Lush’ın daha önce tadını çok beğendiğim için aldığımı itiraf edebileceğim dudak bakım peelingini denedim. Kesinlikle çok başarılı! Benim kullandığım naneli ve çikolatalı olan Mint Julips Daha önce dostum Hayat Cadısı Yeldos‘uma da doğum gününde sakızlı Bubble Gum olandan almıştım. Gerçekten eskiden Pembo diye bir sakız vardı, aynı onun gibi bir tadı var.

Lush, bu ürün gamı için aşağıdaki gibi bir açıklama yapıyor:

”Tüm Lip Scrub ürünlerimiz pudra şekeri ve organik jojoba yağları kullanılarak, dudaklarınızı yumuşatmaları ve pürüzsüz hale getirmeleri için özel olarak üretilmiştir. Yumuşak eksfoliye edici etkisi sayesinde dudaklarınızın daha fazla nemi depolamasını sağlar ve bu sayede çatlak oluşumunun önüne geçer.   Ayrıca dudaklarınızın pul pul olmasını engelleyerek onlara ipeksi bir yumuşaklık verir ve harika bir öpücük için hazır hale getirir. Bu ürünü özelikle sevgilinizle buluşmadan önce mutlaka kullanmalısınız. ”

Bu açıklamada gerçekten bir abartı yok. Düzenli şekilde kullanırsanız, dudaklarınızı soğuktan ve çatlaklardan ciddi şekilde koruyor. Çok beğendim ve paylaşmayı görev bildim.

* Ben Mint Julips’i 2 haftadır düzenli şekilde kullanıyorum. Dışarı çıkmadan önce de yine Lush’tan Lip Service kullanıyorum. Gerçekten birlikte çok iyi koruma sağladılar.

* Ayrıca belirtmek isterim ki, Lush ürünleri doğal hammaddelerden elde ediliyor ve hayvanlar üzerinde test edilmiyor.

Biz ailece zor bir dönem geçiriyorsak veya güzel bir günü kutluyorsak toplanıp tiyatroyagidengillerdeniz.  Ağabeyim ve yengem Van depremi sonrası ilk kez İstanbul’a geldiklerinde onlara da biraz değişiklik olsun,kafaları dağılsın diye almıştım bu oyunun biletlerini. Annem, ağabeyim, yengem ve nişanlımla birlikte gittik.

Tom,Dick ve Harry,  Ray Cooney tarafından yazılan son oyun.  Konu, olaylar ve gidişat iyi vakit geçirtiyor. Oyun bir İngiliz durum komedisi olduğunu net şekilde belirtiyor. Kapılar sık sık açılıp kapanıyor. Hareket son gaz. Oyuncular başarılı.  Supervizör ise Haldun Dormen. Oyunu uykudan uyandırdığımız için tüm aksiliği üstünde, söylene söylene gelen ağabeyim bile beğendi. Özellikle ağabeyimin de, benim de çok takdir ettiğimiz Hakan Altuntaş’ın performansı kesinlikle görülmeye değer.

Ak’la Kara Tiyatro Kadıköy’de Bahariye Caddesi üzerindeki eski Broadway Sineması. Sinemayı tiyatroya çeviren 2 tiyatrocu Savaş Özdural ve Kerem Koranbay. Bu yola girdiklerinde onlara çılgın gözüyle bakanlar olmuş. Ancak bu işten maddi bir beklentilerinin olmadığını söylemişler bir röportajlarında. Bu işi salon işletmeciliği için değil, tiyatro ve alkışlar için yapıyorlarmış. İyi ki de yapmışlar. Anadolu yakasında tiyatro sahnelerinin artması fikri hoşuma gidiyor. Salon, sahneye o kadar yakın ki tiyatronun o canlılığını daha yakından hissedebilirsiniz. Ak’la Kara Tiyatro’nun bu sezon oyunları arasında çok sevdiğim ve kesinlikle gitmek istediğim Agatha Christie’nin “Fare Kapanı” da var.

