Bieploch

Hoe zou een dag van mijn Nieuwe Werken er uit zien?

noreply@blogger.com (Guus) — Thu, 05 Jan 2012 19:25:00 +0000

Het Nieuwe Werken (HNW). Er is al veel over gezegd en geschreven. Ook binnen mijn organisatie is men er mee bezig en ook binnen de bibliotheek wordt er heel voorzichtig over nagedacht. Ik heb er veel over gelezen. Prachtige dingen ben ik tegen gekomen. Over werken vanuit je tas, flexplekken, pomodoro's, remember the milk, etcetera. Ik vind het erg interessant allemaal, maar de meeste artikelen zijn geschreven door mensen die veel belangrijker zijn dan ik. Mensen die een breder takenpakket hebben: veel afspraken en vergaderingen hebben en meer reizen dan ik.

Regelmatig vraag ik me af of het ook wat voor mij als gewone medewerker zou kunnen zijn. Los van de vraag of mijn baas of organisatie het zou willen. Graag zou ik in dit artikel HNW heel concreet willen vertalen naar mijn eigen werksituatie. Bij mijn zoektocht naar leesvoer over HNW stuite ik op een blogpost van Roemer Visser van Microsoft. Hij beschreef een werkdag met HNW. Ik heb het proberen te vertalen naar mijn situatie en ik kwam tot een paar verrassende eerste conclusies.

Mijn werkzaamheden

In mijn ogen ziet HNW er voor iedereen heel anders uit. Het hangt af van jouw persoonlijkheid en van je functie. Iemand met veel verschillende werkzaamheden, veel afspraken en veel vergaderingen zal ook veel verschillende werkplekken hebben. Een collega die in de frontoffice baliediensten draait, heeft niets aan HNW.

Mijn werkzaamheden zijn voor wat betreft HNW niet spectaculair. Ik koppel pdfbestanden aan titelbeschrijvingen in onze database. Beheer het e-depot, samen met een aantal andere collega's
Binnen de bibliotheek heb ik een volledige backofficefunctie waardoor ik in hoge mate in staat ben om tijd en plaatsonafhankelijk te werken. Alhoewel ik mij er van bewust ben dat HNW meer is dan thuiswerken, zal voor mij persoonlijk HNW vooral neerkomen op thuiswerken: ik heb nauwelijks externe afspraken of vergadermomenten.

Wat heb ik nodig:

software: toegang tot gmail, tot mijn werkmail.
een internetbrowser, omdat al onze applicaties worden ontworpen voor Internet Explorer is het fijn als die er in ieder geval bij zit, alhoewel ik in de praktijk ook veel gebruik maak van Firefox en Chrome. Het enige speciale programma wat ik nodig heb is Adobe Acrobat Professional. Dat is voor mij heel belangrijk om tijdschriftartikelen te kunnen knippen, kleiner te maken o.i.d. Weliswaar krijg ik vaak papieren versies van tijdschriften die gelinkt moeten worden in mijn fysieke inbakje, maar ik heb ze niet persé nodig.
Toegang tot mijn tijdschrijfprogramma. Op dit moment kan dat helaas niet via het web. Met een laptop kan dit probleem worden ondervangen.
Toegang tot onze medewerkerbutton is ook handig, ook dit kan op het moment niet via het web. Ook dit probleem kan met een laptop worden ondervangen.
een computer. Mijn werk kan ik ook heel goed doen met de computer thuis, maar een laptop is beter. Deze kun je overal mee naar toe nemen en je hebt altijd de juiste software bij de hand. De hard- en software kan makkelijk worden beheerd door onze eigen ICT-afdeling.
een eenvoudige mobiele telefoon. Het is belangrijk dat ik kan overleggen over mijn werkzaamheden. Ik moet af kunnen stemmen over de prioritering van mijn werk, hoe we bepaalde problemen oplossen, hoe we werk verdelen. Op die dagen kan ik mijn vaste toestel doorschakelen naar mijn mobiel, zodat ik ook daadwerkelijk bereikbaar ben;
eventueel: documentmap om tijdschriften in mee te kunnen nemen.
een goede werkplek. Op mijn werk is dat helemaal geregeld. Thuis moet ik misschien nog eens kritisch kijken naar de inrichting van de werkplek daar.

Ik heb wel wat ervaring opgedaan met het thuiswerken. Ik heb geleerd dat het van groot belang is dat je dat daar op een rustige plek kunt doen en niet gestoord wordt door andere gezinsleden en dat je goed in plant op welke momenten je uren wilt maken.

Het Oude werken

Hoe werk ik op dit moment? Ik werk 24 uur per week. Op maandag 4 uur, op dinsdag 8 uur, op donderdag 4 uur en op vrijdag 8 uur. Op maandag en donderdag breng ik de kinderen naar school en ben ik om 9.15 uur op het werk en werk vervolgens door tot 13.30 uur, rijd dan naar huis en haal om 15.30 uur de kinderen van school.

Het nieuwe werken

Ik begin voorzichtig. Ik was benieuwd hoe het er in de praktijk uit zou zien als ik op maandag en donderdag thuis zou gaan werken in plaats van op het werk. Ik heb twee willekeurige dagen uit mijn agenda gepikt: één normale werkdag en een werkdag waarop ik ook nog een andere afspraak heb.

Op die dagen breng ik de kinderen naar school en kan vervolgens om 9.00 uur aan de slag tot 15.00 uur. Ik kan dan dus 6 uur maken: iets wat met heen en weer reizen absoluut onmogelijk is. Als het nodig zou zijn kan ik zelfs tussen 19.00 uur en 21.00 uur twee uur extra maken om aan een achturige werkdag te komen.

Een ander voorbeeld. Binnenkort heb ik op een donderdag van 9.00 uur tot 11.00 uur een privé-afspraak. In de huidige situatie neem ik dan vrij. In het nieuwe werken zou dit er als volgt uit zien: Ik start met werken om 12.00 uur, omdat ik mij nog moet verplaatsen van mijn afspraak naar thuis. Vervolgens kan ik doorwerken tot 15.00 uur. Tussen 21.00 uur en 22.00 uur ben ik in staat om nog een uur te werken om zo mijn vier uren vol te krijgen.

Wat levert het op?

Het levert op dat ik twee dagen niet in de file sta, die er onvermijdelijk is, vooral in de avonduren. Het scheelt mij twee dagen brandstofkosten en op jaarbasis levert mij persoonlijk dat heel veel geld op: ook omdat ik daardoor minder onderhoudskosten aan mijn auto heb. Op de dagen dat ik vier uur werk, nemen de autoritten relatief veel tijd in beslag.

Ik kan in ieder geval veel efficiënter met mijn uren omspringen. Dit geldt in het bijzonder voor de dagen dat ik vier uur werk.

In het tweede voorbeeld levert het op dat ik die dag toch gewoon vier uur kan werken. Nu neem ik daarvoor vrij, maar het werk blijft toch liggen. De rest van de dag hang ik dan thuis rond.

Cultuur

Alhoewel er binnen onze organisatie nagedacht wordt over HNW heeft HNW ook te maken met cultuur. Thuiswerken, en in de slipstream daarvan HNW, was op mijn oude afdeling redelijk gewoon. Weliswaar maakte de ene collega daar in de praktijk meer gebruik van dan de andere. In het bijzonder collega’s die ver van Wageningen wonen, maken daar graag gebruik van. Op de meer productiegerichte afdelingen in onze organisatie is thuiswerken “not done”. HNW stuit daar ook op de meeste weerstand.

Verder wordt het belangrijk om op output aan te sturen. Dus: aantallen aanleveren op met elkaar afgesproken tijdstippen kan in mijn werk heel prima.

Ik heb gelezen dat je er vooral geen project van moet maken. Misschien is het dan verstandiger om ruimte te geven aan mensen die daar wel oren naar hebben en ze te faciliteren.

Muziek oefenen met jezelf

noreply@blogger.com (Guus) — Wed, 21 Dec 2011 20:19:00 +0000

Sinds dit jaar heb ik geen dwarsfluitles meer dus ik zal mijn boontjes zelf moeten doppen. Nu moest ik dat voor een belangrijk deel toch al zelf: ik moest natuurlijk mijn eigen muziek instuderen. In dit artikel wil ik graag beschrijven hoe ik dat doe.

Laat ik voorop stellen dat het verschil op zichzelf niet zo groot is. Je hebt iedere week of om de week een les of een repetitie en dan wordt je geacht je huiswerk te hebben gedaan. Het grootste verschil zit hem er in dat in de privéles je docent exact opgeeft wat je huiswerk voor de volgende les is. De dirigent bij de harmonie doet dat niet. Wel wordt je geacht te oefenen. Omdat de hoeveelheid stukken groot is en de stukken lang zijn moet je wel een keuze maken.

Wat studeer ik?

Ik kies er voor om de passages waar ik moeite mee heb goed te oefenen. Zo had ik in het begin moeite met een passage vol mollen. Die studeer ik in een rustig tempo in en in de loop der tijd voer ik het tempo op. Een passage met hoge noten? Ook die studeer ik in een rustig tempo in en voer dan het tempo langzaam op.

Dan zijn er ook nog passages waar de dirigent iets bijzonders mee wil. Momenteel zijn we bezig met een stuk waarin een f''' zit. Deze noot is voor mij een beetje lastig aan te zetten. Ik heb de slechte gewoonte om deze hard aan te zetten. Deze noot moet echter zacht zijn. Daar oefen ik speciaal op. In dit geval doe ik daar ook nog toonvormingsoefeningen bovenop.

Tenslotte zijn er dan ook nog passages waar ik zelf goed voor de dag wil komen. Dat is bijvoorbeeld in het geval van een solo.

In het begin is het zo dat ik probeer alle grepen/noten en ritmes goed in te studeren. Naarmate de tijd vordert en de basis is gelegd kun je dan ook gaan letten op een mooie toonvorming, dynamiek en articulatie.

Hoe studeer ik?

Met een volle agenda is het lastig om tijd vrij te maken. De vuistregel is dat ik iedere dag 30 minuten studeer. Ik studeer echter nooit 30 minuten achter elkaar. Ik splits het op in drie keer 10 minuten of twee keer 15 minuten: dat hangt af van hoe vaak ik kans zie om te studeren op een dag. Soms blijft het steken bij twee keer 10 minuten of één keer 15 minuten, het zij zo. Iets is beter dan niets. Ik probeer vaste tijden aan te houden om te studeren: als ik thuis kom na mijn werk, maar voordat ik de kinderen uit school heb gehaald en 's avond rond 19.00 uur/19.30 uur als de kinderen op bed liggen en voordat mijn vrouw zich voor de tv geïnstalleerd heeft. Dan heb ik de rust om te studeren.

Dan zijn er nog de hulpmiddelen. De methode om stukken langzaam in te studeren en dan het tempo op te voeren gebruikte ik twintig jaar geleden ook al. Toen gebruikte ik een “echte” metronoom. Omdat ik geen metronoom meer heb, gebruik ik daarvoor nu de Ipad. Het programma “metronome” helpt mij om passages steeds iets sneller en in het juiste ritme in te studeren.

De stukken van de harmonie krijgen we ook in de vorm van een mp3 aangeleverd. Je kunt ze in de auto in de file afluisteren. Je kunt ze ook gebruiken om het stuk op je eigen instrument mee te spelen. Ook die zet ik op de Ipad. Dat is goed om ook de andere lijnen in het orkest te leren herkennen. Ik speel ze bij voorkeur met de koptelefoon.

Soms zijn stukken echter te snel voor mij. Het stuk Berliner Luft, bijvoorbeeld, wordt een stuk sneller gespeeld op MP3 dan onze dirigent voor ogen heeft. Het tempo is voor mij te hoog gegrepen. En dus was ik op zoek naar een (liefst gratis) applicatie die het tempo wat kan verlagen, zonder de toonhoogte te veranderen (smurfeneffect). Hiervoor vond ik de applicatie Slow Notes. Hiermee kun je in percentages in stellen hoe snel het stuk afgespeeld moet worden. Het programma is bijzonder makkelijk in het gebruik.

Zijn er nog ambities voor de toekomst?

Nu ik een half jaar voor de harmonie speel en een eerste voorzichtige basis heb gelegd ben ik wat verder aan het kijken. Zo probeer ik momenteel stap voor stap marsen in te studeren, die we op repetitie vaak niet oefenen, maar die we wel ad-hoc spelen. Ik heb ze inmiddels in MP-3 formaat gedownload en kan ze gaan overkopiëren op de Ipad. Belangrijk is het niet te veel in één keer in te studeren, want de voorbereidingen op het nieuwjaarsconcert lopen ook nog gewoon door.

Een andere ambitie is het halen van de harmonie- fanfarediploma's. Het ironische is dat hier ook wat solfège bij komt kijken: mijn struikelpunt voor het conservatorium. Maar het geeft een doel. Ikzelf denk dat het mogelijk moet zijn voor mij om de diploma's A tot en met C te halen. En dan zien we wel verder. Hoeveel tijd we er voor nodig hebben? Geen idee. Dit betekent wel dat ik weer lessen moet gaan nemen.

Kortom: genoeg plannen voor de toekomst.

De foto bij dit blogbericht is afkomstig van Rachel Johnson (racheocity) via Flickr.

Eerste ervaringen met de Novox C20

noreply@blogger.com (Guus) — Sat, 10 Dec 2011 18:41:00 +0000

De belangstelling voor en de verkoop van elektrische scooters lijkt op dit moment een vlucht te nemen. Dit wordt nog eens versterkt door een subsidieregeling van de provincie Gelderland voor de aanschaf van dergelijke scooters. Door deze subsidieregeling komt de aanschaf van zo'n scooter dichterbij. Om die reden wil ik graag op mijn weblog aandacht besteden aan de aanschaf van zo'n scooter en de ervaringen die wij er mee op hebben gedaan tot nu toe.

