wójcik rozmawia z Karolem Klepackim i Markiem Ogniem o ich doświadczeniach zebranych podczas tegorocznego The Speed Project.

Karol Klepacki jest jednym z ojców założycieli najbardziej rozpoznawalnej ekipy biegowej w Polsce – SWORDS athletics, tym samym współorganizator nieoficjalnego wyzwania biegowego Border to Hel – imprezy, która od początku była wzorowana na TSP.

Marek Ogień to jeden z najlepszych fotografów sportowo-lifestylowo-modowych w Polsce, pewnie nie zdajecie sobie sprawy z tego, że przeglądając zdjęcia na profilu adidasa, czy runners of warsaw, lub kupując produkty różnych marek, oglądacie jego twórczość, poza tym romantyczny, ale szybki i nie uległy biegacz amator.

W podcaście goście dzielą się historiami z The Speed Project i Border to Hel, rozmawiamy o tym dlaczego tak długo minęło zanim udało im się zrealizować marzenie o przebiegnięciu TSP, o pożarze, który prawie ich zatrzymał, rowerze za który zapłacili dwa razy, o tym jak dobrać ekipę na tak szalone wyzwanie, ile to kosztuje, a także poruszamy tematy pozostania autentycznym podczas tworzenia treści, wydarzeń i społeczności.

Zapraszamy do przesłuchania całości na YouTube:

lub Spotify:

Polskę na Mistrzostwach Europy w Biegach Górskich reprezentowało 13. osób. Przy kilkunastoosobowej ekipie trudno jest liczyć, że każdy wróci z obiektywnym lub nawet subiektywnym sukcesem. Zazwyczaj takie podsumowania są słodko gorzkie. I tak jest również tym razem. 

Trail Race

Powód do dumy ma polska drużyna męska startująca na Trail Race (52 km i +/-2450 m) w składzie Marcin Kubica, Marcel Fabian i Rafał Matuszczak, którzy wywalczyli srebrny medal, a indywidualnie zajęli kolejno 5., 9. i 10. miejsce. To już drugi medal drużynowy ME w tej konkurencji. Do drużyny należał także Dawid Malina, Mistrz Polski w konkurencji Short Trail. Niestety Dawid zszedł z trasy, więc medalu nie zdobył. Po biegu, wyraźnie wzruszony, powiedział: “nie przyjechałem tu walczyć o TOP40, tylko o TOP5”. 

Trail Race medaliści 

1. Frederic Tranchand – Francja – 3:55:14 
2. Daniel Pattis – Włochy – 3:59:54
3. Antoine Charvolin – Francja – 4:05:13

Wśród kobiet mieliśmy tylko jedną reprezentantkę Polski, Natalię Gruchałę, która na swojej pierwszej imprezie mistrzowskiej, dobiegła do mety na 40. pozycji z czasem 5:31:37. W konkurencji Trail Race złoto wywalczyła utytułowana biegaczka Judith Wyder. Srebro zdobyła była siatkarka Maria La Chica, a brąz – wywodząca się z biegów na orientację – Emma Eriksson. Zdobywczynie 2. i 3. miejsca w biegach górskich startują dopiero od 2025 r. 

Trail Race medalistki

1. Judith Wyder – Szwajcaria – 4:36:41
2. Maria La Chica – Hiszpania – 4:40:24
3. Emma Eriksson – Szwecja – 4:40:38

Uphill

W biegu pod górę polskich seniorów reprezentował tylko Dominik Tabor. Niestety Dominik na kilka dni przed ME złapał infekcję, tuż przed swoim biegiem sytuacja się polepszyła. Jednak po udziale w Uphillu, Polak poinformował, że w dniu startu obudził się z gorączką, mimo to wystartował i zajął 30. miejsce z czasem 55 minut i 44 sekundy, z którego nie był zadowolony, bo czuł, że gdyby był w pełni zdrowy, to walczyłby o zdecydowanie wyższe pozycje.

