Bir Erkeğin Üz/günlüğü

Adana'nın baharda sıktığı parfümü: Portakal Çiçeği

2022-06-07T01:14:00.008-07:00

" Baharda portakal çiçekleri öyle bir kokarmış ki kokularından insan sarhoş olurmuş..."

Yaşar kemal, yılanı öldürseler

Türüne, rengine ve biçimine göre, her çiçek bize bir şeyler söyler; yahut biz zaman içinde onlara gönlümüzden geçen anlamları yüklemişizdir. sonra dönüp renklerinden, kıvrımlarından sızan anlamları okuruz. kokular ve koku hafızamızın götürdüğü yerler vardır ya hani. bazen bir koku alırsınız ve o kokuyu ilk aldığınız ortama ışınlanırsınız. kimi zaman çocukluğuna döndürür insanı kimi zaman da bilinçaltınıza atılmış en saçma sapan günlerinize. portakal çiçeği kokusu da her adanalının hafızasında hayatının en mutlu, en güzel günlerini hatırlatır. bu yüzden dünyanın neresinde olursan ol nisanda portakal çiçekleri açtığında Adana sokaklarında dolaşmak, resimli hafıza kütüphanesinde dolaşmak gibidir.

portakal çiçeği, ümit demektir meselâ, mucize demektir. çünkü bilir misiniz dalında meyvesiyle beraber kalan tek çiçek portakal çiçeğidir… zambağın sapı kırılmak için büyür. portakal çiçeği kurumak için açar. mart, nisan gelince adana haritasını suya batırsan, geride yalnızca bir portakal çiçeği kalır. dağlar, taşlar, yollar, caddeler, toprak bile burcu burcu portakal çiçeği kokar. portakal ağaçları çiçek açtığında yanından geçerken ayaklarınız yerden kesilir, sendelenir, adeta sarhoş olursunuz… hiçbir şehrin kendine has parfümü olur mu, adana’daysanız olur. anne kokusu, nergis kokusu ile beraber şişenip saklanacak nadir kokulardan biridir.

Atamızın, Sabiha Gökçen ile bir narenciye bahçesinde dolaşırken, “ben bu kokuyu bir bahar günü geçtiğim adana’dan hatırlıyorum. şimdi bahar olaydı keşke... bak bakalım buralar nasıl kokardı. belki ömrümüze ömür katardı” dediği kokudur. ruhunuzu arındırır, iyileştirir, üstünüzdeki bütün negatif enerjiyi alır. adanalı atarlı, sinirlidir ya hani,o kokuyu duyumsayınca pambık gibi olur, yüreği neşeyle, sevinçle dolar...

belki de sevdiceğe söylenebilecek en romantik sözlerden biridir aynı zamanda,
“ portakal çiçeğim “

“sen yürürdün caddeyi portakal çiçeği kokusu sarardı. şakayıkla süslenirdi yol kenarları. hani şarkıdaki gibi iklim değişir, Akdeniz olurdu, gülümserdik…

türkiye’nin ilk ve tek karnavalı olma özelliğini taşıyan Portakal Çiçeği Karnavalı bu yıl ramazan dolayısıyla 23 martta başlayacak ve 26 martta resmi açılış, kostümlü kortej, renkli etkinlikler ve Haluk Levent konseri gerçekleşecek. çok özlemiştik! adanalılar olarak bu bünye artık portakal çiçeği karnavalını istiyor, heyecanla gün sayıyor, hepinizi portakal çiçeği karnavalında festivaller şehri adanamıza bekliyoruz.

o halde bu kokulu entryi kendi ellerimle çektiğim portakal çiçeği klibiyle sonlandıralım.

“ Mavi yeşil Seyhan u nana!

" Deniz de portakal çiçeği gibi kokuyormuş. bu çukurova’da toprak bile portakal çiçeği kokarmış."

Yaşar Kemal- İnce memed 4.

İnsan sevdiğine yarasını verir mi ?

2016-11-14T08:27:00.001-08:00

İnsanın kalbini `acıtan`, adeta damarlarına işleyen bir `soru` cümlesi. ne zaman duysam, `garip` bir şekilde babam ve oğlum filminde geçen " `insan büyüyünce hayalleri küçülür mü` " serzenişini getirir aklıma. kimbilir, belkide bununla aynı `duygusal`lıkta, aynı içtenlikte bir `cümle` olduğu için böylesine bir duygusal çağrışım yakalıyorum. `vizontele` filminde duyduğumuz ilk anda tüylerimizi `diken` diken etmişti bu `sözcük`. ilk anda biraz uçuk gelse de gayet içten, `manidar` bir hareketti o gencin sevgilisine `yara`sını hediye etmesi. o an belkide bir çoğumuz bunca yıldır `sevdiğimiz`, değer verdiğimiz insanlara verdiğimiz armağanların ne kadar `yapmacık` ve sıradan olduğunu fark ettik. doğru ya, `hediye` denilen şey ısmarlanmış, sadece `göz` boyuyan, alengirli bir `eşya` olmamalıydı. ona `anlam` katan, iç titreten, armağan edilen kişinin baktıkça içinin `cız` edeceği bir hatıralar, yaşanmışlıklardı. tıpkı `ölü` şairlerin yitip giden `imge`lerinde soluk alıp veren `hüzün`ler gibi..

`sevgi` yaşanmışlık, karşılıklı paylaşımdır. bir `aşk`, kanayan bir yarayı beraberce, tüm iç burkucu `hissiyat`larıyla büyütmekti. bu yaşanmışlığın içerisinde `mutluluk` olduğu kadar acı da, hüzün de vardı. kaldı ki hep `gülümseten` tatlı detaylar mı hatırlanırdı ? işte o gençte `asker`e giderken sevgilisiyle ilk buluştuğu günün tatlı `anı`sı olarak düşüp `kanayan` dizinin kabuk bağlayan `yara`sını vermişti. o ilk günün kanayan acısı `sevgili`siyle beraber kabuk bağlamış, yaşanmışlıklarla beraber bir kenarda öylece anılmak için `sakl`ı kalmıştı. genç uzaktayken sevgilisi o yaraya bakarak içlenecek, bütün `mutsuz`luğunu o ilk günün acı ve tatlı `hatıra`larının arasına saklayacaktı. o `genç`, sevgilisine yarasını verirken, " `kim` istemez mutlu olmayı ama `mutsuz`luğa da var mısın " `:cemal süreya` demek istemişti belkide. `soru`nun cevabı belliydi aslında ama ilk anda böylesi `iç burkan` detaya şahit olmak `sevgili`yi ürpetmişti. sonra `dudak`larından insanın içine içine işleyen `o` sözcükler çıkıverdi;

`titrek` bir sesle..

`insan` sevdiğine `yara`sını verir mi ? verir tabi ya. mutluluğun, `heyecan`ın, umudun yanında `yara`sını da verir elbet. aşk sadece `mutluluk` değil, beraberinde bir çok acıya `göğüs` germek demektir. o yaranın içerisine sinmiş acıyı beraberce büyütüp, `yaşanmışlık`lar arasında tekrar filizlendirsin diye verir. zamanla o `yara` izleri hayata karışır, hüzünlü `hatıra`ları kanatır; ama geriye `saklı` kalan yaşanmışlıkların `kabuk`ları kalır; baktıkça o `acı`lara tutunulup, sevgilerinin kıymeti bilinsin diye. aşk, acıyla `beslenip` büyüyor, aşklar da `acı`laşıyor gitgide..

Beklenen

2015-06-26T08:49:00.002-07:00

Üniversiteli delikanlı Kolejli kıza bir voleybol maçında rastladı. Okul salonundaydı maç. Tribünsüz, minik bir salon.. Seyircilerle, oyuncular arasında, sahanın çizgisi vardı sadece.. O kadar yakındılar..

Delikanlı, bu tatlı, bu güzel, bu dünyalar şirini kızı ilk defa görüyordu takımda.. Hoşlandığını, fena halde hoşlandığını hissetti. Az sonra bir şeyi daha hissetti. Uzun zamandan beri maçı değil, o güzel kızı izlediğini.. Kız servis atarken hemen önünden geçti. Göz göze geldiler.. Kız gülümsedi.. Delikanlı, çok popülerdi o yıllarda..
Kız onu tanımış olmalıydı. Kim bilir, belki kız da ondan hoşlanmıştı.. Belki de delikanlı öyle olmasını istediği için ona öyle gelmişti.. Set değişip, takım karşıya gidince, delikanlıda yerini değiştirdi, o da karşıya gitti.. Üçüncü sette tekrar eski yerine döndü.. Kızda gidiş gelişleri fark etmişti galiba.. Bir defa daha gülümsedi. Manidar..
"Anladım" der gibi bir gülümseyişti bu.. Delikanlı o hafta boyu hep bu dünyalar şirini kızı düşündü.. Pazar günü, sabahın köründe kalktı, erkenden oynanacak maçı, ne maçı canım, o dünyalar şirini kızı görmek için.. Delikanlı artık kızın hiçbir maçını kaçırmıyordu..
Dahası..

Ankara Koleji'nin her dağılış saatinde, okul civarında oluyordu, onu bir kez daha görmek için.. Karşılaştıklarında, hafif çok hafif bir gülümseme, çok minik bir baş eğmesi ile selamlaşır olmuşlardı..

Bir defasında, yaptığına sonra kendisi de günlerce güldü.. O gün gene tesadüfmüş gibi, okul dağılımı kızın karşısına çıkmış, gülümseyerek selamlamış, sonra arka sokaklara dalıp, yıldırım gibi koşarak, bir blok ötede gene karşısına çıkmıştı.. Kız bu defa, iyice gülmüştü.. Karşısında, sözüm ona ağır ağır yürüyen, ama nefes nefese delikanlıyı görünce..
Delikanlı, voleybol takımının kaptanını iyi tanıyordu. Arkadaştılar. Sonunda bütün cesaretini topladı, kaptana açıldı.. O kızdan fena halde hoşlanıyordu. Galiba kız da ona karşı boş değildi. Bir yerde, bir şekilde tanışmaları gerekiyordu.. O zamanlar, bu işler böyle oluyordu çünkü.. Kaptan: "Tabii" dedi.. "Bu hafta sonu güzel bir konser var. Biz onunla gitmeye karar vermiştik zaten. Sen de gel. Hem konseri birlikte izleriz, hem de tanışırsınız.."
"Mutluluk işte bu olmalı" diye düşündü delikanlı.. "Mutluluk işte bu.." Ve konser gününe kadar geceleri hiç uyuyamadı.. Konser gününü de hiç ama hiç unutmadı..
O ne heyecandı öyle.. Konserin verildiği sinemanın kapısında tanıştılar.. El sıkıştılar.. O güzel ele dokunduğu anı da hiç unutmadı delikanlı.. Kaptan, salona girdiklerinde, ustaca bir manevra daha yaptı. Delikanlı ile dünyalar şirini kız yan yana düştüler. İnanamıyordu delikanlı.. Onunla nihayet yan yana oturduğuna, onun sıcaklığını hissettiğine, onun nefesini duyduğuna inanamıyordu.. Biraz önce tanışırken tuttuğu el, bir karış ötesinde öylesine duruyor, delikanlı, sahnede dünyanın en romantik şarkısı söylenirken ki, o an dünyanın bütün şarkıları dünyanın en romantik şarkısıydı ya, o eli tutmak için öylesine büyük bir arzu duyuyordu ki içinde.. Ama uzatamıyordu işte elini.. Her şey böyle iyi giderken, yanlış bir hareketle, onu ürkütebileceğinden, incitebileceğinden öylesine korkuyordu ki.. Sonunda dayanamadı, sanki kolu uyuşmuş gibi, uzandı.. Kolunu kızın koltuğunun arkasına koydu.. Kızın omzuna değil.. Koltuğun üzerine.. Sonra kız arkaya yaslandı.. Birkaç saç teli, delikanlının elinin üzerine dokundu.. Kalbi yerinden fırlayacak gibi atıyordu artık genç adamın.. Dünyalar şirini kızın saçları eline dokunuyordu çünkü..
Konserden çıkarken, kız, şakalaştı.. "Sizi her maçımızda görüyoruz. Alıştık nerdeyse.. Yarın Adana'da maçımız var.. Gözlerimiz sizi arayacak.."
Hayır, aramayacaktı..
Delikanlı o anda kararını vermişti çünkü.. Cebinde onu otobüsle Adana'ya götürüp getirecek, hatta öğle yemeğinde bir de Adana kebap yedirecek kadar para vardı.. Gece yarısı kalkan otobüse bindi..

Sabah erkenden Adana'ya indi. Maç saatine kadar başı boş dolaştı.
Salona erkenden girdi, en ön sıraya tam servis köşesine en yakın yere oturdu.. Takımlar sahaya çıkarken, salondaki en heyecanlı seyirci oydu. Maç falan değildi sebep tabii.. İlk sette kız farkında bile değildi onun.. Nerden olsundu ki.. İkinci sette öbür tarafa gittiler.. Döndüklerinde, üçüncü sette kız fark etti delikanlıyı..Yüzünde çok ama çok şaşkın bir ifade, biraz mutluluk, birazda gurur vardı sanki.. Ankara'nın hele Kolej'de çok popüler bu delikanlısının onun için ta oralara geldiğini bilmenin gururu..
Maç bitti. Kız soyunma odasına, delikanlı garajlara gitti. Tek kelime konuşmadan.. Konuşmaya gelmemişti ki..
Kız "Keşke orada olsaydın" demişti. O da olmuştu işte.. Hepsi o.. Ona o kadar çok şey söylemek istiyordu ki aslında..
Bir gün üniversite kantininde gazete okurken, iç sayfalarda bir şiire rastladı. Daha doğrusu bir şiirden alınmış bir dörtlüğe..
Söylemek istediği her şey bu dört satırda vardı sanki..
Bembeyaz bir karta yazdı o dört satırı.. Öğleden sonrayı zor etti, Kolejin önüne gitmek için.. Kızın karşıdan geldiğini gördü. Koşarak yanına gitti. "Bu sana" diye kartı eline tutuşturdu ve kayboldu ortadan, kız, dizeleri okurken..

"Ne hasta beklerdi sabahı
Ne taze ölüyü mezar
Ne de şeytan bir günahı
Seni beklediğim kadar!.."

Ertesi gün öğleden sonra, tarif edilemez heyecanlar içinde Kolej'in önündeydi gene.. Kız karşıdan geliyordu.. Bu defa yanında arkadaşları yoktu. Yalnızdı..Yaklaştığında işaret etti delikanlıya.. Gözlerine inanamadı genç adam.. Onu yanına mı çağırıyordu yoksa.. Evet, çağırıyordu işte.. Kalbinin duracağını sandı yaklaşırken.. "Sana bir şeyler söylemek istiyorum" dedi kız.. O da heyecanlıydı, belli..
"Bak iyi dinle.. Dünkü satırlar için çok teşekkürler.. Herhalde hissettin, ben de senden hoşlanıyorum. Ama senden evvel tanıdığım birisi daha var. Ondan da hoşlanıyorum ve henüz karar veremedim, hanginizden daha çok hoşlandığıma.. Ve de şu anda, onu terk etmem için bir sebep yok."
"O zaman karar verdiğinde ve de eğer seçtiğin ben olursam, hayatında başka kimse olmazsa, ara beni" dedi delikanlı ikiletmeden.. Ayrıldı kızın yanından.. Bir daha voleybol maçına gitmeden, bir daha okul yolunda önüne çıkmadan.. Bir daha onu hiç görmeden..
Yıllarca sonra Levent'in söyleyeceği şarkıdaki Sezen'in sözlerini o, o zaman biliyordu sanki. Aşk onurlu olmalıydı.. Günlerce, haftalarca, aylarca bekledi.. Tıpkı, kıza verdiği o dörtlükteki gibi bekledi.. Hastanın sabahı, seytanın günahı beklediği gibi bekledi.. Heyecanla bekledi. Hırsla, arzuyla bekledi. Umutla, umutsuzlukla bekledi. Bazen öfkeyle bekledi.. Ama bekledi.. Başka hiç kimseye bakmadan, başka hiç kimseyi bulmadan bekledi.
Bir gün bir şiir antolojisinde şiirin tamamını buldu.. İki dörtlüktü şiir aslında.. İlki kıza verdiği.. Bir ikinci dörtlük daha vardı o kadar.. O dörtlüğü de bir kartın arkasına dikkatle yazdı.. Cebine koydu..
Bekleyiş sürüyor, sürüyordu..
Okullar kapandı, açıldı.. Aylar, aylar geçti.. Bir gün delikanlı kızı aniden karşısında gördü.. "Günlerdir seni arıyorum" dedi kız. "Günlerdir seni arıyorum. İşte sana haber.. Artık hayatımda hiç kimse yok!.."
"Yaa" dedi delikanlı.. "Yaa" dedi sadece..
Kalbi heyecandan ölesiye çarparken, aylardır ölesiye beklediği an gelip çatmışken, ağzından sadece bu ses çıkmıştı..
"Yaaa!.."
Cebinde artık iyice eskimiş kartı uzattı kıza.. "Sana bir şiirin ilk dörtlüğünü vermiştim ya bir gün" dedi.. "Bu da ikinci ve son dörtlüğü onun.."
Sonra yürüdü gitti, arkasına bile bakmadan.. Kız dizelere bakarken..