Overwegingen

Enkele maanden geleden kwamen mijn vrouw en ik tot de conclusie dat we graag nog een tweede snelle voertuig wilden hebben. Dit was nodig geworden, omdat onze jongste dochter sinds oktober naar de basisschool gaat. Om kinderopvang overbodig te maken hebben we geschoven met onze werktijden. De ouder die de kinderen weg brengt moet snel op zijn/haar werk kunnen zijn. Hierdoor is het voor ons praktischer als we de beschikking hebben over een tweede auto, motor of ...scooter. Een scooter was voor ons de goedkoopste en meest praktische oplossing. De scooter kunnen zowel mijn vrouw als ik gebruiken om mee naar ons werk te gaan. In de praktijk zal mijn vrouw hem het meest gebruiken om er mee naar haar werk in Nijmegen te rijden. Zelf moet ik naar Wageningen.

Na zoektochten op internet besloten we ons te gaan oriënteren bij Zoevers in Lent. Op internet had ik verhalen gelezen over (brom)fietszaken die de elektrische scooters “er bij” doen. In hun onkunde behandelden ze accu's verkeerd en gaven slechte adviezen. Om die reden wilde ik naar een zaak gespecialiseerd in elektrische scooters, waar ik bovendien nog de keuze had uit meerdere merken.

Ook hadden we besloten om ons te melden met het verhaal dat ik met de scooter naar mijn werk moest kunnen rijden: 28 kilometer enkele reis. En dat onder alle denkbare omstandigheden: ook in de winter bij vorst. Verder blijkt het op dit moment niet mogelijk te zijn om de scooter op mijn werk op te laden. Hiervoor wordt nog wel beleid ontwikkeld. Ik moet dus de retourafstand van ongeveer 60 kilometer op één accu af kunnen leggen. Dan komt er nog maar één scooter in beeld: de Novox C20 met Lithium 5500 W. accu. Ik wilde eigenlijk graag een 45 km/u scooter, zodat ik de afstand sneller kan overbruggen. Tenslotte moet het mogelijk zijn om een kind achterop te vervoeren. Dat laatste is bij geen enkele scooter een probleem overigens. Andere merken dan de Novox vielen af, omdat bij Novox wordt gewerkt met waterdichte stekkerverbindingen: iets wat essentieel is als je hem het hele jaar door wilt gebruiken.

Ervaringen

Inmiddels hebben we de eerste tweehonderd kilometer er bijna op zitten. Ik ben al een keer van mijn werk naar huis gereden met de scooter. Die afstand overbrugde ik in 1 uur en 5 minuten. Een stuk sneller dan wanneer ik met mijn fiets ga. Ik had wel geluk met de pont bij Randwijk: de reistijd kan dus nog wat oplopen .

We gebruiken de scooter voor veel korte ritten binnen onze woonplaats. Zo rijden we naar de voetbalclub of naar de muziekles. Ook is het mogelijk om iets verder te gaan, richting Nijmegen bijvoorbeeld. Het doel is om veel onzuinige korte autokilometers kwijt te raken en zo de auto in te zetten waar hij echt goed in is: lange afstanden.

Alledrie de kinderen zijn er al op mee geweest. Mijn oudste dochter van negen kan zo achter op en die vindt het prachtig. Het kan niet hard genoeg gaan. De jongste dochter van vier zit met een speciaal zitje achter op en die vindt het eveneens prachtig. Zoonlief van zeven moest nog wel even wennen, maar heeft nu ook de smaak te pakken.

Grotere bagage, zoals voetbal- of werktassen vervoeren we op het rekje achterop, met een spin of een netje. Ook onder de zitting is veel opbergruimte. Wij nemen de acculader niet mee tijdens het rijden en hebben daardoor veel ruimte voor een regenpak en twee sloten. En dan nog blijft er ruimte over voor een dun tasje of iets dergelijks.

Wel hebben we wat kleine ergernissen. Zo kregen we na een paar dagen de sleutel niet meer uit het slot. Na veelvuldig uitproberen is het uiteindelijk toch gelukt, maar de sleutel is verbogen. Op dit moment gebruiken we dan maar de tweede sleutel van de scooter.

Ook heb ik al rondgereden met omklappende spiegels. Dat was snel te verhelpen met steeksleuteltje nummer 14.

De buddyseat wil ook niet goed dicht. Die moesten we met een forse klap in het slot laten vallen. Het gevolg laat zich raden: na een paar dagen is het slot verbogen. We zijn nog aan het kijken of het ligt aan de rubbers die om de zadelbak heen zitten om het zadel waterdicht op de zadelbak aan te laten sluiten. Hier thuis woedt nog de discussie of het: a) een kwestie van wennen is (mening van de vrouw) of b) een kwestie van Chinese kwaliteit is (mijn mening). Met een vooruitziende blik is de onderdelenvoorziening voor reserveonderdelen overigens prima geregeld. Bijna de hele scooter kun je weer opnieuw opbouwen. De tijd zal moeten leren wie er gelijk heeft: mijn vrouw of ik.

Stallen en laden

Ook het stallen en laden van de scooter is een punt waarover je vooraf al na moet denken. Wij hebben momenteel geen ruimte in de schuur. Gelukkig kan de scooter wel door de poort van de achtertuin, zodat hij afgesloten achter het huis kan staan. We doen er een hoes over, zodat hij enigszins beschermd is tegen boze weersinvloeden van buitenaf.

Veel mensen vinden het maar niets, maar het opladen doen we bij ons in de keuken. Daartoe rijden we 's avonds laat de scooter onze keuken in. Voordeel is dat het laden bij kamertemperatuur gebeurt en dat zijn de meest ideale omstandigheden. We laden hem echter niet iedere keer bij als we even met de scooter gereden hebben. Dat wordt overigens wel geadviseerd voor de Lithiumversie. Wij laden om de paar dagen bij.

Muziek oefenen met je kind

noreply@blogger.com (Guus) — Mon, 10 Oct 2011 19:19:00 +0000

Sinds twee jaar heeft mijn oudste dochter van negen jaar dwarsfluitles. Ze doet dat met best veel plezier, ook al is ze, zoals ze zelf zegt “gemaakt voor voetbal”. Om goed te leren dwarsfluiten moet ze veel oefenen. Dat is best wel eens moeilijk. Ik merk dat ze periodes heeft dat ze dat graag doet en periodes heeft waarin het allemaal wat moeizamer gaat. Wat me ook op valt is dat ik zelf daar invloed op uit kan oefenen. Hierin werd ik bevestigd toen ik korte geleden via de de website van het Nederlands Fluitgenootschap op een serie artikelen van Wieke Karsten stuitte. Wieke Karsten publiceerde deze artikelen in het blad Fluit in de nummers 2007-4 tot en met 2008-4. In alle artikelen staat het studeren van je kind centraal. Uit deze artikelen heb ik voor mezelf enkele tips gedistilleerd die ik hieronder wil bespreken.

Lichtend voorbeeld

Ik heb een voorsprong doordat ik zelf dwarsfluit speel. Ik probeer dagelijks drie maal tien minuten te oefenen. Dat betekent dat alle drie onze kinderen veel dwarsfluitmuziek horen. De invloed er van begin ik aan den lijve te ondervinden. Mijn zoon (7) wil graag slagwerker worden en ook mijn jongste dochter (4) heeft zich gemeld: zij wil graag viool gaan spelen. Een rode als het even kan. Ook vinden ze het leuk om op hun blokfluitjes door het huis heen te toeteren.
Dat ik zelf dwarsfluit speel heeft voordelen voor de begeleiding van mijn oudste dochter. Ik kan makkelijk een keer mee spelen als ze een stukje heeft dat ze moeilijk vindt. Daar vraagt ze ook om. Ook begrijp ik snel wat haar probleem is doordat ik zelf ook dwarsfluit speel.

Tip 1: Neem zelf ook (dwarsfluit) les

Dit is een leuke tip. Zelf ben ik tegelijkertijd met mijn dochter begonnen. Aanvankelijk was ik bang voor te veel competitie, maar inmiddels weet ik dat het eerder een stimulans is. Onze leertrajecten zijn compleet verschillend. Doordat ik al negen jaar blokfluitles had gehad had ik drie voordelen:

ik kon al noten lezen
ik kende de grepen al van de blokfluit
door mijn ervaring wist ik al wat beter hoe ik moeilijke passages “te lijf” moet gaan.

Nadelen had ik ook:

ik moest een compleet andere embouchure (mondstand) aanleren en het eerste jaar heb ik heel veel geworsteld om mooie tonen uit mijn dwarsfluit te krijgen. Mijn dochter heeft daar nauwelijks problemen mee gehad.
Ik word ook een dagje ouder en leer langzamer dan mijn dochter. Dat wordt gemaskeerd doordat ik inmiddels al ingewikkelder stukken kan spelen dan mijn dochter, maar ik ga lang zo snel niet vooruit als zij.

Tip 2: Ga zelf mee naar de les

Mijn dochter heeft een dwarsfluitdocent die het prettig vindt dat ik mee naar de les kom. Dat is fijn. Hierdoor blijf je betrokken bij de vorderingen van je kind, kun je zien waar je kind moeite mee heeft en kun je zien hoe je je kind dingen aan kunt leren. Ook is het makkelijk voor het contact: om af te stemmen als er voorspeelavondjes zijn, als er iets met het instrument is of om een keer een misverstand tussen docent en kind op te helpen lossen. Overleg het wel met de docent: niet elke docent stelt het op prijs. En verder zorg ik dat als ik mee ga ik geen luidruchtige broertjes of zusjes mee neem.

Tip 3: Oefen samen

Als mijn dochter gaat oefenen probeer ik te zorgen dat ik tijd vrij heb om daadwerkelijk te kunnen helpen. Ik heb gemerkt dat dit het beste werkt. Als ik dat niet doe kan het zijn dat ze in een ongemotiveerde bui al na drie minuten de boeken dicht slaat met de mededeling dat ze nu wel al het huiswerk heeft door gespeeld. Meestal bedien ik het cd-apparaat, maar mijn dochter vraagt ook af en toe of ik mee wil spelen. Hetzij voor de gezelligheid, hetzij om ondersteuning te bieden bij een passage die zij moeilijk vindt. Als ze op en top gemotiveerd is speelt ze na het spelen van haar huiswerk nog wat langer door. Ze speelt dan stukjes die ze zelf leuk vindt.

Een leuke anekdote die hier bij hoort: enkele weken geleden had mijn dochter als huiswerk een sonatine op. Op de cd staan een langzame en snelle versie. Omdat zij deze sonatine al eerder had gespeeld, moest ze nu de snelle versie spelen. Tijdens het oefenen kwamen we er achter dat die snelle versie helemaal niet zo goed ging. Ik adviseerde haar om dan maar de langzame versie in te studeren. Op de les moest ze uitleggen waarom ze voor de langzame versie had gekozen. Nadat de docent het had aangehoord complimenteerde hij haar met het feit dat ze dan maar voor de langzame versie had gekozen. En ik zat als trotse papa te glimmen, dat ze het compliment zelf had verdiend door mijn advies op te volgen.

Tip 4: Oefen op een vast tijdstip

Met drukke agenda's is dit wel het lastigste probleem. Meestal oefent mijn dochter 's middags, soms 's avonds na het eten, kort voor het naar bed toe gaan. Doordat zij de oudste is gaat zij als laatste naar bed en dan is er een mooi half uur van ongedeelde aandacht. Een ander moment waarop ik haar ook wel eens laat oefenen is (bijna) direct nadat ze uit school komt. Het meest ideale is als je iedere dag op een vast tijdstip kunt laten oefenen. Ik wil zelf streven naar: iedere dag uit school.

Tip 5: Laat ze met zoveel mogelijk vormen van muziek in aanraking komen

Dat zijn er alles bij elkaar genomen nogal wat. Ik speel zelf muziek, mijn dochter heeft haar eigen lessen, daarnaast speelt ze af en toe voorspeelavonden of concerten. Ook speelt ze in de schoolband van de basisschool. Dat is vooral gezellig en levert tevens een aantal optredens op waar ze altijd met veel plezier naar uit kijkt. Maar ook ziet ze waartoe al dat lessen en oefenen dient. Ook heb ik haar eens mee genomen naar een concert van harpiste Lavinia Meijer. Dat vond ze een hele bijzondere en leuke ervaring.

Conclusie

Het ziet er allemaal fantastisch uit. En dat is het ook. Veel valt of staat ook met mijn affiniteit voor het instrument en de lessen van mijn kinderen. Met mijn oudste dochter is dit nauwelijks een probleem. Met mijn zoon is dit een ander verhaal. Ik heb geen affiniteit met slagwerk of drums en het tikken van ritmes. Het is altijd een zwak punt van mij geweest. Hij zal dan ook mijn beproeving worden zodra hij op drumles gaat. Maar: zijn stralende gezicht en zijn enthousiasme zodra hij achter het drumstel gaat zitten, vergoeden wel ongelooflijk veel.

Verder lezen:

Een andere passie: muziek

noreply@blogger.com (Guus) — Sat, 03 Sep 2011 11:44:00 +0000

Het onderwerp muziek is nieuw op mijn weblog. Ik weet nog niet of ik er vaker over zal schrijven. De afgelopen jaren hebben zich in mijn leven op dit punt bijzondere ontwikkelingen voor gedaan, die ik graag met de lezers van het weblog wil delen.

Toen ik acht jaar was ben ik blokfluit gaan spelen. Ik bleek er vrij handig in te zijn en maakte snel vorderingen. Les kreeg ik van een lerares die schoolmuziek en piano als hoofdvak had gestudeerd aan het conservatorium. Blokfluit was voor haar een bijvak. Na een jaar of vijf/zes kon zij mij geen les meer geven en stapte ik over naar een andere blokfluitlerares. De blokfluitlessen waren nu niet meer in mijn woonplaats Raalte, maar in Deventer, onder de rook van de Adelaarshorst. Dit betekende wel dat ik er twintig kilometer voor moest reizen en ook dat ik, tot mijn grote verdriet, niet meer kon voetballen.

