Bieploch

Afscheid uit de Bundesliga

noreply@blogger.com (Guus) — Mon, 25 Apr 2016 17:59:00 +0000

Sinds zondagavond staat het vast: Hannover 96 degradeert na 14 jaar uit de Bundesliga. In deze post ga ik eerst in op de oorzaken. Een volgende keer wil ik graag terug komen op de hoogte- en dieptepunten van al die jaren. Er zijn heel veel redenen waarom het zo gelopen is, maar voor de overzichtelijkheid zal ik er maar een beperkt aantal noemen.

Foute beslissingen

Ook vorig seizoen vocht Hannover 96 tegen degradatie, maar wist zich in de laatste wedstrijd nog tegen medeconcurrent SC Freiburg te redden. Ook toen was al duidelijk dat er wat moest gaan gebeuren. Als hoofdschuldige werd intern al de toenmalige manager Dirk Dufner aangewezen. Desondanks mocht hij de transfers voor de zomerperiode afwikkelen. In september vertrok hij dan uiteindelijk.

Verkeerde trainerkeuzes

Doordat Hannover vorig seizoen ook al tegen degradatie speelde, werd toenmalig trainer Tayfun Korkut vijf wedstrijden voor het einde op non-actief gezet. Voor hem in de plaats kwam Michael Frontzeck. Frontzeck coachte het team in de resterende wedstrijden uit de degradatiezone. Clubbaas Martin Kind verlengde het contract, dat aanvankelijk tot het einde van het seizoen liep, met hem. Toch waren er direct al twijfels: Frontzeck staat niet bekend als een trainer die op de lange termijn iets op kan bouwen met een elftal. Ook het bestuur koos niet uit volle overtuiging voor de trainer. De voorzitter stond onder tijdsdruk, doordat hij pas kort na afloop van de competitie op zoek ging naar een nieuwe trainer. Uiteindelijk koos hij voor de makkelijkste oplossing. Dit is een gegeven dat het werk van Frontzeck niet makkelijker heeft gemaakt. Hij had nauwelijks steun, de resultaten waren van het begin af aan slecht en het voetbal niet om aan te zien.

In de winterstop trok Frontzeck zelf zijn conclusies en vertrok. Thomas Schaaf nam het roer over. Hij had voor iedere wedstrijd een nieuw speelsysteem met wisselende spelers. Na de 4-1 nederlaag tegen Werder Bremen barste de bom en lekten spelers in de pers dat de verhoudingen tussen trainer en spelers slecht waren. Schaaf schoot met scherp terug en gooide uiteindelijk gefrustreerd de handdoek in de ring.

Oud Hannover96 speler Daniel Stendel nam het roer van Schaaf over. Tot dan toe was hij werkzaam als jeugdtrainer bij de club. Hij liet twee jeugdspelers debuteren, zette een aantal getrouwen van Schaaf op de tribune en liet aanvallend voetbal spelen. Het was duidelijk te zien dat de spelers weer plezier in het spelletje hadden. In de drie wedstrijden die tot nu toe werden gespeeld, werd er geen één meer verloren. Omdat de achterstand inmiddels zo groot was geworden mocht dat ook niet meer baten.

Verkeerde systeem- en spelerkeuzes

Hannover 96 heeft geen vast speelsysteem. Het speelsysteem is afhankelijk van de trainer die op dat moment aan het roer staat. Dit betekent dat na al deze trainerswisselingen de selectie een bonte mix van spelers is. Op dit moment is de selectie samengesteld door vier trainers en drie managers. Die vier trainers hadden allemaal andere voorstellingen van voetbal. Soms stonden die zelfs diametraal tegenover elkaar. Bovendien werd na de Europacup jaren de selectie nooit gesaneerd. Spelers als Christian Schulz, Manuel Schmiedebach, Artur Sobiech, Leon Andreasen en Hiroki Sakai mochten blijven, ook al waren hun prestaties twijfelachtig of slecht. De goede spelers, zoals Dame Diouf, Lars Stindl, Joselu en Leonardo Bittencourt, werden verkocht. Voor al die spelers kwam geen gelijkwaardige versterking terug. Zo werd de selectie in jaar na jaar slechter.

Bejaardentehuis voor afgeserveerde spitsen?

Afgelopen winter kwamen dan twee bijna gepensioneerde spitsen: Adam Szalai en Hugo Almeida (protégé van Thomas Schaaf). Almeida gaf tijdens zijn voorstelling in Mickey Mousetrui aan dat hij nog niet helemaal fit was. Om een lang verhaal kort te maken: beide spitsen kregen niets gebakken. Mede ook, omdat Hannover 96 geen spelers heeft om de heren van voorzetten te voorzien. Almeida mag inmiddels een plekje op de tribune warm gaan houden. Tenslotte lijkt het er ook nog op dat er bij de samenstelling van de selectie bijna geen aandacht is besteed aan de karakters van de verschillende spelers.

Dit alles is verworden tot een giftige mix met degradatie tot gevolg. Voor een wederopbouw is het echter een geschenk uit de hemel.

Eerste ervaringen met mijn Canon EOS D1000

noreply@blogger.com (Guus) — Tue, 28 May 2013 17:02:00 +0000

Enkele maanden heb ik mijn Canon EOS D1000 nu. Inmiddels heb ik er al vele foto’s mee gemaakt. Tijd om wat eerste indrukken op papier te zetten.

Voordat ik begon met fotograferen heb ik proberen een inschatting te maken van welk type foto’s ik zou gaan maken. Ik deed dat op basis van hoe ik tot nu toe fotografeerde en op gevoel: tot welke typen fotografie ik mij aangetrokken voelde. Daaruit kwam naar voren: landschapsfotografie, natuurfotografie. Ook wilde ik gaan experimenteren met macro- en sportfotografie. Wel met potlood, want ik zie mijzelf als beginnend fotograaf die nog moet ontdekken wat hij leuk vindt en wat niet. Op basis van die voorlopige keuze heb ik mijn apparatuur uitgekozen. In het najaar kocht ik de EOS D1000 met kitlens, zonder Image Stabilization. De camera was een overjarig model waar de Makro van af moest. In februari was ik jarig en ging ik daadwerkelijk met de apparatuur aan de slag. Afgelopen mei breide ik mijn assortiment uit met een tweedehands objectief: een 70-300 mm objectief van Canon met Imagestabilization. Zo heb ik relatief heel goedkoop een mooie basisset bij elkaar gekocht. De eerste maanden heb ik alleen maar gebruik gemaakt van mijn 17-55 millimeter objectief. Ik fotografeerde er gewoon alles mee wat ik wilde: ook sport en natuur, voornamelijk dieren. Hier liep ik toch wel tegen de tekortkomingen (ook nog lichtzwak) van de kitlens aan. Dat is eigenlijk niet helemaal eerlijk, want ik gebruikte de lens daar waar hij eigenlijk niet voor gebruikt kan worden.

70-300 millimeter objectief

Het 70-300 millimeter telezoomobjectief heb ik nu enkele weken in huis. Nu heb ik bewust situaties opgezocht om hem in te zetten: een bezoekje aan de dierentuin en een voetbaltoernooi van mijn oudste dochter. In beide situaties presteerde de lens uitstekend.

17-55 millimeter objectief

Dit roept bij mij de wens op om op zoek te gaan naar de meerwaarde van het 17-55 millimeterobjectief. Ik ben er van overtuigd dat die er moet zijn. Ik moet hem alleen nog ontdekken. Zo weet ik zeker dat hij als landschapsobjectief goed presteert.

Waar ik nog twijfels over heb is over zijn capaciteiten als macro-objectief. Natuurlijk is het geen puur macro-objectief, zoals de 105 millimeterlens van Sigma of de 90 millimeter van Tamron. Van de twee objectieven die ik in mijn bezit heb kan ik met het 17-55 millimeter objectief het dichtste bij komen. Ik kan een voorwerp op 28 centimeter afstand fotograferen. Op die afstand stelt hij nog scherp. Die afstand is nog te verkleinen met tussenringen en/of close-uplenzen. Dit ga ik zeker nog proberen. Als hij ook dat kan dan heeft ook dit objectief zijn meerwaarde bewezen voor mij.

Tot nu toe heb ik de meeste plezier beleefd aan de sportfotografie overigens. Er is continu actie en beweging en als fotograaf moet je daar super alert op zijn. Toch vind ik het contrast met landschapsfotografie, waar je alles minutieus voor bereid en plant, ook erg mooi.

De vleugelverdediger

noreply@blogger.com (Guus) — Fri, 24 May 2013 17:00:00 +0000

Vandaag wil ik nog een keer een stukje weiden aan de vleugelverdiger.

Een tijd geleden vertrok Alexander Büttner van Vitesse naar Manchester United. Dat is een opmerkelijke stap voor een voetballer. Hier en daar werd een wenkbrauw opgetrokken. Büttner speelde namelijk in het reserve-elftal van Vitesse en staat hier in Nederland niet bekend om zijn bovenmatige voetbaltalent. Hoe komt Manchester United nu bij hem terecht? Vandaag wil ik nog een keer een stukje wijden aan de vleugelverdiger.

Een tijd geleden vertrok Alexander Büttner van Vitesse naar Manchester United. Dat is een opmerkelijke stap voor een voetballer. Hier en daar werd een wenkbrauw opgetrokken. Büttner speelde namelijk in het reserve-elftal van Vitesse en staat hier in Nederland niet bekend om zijn bovenmatige voetbaltalent. Hoe komt Manchester United nu bij hem terecht?

Büttner is linkervleugelverdediger. En vleugelverdedigers, in het bijzonder linker vleugelverdedigers, zijn dun gezaaid. En zo komt een club als Manchester United al snel terecht bij een speler als Büttner. Nu zal het de vraag zijn of Büttner veel verder komt dan de bank, maar dat zal de toekomst uit moeten wijzen.

**Vleugelverdediger**

Het is niet mijn bedoeling om alle posities in het voetbal te uit en te na te bespreken op dit weblog, maar deze wil ik er graag nog uitpikken. Ik doe dit, omdat ik zelf in mijn korte carrière daar veel heb gespeeld.

In de voetballerij is het een in mijn ogen ondergewaardeerde positie. Hier worden altijd de zwakkere voetballers neergezet. En omdat ik een zwakkere voetballer was werd ook ik daar neer gezet. Ik ben van nature rechtsvoetig, maar alle technische oefeningen deed ik ook met links en daardoor kon ik ook vrij goed met links voetballen.

Vandaar dat ik vaak als linker vleugelverdediger, of zoals wij altijd zeiden: linksback, werd ingezet. Een heel enkele keer als recher vleugelverdediger. Ik schakelde vooral mijn man uit en kwam nauwelijks over de middellijn.

De moderne vleugelverdediger heeft vaak geen vaste tegenstander meer, omdat veel teams met hooguit twee spitsen spelen. Toch moet de vleugelverdediger er voor zorgen dat de opkomende collega van de andere kant wordt afgestopt. Of aanvallers die uitwijken naar de vleugel. Een andere belangrijke taak is het inleiden van aanvallen, doorstomen naar de achterlijn en daar voorzetten geven die de hongerige aanvallers dan in doelpunten om moeten zetten.

**Wie zijn je voorbeelden?**

Voorbeelden van vleugelverdedigers waar ik diepe bewondering voor heb zijn: Marcos Evangelista de Moraes (Cafu) (rechter vleugelverdediger). Zijn bijnaam is pendelino, omdat hij over de hele rechter flank op en neer pendelt.

Een andere favoriet van mij is Roberto Carlos da Silva Rocha (Roberto Carlos). Hij is slechts 1 meter 68 en is enorm snel. Hij bestrijkt de hele linkerflank van het voetbalveld, maar beschikt ook nog over een speciale traptechniek. Roberto Carlos heeft de ventieltrap geïntroduceerd. Hij legt de bal met het ventiel in het midden van de plek waar hij hem wil raken. Hierdoor wijkt de bal af van zijn logische vliegbaan. Daarnaast kan Roberto Carlos ontzettend hard trappen. De nachtmerrie van iedere keeper dus.

Om nog even terug te komen op mijn inleiding: ik snap niet waarom de positie van vleugel verdediger zo ondergeschoven is. Ook voor de betere voetballer is er echt wel plezier aan te beleven. Je hoeft je niet te beperken tot verdedigen: je kunt mooie aanvallende acties maken, waar je al je creativiteit in kwijt kunt. De uitdaging is verder om te bepalen wanneer je mee naar voren gaat en wanneer je juist achter blijft. Büttner is linkervleugelverdediger. En vleugelverdedigers, in het bijzonder linker vleugelverdedigers, zijn dun gezaaid. En zo komt een club als Manchester United al snel terecht bij een speler als Büttner. Nu zal het de vraag zijn of Büttner veel verder komt dan de bank, maar dat zal de toekomst uit moeten wijzen.

Emancipatie

noreply@blogger.com (Guus) — Thu, 23 May 2013 19:23:00 +0000

“ Te veel vrouwen teren op de zakken van hun man” liet Jet Bussemaker, onze minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen (PvdA) vorige week weten. Ze wil de vrouwenemancipatie nieuw leven in blazen. Ze wil dat meer vrouwen aan het werk gaan. Ook bij de Stichting Huismannen is enige beroering ontstaan.

Met gemengde gevoelens kijk ik naar een oproep als deze. In 1995 hief de PvdA haar groep “Rode Vrouwen” op, omdat de emancipatie nu wel voltooid zou zijn. Ik heb me altijd afgevraagd of je dat wel zo kunt stellen. Emancipatie is een bouwwerk dat je opbouwt, maar ook moet onderhouden. Net als een huis eigenlijk. Maar goed. Dat zijn mijn zaken niet.

Discussies over de verdeling tussen zorg en werk voer ik al jarenlang. Daarbij lopen niet zelden de gemoederen hoog op. Er is verdeeldheid tussen mensen die vinden dat het goed is om werk en zorg te combineren en mensen die vinden dat je er helemaal voor je kind moet zijn. Allemaal wetenschappelijk onderbouwt. Ik ben er van overtuigd geraakt dat je moet doen waar jij je goed bij voelt. Voor de één betekent dat: fulltime huisvrouw of huisman zijn, voor de ander betekent dat: werk en zorg combineren. Zelf werk ik overigens vierentwintig uur. Daarnaast heb ik mij inmiddels vol overgave in allerlei schoolactiviteiten gestort, zoals: nieuwsbrief en schoolorkest.

De uitspraken van de minister maken me ook boos. Boos, omdat onze overheid op dit punt een onbetrouwbare overheid is. Als je wilt dat meer vrouwen aan het werk gaan dan zul je kinderopvang moet faciliteren. En op dit punt toont de overheid zich wat mij betreft een onbetrouwbare partner.

Enkele jaren geleden gingen onze twee oudste kinderen gingen naar de Buitenschoolse Opvang (BSO). Het was logistiek een mooie oplossing om werk en zorg te combineren. Na een jaar werden we geconfronteerd met de eerste problemen.

Ieder jaar paste de rijksoverheid de bijdrage in de kinderopvang aan. Ieder volgend kabinet ging dieper lopen snijden in de bijdrages, waardoor het voor ons steeds lastiger werd om dit financieel gezien in de lucht te houden. Als ouder kun je niets plannen als de overheid ieder jaar zijn bijdrage in de kinderopvang weer verandert. Het heeft directe gevolgen voor het geld dat je zelf kwijt bent aan de kinderopvang. Ik zou bijna smeken: het maakt niet uit hoe weinig je financiert als overheid, maar doe het alsjeblieft consequent.