"Geçti istemem gelmeni
Yokluğunda buldum seni.
Bırak vehmimde gölgeni
Gelme artık neye yarar!.."

Aradan yıllar, çok ama çok uzun yıllar geçti. Delikanlı bugün hâlâ düşünüyor..
O uzun, çok uzun bekleyiş aşkını öldürmüş müydü, acaba?.
Ya da beklerken, ölesiye beklerken hayalinde öylesine bir sevgili yaratmıştı ki, artık yaşayan hiç kimse bu hayali dolduramazdı.. O sevgilinin kendisi bile.. Hayalindekini yaşatmak için mi, yaşayanı silmişti yani?.. Yokluğunda bulmak bu mu demek oluyordu?..
Ya da.. Ya da..
Bir şiirin romantizmine mi kapılmış, bir delikanlılık jesti uğruna, mutluluğunun üzerinden öylece yürüyüp gitmişti, acaba?
Delikanlı bu soruların yanıtını bugün hâlâ bilmiyor..
Bilmediğini de en iyi ben biliyorum.. Çünkü, delikanlı..
..bendim!..

- Hıncal Uluç

Ayrılık sonrası boşluk hissi

2015-06-21T15:27:00.001-07:00

koskoca bir hiçlik, gitgide eksilen bir kalp, kalbinizden boğazınıza doğru yükselen derin bir sızı..

bir ayrılığın ilk günleridir henüz..
terastaki havlulugunuzun, muhlis, kimsesiz, bir hiç gibi soluk alıp verişliğinizin ilk günleridir...
yüzünüzdeki dolaşan belirsiz, nereye ait olduğunu bilmeyen dalgınlığınızla
gözleriniz derin bir boşluğa takılı kalmıştır.
dile dökülemeyenin tehnalığında, gündeliğin başı boş ayrıntılarından kaçırılan gözler
bir film şeridi gibi o son sahneyi hatırlar durur.
içinizi iyiden iyiye kemiren o derin boşluk, gitgide eksildiğinizi hissettirir.
hafızanızı sıfırlamak, hiçbir acının yaşanmadığı, parçalanmadıgınız bir dünyaya ait olmak istersiniz.
çocuklaşırsınız sonra. bütün parçalanmışlıklardan henüz haberi olmayan masum biri gibi olmaya çalışırsınız.
yapacağınız en iyi şey unutmaya çalışmak, bundan sonraki hayatınız için tertemiz bir sayfa açmaktır..

kırılmış bir şeyi onarır gibi her şeye derin bir hassasiyetle tekrar başlarsınız.
hayata körler gibi tutunup, dilsizler gibi boş boş bakarken
dört duvar arasına kapanarak kalbinizi tamir etmek istersiniz.
sizi oraya kilitleyen kuytuluğunuzun her şeyden soyutlayacağını zannedersiniz.
dışarıda hayat can çekişiyordur, bilirsiniz..
geceler boyu düşüncenizi yiyen o garip fısıldayış sizi rahat bırakmaz olur

..kendine gel mutlu değilsin

bir aşktan geriye kalan koca bir enkaz gibi yıkıntıları toplamaya çalışırsınız..
üzerinizden attığınız her yığın, biraz daha gömüldüğünüzü hissettirir.
gün ışığı gözükmüyor, feci bir ümitsizliğe kapılıyorsunuzdur.

bu derin boşluk içerisinde, sızınızı hafifletmek için alkole sığınırsınız sonra
acınızı dindirip, beyninizdeki hücreleri öldürerek
tüm yaşantıların silineceğini sanırsınız.
olmadık şeylere güler, yüzünüzde beliren tebessümle yaşama dair sinyaller aldığınızın polyannacılığını oynarsınız.
günler, böylesi bir sıradanlık ve içine gömülme halinde geçiyor
siz o boşluğu doldurduğunuzu hissettiğiniz her anda aslında daha çok eksiliyorsunuzdur.
ta ki o boşluğa bir bakışın, bir dokunuşun bir yaşantının dokunacağı güne kadar..

bir sabah uyandığınızda yüzünüzde garip bir tebessüm belirir.
azgın dalgalardan kurtulan bir gemicinin ertesi sabah kendini kıyıda bulması gibidir bu belirsiz tebessüm.
artık güçlü olduğunuzu, o boşluğun kapandığını, yaşamınıza kaldığı yerden devam etmeniz gerektiğini hissedersiniz.
bugün bambaşka birgün olacak dersiniz kendi kendinize. her şeye yeniden başlamanın anı..
aynaya bakar, gülümsersiniz, toplarsınız dağınık eşyalarınızı.
selam verirsiniz bütün sevdiklerinize. onların gülüşüne tutunup güç bulmaya çalışırsınız.
en sevdiğiniz kıfayetleriniz giyip, birbirine girmiş saç ve sakalınızı keser, güzelce tararsınız.
artık yaşama dönmenin vakti gelmiştir.

kalbinizde filizlenen bir ümit ışığı ile beraber dış dünyanın kapılarını açarsınız.
kendinizi uzun bir yolda kalabalığın içerisine atmak istersiniz sonra.
biraz insan yüzü görmek iyi gelecektir belkide.
kapıyı açıp, yaşama dair sesler duyunca içiniz ferahlar önce. kalbiniz gün ışığıyla dolar.
adımlarınızı her an parçalarına ayrılacakmışcasına kırılgan bir insan gibi atarken,
kendini unutturan o ince sızı aniden tekabül eder. apar topar kendinizi kalabalık bir caddenin ortasına bulursunuz.
o an gözünüze perdeler iner. kalbinizdeki o derin boşluk boğazına doğru ilerlerken sendelenip düşecek olursunuz.
kalabalıklar arasında koskoca bir yalnız olduğunuzu hissedersiniz.

bir ayrılığın yaralarını sarmak için her yolu denemiş
buna rağmen hale içinize gömüldüğünüz gerçeği kafanıza dank etmişse, siz bitmişsinizdir.
yangında kurtarılacak hiç bir şey kalmamıştır artık.
az sonra bir gerçeği daha fark ettiğiniz anda midenize, kalbinize, her yerinize sağ ve sol kroşeler inecektir.

dışarıdaki herkes ona kesilmiştir..

Yüzük takan erkeklerin kıymete binmesi

2015-06-21T15:12:00.000-07:00

bütün iyi erkeklerin parmağında yüzük olmasından kaynaklanan bir durumdur. ortada bir kıymetlenme bahsi varsa da, yüzük takan erkeğe karşı sevgilisinin gösterdiği kıymettir. diğer türlü, yabancı gülüşlerin gösterdiği kıymet, ne yüzük takan erkeği ne de bir başkasını ilgilendirir. zaten yüzük takan erkekte, o yüzüğün kutsallığını önemseyerek ilişkisine gerekli değeri gösterdiği takdirde, yüzüğü ithaf ettiği sevgilisinden başka hiçbir ilgiye değer göstermeyecektir.

yalnız buradaki " iyi erkek " kavramına dikkat etmek gerekiyor.

ne yazık ki bazı bayan güruhunun iyi hoş ölçütü; aman ne kadar karizma bir çocuk, ne kadar etkileyici gibi basit bir tutumdan öteye gidemiyor. onlar için hoşlanma sadece dış ölçütlerden ibaret olduğu için, bu yapmacık hoşlantıları kendilerinin üzülüp bozulmasıyla sonuçlanıyor, eksik düşüp parçalanıyorlar. sonrasında tekrar kendisinin en zor anlarında yanında olan dost olarak gördükleri erkeğin yanına gittiklerinde; omuzlarında ağlanılan bu şahıs, fark edileceği günü beklemeye koyuluyor ve bu bayanlar için sadece dosttan öteye gidemiyor. sen bana fazla iyisin, arkadaş olarak çok seviyorum deyip savuşturuyorlar. iyi yanlarıyla değerlendirilmeyip, sürekli gözünün üzerinde kaşın var gibi saçmasapan sebeplerden eksik bırakılıyorlar. derken bahsi geçen iyi erkek modelimiz, kendisi gibi iyi bir bayanla karşılaşınca, ilişkileri hiç bitmiyor. aşklarını yüzükle şereflendiriyorlar. erkeği sadece dış görünüşüyle nitelendirmeyip gerçek bir hissiyat arayan kadın bu anlamlı ilişkiden kendilerine yaşanabilir bir hayat bulurken, karizmatör gönüllüleriyse diğer bandrollerine erkeklerini kaptırıyorlar tabi. biz neden aşık olup sevilemiyoruz diyorlar akabinde.

yani anlayacağımız üzere;

kimi bayanlar erkeği sırf karizmatör oldukları için sevmezler. kendisini yaralarından tanıyan, değer veren, ömür boyu taşıyabilecek sadakatte olan erkeğe gönül verirler. işte bu sevi gerçek ve anlamlı, yıllarca sürdürülebilen bir sevidir. bir çok aşk yığını arasında böyle bir sevgiyle karşılaşınca da, ilişki karşılıklı saygı ve anlayışla büyür, güven ve sadakatle de birleşince parmaklara sevgilerini saracak yüzük konuverecektir.

çünkü yüzük takılan erkek, sevgilinin en kıymetlisidir. erkek içinde uğruna yüzük takma hassasiyeti gösterdiği sevgilisinden başka göz kaptırılacak bir renk yoktur. bu etkileşimin dışında kala bayansa, zamanında burun kıvırdığı erkeğin elindeki yüzüğü görünce, hayıflanır, dövünür. iyi erkekler yüzükle taçlandırılıyor diyerek hiç hakları olmadıkları halde çemkirirler.

oysa yıllar önce aynı erkek kendileri tarafından ellerinin tersiyle bir kenara itilmiştir..

Hatırladıkça iç burkan garibanlık anıları

2015-06-21T15:00:00.000-07:00

hatırlandıkça " ulan ne rezil günlerdi amına koyim ya " denilen üniversite yılları..

yaşımız ergenlikten çıkmış tabi, baba parası da yiyemiyoruz. bir geceleri çalıştığım yerdeki kıytırık harçlık, bir de devletin verdiği 200 tl öğrenim kredisi var bizi geçindiren. her ayın 7si padişah da sensiz riche rich'de; amma gel gelelim bir gün sonra sindirella'nın forsluğu yalan oluyor tabi. ilk gün deli gibi parayı harcadığından; murattiler, hamburgerler havada uçuşurken diğer gün tek sigara mode on. neyse, bir de üzerine vize kaosu girmiş; fotokopi, kitap, yol parası derken maddi anlamda iyice dibe vurmuşuz. utanmasam beslenme çantası yapacağım nerdeyse. üniversiteye gitmeden önce allah ne verdiyse yiyorsun ama kanımız hızlı akıyor ya, ekşın bir hayat sürüyorsun, yediklerin buharlaşıp gidiyor mu nedir acıkıyorsun işte saatler geçtikçe. üstelik öğrenim kredisini almaya daha bir hafta var. 1 hafta üniversitede survivor hayatı yaşayacaksın, net.

ders o gün 1'de başlıyor, akşamın 8lerine kadar istatistik, iktisat, muhasebe derken, karnım mideme yapışmış. sonumun afrikadaki çocuklar gibi olacağından korkuyorum. bir an önce dersten çıkıp, midene bir gıdım da olsa bir şeyler girsin diye ilkokul 5'deki gibi 1 dakikadan geriye sayıyorum. cebimde 1 tl var, 1 tl amına koyim; açlık sınırındaki insanı fit yapan bir miktar öyle küçümsemeyin. hemen beyin kıvrımlarımı çalıştırıp, ders arasını fırsat bilerek, cepteki 1 lirayla en yakın şarkuterin yolunu tutup, bol küncülüsünden bir ekmek bir de ayran alıyorum. bu içler acısı duruma kimse şahit olmasın diye üniversitenin icra bir köşesine geçip, uzak doğu yamyamları gibi ekmeğin ayranın gözüne gözüne vuruyorum. ama nasıl mutluyum, nefes nefese kalarak lokmaları götüyorum. hem " ulan şimdi biri gelecek " tribi hem de 15 dklık ders arası sendromuyla aceleye bağlamışım. o açlıkla tabi, ekmek adeta kebap etkisi yaratmıştır. görsen, 7 yaşından beri yemek yemiyor dersin, ağlarsınız halime. derken olmadık bir anda sınıfın tiki arkadaşlarından bir kaçı ermiş gibi karşıdan belirerek geliyor, şaşkın bakışlarla yanıma doğru ilerliyorlar. sıçtın mavisine dönüyorum bir anda. ekmek boğazıma düğümlenmiş, ulan ne söylesem de garibanlığımı deşifre etmesem diye düşünürken, eleman; " damak zevkini sikeyim, o nasıl bir yemek rtüelidir kaynanatısını siktiğimin." diyor. yok ulan yok, adam nasıl bir beyin fırtınası yaşıyorsa asrın tepkisini veriyor;

" vay anasını, trabzon ekmeği ile ayran. herifin damak zevkine bakın ya.
gerçi o da haklı, her gün her gün hamburger cola biz de bıktık mnskym.. * . "

derken gelen bu şok sözlerle beraber " ver ulan biz de tadalım bakalım nasıl gidiyor " diye elimizdeki kuru ekmekten de olduk mu. " prestij filmindeki gibi kafamda elemanı sikeceğim kurguyu oluşturuyorum " karıyın amuga goyim, senin ananı avranı sikerim, burayı terk et " diyerek dalacağım ama ulan namus davası değil, karı kız davası değil, üniversitede ifşa oluruz şerefsizim. neyse tamam sakinim diyorum, yüzümde zoraki bir tebessüm, fosforu tükenmiş beynimde " ulan şimdi annem bu halimi görseydi ağlardı lan ağlardı " düşünceleriyle derse giriyorum.

afedersiniz ama, sikmişim keynesi de gayrisafi milli hasılasını da, o günü nasıl atlatıp bu günlere geldim hala bilmiyorum.allah kimseyi açlıkla terbiye etmesin stayla.

İlişkilerinde kaybetmeye mahkum kadınlar

2015-06-21T14:58:00.000-07:00

Aşık olduğu erkeğe gereğinden fazla değer verip, önemseyen, en önemlisi, kalbinden gözlerine doğru inen kara bir perdeyle aşık olduğu erkeğin samimiyetsizliğini ve arızalığını göremeyen kadınlardır. çünkü onlar yüreğinde biriktirdiği derin hissiyatlarıyla karşı cinsi hep kendileri gibi masum ve çıkarsız bir aşk adamı olarak görür, bu uğurda ellerinden gelen her şeyi karşılık beklemeden verirler. oysa aşk iki kişilik, sonucunda iyi olanın kaybettiği karmaşık bir oyundur. kimi zaman ilişkide biri kötü olur ve diğerinin hamle yapmasını bekler. bahsini ettiğimiz yanlış ilişkide de kadının tutulduğu erkek, karşı cinsin tüm handikaplarını kendi lehine çevirecek, olmadık bir anda onu yüz üstu bırakarak tekrak tekrar kaybetmesine neden olacaktır.

o yüzden ilişkiye başlamadan önce kalbin duvarlarını bir süre aralayıp, çerçevenin dışından aşık olunan kişi iyice çözümsenmeli, " ulan ben bunun neyini seviyorum, yarın beni yarı yolda bırakır mı, şu an benimle olmasının bir çıkarı var mı, acaba o doğru erkek mi" gibi sorulara cevap bulunduktan sonra gayet huzurlu bir hissiyatla ilişkiye merhaba denilmelidir. içinizdeki soruların cevabını bulduysanız ne aladır. eğer kafanızda hala açığa kavuşmamış bir çok soru dolaşıyorsa, siz yanlış yerde yanlış kişiylesinizdir ve birgün mutlaka o erkek tarafından parçalananlar ülkesine ışınlanacaksınızdır. hazırlıklı olun.

Sevgili ile sigara arasındaki benzerlikler

2015-06-21T14:50:00.001-07:00

ikisi de hayatınıza usulca, derinden derine girer. sigaranın nikotini yavaş yavaş damarlarınıza kazınırken, sevgilinin heyecanı ve bakışları en küçük hücrelerinizden bütün bedeninize doğru hızlaca yayılmaya başlıyordur. teker teker başladığınız sigara adetleri ilk anda bünyenize belirgin bir his duyurmazken, sevgiliye duyduğunuz aşk ise ilk zamanlarda şaşkınlık ve büyük bir heyecandan başka bir şey değildir.

daha her şeyin başındasınızdır ve ilerde ikisinin de tüm hayatınızı kaplayıp, bedeninizi ve ruhunuzu ele geçireceğini bilmiyorsunuzdur. henüz ne sigarasız ve sevgilisiz kalınan dönemlerdeki umarsız sinir krizleri başlamış ne de kül ve duman..