Rond die tijd bezocht ik eens bij toeval de open dag van het conservatorium in Zwolle. Ik was diep onder de indruk en wilde graag naar het conservatorium. Dat besluit stond voor mij vast en ik had er mijn zinnen op gezet. Vanaf dat moment stond voor mij alles, zo leek het, in het teken van het conservatorium. Zowel de blokfluitlessen als de keuzes die ik op de Mavo en de Havo maakte met betrekking tot mijn vakkenpakket. Ik wisselde op de Havo aardrijkskunde in voor muziek. Iedereen op school wist dat ik er mijn zinnen op had gezet: Guus zou naar het conservatorium gaan.

In juni 1990 mocht ik bij de conservatoria van Zwolle en Utrecht voorspelen. Als donderslag bij heldere hemel kreeg ik de mededeling dat ik niet werd toegelaten. Niet in Zwolle en ook niet in Utrecht. Het was een klap in mijn gezicht. Ooit had ik mij voorgenomen dat ik nooit meer een blokfluit aan zou raken als ik niet door de toelatingsexamens kwam. En dat gebeurde ook.

Wat ging er nu eigenlijk fout? Terugkijkend ging er heel veel fout. Professioneel muziek maken is meer dan alleen je hoofdinstrument goed bespelen. Je moet ook (redelijk) goed kunnen zingen. Daarnaast is het fijn als je een ander instrument bespeelt, zodat je je leerlingen kunt begeleiden. Verder moet je ook solfège (muziekdictees en ritmes tikken) goed beheersen. Tenslotte had ik een te rooskleurig beeld van mijn vaardigheden: die waren niet zo goed als ik zelf wel dacht. Dit blijkt uit het feit dat ik ook niet tot de vooropleiding werd toegelaten.

In de negentien jaar die volgden heb ik amper een instrument aangeraakt. Ik sprak er over met een vriend die goed thuis is op muziekgebied. Langzamerhand ging ik er anders over denken. Ik ontdekte dat muziek voor mij ook ontspanning betekent. Ik wilde wel een ander instrument gaan bespelen. Een blokfluit heeft zo zijn beperkingen, ook al wordt het instrument soms gigantisch onderschat. Zo heb je maar een beperkt repertoire en komt een blokfluit niet voor in symfonie- en harmonieorkesten. Mijn vriend adviseerde mij voor een houtblaasinstrument te kiezen om zo optimaal te profiteren van de basis die ik al met mijn blokfluitlessen had gelegd. Een klarinet leek me wel wat.

Alles kwam in een stroomversnelling toen in 2009 mijn oudste dochter (toen 7) meldde dat ze in het schoolorkest wilde spelen en dwarsfluit wilde gaan spelen. Door haar aangestoken switchte ik op het laatste moment naar de dwarsfluit. Ik verwachte daar nog ietsje meer voordeel van te hebben. Tegelijkertijd met mijn dochter begon ik in 2009 aan mijn muzieklessen.

Het was heel spannend. Ik was enorm bang dat ik het niet leuk zou vinden. Niets bleek minder waar. Ik heb redelijk fanatiek gestudeerd al die tijd en kreeg meer vrede met het gegeven dat ik de rest van mijn muzikale loopbaan als amateur zal slijten. Ik hoefde me nu niet te bekommeren om dingen die mij minder goed liggen en die ik niet leuk vond, zoals de solfège of het zingen. Ook kon ik zelf bepalen hoeveel tijd ik aan mijn hobby besteed. Een belangrijke mijlpaal had ik hiermee voor mezelf overwonnen.

Helaas moest ik, door omstandigheden gedwongen, na twee jaar de muzieklessen weer opzeggen. Toch wilde ik wel door gaan. Ik ging op zoek naar alternatieven. Mijn vriend had al jarenlang getracht mij te overreden om lid te worden van het harmonieorkest van Brakkenstein (Nijmegen). Daar moest ik nu weer aan denken en ik besloot lid te worden. Het was één van de beste beslissingen in mijn leven.

Al vanaf de eerste repetitie heb ik me er thuis gevoeld. De mensen maken er graag een praatje met je en helpen je om je thuis te voelen. Er zijn veel leuke activiteiten. Niet alleen op muziekgebied, maar ook om de onderlinge band te verstevigen.

Voor mij heeft muziek daarmee een extra dimensie gekregen. Op de eerste plaats is het een ontspannende bezigheid voor mij zelf. Maar met een harmonieorkest doe je nog meer: je zorgt met je orkest voor de muzikale omlijsting van een evenement en zorgt er zodoende voor dat ook andere mensen plezier hebben van de muziek die jij maakt. En dat is ook heel veel waard.

Hannover gaat Europa in

noreply@blogger.com (Guus) — Sun, 28 Aug 2011 19:16:00 +0000

De vorige keer dat ik over Hannover 96 schreef, had de club één van de meest bewogen seizoenen uit de clubhistorie achter de rug. Het is nu meer dan een jaar later en ik kan weer een hoofdstuk aan die clubhistorie toevoegen. Het was kort nadat ik mijn laatste bezoek bracht aan een wedstrijd van Hannover 96.

Sindsdien is er veel veranderd en lijkt de wedstrijd in Bochum eeuwen geleden. Hannover heeft een metamorfose ondergaan. Er zijn veel spelers vertrokken. Nieuwe spelers kwamen en ook de speelstijl werd aan gepast. Hannover 96 speelde haar beste seizoen ooit en sloot dit af met een vierde plaats aan het einde van de competitie. Hiermee heeft de club zich ook geplaatst voor Europees voetbal. Hannover is het vorig seizoen berucht geworden vanwege haar countertactiek. In vrijwel alle wedstrijden had de ploeg minder dan 50% balbezit. Desondanks werden negentien wedstrijden gewonnen. In veel wedstrijden had de ploeg aan een paar kansen voldoende om te winnen.

Dit heeft alles te maken met de visie van trainer Slomka. Binnen tien seconden moet een ingezette aanval worden afgesloten. Hierdoor is het voor de tegenstander heel moeilijk om zich op de ploeg in te stellen.

Het hoogtepunt heeft inmiddels een verder vervolg gekregen. In het seizoen 1992-1993 mocht Hannover 96 voor het laatst aantreden in de toenmalige Europacup 2. Dat was de Europacup voor bekerwinnaars. Normaal gesproken speelde in deze Europacup slechts één club per land. Het seizoen er voor echter had Werder Bremen de Europacup gewonnen en mocht als titelverdediger meedoen. En laat het lot bepalen dat uitgerekend die andere Duitse club de tegenstander van Hannover 96 is. Niet alleen dat was een anticlimax. Ook de wedstrijden zelf verliepen teleurstellend. De uitwedstrijd in het verre Bremen werd met 3-1 verloren. De returnwedstrijd in het eigen stadion werd gewonnen met 2-1, maar het was niet voldoende om een ronde verder komen.

Dit seizoen (2011-2012) is echter alles anders. Hannover mocht vanaf de laatste kwalificatieronde meespelen om een plekje in de groepsfase van de Europa League. Hannover trof het zwaarste lot: FC Sevilla. Deze Spaanse club had in vorige edities van het toernooi al Schalke en Dortmund verslagen. De eerste wedstrijd thuis werd echter met 2-1 gewonnen. Afgelopen donderdag vond de returnwedstrijd in het bloedhete Sevilla plaats. Die wedstrijd werd met 1-1 gelijk gespeeld. Dat was voor Hannover voldoende om door te gaan naar de groepsfase. In die groepsfase komen ze uit tegen Standaard Luik, FC Kopenhagen en Vorskla Poltawa (Oekraïne). Dit betekent dat ze in Hannover tot december verzekerd zijn van Europees voetbal.

Het werd gevoeld en gevierd als een hoogtepunt in de clubgeschiedenis. De overwinning tegen Sevilla werd gevierd alsof zojuist de Europacup was gewonnen. Toch is iedereen het er over eens dat Hannover zich vooral op de competitie moet concentreren en dat de Europacup een leuk extraatje is.

Wie had dat kunnen denken na de dood van Robert Enke op 10 november 2009?

De foto bij dit blogbericht is afkomstig van Andimoe, via Flickr.

Ombouw randonneur

noreply@blogger.com (Guus) — Mon, 04 Apr 2011 18:36:00 +0000

Hoog tijd om weer eens wat te schrijven op dit weblog. Dit keer wil ik aandacht besteden aan mijn fiets. Ik ben in het rijke bezit van drie fietsen: een vouwfiets, een stadsfiets en een trekkingfiets. Over de laatste wil ik het hebben. Waar ik in deze post specifiek aandacht aan wil besteden is het ombouwen van mijn fiets. Ik zal ingaan op:

Randonneurfietsen en waarom ik voor dit type fiets koos;
De onderdelenkeuze bij de ombouw van mijn fiets;
Hoe ik mijn fiets heb omgebouwd.

Randonneurfietsen

In 2008 kocht ik een Koga Miyata Worldtraveller uit het jaar 2000. We hadden plannen om met de fiets op vakantie te gaan. Toch was nog niet duidelijk hoe ik de fiets precies zou gaan gebruiken. Naarmate de tijd vorderde werd dat steeds duidelijker. Tot nu toe heb ik mijn fiets voornamelijk gebruikt om naar en van mijn werk te fietsen (28 kilometer vice versa). Verder is hij veel gebruikt voor dagtochtjes met het gezin. Eenmaal gingen we er mee op vakantie tot nu toe.

Met dat gebruik in het achterhoofd ging ik nadenken over hoe mijn fiets er uit moest zien. Al vrij snel werd ik gegrepen door het fenomeen randonneurs. Dit zijn fietsen met een racestuur die geschikt zijn om er een kleine hoeveelheid bagage mee te vervoeren. Ze zijn dus uitgerust met bagagedragers en spatborden voor en achter. Dit in tegenstelling tot racefietsen, die gebouwd zijn voor pure snelheid en waar alles wat gewicht (en dus snelheid) kost, wordt weg gelaten. Randonneurs zijn geschikt om lange afstanden af te leggen op verharde wegen.

Doordat ik een lange afstand af te leggen heb, is mij er veel aan gelegen om deze afstand zo snel mogelijk te overbruggen. Hiervoor heb ik een hele reeks maatregelen genomen: zo kort mogelijke route nemen, zo min mogelijk bagage meenemen, rijden met klikpedalen en de fiets zo aerodynamisch mogelijk afstellen. Een randonneur leek mij een ideale oplossing voor mijn situatie.

Een nieuwe fiets wilde ik niet kopen, want ik wilde eerst uitproberen hoe het in de praktijk zou bevallen. Zodoende moest ik mijn huidige fiets om gaan bouwen.

Onderdelenkeuze

Bij de keuze van de onderdelen was het belangrijk om te zorgen dat ik zo min mogelijk hoefde te vervangen. Dit om kosten te besparen, maar ook om te voorkomen dat de ombouw van de fiets zou eindigen in een “extreme makeover”.

Hoe zag het boodschappenlijstje er dan uit? We beginnen met een echt randonneurstuur. Dit zijn racebochtsturen die ergonomisch gevormd zijn: comfortabel voor een lange tocht. Van deze sturen loopt het bovenstuk iets naar de berijder toe (Nitto 177 “noodle bar”) of de uiteinden zijn breder dan het bovenstuk (Nitto 135 “rando”). Ik koos voor dat laatste omdat ik dacht dan geen nieuwe stuurpen nodig te hebben.

Doordat ik een racebochtstuur op mijn fiets wilde monteren moest ik ook andere remgrepen gaan monteren. Om nu te voorkomen, dat ik nieuwe remmen zou moeten gaan monteren, koos ik voor de Tektro RL 520 remgrepen: één van de weinige racegrepen die goed samen kunnen werken met v-brakes.

Ook mijn shifter moest ik vervangen. Om ook nu weer te voorkomen dat ik een hele nieuwe onderdelengroep moest gaan monteren, koos ik voor barendshifters van Shimano: SL-BS 77. Deze zijn in staat om met een 9-speedcassette samen te werken. Ook kunnen ze een drievoudig voorblad bedienen.

Om het geheel af te maken: het stuur wilde ik bekleden met Grab-on foam, waarmee ik goede ervaringen had.

Ombouw

De ombouw zelf had ik met enige spanning tegemoet gezien. Ik moest ondanks alles de halve fiets ombouwen en weer opnieuw afstellen. Altijd zijn er onverwachte ~~problemen~~ uitdagingen waar je tegen aan loopt. Om te beginnen heb ik alle onderdelen van mijn stuur verwijderd. De kabels van remmen en versnellingen gedemonteerd. Dit was tevens het moment om de kabels eens te vervangen. Vervolgens heb ik het racestuur opgebouwd.

Ik begon met de foam en daar liep ik direct tegen een probleem aan. Op een normaal stuur is dit een hele fijne bekleding die veel trillingen opvangt, niet kleeft en ook geen water opneemt. Op een racestuur echter moet je de bekabeling aan het stuur bevestigen en de bekleding er overheen monteren. Grab-on foam scheurt helaas nogal snel. Dat is wat er bij mij gebeurde. Ik besloot de twee stuks foam die wel waren gescheurd gewoon om het stuur te laten zitten en het af te werken met een eenvoudig en goedkoop katoenen stuurlint. Daarmee werd ik wel een bezienswaardigheid bij de lokale fietsenboer, die al in decennia geen katoenen stuurlint meer had verkocht. Ik heb hem maar in de waan gelaten dat ik een bikkel ben die alleen met een reepje katoen op zijn stuur rond rijdt.