Takip etmek isteyenler için:  Ak’la Kara Tiyatro twitter hesabı ve facebook fan sayfası 

29 senelik hayatımda hiç bu kadar 2 ucu ard arda yaşadığım bir yıl olmadı. Ölesiye mutlu ve ölesiye üzgün, ölesiye  akışına bırakmış ve ölesiye kontrollü, ölesiye heyecanlı ve ölesiye soğukkanlı, ölesiye güldüğümve ölesiye ağladığım kocaman bir yıl oldu 2011!  Heyecanı, endişeyi, merakı, hüznü, üzüntüyü, mutluluğu, sevinci, derin nefes alma hissini, yorgunluğu ve adrenalini sonsuz hissettim.

Bu yıl güzel başlamıştı oysa. Çalıştığım şirkette 1 senemi çoktan doldurmuştum ve son yıllarda ilk defa 2 hafta tatilim olacaktı. Üstelik son 2 senedir de tatil yapmamıştık.  Deli gibi aşık olduğum bir adam vardı hayatımda, onunla ve kedilerimle güzel bir hayatım vardı. Ailem sağlıklı ve mutluydu.

Ne olduysa Mart ayında oldu Hayattaki pek çok konuya bakışımı değiştiren, o muhteşem adamla evlenmeye karar verdik! Dedim ya çok güzel başladı 2011.

Bu sırada da kariyerim açısından ilginç olabileceğini düşündüğüm bir iş teklifi aldım ve bu teklifi değerlendirdim. Nisan ayında, yeni görevime başlayarak aslında 2011 için kendime ilginç bir yol çizdiğimi pek de farketmemiştim. Çünkü “headhunter” denen kafa avcısı, anlaştığım şirkete Haziran ayında tatil yapma talebimi iletmemişti ve biz bu durumu Mayıs sonunda farkettik. Böylece yine bir yaz dönemi daha tatilsiz sona eriverdi.

Mayısta Fenerbahçem şampiyon oldu ve biz ailece her zamanki gibi Bağdat Caddesi’ne dökülmüştük bile.

Temmuz’un 9′unda sade bir organizasyonla nişanlandık. Nişanın en şahane 2 insanı: İstediğim elbiseyi diken annem ve  tam hayalimdeki pastayı bana getiren muhteşem Ayşem oldu. Hayatımıza sadece bir yüzük ekleneceğini düşünmüştük ama durum biraz daha farklıydı düşündüğümüzden. Daha fazla heyecan, daha büyük sorumluluklar, daha eğlenceli bir yol çiziyoruz kendimize o yüzüklerden sonra. Daha anlayışlı, daha hoşgörülü bir çift olmayı öğreniyoruz. İlişkimize daha çok  sahip çıkıyoruz, birbirimize daha fazla emek veriyoruz.

Eylül geldiğinde ağabeyimin ve doktor olan eşinin zorunlu hizmet nedeniyle Van’a yerleşmesi ile değişiverdi 2011′in gülen yüzü. Arkadaşlarının gittikleri terör bölgeleri ile kıyaslayıp kendimizi “çok şükür, terör olayları ile değil canavarı ile bilinen bir şehire gittiler.” diye avuttuk.

Bu sene doğumgünümü diğer yıllardaki gibi günler süren törenlerle kutlamadım. Ofis arkadaşlarımın öğle yemeğimize ekledikleri harika pastalı kutlama, arkadaşlarımla küçük bir kutlama ve aile ile yemek bu yılın doğumgünü kutlamasıydı.

Ekim’de yapacağımız tatil için Antalya-Belek’i tercih etmiştik o dönemde en sıcak olabilecek bölge olduğundan. Oysa bizim gittiğimiz hafta Antalya son 30 yılının en yağmurlu haftasını yaşadı. Değil denize girmek, otelden dışarı kafamızı uzatamadık desem yeridir. Kapalı havuzda parmaklarımız buruşana dek kaydıraktan kaymak ve otel bahçesinde yaşayan ve hep bizi beklediğini düşünerek, restauranttan döner aşırdığım tekir kedi ile hamakta uyumak yaptığımız en adrenalin dolu aktivitelerdi. – kedinin bizim gibi 5 çifti daha bu şekilde kafaladığını öğrendik -

Ağabeyim ve yengem Van’a yerleşmekte oldukça zorlandılar. İstedikleri evi bulamadıklarından yerleşme süreçleri de uzadı. Bu arada malum Van depremini yaşadılar. Onlar için  evsiz, barksız, yıkık bir şehirde yaşam mücadelesi, biz aileler için de meraklı, üzgün, gözyaşları dolu, telefonlarla yapışık bir hayat başlayıverdi. Uzun süre arabalarında sürdürdükleri hayatlarını, bir karavana taşıdılar. Hala bir evleri yok, biz aileler hala durumları konusunda endişeli ve üzgünüz.