• • • • • •

yoklukları sizi vurur ve ne kadar çok teslim olduğunuzu hissetmeniz korku veriyordur. sonra alınan nikotinler ve sevgiliyle yaşanılan aşk gitgide vazgeçilemeyecek bir alışkanlığa dönüşmüştür. hüznünüzde de, mutluluğunuzda da her ikisi vardır. huzur dolu olduğunuz anlarda yaktığınız sigarayla sevgiliye duyulan aşkın heyecanını pekiştirirken, araya giren dargınlıklarda da yaktığınız sigaradan çıkan dumanın hüznünde sevgilinin özlemini ararsınız. artık ikisi de benliğinize yapışmış, hayatınızdan çıkaramayacağınızı düşündüğünüz, tutkunu olduğunuz kadrolu bir sevgili olmuştur. sigaranın dumanını ve sevgilinin kokusunu her içinize çekişte sıkıntınızı geçirdiğini ve mutluluğunuzukamçıladığını düşünürsünüz halbuki bunun nedeni hayatınızdaki bütün keder ve mutluluklarınızı yalnız bir şey yüklemeye başladığınızdan başka bir şey değildir. evet, mutluluğunuz da, iç çekişlerinizde sevgili ve onun düşüncesel ve bedensel kamçılayıcısı sigara olmuştur.. ve işin en dramatik tarafı ise, bir anda hayatınıza giren ve bünyenizi saran bu iki şeyin aslında size zarar verdiğini, ruhunuzu teslim aldığını bilmeniz ve bu kabullenişi kendinize inandırmaya çalıştığınız andır.

artık bu alışkanlık ruhunuzu teslim alan ve ruhunuzu hastalandıran acımasız bir canavara dönüşmüştür..

• • • • • •

sevgili de, sigara da kontrolden çıkmıştır ve size zarar veren bir güç haline gelmiştir. bu esirlikten kurtulmaktan başka bir çareniz yoktur. bunu başarmak öyle güçtür ki; geçen günlerin ardından sigara ve sevgilisiz kalmayı denediğiniz günlerde, sigara külü kadar yalnızlıklar içerisinde boğulurken, başaramayacağım dersiniz, çıkaramayacağım onu hayatımdan.. ikisinin kokusu ve yokluğu artık onsuz olmayacağınızın sinyallerini verir. denediğiniz ve çırpınışlarla sonlanan sancılı günlerde, sizin ona duyduğunuz bağlılık ve tutkunun, ruhunuza hiçbir yarar getirmeyeceği gerçeği, bu vazgeçişin kaçınılmaz gerçeği olur.

bu hastalıklı sevginin ve tutkunu olduğunuz maddenin içinde boğulmaya başlamışsınızdır.sıradan bir alışkanlık, rastgele bir ilişki gibi başlayıp, gün günden hayatınıza yayılan bu iki şey varlığınızı ele geçirmiştir.

• • • • • •

bütün yolları denersiniz. ne onla mutlusunuzdur ne de onsuz. belki bir süre de olsa onsuz yaşanan mutsuzluğun ileri ki günlerde yerini temiz bir ruha bırakması sizin tek teselliniz olacaktır. sevgilinin ve sigaranın nikotini damarlarınızda geziniyordur. artık tek yapmanız gereken, hayattan biriktirdiğiniz sağlıklı mutluluklarla onu yavaş yavaş bedeninizden çıkarmanızdır. yalnız bu hiç de düşündüğünüz gibi olmaz ve asla bir anda hayatınızdan çıkaramazsınız. teker teker başladığınız sigara ve sevgilinin içinize dolan aşkı, yine başladığınız gibi derinden derine, yavaşca ruhunuzdan atılmaya başlar. parçadan bütüne doğru gidersiniz. " sevgilsiz ve sigarasız bir hava sahası " için soluksuz bir çırpınışa geçmişsinizdir. önce sevgilinin elleri, bakışları, beraber öğrendiğiniz alışkanlıkları, onu hatırlatan şarkılarve imgeler unutulmaya başlar. bir paket tüketilen sigara geçen günlerin ardından 10-5-3-2-1 adeta doğru azalar. ikisi de buram buram kokarken, ondan vazgeçmek için çabaladığınız yorucu günlerce sancılar, gerginlikler,sendromlar geçirirsiniz. onu hatırlatan, kokusunu hissettiren her şey midenize sağ ve sol kroşelerle iniyordur.

• • • • • •

bu zor günlerin ardından nefes almayı başardığınız günlerin sonunda, sabahları onun yokluğunu hissetmedenuyanmaya başlarsınız. ya da öyle olduğunu zannedersiniz. zannetmek güçtür ama yüzünüze çarpan acı bir gerçektir, bilirsiniz. çünkü kabullenmişsinizdir artık. bu bedensel bir bağımlılıktan öte aslında psikolojik bir gerilimdir. mantığınızda bitirmeniz, vücudunuzun ona karşı duyulan aşırı isteğin önüne sağlam bir duvar çekecektir. baş dönmeleri, yorgunluklar, bunalımlar, kendinize hakim olma güçlükleri ve hüzün seromonileri.. yalnız o son sigaralar, son bakışlar, sevgiliye son sarılışlar öyle vurur ki. eğer ki kendinize hakim olmuş, içinizi okşayan aşkın sizi kemirdiği gerçeğine inandırmışsanız kendinizi gerçekten başarmışsınız demektir. sigaranın külünden tekrar doğabilecek,yangından kurtaracak bir şeyleriniz var demektir. dilerim vardır, dilerim artık onsuz olma çırpınışları, sigaranın vesevgilinin yokluğunda bulunan hayat, ruhunuza acı vermiyordur. dilerim öyledir, yoksa gerçekten bitmişsinizdir..

" ayrılık masanın üstündeydi cıgara paketinde
gözlüklü garson getirdi onu ama sen ısmarladın "

hep yedekte, elde var sevgili

2014-10-16T15:26:00.001-07:00

Kimi sevsem,
onun hep uzakta bir sevdiği vardı,
unutamadığı ilk aşkı ya da onu terk edip giden sevgilisi…

Kimi derinden sevsem,
o bir başkasını derinden hatırlardı.

Öylesine çok sevdim ki onları,
başkalarına duydukları sevgileri anlatmalarını
sessizce, içim acıyla kanayarak dinledim.

Beni yitirmekten hiç korkmadılar;
çünkü onlara göre fazla iyiydim;
bu yüzden ilk anda vazgeçilebilirdi benden.

Beni terk edenlerden tek bir dileğim olurdu.
“"Ne olur, bir daha beni aramayın!
Çünkü ben kolay unutamıyorum.
Çünkü ben size duyduğum o akıl dışı aşk yüzünden keder bahçemi dağıtıyorum. Çocukluğumun o güzel bahçesini”"

böyle derdim onlara ama yine de ararlardı beni…

Soluksuz ve umutsuz kaldığı bir gecede mutlaka akıllarına ben gelirdim…

O, yedek sevgili!…

kimisinin boşluğunu doldurmaya, kimisinin acılarını savuşturana kadar onlara tutunaç olmaya yarayan kadrosuz sevgili. aslında hiçbir aşkın kadroluluğu yoktur; fakat yedek sevgili grubuna mensup olanların bir gün mutlaka aşkın en uzağına düşeceği yaşanan ilişkilerle ispatlanmış, onların parçalanmışlıkları ve gözyaşları, eksik çırpınışlar olarak kayıtlara geçmiştir. onlar ki;

en zor ve soluksuz kalınan anlarda kapıları çalınanlardır. sonra tekrar toparlanılıp kalınan yerden devam edene kadar terk edilmezler. her zaman pusuda joker olarak, iyi huylu sözlerle bekletilip, en zor dönemlerde çekmecelerden çıkartılırlar. dedim ya, onların yapacağı en hayırlı şey, aşk uçurumundan sürekli bir düşüş hali yaşayan baştan hatalara geçici tutunacak dal olmalarıdır.

işin trajik yanı, çıkarsızca seven bu bünyelerin yedek sevgililiklerinin farkına varmadan sürekli aynı bile bile ladesliği yapmalarıdır. kalpleri yanacaklarını söylese de onlara, eksik düşeceklerini bildikleri halde kalbinin şartellerini indiremezler. üstelik vurgun yedikleri platonik aşkları tarafından her zaman kendi kaderlerine bırakılmazlar. çünkü onlara birgün mutlaka ihtiyaç duyulacaktır ve yedek sevgili omuzunda ağlanılıp, desteklerine esirgemeyecek en iyi huylu bir sevgili modelidir. gözyaşlarını siler, sizi her halinizle kabullenip sevmeyi bilirler. her türlü hata onlar için affedilir olup, hafif sevgi ve şefkat duyduklarını hissettikleri halde bütün parçalanmışlıklarını unuturlar.

çünkü gözlerine perdeler inmiştir. karşıdaki sahte okeyin yapmacık sevgilerini göremezler. her zaman kendinden bir şeyler verip hiçbir şey almadan ilişkiye devam ederken, saçmasapan bir sebep yüzünden yarım bırakılıp terk edilen olurlar. fakat kalpleri kırılmadan, arkadaşca, iy huylu bir terk ediliştir bu. karşı cinsin ya eski kalp ağrısı sızlamış ya da uzaklardaki eski sevgilisi hayatına dönüş yapmıştır. oysa bahsi edilen eski sevgili, sana yapılan duygu hırsızlığını yedek sevgilinin sahibine yapıyordur. işte bu zincirleme yanlışlıklar tamlamasında sonsuza giden yedek sevgili olurken, sonsuza gönderen, her kenara çektiği durakta gözyaşlarını sığınır ve bu tamlamanın en karlı çıkan öznesi, yedek sevgiliyi molaya gönderen üçüncü kişidir.

sürekli yarım bırakıldığı aşkları tarafından olmadık hikayelerde dublör olarak kullanılırlar. sevgilinin başkalarına duydukları aşkı dinlerken bile ne kadar içlerine gömülseler de kaybetme korkusuyla hep içlerine gömeler bu acıyı. oysa onların kalbinde hiç yitirme korkusu olmadığı için çekinmeden bu muhabbetlere girerken, yedek sevgilinin iyi huyluluğuna iltifatlar yağdırırlar. geride bıraktıkları kirlenmiş aşk geçmişleriyle yedek sevgilinin kapısını arşınlarken, her zama tertemiz bir sevgiyle karşılanırlar. bunu anladıkları anda da terk eden olurlar. çünkü onlara göre içinden doğruca sevip fazla iyi olmak bir terk etme sebebidir. bu yükü fazla taşıyamaz, yedek sevgilinin aşkından korkarlar.

neden sonra aşktan soluksuz kaldıkları bir akşamda tekrar akıllarına yedek sevgili gelir. kırık bir basamakta, kurtarılmak üzere çaresizce o boşluk doldurucuya ihtiyaç duyulmuştur. fakat artık çok geçtir. yıllar önce uçuruma itilen o parçalanmış insan, acı merdiveninden kendine çıkmış, yedek sevgili jubile yapmıştır. işte bu hikayedeki kahramanlardan biri yanlış hayatıyla eksik kalmaya mahkum edilirken, diğeri kalbindeki kurşunları zamanın hançeriyle çıkartıp yeni vurgunluklara doğru gün batımına doğru ilerler. ve ne acıdır ki, hepimiz birinin yedek sevgilisi olmuşuzdur hayatımızın bir döneminde..

"sanırlar ki sen beni biricik yar saymıştın;
oysa ki hep yedekte, hep elde var saymıştın. " * *

kimse kimsenin her şeyi olamazmış" gerçeğini midene kroşelerle yemek, di-li geçmişten kalanlarla hayata tutunmaya çalışmak daha acı.. Dipte, en dipte olduğunu hissediyor insan.

Kim seni kendinden daha fazla kandırdı ?

2014-06-21T12:39:00.002-07:00

dünyadaki en zor şeylerden biri de nedir biliyor musunuz ?

" inanmak istemediğin acımasız gerçekleri kabullenmek.."

insan en çok ne zaman kendini hoyratça kandırır bilir misiniz ? " birisini severken.."

peki sonunda kaçmaktan yorulup, göğsüne saplanan en acı gerçek ?
"sevilmediğini kabullenmek.."

" Kim seni kendinden daha fazla kandırdı ? "

insan aşık olunca gözlerine kara bir perde iner. o perde gerçekleri görmesine izin vermez aşık kişinin. yalnız onun simsiyah göz bebeklerinin arkasında masmavi bir ümit ışığı vardır. her zaman sevileceğini günü bekleyerek yaşar. hiç gelmeyeceğini, hiç sevmeyeceğini içten içe bilse de, bile bile ladeslik oynar bir bakıma. çünkü sevilmediğini kabullenmek zordur, böyle bir ihtimal hiçbir zaman düşünülmek istenmez. her zaman bilinçaltının karanlık sularında saklanır. fakat nereye kadardır bu saklayış ? bir gün mutlaka onun elleri bu kirli gerçekleri gelip çıkartacak, sen de sevgin ve bekleyişinle yüzleşeceksindir. bu dramatik son kaçınılmazdır.

sen binlerce kilometre gelmiş, ateşlere yanmış, güneşsiz sabahlar geçirmişsindir. yanında heyecanlanır, ellerin titret. onun yanındayken yaşadığın bu müthiş heyecan, karşı tarafta görülmeyecek kadar küçük yaşanır. lakin birgün olur, değer görülmediğini, heyecan duyulmadığını, anlam görülmediğini anlarsın. ta ki onu bir başkasıyla görene dek, bir başkası ile senin ona duyduğun heyecanı paylaştığına şahit olana dek. ancak o zamana kadar kendini kandırır, bu masum polyannacılık oyununu sürdürürsün.

sonra başka bir yolun olmadığını anlar yüreciğin. tek çare sevgini önce beyninde sonra kalbinde öldürmektir. zordur be, çok zordur. üstelik başarınca kazanacak bir şeyin de olmaz, ya kaybememek ya da yitip gitmemek için savaşırsın. bir an kendine acıdığını, görünmeyecek kadar küçücük olduğunu hissedersin. hüzünlü sözcüklere sığınırsın akabinde. alkollerle beynini öldürüp, yaşama dair belirtilerin kaybolmasını istersin. böylece kendini biraz olsun oyalarsın. işin en kötü tarafı da " ya hiç sevilmediysem " sorusunun cevabını bulamamaktır. öyle ki aslında hiç sevilmemek, bir zamandan sonra sevilmemekten daha acı vericidir. sonra sorular beyninde çoğaldıkça çoğalır.

" sevilmediğini kabullenmek " zor ama insanı adam eden bir gerçektir. en azından kendini sevildiğine kabul ettirip, tükettiğin ömrün ve sevgine bir son vermiş, eksiden sıfıra çıkmak için ilk adımı atmışsındır. kendini kandırıp oyalamaktan iyidir. "sen elmayı seviyorsun diye, elmanın da seni sevmesi şart mı.." diyor nazım hikmet, ne anlatmak istiyor artık o da sizin avuntunuz olsun.

ayrıca, sen bir aşkı tüm çağlarından gelerek yaşamışsın. içmişsin, acımışsın, şarkılar söylemişsin diyor nazım hikmet sevip sevilmeyenler için. ve son olarak ekliyor;

hayatı ıskalama lüksün yok senin. onun varsa, bırak bu lüksü sonuna kadar kullansın..