De volgende uitdaging volgde toen ik het stuur in de voorbouw wilde hangen. Mijn voorbouw beschikte over slechts één klembout. In dat geval moet je je stuur door de opening rijgen. Aanvankelijk dacht ik dat ik mijn racestuur daar niet doorheen kon krijgen. Later leerde ik dat dit wel kan. Ik had nog een stuurpen met twee klembouten waar ik hem zo in kon zetten. Deze stuurpen is echter ergonomisch ongunstiger. Later heb ik deze vervangen door een kortere voorbouw met vier bouten, die een hoek van 35 graden omhoog maakt. Dit resulteert in een comfortabelere zit, die wel wat minder snel is.

Vooraf had ik veel problemen verwacht bij het aansluiten van de rem- en versnellingskabels. Juist dit onderdeel leverde mij weinig problemen op. Wel ondervond ik een probleem toen ik mijn linker shifter verkeerd in elkaar had gezet. Hierdoor was het niet mogelijk om alle drie de voorbladen van de fiets te bedienen. Nadat ik dit euvel had verholpen was het probleem opgelost.

Wat levert het op?

Sinds oktober 2010 fiets ik nu met dit stuur. Al snel werd duidelijk dat ik hiermee de afstand sneller af leg. Zelfs in de winter, waarin ik traditioneel langzamer fiets was ik in staat om de afstand binnen anderhalf uur af te leggen. In het voorjaar heb ik al tijden gehaald van iets meer dan een uur. Dat is ongekend snel.

Niet alleen rijdt het snel, het fietst ook nog eens comfortabel. Met de aanhangfiets (follow-me) van mijn jongste dochtertje achter mijn fiets rijdt het nog altijd heerlijk.

HTC Hero: eerste indrukken (2)

noreply@blogger.com (Guus) — Wed, 01 Sep 2010 12:43:00 +0000

Twee weken geleden kreeg ik de HTC Hero in mijn bezit. Mijn eerste indrukken beschreef ik in een eerdere blogpost. Nu volgt deel twee. Ik zal nog even teruggrijpen op het energiebeheer/stroomverbruik en het beheer van mijn contacten. Daarnaast zal ik een aantal applicaties onder de loep nemen: TVgidswidget, Ascore en FotMob en de Gtask vs. Colournote.

Stroomverbruik

Ik heb wat met het stroomverbruik van mobiele telefoons. Hoe langer ik met een accu kan doen, hoe mooier ik het vind. Mobiele telefoons bieden uitstekende mogelijkheden om je daarin uit te leven. Eerder legde ik al uit wat ik doe om het energieverbruik binnen de perken te houden. Daar is niet meer zo veel aan toe te voegen, behalve dat ik het voor elkaar heb nu om twee dagen met de accu te doen en dat vind ik een nette prestatie. Daarbij opgemerkt: ik zet hem ’s nachts uit.

Beheer van contacten

Hierover ben ik tot nu toe niet tevreden, maar ik heb er nog niet veel tijd ingestoken. Aanvankelijk had ik de contactenwidget op pagina drie van het bureaublad, maar ik heb hem er weer afgehaald. Ik heb het probleem dat ik mijn contacten van mijn simkaart heb overgekopieerd naar de telefoon. Daar begint het probleem al dat er contacten dubbel op mijn simkaart stonden: op een simkaart kun je maar één telefoonnummer per record opslaan, terwijl ik van sommige mensen wel twee of drie telefoonnummers heb. Die staan nu al dubbel op mijn telefoon. Vervolgens zijn er contacten vanuit gmail geïmporteerd en dat is zeer hinderlijk. In mijn gmail staan e-mailadressen die ik ooit eens gebruikt heb, maar waarmee ik verder niets doe. Alles komt in die telefoon te staan.

Ander probleem: er zijn ook mensen van wie ik een vast en mobiel telefoonnummer heb (die stonden al twee of vier keer op mijn simkaart) en met wie ik vrienden ben op facebook. Die komen er dan doodleuk voor een derde of vijfde keer in te staan. Hiervan zou ik, als rechtgeaard bibliothecaris, graag één enkel record willen hebben. Ik zal er binnenkort eens in duiken en mijn bevindingen delen.

Applicaties

Vandaag ontdekte ik dat de Tvgidswidget handiger is dan dat ik dacht. Ik mag zelf tvzenders verwijderen en toevoegen. Dat heb ik gedaan en daarmee is hij helemaal naar tevredenheid ingesteld nu.

Als rechtgeaard voetballiefhebber volg ik graag de voetbaluitslagen van mijn favoriete voetbalclub Hannover 96. Het mooiste is om zaterdags tijdens het schoonmaken van de badkamer meldingen te krijgen van doelpunten. Hiervoor had ik twee applicaties geïnstalleerd: FotMob en Ascore. Ascore ga ik binnenkort ontslaan, want die geeft geen meldingen door tijdens de wedstrijd. FotMob doet dat wel en bovendien kan ik daar nog mijn favoriete team volgen. Verder krijg ik meldingen van gele en rode kaarten, wissels en kan ik zien wie een doelpunt gescoord heeft en hoe de opstelling is. Tenslotte nog statistieken, die live bijgewerkt worden, zoals: aantallen corners en overtredingen en hoeveelheid balbezit. De ranglijst wordt live bijgewerkt. Kortom: prima applicatie dat FotMob.

Ik gebruik momenteel Gtask veel om taken in te plannen. Het liefst doe ik dat met behulp van een herinnering. Ik ben nog aan het uitvogelen of dat goed functioneert. Op dit moment vind ik Gtask toch wel prettig, omdat het zo mooi met de agenda Google geïntegreerd is. Raar blijft dat ik het alarm alleen op de HTC in kan stellen. Online kan dit niet. Dat is bij Colornote beter geregeld.

Burka of niqab in de openbare bibliotheek: mag dat?

noreply@blogger.com (Guus) — Wed, 25 Aug 2010 13:03:00 +0000

Toen ik nog op de bibliotheekopleiding zat, hadden we wel eens "ethische discussies". Die gingen dan bijvoorbeeld over de vraag of je boeken over bommen maken of “Mein Kampf” nu wel of niet aan moest schaffen. Een soortgelijke discussie kwam de afgelopen weken weer op bij het online plaatsen nazistische oorlogskranten. Het tijdsbeeld is echter veranderd en daarmee ook de ethische kwesties.

In Duitsland, om precies te zijn de openbare bibliotheek van Ulm, is ophef ontstaan over een bezoekster die een niqab draagt. Een andere bezoeker, een gepensioeneerde geschiedenisleraar, stoorde zich daar aan en diende een klacht in bij de directie van de bibliotheek. Zonder resultaat. Je vraagt je overigens wel af hoe lang dat nog gaat duren.

Netbib stelt nog een aantal vragen, waarop ik door middel van mijn eigen mening graag een antwoord wil geven (Ik pik alleen de in mijn ogen interessantste vragen er uit):

Mogen burka- of niqabdraagsters geen kans hebben om zich te onwikkelen?

Voor mij is het antwoord hierop heel helder: ja dat mogen ze, net zo goed als andere vrouwen. De geschiedenisleraar suggereert dat de vrouw de niqab draagt als gevolg van onderdrukking of provocatie. Als zij zich regelmatig in de bibliotheek begeeft, dan zou ik het argument van onderdrukking wel durven af te voeren. Anders had deze vrouw daar niet gezeten. Bovendien is het juist goed dat ook islamitische vrouwen de mogelijkheid hebben om zich te ontwikkelen.

Zou de betreffende bezoeker ook nonnen op dezelfde wijze bekritiseerd hebben?

Dat vind ik een hele interessante vraag. Het antwoord daarop kan ik ook niet met honderd procent zekerheid geven, maar ik vermoed van niet. In onze westerse maatschappij beschouwen we nonnen in ons straatbeeld als heel normaal, ondanks het feit dat ze steeds minder vaak te zien zijn. Als we ze tegen komen voelen we ons doorgaans niet bedreigd. Het probleem is dat we uitingen van de islam vaak als bedreigend ervaren. Toch is het heel belangrijk dat we dit soort uitingen religieoverstijgend beoordelen om te voorkomen dat we de ene religie boven de andere gaan stellen.

Wie heeft het recht om een ander voor te schrijven hoe hij of zij zich te kleden heeft?

Het antwoord daarop is in mijn ogen simpel: niemand. Er zijn altijd wel uitzonderingen te bedenken. Als het voor andere personen hinder oplevert dan kan dat. Ik denk dan aan de zogenaamde "zweetvoetenman" die hinder veroorzaaktein de bibliotheek van de Technische Universiteit Delft. In dit geval zie ik dat probleem niet. De discussie kan ook een andere wending krijgen bij vrouwen die een openbare functie bekleden. Daarover wil ik het nu niet hebben.

Verder lezen:

HTC Hero: eerste indrukken

noreply@blogger.com (Guus) — Thu, 19 Aug 2010 12:09:00 +0000

Al eerder schreef ik over mijn voorgenomen aanschaf voor een HTC Hero. Ik had willen wachten totdat ik mijn eindejaarsuitkering zou krijgen, maar tijdens mijn vakantie ging wilde de Motorola A780 niet meer aan. Na vakantie bleek dat deze niet helemaal goed was opgeladen voor vertrek. Desondanks besloot ik de knoop door te hakken. Ik koos voor de Hero, omdat die honderd euro goedkoper is dan de Desire. Graag wil ik mijn eerste indrukken delen.

Abonnement

Op dit moment heb ik geen data-abonnement genomen. Ik telefoneer erg weinig en heb daarom een prepaid “abonnement” bij Tele 2. Omdat het voor mij niet goed mogelijk is om enigszins betrouwbaar in te schatten hoeveel data ik ga gebruiken heb ik daar vooralsnog van afgezien. Ik maak nu dus uitsluitend gebruik van de draadloze connectie thuis. Dat volstaat tot nu toe nog steeds. Mocht het later toch nodig zijn dan zal ik alsnog kijken wat de mogelijkheden zijn.

Energiebeheer

Uit reviews begreep ik dat de accu, in vergelijking met een normale telefoon, niet lang mee gaat. Veel mensen vinden dat tegenvallen, maar als je je realiseert wat je allemaal met zo’n telefoon doet in vergelijking met vroeger, dan is dat helemaal niet zo verwonderlijk. Je moet niet vergeten dat zo’n telefoon de hele dag aan het speuren is naar informatie en dat je bijna alles via het beeldscherm van je telefoon doet. Het is gewoon de consequentie van de aanschaf van een smartphone nieuwe stijl.

Ik heb wel wat dingen ingesteld om het stroomverbruik zo veel mogelijk te verminderen:

Ik heb in de “accounts en synchronisatieinstellingen” ingesteld dat topeassingen niet op elk moment gegevens gaan synchroniseren, verzenden en ontvangen. Anders gaat het apparaat als een ware informatiejunk continu het hele internet afschuimen. Voor je het weet loop je continu met een trillende broekzak, omdat er weer een nieuwe tweet van een vage vriend is binnen gekomen. Ik wil zelf controleren wanneer ik gegevens ga synchroniseren en wanneer niet.
Ook schakel ik door middel van de aan- en uitknop de verbinding met wifinetwerken grote delen van de dag uit. Als het toestel in mijn broekzak zit heeft het geen nut om te weten hoe het weer buiten is.
De schermverlichting heb ik op halve helderheid gezet en ik kan alles nog prima lezen.

Wifi

Enig minpuntje is dat ik op mijn werk geen wificonnectie kan realiseren, of een hele slechte. Voor medewerkers is er een draadloos netwerk beschikbaar. Een uitmuntende handleiding voor de Iphone is beschikbaar, maar niet voor Androidtoestellen. Wij gebruiken op ons werk WPA2 enterprise versleuteling en dat houdt in dat je niet zonder rootaccess tot je telefoon een toegang kan realiseren.

Software

Ook in de beschikbaarheid van applicaties zie je terug dat Android nog een achterstand heeft ten opzichte van de Iphone. De NS, Tvgids en ANWB hebben al wel mooie Iphoneapplicaties ontwikkeld, maar Androidapplicaties laten nog even op zich wachten. Overigens: te klagen heb je niet als Androidgebruiker, want er zijn duizenden applicaties beschikbaar en ze komen heus wel.

Diverse applicaties heb ik inmiddels gedownload. Enkele hiervan die ik veel gebruik zal ik er uit lichten. Ik gebruik Newsrob erg graag. Ik ga nu vaak even op de bank op mijn gemakje alle feeds lezen, alsof ik de krant lees. Dat deed ik voorheen: ik nam er de tijd niet voor.

Naar aanleiding van nog een tip van Dymphiegebruik ik nu Colornote. Hiermee kun je notities maken, boodschappenlijstjes ook en die kun je per mail versturen. Erg handig in al zijn eenvoud.

De bureauklok gebruik ik veel om af te tellen. Tijdens het eten koken, omdat mijn dochter op tijd moet stoppen met lezen en gaan slapen, als aftelwekker voor de kinderen bij tv of computer of bij het eten.

De agenda heb ik meteen in gebruik genomen. Echter met synchroniseren via Gcalsync gooit Outlook op mijn werk doodleuk alle nieuwe afspraken weg. Ik moet daar nog verder mee experimenteren. Zo moet ik HTCsync nog gebruiken en wellicht de Androidagenda in gebruik gaan nemen in plaats van die van HTC.

De Tvgidswidget heb ik ook geïnstalleerd. Op vele sites werd hij aangeprezen, maar ik ben er niet zo tevreden over. Niet alle zenders worden gedownload: zo mis ik de Belgische zenders. Ik kan (moet) hem met de hand synchroniseren. Dat vind ik op zich fijn, maar dan moet ik niet op de meest onmogelijke momenten van de dag worden geconfronteerd met foutmeldingen. Het broertje voor de Iphone is duidelijk beter: completer en foutlozer ontwikkeld.

