.

من تا قبل از خواندن این نوشته خودم رو یک گیک نمی‌دونستم اما بعد با بر افروخته شدن احساسات مشترک حس کردم من هم یک جورهایی گیک هستم. اما گیک چیست؟ این یک تعریف اصولی است. اما از نظر من گیک عاشق است. خوره‌ی یک چیز است یک چیز را شدیدا دوست دارد حتی اگر بداند این دوست داشتن دارد به او ضرر می‌زند. گیک یک چیز را با تمام تلخی‌هایش دوست دارد و از دوست داشتن آن خسته نمی‌شود. یک گیک الزاماً عاشق دیجیتال نیست می‌تواند خوره‌ی هر چیزی باشد از کمیک استریپ گرفته تا تخم مرغ‌شانسی.

ما گیک هستیم، بر اساس شور و اشتیاق حرکت می‌کنیم، کاری رو انجام می‌دیم که از انجامش لذت می‌بریم، مشوق ما پول یا شهرت یا خیلی از چیز‌های دیگه نیست، برای ما ارزش چیز‌ دیگه‌ای هست، و چون تمرکز بر علایق خودمون داریم، معمولا در اجتماع منزوی هستیم.

در مرحله‌ی اول کاری نداریم آن چیز چه سودی به نفع ما دارد. اما در مرحله‌ی بعد آن را برای خودمان توجیه می‌کنیم و به خودمان می‌قبولانیم که که آن چیز سر تا پا سو است و آینده‌ی درخشانی دارد.

شاید در خانواده منزوی نباشیم اما در غیر آن چرا. حس می‌کنیم دیگران ما را نمی‌فهمند حس می‌کنیم میان یک سری آدم احمق زندگی می‌کنیم که چون از علاقه‌ی ما خبر ندارند نیم که هیچ تمام عمرشان بر فناست. دوست نداریم وقت با ارزشمان را برای یک سری احمق تلف کنیم. دیگران را به علاقه‌مندیمان دعوت می‌کنیم تنها به این خاطر که دوست داریم درباره‌ی آن با کسی حرف بزنیم و اگر ذره‌ای بی‌میلی‌اش آشکار شود او را با لبخندی وارد لیست سیاهمان می‌کنیم.

من جامعه را می‌بینم، درباره‌ی آن نظر می‌دهم، می‌خواهم روی آن تأثیر بگذارم و سرنوشت آن برایم مهم است.

ما مثل آدمای دیگه احساسی قوی داریم، اما برای اینکه قادر به بیان اون نیستیم دیگران ما رو آدم‌هایی بی احساس می‌بینن.

من یک گیک هستم. دنیای من صفر و یکیست. یا یک چیز را دوست دارم یا از آن متنفرم. یا احساساتم را نمی‌توانم بیان کنم یا گاهی اوقات به سرم می‌زند و بی‌پروا حرف دلم را می‌زنم که البته در هر دوحالت گند زده می‌شود به قضیه . برای همین هرکس من را یک طور می‌بیند یا روی صفرم را دیده یا روی یکم را. یا من را بی‌احساس می‌داند یا من را به کنترل نکردن احساساتم محکوم می‌کند.

ما مثل هر موجود زنده‌ی دیگه از تنهایی بی‌زاریم، اما از اذیت دیگران هم بی‌زاریم، کسی که ما رو درک نکنه،‌ اگر کنار ما باشه، اذیت می‌شه!

لپ‌تاپ بهترین دوست من است. همان چیزی است که می‌خواهم. همه چیز دارد بدون اینکه حتی یک کلمه حرف بزند همه را در اختیارم می‌گذارد. همه جا همراهم می‌شود در تمام احساسات شریکم می‌شود. اما من ربات نیستم اگر کنار خانواده‌ام نباشم حضور بهترین دوست هم لذتی برایم ندارد اما همچنان می‌تواند بهترین آرامش‌بخش باشد.

… یا اینکه بحث‌هایی که در اطرافمون اتفاق میوفته و کلماتی که توش رد و بدل می‌شه، خارج از دایره‌ی کلمات و لغات ما هست، ما وارد بحث نمی‌شیم، چون اگه وارد شیم، حرفی برای گفتن نداریم.

دوست ندارم بیهوده حرف بزنم. از احوال پرسی کردن متنفرم و دوست دارم حرف زدنم نتیجه داشته باشد. حتی گاهی اوقات با اینکه جواب یک مشکل رو می‌دانم اما چون حس می‌کنم حرف زدنم نتیجه‌ای ندارد آن را نمی‌گویم.

من گیک هستم، دوست ندارم عوض شوم اما اگر بخواهم می‌توانم علاقه‌مندیم را کنار بگذارم همان‌طور که یک سال این کار را کردم.

فید وبلاگ | آدرس دیگر وبلاگ

 یکی از ویژگی‌های این نسخه گراب۲ است که توسط میشایل چانگ معرفی شده و کاملاً با یاست تنظیم می‌شود. می‌توانید از اینجا در بهبود آن سهیم باشد. همچنین توسعه‌دهندگان در حال کار روی plymouth و اجرای یک بوت روان و بدون پرش تصویر هستند که ویکی آن اینجاست.