ölü bedene dokunmak

2013-05-26T04:21:00.002-07:00

dokunma duyusunu yitirdiğin ana denk düşer..

yıl 1995, ağustos'un 8'i. henüz zaman ve ölüm kavramını bilmediğim günler..

annem kötü bir hastalık dönemi içerisinde, büyüdüğümde anlıyorum, kansermiş halbuki. çocuk kalbi ne anlar, senin üşüttüğün gecelerden kalma tatlı bir hastalık sanıyor insan, üzülüyor ama kaybetme korkusu da yok o zamanlar, geçer diyor, geçecek diye umut ediyor. umutsuzluk nedir bilmiyor, ölüm nedir, kaybetmek nedir bilmiyor. babam arabistan'da çalışıyor, malum türkiye şartlarındaki ekonomik krizden dolayı gurbette ekmek derdine düşmüş. biz de başımızda kimse olmadığı için amcamlarda kalıyoruz. derken annem fenalaşmış olacak ki, yengem hastahaneye annemin yanına gideceğimizi söylüyor. endişeleniyorum, endişe kavramının ne olduğunu bilmeden. hastahaneye varıyoruz, görevliler beni küçük olduğum için enfeksiyon kapacağımdan dolayı içeri almıyor, neyse ne yapıp edip bir yolunu buluyor, gizlice annemin yanına çıkıyorum. beni görüyor, seviniyoruz, sarılıyoruz, durumu da çok kötü değil, içim rahat çıkıyorum hastahaneden. bir gün sonra rüya görüyorum, annem ölmüş, tabutla götürüyorlar, herkes başında sağolsun falan diyor. bir garip uyanıyorum sabaha. anlamdıramıyorum rüyamı..

bir hafta geçiyor aradan. tekrar annemin yanına gitmek üzere yola çıkıyoruz, bu sefer yengem biraz daha telaşlı, bu sefer korkuyorum. hastahaneye gittiğimizde annemi hiç olmadığı kadar kötü görüyorum. gözlerinin feri sörmüş, vücudu sapsarı, her yeri su toplamış. anne diyorum, sesleniyorum, ışıltısı kaçmış gözleriyle bana doğrultuyor gözlerini, tanıyorum. annem beni tanımıyor, kendimi ilk defa ona karşı yabancı hissediyorum. ağlamak ney, üzülmek ney, kaybetmek ney, ilk o an anlıyorum. bir çocuk kalbiyle gözyaşlarımı içime akıtıp, üzüldüğümü belli etmeyerek ayrılıyoruz hastahaneden..

bir gün sonra tekrar rüya görüyorum, annem ölmüş, sanki tekrar tekrar ölmüş, tekrar tekrar defnediyorlar. kan ter içerisinde uyanıyorum, uyanınca çocuk olmuyorum artık, ölmek hergün uykudan uyanmak gibi geliyor. derken bir öğlen yengem gilin evinde bir karmaşa bir telaş yaşanıyor, sürekli misafirler, sürekli dert yanma, şaşkınlık ve üzüntü hali. gelen misafirler bana bakıyor, acırmışcasına, anlamdıramıyorum, bir şeyler olacak hissediyorum.

bir sabah beni köye gidiyoruz diye uyanıdırıyorlar, 8-9 yaşlarındayım, köy nedir bilmiyorum, sevindirik oluyorum. arada giderken herkesin gözleri dolu, anlamdıramıyorum, herkes sıkı sıkı sarılıyor bana, şaşırıyorum. duruyoruz geniş bir alanda, üstelik ağaç falan da yok, demek köy böyle bir şeymiş diyorum. arabadan iniyoruz, geldik diye seviniyorum. bir dakika sonra bizle fazla bağlantısı olmayan akrabalarım aynı yerde duruyorlar, bir anda ortalık mahşer yerine dönmeye başlıyor, halamın ilk ağlayışıyla beraber kafama bir şeyler dank ediyor, annem öldü galiba. bir kaç dakika sonra cenaze arabası geliyor, üzerine türk bayrağı serili, böyle köy böyle seronomi olmaz diyorum, hissettiğim şeyin olmadığına dair kendimi kandırmaya çalışıyorum ama olmuyor. cenaze arabası yaklaşıyor, çığlıklar, feryatlar çoğalıyor...

dünya zifiri bir karanlığa bürünüyor, herkesin gözü benim üzerimde, acımtırak bakışlar, iç sızlanmaları, kimseyi göremiyorum, dünya bir adım ötemde can çekişiyor.

cenazeyi arabadan indiriyorlar. içimden nereye götürüyorsunuz annemi diyorum ama sesim çıkmıyor. kaldırımda yığılıp kalmışım, bakışlar benim üzerimde, sanki kıyamet kopmuş ve ben tek başınayım, utanıyorum bana acımsar bakan yüzlerle gözgöze gelmeye. annemi ölü yıkama odasına götürüyorlar, benim başım iki elimim arasında, olanları idrak edemiyorum.

bir kaç dakika sonra biri bana sesleniyor, çeviriyorum kafamı, kim olduğunu göremiyorum ama sözlerini anlamaya çalışıyorum " hadi gel oğlum anneni son bir defa öp"

zaman havada asılı kalmış, zaman yok, hisler kaybolmuş, renk yok.

omuzuma yüklenen tonlarca ağırlıkla kalkıyorum yerimden, daha küçüğüm lan, 8 yaşındayım, kaldırır mı bu el kadar beden bunca acıyı. ağır adımlarla odaya doğru ilerliyorum. bat dünya bat. annemin gözleri açık, belli ki gurbette olan babamın hasretiyle gözü açık gitmiş. ağzının arasına tülbent koyup çenesinden bağlanmış. ne yapmışlar anneme diyorum, dünya üzerime geliyor. yıllarca kucağında huzur bulduğum o beden cansız bir şekilde soğuk bir mermerin üzerinde hareketsizce duruyor. yaklaşıyorum yanına, elini tutuyorum, soğuk, hissiz, renksiz.. ellerim titriyor, ilk defa annemden korkuyorum, ilk defa dokundukca huzur duyduğum, hayat bulduğum o bedene yabancılaşıyorum. artık o cansız. birkaç gün önce hayat dolu baktığı gözleri donuk. birkaç dakika önce var olan umutları, korkuları, hayalleri, sevgisi, nefreti, sönmüş... neyi varsa hayatta o beyaz çarşafın altında. çarşafın altında ise soğuk bir beden, o benim annem. morga gidecek ölü, çarşaf da yıkanacak çamaşırhanede diğer ölü adaylarının üzerine örtülmek üzere. son kez öpüp başıma götürüyorum annemin ellerini, son kez tenine dokunuyorum annemin, ve bir daha hiçbir sabaha çocuk olarak uyanamıyorum, ve ondan sonra dokunduğum hiçbir beden o olamıyor.

"anne girdin düşüme
yorganın olsun duam
mezarında üşüme" *

sevgiliyle yapılan duygusuz son konuşma

2012-08-26T08:46:00.003-07:00

"o sırada gökyüzünden bir örs düşse, ancak dokuz gün dokuz gece sonra varabilirdi yeryüzüne... ve tunçtan bir örs düşse yeryüzünden, ancak dokuz gün dokuz gece sonra varabilirdi gözbebeklerine."

kelimelerin boğazına düğümlendiği, içseslerin düşüncelerini kemirdiği, korkunç bir hiçlik halidir o an. daha bir kaç gün önce " her şeyimsin " diyen sevgilinin duyguları körelmiş, söylediği hissiz sözcüklerle midene kroşeler inmeye başlamıştır. sen, gururun delik deşik olduğu halde diline gelen öfke dolu sözleri içinde bastırırken, o, sözü ayrılığa getirmek için bahane sözcükleri bir araya getirip konuşmalarına devam eder. sen kendini paralarken o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır. " şapkayı alıp gitmek vardır. hem kolayca söylenebilir bu, hem de kolayca yapılabilir. mesele onu vestiyerden aldıktan sonra koyacak yer bulmaktır. `:özdemir asaf` sen, o şapkayı koyacak bir yer bulamayacağını bilirsin ama o.. içinden " lütfen iyi bir şeyler söylesin de bütün yaşananları unutalım " diye dua ederken, sevgili, bitse de gitsek tavırları içerisinde duygularını yerlebir eder. inanamaz, bu yabancı da kim dersiniz. o mudur size böyle yakınken bu kadar uzak olan, o mudur veda sözleri söyleyen..

' ayrılık bu, ölüm değil ya, geçer, üzülüp kendine eziyet etme, u-nu-tur-sun" der.. susar ve içinize gömülürsünüz. öyle de olur, onsuz elbette ölmezsiniz; ama inan kalbiniz kekeler..

--- `spoiler` ---
saatlerce konuşmak isterdim daha. bütün sözcüklerle konuşmak.
derin, sarsıcı cümleler bulmak isterdim.
özetleme gücü yüksek benzetmeler yapmak isterdim.
bugüne değin bütün öğrendiklerimi bir çırpıda anlatmak isterdim sana.
ama bir işe yaramayacak biliyorum.
ama hiçbir şey, hiçbir işe yaramayacak galiba.
sevgi her şeye yetmiyor. sevgi hiçbir şeye yetmiyor.
--- `spoiler` ---

demek ayrılacaksın benden. bu kez kararlısın ! peki unutabilecek misin ?
yaşanan bunca şeyi hiç olmamış sayabilecek misin ?
bana öyle geliyor ki, evlensen bile kolay kolay unutamayacaksın beni
hiç kimse hayatını mahvetmiş olduğu insanı kolay kolay unutamaz.

ta başından beri kendine yediremediğin bir şey vardı bu beraberlikte.
farkındaydım, geçer sanıyordum.
hepimizin atlattığı kimi böylesi dönemler olmuştur yaşantımızda.
kısa ya da uzun süren düşmanlık dönemleri yaşamışızdır.
biliyorum, benim varlığımda, seni tehdit eden,
senin varlığını tehdit eden bir şey var sanıyorsun,
seni tükettiğimi, seni usul usul öldürdüğümü düşünüyorsun.
biliyorum, sevmek bir erkeği tehdit eden bir şeydir, bana bu yüzden düşmansın.

kaç defadır deniyorsun ayrılığı. kaç gün sürüyor?
her defasında nasıl acılar ve nasıl daha da büyümüş sorunlarla geri dönüyorsun.
bunu her ikimiz de biliyoruz ve bedelini her ikimiz de ödüyoruz.

korkuyorsun, biliyorum. kendini bu korkulardan ayıklamak isterken ruhunu didikliyorsun.
ruhuna yapışmış, çünkü. biliyorum, seziyorum, bu kez daha uzun gideceksin.
sadece bana ve kendine daha uzun gidebileceğini, gidebildiğini kanıtlamak için
hatta gerekirse terk edebileceğini kanıtlamak için.
üç ay, beş ay, hadi diyelim üç yıl, beş yıl, en fazla on yıl diyelim.
peki sonra ? bir gün yine buraya dönmek isteyeceksin.
o zaman ben burada olur muyum ? bıraktığın yerde olur muyum ?
belki sesleneceksin bana, ses vermeyeceğim sana, duymayacağım seni.
ağaça, toprağa, suya karışacağım.
kentin gürültüsüne, gecenin ışıklı sokaklarına karışmış olacağım
başka hayatlar tüketmiş olacak beni, başka çarşaflarda boğulmuş olacağım.
kendi yaramı yalamaktan kurumuş olacak dilim, istesem de ses veremeyeceğim sana.
yaralarımızı güneşe tutamayız bizler. gündüzleri saklanırız çünkü.
örtünürüz. geceler ise güneşssizdir.
yaralarımızla baş etmek yalnızca bize, o yorgun gücümüze kalmıştır.

şimdi gideceğim diyorsun. bir daha hiç dönmeyeceğim diyorsun.
peki git, çek git, ama bir gün döneceksen-ki döneceksin!-çok yazık olur bana, günah olur.

ikimize de günah olur.

yeni bir ayrılığa, suskun gecen orman gecelerine dayanacak gücüm kalmadı artık.

ne gidebiliyorsun, ne kalabiliyorsun;
ne gecede ne gündüzde bir hayat kuramıyorsun kendine.
dünyada bir yer edinemiyorsun. sancını bana da yaşatıyorsun üstelik.
benim hanidir üstesinden geldiğim, aşıp geçtiğim sorunları,
sıkıntıları bana yeniden yaşatıyorsun.
senin yüzünden bir kez daha yaşamak zorunda kalıyorum bütün onları.
beni üzerinden atlayıp geçtiğim şeylere yeniden sarıyorsun.
beni anlamak yorgunu olduğum şeylerle yoruyorsun.

saatlerce konuşmak isterdim daha. bütün sözcüklerle konuşmak.
derin, sarsıcı cümleler bulmak isterdim.
özetleme gücü yüksek benzetmeler yapmak isterdim.
bugüne değin bütün öğrendiklerimi bir çırpıda anlatmak isterdim sana.
ama bir işe yaramayacak biliyorum.
ama hiçbir şey, hiçbir işe yaramayacak galiba.
sevgi her şeye yetmiyor. sevgi hiçbir şeye yetmiyor. `:murathan mungan` `:cenk hikayeleri`

çocukluktan kalan belli belirsiz imgeler

2012-08-26T08:11:00.002-07:00

* o mahalle içerisindeki boş arsalar, çıkmaz sokaklar.

* sürekli bahçesine topunu kaçırdığınız menopoz teyze, bıçakla kevgire dönen 3 katlı kames topun..
* babanın karne hediyesi olarak aldığı koca dişli kramponların, takımının forması.
* kaldırımlar. akşamlara kadar kıfayetlerini eskiterek oturduğun dingin, soğuk, mağruk kaldırımlar.
* güç bela gazete kuponlarıyla biriktirerek aldığın, merdivenin altından çalınan 18 vites bisikletin.
* gazoz kapakları.. yeni aldığın ayakkabıları yırtarcasına oynadığın gazoz kapakları.
* arife gününde annenin aldığı, çıkarmaya kıyamayıp beraber uyuduğun, bayramlık cırt cırtlı ayakkabın.
* yükseklik korkusunu hiçe sayıp üzerinden inmediğin erik,
yenidünya ağaçları, biriktirdiğin çam kozalakları.
* mahallenin geçmeye korktun tenha sokak araları. bakımsız yıkık evler.
* fotoğraf çerçevelerindeki gözlerinin içine içine bakan tuhaf insanlar.
* bisiklet kazaları sonucunda oluşmuş kesik ve yarık izlerin. kafandaki beş dikiş.
* başucunda oturup arkası yarınları dinleyip,
sevdiğin parçaların nöbetini tuttuğun küçük kara kutu, radyon.
* memleketinin her bir yanına sinmiş portakal çiçeği kokuları.
* odun sobası yakan evlerin bacalarından tüten kara dumanlar. is lekeleri.
* beyaz benekli tişörtün, annenin ördüğü kırmızı yün kazağın, sürekli bir teki kaybolan yırtık çorabın.
* öğretmeninin, 40 kişinin hayran bakışları arasında
alkış kıyamet içerisinde taktığı okumayı sökme kurdalesi.
* tozlanmış camlarına yazılar yazıp, kimi zaman kayıp düştüğün,
yakıcı sıcaklıktaki güneş enerjileri.
* köşelerini kesip jeton yaptığın çinko çatılar.
* " gölgelerin gücü adına " aforizması. tahtadan yaptığın himen kılıcın. yonca evcimik bilezikleri.
* dut ağacı yapraklarıyla doluşmuş çikolata kutusu ve ipek böceği kozalakları.
* evin balkonundan serbest düşüşe bırakılan kaset bantları
* büyükbabanın eski yapılı taştan evleri, tahtadan kırık merdiven basamakları
* akşamüstülerin uğrak yer, çocuk parkımız. tahtaravalli, kaydırak, salıncak.
* çocukluğunun en güzel günlerinin geçtiği mahallen. kavgaların, oyunların, arkadaşlıkların..
* karıncasız çeken bir kanal bulur muyum diyerek boş arsalara doğru çevirdiğin televizyon anteni.

kaoslarım, girdaplarım, labirentlerim..
ve daha nice nice sanrılar, korkular, heyecanlar ve alışkanlıklarım..

yuvarlağın köşeleri ( sonsuz sayıdadır )

2011-10-14T00:59:00.001-07:00

özdemir asaf'ın 1940-1981 yılları arasında yazdığı etika türündeki özdeyişlerin bulunduğu muhteşem bir başucu eseri. üstelik içerisinde sadece aşk ve sevgi adına deyişler bulunmuyor; hayatın her köşesinden çok ince saplantılar bulmak mümkün. mevcut kelamlar, bazan kendi kendine konuşan birdeliyi bazansa rüyasında sayıklayan bir hastanın ağzından çıkan sözleri çağrıştıran cinsten. tabi sözcüklerin derinlikleri, yaratıcı imgeler, müthiş çağrışımlar derken her yönüyle okuyucusunu büyüleyen nitelikte bir eser. kitabın birinci bölümünde özdemir asaf'ın 33 başlıkta topladığı ve 1961' de yayımladığı 432 etika yer alıyor. ikinci bölümünde ise, üstadın ardında bıraktığı yazıları arasından eşi yıldız arun ve oğlu gün arun tarafından seçilen, 58 başlık altında 704 etika mevcut. ayrıca etikaların büyük çoğunluğu özdemir asaf'ın müsveddelerindeki yazılarından oluşuyor. hepsi gerekli tarihleriyle değiştirilmeden aktarılmış. eserdeki yazıların çoğunluğuna bakılacak olursa, özdemir asaf'ın ünlü daralmalarını yok sayarak düzyazıya ayrı bir gerilim kattığı görülüyor, pes doğrusu. ben sözü uzatmadan bu eşsiz eserden muhteşem anektodlarla sizleri başbaşa bırakıyorum. gözlerle değil dudaklarınızla okuyunuz

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

konumuz düşünmek:

* " ileride daha çok edecek " diye sakladı kendine ne kalmışsa nesi varsa. gerçekten dediği doğru çıktı. malları daha çok etti. saatine baktı, beş geçiyordu. kendine baktı, beş vardı. ya da saati beş vardı, kendi beç geçiyordu. düşüncelerinde başarılı ve kazançlı oldu ama yaşamdaki o on dakikalık açığı kapatamadı bir türlü.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

sözcüklerle

uykunun insanın içinden geldiğini sananlara:

* "uyku bütün gece onun başının üzerinde döndü dolaştı..sığacak bir yer bulamadı, gitti."

hatırlamayı ve unutmayı anmak:

unuttum..demekle akıldan sıfır alınır. hatırlamayorum..demekle namustan

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

yarış ve savaş:

* bir savaşta yenilenler aralarında yakınlaşır..yenelerin arasında anlaşmazlık çıkar.

neden ?

yenmek, yenilmek kadar kesin olmaz da ondan..

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

sevgi ile sevgiye karşı:

* ben desem ki:

* saraya her şey alınabilir, her şey gireblir. bir şey sokulamaz. aşk. bütün eski sarayları gezdim..kadınla doluydu. şiirleri, sazları, sözleri, içkileri,renkleri, suları, oyunları, masalları kısaca aşkın bütün endüstri araçları vardı. aşk neye yüzyıllarca dağlarda, denizlerde gezmiş- dolaşmış anladım.

-sevgi kolay aşk zordur..

sen desen ki:

-sevgi zor aşk kolaydır..

kimi, neyi değiştirebileceğiz ?

* aşk'ın öncesi yoktur. ötesi mi ? o hiç yoktur.

* seni sevemeyecek kadar beğeniyorum.

