<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144</id><updated>2024-12-19T06:16:58.278+03:00</updated><category term="trt gap diyarbakır radyosu"/><category term="bir fotoğraf hikayesi"/><category term="engin ülsen"/><category term="diyarbakır"/><category term="fotoğrafçı"/><category term="hayat güzeldir"/><category term="keçi burcu"/><category term="mardinkapı"/><category term="ramazan"/><category term="tdk"/><category term="Behrampaşa Camii"/><category term="Behrampaşa Camisi"/><category term="La Fontaine"/><category term="Necip Fazıl Kısakürek"/><category term="aa"/><category term="adalet sarayı"/><category term="adıyaman"/><category term="afacan çocuk"/><category term="alan derinliği"/><category term="alzheimer"/><category term="ambar köyü"/><category term="antakya"/><category term="antalya"/><category term="askıda ekmek"/><category term="askıda kahve"/><category term="ayrılık"/><category term="balık hafızası"/><category term="batman"/><category term="batıl inanç"/><category term="batıl inançlar"/><category term="bayram"/><category term="başarı"/><category term="başkalaşım"/><category term="bebek"/><category term="bellek"/><category term="besni"/><category term="bilinmeyen evren"/><category term="biyolojik ritimler ve davranış"/><category term="boynuyoğun"/><category term="bronz çağı"/><category term="cahit sıtkı tarancı"/><category term="cami"/><category term="cami-i kebir mahallesi"/><category term="cemil ipekçi"/><category term="current biology"/><category term="dabanoğlu mahallesi"/><category term="dağkapı"/><category term="dejavu"/><category term="denizyıldızı hikayesi"/><category term="dicle vadisi"/><category term="dicle üniversitesi"/><category term="dijital fotoğraf"/><category term="diyarbakır ulu cami"/><category term="dost"/><category term="dönüşüm"/><category term="edward lorenz"/><category term="eline yazmak"/><category term="esaretin bedeli"/><category term="eskiye özlem"/><category term="ev"/><category term="evre"/><category term="eğil"/><category term="flu"/><category term="forrest gump"/><category term="fotoğraf"/><category term="fıkra"/><category term="güneş"/><category term="güvercinin batıl inancı"/><category term="hababam sınıfı"/><category term="hasankeyf"/><category term="hdr"/><category term="hurafe"/><category term="hz. süleyman camisi"/><category term="hısn-ı keyfa"/><category term="ilk öğretim"/><category term="ilkel insan"/><category term="inci kolye"/><category term="inemuri"/><category term="instagram"/><category term="ipek aşk defilesi"/><category term="ispanyollar"/><category term="japonlar"/><category term="kaldırımlar"/><category term="kalkan"/><category term="kara kedi görmek"/><category term="kardelen"/><category term="kaylule"/><category term="kelebek"/><category term="kelebek etkisi"/><category term="kelebeklerin ömrü"/><category term="kocaköy"/><category term="kodlama"/><category term="komedi"/><category term="koşuyolu parkı"/><category term="kpss"/><category term="kurşun dökme"/><category term="kırlangıçlar"/><category term="kısa süreli bellek"/><category term="kızılıay"/><category term="la vita e bella"/><category term="lemalar"/><category term="life is beautiful"/><category term="loren eiseley"/><category term="mahalle"/><category term="malabadi"/><category term="mardin"/><category term="mardin ulu cami"/><category term="masal"/><category term="maşallah"/><category term="megafon"/><category term="merdiven altından geçmek"/><category term="metafor"/><category term="mevlana"/><category term="mevsim"/><category term="mezopotamya"/><category term="mihrap"/><category term="mit"/><category term="mizah"/><category term="moda"/><category term="monte kristo kontu"/><category term="mucize"/><category term="müze"/><category term="nasa"/><category term="nasrettin hoca"/><category term="nazar"/><category term="nazar boncuğu"/><category term="nilgün çıblak"/><category term="ntv"/><category term="okul öncesi"/><category term="ornitorenk"/><category term="oryantasyon"/><category term="otuz beş yaş"/><category term="oğuz atay"/><category term="panorama"/><category term="parkorman"/><category term="parmağa ip bağlamak"/><category term="pavlov"/><category term="peter haining"/><category term="popüler kültür"/><category term="popüler müzik"/><category term="pupa"/><category term="reklam"/><category term="reyhanlı"/><category