جای دیگری که برای بهبود به کمک دیگران نیاز است جایگزینی GCC 4.7 می‌باشد. آخرین وضعیت پروژه از اینجا قابل دسترسی است.

از سایر ویژگی‌های این نسخه:

کار روی پردازه‌های ARM برای بهبود کارایی

آماده کردن یک فروشگاه نر‌افزار(در دست ساخت)

استفاده از نسخه‌ی ۳.۳ لینوکس (یا حتی بالاتر)

x.org ۱.۱۲ که قابلیت پشتیبانی از ویژگی چند لمسی را دارد

استفاده از گراب۲ که کاملاً از یاست قابل تنظیم است و plymouth که یک نمایش برای بوت شدن است

استفاده از KDE ۴.۸.۱ (یا حتی بالاتر). ممکن است از plasma active که یک رابط کاربری مناسب تبلت‌ها هست نیز استفاده شود. در این نسخه از KDE تغییرات زیادی از جمله بهبود kontact ، مدیرت پنجره و دلفین وجود دارد

استفاده از نوم ۳.۴

استفاده از میزکار جدید razor-Qt که می‌تواند با انواع مدیر پنجره‌ها کار کند

 شما می‌توانید این نسخه را از اینجا دریافت کنید و لیست باگ‌ها را از اینجا ببینید.

خبر انتشار

سال ۹۰ برای فناوری اطلاعات کشور سال گذار کامل راهبری IT به سطوح حکومتی بود و تمامی نشانه‌ها حکایت از به اغما رفتن نقش دولت در این میان دارد. برای چنین تاویلی از شرایط حاکم نیز دست‌کم سه دلیل کاملا محسوس در دست است:

نخستین دلیل سیاسی است: بروز جنبش‌های آزادیطلبانه در سراسر حکومت‌های خاورمیانه از مصر گرفته تا تونس، قطر و حتی اردن که تقریبا تمامی آنها با تکیه بر ابزارهای فناوری و به ویژه شبکه‌های اجتماعی بود، سیاست‌سازان ایرانی را متوجه این حقیقت در حال تثبیت کرد که فناوری هر چند خود مولد ناآرامی‌های اجتماعی و سیاسی نیست ولی در گسترش و تسریع آنها نقشی کلیدی بازی می‌کند و چنین حقیقتی نه ملی و منطقه‌ای که حتی جهانی است. آنچه در جریان ناآرامی‌های بریتانیا و جنبش تسخیر وال‌استریت گذشت هم تجسم بدون مرز و مسائلی از این دست است. نتیجه اینکه نظام جمهوری اسلامی ایران نیز بسته به شرایط بومی و چالش‌های بیرونی‌اش تلاش در درک و هضم این ابرقدرت غیرمادی که در حال شکل گرفتن بود کرد. گاهی موبایل‌ها هم می‌توانستند یک اسلحه باشند.

نتیجه‌ی این ترس که از مدتها پیش به وجود آمده بود و من هم بارها در نوشته‌های خود بدان اشاره کرده بودم این بار پس از کلید زدن طرح اینترنت ملی و گران کردن اینترنت در حرکتی معنا دار تنها چند روز بعد از انتخابات مجلس با تشکیل شورای عالی فضای مجازی و در پی آن ایجاد مرکز ملی فضای مجازی نمود پیدا کرد. نتیجه‌ی این کار کنترل هر چه بیشتر اینترنت و هموار کردن راه برای اجرای طرح «اینترنت پاک» یا به تعبیر خودشان شبکه‌ی داخلی اطلاعات است.

… با گذشت بیش از دو سال از فروخته شدن مخابرات اکنون بیش از هر زمان دیگری مشخص است که از وزارت ICT در غیاب دم و دستگاه مخابراتی (که شامل 30 شرکت متنفذ استانی، همراه اول و مادر تخصصی است) فقط پوسته‌ای توخالی باقی مانده است و مجموعه وزارت و معاونتهایش در کنار هم بیشتر در حد مشاور و معتمد برای نهادهای تصمیم‌گیر عمل می‌کنند تا ساز و کارهای واقعا اجرایی. تجسم این موقعیت بلاتکلیف وزارتخانه تا حتی یک قدمی منحل شدن و ادغام شدن آن نیز پیش رفت تا اثبات شود از این پس قدرت در هرم فناوری اطلاعات و ارتباطات کشور نه بر حسب نزدیکی به دولت که بر حسب تقریب به حاکمیت تعیین می‌شود. نقش جدیدی را که نهادهای حاکمیتی مانند صدا و سیما هم در صدد کسب آن هستند نیز می‌توان بر همین بستر تحلیل کرد.