Verwijzingen:

Review van Dutch Cowboys
Review van Tweakers
Review op androidplanet. Op deze site is ook meer informatie over Android en de apps die je kunt gebruiken.
Reviews van applicaties die je kunt draaien onder Android
Nog meer informatie over Android en de applicaties die je er mee kunt gebruiken.

Ik ben er uit: nu het geld nog

noreply@blogger.com (Guus) — Sun, 13 Jun 2010 18:19:00 +0000

Onlangs berichte ik dat ik op de uitkijk ben naar een nieuwe mobiele telefoon. Een smartphone om precies te zijn. Een doorkijkje naar het weidse perspectief dat dat biedt, kreeg ik de afgelopen dagen via mijn vrouw. Ik zal het vooraf maar toegeven: ja, ik ben een beetje jaloers.

Mijn vrouw kocht van haar vakantiegeld een Ipod Touch. Anderhalve week geleden arriveerde het apparaat. Het eerst heeft ze er muziek opgezet. Daarna was de agenda aan de beurt. Ondertussen waren we hier thuis naarstig op zoek naar de gegevens van ons draadloze netwerk. Godzijdank kreeg ik een paar dagen geleden een heldere ingeving en kon vrouwlief hier thuis het draadloze netwerk op. En toen werd het echt leuk.

Iedere week maken we een menuplanning voor de hele week op basis waarvan de boodschappen worden gedaan. Gedurende de week koken mijn vrouw en ik afwisselend. Ik kan een greep doen uit de maaltijden die dan nog over zijn, maar vaak weet ik halverwege de week al niet meer wat we gepland hebben. Dat probleem wordt opgelost nu, want de menuplanning vind ik iedere zaterdag in mijn mailbox, dankzij de Ipod Touch.

Toch is mijn jaloezie ook weer beperkt, want ik ben niet op zoek naar een veredelde jukebox die ook nog kan internetten. Het wordt nu steeds duidelijker wat het wel moet gaan worden. Ik schreef eerder al dat ik graag een toestel wil dat op Android draait. Een gphone komt niet in aanmerking, omdat ik dan van aanbieder moet wisselen. Ik ben vooral afgegaan op de ervaringen van anderen. Het wordt waarschijnlijk een HTC Hero. De recensies (en dat zijn er echt heel veel) zijn zonder uitzondering positief. In het bijzonder op de punten die ik belangrijk vind.

Foto: Kalleboo

Tips voor lange afstand fietsforenzen

noreply@blogger.com (Guus) — Thu, 27 May 2010 19:04:00 +0000

Al een tijdje volg ik het weblog van Andreas, alias de London cyclist. Regelmatig verschijnen er aardige stukjes van zijn hand. Zo ook afgelopen week. Andreas plaatste op zijn website een poll met de vraag hoe ver je naar het werk mag fietsen. Het antwoord daarop is voor mij zo'n 26 à 27 kilometer. Een rekensommetje op Google leerde mij dat dit 16+ miles is. Dat vulde ik in in de poll. Korte tijd later kwam Andreas met de uitslag van de poll en plaatste er ook wat tips bij. Ik zou daar in de blogpost graag mijn eigen tips bij willen voegen.

Vooraf moet ik zeggen dat ik probeer mijn woon-werkafstand één keer per week te fietsen. Ik fiets van Wijchen naar Wageningen en vice versa. In de zomer lukt dat meestal wel: in de winter sla ik wel eens een weekje over. En wel meer ook ;-). Door deze lange afstand zorg ik altijd voor een goede voorbereiding: ik word nooit wakker en besluit spontaan "om vandaag maar eens" op de fiets te springen. Daar gaan altijd zeer grondige studies van weerberichten en agenda's aan vooraf.

1: Goed materiaal. Eigenlijk begint het allemaal met een goede fiets. Een goede fiets hoeft niet nieuw (en duur) te zijn: dat is mijn fiets ook niet: hij is van 2000. Belangrijk is dat je de fiets goed onderhoudt: de ketting regelmatig oliën en de banden goed oppompen. Ook poets ik de fiets regelmatig.

2: Goede kleding. Voor deze afstanden is het belangrijk dat je goed beschermd bent tegen de "elementen der natuur". Als je nog aan het begin van je fietscarrière staat zou ik in eerste instantie investeren in een goede fietsbroek met een goed zeem. Verder is een goed fietsshirt ook heel erg prettig. Als je de basisdingen hebt, zou ik gaan kijken naar ondergoed, zoals thermische shirts, waterdichte sokken en voor de winter een lange onderbroek (kun je zo bij de Hema halen). Zodra je windjacks en regenjassen gaat aanschaffen zou ik, naast comfort, ook kijken naar gewicht en pakformaat. Dit heeft alles te maken met een tip die verderop aan bod komt: gewichtsbesparing.

3: Een goede zithouding. Je zit lange tijd op je fiets en dat betekent dat het erg belangrijk is om ook comfortabel op je fiets te zitten. Ik heb een fietsbewegingsanalyse uit laten voeren en aan de hand daar van is mijn ideale zitpositie vast gesteld. Overigens is daarbij ook inbegrepen dat het een vrij sportieve zit is en dat heeft alles te maken met de volgende tip: snelheid=comfort.

4: Snelheid=comfort. Snelheid is ook comfort. Ik reken er altijd op dat ik zo'n anderhalf uur aan het fietsen ben. Om tussen 8.00 uur en 8.30 uur op mijn werk te kunnen zijn, sta ik rond 6.00 uur op en rijd ik om 6.30 uur weg. Meestal rijd ik tussen 16.30 uur en 17.00 uur weg en ben dan rond 18.30 uur weer thuis. In de zomer kan dat vaak wat sneller, in de winter doe ik er wel eens langer over. Hoe sneller je de afstand kunt overbruggen hoe meer tijd je hebt om je 's morgens nog even om te draaien, eerder op je werk te zijn of om wat eerder thuis te zijn. Snelheidswinst probeer ik continu uit alle mogelijke dingen te halen: de snelste route, het gebruik van fietskleding, spd-plaatjes, een sportieve zit op de fiets (de aanschaf van een racestuur staat nog op mijn verlanglijstje), zo min mogelijk bagage. Dit doet overigens absoluut geen afbreuk aan mijn laatste tip: genieten.

5: Neem zo min mogelijk mee. Dit is een tip in het verlengde van de vorige. Doordat je in speciale fietskleding fietst moet je een extra set kleren meenemen. En dat vreet ruimte. In de zomer gaat het nog wel, maar vooral in de winter gaat er een heel pak mee. Vaak wil ik dan ook nog voor de zekerheid de regenkleding mee en samen met eten en toiletspullen wordt het dan een heel pakket. Met name in de winter zorg ik er dan ook voor dat ik kleren al op mijn werk heb liggen. En dat scheelt enorm veel bagage. Mijn huidige fietsschoenen zijn niet zo fijn om gewoon op te lopen, bovendien vind ik ze er niet zo representatief uit zien. Zodoende heb ik nu een extra paar schoenen op mijn werk staan. Als opvolgers van deze wil ik dan ook graag kijken naar gecombineerde wandel/fietsschoenen.

6: Geniet. Dit is wel het belangrijkste. Als je deze tip niet in de praktijk kunt brengen dan kun je beter stoppen. Ik heb een mooie route die nooit verveelt. De twee hoogtepunten voor mij zijn altijd weer het pontje over de Rijn: het Lexkesveer en de oversteek van de Waalbrug. Zeker in de zomer is het mooi om daar in de ochtendzon overheen te fietsen. Het heeft ook iets magisch om deze natuurlijke barrières over te steken. Ik denk dat er zo voor ieder wel wat moois te vinden is.

De dood of de gladiolen

noreply@blogger.com (Guus) — Sun, 09 May 2010 18:31:00 +0000

Vorige week schreef ik over het memorabele seizoen van Hannover 96. Gisteren was ik in Bochum bij de laatste wedstrijd van het seizoen voor Hannover 96. Een bijzondere wedstrijd, want het was een degradatieduel tegen directe concurrent VFL Bochum.

Vooraf beloofde het een wedstrijd te worden die om alles of niets zou gaan, of zoals een Hannoverfan tegen mij zei: "De dood of de gladiolen", "Alles oder nichts". Om iedere grasspriet zou gestreden worden. Het zou een wedstrijd vol passie en strijd worden.

De voortekenen waren gunstig, want 's morgens had mijn dochter haar allereerste overwinning van het hele voetbalseizoen behaald: 5-1 maar liefst. De sterren stonden schijnbaar goed. Gelijk na die wedstrijd ben ik naar Bochum gereden om mij daar bij een aantal fans uit Hannover te voegen. In datzelfde etablissement zaten overigens ook Bochumfans een vorkje te prikken. In Duitsland kan het allemaal zonder ongelukken. Meestal dan. Met onze groep van elf zijn we met de taxi naar het stadion terug gegaan.

In tegenstelling tot eerdere wedstrijden in Bochum was nu niet alleen het gastenvak gevuld met fans uit Hannover, ook alle omliggende vakken. Die fans hadden hun kaarten massaal gekocht toen Bochum nog niet echt in degradatienood verkeerde. Het resultaat was een massaal rood gekleurd deel van het stadion. De fans hadden duidelijk aangevoeld hoe ernstig de situatie was.

Niet alleen de fans hadden begrepen hoe ernstig de situatie was: ook het elftal van Hannover 96. Direct vanaf het begin was duidelijk dat Hannover heer en meester was op het veld. Eigenlijk een anticlimax, want geen enkel moment kwam Bochum in de wedstrijd en was er sprake van een serieus degradatieduel. Al na negen minuten scoorde Arnold Bruggink het eerste doelpunt. Een lekkere opsteker. Met dit doelpunt scoorde ik ook meteen mijn eerste bierdouche. Normaal gesproken hou ik daar totaal niet van, maar gisteren was het me allemaal om het even. In de drieentwintigste minuut scoorde Mike Hanke zijn tweede doelpunt van het seizoen. Het zij hem van harte gegund. Hij heeft een vreselijk moeilijk seizoen achter de rug, maar de twee doelpunten die hij scoorde hebben een grote bijdrage geleverd aan het voorkomen van degradatie. In de vijenveertigste minuut scoorde Sergio Pinto tenslotte een prachtig doelpunt vanuit vrijstaande positie voor de keeper.

Zelf zat ik naast twee fans die niet tot onze eigen groep behoorde. In licht beschonken toestand lieten zij hun licht over de wedstrijd schijnen. Hij komt er in de loop van de westrijd achter dat ik uit Nederland kom en dat zorgt voor nòg meer gespreksstof. De Nederlanders hebben het voetbal uitgevonden, De Brazilianen van Westeuropa zijn we. Wesley Snijder, Robin van Persie, Edgar Davids, Arjen Robben. Bikkels zijn het. Geweldenaars. Ik werp nog voorzichtig tegen dat goede voetballers nog niet een goed team zijn. Maar het maakt niet uit. In zijn gedachten is Nederland al wereldkampioen en kan Duitsland net zo goed thuis blijven. Erger wordt het zodra zijn buurman, die nog net ietsje beschonkener is, mee krijgt dat ik uit Nederland kom. Wel zes keer verzekert hij me:"Zulke fans heeft Hannover 96 nodig". Grappig eigenlijk als je je bedenkt dat ik gisteren (veel) korter heb gereisd dan de meeste Hannoverfans die vanuit Hannover mee zijn gekomen.

In de tweede helft gebeurt er niets meer. In de heenwedstrijd werd de 2-0 voorsprong nog uit handen gegeven: dat gebeurt nu niet meer. Hannover controleert de wedstrijd. Ik ben verbaasd over het gemak waarmee de wedstrijd gewonnen wordt. Ook over de reactie van de Bochumfans. Veel fans die ik na de wedstrijd tegen kom zijn gelaten. Pas later krijg ik mee dat er in het vak met Bochumfans wel degelijk rellen zijn geweest en dat het vak ook ontruimd is geweest. Het is heel bijzonder om te ervaren hoe fans en elftal van Hannover samen hebben gevochten om de degradatie te ontlopen. Als je er bij bent geweest dan zie je heel duidelijk de wisselwerking. Na afloop van de wedstijd lieten spelers hun emoties de vrije loop. Het was een veelbewogen seizoen na de dood van doelman Robert Enke. Enkele spelers pakken een spandoek met de tekst: "R.I.P. Robert Enke". Ze houden het omhoog en komen er mee naar de fans gelopen om zeer uitgebreid gezamenlijk de overwinning te vieren. Ook nu is te zien hoe na de dood van Robert Enke Hanno Balitsch en Arnold Bruggink een leidende rol hebben gepakt en het elftal op sleeptouw hebben genomen. Gezamenlijk herdenken we nog eenmaal Robert. We voelen ons met de spelers verbonden.

Het was de prachtigste ervaring die ik mee maakte. Vooral ook vanwege de verbondenheid onderling. Vaak heb ik me dit seizoen machteloos gevoeld. Dat ik niet naar Hannover kon om een kaarsje voor Robert op te steken. Of om de eerstvolgende wedstrijd in Gelsenkirchen mee te maken. Maar dit nemen ze me niet meer af.

"Was het de dood of de gladiolen?" vroeg mijn buurman me. "De gladiolen" heb ik geantwoord.

Links:
Hannoversche Allgemeine I
Hannoversche Allgemeine II
Speelbericht Kicker

De video is afkomstig van Namibier 96. Hij zat enkele plaatsen van mij verwijderd.

Hannover 96

noreply@blogger.com (Guus) — Mon, 03 May 2010 18:00:00 +0000

Lang heb ik geaarzeld of ik over dit onderwerp moest bloggen. Een speciale weblog heb ik er ook al eens voor gemaakt, maar dat stierf een voortijdige dood. Ik heb nu besloten om het toch te doen. Het past zo bij mij, dat ik het onderwerp graag eens op wil pakken: Hannover 96. Ik zal aangeven waarom ik fan ben geworden van deze voetbalclub. Vervolgens wil ik mijn licht laten schijnen over de actuele gebeurtenissen.