Een ander punt is de puinhoop bij het toekennen van de toeslagen. Afgelopen week hoorde ik oud staatssecretaris Willem Vermeend op de radio. Hij vertelde dat oud minister van Financiën Gerrit Zalm ooit een keer gezegd zou hebben dat de Belastingdienst zich niet moet bemoeien met het uitkeren van toeslagen. Het innen van belastingen is een specialiteit van de Belastingdienst.

Mijn eigen ervaring is dat deze stelling klopt. Bij de aangifte inkomstenbelasting hebben we nog nooit grote sommen geld bij hoeven te betalen. Bij het uitkeren van toeslagen is dat een heel ander verhaal.

Er zijn twee soorten toeslagen waar je als ouder recht op kunt hebben: 1: tegemoetkoming in de kinderopvang 2: kindgebonden budget

Het kindgebonden budget hebben we niet aangevraagd, maar kregen we ongevraagd gestort, zonder dat we wisten waar het voor was en dat het überhaupt bestond. Je krijgt altijd een voorschotbedrag uitgekeerd op basis van een voorlopige berekening van je inkomen. Dat wordt weer gebaseerd op je toetsingsinkomen van het jaar er voor. Probleem is dat het toetsingsinkomen in het daaropvolgende jaar wel weer heel anders kan zijn. Dan klopt de berekening van het voorschot ook niet meer.

Pas in het jaar dat volgt na uitkering van alle voorschotbedragen kan, op basis van de definitieve belastingaangifte over dat jaar, een definitieve berekening gemaakt worden. Bij ons klopten de voorschotbedragen nooit. Altijd moesten we grote sommen geld terugbetalen. Als een berekening een paar tientjes per maand verkeerd is, dan loopt dat op jaarbasis aardig in de papieren. En dat alles, omdat we één jaar een uitzonderlijk laag toetsingsinkomen hadden. Wel is het mogelijk om wijzigingen in je gegevens door te geven. Bijvoorbeeld als je inkomen verandert. Toch is het heel lastig om daar rekening mee te houden, omdat het systeem van toekenning zo ondoorzichtig is. Meermaals hebben we uitgebreide gesprekken gevoerd met, overigens uiterst vriendelijke en geduldige, medewerkers van de Belastingdienst om de zaken helder te krijgen. Vuistdikke dossiers hebben we thuis inmiddels opgebouwd.

Twee jaar geleden waren we het zo zat dat we besloten hebben om onze kinderen niet meer naar de BSO te doen. Ik kon mijn werktijden zodanig aanpassen dat ik de kinderen na schooltijd op kan vangen en ze niet meer naar de BSO hoeven. Het kost ons minder geld en dat geeft een hoop meer rust en controle. Van de navorderingen zijn we helaas nog steeds niet helemaal verlost.

Birds falling down the rooftops

noreply@blogger.com (Guus) — Tue, 21 May 2013 18:36:00 +0000

De afgelopen week was Nederland in de ban van het Eurovisiesongfestival. Het was een korte maar heftige liefde.

Aangezien we de afgelopen negen jaren de finale van het Eurovisiesongfestival niet meer hadden gehaald moest Anouk low-budget gaan vliegen. Haar keuze viel op Ryanair. Dat resulteerde er in dat ze alleen haar zwarte broek en bloes mee nam, alsmede haar tandenborstel, schoon ondergoed uiteraard en last but not least: haar pyjama. Of ze ook haar teddybeer mee nam vermeldt de overlevering niet.

Na het behalen van de halve finale bereikte de euforie ongekende hoogtes. Terwijl Anouk tijdens de persconferentie wegsloop, speculeerde de natie er op los. Nu we de finale hadden bereikt, zouden we hem winnen ook. Met dit liedje moest Anouk de finale met twee vingers in de neus kunnen winnen. De verguisde rockbitch werd een gevierde rockchick. Den Haag toonde zich al bereid om volgend jaar het Eurovisie Songfestival te huisvesten.

Een gedegen concurrentie-analyse leerde dat ze beter was dan Bonny Tyler, alias Botox Bonny (die bijnaam verdiende ze doordat Tyler in een ultieme poging om te winnen nog gauw een botoxbehandelingetje uit liet voeren) en Dracula uit Roemenië. Voor de overzichtelijkheid werden Denemarken, Rusland en Noorwegen even buiten beschouwing gelaten.

Ondertussen bereide Anouk zich op geheel eigen wijze voor op de finale. Tot grote frustratie van de pers vertoonde ze zich niet op de persconferenties. Alleen een partijtje bowlen liet ze zich niet ontnemen. En uitgerekend daar verrekte ze haar driedubbelgedraaide bilspier. Of had ze een verstuikte middelvinger, nadat deze in de bowlingbal was blijven steken? Hoe dan ook: ze sloot zich op in haar hotelkamer, sliep, keek films, speelde ganzenbord met haar manager en spaarde haar stem. En met succes: terwijl haar concurrenten op hun laatste benen over het podium wankelden, huppelde Anouk goed uitgerust en vrolijk lachend over het podium. Alleen om die reden al kon zij die dure botoxbehandeling aan zich voorbij laten gaan. Nog afgezien van het feit dat Anouk sowieso een stuk patenter is dan Tyler.

En toen kwam De Grote Deceptie, ook wel Puntentelling genoemd. Anouk bereikte een niet onverdienstelijke negende plek. De rockchick werd weer rockbitch. Heel Nederland werd met een smak met beide benen op de grond gezet. “Nu weet ik weer waarom ik nooit meer keek”. En: “Dit was definitef de laatste keer dat ik keek” waren veel gehoorde uitspraken.

Maar als Rob de Nijs in 2022 de finale van het Eurovisiesongfestival haalt, zitten we gewoon weer met zijn allen aan de buis gekluisterd.

Conservatorium

noreply@blogger.com (Guus) — Thu, 16 May 2013 20:00:00 +0000

Eerder heb ik uitgelegd dat ik in een grijs verleden toelatingsexamen deed voor het conservatorium. Graag wil ik daar nog eens mijn licht over laten schijnen en op basis van mijn fouten tips meegeven voor mensen die plannen hebben.

Tip 1: zorg voor een reëel zelfbeeld

Dit is misschien eigenlijk wat te makkelijk gezegd: je hebt dat zelfbeeld of je hebt het niet. Maar goed, here we go: om te beginnen is het heel belangrijk dat je een reëel beeld van je eigen vaardigheden hebt. Je omgeving (ouders, ooms, tantes, vrienden, vage kennissen) vindt al snel dat je goed, zo niet: briljant, speelt. Maar de vraag is: ben je werkelijk goed genoeg voor het conservatorium of ben je een handige amateur? Ikzelf had dat beeld niet. Je hoeft echt geen Frans Brüggen, Berdien Stenberg of André Rieu te zijn, maar je moet wel goed genoeg zijn. Misschien zou ik wel moeten zeggen dat motivatie nog wel belangrijker was in mijn geval. Het is net als met voetballen: als je minder kwaliteit hebt dan moet je dat met motivatie goed maken. Dan kunnen er toch nog mooie dingen ontstaan. Ik was (en ben) muzikaal gezien geen hoogvlieger, maar ik denk dat ik met de juiste voorbereiding wel had kunnen worden toegelaten. Als je je zwaktes kent dan kun je je ook beter voorbereiden.

Tip 2: niet alleen je hoofdvakinstrument is belangrijk: besteed ook aandacht aan je solfège.

Voor de mensen die het niet weten: solfège is het tikken van ritmes, nazingen van noten en het op gehoor kunnen noteren van intervallen en stukjes muziek. Solfège was en is mijn achilleshiel. Ik vermoed dat dit bij meer mensen een probleem is, omdat je geneigd bent je op je hoofdvak te focussen. Solfège is dan niet leuk, zeker als je er niet goed in bent. Solfège kun je wel goed leren door veel oefeningen te doen. Als je les gaat geven of gaat dirigeren zal je er zeker profijt van hebben.

Tip 3: niet alleen je hoofdvakinstrument is belangrijk: besteed ook aandacht aan een bijvakinstrument

Als je toelating gaat doen voor het conservatorium ben je heel erg geneigd om je te focussen op je hoofdvak. Dat is ook belangrijk, maar er is meer. Ik ging voor hoofdvak blokfluit. In mijn geval was het verstandig geweest om daarnaast een akkoordinstrument te leren bespelen, zoals bijvoorbeeld piano. Dit instrument heb je nodig om je leerlingen te kunnen begeleiden, maar ook is het handig om bij het leiden van ensembles partituren te kunnen lezen. Verder leer je ook andere stijlperiodes aan dan die waarvoor veel blokfluitmuziek is geschreven. Het houd de mogelijkheid open om in een later stadium koor- en/of orkestdirectie te gaan doen en niet onbelangrijk: het is ondersteunend bij je solfège.

Tip 4: kies de route via de vooropleiding

Ikzelf heb niet de route via de vooropleiding gekozen. Achteraf gezien vind ik dat een fout. Ik ben me er van bewust dat het erg druk zou zijn geworden naast mijn gewone eindexamenprogramma, maar de lat voor toelating ligt iets lager en bovendien krijg je betere voorbereiding op de toelating tot de hoofdfase.

Tip 5: zorg voor een alternatief

Het kan altijd zijn dat je niet wordt toegelaten. Toelatingsexamens vinden meestal pas laat in het schooljaar plaats: in mei of juni. Als je dan nog na moeten denken over alternatieve vervolgopleidingen waarvoor je je nog in moet schrijven is het te laat. Bereid samen met je muziekdocent je hoofdvaktoelatingsexamen voor en voordat je daar aan begint moet je om advies vragen of je goed genoeg zou zijn. Bezig zijn met toelating voor het conservatorium is als een soort tunnel waar je in rijdt. Je bent heel erg bezig met het voldoen aan alle eisen. Dat kost ontzettend veel tijd en ook geld. Probeer ondertussen ook te blijven genieten van muziek maken, want daar was het uiteindelijk allemaal om begonnen. Als je dan toch wordt afgewezen is dat een bittere pil, maar misschien kun je dan toch de moed op brengen om in het amateurcircuit actief te blijven. Dat is zeker ook de moeite waard.

Traverso

noreply@blogger.com (Guus) — Wed, 15 May 2013 16:30:00 +0000

In een vorige blogpost liet ik al even het woord “traverso” vallen. Ik zal er dit keer iets over uitleggen.

De traverso is doorgaans van hout gemaakt, maar er zijn ook exemplaren van glas of ivoor. Het werd in de 18e eeuw ontwikkeld en in die tijd werd er ook muziek voor geschreven. Dit houdt in dat het voornamelijk als barokinstrument wordt gebruikt. In de barokperiode was de stemming A=392 Herz. Dit betekent dat het ongeveer een halve toon lager klinkt dan de hedendaagse instrumenten. Het instrument ontwikkelde zich verder: er kwamen steeds meer kleppen op en tevens werdde A steeds wat hoger. Er kwamen zelfs tussenringen om die toon hoger te krijgen. Ook kwamen er steeds meer kleppen op. Rond 1800 vond Theobald Boehm het kleppensysteem uit, dat de basis is voor de hedendaagse dwarsfluit. Toen was het einde oefening voor de traverso.

De traverso’s zoals die tegenwoordig worden gemaakt zijn kopieën van oude instrumenten. Dit betekent dat die stemming dus eveneens laag is en dat je niet samen kunt spelen met instrumenten die op A=440 Herz zijn gestemd. Deze kopieën, met een duur woord replicla's genaamd, zijn nogal kostbaar. Ze worden gebouwd naar voorbeelden die tegenwoordig in bekende instrumentenmusea staan. Als je zo'n instrument aan wilt schaffen moet je toch wel op (semi)-professioneel niveau muziek maken. En buddy's hebben die ook A=392 Herz ofzo spelen. Die vrienden heb ik niet. Dus.

Maar er is een oplossing. De Japanse firma Aulos maakt kunststof traverso's die in 440 Herz zijn gestemd. Ook dit zijn trouwens kopieën van oude instrumenten, maar ze zijn hoger gestemd. Dit zijn goede beginnersfluiten, ze zijn niet goedkoop, maar toch betaalbaar. Voor de prof zijn het goede studiefluiten. Professionals moeten meerdere uren per dag studeren. Je kunt uren op deze traverso spelen, zonder dat deze vol loopt met vocht. Veel mensen denken bij kunststof blokfluiten en dwarsfluiten: kan dat wel? Ja dat kan heel goed. Onder andere Yamaha maakt hele hoogwaardige kunststof blokfluiten. Ik gebruik ze graag. Houten blokfluiten (goedkope versies alleen?) veranderen in de loop van de tijd van toon en worden vals. Je speelt er tijden niet op, pakt het ding uit de kast en kunt vervolgens niet samenspelen. Ik ben geen (semi-)prof, maar gebruik ze wel graag.

Ik heb me er eens in verdiept. De grepen die je aan moet leren zijn weer anders dan op de gewone dwarsfluit. Dat moet alleen al, omdat de hedendaagse dwarsfluit in C is gestemd en de traverso in D. En verder vanwege het feit dat er minder kleppen op zitten dan op de normale dwarsfluit. En de embouchure is, net als bij een piccolo overigens, anders dan bij de dwarsfluit. Het mondgat bij de piccolo en de traverso is maar klein. Dat is lastig, maar het goede nieuws is dat als je de goede embouchure voor een piccolo of een traverso te pakken hebt, je ook een mooie toon op de dwarsfluit kunt spelen. Het komt er op neer dat je heel precies moet aanblazen. Bron foto: wikipedia.

Mijn muzieksmaak

noreply@blogger.com (Guus) — Tue, 14 May 2013 18:30:00 +0000

In deze blogpost wil ik in gaan op de ontwikkeling van mijn voorliefde voor muziek. Die voorliefde heeft voor mijn gevoel een niet alledaags verloop.

Bij mij thuis werd alleen maar naar klassieke muziek geluisterd. Het was het enige wat gespeeld gespeeld werd. Vooral muziek van renaissance tot aan de klassisistische periode (Mozart, Haydn) werd veel gedraaid. Ik speelde blokfluit en toen ik gevorderd blokfluiter was speelde ik ook veel van dit soort muziek: vooral renaissance en barok. Vivaldi, Händel, Telemann en de broertjes Bach waren (en zijn) mijn favoriete componisten. Toen ik in de puberteit kwam was dit een ronduit excentrieke muziekvoorkeur.

Het zal ongeveer 1986 geweest zijn toen ik ook af en toe stiekem naar SkyChannel (Coca Cola Eurochart top 50) ging kijken. Een uitgesproken voorkeur had ik op dat moment nog niet. Toen ik in 1988 naar de Havo ging begon ik wat gerichter te luisteren, maar ik zou het vooral willen omschrijven als: zoeken naar een eigen smaak. Ik luisterde naar de Pet Shop Boys, The Nits, maar ook had ik bandjes van (Münchener) Freiheit: dat was in de tijd dat ze enkele Engelse hits probeerden te scoren. Een cassettebandje van UB40 zwierf ook nog in mijn gigantische box met cassettes rond. Het was vooral softe, balladachtige muziek waar ik een voorkeur voor had. Rock en hardrock daar was ik niet voor gemaakt. Techno, house, gabber en weet ik wat allemaal is nooit aan mij besteed geweest.

Vanaf midden jaren ’90 ontwikkelde mijn muzieksmaak zich steeds verder. Melanie Chisholm (Mel C, Northern Star) en Jennifer Lopez kwamen in beeld. Ik zie het als een overgangsperiode naar een voorkeur voor wat steviger muziek. Ballads zongen deze zangeressen niet, maar rock was het zeker ook niet.