باری دیگر به حکم تشکیل شورای عالی فضای مجازی نگاهی می‌اندازیم حضور سمت‌هایی مانند: فرمانده‌ی سپاه پاسداران، وزیر اطلاعات، فرمانده‌ی نیروی انتظامی و رئیس سازمان صدا و سیما نشان از اهداف تشکیل این شورا که همان کنترل هرچه بیشتر اینترنت است؛ دارد. نقش وزارت فناوری و اطلاعات به عنوان تنها نهاد مرتبط جای تأمل دارد. اینکه هدف واقعاً ایجاد یک فضای نظامی و خفه است یا داشتن یک محیط سالم!

سوم: در همین سال بود که پس از یک دهه تلاش دست‌اندرکاران دانشگاهی، خصوصی، صنفی و حتی دولتی برای تهدید زدایی از ذهنیت حاکم بر فناوری اطلاعات کشور باز هم در برخورد با فعالان این حوزه به ویژه فعالان حوزه‌هایی مانند تلفن اینترنتی، ارائه‌دهندگان اینترنت پرسرعت و حتی سرویس‌های ارزش افزوده تلفن همراه از ابزارهای امنیتی بهره برده شد و دیگر کار از لغو پروانه، پلمپ کردن محل کسب و تذکر قانونی گذشت. پیش از این اغلب برخوردهای امنیتی، دست‌کم برای یک دهه، محدود به کاربران یا تولید‌کنندگان محتوا بود ولی متاثر از همین فضای راهبری جدید نه‌تنها بخش‌های جدی‌تری از دولت وارد راهبری شدند که لزوما زیر نگین روسای خود نبودند بلکه ادبیات، اصول تجاری- صنفی و در یک کلام جغرافیای جدیدی بر این عرصه حاکم شد که طی سال‌های اولیه ورود اینترنت و بدبینی مسوولان هم مشابه نداشت. در همین سال‌هاست که اینترنت معادل با هرزه‌نگاری، تجارت حرام یا منافی امنیت خوانده شده است که تجارت دشوار ICT تحت تحریم و رکود را حتی ناخوشایند‌تر از آنچه هست جلوه داده است.

و در آخر واضح است که کار از دولت و مسئولین رده پایین فراتر رفته و این فضا به قدری ایجاد ترس و دلهره کرده که خود حاکم شخصا در پی کشتن آن است. اما این مرگ آرزویی محال و غیر ممکن به نظر می‌رسد.

بالاخره بعد از مدتها قسمت شد که یکی از توزیع‌های لینوکس رو بی‌دردسر نصب کنم و یه جورهایی به طور کامل به لینوکس مهاجرت کنم بعد از یک ماه کار کردن با توزیع اپن‌سوزه تصمیم گرفتم تا یک نقد کامل در این باره بنویسم و بر خلاف سایر بررسی‌ها که تنها در عرض چند ساعت انجام می‌گیرد یک بررسی چند ماهه را پیش روی چشمان شما بگذارم.

متاسفانه طی چند ماه آنقدر برای شرکت ناول مشکل پیش آمد که کاملا اپن‌سوزه را تحت تاثیر خود قرار داد و آن چهره‌ی محبوب گذشته را تا حدودی از بین برد تا جایی که خیلی ها به خاطر خریده شدن آن به دست یکی از زیر مجموعه‌های ماکروسافت به مخالفت با این توزیع برخواستند. اما بهتر است بدانید که اپن‌سوزه در نهایت خودش را به طور کامل از شرکت ناول جدا کرد و مثل اکثر توزیع‌های دیگر community base شد یعنی از این به بعد حرف حرف کاربران است نه شرکت.

متاسفانه بر خلاف گذشته سرعت پیشرفت توزیع اپن‌سوزه به شدت کند شده و در هر نسخه بیشتر شاهد به روزرسانی‌های نرم‌افزاری هستیم تا اضافه شدن ویژگی‌های جدید و خاص. اگر واقع بین باشیم اپن‌سوزه دیگر کمتر ویژگی خاصی دارد و در مقابل اوبونتو، فدورا، مینت و مندریوا(این آخری نظر خودمه) که روز به روز در حال به روزرسانی و افزایش ویژگی‌ها هستند کم می‌آورد.

به نظر من طی دوسال اخیر لینوکس در زمینه دسکتاپ پیشرفت بسیار زیادی کرده اگر قبلا اوبونتو با دبیان و سایر توزیع‌های دبیان بیس تفاوت بسیار کمی داشت امروز صاحب یک پوسته‌ی اختصاصی و فوق‌العاده زیبا و کاربردی مخصوصا برای صفحه‌های کمتر از ۱۴ اینچ است که با هیچ توزیع دیگری به این خوبی سازگار نیست. مندریوا دارای یک محیط سفارشی شده از KDE است که زیبایی و کارایی آن را چند برابر کرده و مینت دارای یک محیط کاربر پسند است. تمام این نکات باعث فاصله گرفتن توزیع‌ها از هم و وجود تفاوت بیشتر بین آنها است.