* her sevgi yorulmak demektir, her yorulmak bir sevgi değil.

* sevgi'den ad yapılıyor..mutlu'dan ad yapılıyor..aşk adında ne bir kadın gördüm ne de bir erkek..bu korku neden ?

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

akıldan okuldan yana :

* dünyanın ne kadar çirkinliklerle dolmaya başladığını çocuklara anlatmalı mı, yoksa bunu onlardan saklamalı mı? yız..

her iki durumda da yenik düşeceğiz. diyelim " kim yaptı ? " diye sormayacaklar. niçin ? neden ? de mi demeyecekler..

* " ben senden bir şey öğrenecek değilim " deme, kendinden küçüğe. olsa olsa: " senden benim öğreneceğim, senin benden öğreneceklerinden azdır " de. böylesi, gerçek olmasa bile, mantıkça doğrudur.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

batı ve doğu

* doğuda elini iyi kullanana güçlü derler.

batıda kafasını iyi kullanana.

* -batılı kimdir ?

-doğudakine de önem veren

-doğulu kimdir?

-batidakine de önem vermeyen.

-davranış kimde ?

-batıda.

-tutum kimde?

-batıda.

-doğuda ne var?

-atlamsı unutumlar.

-seni bu konulardaki değişimler ve ilerlemeler haksız çıkarabilir mi?

-bence önemli olan şimdiki görüşümdür.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

iyilik kötülük

* kötünün içinde " iyi " bulunmayabilir. ama en iyinin içinde de " kötü " bulunabilir.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

mutluluk

* mutluluğun milyonları, mutsuzluğun milyarları vardır.

* şu adam, tek başına mutluluk daha çok doyurur sandığı için tek başına kaldı ve bu yüzden üstelik bir daha mutsuz..

* birisi mutsuzluğundan söz ediyorsa uzağında biri vardır..mutluluğundan söz ediliyorsa yakınında.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

dostluk ve ötesi:

* iyi dost dedi ki:

sana her şeyimi vereceğim..

büyük dost dedi ki:

sana her şeyimi anlatacağım.

* dostum...

arkamdan benim için söylenenleri bana ulaştıran araç.. bu, cılız insanın düşüncesidir...

düşmanım...

arkamdan benim için söylediklerini yüzüme karşı da söyleyen insan..

bu da, o cılız insanın dostunun düşüncesidir.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

cennet cehennem :

- cennetin kapısı neye sımsıkı kapalı böyle ?

- içindekiler kaçmasın deye.

öyleyse neden biz başka türlü beklettiler: içindekiler üşümesin diyedir dediler.

Terk ettikten sonra geri dönen sevgili

2011-07-26T02:05:00.002-07:00

öncelikle; " merhaba, iyi günler, nasılsınız.. bir sanata dönüştü mü sizin de travmalarınız!

terk ettikten sonra geri dönen sevgili efsanesi, hey gidinin ızdırap dolu günleri hey. bunu benim en yakın arkadaşımın 4 yıllık sevgilisi yapmıştı yedi sekiz ay önce; ayrıldıktan bir gün sonra da başka kollara atılan sevgili olarak da kabuk değiştirmiş. pardon ama hakkını yememek lazım, o ayrıldıktan 3 gün sonra yeni sevgili edinmişti; internetten üstelik, şehir dışında görmediği, tanımadığı birisiyle. peki ayrıldıktan hemen sonra mı bu olayı gerçekleştirdi, tabi ki hayır. böyle bir riske giren şahsiyet, mutlaka ayrılık aşamasındayken bir ön hazırlık safhası oluşturmuştur. o da öyle yapmış, ayrılacağımıza yakın hoş bir diyalog oluşturmuş, geçen süreç içerisinde karşı cinsten randıman almış, arkadaşımla bağları kopardıktan sonra da olayı resmileştirmiş. böyle yapınca aldatmış, sadakatsizlik etmiş olmuyor, çünkü bu tip insanların kendilerine göre şekillendirdiği bir ahlak anlayışı var.size bir hikaye anlatayim mi, bir varmış hiç yokmuş..

hah siz şimdi kim bilir arkadaşın ne yaptın da hak ettin, demekki onu çoktan kaybetmiş ki böyle bir yola başvurmuştur diyeceksiniz, hay ağzınızı öpim. evet, bir sevgiliyi kaybetmenin bütün yollarını aşama aşama gerçekleştirdi. bakın söylüyorum yaptıklarını, ayağınızı denk alın, onun ve hepimiz gibi çok hismi insanların yaptığı hataları görüp siz yapmayın diye… “ben söylemiştim demiştim " demek çok acı bir şey biliyor musunuz ?

1- hayatında ondan daha değerli bir şey olmadığını her fırsatta ona hatırlattım.
2- bırakın aldatmayı, yalan bile söylemekten kaçındı.
3- her fırsatta onun yanındayken ne kadar mutlu olduğunu hatırlattım.
4- sevdiği her şeyi ezbere biliyordu.
5- tartışmalardan sonra hata onda olsa bile alttan alan hep o oluyordu.
6- onun için her şeyimden vazgeçebileğimi ona kanıtladı.
7- onsuz bir hiç olduğunu anlamasını sağladım.
8- sürekli o mutlu olsun diye çabaladı.
9- dünyada herkesten çok onu sevip, koşulsuz bağlandı.
10- aşkın gerçek anlamının o olduğuna inandığıma onun hissetmesini sağladı.
11- hayatındaki bütün değerli kimselerinden, arkadaşlarından hatta ailesinden öte tuttu.

diyor ki freud, ne diyor freud ? " bir insana vazgeçilmez olduğunu hissettirdiğinizde, ilk vazgeçeceği kişi siz olursunuz"

tabi bu evreleri tamamladıktan sonra kendi özgürlüğünü yakalayıp, dilediğince at koşturacağı jenerasyonu bulduğunu sandığı an kıçına tekmeyi bastı. o darbenin hemen ardından 3 gün sonra yabancı bir yüze tıpkı arkadaşıma söylediği gibi "meleğim " dediğinden sonra ki hallerini ne kadar mübalağalasam anlatamam, yaşadıysanız bilirsiniz zaten. işin kötüsü bir de yeni sevgilisine onların şarkısı olan " beni bırakma " parçasını hediye etmiş, bir ömür boyu senin kalman dileğiyle seni çok seviyorum eşşek aşkım diye de eklemiş. ulan hadi ona söylediğin o özel sözleri için acımadan ona söyledin, dünyada başka parça mı yok, bari o derece küçülme.

" bırak gitsin, dönerse senindir diye bir şey yok,
dönecek ! bir katil mutlaka olay mahalline geri döner "

derken bir hafta sonra sanal aşkı tekmeyi basmış buna. bir de çocuk ayrılırken " neden bütün değer verdiklerim bana kazık atıyor " diye de müthiş bir ironi yapmış bizim kurnaz kızımız, geride bıraktığı enkazı düşünmeden. tabi yuvasız çalıkuşunun ayağı yere bastıktan sonra yaptığı pespayeliği anlayıp vicdanı tavan yapmış ki arkadaşıma mesaj çekip, " seni hala çok seviyor ve özlüyorum " diye yeniden aklını bulandırmış.. nasıl olur da bunu yaptın diyemeden, " her şeyi nefret ettirmek için yaptım, tezgahtı" demez mi, yalan söylediğini gün gibi bildiğim halde buna rağmen inandı çocuk. galiba o aralar ezel'e kendini fazla kaptırmıştı. aslında insan aptal değildir, aşk onun yaralarını örtsün diye aptallaştırır. O da öyle yaptı. çünkü o onun bile bile ladesiydi.. damarlarına zehri yayılmışken, bedeninden ruhundan atamazdı, sonunda yıkım olduğunu bilse de şiringa şiringa damarlarına enjekte edecekti. sonra ilişkilerinin ikinci üçüncü baharındaydılar, sonuncu güzüne doğru kaçınılmaz bir şekilde yol alıyorlardı. evet evet, bizim romantik gencimiz çok hisli ve bir o kadar da mahçup bir şahsiyetin tekiydi, üstelik aşk onu daha güçsüz kılmıştı ve bu da onun en iyi kılıfıydı. neden sonra barıştıklarından tam 8 ay sonra " heyecanım bitti artık " diye tekrar yarı yolda bırakıp, önceki kumpazlarının sinyallerini verdi. işin kötüsü tekrar bağlanıp tekrar güvendiği anda bunu yapması ruhu ve bedeninde kalıcı hasarlara yol açtı. tekrar yiyeceği tekmenin kokusunu hissetmişken, elinden gelen her şeyi yaptıktan sonra sıra ayağından geleni yapmak kalmıştı. daha önceki ayrılışlarındaki yalvarmaları, sendromları, girdapları bir işe yaramayacaktı, bari güzel bir terk edilişi becerebilseydi...

son konuşmalarında kararından dönmeyeceğini ve ne derse kaçınılmaz sonu engellemeyeceği bildiği halde " bir ömür boyu karşılıklı susalım, başka bir şey istemem, yeter ki yanımda ol " demiş, o bile fayda etmemiş. güçlü olmak için gitmeye söz verdiği konuşmada gardını düşürmüş. sonra aklıma metüst'ün bir vecizesi geldi;

--- spoiler ---

adam sevgilisine camdan dışarısını gösterir ve şöyle der: "bak sana hediye aldım."

kadın "iyi de birşey yok ki orada kuşlar ve ağaçlar var"

adam da "işte hediyem o. özgürlüğü hediye ediyorum sana, ilişkimiz bitti."

--- spoiler ---

O da aynen öyle yaptı, terk edenin giden değil kalanın olduğunu bilmesine rağmen.. kadın sustu, sarılmadılar, bir kitap düştü yere... kapandı bir pencere... ayrıldılar..

geçen ben de istatistiklerime baktım, en çok ilkbaharda terk edilmişim lan. ha bir de araştırmalarımdan sonra çoğı terk edilişin ardından geriye kalan enkazın dökümü, acı silsilesinin akıbeti şöyleymiş,

* yavaş yavaş nefes almaya başlama 17 gün
yemek yemek zorunda olduğunu fark etmen 14 gün
* sadece anıların acıtmaya başlaması 45 gün
* yanağında tebessümün belirdiğini hissetmen 56 gün
* yediğin yemekten tat almaya başlaman 90 gün
* anlık da olsa aklından çıkmaya başlaması 120 gün
* acıların yavaş yavaş yok olması 1 yıldan sonra
* elleri, ellerinin oluşunu duyduktan sonra kabullenme süresi 140 gün
* geçti artık deyip, rahatlama, oh be deme 1.5 yıl
* başka sevgilerde teselli bulduğunu sanıp gitgide eksilmen 1 yıl 7 ay
.* neden sonra bi gün seni tekrar ayağa kaldıracak elin omzuna değmesi, muallak..
* enkaza sebep olan bünyenin acısının seyri; ilk 1 yıl laylaylom'dan sonra sınırsız gün..
* rüyalardan çıkması, çok uzak geceler.

toparliyim;

hülasa, terk ettikten sonra geri dönmek; hatalarını telafi edip olanları unutturmanın dışında deneyip deneyip yanıldıktan sonra seni koyduğu yerde bularak bir limanmışsın gibi sığınmak psiklojisiyle gerçekleşiyorsa kişiliksizlikten başka bir şey değildir. kötü bir ilişki, mutsuz bir son da olsa, bir ayrılığın en azından bir kaç hafta yası tutulmalı, karşı cinsin akıbetine bakmadan seviyesizliğini böyle gözler önüne sermemelisinizdir. bir de dipsiz kuyudan kurtulmaya çalışan yedek sevgiliye tekrar geri dönüp harap etmek insanın insana yapacağı en büyük kötülüktür. aşkta herkes kendinden sorumludur. önemli olan da o ne yaptı demeden kendi saflını yitirmemektir. sonuç olarak da yeni edindiğiniz sevgili egonozu tatmin etmekten öteye gitmez, o boşluk doldu sanırsınız, halbuki her ten sizin eksilişinizdir. bugün bir başkası için sizi terk eden, yarın bir başkası için terk edilecektir. Birinin ahını alıp, diğeriyle mutlu olamazsın, Allah var!

iş bu satırlarda "efendi bir erkeğin duygusal olarak katledilip piç erkeğe dönüşüm süreci"nin hikayesini dinlediniz. dilediğiniz oldu; selimciğim, artık bunca kirlenmiş kalp arasında temiz kalabilmenin var olduğunu hissettiren satırlar yazmayacak, aranıza hoş geldim, oysa ben çok iyi bir insandım lan, böyle olsun ister miydim ? o çok hisli selimciğim öldü, yaşasın ruhsuz selimciğim.

özet geçiyorum: "bir insanı kaybetmek istiyorsanız çok sevin,
o kendiliğinden siktir olup gider zaten "

Bir anda hayatınıza girip gelecekten bahsedenlerin, "her zaman yanındayım, sensiz yapamam" diyenlerin yalanını s*kip kaçın, yoksa onlar sizin ilk savunmasız anınızda ölümcül vuruşu indirir.

Yazılarımın devamına Selim Ağaçdalı ismiyle “Bizadanaliyik” instagram hesabımdan takip edebilirsiniz;

https://instagram.com/bizadanaliyik?igshid=YmMyMTA2M2Y=

bazen gidersin, sırf dönebilmek için

2011-05-14T06:57:00.001-07:00

--- spoiler ---

-üff eski sevgilimi hatırladım ya
+hangisini?
-ya, işte onu hatırlıyamadım...

--- spoiler ---

" bir hayat izledim filmim değişti "

KAYBEDENLER KULÜBÜ'den dem vuruyorum. ilk önce cüretkarlıkla sıkı bir tespitte bulunmak istiyorum; evet evet bunu yapacak kadar kıçıma güvenebilecek bir film izledim, o yüzden şuan için zarımı bu tespitimde yamulma ihtimaline rağmen kaybedenler kulübü için atıyorum, de hayde;

henüz hangi türde olduğunu kestiremedim fakat türk sinemasının en iyi beş filmi arasına girebilecek bir film olmuş, ezberi bozmuş ve türk sinema kültürüne bambaşka bir soluk getirmiştir. belki senaryosuyla belki de gerçek bir hikayenin aslına sadık kalınıp böylesi güzel bir senaryo ve oyunculuk başarısıyla vizyona aktarılmasından dolayı.. ayrıca film müzikler için yorum yapmak bile istemiyorum, melancholy man ve ışıkların kesilmesi sahnesinde hep bir ağızdan çakmaklar yakılarak söylenen asu maralman'ın " sigaramın dumanı da dumanı " parçası enfesti. insan böylesi güzel nostaljik parçaları nasıl olur da keşfedemez diye üzülüyor. gelelim filmin bendeki hikayesine ve hala aklımda dolanan o muazzam sahnelerinden sonraki izlenimlerime..

öncelikle böyle bir filmin vizyona gireceğini sanal ortamda fark ettim. adından olsa gerek ki; yediğin aşk tripleri atan, antin kuntin türk filmlerinden biri olduğunu düşündüm. velhasıl bir çok köşe yazarının bu film hakkındaki öngörülerini okuyunca merak ve ilgim aksi yönde arttı. bir an için önyargı tohumlarımı evcilleştirdim. derken senaryosu hakkında araştırma yaptım ve senaryonun bundan yıllar önce " kaybedenler kulübü " adında bir radyo programı yapan iki havadar titremenin hikayesinden harmanlandığını öğrendim. sonra dedim ki, kim lan bu kaybedenler kulubü ? tıp kı mete avunduk'un kimdir bu erol egemen sendromu gibi..

• • • • • •

bu herifler doksanlı yılların sonuna doğru kent fm aracılığıyla türkiyenin ilk radyosunu kurmuşlar. pek anarşist ve başkaları bizim yaptığımız bu işe ne der tribi olmadan, gayet samimi ve sansürsüz bir üslupla günlerce dinlenilebilme tedirginliği olmadan yayın yapmışlar. internetten programın eski kayıtlarına ulaştım. filmi izlemeden önce böylesi orjinal adamların varlığını nasıl keşfetmemişim diye büyük bir hayıflanmaya düştüm. uzun uzun dinledim ve olaylarını, jargonlarını anlamaya çalıştım. program içerisindeki üslupları, bu iki kafadar elemanın doğaçlama diyalogları, espri tarzları, programın gidişatını rahatlıkla plansız programsız bir şekilde muazzam bir halde sürüklemeleri, dinleyicileriyle çekinmeden ve gayet samimi bir şekilde başkalarının kuramayacağı cümlelerle muhattap olmaları müthiş bir tarz geldi bana. programı dinlemekle geçen her dakikayla beraber, nasıl da böylesi orjinal heriflerin varlığından bihaber değilmişim yakınmaları artıyordu. bir kaç dakikalığına da olsa, o yıllarda canlı canlı bu programa şahit olmak için nelerimi vermezdim, ama kısfmet olmamıştı işte, sonra hala program kayıtlarına ulaşalabilme ihtimali olduğu için sevindirik oldum.

herifler yalnızlığın dibine vuruyor, üstlelik bu ruh hallerini öylesine güzel tiye alıyorlardı ki, kaybeden olmayı benimsemiş bir havada mutsuzluklarıyla geçinebilmenin sanatını icra ediyorlardı belkide. muhabbet fonda viski şişelerinin tokuşturma sesiyle renkleniyor, muhabbet araları suskunlar yaşanıyor, zeki ve muhabbetleri güzel olan bu elemanların kafalarının güzel olmasıyla beraber kelimelere dökülemeyen hissiyatlar o yayında somutlaştırılıyordu. arada bir dinleyici muhabbete katılıyor, sanki kırk yıllık ahbapmışcasına konuya ortak oluyor, bazen bu elemanlar dinleyiciyi unutup muhabbete devam ederken, sessizliği fırsat bilip konuya ortam olmak isteyen bağyan dinleyicisinin, " e ben varım burda " demesinin ardından sizinle yatmış mıydık cevabı veriliyor. çok tuhaf ve bir o kadar da hoş..