Nog weer later ging ik meer een voorkeur krijgen hardere muziek. Vooral rockzangeressen hebben mijn voorkeur. Nelly Furtado is geen rockzangeres, maar heeft wel een apart repertoire. Anastacia heeft een prachtige stem en ik vind haar een bijzondere persoonlijkheid. Ze heeft twee keer borstkanker gehad (kort geleden opnieuw geconstateerd). Ze heeft een enorme vechtlust en dat klinkt door in haar muziek.

Toen ik Shakira voor het eerst zag en hoorde vond ik haar een kruising tussen Madonna en Jennifer Lopez. De combinatie van dans en muziek vond ik fascinerend. Ze heeft een Libanese vader en een Colombiaanse moeder en al die stijlen hoor je in haar muziek terug. Persoonlijk hoor ik haar het liefst in haar moedertaal, het Spaans, zingen. Ik ben een keer naar een concert van haar geweest en dat was een prachtige belevenis.

Rond 2005 hoorde ik Miss Montreal (Sanne Hans) voor het eerst. Ik had direct een zwak voor haar. Ze geeft zelf aan dat ze een schattigheidsbonus heeft, omdat ze stottert, maar ze zingt erg mooi en ik vind haar fris en leuk overkomen. En verder komt ze uit Salland, de regio waar ik twintig jaar lang heb gewoond en ben opgegroeid.

Mijn laatste favoriet is Anouk. Deze dagen veel in het nieuws. Ik luister haar muziek graag als ik boos ben, omdat de power in haar muziek mijn boosheid in zekere zin kanaliseert. Ze heeft een prachtige stem en heeft een ehm... heel bijzonder karakter. De manier waarop ze muziek maakt en steeds weer nieuwe wegen zoekt spreekt me erg aan. Een nummer inzingen op een hotelkamer vind ik heel bijzonder. Ik weet niet of ik het lang met haar uit zou kunnen houden, maar al haar conflicten hebben haar muzikaliteit bepaald geen schade toegebracht. De manier waarop zij met het Eurovisiesongfestival om gaat spreekt mij aan. Ze probeert dicht bij haarzelf te blijven. Van mij mag ze alle pr-poespas weg laten. Gewoon zingen in haar normale kleren en dan maar zien wat er van komt: take it or leave it.

Ik wens haar veel succes vanavond. En wat er ook gebeurt: ik zal naar haar muziek blijven luisteren.

Terugkijken op vier jaar dwarsfluit

noreply@blogger.com (Guus) — Mon, 13 May 2013 18:00:00 +0000

Bijna vier jaar geleden ben ik na een stop van 19 jaar weer begonnen met muziek maken. Ik stapte over van blokfluit naar dwarsfluit. Wat heeft het mij de afgelopen vier jaar gebracht?

Instrumentkeuze

Eerst nog even terug naar de keuze voor de dwarsfluit. De laatste jaren voordat ik weer begon, dacht ik na over welk instrument ik wilde gaan spelen. Voor mij stond vast dat ik niet verder wilde op de blokfluit. Het roer moest om. Ik moest weer plezier terug krijgen. Ik wilde dat bereiken door een nieuwe start te maken met een ander instrument met andere mogelijkheden: orkestinstrument, andere stijlperiodes.

Aan de andere kant: ik ben niet meer de jongste en dan is het niet zo verstandig om een akkoordinstrument te gaan leren spelen als je altijd al een harmonie-instrument gewend was, zo liet ik mij vertellen. Tot koperblaasinstrumenten voel ik mij niet aangetrokken. En dus beperkte de keuze zich al gauw tot de houtblazers en wel: de hobo, de klarinet en de dwarsfluit. Bovendien hadden al deze instrumenten gemeen dat de grepen erg lijken op die van de blokfluit. Dat moest de overstap vergemakkelijken. Heel lang had de klarinet de sterkste papieren, omdat ik meende daar minder problemen te hebben met de embouchure (lipstand). Toen mijn oudste dochter aangaf dwarsfluit te willen gaan spelen besloot ik ook voor de dwarsfluit te gaan. Ik dacht dat dit toch iets makkelijker was dan klarinet.

Alle begin is moeilijk...

Dat viel in het begin nog wel tegen. Ik ging wel veel sneller dan mijn dochter door de lesstof heen, maar ik had veel meer moeite om de embouchure goed te krijgen. Het hele eerste jaar heb ik daar mee geworsteld. In dat jaar ook greep ik nog regelmatig terug op de blokfluit. Dat voelde voor mij stukken vertrouwder. Op de dwarsfluit kon ik nog geen ingewikkelde stukken spelen: op de blokfluit kon ik af en toe ook wat anders spelen. Het leidde er wel toe dat ik af en toe last had om de grepen op de altblokfluit en de dwarsfluit uit elkaar te houden. De grepen op de alt zijn wèl anders dan die van de dwarsfluit.

In het tweede jaar ging ik meer echte stukken spelen. De duetten van Devienne speelde ik en ook veel losse andere stukken uit verschillende stijlperiodes, vooral uit het classisme en de romantische stijlperiodes. Daar zat ook een stuk bij die ik voor de toelating tot het conservatorium heb moeten spelen. En dat viel wederom niet mee: de snelheid van toen kon ik nu absoluut niet halen.

Harmonie

Afgelopen jaren had ik geen les meer. Ik speelde bij de harmonie. En ook daar heb ik een heleboel geleerd. Ik speel tweede dwarsfluit en ben daarmee erg tevreden. Het niveau van de tweede dwarsfluiten kan ik voldoende aan. In het begin had ik moeite met stukken waar meer dan drie mollen voor stonden, maar inmiddels draai ik mijn hand niet meer om voor een stuk met zeven mollen. Verder is het voor mij nog nieuw om in een orkest mee te spelen, maar mijn collega’s helpen mij daar waar nodig. Verder speel ik nu hele andere muziek dan dat ik thuis zou hebben gedaan. Er zit lichte muziek bij, pop-achtige stukken, maar ook klassiek. Die afwisseling vind ik erg leuk.

Na twee jaar in het harmonieorkest merk ik dat ik mij al veel eigen heb gemaakt. De muziek die we veel spelen kan ik redelijk goed spelen. Als we onverwachts marsen spelen tijdens een serenade dan sta ik niet meer met mijn mond vol tanden: ik kan de muziek gewoon meespelen en waar mogelijk en nodig mijn minder ervaren collega’s helpen.

De muziek van het harmonieorkest heeft mij ook nieuwsgierig gemaakt naar de muziek voor een symfonieorkest. Als ik niet hoef te repeteren voor de harmonie speel ik graag deze muziek. Doordat tegenwoordig veel bladmuziek online staat kan ik de bladmuziek van symfonieën van Mozart en Haydn downloaden. Ik zoek er de mp3s bij of ik converteer Youtubevideo’s en dan kan ik ze meespelen.

Muziek heeft in deze jaren weer een grotere betekenis gekregen in mijn leven. Tegenwoordig val ik regelmatig in als dirigent voor het schoolorkest van mijn kinderen. Met een groep ouders gaan we het stokje overnemen van de zittende dirigent. Ik merk dat dit hele leuke, nieuwe en frisse impulsen geeft aan het schoolorkest.

Hoe nu verder?

Voor wat betreft mijn eigen ontwikkeling sta ik op een kruispunt. Nu ik meer thuis ben in het repertoire van het harmonieorkest zou ik graag weer les willen nemen, maar het punt is dat dit een kostbare aangelegenheid is. Een mooi doel zou het kunnen zijn om eens te zien of ik Harmonie, Fanfare & Brassband (HaFaBra) diploma's (A-D, zien hoever ik kom) zou kunnen halen.

Een andere route die me trekt is het spelen van traverso. De traverso is een voorloper van de moderne dwarsfluit en was van hout. De eerste traverso's hebben maar één klep, de latere versies hebben er meer. Het instrument heeft een prachige warme klank. De grepen zijn anders en de embouchure zeker ook, want het mondstuk is minder groot en er zit ook geen lipplaat op de fluit. In een volgende blogpost zal ik wat uitgebreider op dit instrument in gaan.

Onderhoud van keepershandschoenen

noreply@blogger.com (Guus) — Sun, 12 May 2013 17:00:00 +0000

De keepershandschoenen, waarnaar we op zoek waren zijn al lang binnen. Op internet las ik verschillende verhalen over hoe je ze goed moet onderhouden. Ik heb mijn licht op verschillende plekken opgestoken en kom aan de hand daarvan tot de volgende tips:

De eerste keer dat je de handschoenen krijgt ben je lief voor ze. Je stop ze in een badje van lauwwarm water. Zodra je ze er uit haalt knijp je ze uit en laat je ze bijna helemaal opdrogen.
Als ze bijna droog zijn berg je ze op in het bijgeleverde tasje of je maakt zelf een handzaam tasje dat je ook mee kunt nemen in het doel. .
Ongeveer een uur voor de wedstrijd maak je je handschoenen aan de binnenzijde nat onder de kraan. De bovenkant zo veel mogelijk droog laten, want anders sta je bij -20 met bevrore klauwe te keepen en dat is nou eenmaal minder comfortabel.
Kort voor aanvang van de wedstrijd bevochtig je de handschoenen met een natte handdoek. De handdoek neem je mee de goal in in het tasje of los. In het laatste geval gooi de handdoek niet op de grond, maar hang je hem in het net in de goal. Zo kun je tijdens de wedstrijd zorgen dat het foam vochtig blijft en dat je grip blijft houden.
Na de training of na de wedstrijd spoel je je handschoenen af onder de douche, zonder zeep! Je kunt dit ook thuis doen. Het foam mag niet uitdrogen en daarom moet je zorgen dat het regelmatig vochtig wordt.
Zorg er voor dat teamgenoten niet met hun lompe noppen op jouw poezelige handschoentjes gaan staan, want de hele foamlaag is binnen de kortste keren weg.
Als je de behoefte voelt om je handschoenen regelmatig te reinigen dan kun je dit in een lauwwarm sopje doen. Je kunt ze ook in de wasmachine doen, maar doet dit dan voorzichtig. Stop ze in een netje met de bh van je moeder, je zus, je vriendin of je echtgenote en was het op maximaal 30 graden. Je hoeft ze niet te centrifugeren, maar als je dit wel doet doe het dan op een laag toerental.
Ben je die wilde dierenlucht in je handschoenen zat? Dan kan je zeep of wasmiddel gebruiken: op de markt zijn allemaal (kostbare) middeltjes beschikbaar om je handschoenen merkspecifiek te reinigen. Je kunt ook gewoon Biotex of een ander wasmiddel gebruiken, dit vreet je handschoenen heus niet op. Vergeet niet dat het crisis is.
Als je de handschoenen ophangt aan de waslijn, hang ze dan op aan het klittenbandje rond de pols. In ieder geval niet op het foam, want dit beschadigt door de knijpers. Je kunt ze ook met de handpalm naar boven laten drogen op het wasrek. In geen geval op de verwarming of de droger, want ze komen er minstens één maat kleiner weer uit en als je pech hebt kun je de foam uit de binnenkant van je droger gaan schrapen.
Als je handschoenen gaan slijten dan ga je die gebruiken als trainingshandschoenen en koop je een nieuw wedstrijdpaar. Is er echt niet meer mee te werken dan koop gewoon een goedkoop paar trainingshandschoenen. Die van de Scapino hebben ons ongeveer 5 euro gekost, we hebben ze ~~slecht~~ niet onderhouden en ze slijten bijna niet, ook niet na vier seizoenen.
Als de foamlaag begint af te brokkelen, ren dan niet meteen met zwaailicht en sirene naar de sportwinkel. De grip blijft nog lange tijd behouden. Als je pech hebt dan begint die laag al na het eerste schot van 140 km/u af te brokkelen. Zolang nog niet de hele foamlaag weg is, is er nog niets aan de hand. Ben zuinig op de spaarpot van je ouders of je eigen zakgeld. Ik zeg: vergeet niet dat het crisis is.

En zo kun je minimaal een half seizoen met je handschoenen doen, maar wij willen toch proberen om het langer vol te houden, want ik zeg: je raadt het al: het is crisis.

Stien Steenbreek op fietsvakantie

noreply@blogger.com (Guus) — Sat, 11 May 2013 13:11:00 +0000

Thuis hebben we een klein grapje. Als we onze rijkgevulde doos met fietsroutes bekijken dan hebben we het altijd over Stien Steenbreek. Stien Steenbreek is de hoofdpersoon uit een (kinder) prentenboek/verhaaltje van Anna Hoglund. Het verhaal gaat over een vrouw die vanuit haar bed fantaseert over alle reizen die ze maakt. Het boek heeft dan ook de ondertitel: waar ik niet geweest ben. In de loop der tijden hebben we heel veel fietsroutes verzameld, die we ooit van plan waren te rijden, maar we hebben vrijwel geen enkele route gereden.

In 2008 begon voor ons een avontuur dat ongeveer twee jaar later ook al weer eindigde: het avontuur van onze fietsvakanties.

Het begon allemaal met een wild plan. Twee van onze kinderen zijn op Sri Lanka geboren. We wilden graag een keer met ze terug naar hun geboorteland voordat ze in de puberteit zouden zijn. Wat was er nu mooier om dit met de fiets te gaan doen? Als je je gezonde verstand gebruikt is er op Sri Lanka best goed te fietsen. We kochten trekkingfietsen (Koga Miyata Worldtraveller) voor mijn vrouw en voor mij. Voor de kinderen kwamen er later ook trekkingfietsen bij. Het avontuur kon beginnen.

We fietsten in weer en wind naar ons werk (respectievelijk 10 en 28 kilometer enkele reis), maakten korte tochtjes “om de kerk” en namen de fietsen mee op vakantie naar Denemarken en Frankrijk (Loire). Het waren hele bijzondere ervaringen die een diepe indruk op ons maakten: een zware klim naar het Vejlefjord met als beloning een prachtig uitzicht en een klein klimmetje naar grotwoningen in de Loire zijn beelden die een onuitwisbare indruk op mij hebben achter gelaten.

In 2010 was het dan zover: we zouden onze eerste echte fietsvakantie gaan houden en wel in de Provence. Kort voordat we vertrokken hebben we moeten besluiten om onze hond in te laten slapen. We konden wel gaan, maar met vertraging. Met de auto vertrokken we richting Provence. Door pech met onze fietsendragers zijn we gestrand in de Ardennen. We hebben daar enkele dagen gestaan en zijn vervolgens terug gegaan naar huis. We hadden nog ruim twee weken vakantie over. En die wilden we op een leuke manier invullen. Na veel wikken en wegen besloten we om in Drenthe en Groningen te gaan fietsen. Uit de doos van Stien hadden we een routeboekje van het Fietserpad opgedregd. Het Fietserpad loopt van Maastricht naar Pieterbuuren, maar is geen bewegwijzerde route. We zouden de route bij Grolloo op pikken en dan het laatste deel gaan rijden. Het leek ons een mooie route.

En zo gingen we naar Grolloo. We hadden onze vakantie niet zo goed voorbereid. Wel hadden we een lijst met campings, maar we hadden geen goede routekaart en de gps bleek geen goede hulp in dit geval. Al heel snel besloten we het Fietserpad te laten voor wat het was. Het einddoel werd verlegd naar Lauwersoog. We zouden op de heenweg een meer oostelijke route (Zuid-Laren/Haren/Groningen/Winsum/Pieterbuuren/Lauwersoog) rijden en op de terugweg een meer westelijke route (Lauwersoog/Groningen/Paterswolde/Eelde), maar in beide gevallen werd de stad Groningen aan gedaan. Hoe dan ook: het eindresultaat viel tegen. Niet alleen onszelf, maar ook de kinderen waren niet erg enthousiast.