Kasım ayı sonunda işimden ayrıldım. Ayrılalı 1 ay olmasına rağmen, henüz tam 1 günümü evde geçirebilmiş değilim.

Bedelli askerliğin çıkmasıyla evlilik planlarımızda da değişiklikler yaşandı. Ama aslında benim için daha duygusal bir destek sağladı bu durum. Ağabeyim için bu kadar endişelenip, üzülürken nişanlımın nerede, nasıl olduğu düşüncesi eminim beni çok yıpratacaktı. Onsuz, ağabeyimle ilgili yaşadığım bu mutsuzluğa nasıl katlanırdım onu da bilmiyorum açıkçası.

2 senedir var olan, küçük ve spontan kurgulanmış evimizi daha düzenli bir aile evine çevirme işlemini hızlandırmaya karar verdik. Acele işleri sevmeyen bir çift olarak,  evlilik için adımlarımızı zaman içine yayarak şeytanı karıştırmamakta kararlıyız. İşten ayrıldığım dönem, ev bulma görevini de beraberinde getirdi. Ve hep hayalini kurduğum gibi, Anadolu yakasına geçişimizi de gerçekleştirdik.

Feneryolu’nda çok şeker bir sokakta, istediğimiz gibi bir ev bulduk. Kesinlikle site değil, kesinlikle residence değil! Hem de çok aramadan! Van depremi sonrası anneme yakın olma kriterime de oldukça uygun -olur da depremden kurtulursam anneme nasıl ulaşacağımı  düşünüyordum Van depreminden beri, şimdi yürüme mesafesindeyim – İçindeki tadilatları tamamladık ve ani bir kararla eşyalar için düğünü beklememe kararı aldık. Eşyalarımız gelmeye başladı. Bu haftasonuna kadar tüm taşınma ve yerleşme işlerimizi bitirmeyi planlıyoruz.

Yeni yıla yeni ve güzel bir evle girme heyecanını, ağabeyimin yıkık bir şehirde evsiz olması kırıyor sadece. Her ne kadar o şehirdeki pek çok insana göre daha iyi durumda olduklarını bilsem de, önce onu düşünüyorum.  Kardeş demek insanın canının, ruhunun diğer yarısı demek. Depremden beri göz pınarımda her an akmaya hazır bir gözyaşı bekliyor, zaman zaman sebepsiz beliriveriyor. Elinde olmadan önce ona üzülüyor insan, müthiş bir suçlulukla. Önce onun soğukta ne kadar üşüdüğünü, önce onun uyuyup, uyuyamadığını, önce onun montunu, botunu, önce onun psikolojisini, önce onun karnının tokluğunu, önce onun sağlığını, önce onun hayatını… Etrafta yaşanan tüm trajedilere rağmen, önce onu düşünüyor aklım,kalbim. Vicdanım sızlıyor, bunları düşünürken.

2011, benim için böyle bitiyor işte. Heyecan dolu olmam gerekirken buruk, sevdiğim adamla yepyeni bir hayata adım atmayı planlarken bir tarafım kırık. Kalbim bile bilemiyor bu aralar mutlu mu mutsuz mu, heyecanlı mı ruhsuz mu, heyecanlı mı korkak mı…

2012 aileme sağlık ve şans getirsin. Yeni bir yıl istiyorum mutlulukla ışıldayan. En mutlu olmam gereken zamanda bana burukluk yaşatmayan… Hadi 2012 göreyim seni, biliyorum sen bana iyi geleceksin!

Onların minik bedenleri, küçük burunları, güzel yüzleri soğuktan üşümesin diye. Onlardan kilometrelerce uzakta olsak bile, onların bedenleri üşüdükçe bizim kalplerimiz donuyor diye. Ne olursa olsun bu dünya üzerindeki hiçbir bebek canlı hiç bir kötü şartta kalmamalı diye. O kocaman güzel gözlerden imkansızlıklar yüzünden yaşlar akmasın diye. O minik masum yüzler bir saniye için bile olsa gülümsesin diye. Onların her biri bizim geleceğimiz diye… Diyelerim çok!