• • • • • •

tabi ki diyaloglar, dinleyiciler ile bu iki kafadar elemanın arasında gelişen ayarsız muhabbetler, programın ambiyansı ile yaşanan enstantaneler, kullanılan jargonu bu kadar sığ değil; zaten programı dinleyince bu adamlar film olur diyorsun velhasıl dinlediğin bu manzara ile beyninde oluşturduğun ütopyada radyo programındaki elemanları, onların imgelerini, yaşam tarzlarını, bulundukları coğrafyayı koyacak bir yer bulamıyorsun, somutlaştıramıyorsun, özünü zedelemeden bu elemanların hikayelerini başka bir bedenlere yansıtıp olaylarını somutlaştırmaya korkuyorsun fakat gel gelelim bu çılgınca düşünceyi tolga örnek öylesine güzel bir şekilde hayata geçirmiş ki, film olması gereken bu iki titremenin radyo yayını ve yaşantıları, tekrar vücut bulmuş.. radyo programı için söylenecek çok şey var, bakın tolga örnek filmini yapmış, biz burda uzun uzun anlatsak ne fayda, o yüzden gelelim film anektodlarına..

• • • • • •

ben sıkı bir film takipçisi ve çoğunlukla filmi yerinde, sinemada izleyen bir bünye değilim. çevremde, vizyona girmeden ses getiren filmleri aylarca bekleyip heyecan duyan arkadaşlarım mevcut. yalnız bu konuda ben onlar kadar cesur olamıyorum. çünkü hem film kültürümün çıtasını düşürmekten korkuyorum hem de aylarca böyle heyecan duyup beklenti yarattığım filmleri izledikten sonra ufak bir endişe duyup o yapıtın bende uyandırdığı hayal kırıklığıyla film kültürümün zedelenmesini ve benim de sinemalara küsmemi istemiyorum. yakın zamanda heyecanla beklediğim tek film av mevsimiydi, vizyona girmeden gün sayıyordum ve girer girmez ilk günden sinemaya gitmeyi planlıyordum fakat kısmet olmadı. filmi haftalar sonra netten izledim, ne gariptir ki böyle geliştiği için de pişman olmadım. fakat bu filmin benden uyandırdığı ilk his çok farklı oldu ve hayatımda ilk defa bir filmi vizyona girdiği ilk gün izledim, hem de o gün, içinde bulunduğum olumsuz şartların hatsafhada olmasına rağmen..

film tutkunu ve kolay kolay bi boku beğenmeyen arkadaşlarımı örgütleyip sinemanın yolunu tuttuk. pek hevessizlerdi ve ben de ilk defa onlara böyle diretiyordum, çünkü ilk defa referans olduğum bir şey için bu kadar emindim. filme başlamadan önce sinemanın önünde vizyona giren fimlerin afişlerine gözümüz kaydı. hepsi de şaşalı, bütçesi yüksek, alengirli filmlerdi. birden yanımdaki arkadaşım " ulan biz niye böyle filmler yapamıyoruz, hepsi kıytırık, düşük bütçeli, komedi ya da duygusal aşk filmleri " diye hayıflandı. o an için suskunluğumla bu düşüncesine hak vermiş gibi görünsem de içten içe bu sızlanışın cevabını bir kaç dakika sonra kaybedenler kulubünün vereceğini biliyordum. film başladı ve ne talihsiz bir durumdur ki küçük salonda izleme şansı bulduk, biraz burun çevirdik ama olsundu..

daha ilk diyaloglarla beraber filmin bizde uyandırdığı yankıların büyük olacağının sinyallerini almıştık. yalnız benim karşılaşacağım küçük bir sürpriz vardı bundan dolayı üzüldüm. eski kayıtları dinlediğimden ötür filmde geçen repliklerin neredeyse % de seksenini biliyordum ve bir çok arkadaşımın o an için heyecanla duyduğu jargonları ben çoktan tüketmiştim ve tuhaf bir gülümsemeyle karşılıyordum. bu yüzden filmde eleştridiğim tek nokta bu oldu belkide. radyo yayınının orjinalinde bu iki eleman alkolle iyice puslanmış bir ses tonuyla muhabbetler kuruyor, filmdeki nejat işler ve yiğit özşener'in üslubundan daha karizmatik ve etkileyici bir şekilde üsluplarıyla büyülüyorlardı. yani radyo yayını esnasında bulundukları haller, şöyle kafada canlandırılmaya çalışılsa; daha dağılmış, alkol sızlanışlarıyla seslerin arada bölükleştiği, rakı masası fonunda sendelenen iki elemanın havadar tavırları rahatlıkla anlaşılabilirdi. nejat işler büründüğü karekterin hakkını vermişti fakat radyo yayını esnasındaki yiğit özşener ile geçen muhabbetleri beni doyurmadı. tabi böyle bir olumsuzluk mutlaka olur, böyle bir atasözü vardı, şuan aklıma gelmiyor, sonra iliştiririm..

neyse, filmde dikkat çeken en büyük ayrıntılar seks sahneleriydi, " aman ne ayıp, bu kadarı da oha " diye demiyorum, ben ilk defa böylesine müstehcen sahneleri toplum içerisinde olduğum halde utanmayarak ve gayet normal bir şekilde izledim. adamlar sevişmenin müstehcenliğinden sıyrılıp adeta sanat yapmışlar, bence bu detay türk filmlerindeki seks sahneleri kültürünün çığır aşan yanı olmuş. diğer yandan radyo yayının orjinallerinindeki dinleyici titremeleri o kadar güzel yansıtılmış ve dinleyicilerin mekanları ve bulundukları ruh halleriyle tavırları öylesine sağlam bir halde vücut bulmuş ki, belkide bu yanıyla orjinalinden daha gerçekçi bir hal yaratmış. takdir ettim. nejat işleri pek küstah buluyordum, karizmatikliği ve aylak adamlığıyla sükse yaratmaya çalıştığını zannediyordum fakat bu filmde öğrendim ki adam gerçekten tüm boşvermişliğine rağmen sevilebilecek bir tipmiş. yiğit özşener'in ise ilk defa ilişkisel anlamda bu kadar tempoda ve bol ekşınlı bir titremede olduğuna şahit oldum. normalde hep aciz, terk edilen, aşk ve seks hayatı nadasta olan rollerde gördük onu, bu iyi olmuş bak. olumsuz bulduğum diğer ve en büyük detayda, senaryoda olan repliklerin pek sığ kalması. öyle ki " çok yalnızım, kim lan bu erol egemen, standart, sizinleş yatmış mıydık " repliklerinden öteye gidilmemiş, oysa daha güzel ve yansıtılması gereken jargonlar ve diyaloglar vardı, keşke bu ayrıntıya dikkat edilseydi. diğer yandan senaryoya aşk da sıkıştırılmış, çok da iyi olmuş ve o bank sahnesindeki nejat işlerin mimikleri, hatunun " gitme de gitmiyeyim " sızlanışlarına rağmen, içerisinde delice gitme deme isteği olmasına rağmen bakışlarıyla güçlülüğünü koruması, aşkı için kimliğinden etkilenmeyip hatuna teslim olmaması beni çok etkiledi. zaten orada açıp kollarını gitme diyeydi, aha alışılageldik bir aşk senaryosu diye çok üzülür ve hayal kırıklığı yaşadık. orada herifin haline çok üzülsem de içimden derin bir oh çektim. bir de ben kaan caydamli ve mete avunduk'u bir şekilde bir kaç saniyede olsa filmde görme sürprizi bekliyordum, olmadı fakat, mutlaka bildikleri bir şey vardır elbet, belkide senaryonun büyüsünü bozmak istemediklerinden olsa gerek. şimdi ulaştım bir bilgiye göre de böyle bir teklifte bulunulmuş ve müdahale etmek istemediklerinden kabul etmemişler.

- "ne demiş orhan veli?"
+ "ne demiş?"
- "bilmiyorum ama illaki bir şey demiştir.

o değil de yiğit özşener'in annesi rolündeki hanımla kurmuş oldukları edebi içten diyaloglar gibi " anne- oğul muhabbetleri " var mı acaba bir yerlerde. ulan keşke o tarz diyaloglar kurabileceğim bir annem olsaydı. ben öyle bir anne henüz tanımadım, siz daha önce şahit olmuş muydunuz ?

• • • • • •

diyeceğim odur ki, dört dörtlük bir film olmuş. izlerken sadece filmden ibaret olduğunu hissettirmiyor, hayatın bir çok tespit edilmesi zor gerçeklerini midenize sağ ve sol kroşelerle indiriyor. sahneler arasındaki sıkıştırılmış ufak detaylar ve dinleyici titremeleri de muazzam yansıtılmış, hele ki sendromlarına bir son vermek isteyip ölümü düşünen ve kaybedenler kulübünü dinledikten sonra intiharın eşiğinden dönen o eleman, hemen arkasında beliren radyonun kayıt arşivi, taksi durağında pür dikkat yayını dinleyen amcalarımız, pencere kenarına utangaç bir tavırla mağrukça yayına ortak olmaya çalışan hanımkız, yiğit özşener'in seksi an ve an yaşatan o betimlemesinden sonra yakılan vücut bulmamış hayali orgazm sigaları enfes ötesi. diğer yandan da anlayacağım şu ki; loser olmanın her bünyeye nasip olmadığını ve herkesin bu kaybedişliğin vermiş olduğu saf huzuru taşıyabilemeyeceği. diğer bir sürpriz de ezel'den göz aşınalığı olduğumuz temmuz ( rıza kocaoğlu ) ve cengiz (yiğit özşener" karekterlerinin filmde bambaşka karekterle karşımızda olması, hele ki filmde gündelik sıradanlıkları ve tembelliğini öylesine sıradışı bir halde yansıtan bir rıza kocaoğlu var ki, belkide en çok güldüğümüz sahneler onunkiydi ve filme bambaşka bir renk katmış.

- kızların yanlışı ne biliyor musun?
- nedir ?
- önce bir erkeğin özelliklerine vurulur aşık olurlar,
sonra o özellikleri, onun elinden almaya çalışırlar

yalnız korktuğum bir anektod şu ki, bu filmdeki repliklerin bir kaç gün sonra feysbuk ve twitterda tıp ki aşk tesadükleri sever gibi meze edilmesi. ama yanımdaki bir kaç kültürsüz arkadaşımın filmden bir şey anlamaması ve saçma bulması sayesinde bu korkum evcilleşti, her kesimin keşfedip benimseyeceği bir film değil. umarım öyle olur. ki zaten bildiğim kadarıyla kaybedenler kulübü radyo yayının son bulmasının nedeni de popüler kültürün mezesi olmaktan korkup bu gidişata bir son vermek için zirvede bırakmak değil miydi ?

dün best fm'e konuk olan tolga örnek " bu filmi popülizim ve maddiyat kaygısıyla yapmadık, ama gişenin iyi olmasıyla iyi bir maddi gelir olursa bunun için de üzülmeyiz " demişti, bu açıklama beni rahatlattı. bakın ben de üzerine basarak tedirginlikle belirtmek istiyorum, ki nolur bu film sasıl kaybedenler kulübünü hayata geçiren kaan caydamli ve mete avunduk'un gerçek hazinesine ve yaratmış oldukları bu kültüre istinaden popülizmin mezesi olmasın ve kaybedenler kulübünün zihnimizdeki o hali zedelenmesin..

eminim ki filmi izleyen bir çok insan, bundan sonraki hayatında bir kaan caydamli ve bir mete avunduk olmak istemiştir. belki loserliklerinin karizması için belki alengirli yaşamları için belki de içi dolu bir bünye olmalarına rağmen gideri oldukları halde hayattan rant sağlama derdi olmadan aylak bir yaşam tarzı seçmesinden ötürüdür ama ben en çok o banktaki aşka kimliğini teslim etmeyen adam olabilmek isterdim, çünkü bu güçlülükte olmak o kadar zor ki.. ha unutmadan; nejat işlerin filmdeki karekterini ıssız adamla özdeşleştirip aynı zamanda film için fight clup'dan esinlenilmiş çemkirmelerini yapanları ıslatıp kızılcık sopasıyla dövüyorlarmış, ben öyle duydum. afedersiniz ama bir siki de beğenin ve kulp takmayın be kardeşim.

satırlarımı programın eski radyo kayıtlarına ulaşabileceğiniz linklerle sonlandırmak istiyorum;

http://www.zoosland.com/trip/kaybedenler.asp 2000li yıllara ait kayıtlar

http://www.youtube.com/watch?v=qadjzrphocs eski kayıtlardan bir kısım

http://webarsiv.hurriyet.com.tr/...9/10/17/150627.asp kaan çaydamlı ve mete avunduk röportajı

http://soundcloud.com/...ybedenler-kulub-22-mart-2011 itü sözlük radyosunda özel yayın

http://www.mediafire.com/...0d07ba4d25fe710745d32c9dc akılda kalan kayıtlardan derleme

aynı yollardan geçiyoruz ayrı zamanlarda

2011-03-20T05:58:00.000-07:00

( ..eylül akşamı'na dair sayıklamalar.. )

en olmadık anınızda kulağınızda yankılanırsa eğer, bilin ki bitmişsinizdir. vurucu, insanı hüzünden adama dönüştürebilen bir şarkıdır. sevgili bülent ortaçgil, eylül akşamlarının hüznünü öylesine enjekte etmiştir ki satırlara, her bir melodisi, her bir sözü yüreceğinizi deşeler. tesadüfler oluşturur parçanın mağruk hikayesini; hoyratca anımsanan, gerçek olması insanı hafif sendeleyen tesadüfler..

uzak diye bir yer yoktur, aynı yollardan geçilir ayrı zamanlarda..

"aynı anda aynı sessiz geceye doğru içim sıkılıyor demişizdir.
aynı sabaha uyanırken kim bilir aynı düşü görmüşüzdür. olamaz mı?"

"belki benim kağıt param, bir şekilde, döne dolaşa senin cebine girmiştir.
belki aynı posta kutusuna değişik zamanlarda da olsa, birkaç mektup atmışızdır."

aman allahım, o nasıl tesadüfi bir sözdür öyle. belki de yeryüzünden düşlenen en güzel, en sıradan, en naif tesadüflerden biridir elbette. belki benim kağıt param, bir şekilde döne dolaşa...senin cebine girmiştir, demek hem yakar, hem de içten içe sevimli bir hüzün içerisine sokar insanı. yaşanmışlıklar hatırlanır, birbirinizden habersiz iki kalbin, farklı zamanlarda, aynı coğrafyalarda, aynı meridyende gerçekleştirmiş olduğu yaşanmışlıklar..

belki..belki o da bu bankta martılara yem atmıştır. daha sonra garip bir telaş içerisinde, çakıl taşı fırlatmıştır denize..güneş ne güzel batıyor yalnızlıklar ülkesinde, kimbilir, belki o da güneşin son elvedasına tanıklık etmiştir bu kıyıda..

aslında sevgili her yerdedir, gözlerimizin daldığı her yerde. sıcaktır duygular, fazla uzaklaşılmaz aşktan, hissedilir. nereye gitsen, neye dokunsan; eşyaların içerisinde gizlenen çağrışımlar yakalanır. acaba o da denir, acaba o da böyle bakmış mıdır pusluca, eylül akşamlarındaki ılık yağmura. sonra yanakları ıslanmış mıdır, dışardaki yağmurun ılıklığında..neden hiç kesişmemiştir yollarımız peki, bu eylül akşamlarından başka ?

dudaklarıma bir söz takılıyor, imgeler dolaşıyor hafızamda.. özdemirciğim asaf diyorum !

"sen bana bakma, ben senin baktığın yönde olurum"

nedensiz gelen tuhaf mutlulukların ardından kalbimizi örseleyen satırlar çıkagelir şarkıda.