Waar ging het mis?

Ik gaf al aan dat de voorbereiding niet goed was. We hadden wel goede kaarten bij ons, maar geen etappeschema gemaakt. Een etappeschema is natuurlijk niet heilig, maar helpt wel. Verder hadden we ons niet heel goed verdiept in de campings onderweg. We hebben best veel campings gehad waar we niet echt gelukkig van werden. Op zich ook niet heel erg als je er maar één nacht staat.
Verder vonden we het tegenvallen hoeveel tijd we nog nodig hadden om onze makkelijk opzetbare Erdmann Schmidt Wesp op te zetten. We denken achteraf dat dit komt, doordat we de dagetappes te lang hebben gemaakt. En dat komt weer omdat we, zeker op het eind, toch met een klok in ons hoofd zijn gaan rijden. Hierdoor hebben we niet altijd genoten van de dingen die we onderweg zagen. Of de tijd genomen om te genieten.

Na deze vakantie besloten we niet meer op Sri Lanka te gaan fietsen. We lieten het rusten, fietsten af en toe nog naar ons werk, alhoewel dat ook minder werd. In 2012 zijn we alsnog met een “klassieke” rondreis naar Sri Lanka gegaan. En we hebben enorm genoten. We lieten het rusten. Niemand had de motivatie nog om het op te pakken. Er kwam een nieuwe caravan die al onze aandacht op eisde. Maar toch bleef het trekken. In gesprekken met de kinderen werd duidelijk dat ze toch wel weer zin hadden om te gaan fietsen. Alleen onze jongste spruit moet nog in aanhangtoestel achter mijn fiets. De afgelopen dagen hebben we twee fietstochtjes gemaakt en we hebben met zijn allen onze ogen uit gekeken. De twee oudsten (bijna 11 en bijna 9) fietsen prima zelfstandig en kunnen met gemak twee kleine tassen op de achterdrager meenemen. En dan nog zullen ze ons er uit fietsen. De jongste spruit van bijna 6 fietst al korte stukjes zelfstandig en past zelfs al op een klein 20 inch frame. Zelf vind ik het heerlijk dat we ons niet meer hoeven voor te bereiden op de Tocht naar Sri Lanka. Al het fietsen stond in het teken daar van en daardoor hadden we veel minder vrijheid. Maar we hoeven ons ook niet meer af te vragen hoe groot de dagafstanden zijn die we met zijn allen aan kunnen, want dat weten we inmiddels door onze ervaringen in Groningen. En we hebben ook al wat ervaring opgedaan met het fietsen in het buitenland.

We zijn inmiddels met potlood plannen aan het maken om volgend jaar een rondje Funen te gaan doen op de fiets. Het leuke aan fietsvakanties is dat je er zo veel voorpret aan kunt beleven, omdat er zo veel tijd gaat zitten in de voorbereiding. Denemarken als fietsland kennen we al een beetje. Dat is fijn, want daardoor weten we dat het een prachtig fietsland is.

En ja: de Oostzeeroute is een route uit de doos van Stien. We zullen zien.

Het seizoen van Hannover 96 (2)

noreply@blogger.com (Guus) — Fri, 10 May 2013 14:02:00 +0000

Vrijwel ieder jaar rond deze tijd laat ik mijn licht schijnen op de sportieve situatie bij mijn lievelingsclub Hannover 96. Ook nu zal ik dat weer doen. In een vorige bijdrage ben ik in gegaan op de voetbaltechnische situatie. In dit blogbericht laat ik mijn licht schijnen over de gebeurtenissen buiten het veld, want ook daar is veel aan de hand.

Een problematische verhouding

Waar ligt het probleem? Het is moeilijk aan te geven, maar de kiem hiervoor lijkt eind vorig seizoen al gelegd. Vooraf is het misschien goed om te weten dat de relatie tussen manager Jörg Schmadtke en trainer Mirko Slomka al vanaf het begin als slecht kan worden bestempeld. Al enkele malen hebben de heren voor een crisisgesprek bij clubvoorzitter Martin Kind moeten verschijnen. Schmadtke en Slomka hadden vaak verschillende voorstellingen van het sportieve beleid. Ze hadden bovendien een hele andere stijl van werken. Van Slomka wordt gezegd dat hij goede contacten met de Bild heeft. Hij is mediageniek, in tegenstelling tot Schmadtke. Schmadtke is de man die het liefste in stilte werkt en transfers pas bekend maakt als ze helemaal zijn afgewikkeld. Hij komt vaak knorrig over.

Sabbatical

Jörg Schmadtke maakte eind vorig seizoen bekend dat hij wilde stoppen bij de club, ondanks zijn vaste (!) contract bij de club. Hij voerde privéredenen aan voor zijn vertrek. Verder noemde hij nog de moeizame verhouding met Slomka als beweegreden. Kind wist hem over te halen om te blijven. Schmadtke zou tot aan de start van de voorbereiding de lopende transferzaken afwikkelen en vervolgens een aantal maanden (het tweede deel van het zomertransfervenster) met sabatical gaan. Ook zou hij van Düsseldorf naar Hannover verhuizen. Zo geschiedde.

Contractverlenging

Het aflopende contract van Slomka moest verlengd worden. Eerste gesprekken hiervoor waren al vorig voorjaar gestart, maar hadden nog niet tot resultaat geleid. Op de eerste dag dat Schmadtke met sabbatical was, verschenen er berichten in de pers (o.a. Bild) dat Slomka erg ontevreden was over het feit dat er nog altijd geen nieuw contract was. Hij vond dat hij niet voldoende gewaardeerd werd. Er was nog bijna een jaar de tijd om een nieuw contract af te sluiten, maar toch zag Meneer kans om te klagen. Dit zette bij veel fans, waaronder mijzelf, kwaad bloed. Dit gaf namelijk het beeld dat Slomka een slaatje wilde slaan uit de afwezigheid van Schmadtke. Vermoedelijk deed Kind, tijdens Schmadtkes afwezigheid, toezeggingen over de contractduur aan Slomka. De uiteindelijke onderhandelingen liet Kind over aan Schmadtke. Met lange tanden verlengde Schmadtke het contract van Slomka met drie jaar. Iets waar nu, met de slechte prestaties van dit seizoen, met zeer gemengde gevoelens naar wordt gekeken.

Wintertransfers

In de winterperiode werden nog enkele spelers aangetrokken, waaronder de Braziliaan Franca. Over deze transfer was veel te doen. Er verschenen berichten in de Bild dat Franca vanaf een dvd-tje was gescout. Normaal gesproken reist Schmadtke stad en land af om zelf spelers te zien spelen en met ze te praten. In dit geval is dat niet gebeurd. Onderhandelingen met Babar Kacar van HSV liepen stuk, waardoor vermoedelijk snel een andere defensieve middenvelder moest worden getrokken. Bovendien bleek de speler zes centimeter kleiner te zijn dan vooraf aangenomen. Achteraf blijkt dat de afwikkeling van deze transfer de druppel was die de emmer deed overlopen. In de beeldvorming (en pers) kwam alle schuld bij Schmadtke te liggen. Het vermoeden is dat Slomka deze verhalen de pers in heeft gestuurd. Ze verschenen als eerste in de Bild, die sinds die tijd Franca steevast als "Schrumpfbrasilianer" bestempelt. Op 17 april gooide Schmadtke dan de handdoek in de ring.

Analyse

De eerste vraag die zich opdringt is: waarom heeft Schmadtke Slomka dan niet ontslagen? Voor het antwoord op deze vraag moeten we terug naar januari 2010. Dat is het moment waarop Slomka wordt vastgelegd. Het is het dramatische seizoen van de dood van Robert Enke. Hannover is op dat moment toe aan zijn derde trainer in het seizoen. Om de opvolger van Andreas Bergmann te kunnen financieren heeft Kind de hulp nodig van zijn mede-investeerders. Die mede-investeerders willen mee bepalen welke trainer er komt en bepalen, tegen de wens van Kind in, dat Slomka degene is die moet komen. Om Slomka te kunnen ontslaan heeft Schmadtke de steun van Kind nodig. En Kind moet op zijn beurt weer goede argumenten hebben om een ontslag van Slomka te kunnen verantwoorden richting zijn mede-investoren. Hij moet in feite met zijn rug tegen de muur staan. Die situatie deed zich tot nu toe nog niet voor: Hannover is niet in degradatienood en had tot aan afgelopen weekend nog kans op de Europaleague. Maar dat is niet het enige: Slomka heeft net voor drie jaar bij getekend en dat betekent dat het de club een hoop geld gaat kosten om het contract te ontbinden. Iets wat de mede-investeerders ook niet graag zullen zien.

En Slomka?

Betekent dat dan dat Slomka ongeschonden uit de strijd is gekomen? Nee. Er zijn nog twee kranten in de regio Hannover: de Hannoversche Allgemeine Zeitung (HAZ) en de Neue Presse. Deze kranten zijn onderdeel van de Madsackgroep en de eigenaar van de Madsackgroep is mede-investeerder bij de club. Deze kranten schrijven over het algemeen niet erg kritisch over de club en zijn op de hand van clubvoorzitter Kind. Slomka is in deze kranten nu wel vogelvrij verklaard. Verder kreeg Slomka, in tegenstelling tot zijn voorganger Dieter Hecking, geen enkele inspraak in wie de manager zou worden. Hij kreeg kort tevoren te horen dat Dufner zou komen. Dufner heeft aangekondigd dat hij transfers alleen in concensus af wil wikkelen. Slomka zal in het nieuwe seizoen wel snel goede resultaten moeten laten zien, anders is het alsnog einde oefening.

Waarom vind ik het jammer dat Schmadtke weg is gegaan? Hannover 96 is geen club die voor veel geld spelers kan kopen. Dat is vaak lastig, maar heeft ook zijn charme. Sterker nog: vaak als een speler voor veel geld werd gehaald, liep het op een fiasco uit. De transfers van Mike Hanke, Vahid Hashemian en Thomas Christiansen zijn hier de voorbeelden van. Toen Schmadtke kwam, moest hij met weinig geld spelers kopen. Hij reisde stad en land af om die spelers zelf te zien. Hoewel niet iedere speler een voltreffer was, heeft hij toch kans gezien voor weinig geld vele veelbelovende spelers naar Hannover te halen. Verder was Schmadtke bezig om het stiefkindje van de club, de eigen jeugd, nieuw leven in te blazen. Na vele jaren van discussie wordt er nu een trainingscomplex voor de jeugd gerealiseerd. Zijn beschermeling Valérien Ismael is trainer van het beloftenteam en dat team staat momenteel vierde in de competitie en heeft goed voetbal laten zien het afgelopen seizoen. Een aantal spelers zijn in principe klaar om door te stomen naar de profafdeling. Deze dagen werd bekend dat Valérien Ismael de club zal verlaten uit onvrede over het weinig in zetten van “zijn” talenten. Tot overmaat van ramp vertrekt hij ook nog naar rivaal VFL Wolfsburg.

Het seizoen van Hannover 96 (1)

noreply@blogger.com (Guus) — Thu, 09 May 2013 16:56:00 +0000

Vrijwel ieder jaar rond deze tijd laat ik mijn licht schijnen op de sportieve situatie bij mijn lievelingsclub Hannover 96. Ook nu zal ik dat weer doen. Ik laat in dit blogbericht mijn licht schijnen over de voetbaltechnische gebeurtenissen. In een volgende bijdrage laat ik mijn licht laten schijnen over de situatie buiten het veld. Dit maal zal het een minder positief bericht worden dan de voorafgaande jaren. Het seizoen begon nog goed. We konden rustig spreken van een explosieve start. Hannover kwam door alle voorrondes van de Europaleague heen en overleefde ook de groepsfase. Ook in de Duitse beker werden de achtste finales nog gehaald. Al aan het einde van de heenronde begonnen de prestaties in te zakken. Veel fans maakten zich zorgen. Die zorgen werden helaas niet weggenomen na de winterstop. Hannover werd net voor de winterstop uit het bekertoernooi gekegeld en net na de winterstop ook nog uit het Europaleague toernooi. Het hele seizoen al ziet Hannover kans om thuis vrijwel ongeslagen te blijven, dit gebeurt steeds vaker met gelijke spelen overigens. De uitwedstrijden gaan, op een enkele uitzondering na, verloren. Zo kun je je niet voor de Europaleague plaatsen. Afgelopen weekend werd de laatste kans daarop verspeeld. Hannover speelde de laatste seizoenen vanuit een gesloten verdediging. Van daaruit werd de tegenstander verrast met messcherpe counters. Maar Mirko Slomka is een aanhanger van een offensieve speelwijze. Sinds vorig seizoen probeert hij het elftal van meer aanvallende impulsen te voorzien, maar dit gaat ten koste van de defensieve stabiliteit.

Linker vleugel

Een voorbeeld hiervan zien we op de linker vleugel. Vorig seizoen speelde Christian Pander als linker vleugelverdediger en Konstantin Rausch als linker middenvelder. Beide heren apart zijn nou niet bekend om hun defensieve kwaliteiten, maar samen hielden ze de boel aardig dicht. Sinds dit seizoen speelt Sabolzc Huszti op de linker middenveldpositie. In aanvallend opzicht is hij een duidelijke verrijking, maar verdedigend is de situatie instabieler geworden. Dit komt omdat Huszti defensiever beduidend zwakker is dan Rausch. Dat is de reden dat ik geen fan ben van deze transfer. Ander opvallend punt: Hannover speelt in een 4-4-2 systeem met twee defensieve middenvelders. Het mooist is als één van beiden ook offensieve taken kan verrichten bij balbezit. Leon Andreasen is de enige middenvelder in de selectie van Hannover 96 die dit kan. En deed dat, tot zijn blessure, op onnavolgbare wijze. Hij kon prachtige crosspasses geven, zoals te zien was in de uitwedstrijd om de voorronde van Europaleague tegen Slask Wroclaw. Met een prachtige pass stuurde hij Pander op links weg, die hem voor gaf op Schlaudraff. Schlaudraff scoorde vervolgens de 2-0. Na zijn blessure op 26 september heeft hij geen enkele wedstrijd meer gespeeld en is het met de aanvallende impulsen vanuit het middenveld wel zo’n beetje gedaan.

Ziekenboeg

Verder valt op dat veel spelers (langdurig) geblesseerd zijn. Felipe, Steven Cherundolo, Sabolzc Huszti, Leon Andreasen en Lars Stindl vielen allemaal voor langere tijd uit. Allemaal zijn het ook nog eens spelers die tot aan hun blessure hun stempel op het spel van Hannover drukten. Hierdoor hebben andere spelers ook weer op voor hen ongewone posities moeten spelen. Aan het begin van dit seizoen is de jarenlange herstel- en conditietrainer met pensioen gegaan. Assistent Norbert Düwel heeft zijn taken overgenomen, maar schijnbaar niet tot tevredenheid van Slomka, want hij werd van deze taak ontheven. Kort daarop is Düwel vertrokken. Ook de spelers hebben aangegeven ontevreden te zijn over de fysieke conditie. Voor komend seizoen zal er veel gaan veranderen in de selectie, zoveel staat al vast. Waarschijnlijk wordt de centrale verdediging compleet omgebouwd: Karim Haggui zal de club gaan verlaten, evenals Mario Eggimann, eigen kweek Christopher Avevor en misschien zelfs Felipe, die er nog maar net een seizoen was, maar vrijwel voortdurend geblesseerd was.