Bu yüzden haydi alın şişlerinizi elinize ve başlayın örmeye! Yelek, ceket, atkı,bere, patik ne biliyorsanız, hangisini yapabiliyorsanız.

Öremiyorsanız, paylaşın! Öremiyorsanız annenize, anneannenize, komşu teyzenize anlatın, emin olun eliniz boş dönmeyeceksiniz. Biz öylesine güzel bir milletiz ki, hiç görmediğimiz depremzedelere kendi dolabımızı, cüzdanımızı gönderdik. Bu güzel anneler, şimdi hiç görmedikleri Van’daki bebeklerini giydirecekler bundan sonuna dek eminim.

Van İçin Örüyoruz web sitesi için tıklayın.

Van İçin Örüyoruz facebook sayfası için tıklayın.

* Biz annemle başladık örmeye. 2 atkı bitti, bir yelek ve bir de bere yolda…

Koyu yeşil, turkuzdan sonra sıra geldi maviye. Bu mavi Pastel’in yeni renklerinden biri. Lilakutu ‘dan geldi.Çok beğendim.

Bu konuda söyleyecek çok şeyim olsa da, artık içimden gelmiyor yetkilisine seslenmek… Duymayacak, görmeyecek ve bilmeyecekler…

‎12 tanesi PKK tarafından kaçırılıp, rehin tutuldular. Salıverildiklerinde, PKK tarafından kaçırıldıkları süre boyunca derslere giremedikleri için, devlet ders ücretlerini kesti.

Van depreminde, canını kaybedenler oldu. Evsiz kalanlar, çadır istedikleri için fişlendiler.

Ben bu ülkenin, bu devletin hiç umursamadığı, verdiği komik maaşlarla dalga geçtiği eğitim camiasından birinci dereceden tertemiz bir sicille emekli olmuş bir öğretmenin kızıyım. Aldığı maaşı görünce ben utanıyorum ama malesef tepemizdekilerin yüzü bile kızarmıyor.

Baş öğretmenden sonra kıymetlerini bilen kimse çıkmadı ama onlar hiç vazgeçmediler öğretmekten, eğitmekten! Tüm öğretmenlerin öğretmenler günü kutlu olsun! Elbette senin de canım annem!

Söyleyecek başka özüm yok, onları sadece tek bir gün hatırlayanlar, üç kuruşla yaşamaya mahkum edenler utansın!

VAN-ERCİŞ BÖLGESİ’NDEKİ ÇOCUKLARIN YAŞAMINI KORUMAK İÇİN

HERKESİ İVEDİLİKLE HAREKETE GEÇMEYE ÇAĞIRIYORUZ.

Van Erciş bölgesinde 23 Ekim’de meydana gelen 7.2 şiddetindeki depremin yıkımının ardından kış koşulları da bölgede yaşamı zorlaştırmaya devam ediyor. 2309 binanın yıkıldığı, 11847 binanın ağır hasarlı, 17923 binanın orta hasarlı olduğu bölgede süregiden 5 ve üzeri büyüklükteki artçı depremler sebebiyle bölge halkı yaşamını dışarda,  edinebiliyorlarsa çadırlarda yoksa derme çatma barakalarda geçirmeye çalışıyor.  Bir milyonu geçen bölge nüfusuna rağmen devlet tarafından kurulan çadırkent, mevlana kent, konteryner kentlerde barınan nüfusun toplamı yirmi bini geçmiyor.

Kar yağışının başlaması ile barınmaya ilişkin sorunlar had safaya ulaştı. İmkanı bulunanların yanında ve devlet olanakları ile bölgeden hızlı bir göç yaşanıyor. Ancak halen bölgede 600.000’den fazla insanın depremin ve kışın etkilerine maruz kalarak yaşamaya çalıştığı tahmin ediliyor.