در این نسخه هم شاهد ویژگی‌های کمی بودیم شاید مهمترین و کاربردی‌ترین آنها جایگزینی systemd با systemV باشد که به خاطر تغییر کردن سیستم راه‌اندازی سرویس‌ها قرار بود سرعت بوت شدن را افزایش دهد که در عمل شاهد تغییر زیادی نیستیم و اگر باز هم قرار باشد مقایسه کنیم کاملا در برابر سرعت بوت اوبونتوکم می‌آورد.

مثل همیشه بررسی رو از قسمت نصب شروع می‌کنیم. این قسمت همانند کل مجموعه یاست هیچ تفاوتی با ۴ سال گذشته نکرده. مراحل کامل و تنظیمات زیادی وجود دارد اما بخش پارتیشن بندی یکم پیچیده از آب در آمده. بعد از نصب وارد سیستم می‌شوید. انتخاب من میزکار KDE است. اما چرا KDE؟

KDE فراتر از یک میزکار

حقیقتا بعد از چند ماه کار کردن با KDE می‌توانم بدون اغراق بگویم که بهترین است، هم از نظر زیبایی و هم از نظر کارایی. برنامه‌ها همه از یک قالب مشخص پیروی می‌کنند و این یکپارچگی را چند برابر کرده. مثلا کلیدهای میانبر تمام برنامه‌ها قابل سفارش‌سازی هستند و این کار برای تمام برنامه‌ها از یک جای مشخص و به بهترین شکل انجام می‌گیرد.

از پایداری بسیار بالایی بر خوردار است و افکت‌های دسکتاپ به روانی هرچه تمام‌تر انجام می‌شود برخلاف کامپیز که با کوچکترین کاری کرش می‌کند.

و نکته‌ی آخر اینکه شخصی‌سازی KDE به بهترین نحو ممکن در دسترس است همه چیز را می‌توان تغییر داد و حالت خشک و عجیب Gnome 3 را ندارد.

بعد از نصب با چیزی مواجه می‌شوید که انتظار دارید. یک میزکار آشنای KDE .مثل همیشه هم مشکلاتی وجود دارد. وایرلس شناسایی نشده اما به کمک سایت linuxwireless.com مشکل به راحتی حل می‌شود. مسئله‌ی بعدی کار نکردن touch pad است که با نصب synaptik و دستکاری تنظیماتش راه می‌افتد.

یکی از بزرگترین ضعف‌های اپن‌سوزه -که یک زمانی برایش نقطه قوت بود- مدیریت بسته‌های آن است. در حالی که تقریبا اکثر توزیع‌های محبوب package manager های خود را تغییر داده‌اند و محیط آنها را کاربرپسندتر کرده‌اند اپن‌سوزه همچنان از همان مدیریت بسته‌های قدیمی خودش استفاده می‌کند. توضیحات برنامه‌ها در حد یکی دو خط است، هیچ تصویری از محیط برنامه وجود ندارد و کاربران تازه‌کار اصلا نمی‌دانند چه چیزی را نصب می‌کنند. در عوض تقسیم بندی برنامه‌ها به زیرگروه‌های زیاد یک ویژگی مثبت است. تداخل وظایف package manager اصلی با apper بسیار آزاردهنده است. از طرفی apper هم بسیار ساده و مقدماتی نوشته شده و قابلیت خاصی ندارد که بتوان آن را جایگزین مدیریت بسته‌ی اصلی کرد.

در حقیقت pm یاست تنها نقص اپن سوزه است. نسخه‌های جدید خیلی خیلی دیر وارد مخازن می‌شوند. اتصال به مخازن به کندی انجام می‌گیرد یا با بعضی از ISP ها اصلا انجام نمی‌شود. از طرفی واقعا جای تعجب دارد که مثلا اوبونتو با اینکه که software center خود را تازه معرفی کرده بود اما به دلیل ظاهر نه چندان خوب اون رو از ابتدا بازنویسی کرد اما اپن \‌سوزه همچنان از مرکز کنترل یاست استفاده می‌کند که از اپن‌سوزه ۱۰ یعنی ۵ سال پیش وجود داشته و حتی به Qt هم پورت نشده و این حس یک توزیع مرده را به کاربر القا می‌کند.

اگر بخواهیم اپن‌سوزه را با دیگر دیستروهای مطرح KDE مقایسه کنیم می‌توانیم به چاکرا اشاره کرد که به سرعت در حال پیشرفت است و در صورت استفاده از این توزیع می‌توانید با نهایت سرعت از KDE استفاده کنید. چاکرا یه مدیریت بسته‌ی کاربر پسند دارد و مخازن کامل، جدیدترین نسخه‌های نرم‌افزاری را به صورت در مخازن قرار می‌دهد و کاربر از نهایت امکانات استفاده می‌کند. انتخاب بعدی هم می‌تواند مندریوا باشد که به لطف آزمایشگاه روسا یک محیط خاص از KDE را به وجود آورده که در سایر دیستروها به آن خوبی پیاده نمی‌شود.