Waarom werd ik fan van Hannover 96?

Vaak wordt aan mij gevraagd waarom ik fan van Hannover 96 ben geworden. Het begon allemaal in 1993. Ik woonde toen drie maanden in Hannover. Als voetballiefhebber besloot ik een aantal wedstrijden van deze club te bezoeken. Het Niedersachsenstadion en de sfeer die er hing troffen mij aangenaam. Ik kon relatief goedkoop een onoverdekte zitplaats bemachtigen en de trommelaars zorgden voor een gezellige sfeer in het stadion. Al vrij snel werd ik geconfronteerd met een bijzonder stukje clubgeschiedenis. In het jaar er voor, in 1992, had Hannover 96 kans gezien om als 2e ligist (één na hoogste niveau) de Duitse beker te winnen. Een bijzondere prestatie, die in mijn ogen een speciaal tintje kreeg, omdat keeper Jörg Sievers enkele strafschoppen wist te stoppen. Een en ander betekende ook Europees voetbal. Helaas werd Hannover 96 al in de eerste ronde uitgeschakeld door landgenoot en rivaal Werder Bremen.

Na terugkeer in Nederland bleef ik de prestaties van deze club volgen. Tijdens het honderdjarig bestaan van de club vond één van de grootste dieptepunten plaats: degradatie naar de Regionalliga. Een in bestuurlijk opzicht turbulente periode volgde. In het seizoen 1996/1997 wist Hannover kampioen te worden en zich te plaatsen voor promotie- degradatiewedstrijden tegen Energie Cottbus. De eerste (thuis)wedstrijd eindigde in 0-0. De tweede (uit)wedstrijd in Cottbus stond 1-1 in de 74e minuut toen plotseling door onbekende oorzaak het kunstlicht uit viel. Na hervatting van de wedstrijd verloor Hannover de wedstrijd met 1-3. Daarmee bleef het nog een jaartje in de Regionalliga. Sindsdien die tijd overigens heeft Hannover 96 er een aardsvijand bij.

Ook in het seizoen 1997/1998 werd Hannover 96 weer kampioen en plaatste zich daarmee wederom voor de promotie- degradatiewedstrijden. Dit maal heette de tegenstander Tennis Borussia Berlin. De eerste wedstrijd in Berlijn ging met 0:2 verloren. De uitgangspositie was allerbelabberdst. De tweede wedstrijd in Hannover wist Hannover 96 met 2:0 te winnen. Een verlenging was nodig, maar gescoord werd er niet. Er moesten penalties worden genomen om een beslissing te forceren. Nog altijd was Jörg Sievers de doelman. Ook nu wist hij enkele penalties te stoppen. Hannover won daarmee de penaltyserie en promoveerde naar de tweede Bundesliga. Jörg Sievers kreeg daarmee een heldenstatus in Hannover.

Enkele jaren vergingen, totdat het seizoen 2001/2002 aan brak . Hannover 96 speelde onder trainer Ralf Rangnick een weergaloos seizoen en werd onbedreigd kampioen. Na dertien jaar speelde Hannover 96 eindelijk weer op het hoogste niveau. De eerste jaren heeft Hannover vaak moeten vechten tegen degradatie. Hannover kreeg steeds minder vaak met degradatie van doen en zelfs werd voorzichtig van europacup gedroomd: In het seizoen 2004/2005 leek er zelfs een europacupvoetbal in te zitten op basis van de fair-play ranglijst. In deze periode
lukte het mij ook weer om af en toe wedstrijden van Hannover 96 te bezoeken. Dat zijn dan bijna altijd uitwedstrijden van Hannover in de grensregio. Zo bezoek ik meestal wedstrijden in Mönchengladbach, Bochum of Duisburg.

Het seizoen 2009/2010

Het seizoen 2009/2010 zal ik nooit meer vergeten. Al na drie wedstrijden werd de omstreden coach Dieter Hecking ontslagen. Een moeilijk seizoen stond voor de deur, want sterspeler en aanjager van het team Michael Tarnat was er niet meer bij. De nieuwe trainer Andreas Bergmann slaagde er aanvankelijk in om het roer om te gooien. Er werden weer redelijke resultaten behaald.

Maar dan gebeurt er op dinsdag 10 november iets verschrikkelijks. Doelman Robert Enke pleegt zelfmoord door zich voor de trein te gooien. Het is een gebeurtenis die tot ver over de landsgrenzen voor beroering zorgt. Uit de verklaring van zijn vrouw Theresa blijkt dat Robert al jaren aan depressies leed. Ik persoonlijk voelde me met hem verbonden, omdat hij op mijn lievelingspositie speelde en omdat hij, net als ik, vader van een adoptiekind is. Hij was een waardig opvolger van Jörg Sievers en was voor het team een hele belangrijke steunpilaar. Juist ook na het vertrek van Michael Tarnat.

Na de dood van Enke ging het heel erg slecht met de prestaties van het team. Maandenlang verloor Hannover al zijn wedstrijden en stapje voor stapje kwam het steeds lager te staan op de ranglijst. Dieptepunt was wel de wedstrijd tegen Borussia Mönchengladbach. Die werd met 5-3 verloren door drie eigen doelpunten. Ook Andreas Bergmann werd ontslagen en Mirko Slomka nam het roer over. Op 6 maart wist Hannover dan eindelijk weer een wedstrijd te winnen. En dat nog wel tegen mede degradatiekandidaat Freiburg. Het verdere verloop bleef wisselvallig met nederlagen tegen mede degradatiekandidaat Nürnberg, maar met een zege tegen (toen nog) titelkandidaat Schalke.

Er is een vacuüm ontstaan na het in korte tijd wegvallen van twee belangrijke spelers: Michael Tarnat en Robert Enke. In de eerste moeilijke momenten na de dood van Robert zijn het Hanno Balitsch en Arnold Bruggink die als nieuwe leiders opstaan. Ze geven interviews en zijn niet te bang om daarbij emoties te tonen. Daarnaast steken beide spelers ook nog reservedoelman Florian Fromlowitz een hart onder de riem. Florian moet als jonge talentvolle doelman Enke doen vergeten.

De strijd tegen de degradatie is nog niet beslist. Hannover deed afgelopen weekend goede zaken tegen Borussia Mönchengladbach (!). Het won met 6-1 en daarmee werd de schande van de heenwedstrijd weggepoetst. Ook de schande van de 7-0 nederlaag tegen Bayern München enkele weken geleden. De uitgangspositie is vrij riant nu, maar Hannover is er nog niet. Volgende week vindt de laatste wedstrijd plaats tegen directe concurrent VFL Bochum. Ik zal er bij zijn en het wordt hoe dan ook een hele bijzondere wedstrijd met veel emotie. Het is misschien gek, maar ik heb er enorm veel zin in.

Dit alles is het antwoord op de vraag: waarom werd ik fan Hannover 96? Het is een club met een ongelooflijk boeiende clubgeschiedenis. Een club met karakter.

Software voor de GPS

noreply@blogger.com (Guus) — Thu, 29 Apr 2010 19:00:00 +0000

Sinds een paar jaar heb ik een nieuwe hobby: vakantiefietsen. Dit houdt, kort gezegd in, dat je met de fiets lange tochten maakt. Op die fiets neem je veel bepakking mee om te kunnen leven gedurende de tocht. Eén van de middelen die je kunt gebruiken om de route te vinden is een Global Positioning System (GPS). Sinds het najaar van 2009 ben ik in het bezit van zo'n systeem. Op dit moment heb ik een aantal ritten met zo'n apparaat er op zitten en ben ik tevens bezig met de voorbereidingen van onze fietsvakantie in de Provence. Hierdoor heb ik inmiddels redelijk wat ervaring met het kaartmateriaal opgedaan. Mijn ervaringen wil ik graag op dit blog delen.

Kaartmateriaal

De route die we gaan fietsen bereid ik voor op de pc thuis: dat werkt een stuk aangenamer dan op het apparaat zelf. De route voor onze vakantie in de Provence krijg ik aangeleverd van Marco Kleijn van Globalcyclist. Ik hoef daar dus verder niet veel aan te doen. Wel wil ik graag goed/betrouwbaar kaartmateriaal bij de hand hebben voor de onvoorziene situaties. Misschien moeten we nog een camping zoeken op een plek waar we niet op gerekend hadden. In dat geval is het fijn als de kaart ook nog routerend is: de route wordt voor je uitgerekend. Verder is het zo dat wij niet uitsluitend op de techniek vertrouwen: we nemen ook nog een papieren kaart mee. Daarvoor zijn de kaarten van de Institut Géographipue National (IGN) prima.

Om de reis voor te bereiden heb ik de keuze uit het kaartmateriaal van Garmin: Topo France, sectie Pyrenées en Provence en de openmtbmap van Frankrijk. De eerste kost (veel) geld en de tweede is gratis. De eerste is niet routerend en de tweede is dat wel. Het nadeel van de tweede kaart is dat ik heel Frankrijk er op ga laden, terwijl ik maar in een klein gebiedje fiets, maar met de routering en de gedetailleerdheid maakt hij alles meer dan goed. Goede kans dat ik de Topo France niet eens meer op de geheugenkaart van mijn Garmin Oregon ga zetten.

De kaarten die ik voor de vakantie gebruik zijn kaarten die ik zie als kaarten voor incidenteel gebruik. Na de vakantie maken ze plaats voor de kaarten van de volgende bestemming.

Daarnaast heb ik ook nog kaarten permanent in het geheugen van mijn Oregon staan. Het gaat om de onroute fietskaart van Waypoint. Dat is een routerende fietskaart, gemaakt omdat men niet tevreden was over de Topo Nederland van Garmin. De Topo Nederland is niet routerend en ook niet zo gedetailleerd als de onroute fietskaart. Sinds kort gebruik ik de open fiets kaart. Ook deze kost niets en de dekking is aardig goed. Ik heb hem door technische problemen nog niet tijdens het rijden uit kunnen proberen, maar het is me al wel gelukt om aan de pc routes te plannen. Dit gaat bijzonder handig, omdat de fietsknooppunten er ook in staan. Maar niet alleen dat: ook de lange-afstandsfietspaden (de zogenaamde LF-routes) staan er in. Hij is nog routerend ook. Routeren is overigens ook handig bij het plannen van een route: je wijst een punt aan waar je wilt beginnen en waar je naar toe wilt op de kaart en dan wordt vanzelf de route voor je gepland. En als het je niet aanstaat, dan zet je een extra routepunt.

Beide fietskaarten kennen nog wel hun onvolkomenheden. Zo wil de onroute fietskaart mij graag over een weg de brug bij Ewijk op loodsen die wel bestaat, maar op een plek waar je de brug helemaal niet op kan komen. De open fietskaart wil mij via de N847 naar Beuningen laten rijden, terwijl daar geen fietsers mogen komen. In het geheugen van mijn Garmin zet ik dan ook vast: De open fiets kaart, de onroute fietskaart en City Navigator. De laatste is eigenlijk een kaart waarmee je autoroutes kunt plannen door heel Europa. In geval van nood altijd handig.

Foto: Garmin Oregon 330, via Vincent (Picasa)

Synchroniseren met Google Calendar Sync

noreply@blogger.com (Guus) — Fri, 23 Apr 2010 18:30:00 +0000

Sinds een week ben ik mijn agenda's op het werk en thuis aan het synchroniseren met Google Calendar Sync (Gcalsync). Een impressie van mijn ervaringen.

Hoe is het zo gekomen?

Mijn mobiele ~~koelkast~~ telefoon (Motorola A780) vertoont hevige tekenen van slijtage. Zo zit de telefoon zelf onder de butsen en krassen, de (enige) twee stylussen zijn kwijt en de gpsantenne vertoont kuren. Kortom: ik ben aan het uitkijken naar wat anders.

Enkele jaren geleden heb ik mijn papieren agenda weg gedaan en sindsdien maakte ik alleen nog gebruik van Outlook. Dat ging ook makkelijk, want ik had eigenlijk alleen maar afspraken die ik thuis of op het werk in de agenda kon zetten. Momenteel moet ik ook wel eens onderweg afspraken maken en dan mis ik een goed werkende mobiele agenda-oplossing.

Vroegâh, toen het leven nog eenvoudig was (kuch) exporteerde ik mijn werkagenda, importeerde hem thuis en vulde het aan met de afspraken van thuis. En met behulp van de synchronisatiesoftware van de telefoon belandden de afspraken in mijn telefoon. Dat was leuk zo lang het goed ging. Op enig moment ging er bij het synchroniseren iets fout. Hierdoor werd de afspraak met de tandarts een uur later opgenomen in de agenda dan daadwerkelijk het geval was. Toen dat vaker gebeurde ben ik daar mee gestopt.

Sinds een tijdje ben ik op de uitkijk naar een nieuwe mobiele telefoon. Eerst wilde ik alleen een eenvoudig apparaat dat alleen kon bellen, maar inmiddels is mijn geest rijp voor wat ingewikkelders. Via een collega werd ik lekker gemaakt met een Iphone. Ook naar de Gphone ging ik kijken en hem vergelijken met de Iphone. Bijkomend probleem is echter dat ik niet van telefoonaanbieder wil wisselen. Dat is met beide genoemde toestellen praktisch onmogelijk, zonder op kosten te worden gejaagd. De zoektocht ging voort naar andere toestellen die op Android draaien. Daar vond ik wat ik zocht. Tot een aankoop heeft het nog niet geleid, maar in het bijzonder HTC heeft wel toestellen die mij aanspreken. De prijzen liggen wat lager dan voor de eerste twee toestellen en de toestellen zijn simlockvrij te verkrijgen.