"aynı anda başka insanlara, seni seviyorum demişizdir.
mutlak güven duygusuyla, başımızı başka omuzlara dayamışızdır olamaz mı? olabilir."

güzelliklerin yanında acıtan şeyler de düşünülür. sevgilinin dilinde ıslanan duyulması en güzel sözcük belki yabancı gülüşlere sarfedilmiştir. oysa ne vardır, aynı anda, aynı zamanlarda, birbirinize seni seviyorum diyebilmek, çok mu geç kalınmıştır acaba..

kenarında köşesinden geberten bir hüzün, bir anda sizi bulutlara çıkaran mutlumsu hava vardır eylül akşamında. midemize sağ ve sol kroşeler inerken, belki o da burda diye tuhaf tesadüfleri düşler, ılık eylül akşamlarını güze çeviren bu darmadağın eden şarkıyla nutkumuz tutulur. üzülsekse, acısa da evcilleştirdiğimi yanlarımız; bülent ortaçgil bu şarkıda aşkı en güzel ve en duygulu haliyle fısıldamayı başarmıştır. yürek ağrısı yaptığı için dinlenemeyen şarkılardan..ben yine de o ağrıya varım diyenler, açık pencelerinizi kapatın lütfen.

küçük kara kutu ve arkası yarın hikayeleri

2010-12-21T03:26:00.000-08:00

ne talihsizliktir ki, teknolojinin bayaca geliştiği bu zamanlarda yerini daha janjanlı aletlerin almasından mutevellit papucu dama atılan eski dosttur. özellikle 80lerin sonu 90larin başında cocuk ve genç olanlarin başucu eseriyken, şimdilerde radyo, önemsiz bir ırdavat gibi kenara atılmış halde mahsunca bekliyor. oysa bir zamanların küçük, sevimli, müzik heykelleri değil miydi onlar ? yatağımızın hemen yanıbaşında, geceler boyu uyku nöbetlerimizi bizle birlikte eşlik etmemişler miydi ? ilk sevdiğimiz şarkıları onlarla dinlemiş, sevdiklerimize olan mahçup aşklarımızı ilk onların sayesinde dokundurma fırsatı bulmamış mıydık ? radyo'nun şimdilerin mp3, cd playerlarınden daha çok albenisi ve heyecanı vardı bizler için. sevdiğimiz şarkı ve ya sanatçıları bu kadar çok tüketip, ucuza düşürmüyorduk hiç değilse. her melodinin ve her satırın ayrı bir önemi vardı bizler için. çünkü kaçıp gidiyordu zamanla beraber melodiler. her istediğimiz zaman karşımıza çıkmıyordu sevdiğimiz şarkılar. belki istediğimiz zamanlarda başka fmlerde gezinebiliyorduk ama müziğin işleyişi bizim elimizde değildi ya, işte işin bütün heyecanı buradaydı.

günlerce yatağımızın başında sevdiğimiz şarkıları beklerken uyuyakalırdık. bazen arkası yarınları dinlerken ertesi gün ki olacaklar için türlü hayaller üretirdik. acıtan bitap düştüğümüz anlarda ya da sevinç dolu saatlerimizde bu kara kutuyla haşır neşir olurken yanıbaşımızda bizimle uyuyan bir sevgili gibiydiler.. kolay taşınabilirliği olsun , maliyeti olsun hiç bir zararıda yoktu üstelik. bu manada hızlı bir şekilde yaygınlaşıp, acayip halde sevilen bir alet olmuştu. evde, işyerinde, arkadaşta, seyahatte bizimle birlikteydiler. hani ne zaman televizyon icat edildi, tüm mertliği bozuldu bu dostumuzun. bir anda tüm heyecanını yitirdi, yitittirildi ya da.. mp3 denilen sevimsiz şeyler çıktı bir anda. internetin kolay lokmacılığı da işin içine eklenince her şey değişti tabi. istediğin şarkıya, cüzzi bir fiyatla ulaşır olmuştu insanlar. tıkla indir pozisyonu ile hemen sahip oluyordun en kral şarkıcıya. bu da ister istemez sanatı ve sanatçıyı piyasaya düşürdü hiç süphesiz. albümler satmaz oldu, internetten hortlayan yapmacık şarkıcılar türedi. oysa, ayda yılda bir halde, bir haftalık sigara parasından ucuz olan albümler satın almak ne kadar batıyordu anlaşılır gibi değil doğrusu.

sonrasında üzerine ipod denilen çok amaçlı müzik şeysi çıkınca radyo' nun adı tarihe karıştı. güzel olan iyiye yönlenince çarklar tümden değişti tabi. şimdi düşünüyorum da her ne kadar müzik cebe bu kadar kolay ve ucuz bir şekilde düşmesine rağmen hala eksik olan bir şeyler var. şarkıların eski heyecanı kalmamış. kaset, ipod, mp3 gibi aşırı teknolojik şeyler daha sevimsiz geliyor. radyo kadar sıcak değiller bana, hiç biri o heyecanı vermiyor. en çok üzüldüğümde ise, hala bazı yayın organlarınca radyo kültürü devam ettirilmeye çalışılıyor, ya da büsbütün yozlaşıyor yeni tarifelerle. mp3 ve televizyon gölünde bir damla su gibi öylece kalıyor zavallı radyocuğumuz. kim ne derse desin, ne kadar çağdışı olarak algılansa da ben hala yatağımın başında o karakutuyla uyumak istiyorum. günlerce beklemek istiyorum sevdiğim şarkıları. yanar dönerli ipod şeysileri sizin olsun, verin bana küçük kara kutumu..

onun mutluluğu için ondan vazgeçecek kadar sevmek

2010-12-05T00:30:00.000-08:00

aşkın bencilliğinden kendinizi kurtarıp, kendi mutluluğunuzu unutup, karşı cins adına yüreğinizden bir şeyler koparmak, hüzünleri karşılamaktır. daimi hüzünleri. sevmek gitmektir bazen, bilirsiniz. öyle anlar gelir ki, yaşanan şeylerden sonra ilişkinin geleceğini görürsünüz. parçalanmışsınızdır, eksik kalmışsınızdır, tam karşıya geçecekken elinizden biri bırakmıştır. sen onla bütün aşklarını temize çekerken, gün gelip onun bunu hissettiği anda terk edilmişsinizdir. onun yanında bir saniye bile kalmanın dünyanın en güzel duygusu olduğunu bildiğiniz halde, onun sizinle mutlu olmadığını anladığınız anda, yapabileceğiniz tek şey kalır; gitmek.. "eh bilirsin, aşk onurlu olmalıdır."

onun mutluluğu için kendi mutsuzluğunuza gömülürsünüz. içten içe " istersen hiç başlamasın, bu hikaye yarım kalsın" satırları yüreciğinize işlerken bir sonun başlangıcına hazırlanır, kalabalık yalnızlığınıza merhaba dersiniz. vazçeçmek hiç bu kadar acı olmamıştır. düşünün be; neyden, neden, niçin vazgeçiyorsun ? ondan, mutlu olması için vazgeçiyorsun. trajikomik be. ve neden sonra vazgeçersin. sonra ne olur, mutlu mu ? korkmayın be, o yalnızlığını dağıtması için birine daha tutunur, mutsuzluk hayvanı yine yapışıp durur. şte o zaman der mi bilinmez, benim mutluluğum için mutsuzluğa merhaba diyen birileri vardı diye.. aslında onun mutluluğu adına vazgeçilmez. çünkü senden sonra onun kalbinin nereye çarpacağı bilinmez de ondan. ama senin bu ilişkide daha fazla acı çekmeyip onu unutman, karşıdaki kişinin de sizinle olmaya zorlanmasından kurtarmak adına yapabilecek en doğru iş vazgeçmektir. derken o'ndan vazgeçilir, sevgiden değil. o dediğiniz şey belki de dünyanız olsa bile..

" insan sevdiğini bırakmaz, sevmek bırakır insanı " (selimcim / sözys )

bobi git eski günlerimi getir bana

2010-11-25T03:40:00.000-08:00

tüm zamanların gelmiş geçmiş en heyecanlı ve mozaik çocukluk evresidir seksenlerin sonunda doksanların başında çocuk olmak. zira bu aralıkta büyümek değil de, çocukluğunu bu aralığa en güzel şekilde sığdırıp yaşatmaktır işin aslı. başka bir mekanda, başka bir zamanda aynı şiddet ve heyecanla bu ambiyansin yaşanabilmesi işe olanaksızdır üstelik. her ne kadar hızlı bir değişim ve kargaşa dönemi içerisinde dünya şaşkın gözlerle takıp edilse de, bu trajikortam ayrı bir heyecan katmıştır küçük bünyelere. özellikle seksenlerin sonu itibariyle dünyada yaşanan teknolojik vebilişsel gelişmelere ayak uydurmaya başlayıp her mevkide hızlı bir şekilde gelişmenin baş göstermeye başlayacağı türkiyemde, bir çok yeni heyecan sözünü ettiğimiz zaman aralığında hoşgeldin demiştir o zamanın şanslıbücürlerine.

yaşlı yakınlarımızın hayıflanarak söylediği gibi " bizim zamanımızda bunlar mi vardı ? " diyerek kıskandığı afilli oyuncaklar, akşama kadar çizgi film yayınlayan özel kanallar, ışıldaklı ayakkabı karizmatorlugu, vurdulu kırdılı aterioyunları gibi bir çok levazımatla çocuklar bu dönemde tanışmış, çocukluğu daha bir eğlencelik ve yaratıcı bir çerçevede yakalama fırsatı bulmuşlardır. tabi şimdinin çocuklarının sahip olduğu şartları düşünecek olursak, baya bir uçurum olduğu gözlense de, bu dönemin en pozitif yanı kirlenmemiş bir çocukluk akışı içerisinde olduğunu bilmektir hiç şüphesiz. şimdikinin hiç bir şeyine değişilmez üstelik. ellerinde işin kılıçları, ucan arabalarla göklerde fink atan çocuklarda piyasaya fırlasa aynı heyecanı yakalamak gibi bir lüksleri olamaz hiçbir şekilde.

tabi bir de bütün bu güzelliklerin arkasında, gelişmeleri ikinci şahıs olarak takıp eden çocuklar vardır elbet. belki hiç bisikletleri olmamıştır, yanar dönerli toysrus oyuncaklarıyla oynama fırsatı yakalamamış, uzaktan kumandalı arabalarla karizma yapamamışlardır ama susam sokağını, kara şimşeği izlemiş, deli gibi zıplayarak yonca abladan birabone patlatmış, büyük hayallerle bisiklet, ateri kuponları biriktirip, bütün mahallenin tasolarını yutup satmak gibi ortak hayallerde birleşmişlerdir bir şekilde. bütün zamanını atari salonlarında geçirip, pazar günleri " parliament pazar geçesi sineması " adı altında yayınlanan batman i izlemek uğruna diğer günü okula geç kalmış olsanizda dünyanın en şanslı çocuğu sizsinizdir her şeye rağmen. zengin arkadaşlarından " bir tür versene " diye hönkürüp aldığın bisikletlerle dolaştığın mahalle, dünyalar kadar büyük gelir gözünde. yüzlerce gün biriktirdiğin harçlıklarınla aldığın ilk kramponu mutasyon geçirene kadar giyer, akraba ziyaretlerinde bile ayağından çıkarmazsın. radyoda dinlediğin arkası yarın programıyla o çocuk aklınla hülyalara dalar, küçük evi izleyip ilk gözyaşlarını dökersin bununla beraber. sonra mahalle kavgaları olur, komşu kızı taşınır sizin sokağın karşı caddesine. parayı aklına getirmez,aldatmayı ve yalanı hissetmezsin hiç bir zaman. küçük beyninle sadece seversin çıkarsızca. oyunlar ve arkadaşlar senin için en güzel mirastır. haberlerde battaniye altında izlediğin bosna savaşı rüyalarında kabus olur. çünkü bilirsin savaşın kötü bir şey olduğunu, yakıp yıktığını, dua edersin bu yüzden, üzülürsün ! o dönemlerde hayranı olduğun futbolculara özenir çizgi film ya da sinemalarda gördüğün her şeyi evde yapmaya çalışırsın. okulda öğrendiğin bilimsel deneyleri bahçende hayvanların üzerinde denerken eğlencen sınırlarını aşar olur. sapanları alıp kuş avına çıkarken ki kırdığın camların hesabını soran anneler sizin eve gelirken konuşulanları divan altından dinler kıkır kıkırgülersin..ama bilmezsin iste tekrar o güzel günlerin bir daha gelmeyeceğini, bu dönemde yaşanan hiç bir heyecanıntekerrür etmeyeceğini. sonra yıllardan sonra bir gün bu başlığı görünce boğazına düğümlenen bu kelimelerle beraber bir ah ulan ah şekersin derinden. seksenlerin sonunda doksanların başında çocuk olmak muhteşem bir yalnızlıktır, en heyecanlı kalabalıktır sende. yanı diyeceğim o ki, bu dönemde çocuk olmak başkadır başka..

bu yazılanların üzerine afiyet; yıllar sonra bu heyecanları hatırlayınca, sayın mungan'in şu güzelim sözü boğazına düğümlenmiyor değil; " başını bekliyorum geleceği olmayan hatıralarımın "

sevgi her $eye yetmiyor

2010-11-25T02:44:00.000-08:00

demek ayrılacaksın benden. bu kez kararlısın ! peki unutabilecek misin ? yaşanan bunca şeyi hiç olmamış sayabilecek misin ? bana öyle geliyor ki, evlensen bile kolay kolay unutamayacaksın benihiç kimse hayatını mahvetmiş olduğu insanı kolay kolay unutamaz.ta başından beri kendine yediremediğin bir şey vardı bu beraberlikte. farkındaydım, geçer sanıyordum.hepimizin atlattığı kimi böylesi dönemler olmuştur yaşantımızda.kısa ya da uzun süren düşmanlık dönemleri yaşamışızdır.biliyorum, benim varlığımda seni tehdit eden, senin varlığını tehdit eden bir şey var sanıyorsun,seni tükettiğimi, seni usul usul öldürdüğümü düşünüyorsun.biliyorum, sevmek bir erkeği tehdit eden bir şeydir, bana bu yüzden düşmansın.kaç defadır deniyorsun ayrılığı. kaç gün sürüyor? her defasında nasıl acılar ve nasıl daha da büyümüş sorunlarla geri dönüyorsun.bunu her ikimiz de biliyoruz ve bedelini her ikimiz de ödüyoruz.

korkuyorsun, biliyorum. kendini bu korkulardan ayıklamak isterken ruhunu didikliyorsun.ruhuna yapışmış, çünkü. biliyorum, seziyorum, bu kez daha uzun gideceksin.sadece bana ve kendine daha uzun gidebileceğini, gidebildiğini kanıtlamak içinhatta gerekirse terk edebileceğini kanıtlamak için.üç ay, beş ay, hadi diyelim üç yıl, beş yıl, en fazla on yıl diyelim.peki sonra ? bir gün yine buraya dönmek isteyeceksin. o zaman ben burada olur muyum ? bıraktığın yerde olur muyum ? belki sesleneceksin bana, ses vermeyeceğim sana, duymayacağım seni.ağaça, toprağa, suya karışacağım. kentin gürültüsüne, gecenin ışıklı sokaklarına karışmış olacağımbaşka hayatlar tüketmiş olacak beni, başka çarşaflarda boğulmuş olacağım.kendi yaramı yalamaktan kurumuş olacak dilim, istesem de ses veremeyeceğim sana. yaralarımızı güneşe tutamayız bizler. gündüzleri saklanırız çünkü. örtünürüz. geceler ise güneşssizdir. yaralarımızla baş etmek yalnızca bize, o yorgun gücümüze kalmıştır.şimdi gideceğim diyorsun. bir daha hiç dönmeyeceğim diyorsun. peki git, çek git, ama bir gün döneceksen-ki döneceksin!-çok yazık olur bana, günah olur.ikimize de günah olur.

yeni bir ayrılığa, suskun gecen orman gecelerine dayanacak gücüm kalmadı artık. ne gidebiliyorsun, ne kalabiliyorsun; ne gecede ne gündüzde bir hayat kuramıyorsun kendine.dünyada bir yer edinemiyorsun. sancını bana da yaşatıyorsun üstelik.benim hanidir üstesinden geldiğim, aşıp geçtiğim sorunları,sıkıntıları bana yeniden yaşatıyorsun.senin yüzünden bir kez daha yaşamak zorunda kalıyorum bütün onları.beni üzerinden atlayıp geçtiğim şeylere yeniden sarıyorsun. beni anlamak yorgunu olduğum şeylerle yoruyorsun. saatlerce konuşmak isterdim daha. bütün sözcüklerle konuşmak.derin, sarsıcı cümleler bulmak isterdim.özetleme gücü yüksek benzetmeler yapmak isterdim.bugüne değin bütün öğrendiklerimi bir çırpıda anlatmak isterdim sana.ama bir işe yaramayacak biliyorum. ama hiçbir şey, hiçbir işe yaramayacak galiba. sevgi her şeye yetmiyor. sevgi hiçbir $eye yetmiyor.

m. mungan/ üç aynalı kırk oda

bir sevgiliyi kaybetmenin rehberi

2010-11-25T02:37:00.000-08:00

• hayatınızda ondan daha değerli bir şey olmadığını her fırsatta ona hatırlatın.
• bırakın aldatmayı, yalan bile söylemeyin.
• her fırsatta onun yanındayken ne kadar mutlu olduğunuzu hatırlatın ona.
• sevdiği her şeyi ezbere bilin.
• tartışmalardan sonra hata onda olsa bile alttan alan hep siz olun.
• onun için her şeyinizden vazgeçebileğinizi ona kanıtlayın.
• onsuz bir hiç olduğunuzu anlamasını sağlayın.
• sürekli o mutlu olsun diye çabalayın.
• dünyada herkesten çok onu sevin, koşulsuz bağlanın.
• aşkın gerçek anlamının o olduğuna inandığınızı onun hissetmesini sağlayın.

ben denedim, % de 100 çalı$ıyor..

rehberimizi sevgili küçük iskender'in bir aforizmasıyla sonlandırmak istiyorum;

"bir insanı kaybetmek istiyorsanız çok sevin,
kendiliğinden siktir olup gider zaten..."

o yüzden ben simdi susuyorum ve kli$ele$mi$ can yücel $iirini tekrar hatırlatmak istiyorum;

kadın erkek ili$kilerinin evrimi

2010-11-25T02:31:00.000-08:00

1) tanistigima memnun oldum mahmut

2) ne kadar komiksin sen mahmut

3) ne kadar da cok ortak yonlerimiz var mahmut

4) sana karsi bir seyler hissediyorum mahmut

5) seni seviyorum mahmut

6) senin icin olurum, sana tapiyorum mahmut

7) seni ailemle tanistirmak istiyorummahmut

iste bu laylaylom donemlerinden sonra duygular duraklama ve gerileme donemine $u sekilde girer;

8) hani bir daha o sozu soylemiyecektin mahmut

9) bana o kizla konusmayacagina soz vermistin mahmut

10) seni dun y ile gormusler mahmut

11) lutfen sonra konusalim simdi defol mahmut

12) artik seninle gorusmek istemiyorum mahmut

12) allah belani versin mahmut

mektubu mu buldun mu ?