متاسفانه تعداد برنامه‌های مخازن هم به شدت کم است اگر DVD اپن‌سوزه را دانلود کنید بیشتر حجم آن با نرم‌افزارهای میزکارهای دیگر پرشده که اگر قصد استفاده از میزکار مشخصی را داشته باشید دانلود بیهوده کرده‌اید.

اما ویژگی‌های مثبت این دیسترو

یکی از ویژگی‌های مثبت اپن‌سوزه این است که تنها دیسترویی است که همچنان از KDE 3 پشتیبانی می‌کند و این امکان برای قدیمی‌هایی که از KDE استفاده می‌کردند می‌تواند یک موهبت باشد.

ویژگی دوم می‌تواند مخازن متفاوت باشد. یعنی برخلاف سایر دیستروها که شما با یک نوع از مخازن سر و کار دارید در اپن‌سوزه با سه نوع طرف هستید: مخازن عادی ، مخازن غلطان (که آخرین نسخه‌های نرم‌افزاری را که به پایداری نسبی رسیده‌اند در اختیار شما می‌گذارند که اصلا هم جالب کار نمی‌کنه) و مخازن با پشتیبانی طولانی که با نسخه‌های قدیمی برنامه طرف هستید که تنها آپدیت‌های امنیتی و باگ فیکس‌ها را در اختیار کاربر می‌گذارند یعنی نسخه‌ی 11.1 اپن سوزه هم از این طریق همچنان پشتیبانی می‌شود.

در نهایت من اپن‌سوزه را به کسی پیشنهاد نمی‌کنم اگر خیلی دوست دارید از KDE استفاده کنید کمی صبر کنید بررسی چاکرا هم در راه است می‌توانید انتخاب بهتری داشته باشید.

پس‌نوشت: چاکرا را هم امروز امتحان کردم و با یک نقص خیلی عجیب مواجه شدم. درسته که من نسخه‌ی مینیمال را دانلود کردم اما اصلا انتظار نداشتم که حتی بسته‌های سیستمی مثل package manager روی نسخه‌ی مینیمال نباشد افکت‌های Kwin کار نمی‌کرد و هیچ مکان مشخصی هم برای تنظیمات سیستمی وجود نداشت. امیدوارم با بتوانم با حل این مشکلات بررسی خوبی برای چاکرا داشته باشم.

دسته‌بندی شده در: KDE, لینوکس, اپن سوزه Tagged: KDE, لینوکس, مندریوا, چاکرا, اوبونتو, اپن‌سورس, اپن‌سوزه, بررسی, توزیع

همان طور که احتمالا دیگر همه‌ی خواننده‌های این وبلاگ می‌دانند هفته‌ی پیش یک اتفاق به ظاهر مهم افتاد. استیو جابز مرد. این چند روز به قدری از این واقعه صحبت شد که شاید الان از خواندن این نوشته حالتان بهم بخورد اما من این تضمین را می‌دهم که قرار است موضوع را از دیدگاه دیگری بررسی کنم.

من از مرگ جابز همان قدر ناراحت شدم که مثلا از مرگ مدیرعامل نوکیا ناراحت می‌شدم. جابز برای من انسانی بود که نه از محصولاتش استفاده می‌کردم نه افکار و عقایدش را می‌شناختم و نه حتی صدایش را شنیده بودم. جابز برای من صرفا تصویر مردی بود که هر از چند گاهی روی مانیتور می‌دیدم و خبری را درباره‌ی محصولاتش می‌خواندم و بی‌تفاوت از کنارش رد می‌شدم. این چند روز هم خیلی سعی کردم تا از کنار مرگش مانند محصولاتش بگذرم اما با برخوردهای عجیبی مخصوصا از طرف کاربران ایرانی مواجه شدم که نگذاشت بی‌تفاوت باشم. کاربرانی که در بهترین حالت تنها می‌توانستند از محصولات قفل شکسته و قاچاق اپل استفاده کنند. اپلی که در سرتاسر ایران حتی یک نمایندگی رسمی هم نداشت.

پس از وقوع این حادثه خیلی‌ها انگار عزیزترین فرد زندگیشان را از دست داده باشند در وصف جابز شروع به مرثیه سرایی کردند و گفتند که زندگیشان دیگر تاریک شده و دیگر امیدی به زندگی ندارند و نمی‌دانند ادامه‌ی دنیا چه می‌شود. یکی زندگیش را مدیون جابز دانست و گفت:«شاید اگه جابز نبود زیبایی، نوآوری، شکوه و سادگی که تو زندگی هامون هست هم نبود» و مجله عصر ارتباط پا را فراتر گذاشت و تیتر زد که:« آقای اپل سیب را به بهشت برگرداند» به همین سادگی سرنوشت آن دنیایش را هم رقم زدند.