Her zaman olduğu gibi bu afette de çocuklar öncelikle ve daha fazla zarar görüyor. Depremin etkilediği bölgede göçün ardından geride kalan 300.000 çocuk bulunduğu tahmin ediliyor. Yoğun kar yağışının başladığı 11 Kasım tarihi ardından -15 dereceleri bulan soğuk hava ile birlikte ilk üç günde 300 çocuğun zature teşhisi ile hastanalerde tedavi altına aldındığı bildiriliyor. Basına yansıyan bu rakamın çok daha ötesinde sayıda çocuğun soğuk kaynaklı hastalıklarla yüzyüze olduğu tahmin ediliyor. Şimdiye kadar resmi rakamlarla Erciş’in Çelebibağ Beldesinde 1 çocuk donarak, önceki gün ise Vanın Karpuzalan köyünde çadırda çıkan yangında 6 ve 12 yaşlarında iki çocuk yaşamını yitirdi, iki çocuk ağır yaralandı. Tedbir alınmadığı taktirde, çocuk ölümlerinin devam etmesinden endişe ediyoruz.

Türkiye 2011 yılında, 20 Kasım Çocuk hakları Günü’nü bu kara tablo ile karşılıyor. Bölgedeki 300.000 çocuğun yaşamı ciddi risk altında. Koordinasyondan uzak, dağınık, işlevsiz, mağduriyeti arttıran çalışmalar ve göstermelik önlemler ile deprem bölgesi dışındaki toplum kesimlerini ikna çabası bir yana bırakılıp durumun ciddiyetinin farkına varılmalıdır. Daha fazla gecikmeden çocukların yaşamını koruyacak etkin önlemler alınmalıdır.

Bu çerçevede:

- Her türlü iç ve dış olanaklar bir ön önce bu amaç doğrultusunda seferber edilmeli, bölge sivil toplumun, ulusal ve uluslararası yardım kurumlarının etkinliklerine açılmalıdır.  

- Yardım dağıtımları düzenli olarak ve çadırkentlerde olmasalar dahi tüm ihtiyaç sahiplerini kapsayacak şekilde yapılmalıdır. İhtiyaç sahibinin yardıma değil yardımın ihtiyaç sahibine ulaştığı bir sisteme geçilmeldiir.

- Devlet bölge halkına tam olarak ulaşamamaktadır. Bölgede sosyal hizmet altyapısı yoktur. Çocukların durumunun tespiti ve yerinde destek verilebilmesi için sosyal hizmet altyapısı hızla kurulmalıdır. Bu hizmetin sağlanması için ulusal ve uluslararası sivil toplumdan gelen destek talepleri hızla değerlendirilmeli ve sonuçlandırılmalıdır.

- Sivil toplum örgütleri için işletilen “akreditasyon” sistemi bölgede çalışma konusunda izin almayı haftalara yayan bir bürokrasiye dönüşmüştür. Akreditasyon ile ilgili kalıcı muattap belirlenmeli ve süreç tüm sivil toplum kuruluşları için açık, adil ve hızlı bir şekilde işletilmelidir.

- Kızılay çadırları yerine biran önce kış koşullarına uygun konteynerler, pünomatik ve/veya prefabrik yapılar kurulmalıdır. Bu yapıların sayıları sembolik olmaktan çıkarılmalıdır.

- Çadırkentte yaşamak yardım almanın şartı olmaktan çıkarılmalıdır. Evlerinin bahçelerinde ya da civarında barınmak zorunda olan ailelere de koşulsuz, yerinde, geçici barınak, gıda ve sağlık desteği verilmelidir.

1995’ten bu yana BM Çocuk Haklarına Dair Sözleşme’nin tarafı olan Türkiye sözleşmenin 6. Maddesinde belirtildiği üzere öncelikle çocukların yaşam hakkını korumakla yükümlüdür.

Bu yükümlülüğün ve bölgedeki durumun gereği tüm kamuoyunu, ulusal ve uluslararası tüm kurum ve kuruluşları İVEDİLİKLE, bölgedeki çocukların yaşamını korumak için harekete geçmeye çağırıyoruz.

Gündem: Çocuk!
Çocuk Haklarını Tanıtma, Yaygınlaştırma, Uygulama ve Uygulamaları İzleme Derneği
Tunalı Hilmi Caddesi No:54/8 Kavaklıdere/ ANKARA * Tel-Faks: 0312 437 76 41
www.gundemcocuk.org * info@gundemcocuk.org

*Gündem: Çocuk!, her çocuğun hak sahibi, eşit, özgür ve onurlu birer birey olarak, barış içerisinde, iyi ve mutlu bir yaşam sürmesi için çocukların yararına bütüncül bir dönüşümü ısrarla savunan bir sivil toplum örgütüdür. Çalışmalarını çocuk hakları alanında yaşanan sorunların temelindeki paradigmanın değişmesi, savunuculuk, ağ çalışmaları ve katılım programları altında, öncelikli çalışma arkadaşları olan çocuklarla birlikte sürdürür.