2010-11-21T09:00:00.000-08:00

naif sesine aşık olduğumuz pamuk sesli göksel kızımızın eski 45likleri yeniden soluklandırıp taçlandırdığı süper ötesi bir başucu albümü. şarkıların hepsi birbirinden güzel, playlistte dinlerken herhangi birini ön sıraya koyma derdi falan da yok. neresinden tutsan ayrı bir keyif ayrı bir heyecan. parçaları tek tek dinleyince hepsinden ayrı bir yorum, ayrı bir tanım çıkardım. umarım paylaşımım yerinde ve yol gösterici olur.

öhm öhm..

************

" inanmam "
süperstarımız ajda pekkan tarafından yıllar önce tanıştığımız muazzam bir eser. söz; fikret şeneş, müzik; stilianos vlavianos'a ait. göksel'in yorumuyla beraber daha çok yıllanmış, yeni bir soluk almış. her melodisinde insanın damarlarına işleyen, mutlu gibi gözüküp hüzün veren bir şarkı. sevgili göksel, özellikle acıdan mayhoş düşmüş bir halde yorumlamış bu parçayı. nakarat sonlarındaki keman introsu ayrı bir güzellikte, yaz akşamlarının hüzün dolu saatlerine götürüyor insanı. ah çektiriyor.

************

"çaresizim"

eski 45liklerden, nostaljik bir ayrılık parçası. daha zuhal olcay'ın başucu şarkıları adlı albümünden tanımış, pek beğenmiştik. şarkının söz ve müziği " affetmem " şarkısıyla tanıdığımız 90lı yılların pop şarkıcısı funda' ya ait. şimdi göksel yorumu ile tekrar aşık olduk. parça bestesinden öte sözleriyle dikkat çekiyor. ayrılığın soğuk yüzünü hissettiriyor. neyse ki göksel öyle sıcak yorumluyor ki, o soğukluğu unutup içimiz ısınıyor.

"bir gün gelir aşk biter
insafsızca terk eder
bütün bunların ardından
sadece gözyaşı kalır"

************

"dudaklarımda arzu"
mavi gözleriyle ışık saçan prensesimiz emel sayın tarafından kulak aşinası olduğumuz güzide bir eser idi. evet idi; çünkü artık şimdiki zaman itibariyle sevgili göksel ile beraber yeniden doğmuş, farklı bir yorum kazanmıştır. parçada kullanılan enstrümanlar, göksel'in içli ve eğlencelik yorumu takdir edilesi güzellikte. parçanın sözleri sevim yücealp' e, bestesini ise sadettin öktenay yapmış. türk pop müziğinin güzide eserlerinden, unutulmayacak nostaljikbir parça.

************

"gülmek için yaratılmış"

evet, ferdi özbeğen yorumuyla dinlemiştik bu eseri. pek beğenmiştik, güzel de seslendirmişti. daha sonra kıraçcoverladı, hayli ilgi çekti. kafasında kovboy şapkası, elinde gitarı, hafif rock ile harmanlayıp bu arajman parçaya bambaşka bir hava kattı. derken göksel'in mektubumu buldun mu adlı harika bir eseri çıkıverdi, biz bütün bunların hepsini unutup, kendisinin bu fevkalede yorumunu dinlemeye başladık.

"gülmek için yaratılmış, gözlerde yaşlar niye" dediğinde ağlamaya, hüzünlüce tebessümler atmaya başladık. iddialara göre de göksel'in bu albümdeki en güzel yorumu. ben onların yalancısıyım, kendi favori şarkımı entryimin sonunda açıklayacağım.

devam edelim..

************

" mektubumu buldun mu "
gönül yazar imzalı albümün isim şarkısı. düşünüyorum da keşke 70lerde yaşasaymışız biz. bu güzelim pop şarkılarını, içten yorumları 2000lerde bulmak öyle zor ki. parça o kadar güzel ki, zaman makinasına atlayıp o senelerdeki ambiyansla bu parçayı plaklarda dinleme isteği yaratıyor. böyle bir hayıflanma olsa da sevgili göksel bizlerin bu düşüncesini hissetmiş olacak ki, kendisi zaman makinasına atlayıp bizler için bu parçanın kollarından tutup getirmiş, beraberinde diğer hazine tadındaki güzide parçaları da tabi. çok içten, çok hisli, muazzam bir yorum.

************

" baksana talihe "

parça 1960lı yıllarda ilk marjanda tarafından " kavir del " isminde yorumlanıp, özünde iran halk şarkısıdır. daha sonra kargo' nun elemanlarında selim öztürk ve burak karataş tarafından aranje edilip göksel ile beraber tekrar hayat bulmuştur. oldukça leziz, hoş bir yorum. şarkıyı dinlerken içiniz kıpır kıpır oluyor.göksel'in diğer yorumlarındaki gibi kendisine özgü bir hal almış. albümün göze batan joker parçalarından biri. şahsımca da en güzelidir, zarımı hiç düşünmeden bu güzelim yorum için atabilirim.
telepabi'nin uyarısıyla ajda pekkan yorumunu dinleme şansı buldum, değinmemek hata olur. sesinin rengine cup gibi oturmuş parça, iç geçirten bir havada söylenmiş süperstar.

************

" ağlamak güzeldir "

söz müzik sezen aksu demeden kendini belli edebilen bir eser zaten. başka kim böyle yalnızlığın bir yanından tutarak hem ağlatır hem de tatlı tatlı gülümsetebilir ki ? minik serçemizin yıllar önce bize armağan ettiği bu parçayı şimdilerde göksel muhteşem ve naif sesiyle ıslandırıp tekrar önümüze afiyet olarak koymuş. göksel daha önce sezen aksu'nun kurşuni renkler'ini yorumlamıştı. buğulu bir sesle, arkadan gelen piyano ile beraber öylesine güzel yorumlamıştı ki, bizlere sadece dinlemek ve acı çekmek kalmıştı. sezen ablamızdan özür dileyerek belirtmek istiyorum ki, göksel bu iki şarkıyla beraber bestecisini unutturup adeta yeniden doğurup büyüttüğü bir şarkı haline getirmiş. öylesine başka öylesine kendine has.

************

" bilemedim "
gönül akkor'un 1972 çıkışlı 45'liğinde seslendirdiği şarkıydı. sözleri aşık sait'e, bestesi bora ayanoğlu'na ait. göksel' de bizlere eziyet çektirircesine bir yorum ortaya koymuş. bu güzelim türküyü içli sesiyle yüreciklere sol ve sağ kroşeler olarak göndermiş. canı sağola.

************

" senden başka "

önce füsun önal, daha sonra da emel sayın tarafından türk filmlerinde sıkca duyduğumuz kıpır kıpır bir parçaydı. şarkının sözlerinde öylesine güzel nameler ve dizeler yer alırdı ki, bir aşk ancak bu kadar ifade edilebilirdi. " dizlerim titrerdi seni görünce" derken içinde yaşadığımız aşkı yad eder, söylerken de tekrar dizlerimiz titrerdi. öylesine içten ve saftı bu parça. senden başkaaa..senden başkaaa.. diye dillerde marş gibi söylerdik. aa sonra tam unutmuşken göksel'in albümüde rastladık. kendi pamuk kalbini şarkıya öyle naksetmiş ki, bal gibim kaymak gibim bir parça ortaya çıkmış. hopur hopur hopurdatıyor adamı dinlendikçe.

************

" güle güle sana "

sözlerin: yeşil giresunlu'ya , bestenin ise: vasco renndal' a ait olduğu yine 70lerden nostaljik bir eser. yaz bekarı isimli filmi dinleyipte kapanışındaki selçuk ural'un bu güzelim vurucu şarkısını dinlemediyseniz çok şey kaçırmışsınızdır. hoş onu kaçırdıysanız üzülmeyin. göksel bu albümde o eski tadı tekrar vermiş, gözlerimizde boncuk boncuk yaşlar akıtmıştır, geçmişler olsun.

************

" şimdi sen varsın "
seyyal taner seslendirmişti yıllar önce. aşinaydık, bilirdik; fakat göksel kızımızın yorumuyla beraber söylemekten dudaklarımız yorulur hale geldi. ayrıca sevgiliye söylenebilecek en içlive güzel sözleri içerisinde barındırır.

"şimdi sen varsın yaşamak güzel
her yer aydınlık mutluyum ben"

" sen tanrı'nın bana verdiği nefessin"
sen yıllardan sonra bulduğum neşesin" daha başka ne söylenebilir ki sevgiliye ?

************

" sen bensiz ben sensiz "

beste teoman alpay'ın; güfte,hikmet münir ebcioğlu'nun. yaz akşamlarından kalma, ıslanmış caddelerde kalan hatıralarda, tavernaların sarhoş masalarında saklanmış, yitik bir aşkın hazin dolu şarkısı. enfes bir eserdir. kimse duysun bilsin istemem. korkuyordum biri farkeder de katleder diye, deniz seki tarafindan "a$kların en güzeli " adli coverında da endişelenmiştim. şimdi gönlüm ferah, artık onun sıcak kucaklarında büyüyecek. oh ne güzel olmuş. türkan şoray vecüneyt arkın'in paylastığı "aşk mabudesi" isimli filmin müziğiydi, izledikçe ağlardık, şimdi tekrar hatırlayıp hüzünleneceğiz, ne bitmez derdimiz varmış be abi.

************

diyeceğim o ki en güzel köşelerde saklanması gereken bir başucu albümü olmuştur. "karar verdim", "ay' da yürüdüm" albümleriyle kendisi için endişelendiğimiz göksel'in yeniden bir masal prensimiz olduğunu kanıtlandırmıştır. kendisinin 1970lerden gelen müthiş bir pop şarkısıcı olduğunu, bu dünyanın müzisyeni olmadığını bizlere göstermiştir.

şahsen feridun düzağaç'ın " uykusuza masallar", yaşar'ın " dem" albümlerinden sonra benim 3. başucu eserim oldu. bu güzelim şarkıları hemen tüketmemek için en güzel anlarıma saklayacağım. kutlu olsun bana, öpücükler olsun güzel gülüşlü bağyana :göksel

en sevdiklerinizle
en güzel anlarınızda
dinleme..dinletme dileğiyle..ho$cakalın..

hüzünlü bir günü..adana dolayları..saat dört buçuğa vurmu$ken..mektubumu buldun mu albümü bilmem kaçıncı kez winampta dönüyor bilmem..

gel bak bir elimde gökyüzü var hala ! / sözys

2010-11-20T09:53:00.000-08:00

sabah sabah beni günahlara zorlayan, şu aydınlık günümü karanlıklara boğan feridun düzağaç parçası. lan kendimi açık bir pencereden boşluğa mı bıraksam; yemedi, etraftaki cam kırıklarıyla bileklerimi mi parçalasam; yok erkekliğime yediremedim, kutularca alkol alıp, sabahı herhangi bir yerin herhangi bir bankında bertaraf bir şekilde mi karşılasam bilemedim. az çok müzik hakkında mürekkep yalamışlığım var; ancak bu şarkı öyle bir kalitede ki; hakkında yorumlar sunup, değerlendirmelerde bulunma şerefine ben nail olamam. ha ancak içerimde yarattığı psikolojik bunalımlardan bahsedip, " aman sakın siz yapmayın " gibilerinden uyarılarda bulunabilirim;

hani mutlu gibi gözüküp hüzün veren şarkılar olur ya; işte feridun düzağaç'ın " beni bırakma " parçası da buna örnek teşkil edebilecek cinsten. şarkının introsundan " aha şimdi eğlencelik bir feridun abi şarkısı geliyor " diye beklerken, "belki güneş bir gün bizim için doğar" cümlesiyle beraber ince bir silkelenme yaşıyorsun. daha bu sözle beraber bütün hayati reeksiyonların darmadağan oluyor ve akıp giden diğer melodiyle birlikte acı veren satırlar kulağında yankılanıyor:

"kimse kimsenin herşeyi olamaz-mış (!) " aşk olsun be feridun abi, biz ne güzel birbirimizi kandırıyorduk, ne gereği var polyannacılıktan uyandırmanın, değil mi ama ?

"di-li geçmişten tek yaramsın sen" nasıl bir cümledir bu yarabbim; neresinden yakalasan acı, neresinden baksan geçmiş çalkantılarının hüznü geliyor aklına; üzülüyorsun, eski yaraların depreşiyor, bu sözle beraber geçmiş acılarına bir tuz da feridun abi bandırıyor, iyi mi..

sonrasında " bir elimde gökyüzü var hala " diyor feridun düzağaç. oradaki " hala " sözüne dikkat ama ! haklı tabi, bu kadar acıya rağmen, bu kadar parçalanışa rağmen " hala " demek, ayakta kalabilmek, büyük bir onur. e bir elimde gökyüzü var hala, peki diğerinde diyorsun;

"diğerinde kayıp giden yıldızlar."

olmadı burası işte. bir yanda umut, diğer yanda korkular. burada aklıma " istersen hiç başlamasın " şiiri geliyor; çünkü sonunda yine bir acının çıkageleceğini hissediyorsun. varsın başlamasın, bu sefer de kalbim parçalanmasın istiyorsun, ama nafile işte; o masal günü gelinceye kadar susuyorsun. işte sen bu hayıflanmalarla şarkıda perem perem olmuşken, nakarat kısmındaki " lala lala.." nidasıyla beraber biraz olsun içine mutluluk düşüyor. bakın efendim, buradaki " lala lala " nidası herhangi bir haykırıştan ibaret değildir, utanmasam bunu başlığa taşır, ayrı birçözümleme yaparım. yani o kadar büyük bir anlam taşıyor şarkıda. ki arada bir " lala lala" çekmese feridun abi, mutlaka kendimi camdan aşşağı atarım şerefsizim. o kadar hüznün ardından, bir an da elinden tutuyor bu nida. yani şarkıdaki tek bir notadan tut, bütün sözcüklerle beraber; hepsi özellikle tasarlanıp hayata geçirilmiş gibi. sanki feridun abi " dur lan ben bir şarkı yapayım, millet dinlesin dinlesin intihar etsin " gibi bir istek söz konusu. canın sağolsun be feridun abicim, ölümümüz senin şarkılarınla olsun ne var.

sonuç olarak bu şarkının girişiyle beraber darmadağan olan hayatın sabahında, " neredeyim ben " haykırışlarıyla kendini bir yerde buluyorsun. dün geceden aklında kalan tek şey " laa laa" iniltileri sadece. bir şarkıyla, bir sözle, birnotayla beraber, bilinçaltının derinliklerinde kalan acılarınla yüzleşiyor,geçmiş yaralarına tuz basıyorsun.

aşk olsun feridun abi sana, aşk olsun. biz yıllarca kendimizi kandıraraktan, baştan sonra siyah çizgilerin içinde küçücük mavilerimizi kovalayaraktan geçinip gidiyorduk. oldu mu şimdi yalanımızı çıkarmak, kendi kandırıkçılığımızıdeşifre etmek, oldu mu ? ne sen bu şarkıyı yazmış ol, ne de ben duyup perişan olmuş, olur mu.. yine de biz hiç bir şeyden haberdar değilmiş gibi ısmarlanmış aşklarımıza devam edelim, yoksa böyle geçer mi dünya, geçer mi feridun abi söyle ?

son olarak kendisinden arzum: acaba kendisine sözlük accountumu versem, bu zat-ı muhterem de feridun düzağaç kimliğinden çıkıp, herhangi bir yazar olarak bu şarkı için bir şeyler döktürse acaba uygun olur mu? eğer bu saçmalıklarımı okuyorsa bu isteğime kulak verir de, bizim için bir şeyler karalar mı ? yoksa burada çıldıracağım ben, bu şarkıyı bizi öldürmek için mi yazdın abi ?

illa ki edit: rahat uyu cemal süreya, rahat uyu özdemir asaf; arkanda kolları acı dolu imgelerle yüklü koskoca bir edebiyat kaçkını var (!)

sözys- selimciğim bilmem ney