از نظر من جابز هیچ کاری نکرد نه چیزی را اختراع کرد و نه خدمت جدیدی را ارائه داد. مثلا خیلی‌ها در حالی جابز را مخترع محیط کاربری گرافیکی می‌دانند که این کار ۶ سال قبل‌تر توسط زیراکس انجام شده بود یا نوکیا خیلی قبل‌تر از اینکه آیپد توسط اپل معرفی شد دستگاه‌هایی با عنوان تبلت را عرضه می‌کرد.

جابز نه مخترع بود نه خدمتی به بشر کرد. جابز تنها یک چیز داشت:«تلقین قوی». او همه چیز را به کاربرانش تلقین می‌کرد. او برای کاربرانش ایجاد نیاز می‌کرد. در اینجا می‌توانم بگویم او یک انسان فوق‌العاده بود او نیاز به استفاده از تبلت و تلفن‌های هوشمند را در خیلی‌ها پرورش داد. تا قبل از معرفی آیپد تلفن‌های لمسی وجود داشت حتی App ها هم وجود داشتند اما کمتر کسی به آنها احساس نیاز می‌کرد. جابز این احساس نیاز را در ما به وجود آورد. او خالق نبود او یک مبلغ بود و با تبلیغ‌هایش مسیر صنعت تکنولوژی را هدایت می‌کرد. حتما اعتراف می‌کنید که همایش‌های اپل از خود شرکت و مدیر عاملش هم معروف‌تر بود چون در این همایش‌ها به زیبایی برنامه‌ی تمام شرکت‌های تکنولوژی برای سال‌های آینده رقم می‌خورد.

جابز با زیرکی و نازک بینی‌اش ما را مجبور می‌کرد که از محصولاتش استفاده کنیم و وارد زندان‌های زیبایش بشویم. دیگر کار تمام بود چه کسانی که در این زندان گیر افتاده بودند چه بقیه‌ی افراد که زندان را از دور دیده بودند همه مات زیبایی و امکانات زندان می‌شدند. جابز یاد داد که نازک‌بین و دقیق باشیم و او این‌گونه استیو شد.

اولین گام این است: کاهش توانایی مردم برای خرید اینترنت اما، با پایین آوردن قیمت آن!

به این معنی که با شگردی کاملا زیرکانه قرار است تا توانایی خرید برای اینترنتی پر سرعت‌تر از ۱۲۸ کیلوبیت را غیر ممکن کنند. اساس این طرح یک چیز است: برداشتن محدودیت حجمی. این کار به ذاته خیلی خوب است اما مشکل اینجاست که به نقل از سایت ایران آی‌تی بیش از ۹۰ درصد کاربران اینترنتی در ایران از سرویس‌هایی با محدودیت حجمی استفاده می‌‌کنند یعنی نمی‌توانند از پس هزینه‌ی سرویس‌های نامحدود بر بیایند.

بگذارید با یک مثال بهتر برایتان بگویم اگر تا چند وقت پیش می‌شد یک اینترنت یک مگابیت را با محدودیت حجم ۱ گیگابایت ۱۱ هزار تومان خرید الان برای داشتن سرعت ۱ مگابیت باید ماهیانه ۳۸ هزار تومان هزینه کرد یعنی تقریبا ۳ برابر و با ۱۱ تومان پولی که قبلا می‌شد با آن چنین اینترنتی خرید از این پس حتی به سرعت ۲۵۶ هم نمی‌توان دسترسی داشت. و این یعنی شیره مالیدن سر مردم با یک اینترنت نا محدود اما کم سرعت.

هدف از این پروژه یک چیز است: با زیاد کردن قیمت اینترنت و کاهش قیمت اینترانت اکثریت را به سمت یک شبکه‌ی کنترل شده سوق بدهند و بر افکار آنها بیش از بیش تسلط داشته باشند.

تنها امید این است که این طرح مثل قبل با مخالفت شرکت‌های اینترنتی مواجه شود که البته با وجود هدفی که ذکر شد بعید به نظر می‌رسد.

واقعا در آینده چه قرار است بر سر این بازار پر تنش بیاید؟ اینها پیش‌بینی‌هایی است که مطمئنا تا پیش از سال ۲۰۱۵ به وقوع می‌پیوندند .

تداخل وظایفی که با معرفی تبلت‌ها میان تلفن همراه و لپ‌تاپ‌ها و تبلت‌ها شکل گرفت به زودی بر طرف می‌شود. به این صورت که تلفن‌های همراه به وسایلی کم حجم و کم وزن تبدیل می‌شوند که تنها قابلیت‌های اولیه را بر طرف می‌کنند اما می‌شود آنها را از خود جدا نکرد، تبلت‌ها با در اختیار گرفتن قابلیت حمل متوسط قدرت بیشتری نسبت به تلفن‌های همراه دارند و در آخر هم لپ‌تاپ‌ها که با قدرت بالا اما سختی در امکان حمل و نقل ظاهر می‌شوند.