Ontevredenheid

Na jaren van vechten tegen degradatie en enkele jaren in het middenveld van de ranglijst, klinkt het misschien wat verwend als je teleurgesteld bent dat het je favoriete voetbalclub niet lukt om zich voor de Europa League te plaatsen. Aan de ene kant komt dat, omdat we als fans nu hebben geproefd van de verboden vrucht. En dat smaakt naar meer. Toch had ik er goed mee kunnen leven als ik niet het gevoel had gehad dat er meer in had gezeten en als ik niet het gevoel had gehad dat er momenteel binnen de club veel kapot wordt gemaakt.

Over dat laatste zal ik een volgende keer meer schrijven.

Fotocamera

noreply@blogger.com (Guus) — Sun, 03 Mar 2013 09:50:00 +0000

Afgelopen week kreeg ik voor mijn verjaardag een nieuwe fotocamera: een Canon Eos D1000. Om eerlijk te zijn: ik had hem zelf afgelopen najaar al gekocht. Dit is voor mij aanleiding om eens terug te kijken op mijn persoonlijke geschiedenis met fotograferen en vooruit te blikken naar mijn plannen met betrekking tot fotografie. Ook zal ik nog even in gaan op de keuze voor de fotocamera en de lenzen, door fotografen ook wel het glaswerk genoemd.

Geschiedenis

Het begon allemaal op veertienjarige leeftijd. Van een tante kreeg ik een eenvoudige automatische camera. Ik nam hem mee op vakantie naar Wales en fotografeerde er de vele kastelen en mooie landschappen die we daar zagen. Later leende ik van mijn zus een halfautomatische Chinon GS 135 met een 38-135 millimeter lens (Genesis IV serie). Hetzelfde model fototoestel kocht ik later zelf. Ik maakte er deels landschapsfoto's en deels melige portretfoto's mee.

Later stapte ik over op een tweedehands analoge spiegelreflexcamera: een Minolta X-GM met een standaad 50 millimeterlens er bij. Later kocht ik er nog een telezoomlens bij. In 1999 en 2000 volgde ik een cursus fotografie bij de volksuniversiteit. De docent was niet zo geïnspireerd en ik raakte de weg kwijt met diafragma's en sluitertijden. Aansluitend gingen we in Australië op vakantie, maar door het gestoei met die diafragma's en sluitertijden mislukten bijna al mijn foto's. Heel erg jammer, maar het goede nieuws is dat we een goede reden hebben om nog een keer terug te gaan naar Australië.

Het bleef een paar jaar stil. De digitale camera's gingen hun intrede doen. We wilden ons camera-assortiment om gaan switchen naar digitaal. In die tijd moest je ontzettend goed opletten dat ze voldoende pixels hadden. We kochten een halfautomatische Kyocera M410. Later kwam er nog een Nikon Coolpix bij. Spiegelreflexcamera's waren nog te duur voor ons. Desondanks nam ik mezelf voor dat ik ooit nog eens zo'n apparaat zou gaan kopen. Ik zag wel mogelijkheden om mij nu meer vertrouwd te maken met diafragma en sluitertijden. Op een digitale camera kun je het resultaat van je foto's snel terug kijken. Ook kun je makkelijk nakijken wat de instellingen van je camera waren toen je de foto maakte. Hierdoor kun je je foto' s veel beter evalueren. In het analoge tijdperk duurde dat weken en dan wist je niet meer hoe de instellingen waren toen je de foto maakte en waarom die foto zo gruwelijk mooi was of hopeloos mislukte.

Afgelopen zomer, het was inmiddels juli 2012, gingen we op vakantie naar Sri Lanka. Mijn vrouw kon via haar werk een Canon Eos D450 lenen. Ik had het niet verwacht, maar ik werd dolenthousiast. Deze vakantie was de ideale mogelijkheid om mooie plaatjes te schieten. En dat heb ik zeer fanatiek gedaan. Ik heb alles op de automatische stand geschoten. Maar ik wilde meer. Ik wilde met de hand het diafragma en/of de sluitertijd kunnen bepalen om zo mooiere foto's te kunnen maken. Een lange zoektocht begon.

Zoektocht

Aanvankelijk had ik om een of andere vage reden mijn hart verpand aan de Nikon. Bij Nikon had ik echter het probleem dat niet alle body's zijn uitgerust met een autofocusmotor. En dus moest ik dan gaan voor dure lenzen gaan die die motor wèl ingebouwd hebben. Van meerdere kanten werd mij aangeraden af te zien van Nikon. Onder andere omdat ik nog een paar lenzen met Minoltavatting had liggen. Die lenzen passen op de Sonycamera's.

Dat laatste was de aanleiding om me te verdiepen in de Sony's. Sony kocht in 2005 Minolta op en maakte daar haar cameradivisie van. Inmiddels maakt Sony camera's die hun tijd ver vooruit zijn. Ze gebruiken speciale technologieën, zoals: een halfdoorlatende spiegel om de camera's snel te maken, er zit een elektronische zoeker op hun camera's en de sensor is groot. Dat laatste komt de beeldkwaliteit ten goede. Een hele andere manier van fotograferen die best nog wel eens navolging bij de concurrenten zou kunnen vinden. Nadeel is echter dat Sony nog niet zo'n uitgebreid scala aan lenzen heeft. Je ziet hier in terug dat Sony nog maar een relatief korte historie heeft op het gebied van digitale camera's. De aandachtige lezer merkt het al: ik ben nog altijd enthousiast over deze camera's.

Maar soms lopen dingen anders in het leven. Bij de Makro stuite ik op een Canon EOS D1000 voor nog geen driehonderd euro. Dat is een verouderd model camera, waar de Makro vanaf wilde. De camera kan doen wat ik wil en ik houd geld over om een lenzenscala op te gaan bouwen. Ik heb er goed over nagedacht en besloot tot aanschaf over te gaan. Het voordeel op de korte termijn is dat de bediening van deze camera vrijwel identiek is aan de D450. Hierdoor kan ik direct beginnen met de handmatige instellingen. Overigens was dit maar bijzaak: een goed passende camera bij mijn situatie was mijn belangrijkste zorg.

lenzen

Ik heb geprobeerd zo goed mogelijk in te schatten waar ik de camera voor wil gebruiken en welke lenzen daar het beste bij passen. Daarbij heb ik naar mijn fotografieverleden en de vakantie op Sri Lanka gekeken. Ik wil me gaan toeleggen op landschapsfotografie en dierenfotografie. Daarnaast wil ik ook experimenteren met sport- en macrofotografie. Hiervoor heb ik lenzen nodig in een bereik van 18 tot 300 millimeter. Dat bereik kan ik prima afdekken met twee lenzen: 18-55 millimeter en 70-300 millimeter. Bij dit fototoestel zit een kitlens van 18-55 millimeter met een diafragmawaarde die loopt van f/3.5 tot f/5.6. Helaas niet de versie met Image Stabilazation. Die lens wordt over het algemeen meer kwaliteit toegedicht. De geleverde lens haalt geen schitterende diafragmawaardes, maar de waarde van deze lens ligt in de landschapsfotografie met kleine diafragma's.

De eerstvolgende aanschaf wordt een 70-300 millimeter zoomlens met een diafragmawaarde van f/4 tot f/5.6. Ik heb de keuze uit een Tamron AF 70-300mm f/4-5.6 Di VC USD en een Canon EF 70-300mm f/4-5.6 USM IS. Na het bestuderen van vele recensies ga ik waarschijnlijk toch voor de Canon, omdat die voor een vergelijkbare prijs net wat meer kwaliteit lijkt te hebben.

HTC One V

noreply@blogger.com (Guus) — Mon, 07 Jan 2013 11:08:00 +0000

Op 1 november j.l. was ik twaalf en een half jaar in dienst van mijn werkgever. De bonus kreeg ik afgelopen maand. Ik wilde er graag iets moois mee doen. Eerder had ik een digitale spiegelreflexcamera gekocht, waar ik graag nog een lens bij wilde kopen. Ik voelde echter steeds meer noodzaak om een nieuwe smartphone te kopen. En zo besloot ik de door mij begeerde One-V aan te schaffen.

Twee jaar geleden had ik de HTC Hero nieuw gekocht, maar vanaf Android versie 2.1 (Eclair) kreeg ik geen nieuwe updates meer. En dat had gevolgen. Oude applicaties functioneerden niet meer (goed) of ik kon geen nieuwe applicaties meer installeren. Ik kwam er achter dat er voor de Hero ook geen nieuwe updates meer gepland zijn. Kortom: de mogelijkheden van mijn toestelletje raakten steeds verder uitgeput. Ik baalde wel, want ik vind twee jaar looptijd voor een mobiele telefoon nogal kort. Ik weiger pertinent om zo' n toestel in combinatie met een abonnement aan te schaffen, omdat ik me wild ga zitten ergeren aan de twee jaar extra maandlasten die dat met zich mee brengt.

Al zeker een half jaar geleden had ik me vast gelegd op de One-V. Waarom? Ik was erg onder de indruk van de One-X, maar deze vond ik te duur. De One-V kan veel van hetzelfde, maar is wat goedkoper. Als de omlooptijd van smartphones zo hoog is, ben ik ook niet bereid om daar heel erg veel geld aan uit te geven.

Het gebruik dan. Het eerste wat me opviel was dat de accu was opgeladen toen ik hem uit de doos haalde. Direct ben ik mijn mail en sociale media in gaan stellen en dat ging allemaal een stuk prettiger dan op de Hero. De Wifi presteert wat beter dan op de Hero en hij is ook sneller. Binnen no-time had ik de mail, twitter en Facebook geïnstalleerd. De Hero kon ik ook zonder simkaart nog blijven gebruiken, waardoor ik kon spieken welke apps ik had geïnstalleerd. Ook kon ik er nog wat nieuwigheidjes op zetten.

Navigatie

Zo had ik op mijn wijlen Motorola A780 offline navigatiesoftware (Copilot) staan en dat heb ik altijd heel erg handig gevonden. Op de Hero had ik wel de navigatie van Google zitten, maar ik had geen data-abonnement. Bovendien geloof ik niet in online navigatie. Die wordt namelijk waardeloos op het moment dat je verbinding wegvalt (is me meermaals gebeurd) of op het moment dat je in het buitenland rijdt. En juist dan heb je je navigatie hard nodig. Op dit moment gebruik ik Navfree. Eerder heb ik al een tijdje Sygic gebruikt en dat beviel me erg goed. Voor 30 euro heb je heel Europa op je mobiel en dat vind ik heel schappelijk geprijst.

Muziek

Had ik op de A780 nog wel muziek staan, bij de Hero deed ik dat niet. Op de One-V zit Beats Audio prominent op de telefoon dus je wordt gewoon uitgedaagd om je favoriete muziek op de telefoon te zetten. Ik heb een 8 gigabyte micro-sdkaart in de telefoon gedaan. Aanvankelijk koste het me wat moeite om de muziek er goed op te krijgen: ik had de instellingen niet goed staan en in de software niet ingesteld dat ik de muziek op de micro-sdkaart wilde hebben. Als je dat eenmaal gevonden hebt is het allemaal makkelijk. Mijn muziekcollectie op Itunes heb ik uitgegraven en verder uitgebreid (lees: nog een hele stapel cd' s geript). De muziek klinkt in combinatie met mijn Philipskoptelefoon helemaal geweldig. Vooral de bastonen bij de popmuziek klinken supergoed. En dat terwijl ik helemaal niet iemand van vette bassen ben.

Office en Dropbox

Voor mij nieuw is het programma Polarisoffice. Ik gebruik het niet om te tekstverwerken, maar ik gebruik het om mijn officdocumenten die ik in Dropbox heb opgeslagen te lezen. En dat gaat prima. Het is voor mij voor het eerst dat ik documenten vanuit Dropbox vanaf mijn telefoon raadpleeg. Dat heb ik nu al enkele malen gedaan en het bevalt me erg goed.

Nog wat losse opmerkingen

-Over de accuduur ben ik zeer tevreden. Ik kan twee dagen op één acculading doen. Ik zet hem dan 's nachts uit. -De contacten zijn beter te beheren. Mijn probleem was en is dat hij uit alle mailaccounts contacten gaat zitten importeren. Daar zitten ook contacten bij van mensen die ik ooit één mailtje heb gestuurd. En dat blijft onoverzichtelijk. Nu kan ik tenminste instellen dat ik alleen contacten wil zien die op mijn telefoon en/of simkaart staan opgeslagen. -Een app die me erg handig lijkt is “car”. Als je daarop klikt dan gaat je telefoon automatisch in de bluetoothmode, je muziek is onder handbereik, evenals een radiozender en uiteraard de navigatie. Ik moet hem nog uitproberen. Eén minpuntje heb ik al wel ontdekt: ik kan het standaard navigatieprogramma niet wijzigen.

Conclusie

Ik ben zeer tevreden over het toestel. Het doet precies wat ik wil en ik gebruik hem veel: om mijn mail te lezen, snel iets op te zoeken, te navigeren en muziek te luisteren. En oh ja: hij belt ook nog fijn. Dat zou je bijna vergeten...

Leon Andreasen

noreply@blogger.com (Guus) — Tue, 01 Jan 2013 00:11:00 +0000

In deze blogpost wil ik aandacht besteden aan Leon Andreasen. Leon heeft een hele bijzondere tijd in Hannover met ontzettend veel tegenslagen. Deze blogpost had ik al heel lang klaar staan, maar de afgelopen dagen is hij weer aktueel geworden. Door de fans van Hannover 96 is hij gekozen tot speler van het jaar 2012.

Leon speelt sinds januari 2009 bij Hannover 96. Hij was de wensspeler van de toenmalige coach Dieter Hecking. Hij tekende een contract tot de zomer van 2012. De rest van het seizoen speelde hij nog diverse wedstrijden. In het seizoen daarop speelde hij nauwelijks vanwege allerlei blessures. Vanaf de 21e speeldag speelde hij weer, maar twee maanden later raakte hij al weer geblesseerd aan zijn lies. Die liesproblemen bleven hem achtervolgen, twee seizoenen (2010-2011 en 2011-2012) lang. Niemand had er meer op gerekend dat hij nog terug zou keren. Tot ieders verbazing kreeg hij een nieuw contract voor een jaar aangeboden. Om heel eerlijk te zijn: niet veel fans snapten dat. Daarmee werd wel duidelijk dat de clubleiding vertrouwen had in het herstel van Andreasen.

Op 2 augustus 2012 stond hij voor het eerst in 28 maanden weer op de mat. Het ging om de wedstrijd in de derde voorronde Europaleague tegen St. Patrick' s Athletic. Al direct in de zesde minuut scoorde hij een doelpunt. Ook in de daaropvolgende wedstrijden scoorde hij een aantal doelpunten en wist hij zijn stempel op het spel van Hannover te drukken. Direct was duidelijk waarom Mirko Slomka hem wilde behouden.

Andreasen is een defensieve middenvelder, maar kan ook centrale verdediger spelen. Van de defensieve middenvelspelers heeft Hannover 96 er nog minimaal drie in de selectie. Daarvan spelen er normaal gesproken altijd twee. Andreasen is de meest aanvallende van het hele span. Hij heeft scorend vermogen, creatieve ideeën en overzicht. Een treffer tegen Slask Wroclaw bereide hij voor door een prachtige crosspass diagonaal over tientallen meters te spelen, waarmee hij Christian Pander op de linker vleugel weg stuurde. Pander kon de bal voorgeven op Jan Schlaudraff die vrij stond en de bal in kon schieten.