Bana karşı kullandığı en büyük işkence aracıdır kahve. İzlediğim dizinin en heyecanlı yerinden çıkar “hadi bi kahve yap” cümlesi. Korkulu rüyam! Keyfi yerindeyse, kendisi suyunu koyar ama sonunu getiren mutlaka ben olmalıyım.

Kaynar, koyu ve az şekerlisini sever.

Şimdi Van’da sıcak suyu bile zar zor buluyor, hiç sevmediği çayı içerken kendini şanslı sayıyormuş. O bir arabanın içinde ayakları uyuşuk, dışarıda eksi bilmemkaç derece soğukta uyumaya çalışırken burada yaşadığım hayatı önce sorgulayıp, sonra hayatıma şükrediyorum.

ruh halim fena karışık. Etrafıma gülüyorum ama içim sürekli ağlıyor gibi sanki, 3 haftadır. Yediğimden, uyuduğumdan, uyandığımdan hiç bir şey anlamadan günler geliyor, günler geçiyor. Sıcak yatağıma yatınca bile donuyor ruhumun bir yarısı…

oralarda, ne yer, ne içer, susayınca suyu bitmesin diye az mı su içer, asla bere giymez ya giyiyor mudur o soğukta? Kahvesi de yok diyorum kendi kendime, kahvesi de yok! Hani kahvesi olsa herşey düzelecek sanki!

Annelerinden biri “ben ona bisiklet bile almadım, bir şey olmasın diye. yer beğenemedim ben ona” diyerek ağlıyordu.Sadece yaşlar değil, umutları, yaşam sevinci, hayata tutunduğu dalı kaybedişi, hayalleri, hepsi ama hepsi akıp gitti yanaklarından.

Ağabeyim doğuda 2 azgın ilin tam ortasında bir hastanede askerlik yaparken, ondan kilometrelerce uzaklarda,her çatışma haberinde, her gerginlikte kalbimin nasıl da ağzımdan çıkacak gibi çarptığını hatırlıyorum son zamanlarda hep.

Sonunda cesaret edip, baktığım şehit fotoğraflarında  bir kızkardeş işte tam da kalbimin ağzımda attığı o günlerde en çok korktuğum kabusun gerçekleşmiş haliydi. Öperek, okşayarak gönderdiği ağabeyinin ölüm haberini alan bir kızkardeşin fotoğrafı Minicik kalbi alev alev yanıyor,eminim. Gözünün yaşı kurusa da, kalbinin ateşi hiç sönmeyecek. O hep ağabeyinin kokusunu, şakalarını, onu koruyup kollamasını özleyecek. O fotoğrafla aktı gitti bu akşam 2 gündür tuttuğum yaşlar.

Ağabeyim ve ablam Van’da ve tam 2 yıl geçirecekler. Öğrendiğimizden beri, son 1 aydır abuk sabuk rüyalar görüyorum kimseye söyleyemediğim. Van’ı duyup da yorum yapmaktan kaçınan, gözlerime acıyla karışık tuhaf bakanlara “Ama Van öyle bir yer değil” desem de, kendi içime anlatamıyorum bunu bir türlü. Sonra “daha kötü bir yerde 1 yıl kaldı ve bize geri döndü” diyorum kendime. “Bu ne ki?”

Tanrı’m hepimize ama en çok şehitlerimizin ailelerine sabır ve dayanma gücü versin

Bilmeyenler için söyleyeyim, Antalya sahillerinin en güzel dönemi Eylül sonu – Ekim ortasıdır. Kapanış yapıp geliyorum kısacası

Tüm tatil planımız, bütün hafta ense yapmak üzerine kurulu. Ha, bir de bazılarınızın tanıdığı Eyüp Kaplan’ı ve henüz görme fırsatım olmayan 1,5 yaşındaki fıstığı Duru’yu görme planı yaptık.

Ben yokken, bu şehrin sizi yutmasına izin vermeyin.