تلفن‌های همراه

در بخش تلفن‌های همراه شاید خیلی‌ها iOS اپل و آندروید گوگل را دو برنده‌ی در حال جنگ به حساب بیاورند اما برنده‌ی واقعی آینده را می‌توان ویندوز موبایل به حساب آورد. سیستم‌عاملی که به خاطر توجه ویژه‌اش به سادگی و تعامل بهتر با شبکه‌های اجتماعی به زودی گوی رقابت را از آندورید و اپل خواهد دزدید و به برنده‌ی بی چون و چرای جنگ سیستم‌عامل‌ها تبدیل خواهد شد که به خاطر اینترفیس فوق العاده‌اش برای تلفن‌هایی با صفحه‌ی کوچکتر از ۳ اینچ هم بسیار مناسب است.

این پیش‌بینی‌ برای آینده‌ای نزدیک بود در ادامه تلفن‌های همراه به سمت سادگی و در دسترس بودن هر چه تمام تر پیش می‌روند و اولویت راحتی در حمل و نقل بر امکانات و ویژگی‌های چیره می‌شود. تداخل وظایفی که با معرفی تبلت‌ها میان تلفن همراه و لپ‌تاپ‌ها و تبلت‌ها شکل گرفت به زودی بر طرف می‌شود. به این معنی که در آینده تلفن‌های همراه به وسایلی کوچک تنها برای برقراری ارتباط و شاید برداشت فوری تصاویر به کار بروند.

تبلت‌ها

به زودی تبلت‌ها به یکی از همراه‌های جدا نشدنی بشر تبدیل می‌شوند. آندروید که از رقابت تلفن‌های همراه کنار کشیده تمام سرمایه‌ی خود را معطوف تبلت‌ها می‌کند زیرا در این قسمت به خاطر قدرت سخت‌افزاری بیشتر، احتیاجی به محدود کردن خود ندارد و می‌تواند آزادانه تمام قدرت خود را برای مانور دادن روی تبلت‌ها به کار گیرد. با پیشرفت فناوری جوهر الکترونیک رنگی کتاب‌خوان‌های الکترونیک با تبلت‌ها ترکیب شده و تبدیل به محصولی واحد می‌شوند. روزنامه‌ها، نشریه‌ها و کتاب‌ها از میان مردم کنار می‌روند و اکثر کارهای روزمره با تبلت‌ها انجام می‌شود. با این بازار فوق‌العاده باید منتظر سیستم‌عامل‌های دیگر نیز بود.

در آینده‌ای دورتر چطور؟ پس چه بر سر دوربین‌ها و دستگاه‌های پخش موسیقی می‌آید. تبلت‌ها این همراه‌های دیجیتال که دیگر از نظر حجم و شکل انعطاف‌پذیر و قابل کوچکتر شدن هستند امکان استفاده به عنوان دوربین یا مدیا پلیر را هم پیدا می‌کنند. یعنی یک تبلت با تا شدن به دوربین و با طور دیگری تا کردن به مدیا پلیر تبدیل می‌شود.

لپ‌تاپ‌ها و نت بوک‌ها

با وجود تبلت‌ها دیگر کمتر کسی سراغ رایانه‌های همراه یا رومیزی می‌رود لپ‌تاپ ها برای کارهای بسیار خاص و حرفه‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرند. البته شاید نت‌بوک‌ها  همچنان به فعالیت خود ادامه دهند اما چه کسی آنها را به تبلت‌ها ترجیح می‌دهد؟

امروزه حتی ماکروسافت هم به سمت متن‌باز کشیده شده و با سرمایه‌گذاری‌هایی که انجام داده سعی دارد از این بازار پر درآمد و‌ آینده‌دار عقب نیفتد. از موفق‌ترین برنامه‌های متن‌باز می‌توان به  فایرفاکس، آندورید و … اشاره کرد.

اصولا متن‌باز فلسفه‌ای  است که متاسفانه کمتر مورد توجه قرار گرفته و همین توجه کمتر باعث به وجود آمدن تصورات غلطی برای بسیاری از مردم شده در این پست به ده مورد از این تصورات غلط اشاره می‌کنیم.

۱. این فقط برای لینوکسه

وقتی صحبت از متن‌باز می‌شود ذهن‌ها ناخودآگاه به سمت لینوکس می‌چرخد. عموما این طور به نظر می‌رسد که برنامه‌های متن‌باز تنها مختص لینوکس است. در حقیقت پروژه‌های متن‌باز زیادی وجود دارد که روی چندین سیستم‌عامل یا حتی فقط روی ویندوز نصب می‌شوند. سایت برنامه‌های متن‌باز ویندوز منبع خوبی برای دسترسی به این‌گونه برنامه‌هاست. توصیه می‌کنم اگر مثل من دل‌خوشی از لینوکس ندارید یا هنوز لینوکس سخت‌افزارهای شما را پشتیبانی نمی‌کند حداقل برای این چند وقت که موقتا در ویندوز هستید برنامه‌هایتان متن‌باز باشد تا کمتر مجبور به کرک نرم‌افزار‌ها و زیر پنا گذاشتن قانون کپی رایت شوید. البته این لیست بزرگان قدرتمندی همچون آپاچی، MySQL و Drupal را در خود جای نداده.