Op 26 september sloeg echter het noodlot toe. In de wedstrijd tegen Nürnberg liep hij een scheurtje in zijn kruisband op. Het veld van de thuishaven van Hannover 96, de AWD-Arena, was op dat moment in slechte conditie door een concert van Coldplay. Dat was een grote tegenslag voor hem. Een tegenslag die je niemand toewenst. Verschillende fans van Hannover 96 zijn nu geen fan meer van Coldplay. Vanaf deze plek wens ik Leon Andreasen beterschap toe. Ik hoop van ganser harte dat hij nog aan voetballen toe kan komen.

Volkswagen Lupo 1.2 3L

noreply@blogger.com (Guus) — Sat, 24 Nov 2012 20:08:00 +0000

Sinds kort werkt mijn vrouw op een nieuwe standplaats. Deze standplaats is helaas niet zo makkelijk meer te bereiken met scooter, fiets of openbaar vervoer. Vandaar dat we zijn gaan kijken naar een tweede auto.

Eerst zijn we gaan kijken waaraan de nieuwe auto zou moeten voldoen. Mijn vrouw zal naar verwachting circa 15000 kilometer per jaar gaan rijden. Een rekensommetje leerde al vrij snel dat het nog altijd gunstiger is om diesel te rijden. Vanwege de mogelijke wegenbelasting wilden we graag een compacte dieselauto. Ook in de aanschaf mocht hij niet al te duur zijn.

Al heel snel kwamen we bij de Volkswagen Lupo uit. En dan wel een speciaal type: de 1.2 3L. 3L staat niet voor de cilinderinhoud, maar voor: 3 liter per 100 kilometer (1 op 30). Alle rekensommen wezen uit dat dit financieel de meest gunstige auto voor ons was. Vooral ook omdat deze auto tot januari 2014 nog wegenbelastingvrij is.

Wat is dat voor een auto, die Lupo?

De Volkswagen Lupo 1.2 3L werd geproduceerd van 1998 (in Nederland vanaf 1990) tot 2005. De auto werd geproduceerd met het doel zo zuinig mogelijk te zijn. Om die reden werd veel bespaard op gewicht. Zo zijn het stuur, de originele velgen en de achterklep van magnesium gemaakt. In de auto zit verder een lichter soort glas verwerkt en er zit geen reservewiel in de auto. Later bleek dat het gewicht niet zo´n belangrijke rol speelt als in eerste instantie werd aangenomen. Vanaf 2001 werd daarom het accessoirepaket stevig uitgebreid.

In Nederland zijn er slechts zeshonderd van deze auto´s verkocht. De Lupo´s die in Nederland niet werden verkocht werden in Duitsland goedkoper verkocht. Nu de Lupo vanaf 2010 tot 2014 belastingvrij is, zijn de auto´s massaal vanuit Duitsland geïmporteerd. Het resulteert dus ook in veel dubieuze handel in deze auto´s. De klok wordt veelvuldig teruggedraaid.

Regelmatig zijn er horrorverhalen over het versnellingsbaksysteem (het is van origine een tiptronic) en alle problemen die daar bij horen. Verder is onderhoud meestal niet in goede handen bij een gewone garage. De specifieke kennis over de techniek (m.n. het schakelsysteem) is vaak niet voorhanden. Een gewone garage zal de auto zonder nadenken op de brug knallen, terwijl alleen dat al niet zomaar kan door de lage dorpels. Een (zwaar) beschadigde dorpel is dan het gevolg.

Toen ik al deze verhalen hoorde was mijn eerste reactie: ik blijf hier verre van. Ik zoek een andere auto.

Maar gelukkig was daar het 3 literforum. Dat is een forum voor eigenaren van de Volkswagen Lupo op diesel. Veel van deze horrorverhalen stonden daar, maar ook was daar te lezen hoe je het beste zo´n auto kunt kopen en hoe je problemen kunt omzeilen. Via de club is het bijvoorbeeld mogelijk om in het onderhoudssysteem van Volkswagen, dat internationaal wordt bijgehouden, te zien of de teller is terug gedraaid. Verder biedt de bijbehorende club ook adressen voor gespecialiseerd onderhoud. We raakten steeds meer overtuigd van de Lupo. Uiteindelijk besloten we via dit forum de nieuwe auto te kopen.

Het ging om een taftgroene Volkswagen Lupo die in september 2011 met lichte schade is geïmporteerd vanuit Duitsland. Kort daarna heeft de oude eigenaar de auto om laten bouwen naar een handgeschakelde auto. Veel van de schakelproblemen omzeil je op deze manier.

Eerste rij-impressies

Hoe rijdt deze auto nu in de praktijk? Ik merk steeds meer dat de auto weliswaar oud is, maar zijn tijd ver vooruit was. Om te beginnen zit in de originele versie een start en stopsysteem. Als je langer dan twintig seconden voor het stoplicht staat te wachten dan stopt de motor. Dat systeem wordt op dit moment ook toegepast bij de bluemotion modellen van Volkswagen.

Verder zit er een schakelindicator op, die aangeeft wanneer je door moet schakelen. Ook dit systeem tref je aan bij moderne auto´s. Beide systemen werken helaas niet meer op de omgebouwde auto, maar het geeft wel aan hoe ver de Lupo zijn tijd vooruit was.

Ook zit er een aantal interessante metertjes op het dashboard. Er zit een gemiddelde verbruiksmeter op in de vorm van een dagtellerachtige constructie. Die kun je op ieder gewenst moment resetten. Verder zit er nog een verbruiksmeter op die je actuele verbruik weer geeft. Die stelt je bijvoorbeeld in staat om niet op je snelheidsmeter te kijken, maar op de verbruiksmeter te kijken en die waarde vast te houden. Psychologisch gezien heeft dit als gevolg dat je erg goed in de gaten houdt hoe zuinig je aan het rijden bent.

Als je in de auto rijdt, heb je niet het gevoel dat je in een klein autootje aan het rijden bent. Hij kan vlot mee met het verkeer en van binnen is hij lekker ruim, ook al heb je bijna geen bagageruimte.

Het is geen auto voor in de stad (qua verbruik). Deze auto presteert op zijn best als je er mee op de snelweg rijdt.

Verlanglijstje

Ik heb nog wel een to-dolijstje voor onze auto. Inmiddels heb ik er al een lichtverklikker ingebouwd. Verder staat er nog een autoradio op het programma. Dat is een wens van iedereen die regelmatig in die auto zit. We willen er een armsteun in en centrale vergrendeling die op afstand te bedienen is. Zelf wil ik ook graag cruisecontrol inbouwen om het zuinig rijden te bevorderen en ook achterraampjes die geopend kunnen worden staan op het lijstje, want de auto heeft geen airco en dat blijft zo.

In het verleden hebben we ook wel twee auto´s gehad. Vaak was de tweede auto dan een echt tweede auto, die verreweg de minste kilometers maakte. De Lupo (Of Luupke, zoals we hem zijn gaan noemen) is echter anders. Die pakken we ook vaak ook op andere momenten mee. We hopen er nog lang plezier van te hebben.

Keepershandschoenen kopen

noreply@blogger.com (Guus) — Wed, 14 Nov 2012 12:45:00 +0000

Voordat ik een blogpost over keepershandschoenen begin, wil ik graag even terug naar het einde van mijn blogpost van 24 oktober.

Ik eindigde die blogpost met mijn keepende dochter. Ik schreef dat ze een moeilijke periode had en dat ik hoopte dat ze weer de oude zou worden. Sinds een paar weken zit ze in haar algemeenheid beter in haar vel en dat zien we op het veld terug. Ze is nog niet op haar oude niveau, maar ze zit duidelijk in de lift.

Eén van de dingen waar we (trainers en papa) de afgelopen periode mee bezig zijn geweest is het uitlopen. Door uit te lopen verklein je als het ware de goal en dus de kans dat er een doelpunt gescoord wordt. Bij de pupillen verwachten we nog niet veel meer dan simpelweg uitlopen om de doel te verkleinen.

Dochterlief bleef nog veel op de lijn staan en liep niet uit de goal, waardoor het doel één grote schietschijf werd. Sinds enkele weken staat ze, ook als het spel zich aan de andere kant van het veld afspeelt enkele meters voor haar doel. Zo ver zelfs dat de trainer het zelfs wat te gortig vond worden. Ik was minder benauwd, want lobjes over de keeper komen bij de pupillen eigenlijk nooit voor.

In de wedstrijd van afgelopen zaterdag waren er twee scènes waarbij ze met het uitlopen lijf en leden riskeerde. De tegenstander had een snelle en handige spits die met enige regelmaat voor het doel van mijn dochter opdook. Bij één scène kwam ze echter uitlopen en onderbrak daarmee zijn loop. De jongen verloor de bal, maar helaas had ook mijn dochter de bal niet vast. De jongen blokkeerde (op zich onopzettelijk) haar weg naar de bal, kon er wel bij komen en scoorde vervolgens alsnog. In mijn ogen had dit doelpunt echt afgekeurd moeten worden, omdat mijn dochter gehinderd werd en daardoor minder kans had om bij de bal te komen dan haar tegenstander. En zo had de trainer het ook gezien. Dat is zuur als je aan het eind van de rit de wedstrijd met 5-4 verliest.

Gelukkig was er later nog een soortgelijke situatie, waarbij mijn dochter goed uit kwam lopen, de aanval onderbrak en de bal alsnog wist te bemachtigen. Ik heb haar uitgelegd dat ik vond dat ze in beide situaties zeer goed gehandeld had en dat de eerste naar trainers en mijn mening geen doelpunt had op mogen leveren.

Keepershandschoenen

De keepershandschoenen dan. Toen mijn dochter anderhalf jaar geleden aan gaf te willen keepen durfde ik geen complete keepersuitrusting aan te schaffen. Misschien zou ze het keepen na een jaar beu zijn en zou ik met een dure keepersuitrusting zitten. De keepershandschoenen kwamen van Scapino en later kochten we een goedkoop tweede setje bij. Verder droeg ze haar normale trainingsboeken en gewone voetbalshirts op de keepertraining. Toen ze vervolgens aan gaf ook dit seizoen te willen keepen en het er naar uit ging zien dat ze nu ook de wedstrijden zou gaan keepen wilde ik wel meer geld investeren in een uitrusting. Mijn eerste zorg waren lange gepolsterde keeperbroeken. Eén in de uitverkoop, één via Marktplaats en van een ouder wiens kinderen gestopt waren met keepen kon ik er nog een paar gratis overnemen. In die boedel zaten ook nog een paar keepershirts.

Aan de handschoenen dacht ik niet. Totdat enkele weken geleden een wedstrijd in de stromende regen plaats vond en dochterlief last had van natte en verkleumde handen. Gelukkig hadden we twee paar handschoenen en kon ik haar in de rust een paar droge aantrekken. Die handschoenen waren overigens binnen no-time ook weer nat en koud. In keepershandschoenen wilde ik wel geld investeren. Dit zijn geen artikelen die je tweedehands moet willen kopen, omdat ze ernstig onderhevig zijn aan slijtage. De speurtocht op internet begon.

Maar wat is er een hoop veranderd sinds papa met zijn geschonken leren handschoentjes op de trapveldjes stond, zeg! Supersoftfoam, Fingersave, Orthotec, negative cut, ronde vingers of platte vingers: de termen vliegen je om de oren. Het duizelde me.

Maar gelukkig was daar gezond verstand. Om te beginnen moest ik op zoek naar juniorhandschoenen in de juiste maat. Dat laatste is overigens nog wel lastig, omdat de maatvoering per merk kan verschillen. Maar hierdoor vallen heel veel verschillende type handschoenen al af. Verder was ik op zoek naar iets meer dan een pure beginnershandschoenen. Aan de andere kant: ik hoefde ook geen keeperhandschoenen met binnenverwarming (hoewel...), alarmlichten en sirene. Het moest worden: een allround handschoen die geschikt is voor kunstgras èn echt gras, voor droog èn nat weer. En veel beginnershandschoenen hebben met name bij nat weer geen goed grip. Gelukkig zijn er toch enkele handschoenen die aan die eisen voldoen.

Dan het volgende punt. Een nieuw modeverschijnsel is Fingersave. Dit systeem voorkomt dat je vingers achterover klappen bij een hard schot. Dit fenomeen is ook te bewonderen bij juniorhandschoenen. Ik wist me er niet zo goed raad mee. Andere ouders zweren er bij: er zal maar eens iemand met zijn lompe noppen op die handen gaan staan. Maar: daarvoor was Fingersave niet bedoeld... Daar hebben we dan weer een verstevigde achterkant voor.

Net toen ik me af begon te vragen hoe ik mijn ¨keepersloopbaan¨ ooit heb overleefd zonder Fingersave, negative cut of Orthotec, leerde een kijkje op internet mij dat Fingersave bij pupillen vaak wordt afgeraden. Toen werd me duidelijk: de kans dat een pupillenkeeper te maken krijgt met een schot van 140 kilometer per uur is vrijwel nihil. En mocht dat wel zo zijn dan zal de pupillenkeeper wijselijk zorgen dat die daar heel ver uit de buurt blijft. En geef hem of haar eens ongelijk. Dus: exit Fingersave en Orthodinges.

Iets anders wat ik ook leerde: er zijn enkele grote merken die keepershandschoenen maken, zoals onder andere: Reusch, Uhlsport en Adidas. Deze merken worden veel verkocht, omdat bekende keepers deze merken ook vaak dragen. En laten we eerlijk zijn: het was ook het eerste waarnaar ik ging kijken. Deze merken stoppen ontzettend veel geld in productontwikkeling, sponsoring, reclame en marketing. En dat geld moet terugverdiend worden. De prijs-kwaliteitverhouding bij kleinere en meer onbekende merken is vaak wat beter, omdat zij een groot deel van die kosten niet maken. Het blijft wel een hele persoonlijke keuze: wat voor de een wel fijn keept, keept voor de ander niet fijn.

Inmiddels hebben we een keuze gemaakt en waarschijnlijk gaan we binnenkort tot aanschaf over. Mogelijk meld ik me dan nog met ervaringen in het gebruik er van.

Robert Enke

noreply@blogger.com (Guus) — Sat, 10 Nov 2012 15:29:00 +0000

Vandaag is het drie jaar geleden dat Robert Enke door zelfmoord om het leven kwam. Ik wil dan ook bij zijn dood stil staan.

Die dag van drie jaar geleden zal ik niet zo snel vergeten. Voor mij was het een hele gewone dag. Ik was die dag vanuit mijn werk naar huis gefietst en was daardoor pas aan het begin van de avond thuis. Na het avondeten wilde ik mijn dagelijkse ronde over het internetforum van Hannover 96 maken. Tot mijn teleurstelling kon ik de website niet bereiken. Ook na meerdere pogingen niet. Op de website van het Duitse voetbalblad Kicker las ik dat Robert Enke dood was. Aanvankelijk kon ik het niet geloven. Zijn dood oversteeg die van de Duitse voetbalgrenzen. Ik werd er zelfs door een collega op aangesproken die wist dat ik fan ben van Hannover 96. Ik kon helaas niet naar Hannover om mijn medeleven te betuigen, maar heb wel de herdenkingsbijeenkomst in het stadion op televisie gezien. Het heeft op mij een diepe indruk gemaakt.