Gcalsync

Doordat de agendafunctionaliteit voor mij zo belangrijk is, was ik benieuwd of ik een impressie kon krijgen van de mogelijkheden om agenda's te synchroniseren. Ik vroeg me af hoe dat op Android gebaseerde toestellen gaat en zo kwam ik bij Gcalsync uit. Gecalsync kun je ook nog gewoon op je normale pc installeren dus ik besloot meteen het programma te downloaden. Het zag er razend gemakkelijk uit en nog gratens bovendien. Als rechtgeaarde Nederlander spreekt mij zoiets wel aan. Thuis heb ik mijn agenda (Outlook 2007) leeg gemaakt en alleen nog alle privé afspraken er in gezet. Google Calendar ook leeg gemaakt (helemaal). En synchroniseren maar. De dag er op op het werk Gcalsync geïnstalleerd en de werkagenda gesynchroniseerd. Op het werk werken we echter met Outlook 2003 en die weigerde om de terugkerende afspraken op te halen uit Google Calendar. Het resultaat was dat terugkerende privé-afspraken niet getoond werden in mijn werkagenda. Eerst heb ik geprobeerd er achter te komen waar het aan kon liggen, maar ik kwam er niet achter.

Tot ik vandaag aan het rondsnuffelen was in de deleted items van mijn mailbox. Daar trof ik bovenaan het lijstje mijn terugkerende afspraken aan. Ik heb ze uit de prullenbak gevist en er alsnog in gezet. Vraag me niet naar het hoe en waarom. Als iemand het wèl weet dan hoor ik het graag.

Plaatje: Wikipedia.

Google Chrome: een update

noreply@blogger.com (Guus) — Fri, 11 Dec 2009 18:00:00 +0000

Al eerder schreef ik een blogpost over mijn rivellagevoel bij Google Chrome. Het is hoog tijd voor een update, want er is veel veranderd.

Het begon allemaal enkele weken geleden. Twee collega's van mij meldden dat ze Google Chrome op het werk hadden uitgeprobeerd. Hun conclusie was dat die lekker snel was. Daarop heb ik direct de browser op mijn werkcomputer geïnstalleerd. Alles ging goed en lekker snel inderdaad. Toch waren er nog twee problemen:
1: De webapplicatie waarmee ik mijn documenten op het werk invoer gaf problemen. Hij liep vast, sloeg dingen niet op of verloor alle gegevens die ik had ingevoerd. Onze applicaties worden alleen maar voor Internet Explorer gebouwd. In 99% van de gevallen werkt het ook onder Mozilla Firefox. Maar: klagen dat iets niet werkt onder Google Chrome gaat niet helpen op mijn werk. Ik zal vermoedelijk een stel gefronste wenkbrauwen te zien krijgen.

2: Sinds ik Mozilla Firefox gebruik, ben ik aan twee dingen verslaafd geraakt: tabbed browsing en extensies. Iedere zichzelf respecterende browser heeft tegenwoordig tabbed browsing, dus dat is het probleem niet. Die extensies wel en tot voor een paar dagen was dat met Google Chrome ook het geval.

Toen Jan Klerk enkele dagen geleden aankondigde dat er nu ook extensies beschikbaar waren, sprong mijn hartje op. Ik heb het direct thuis uitgeprobeerd en mijn favoriete extensies geïnstalleerd.

Welke extensies gebruik jij?

Extensies voor Twitter en Delicious mis ik altijd als eerste. Ik wil uit de losse heup pagina's op kunnen slaan in Delicious om ze later op mijn gemak te kunnen bekijken (en ja: dat doe ik ook). Ook Twitter wil ik snel kunnen bedienen, liefst via de browser en niet via een aparte applicatie. Read it Later en Evernote gebruik ik wat minder, maar heb ik er toch tussen gezet. Nieuwkomers voor mij zijn Google Calendar en Google Tasks. Na mijn cursus timemanagement wil ik graag met Google Tasks gaan experimenteren.

Conclusie

De conclusie. Het voelt aan alsof Google Chrome met een achterstand is begonnen en van 0 km/u naar 200 km/u is geaccelleerd. Een TGV die langzaam startte en met een noodgang de concurrenten op gaat rollen. Vanaf nu vormen ze een serieuze bedreiging voor Firefox, maar ook Internet Explorer gaat steeds bleker afsteken bij deze nieuwe generatie browsers. De toekomst zal uitwijzen of dit ook echt zo is, want de concurrentie inhalen met dezelfde snufjes, maar dan net ietsje beter,is één ding. Een browser verder ontwikkelen met nieuwe handige snufjes of een compleet andere "browse-ervaring" is iets heel anders.

Ps: Ik krijg steeds meer zin om die foeilelijke voorkant van dit blog eens flink onder handen te gaan nemen, die vogel eens een schop te geven, andere kleurtjes ander lettertype. Kortom: tijd voor een facelift of extreme-makeover.

Read It Later

noreply@blogger.com (Guus) — Tue, 04 Aug 2009 18:00:00 +0000

Goed. We hebben de smaak te pakken, dus we slingeren er gewoon nog een blogpost achteraan. Dit keer speciaal aandacht voor een nieuwe ontdekking van me: Read It Later.

Doordat ik veel blogs lees heb ik ook behoefte aan structuur bij het verwerken van al die informatie. Maar wat is veel eigenlijk? Ik heb op dit moment 104 abonnementen op allerhande feeds. Er zijn mensen die dat nog maar weinig vinden, terwijl ik anderen een lekkende hartklep bezorg als ik vertel dat ik 104 abonnementen heb lopen. Hoe dan ook: ik heb behoefte aan structuur bij het verwerken van al die ~~ruis~~, eh informatie. Vandaar dat ik aangenaam getroffen werd door een bericht op één van mijn favoriete weblogs: http://www.lifehacking.nl. Nog wel van de hand van good-old Joost Plattèl.

Veel informatie belandt bij mij op de stapel “later lezen”. Daarvoor heb ik binnen Delicious ook een tag aangemaakt, n.l. 2read, maar de praktijk is dat ik er daarna nauwelijks meer toe kom om het te lezen. De 2read tag ken ik momenteel ook nauwelijks meer toe. Het eind van het liedje is dat ik dan toch weer wat zit te pieren met die sterretjes in Google Reader.

Nadat ik bovenstaand bericht had gelezen heb ik direct de plug-in gedownload en ik werd aangenaam verrast door de eenvoud er van. Je gaat gewoon naar de site van Read It Later en klikt daar op de button die op jouw situatie van toepassing is. Het resultaat is in mijn geval dat ik de zoveelste plug-in van Firefox te pakken heb.

Zodra je de browser weer opnieuw opstart, staan er in de adresbalk en de statusbalk rechtsonder een vinkje. Hiermee kun je pagina’s in je leeslijst zetten. Onder het vakje: bladwijzers is een mapje aangemaakt, waarin de pagina’s staan die je in je leeslijst hebt opgenomen. Je hoeft niet eens meer een account aan te maken: dat is al automagisch gebeurd. Je hebt dan wel een account naam met een veelzeggende naam als: ljf68id.

“Maar ik werk op meerdere pc’s: twee thuis en één op het werk, hoe moet dat nu?,” vraag je je wellicht af. Je kunt op eenvoudige wijze de accountnaam veranderen in iets dat je beter kunt onthouden en vervolgens op alle pc’s die je gebruikt gaan synchroniseren.

Maar het mooiste vind ik nog dat die vinkjes niet alleen in je browservenster verschijnen, maar ook in je Google Readerlijst. Kleine moeite om een vinkje te zetten bij iets wat je later nog eens op je gemakje wilt lezen. En als je klaar bent, verwijder je het vinkje weer.

19 januari

noreply@blogger.com (Guus) — Mon, 03 Aug 2009 18:00:00 +0000

19 januari. Dat was de laatste dag waarop ik het laatste bericht op dit blog zette. Ik werd daar nog even fijntjes op gewezen door Edwin. In een reactie op zijn blogpost liet ik hem weten, dat ik er een blogpost aan zou wijden. Belofte maakt schuld, dus bij deze.

Een beetje dramatisch is het allemaal wel, want uitgerekend een jaar na de feestelijke opening moet ik gaan verantwoorden waarom ik zo weinig schrijf. Helemaal onverwachts komt dit overigens niet, want al in die eerste blogpost melde ik dat ik niet zo goed was in het bijhouden van weblogs.

Eén oorzaak is in elk geval gelegen in de privésfeer. Hierdoor kon ik een groot deel van maart niet bloggen. Ik merk dat het vervolgens in de periode er na heel moeilijk is om de draad weer op te pakken.

Ik blog graag in samenwerking, omdat ik dan even mijn benen stil kan houden als ik zelf geen inspiratie heb. Tot luiheid dreigt het wel te leiden, want daardoor ga ik minder actief op zoek naar onderwerpen. Bij de blogs op mijn werk merk ik dat het goed is om af en toe actief op zoek te gaan naar geschikte onderwerpen en dat er zo vanzelf leuke ideeën boven komen drijven. Dus belangrijk: actiever op zoek gaan naar onderwerpen die mij bezig houden. Of beter: schrijf eens vaker over de zaken die je interessant vindt.

Sinds bijna een jaar houd ik me bezig met twitteren. Ik merk dat dat veel laagdrempeliger en persoonlijker is: je slingert iets direct in een kort zinnetje het internet op en klaar is kees. In vergelijking daar mee is bloggen een zware bevalling. Je moet inspiratie hebben om een gemotiveerde blogpost te schrijven, vervolgens moet je de tijd nemen om het allemaal mooi op papier te zetten en online te plaatsen. Het liefste zou ik zien dat iedere blogpost een mooi stukje literatuur was, maar dat gaat nu eenmaal niet.

Overigens zal ik nooit een veelposter worden. Ik geloof heilig in het principe dat kwaliteit boven kwantiteit gaat en dat eventuele lezers daar meer aan hebben dan aan dagelijks vijf nieuwe posts van mijn hand. Even om misverstanden te voorkomen: dit is geen kritiek aan het adres van Edwin: iedereen moet in deze doen wat bij hem of haar past. Maar goed: het wordt tijd dat er weer leven in de tent komt.

Ding#13: Online kantoortoepassingen

noreply@blogger.com (Guus) — Mon, 19 Jan 2009 19:00:00 +0000

Terwijl deze dagen ook Google getroffen wordt door de kredietcrisis zit ik al weken aan te hikken tegen opdracht nummer 13. Ik zal in deze post kort uiteenzetten wat online kantoortoepassingen zijn, wat hun voor- en nadelen zijn en hoe ik ze persoonlijk in zet. Ik zal dan ook in gaan op de relevantie van bovenvermelde link.

Google Docs is beschikbaar als je een Google-account hebt. Het is mogelijk om tesktdocumenten, presentaties en spreadsheets te maken. Je hebt de mogelijkheid om ze direct via het web een document te creëren of om een document te uploaden/importeren. Vervolgens heb je dan weer de mogelijkheid om een document te exporteren, om het te delen met anderen of om het te publiceren op een webpagina.

Via Zoho heb je meer mogelijke toepassingen. Je kunt er met een Yahoo of Google-account inloggen en dan ligt een heel scala aan kantoortoepassingen aan je voeten, waarvan de belangrijkste extra uitbreiding: het creëren van wikipagina’s. De url wordt ter plekke gegenereerd en dat grapje kun je naar believen herhalen.

Voordelen van kantoortoepassingen zijn:

Er is geen installatie nodig op je computer.
Je hebt je documenten altijd en overal bij de hand, waardoor ook samenwerking makkelijk is.
De toepassingen zijn meestal gratis.
Je kunt deze toepassingen gebruiken bij verschillende bestandsformaten bij blogs of andere webpagina’s.

Nadelen van kantoortoepassingen zijn:

Je moet webtoegang hebben. Het is anno 2009 bijna niet te geloven, maar er zijn nog altijd plekken op deze wereld waar je geen toegang tot het web hebt.
Als de aanbieder de dienst stopt, ben je de spullen kwijt. Dat is de relevantie met de link aan het begin van deze post: Helemaal ondenkbeeldig is het risico dus niet.
Je hebt een googleaccount nodig (in het geval van Google Docs). Dat is te ondervangen door bijvoorbeeld uit te wijken naar Zoho.
Het is onduidelijk hoe het met privacy zit. De documenten worden niet geïndexeert, maar ze staan wel op de servers van Google en je weet niet of men ze in de toekomst alsnog wel gaat indexeren.
Je hebt minder uitgebreide mogelijkheden dan bij computers. Die beperkingen zitten vooral in de opmaak van documenten, het creëren van inhoudsopgaves, indexen en voetnoten.
Een laatste nadeel is dat alleen documenten met een beperkte omvang opgeslagen kunnen worden.

De twee lijstjes doen vermoeden dat ik niet zo kapot ben van online kantoortoepassingen. Dat is ook zo en dat komt doordat de nadelen voor mij toch wel zwaar wegen. Overigens geloof ik ook niet dat online kantoortoepassingen de “gewone” kantoortoepassingen zullen gaan vervangen. Ze hebben ieder hun specifieke sterkes en zwaktes.

Dat wil niet zeggen dat ik kantoortoepassingen niet gebruik. Ik gebruik ze meestal voor korte documenten die niet zo privacygevoelig zijn. Het gaat bijvoorbeeld om blogposts of om een lijst met parkeerplaatsen en hun gps-coördinaten op weg naar mijn vakantiebestemming. Vanuit Google Docs heb ik zodoende meermaals mijn blog geüpdate. Of om documenten neer te zetten die ik op meerdere plekken nodig heb.