Zwyciężył jeden z faworytów Jacob Adkin, który na swoim koncie ma już 5. miejsce na MŚ i srebro na ME w verticalu. Srebro zdobył Petter Engdahl, który co ciekawe startuje także w biegach ultra, ale jak widać na krótszych biegach jest także bardzo skuteczny. Brąz wywalczył Andrea Elia.

Uphill medaliści

1. Jacob Adkin – Wielka Brytania – 49:21
2. Petter Engdahl – Szwecja – 51:28
3. Andrea Elia – Włochy – 51:40

Wśród kobiet złoto zdobyła Morven Goodrum, srebro Laura Hottenrott, a brąz Neile Clement. Scout Adkin, która 2 lata temu miała srebro na ME, dobiegła na 5. pozycji, Nienke Brinkmann była dziesiąta. Żadna Polka niestety na Uphillu nie wystartowała.

Uphill medalistki

1. Morven Goodrum – Wielka Brytania – 58:00
2. Laura Hottenrott – Niemcy – 1:00:31
3. Neile Clement Francja – 1:00:42

W konkurencji Uphill U20 wystartowali także Paweł Podbielski, który dobiegł do mety na 23. pozycji oraz Szymon Budz, finiszujący na 32. miejscu. Całe podium zajęli Francuzi. Przyznano dwa złote medale, bo dwóch pierwszych zawodników wbiegło na metę trzymając się za rękę, a w biegach górskich nie ma fotofiniszu. Co ciekawe, w rywalizacji kobiet U20, również przyznano dwa złote medale. Czeszka, która dobiegała do mety jako pierwsza, krok przed metą rozłożyła ręce w geście triumfu, przez co nie zauważyła, że Niemka zdążyła ją dogonić i szarfę na mecie przecięły wspólnie. Na szczęście Czeszka nie straciła złota, ale morał z tego taki, że świętować należy dopiero na mecie, a nie nawet 10 cm wcześniej.

Up&Down

W biegu anglosaskim, w rywalizacji seniorów Polskę reprezentowało dwóch zawodników Maciej Lachowski i Kamil Jastrzębski. Maciej finiszował na 39. pozycji z wynikiem 1:08:01, a Kamil na 49. z czasem 1:10:13. Złoto wywalczył młody, 22-letni Hiszpan Jan Torrella, który dwa dni wcześniej był 7. na verticalu. Srebro zdobył zdecydowanie bardziej doświadczony Dominik Rolli, a brąz Petter Engdahl, który wróci z ME z dwoma medalami!

Up&Down medaliści

1. Jan Torrella – Hiszpania – 1:00:09
2. Dominik Rolli – Szwajcaria – 1:01:03
3. Petter Engdahl – Szwecja – 1:01:48

Żadna seniorka z Polski nie wystartowała na Up&Down. Złoto wywalczyła Hanna Grober, srebro Nancy Scott, a brąz Neile Clement, która taki sam kolor krążka zdobyła dwa dni wcześniej na Verticalu.

Up&Down medalistki

1. Hanna Grober – Niemcy – 1:09:41
2. Nancy Scott – Wielka Brytania  – 1:11:07
3. Neile Clement – Francja – 1:11:14

W konkurencji Up&Down U20 wystartowało dwóch Polaków i trzy Polki. Szymon Budz zajął 25. miejsce, a Paweł Podbielski finiszował na 34. pozycji. Najszybszą juniorką z Polski była Karolina Machnio, która zajęła 28. miejsce. Weronika Tudrujek była 31., a Maja Charukiewicz 33.

Statystyki

Uphill

• ukończyły 63. kobiety i 77. mężczyzn
• 1. kobieta DNF

Uphill U20

• ukończyły 44. kobiety i 60. mężczyzn
• brak DNF

Up&Down

• ukończyły 62. kobiety i 76. mężczyzn
• 2. kobiety i 3. mężczyzn DNF

Up&Down U20

• ukończyły 54. kobiety i 64. mężczyzn
• 1 mężczyza DNF

Trail Race

• ukończyło 75. kobiet i 90. mężczyzn
• 8. kobiet i 5 mężczyzn DNF.

Pełne wyniki.

Zdjęcie tytułowe: Fot. Katarzyna Gogler / Kingrunner