Op zondag 4 november zond de NOS een documentaire uit over Robert Enke. Het was een aangrijpend verhaal over zijn depressie, maar ook over het leven van keepers. Uit de documentaire blijkt dat je als keeper ontzettend kwetsbaar bent. Aan de ene kant geven onmogelijke reddingen een enorme kick. Aan de andere kant: als je fouten maakt dan levert dat denkstof op. Zeer indrukwekkend ook is de bijdrage van Arnold Bruggink aan deze documentaire. Hij is open en niet bang voor zijn eigen emoties, zoals hij dat ook niet was in de eerste momenten na zijn dood.

Op een bepaalde manier voelde ik me verbonden met Robert Enke. Voor mij was hij niet zomaar een speler van Hannover 96. Om te beginnen speelde hij op mijn lievelingspositie en daar leverde hij zeer goede prestaties. Verder gaf zijn vrouw het leven aan hun dochtertje Lara. Lara kwam ter wereld met hartproblemen. Hartproblemen waar wij ons in hadden verdiept, omdat mogelijk één van onze kinderen een hartprobleem zou hebben. Eénmaal heeft hij Lara mee het veld opgenomen na een belangrijke overwinning. Het zijn beelden geweest waar we ons als fans in het forum aan vergaapt hebben. Met de gezondheid van zijn dochter ging het niet goed.

De dag na een zeer ingrijpende ziekenhuisopname van Lara stond Robert weer een belangrijke wedstrijd te keepen voor de Duitse beker. Hij stopte twee strafschoppen tegen aartsrivaal Energie Cottbus. Zelf had hij de wedstrijd niet willen spelen, maar zijn vrouw had hem aangespoord het toch te doen. En hij keepte een wereldpot. En ook toen stond Robert na korte tijd toch weer tussen de palen. Dat is wat Robert zo bijzonder maakte. Net toen het beter leek te gaan stierf ze in september 2006 tijdens een routine-operatie.

Enkele jaren er na, in 2009, adopteerde hij een dochtertje, Leila. Dat sprak mij als (collega)adoptieouder erg aan. En verder was Robert ook erg maatschappelijk geëngageerd. Zo maakte hij zich sterk voor het leed van straathonden en was hij te zien in filmpjes voor een campagne tegen racisme. Ook bezocht hij vaak ernstig zieke kinderen in het kinderziekenhuis van Hannover. Zulke verzoeken sloeg Robert nooit af. Ook dat maakte Enke een bijzonder mens. Hoe moeilijk het ook was: Teresa Enke besloot in de dagen na Roberts dood opening van zaken te geven. En hoewel ik als buitenstaander niets te maken heb met het privéleven van een profvoetballer ben ik blij dat ze dat gedaan heeft. Zo snappen we een beetje beter hoe Robert tot zijn daad gekomen is.

Wat vrijwel niemand wist, ook de meeste teamgenoten niet, was dat Robert kampte met stevige depressies. Daarmee kampte hij al sinds 2003, de periode dat hij bij Fenerbace keepte. Hiervoor gebruikte hij ook medicijnen. Hij durfde er niet over te praten met mensen van de club, omdat hij bang was voor zijn carrière en ook bang was om zijn geadopteerde dochtertje te verliezen. Na het zien van de documentaire is bij mij het beeld blijven hangen dat Enke zich niet thuis voelde in teams waar spelers hard met elkaar om gaan. Zoals dat bij Ajax gebruikelijk schijnt te zijn. En ook de stap naar het buitenland is voor hem erg moeilijk geweest vermoed ik. En dat is iets dat men niet snapt in de voetballerij, zoals Edwin van der Sar ook in de documentaire aan gaf. Bron foto: wikipedia.

Waar is dat feestje?

noreply@blogger.com (Guus) — Thu, 01 Nov 2012 13:05:00 +0000

Vandaag is een bijzondere dag. Ikzelf ben twaalf en een half jaar in dienst bij mijn huidige werkgever, Wageningen UR. Tegelijkertijd begint mijn vrouw na bijna twaalf jaar in een nieuwe functie bij haar werkgever. Als bruggetje tussen die twee werkgevers werd vorige week ook nog bekend dat een topfunctionaris van mijn werkgever lid van de Raad van Bestuur wordt van de werkgever van mijn vrouw.

Vanmorgen werd ik als erkend snoeper, wat ook als een rode draad door mijn carrière loopt, door mijn collega´s verrast met twee gigantische zakken drop. Van die zakken waar ik nog wel twaalf en een half jaar mee zoet ben, zeg maar. Later kreeg ik daar nog een prachtige bos bloemen bij.

Relativering is daarbij altijd goed, want gisteren hebben we afscheid genomen van een collega die 47 jaar bij Wageningen UR heeft gewerkt. Zo bezien kom ik nog maar net kijken.

Twaalf en een half jaar is een lange tijd. Er is veel gebeurd. Af en toe waren daar turbulente tijden bij.

Terugblik

Ik heb in drie verschillende functies gewerkt. Van mei 2000 tot oktober 2005 als medewerker informatiebemiddeling op een deelbibliotheek. Mijn functie kwam te vervallen, omdat de deelbibliotheek werd opgeheven. Inmiddels bestaan de deelbibliotheken, op één na, niet meer. Als medewerker informatiebemiddeling had ik met veel (verschillende) gebruikers van doen. Van groene student tot eigenwijze hoogleraar. En allemaal moet je ze weer op een andere manier benaderen. Het werk was leuk, omdat je direct ziet voor wie je je werk doet. Je krijgt ook altijd direct feedback. Dit is ook de periode geweest dat een dierbare collega op te jonge leeftijd is overleden.

Van oktober 2005 tot oktober 2010 werkte ik als documentalist. Dit was een hele andere functie. Ik werkte nu veel meer achter de schermen en voor een hele andere doelgroep. Groen Kennisnet werd mijn wereld. Ik moest abstracts, dossierteksten en blogberichten schrijven. Ook trefwoorden toekennen behoorde tot mijn takenpakket. Het was niet altijd een makkelijke periode, maar op persoonlijk vlak heb ik erg veel geleerd, waarvan ik in de rest van mijn carrière veel plezier ga beleven. En ook heb ik er fijne collega´s leren kennen.

De afgelopen twee jaar heb ik gewerkt als medewerker mediaverwerking. Ook weer achter de schermen, maar heel anders dan de functie van documentalist, hoewel er heel veel raakvlakken zijn met mijn oude afdeling. Ik doe nu praktischer werk en werk veel meer in het hart van de bibliotheek: de collectie. En dat is erg leuk. Ik heb een hele fijne groep collega´s om me heen waar ik me vanaf de eerste dag bijzonder bij op mijn gemak heb gevoeld. Als het moet gaan we voor elkaar door het vuur. Het werk past goed bij mijn persoon.

De volgende twaalf en een half jaar

In deze roerige tijden weet je nooit of je ook het vijfentwintigjarig ambtsjubileum vol gaat maken. Zeker niet nu de versoepeling van het ontslagrecht voor ambtenaren voor de deur staat. Bovendien worden op dit moment aan alle kanten bibliotheken wegbezuinigd. Het is ook nog erg ver weg. Ik heb nog altijd het gevoel dat ik een bijdrage kan leveren aan een goede toekomst van mijn werkgever.

Huisman

noreply@blogger.com (Guus) — Mon, 29 Oct 2012 19:00:00 +0000

Kort geleden las ik een stukje op www.huismannen.nl. In dat stukje legt Arjan Salomons uit hoe je je als drukbezette papa staande houdt op school. Graag wil ik daar op reageren vanuit mijn beleving van het vaderschap.

Eerst even vooraf. Ik zou heel goed kunnen horen tot de doelgroep van de website. Ik lees regelmatig de website, ben vriend van ze op facebook en ontvang hun nieuwsbrieven. Toch voel ik me niet altijd aangesproken door deze stichting. Ik heb er het beeld bij van een huisman die met een swiffer door het huis rent en met de Dasty door het huis springt. Dat beeld wordt versterkt door de schoonmaak- en opvoedingstips die er gegeven worden. Dat is niet zoals ik het ervaar.

Goed. Ik strijk de was, neem wel eens een stofzuiger ter hand, vrij naar het motto:¨I want to break free¨, ik sta op mijn kop in de wc-pot en maak de douche en de keuken schoon. Maar ik ben ook degene die de fietsen repareert als ze kapot gaan, die de zorg om de auto´s coördineert, kleine technische problemen in huis oplost of de computerkast openschroeft.

Arjan constateert een probleem dat ik herken. Hij voelt zich minder op zijn gemak bij alle ophaalmoeders die je tegen komt op school of bij één van de clubjes. Je voelt je toch een vreemde eend in de bijt. De eerste keer dat ik daar mee te maken kreeg was bij het peuterzwemmen met mijn oudste dochter. Ik voelde me erg opgelaten als enige man in de groep. Ook zag ik wel eens met enige afgunst moeders gaan koffie drinken zodra kinderen op de peuterspeelzaal of school zaten. In de loop der jaren heb ik daar een weg in kunnen vinden, maar wel een andere weg dan Arjan. Hij heeft een ingenieus systeem ontwikkeld om via de kinderen te achterhalen wie de bijbehorende (oppas) mama is.

Volgens mij is dat helemaal niet nodig. Het gaat namelijk helemaal van zelf. Als je kind een speelafspraakje heeft dan zul je vanzelf contact moeten leggen met andere ouders. Als je kind een vast vriendje of vriendinnetje heeft dan verdiept dat contact zich vanzelf. Vaak moet er ook iets geregeld worden: verjaardagsfeestje, meerijden voor het voetbal of afzwemmen en dan heb je vanzelf contact met andere (ophaal)moeders.

Het begint vaak met een zakelijke vraag en leer je vanzelf andere ouders persoonlijk beter kennen. En ja: dat heeft vaak zijn tijd nodig, afhankelijk van hoe makkelijk jij zelf contact maakt.

Sinds een jaar ben ik ook verantwoordelijk voor de nieuwsbrief van de school van mijn kinderen. Dat staat ook garant voor veel contacten. Zo heb ik veel contacten met schoolleiding, leerkrachten en andere ouders. Het is echt een aanrader: je leert ontzettend veel mensen kennen en doet er leuke contacten door op. Misschien ligt de nieuwsbrief je niet of lijkt het je niets. Dan zijn er nog legio andere taken op school waardoor je makkelijk in contact kunt komen met andere ouders. Daar zit vast wel iets bij wat je wel ligt.

De Keeper

noreply@blogger.com (Guus) — Wed, 24 Oct 2012 18:32:00 +0000

Sinds mijn zevende levensjaar ben ik een hartstochtelijk voetballiefhebber. Ik heb maar één jaar bij een club gevoetbald, maar ik was dagelijks op het schoolplein aan het voetballen of thuis op een trapveldje te vinden. Ik bewaar er goede herinneringen aan.

Op het schoolplein keepte ik nooit. We voetbalden op stenen en daar kon ik niet keepen, omdat ik daar niet kon duiken. Bovendien voetbalden we met een kleine tennisbal. Maar thuis op het trapveldje, daar was ik de held. Op dat veldje kon ik duiken en zo ranselde ik menig bal uit het doel. Ik zou mij zelf willen omschrijven als een keeper van de oude stempel. Voetballen kon ik niet zo goed, maar mijn reflexen waren goed. Een echte lijnkeeper dus.

Hoe het allemaal begon

Hoe het allemaal begonnen is weet ik niet meer precies. Op het trapveldje waren lang niet altijd vriendjes voorhanden om mee te voetballen. Als er dan wel eentje was dan restte er eigenlijk maar één ding: op doel schieten. Al vrij snel vond ik het leuk om dan te keepen. Je krijgt lekker veel ballen waar je goed op moet reageren.Dit spelletje leende zich ook prima voor een gezelschap van twee of drie vriendjes.Bijna nooit ontstond er het probleem dat een ander wilde keepen. Tot die ene keer dat ik Johan ontmoette. Zijn oma woonde in de nabijgelegen bejaardenwoningen en mijn schrik was groot toen hij zei dat hij wilde keepen. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Maar we kwamen er uit: we keepten om beurten.

Bij mijn dorpsgenootjes bleef mijn keeperstalent niet onopgemerkt. De eerste jaren in het dorp was ik nog een buitenbeentje, maar toen ze in de gaten kregen dat ik goed kon keepen werd ik zelfs thuis op gehaald om mee te voetballen. Trots was ik! Mijn moeder breide een trui voor me. Ik droeg een tigmaal verstelde trainingsbroek en ik kreeg tweedehands voetbalschoenen. Met afgedankte handschoenen van mijn tantes was mijn uitrusting helemaal compleet. Toen ik dertien was verhuisden we en zo'n mooi trapveldje hadden we niet meer in mijn nieuwe woonplaats.

Wat is er zo mooi aan keepen?

Het is moeilijk te beschrijven wat ik zo mooi vind aan keepen. De keeper is voor mij een held. Een held omdat hij zich altijd kan onderscheiden door het stoppen van ballen. Als keeper ben je de laatste strohalm van je team. Vaak word gezegd dat je het als keeper zwaar hebt, omdat jij altijd de schuld krijgt van tegendoelpunten. Zo zie ik het niet en zo heb ik het ook nooit ervaren, alhoewel ieder tegendoelpunt aanvoelt als een persoonlijke nederlaag.

Maar bij penalties ligt het anders. Dan ben je als keeper bij voorbaat kansloos. Als je de bal niet stopt dan kon jij er niets aan doen, maar als je hem wel stopt ben je de held.

De reddingen met zweefduiken en pijlsnelle reflexen zijn het mooist om naar te kijken. Ook een keeper die een één tegen één duel van een aanvaller wint is prachtig om naar te kijken: dat is voor mij hetzelfde als een spannende thriller. In de loop der jaren heb ik geleerd dat misschien wel de beste keepers die keepers zijn die bijna geen spectaculaire acties nodig hebben. Dat zijn de keepers die goed vooruit kijken en denken, allert mee voetballen als een bal achter de verdediging valt en door goede coaching zorgt dat zijn verdediging goed staat.

Wie zijn je voorbeelden?

Een favoriete keeper van mij toen ik nog klein was was Manuel Bento. Hij was de keeper van het nationale elftal van Portugal tussen 1976 en 1988. Hij was relatief klein: 1 meter 74 en is slechts 59 jaar geworden. Hij is vooral bekend geworden door zijn reddingen en reflexen. Persoonlijk heb ik vooral zijn optreden tijdens het EK van 1984 in herinnering. Twintig jaar lang was hij keeper van Benfica. Hij was klein van stuk, maar kon hoog springen. Voor mij is hij daarom altijd het bewijs dat ook keepers die klein van stuk zijn een goede keeper kunnen zijn.

Een andere favoriet van mij is Rinat Dassajev. Dassajev was in de jaren tachtig de keeper van het nationale elftal van de Sovjet Unie. Hij speelde bij Spartak Moskou. Als bijnamen had hij ¨het ijzeren gordijn¨ en ¨de kat¨. Ook hij beschikte over fenomenale reflexen. In Nederland is hij vooral bekend, omdat hij die arme kansloze keeper was tegen de prachtige volley van Marco van Basten in de finale van het EK van 1988. In de eerste wedstrijd tegen Nederland was hij degene geweest die veel doelpogingen van met name Ronald Koeman had weten te keren.

Een andere keeper die vooral vermakelijk was om naar te kijken was Rene Higuitta, de doelman van het nationale elftal van Colombia. Legendarisch is zijn redding in de vriendschappelijke wedstrijd van Colombia tegen Engeland in 1995. Een bal dreigde over hem heen te gaan. Hij deed een stap naar voren, maakte een handstand en trapte de bal met zijn hakken over zijn hoofd uit het doel. Deze techniek kwam bekend te staan als ¨de schorpioen¨.