E-mail is zo 1900...

noreply@blogger.com (Guus) — Wed, 31 Dec 2008 10:06:00 +0000

Het moet eind 1993 of begin 1994 geweest zijn dat we op de Bibliotheekopleiding het wonder ontdekten: e-mail! We voelden ons de koning te rijk. Kon je zomaar een berichtje sturen naar iemand die een lokaal verder zat. Of met een docent e-mailen. Met Pegasusmail, ook wel pmail genaamd, konden we de hele wereld aan. Pegasus Mail gebruik ik nog steeds met erg veel liefde en plezier overigens.

Edwin hat het er laatst nog over: het beantwoorden van e-mail wordt steeds meer een sleur. Ook ik betrap mezelf er op, dat ik e-mails langer laat liggen. Het kost veel tijd om ze te beantwoorden. Ik heb steeds meer moeite met toepassingen die veel tijd kosten: het schrijven van blogposts kost tijd, net als het lezen en schrijven van een e-mail of het bouwen van een podcast. Je moet er speciaal voor gaan zitten, goed lezen en dan nog goed formuleren ook. Ik moet bekennen: af en toe begin ik e-mail zelfs een beetje ouderwets te vinden. Ik zit er hoe langer hoe meer tegenaan te hikken om de elektronische post te beantwoorden. Om nog maar te zwijgen over mailboxen die te vol zitten.

Onlangs had ik het nog. Al jaren geleden heb ik mijn lidmaatschap van de Nedbib-L mailinglijst opgezegd, vanwege een in mijn ogen verziekte discussiecultuur. Je mist echter ook wat er speelt binnen het vakgebied en dus besloot ik kort geleden maar weer lid te worden. Ik was in ieder geval dolgelukkig dat ik alle discussies van die lijst nu via RSS binnen kan laten komen. De mails laat ik in Gmail binnenkomen met een filter: inbox overslaan en direct labelen die hap. Dat is mijn standaardbehandeling voor alles wat via abonnementen binnen komt. Tot en met de folders van de Lidl aan toe.

Ik ben tegenwoordig lid van twee Fora die draaien op de software van PHPbulletinboard. Dat laatste vind ik heerlijk, want je hebt geen e-mailadres meer nodig. Alle communicatie handel je via de forumssoftware af. Daar waar het ook hoort. Het enige nadeel is dat je geen bestanden over kunt sturen. Dat heb ik echter nog slechts één keer bij de hand gehad.

En voor de rest? Nee, geen Eurocard/Mastercard, maar Google Talk. Voor een select gezelschap (vrouw, schoonzus, een stel vrienden en oh ja, mijn chef (want vriend)). Ook Twitter is aan het uitgroeien tot een mogelijkheid korte berichtjes uit te wisselen en op elkaar te reageren. Dat kan ook in een vertrouwelijke setting als dat gewenst is. Twitteren kun je in een paar seconden.

Als je het daar mee vergelijkt dan wordt e-mail ineens zo'n langzaam medium. Het is zo 1900.

Twitter

noreply@blogger.com (Guus) — Sun, 07 Dec 2008 19:31:00 +0000

Al een tijdje liep ik rond het idee om een post te schrijven over mijn ervaringen met Twitter. Dymphie was mij echter voor. Het voelt een beetje als na-apen, maar gelukkig zijn mijn ervaringen andere dan die van Dymphie :-).

Hoe is het zo begonnen? Sinds augustus 2008 ben ik gaan twitteren, nog niet zo heel lang dus. Weliswaar had ik al langer een account, maar ik deed er niks mee. Via zijn site stuite ik op de tweets van Jan en ontdekte zo dat hij zelfs in zijn vakantie nog berichtjes kon posten. Dat vond ik zo fascinerend, dat ik koste wat koste wilde weten hoe hij dat nu voor elkaar kreeg. Met wat stoeien is het me gelukt en direct ben ik zelf mee gaan twitteren, deels ook vanuit de vouwwagen.

Al snel heb ik meer mensen toegevoegd en kort daarna ben ik ook begonnen met mijn blog. Hierdoor gingen ook meer mensen mijn tweets volgen en ik op mijn beurt weer hun tweets. Aanvankelijk vond ik het een leuk speeltje en zag ik nauwelijks nuttige toepassingen, maar over dat punt ben ik al lang heen. Ik probeer nu wel vaak wat gerichter te berichten over dingen die op het werk gebeuren of zaken die ik aan het uitproberen ben op het gebied van 2.0.

Welke applicaties gebruik ik? Het liefste gebruik ik Twitterfox. Op alle computers die ik regelmatig op het werk of thuis gebruik, heb ik het inmiddels geïnstalleerd. Daarnaast gebruik ik BeTwittered op mijn Google Homepage. Verder heb ik op twee computers thuis Tweetdeck geïnstalleerd, maar echt warm kan ik er nog niet van worden. Ik heb ook nog Thwirl geïnstalleerd gehad, maar die is inmiddels al weer van de computer verdwenen. Momenteel geef ik voor dit soort toepassingen voornamelijk de voorkeur aan webbased applicaties.

Ook heb ik eenmaal geëxperimenteerd met Remember The Milk om alarmen te krijgen voor "to do" lijstjes. Ik kreeg al snel hele hordes vage types (vooral vrouwen of "vrouwen") achter me aan die ik geblokt wilde hebben. Ben er toen mee gestopt en ik was meteen van mijn problemen verlost.

Wat heeft Twitter mij opgeleverd?
* Veel vakgenoten, waarmee ik voorheen geen contact had
* Veel vakgenoten uit alle hoeken en gaten van de bibliotheeksector. Dit is erg leerzaam en maakt het nòg leuker dan het al was om met vakgenoten contact te onderhouden. Zo volg met heel veel belangstelling alles wat in de openbare bibliotheeksector gebeurt.
* Veel tips op het gebied van web 2.0 toepassingen
* Inspiratie voor blogposts
* Ook bijzonder is de nieuwe dimensie die mijn contact met collega Wouter heeft gekregen.
* Mijn echtgenote vindt bloggen maar niets, maar twitteren is wel haar ding. Dus ook mijn huwelijk heeft weer een nieuwe dimentie (of was het dementie?) gekregen ;-). ("Is jullie huwelijk al zover heen, dat jullie alleen nog via Twitter communiceren?")
* Ik merk duidelijk dat ik een voorkeur ga ontwikkelen voor hardlopende twitterende collegae met jonge dan wel opgroeiende kinderen. Even serieus: dat is de situatie waarin ik op dit moment verkeer en ik merk gewoon dat dat een band schept.
* Ook veel grappige, humoristische momenten.
* Gecontroleerd stoom afblazen doe ik ook graag.

Ik ben nog druk aan het ontdekken aan Twitter. Ik lees dan ook graag en veel tips over het gebruik van Twitter, maar wereldschokkend nieuwe dingen ben ik er nog niet tegen gekomen. Ik probeer het ook voor andere onderwerpen die mijn interesse te gebruiken, maar daarvan is het me nog niet goed gelukt om het zo mooi voor elkaar te krijgen als voor het bibliotheekvak.

Wat moet ik verder nog over kwijt? Ik vind het fascinerend om een berichtje in 140 tekens te proppen en dat daar zoveel leuke dingen uit voort komen.

Plaatje is afkomstig van mfilej, via Flickr

Ding#12: Spelen in de zandbak van de 23 Dingen wiki

noreply@blogger.com (Guus) — Thu, 04 Dec 2008 13:52:00 +0000

Eerst even teruggrijpen op de vorige post over Ding#11. Dymphie attendeerde mij er op dat er nòg een wiki is die ik zou moeten kennen: die van de NL-biblioblogs (en tweets) natuurlijk. Hoe kon ik die nou vergeten? Bij deze dus even recht gezet.

Ik heb lekker liggen spelen in de zandbak van de 23 dingen wiki. Nadat ik het zand van me af heb geklopt kan ik concluderen dat dat een erg leuke wiki is. Ik heb een favoriete film en wel twee favoriete vakantielanden toegevoegd. Je doet er meteen veel nieuwe ideeën op voor fietstochten en andere vakantielanden overigens.

Ding#11: Ontdek wiki’s en hoe bibliotheken ze kunnen toepassen

noreply@blogger.com (Guus) — Sun, 30 Nov 2008 13:53:00 +0000

Het is hoog nodig om weer tijd te besteden aan de 23 dingen. De klad dreigt er in te komen. Deze keer aandacht voor wiki’s.
Wiki’s vind ik persoonlijk een leuke toepassing, waarvan ik vind dat ik er nog veel te weinig mee doe. Een wiki functioneert het best als meer mensen er aan mee doen. Het valt in de praktijk niet altijd mee om andere mensen te overtuigen van het nut van een wiki.
Welke wiki’s ken ik?

• Om te beginnen de grootste: wikipedia. Toen ik als documentalist begon, moest ik mij een aantal onderwerpen eigen maken. Doordat ik geen wetenschappelijke opleiding heb, heb ik in die begindagen veelal mijn toevlucht gezocht tot de wikipedia. Die heeft mij goed vooruit geholpen. Bij het maken van dossiers ben ik echter ook tegen de grenzen opgelopen. Bij een dossier over vogelpest had ik veel gebruik gemaakt van teksten uit de wikipedia. De teksten werden vervolgens nagelezen door een wetenschapper die goed thuis is op dat terrein. Uit zijn correcties bleek dat de zaken die in de wikipedia stonden, te eenvoudig waren voorgesteld, waardoor ze niet helemaal juist meer waren. Dat soort verhalen heb ik vaker gezien en gelezen. Dus: gebruik van de wikipedia met zorg.

• Een andere wiki die ik ken is de wiki van de zogenaamde NVB 2.0 groep. Hier wordt de wiki als actiemiddel gebruikt. Je kunt je inschrijven en er zelf zaken aan toevoegen, zoals ik zelf ook al heb gedaan. Het is vooral een functionele wiki.

• Een hele leuke wiki vind ik die van de Openbare Bibliotheek Deventer. Alhoewel ik geen echte literatuurfreak ben, vind ik met name de literaire dossiers (met informatie over schrijvers) vind ik erg leuk. Ik mis alleen nog een pagina over stadsdichter Jos Paardekoper ;-). Er zit een redactie achter die controleert of er geen onzinbijdragen geschreven worden.

Als ik naar de dagelijkse praktijk van mijn werk kijk dan zou ik een wikipediapagina graag willen gebruiken om kennis met elkaar te delen en om onze tijdschriftlijsten bij te houden.

Om te beginnen is het zo dat wij regelmatig zoekvragen verwerken in onze blogposts. De praktijk is dat de ene collega wat handiger is in het bouwen van zoekvragen met behulp van WebQuery dan de andere. Het zou dus een uitkomst zijn als wij deze tips in een wiki konden verzamelen en er uit konden putten. Op dit moment gebruiken hier voor onze teamsite van Sharepoint, maar een wiki vind ik persoonlijk gebruikersvriendelijker.

Een tweede toepassing: op onze afdeling documenteert iedere documentalist een aantal tijdschriften. Deze staan in een tijdschriftenlijst. Bij ieder tijdschrift horen instructies over of deze fulltext is of niet, of het tijdschrift een website heeft. Ook zijn er regelmatig contacten met tijdschriftuitgevers over het leveren van fulltext artikelen. Al deze informatie kan prima in een wikipediapagina verwerkt worden. Zo heb je per tijdschrift in één opslag alle relevante informatie bij de hand.

Privé heb ik een tijd een wikipediapagina over mijn fiets bijgehouden. Dit was erg praktisch, omdat als ik onderdelen moest vervangen direct kon zien welk type onderdelen en welke maten ik nodig had.

Mail archiveren

noreply@blogger.com (Guus) — Sat, 29 Nov 2008 13:52:00 +0000

Enkele dagen geleden schreef Raymond op Vakblog een post over het archiveren van e-mail. Naar aanleiding daarvan ben ik ook maar eens aan de slag gegaan.

Bij Wageningen UR is het zo dat we met Outlook werken. Doordat onze mailboxen slechts 100 MB groot zijn loop je al snel tegen je limieten aan. Vooral als er collega's zijn die grappig bedoelde powerpointpresentaties als attachment meesturen. Vandaar dat ik met grote interesse zijn post las.

Verder houd ik op zich wel van een opgeruimde inbox, maar bewaar graag ook alles. Vandaar dat ik in Gmail veel met labels werk voor mailinglijsten. De reclamefolders en mailinglijsten slaan de inboxen over en worden direct gearchiveerd.

Thuis heb ik direct Mailbox Store Home geïnstalleerd. Zonder enig probleem werd mijn Gmailaccount gearchiveerd. Ondertussen de hond uitgelaten en bij terugkomst was alles klaar.

Op het werk ligt de zaak echter anders. Nu lijkt het een voordeel dat we met Outlook werken, maar niets is minder waar. Van de netwerkpolitie mag ik Mailbox Store Home niet installeren zonder administratorrechten. Aangezien ik er niet veel voor voel om hier voor tijdelijk administratorrechten aan te vragen, installeer ik dit programma niet op mijn werk. Bij het exporteren van een .pst bestand werd alleen de inbox ingepakt en niet de onderliggende mappen. Bovendien mag ik die files in de freewareversie niet rechtstreeks importeren.

Gelukkig kan ik mijn werkmail ook door middel van het imapprotocol ophalen. En zo is het toch gelukt om ook de werkmail te archiveren. Inclusief deleted items en alle openbare mappen. Bij dat laatste zit wel een crux. In deze openbare mappen bevindt zich de mogelijkheid om via Calendar ruimtes in het Forumgebouw te reserveren. Dat zijn er nogal. Er worden ook flink wat afspraken in gemaakt. En zo had ik 2000 extra items gearchiveerd waar ik niet op zat te wachten. Die waren ook zo weer verwijderd overigens.

Een oplossing voor de thuismail moet ik nog wel vinden, want voor de thuismail gebruik ik al jaren naar volle tevredenheid Pegasus Mail. Dat kan niet zomaar geïmporteerd worden.

Al met al: een aardige mogelijkheid om je e-mail op te slaan.