۲.این همیشه رایگانه

طبق فلسفه متن‌باز کدهای منبع همواره به صورت رایگان در دسترس است. این آماده بودن به این معنی نیست که برنامه‌ها همراه رایگان هستند. شرکت‌های بزرگی وجود دارند که از طریق متن‌باز در حال کسب درآمد هستند که اغلب از مبلغ اضافه‌ای رو به خاطر پشتیبانی و اضافه کردن امکانات ویژه از کاربر می‌گیرند. آنها همچنین یک نسخه‌ی رایگان از برنامه‌ی خود را نیز عرضه می‌کنند. این نسخه‌ها معمولا بسته‌بندی و تنوع ضعیفی نسبت به نسخه‌ی تجاری خود دارند.

۳.پشتیبانی ندارد

اکثر از نرم‌افزارهای متن‌باز چه با هزینه چه رایگان از کاربران خود پشتیبانی می‌کنند که این کار برای شرکت‌های بزرگ به امری حیات تبدیل شده. با این که معمولا یک نرم‌افزار متن‌باز به شخصیت حقوقی وابسته نیست یا به صورت ۲۴ ساعت در هفته پشتیبانی‌ نمی‌شود اما این به این معنی نیست که پشتیبانی ندارد زیرا به لطف انجمن‌ها و miling lists و ارتباط با توسعه دهنده‌های برنامه می‌توانید اطمینان این را داشته باشید که همیشه حمایت می‌شوید.

۴.شما نیاز به دسترسی کامل به کدها دارید

درسته که متن‌باز به معنی دسترسی کامل شما به کدهای برنامه است اما شما در حالت عادی احتیاجی به این دسترسی ندارید. در حقیقت کاربران می‌توانند در تمام زندگی از متن‌باز استفاده کنند بدون اینکه حتی یک بار به کدهای برنامه دست بزنند.

۵.این فقط برای برنامه‌نویس‌ها و افراد حرفه‌ای ساخته شده

خب کد برنامه‌ها برای کسانی آماده است که می‌خواهند آنها را بخوانند، ویرایش کنند یا دوباره بسازند. افراد عادی می‌توانن فقط از برنامه استفاده کنند.

خیلی‌ها هم فکر می‌کنند برنامه‌های متن‌باز را فقط می‌شود از روی سورس برنامه نصب کرد و نصب آنها یک کار حرفه‌ای است در صورتی که امروزه بیشتر برنامه‌ها نسخه‌ی باینری نرم‌افزار خود را هم در اختیار عموم می‌گذارند.

۶.پیدا کردن برنامه‌ی متن‌باز سخت است

برنامه‌های متن‌باز همه‌جا در دسترس است مثلا در سایت download.com یا روی فروشگاه آندروید یا در مدیرت برنامه‌ی هر توزیعی. اگر شما می‌توانید از موتور جستجوی گوگل استفاده کنید پس حتما آنها را پیدا می‌کنید. حتی ماکروسافت هم یک سایت اختصاصی برای برنامه‌های متن‌باز دارد.

۷. کسی از متن‌باز استفاده نمی‌کند

شما احتمالا همین الان در حال کار کردن با یک برنامه‌ی متن‌باز هستید؛ اگر که از فایرفاکس استفاده می‌کنید! خیلی از مردم بدون اینکه بدانند از متن‌باز استفاده می‌کنند.openOffice , wordpress , notepad++ و نمونه‌های معروف دیگر.

به گفته‌ی سایت گزارشگران بدون مرز:

طرح اینترنت ملی در خدمت تشدید سانسور و کنترل گسترده شهروند وب‌نگاران است. اینترنت ملی در اصل یک انترانت (شبکه داخلی) است که جای‌نشین اینترنت جهانی می‌شود و در میان شهروندان تبعیض ایجاد می‌کند. در این طرح تنها "خبرگان" (موسسات دولتی، بانک ها، وزارت خانه ها و ..) به اینترنت جهانی دسترسی خواهند داشت. این شبکه‌ی "دوسرعته"، بیش از هر کس وبلاگ‌نویسان و روزنامه‌نگاران را مجازات می‌کند. از نظر اقتصادی نیز " شبکه ملی" قابل دفاع نیست،این عقب‌گرد فنی می‌تواند عاملی بازدارنده برای بسیاری از کشورها در سرمایه‌گذاری و مناسبات اقتصادی با ایران باشد. اجرای طرح اینترنت ملی، تهاجمی است به همه‌ی عرصه‌های اطلاع رسانی و نشان از خواست اعمال سانسوری همه جانبه بر کشور است.

این کار چیزی جز زدن تیر خلاص به آزادی نیمه جانی که روبروی ما افتاده نیست. پس آگاه باشید و از آزادی خود حفاظت کنید.

در اولین گام می‌توانید به عضویت این گروه فیس بوکی در آیید یا این صفحه را لایک بزنید. مهم اینه که آگاه باشید.