Keepers van de huidige generatie die ik goed vind zijn Ron-Robert Zieler van Hannover 96 en René Adler van HSV.

Dochter

Hier thuis ben ik de enige voetballiefhebber. Tot mijn oudste dochter kwam. Zij ontpopte zich tot een rasechte voetballiefhebster. Ik kon mijn geluk niet op: eindelijk een soulmate. Maar dat was nog niet alles. Geheel uit zich zelf gaf ze bijna anderhalf jaar geleden aan dat ze graag wilde keepen. Ze ging op keepertraining. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik haar als bijtertje op het middenveld sterker vind, maar ze is consequent en dat maakt het voor mij gemakkelijker om haar wensen onder de aandacht van de trainers te brengen.

Sinds dit seizoen keept ze ook in haar elftal. Ze heeft het niet gemakkelijk gehad.De eerste wedstrijden was ze als oudste van haar team commander-in-Chief onder de lat. Ze ranselde alles weg, zelfs met de benen als het moest. Ze gaf haar teamgenoten aanwijzingen en blaakte van zelfvertrouwen. Toen volgde een wedstrijd met daarin een aantal ongelukkige momenten: er gingen een paar ballen door de benen. Teamgenootjes scholden haar uit en hoewel dat probleem na een goed gesprek met de trainer en de rest van het team de wereld uit is, is ze helaas (nog) niet de oude geworden. Diep in mij hoop ik dat we dat keepertje van die eerste wedstrijden weer terug gaan zien.

Maar wat ik echt knap aan haar vind is dat ze de moed niet heeft opgegeven. Ze is niet gestopt met keepen, maar ging gewoon door en ze is zich aan het terugvechten. Dat vind ik erg knap voor een kleine meid van tien. En ik ben de trotse vader.

FC Twente-Hannover 96

noreply@blogger.com (Guus) — Sun, 23 Sep 2012 05:20:00 +0000

Donderdag was een bijzondere dag. Hannover 96 moest in het kader van de Europa League tegen FC Twente voetballen. Voor mij als Nederlander natuurlijk een bijzondere happening. Het was ook een bijzondere wedstrijd, omdat de twee clubs een bijzondere verhouding met elkaar hebben. Ze liggen allebei in of bij Nedersaksen. Op internationaal niveau buurclubs, zogezegd.
De supporters van Hannover waren vooraf niet blij met de loting van FC TWente. Twente werd ingeschat als een zeer sterk team. Dit werd nog bevestigd door de goede compititieresultaten van de laatste weken en de daaruit resulterende eerste plaats op de ranglijst. Ook Hannover 96 heeft de afgelopen weken een goede start gemaakt in de Bundesliga. Zij staan momenteel op de tweede plek.

Opstelling

Hannover 96 startte met een paar opvallende wijzigingen. Centrale verdediger Karim Haggui werd op de bank gelaten. In zijn plaats speelde Felipe aan de zijde van Mario Eggimann. De laatste weken zo succesvolle Artur Sobiech moest ook op de bank plaats nemen. In zijn plaats speelde de Noor Mohammed Abdelloue.

De eerste dertig minuten

FC Twente begon furieus aan de wedstrijd en al na zeven minuten lag de eerste bal achter doelman Ron-Robert Zieler. In deze fase overklaste Twente Hannover duidelijk. Twente gebruikte een tactische truc om Hannove onder druk te zetten. Ze overlaadden de linker vleugel van Hannover, die verdedigend gezien als de zwakste was beoordeeld. Dat overladen kan op verschillende manieren. Twente koos er voor om linksbuiten Chadli aan de rechterkant op te laten duiken. Rechter vleugelverdediger Cherundolo stond daardoor werke- en machteloos aan de verkeerde kant van het veld toe te kijken hoe zijn collega's aan de linker kant tegen een overtal aan Twente aanvallers op moesten boksen.
Nog tijdens de eerste helft besloot Mirko Slomka tot een ongebruikelijke maatregel. Hij haalde in de dertigste minuut verdedigende middenvelder en bikkelaar Sergio Da Silva Pinto er uit. Adrian Nikci kwam er in, rechts op het middenveld. Lars Stindl verhuisde naar het defensieve middenveld. Vanaf dat moment zat de verdediging wat stabieler in elkaar. Door deze maatregel kon Hannover op de rechter vleugel beter druk zetten, doordat Adrian Nikci meer snelheid in het spel bracht.

De verdediging van Twente

Hannover wist echter geen kansen te creëeren. De verdediging van Twente was zeer goed georganiseerd. Hannover kon haar countersterkte niet benutten. FC Twente zorgde er steeds voor dat de verdedigende middenvelders niet te ver naar voren kwamen en bovendien stond rechter vleugelverdediger Rosales praktisch in het centrum. Hierdoor waren de ruimtes heel klein en kon Hannover het overladen van vleugels niet goed uitvoeren. Een ander gevolg van het verschuiven van Rosales was dat Braafheid spits Jan Schlaudraff tot ver op het veld kon achtervolgen. Schlaudraff liet zich, zeker in de tweede helft heel ver terugzakken, waardoor hij normaal gesproken vaak aan de aandacht van verdedigers ontsnapt. Toen Braafheid er uit gehaald werd leidde dit ook tot een aantal gevaarlijke situaties. De collega's van Braafheid losten dit overigens op door Schlaudraff geblesseerd te trappen.

Hannover wordt sterker

Na rust kwam Artur Sobiech in de plaats van Abdelloue. In de 54e minuut kreeg Hannover de 2-0 achter de kiezen doordat Jan Schlaudraff op ongelukkige wijze de bal van richting veranderde bij een redelijk gevaarloze vrije trap. Zieler was kansloos.
Vanaf dat moment trok Hannover 96 het initiatief steeds meer naar zich toe en werd FC Twente nauwelijks nog gevaarlijk. Hannover deed dit door steeds beter gebruik te maken van de vrije ruimte achter de vleugelverdedigers van Twente. Dit gebeurde met name door aanvallen over de linkerkant van Hannover.Linker vleugelverdiger Konstantin Rausch kreeg steeds meer ruimte voor acties aan de linkerkant.

In de 67e minuut had Rausch de kans om na een afgeketste vrije trap uit te halen voor een flink schot van afstand. Het schot smoorde echter in het woud van benen van Twentespelers. De bal sprong echter voor de voeten van Sobiech die hem perfect stil legde uithaalde en in de andere hoek schoot dan die waarin Michailov al lag. Deze had daardoor geen enkele kans.

Kort daarna trok Hannover de stand in de 72e minuut gelijk. Het eigen doelpunt van Wisgerhof leek een onfortuinlijke actie, maar was het dat in feite niet. De ruimte achter de vleugelverdedigers werd nu goed benut doordat Rausch met een goede dieptepass van Stindl was weg gestuurd. Hij wilde voorgeven op de klaarstaande Sobiech. Wisgerhof raakte de bal aan die vervolgens achter Michailov verdween.

Hannover had daarna zelfs nog wat kansen op de 2-3, maar doordat Schlaudraff in de slotfase geblesseerd raakte, stokte het aanvalsspel van Hannover. Ook Twente kreeg nog wat kansen op de 3-2, maar de 2-2 bleef staan.

Verder lezen:

Afbeelding van FaceMePLS (via Flickr)

Mijn liefde voor Linux

noreply@blogger.com (Guus) — Tue, 05 Jun 2012 20:10:00 +0000

Sinds 1998 gebruik ik, met onderbrekingen, Linux. Ik ben op aanraden van mijn zwager begonnen met Linux. Ik begon met Debian. Nadat ik het geïnstalleerd had, zat ik te kijken met een computersysteem waar ik heg noch steg kende. Het voelde alsof ik in een land beland was waar ik de weg en de taal niet kende. Ik leerde wel een aantal basiscommando's, maar voelde me desondanks erg hulpeloos. Korte tijd later kon ik makkelijk aan installatiecd's van Suse Linux komen. Dat beviel me al beter. Ik kon het makkelijk installeren en een eenvoudig werkend systeem aan de praat krijgen. Ik had zelfs een tijdje een dualbootsysteem met Windows. Mijn vrouw zag het gepruts via een commandline niet zitten dus ik wilde haar de keus laten. Het systeem verdween weer toen ik een nieuwe computer op bouwde en Windows 2000 installeerde.Er ging iets gruwelijk fout met het dualbootsysteem en ik besloot mijn vrouw niet verder te vermoeien met mijn experimenten en Linux aan de wilgen te hangen.

In 2003 kreeg ik de beschikking over een tweede computer met netwerkkaart. ADSL had inmiddels zijn intrede gedaan bij ons thuis. Ik installeerde na lang en rijp beraad Suse Linux, vanwege de grafische schil. Ik raakte echter snel gefrustreerd over de beperkingen die ik had met Suse. Ik kon het systeem niet inrichten zoals ik het zelf wilde. Al snel besloot ik mijn geluk te beproefen met Debian. Dat beviel mij een stuk beter, ik kon er nu ook een grafische schil omheen installeren en met het Debian Anwenderhandbuch van Frank Ronneberg kon ik heel veel problemen waar ik tegenaan liep oplossen. De computer fungeerde ook als print/fileserver. Een derde computer richte ik in met een kale versie van Debian waarop ik een lokale webserver installeerde, zodat ik ook daar mee kon experimenteren. Avond aan avond bracht ik zo door op onze zolderkamer. Ondertussen was mijn vrouw enthousiast geraakt over Linux met een grafische schil er om heen. Ook zag ze de noodzaak in om een Linuxdistributie te draaien.

In 2005 of 2006 ontmantelden we alles. Door de komst van een tweede kind had ik geen tijd meer om met computers te stoeien. De computer verhuisde naar beneden. We kochten een kant-en klare computer van Acer. Er stond Windows XP op voorgeïnstalleerd. Hierop durfde ik de eerste tijd geen wijzigingen aan te brengen. Een experiment om Ubuntu als tweede systeem te installeren resulteerde in een computer die niet meer op wilde starten. Met veel moeite heb ik het systeem weer aan de praat weten te krijgen.

In 2010 ging die computer kapot en kochten we een nieuwe. Nu besloot ik om direct een aparte Linuxpartitie aan te maken. Opnieuw onderzocht ik de mogelijkheden van een gebruikersvriendelijke gebruikersschil. De keuze viel nogmaals op Ubuntu. Nu ging de installatie wel goed en naar volle tevredenheid gebruikte ik meer dan een jaar Ubuntu. Totdat ik de melding kreeg dat er een nieuwe versie uit was. Ik wilde graag upgraden. Dat resulteerde in een onopstartbare computer. Gelukkig kon ik vlot de computer weer in originele staat herstellen, zonder verlies van data. Ik zette de oude versie (10.10) terug. Tot het moment aan brak dat deze versie niet meer ondersteund werd. Ik wilde upgraden naar Ubuntu 11.04, maar werd met dezelfde problemen geconfronteerd. Onopstartbare computer met slechts de melding:"vga mode not supported". Ik had geen trek meer in ellenlange nachtelijke sessies, heb nog geprobeerd om drivers te installeren, maar kreeg het probleem van de niet ondersteunde grafische kaart niet opgelost.

Ik besloot weer terug te grijpen op Debian. Ik moest wel wennen dat allerlei commerciële programma's (Ik blijf zweren bij Firefox in plaats van Iceweasel, flashplayer heb ik ook nodig.) niet door Debian worden ondersteund. Gelukkig is het mogelijk om Debian makkelijk zelf in te stellen, zodat het mogelijk is om die programma's toch te installeren. Nu dat gelukt is ben ik weer helemaal blij met het dualbootsysteem op één harde schijf. Wat mij betreft heeft Linux zich door de jaren heen goed ontwikkeld tot een gebruikersvriendelijk besturingssysteem.

Ervaringen met de Novox C20, deel 2

noreply@blogger.com (Guus) — Thu, 31 May 2012 13:19:00 +0000

In december schreef ik een blogpost over onze ervaringen met de Novox C20. We gaan richting zomer en we rijden inmiddels al weer een aantal maanden op de Novox. Daarom is het interessant om er nog even een keer op terug te komen. Ik eindigde mijn vorige blogpost met de vraag of het Chinese kwaliteit is of pech. Mijn vrouw begint toch voorzichtig terug komen op haar mening. Wat is er in de tussentijd kapot gegaan? We rijden inmiddels al weer een tijdje rond met een niet werkende kilometerteller. Een poging om de kabel te vervangen is mislukt: ik kon de kabel omwisselen, maar de kilometerteller blijft dienst weigeren. Bij pogingen om het zaakje te inspecteren vlogen de sierstrips er af. Die hebben we maar weer heel gauw vast gelijmd. Verder is de schokdemper rechtsachter lek. Over niet al te lange tijd zal de scooter weg moeten voor een servicebeurt. Het zijn geen grote mankementen.

Het gebruik

De Novox rijdt heerlijk. We gebruiken hem veel binnen onze woonplaats. Ik ben er ook mee naar mijn werk in Wageningen gereden. Dit is 27 kilometer en daar doe ik een uur en vijf minuten over. Toen de echte kou in viel ben ik daar mee gestopt. Helaas mag ik mijn scooter niet op het werk opladen. In de fietsenkelder zitten wel stopcontacten, maar deze mogen niet gebruikt worden. Over het plaatsen van oplaadpalen loopt nog een discussie. Mijn vrouw is de scooter nog wel blijven gebruiken voor haar ritjes naar het werk. Dit is circa 10 kilometer. Wel merkten we in de periode van strenge vorst dat de prestaties van de accu achter bleven. We moesten steeds sneller laden en dit deden wij toen dagelijks. Binnen in de keuken, wat met de kou sowieso beter is voor de prestaties van de accu. Ik weet niet zeker of ik het dan had gehaald heen en terug naar mijn werk. Nu het weer warmer wordt valt op dat de scooter pittiger door rijdt en dat de accu minder vaak opgeladen hoeft te worden.

Kleding

Voor wat betreft de kleding hebben we ook nog wat investeringen gedaan. Zo kochten we handschoenen van Vaudé, die heel goed bruikbaar zijn op de scooter. Zeker in combinatie met wollen binnenhandschoenen zijn deze lekker warm. Helaas krijg je toch vroeg of laat last van koude vingers. Voor de winter ga ik nog een setje moffen aanschaffen om over de handvaten te doen, zodat het minder koud is aan de handen.

Reiskosten

Ook wij zien ons geconfronteerd met de belaste reiskosten. De oplopende reiskosten (lees: brandstofkosten) begonnen voor ons al een steeds groter probleem te vormen en dat probleem wordt vanaf 2013alleen nog maar groter. Eén van de eenvoudigste en goedkoopste mogelijkheden is het opvoeren van de scooter van 25 km/u naar 45 km/u. Ik heb mij inmiddels geïnformeerd over de procedure. Dit betekent dat er een andere controller ingebouwd moet worden. Vervolgens moet de scooter naar de RDW testbaan in Lelystad om daar officieel gekeurd te worden. Zodra ik de papieren thuis heb ontvangen kan ik dan een gele kentekenplaat laten maken. Dit zal mij in staat stellen om een groot deel van het jaar met de scooter naar het werk te gaan. Ik kan dan ook de kinderen nog naar school brengen.

Conclusie

Conclusie is dat de scooter ons veel flexibeler maakt. Als mijn vrouw een keer de auto nodig heeft kan ik de scooter pakken of omgekeerd en dat stelt ons niet meer voor grote logistieke problemen. Voor korte ritjes binnen de woonplaats is het een prima vervoermiddel. De scooter heeft een waanzinnig goede actieradius.