term="roberto benigni"/><category term="rutin"/><category term="rıfat ılgaz"/><category term="said nursi"/><category term="sefiller"/><category term="selahattin-i eyyubi"/><category term="siesta"/><category term="silikozis"/><category term="silk puşi"/><category term="siluet"/><category term="silvan"/><category term="sivil toplum"/><category term="skinner"/><category term="sokak"/><category term="sorumluluk"/><category term="sosyal medya"/><category term="stand up"/><category term="star thrower"/><category term="starfish story"/><category term="steteskop"/><category term="sultan isa medresesi"/><category term="superstitions"/><category term="söylenceler"/><category term="tahtaya vurma"/><category term="televizyon"/><category term="temel fıkraları"/><category term="tutunamayanlar"/><category term="tırtıl"/><category term="ulu cami"/><category term="umut"/><category term="unexpected universe"/><category term="unutkanlık"/><category term="unutmak"/><category term="uyku düzeni"/><category term="uzun pozlama"/><category term="vadi kafeterya"/><category term="venüs"/><category term="vittoria de sica"/><category term="yanlış bilinen gerçekler"/><category term="yayladağı"/><category term="yaytaş köyü"/><category term="yaş almak"/><category term="yedi kardeşler burcu"/><category term="yeni gün"/><category term="yeniliğe doğru"/><category term="yumurta"/><category term="zimem"/><category term="zinciriye medresesi"/><category term="çoban"/><category term="çocuk"/><category term="çok yaşa"/><category term="öğlen uykusu"/><category term="ılısu barajı"/><title type='text'>Bir Fotoğraf Hikâyesi</title><subtitle type='html'>2012&#39;de TRT Diyarbakır Radyosu&#39;nda yayınlanan &quot;Bir Fotoğraf Hikâyesi&quot; metinleri</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default?start-index=26&amp;max-results=25&amp;redirect=false'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>30</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-6908493201807237055</id><published>2013-05-10T02:08:00.001+03:00</published><updated>2013-05-10T02:09:23.369+03:00</updated><title type='text'>97 Yıl Duyulmayan Ses</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEihd6j99VK1Q6KDkGdE7OQ95x8PJBPHG5ybcC1hrhaNWJwUiM1hTdNy8nOoGVZVxve9BbUtRnDLhm1W-PSOeG_w3-_dioi63_O7xHVGVLpU87q2XdYJJFV6IBUGM3pF5HADkxZd7UaxQNPd/s1600/IMG_1301.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEihd6j99VK1Q6KDkGdE7OQ95x8PJBPHG5ybcC1hrhaNWJwUiM1hTdNy8nOoGVZVxve9BbUtRnDLhm1W-PSOeG_w3-_dioi63_O7xHVGVLpU87q2XdYJJFV6IBUGM3pF5HADkxZd7UaxQNPd/s640/IMG_1301.jpg&quot; width=&quot;398&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
Diyarbakır Suriçi&#39;ndeki Ermeni kilisesi Surp Giragos&#39;ta, orijinalinin birebir aynısı olarak Rusya&#39;da yaptırılan çanın çalmasıyla 97 yıllık sessizlik bozulmuştu. 2,5 yıl süren tadilatın ardından geçtiğimiz yıl (2012) açılışı yapılan Ermeni Kilisesi Surp Giragos&#39;ta bu kez, 98 yıl aradan sonra Paskalya sevinci vardı.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/6908493201807237055/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2013/05/97-yl-duyulmayan-ses.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/6908493201807237055'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/6908493201807237055'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2013/05/97-yl-duyulmayan-ses.html' title='97 Yıl Duyulmayan Ses'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEihd6j99VK1Q6KDkGdE7OQ95x8PJBPHG5ybcC1hrhaNWJwUiM1hTdNy8nOoGVZVxve9BbUtRnDLhm1W-PSOeG_w3-_dioi63_O7xHVGVLpU87q2XdYJJFV6IBUGM3pF5HADkxZd7UaxQNPd/s72-c/IMG_1301.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-7965172512724691818</id><published>2013-05-10T01:55:00.001+03:00</published><updated>2013-05-10T01:57:03.804+03:00</updated><title type='text'>Sokağın Renkleri</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEip8teTz1YA_CsCWbrVAFZOQ_hFMy5PW8XxxZoZ28YZx_BMRrz4_jziFP02l7emfCMIYIMw4ZhafIbkzEguInAMSnjthQ0jTDRj7VCp9Le77e-AZbvnNIaCG3J1oYYi7IOVDMn2iaYyo-sW/s1600/IMG_1185.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEip8teTz1YA_CsCWbrVAFZOQ_hFMy5PW8XxxZoZ28YZx_BMRrz4_jziFP02l7emfCMIYIMw4ZhafIbkzEguInAMSnjthQ0jTDRj7VCp9Le77e-AZbvnNIaCG3J1oYYi7IOVDMn2iaYyo-sW/s640/IMG_1185.jpg&quot; width=&quot;426&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
Yitirsek de her birimiz asırlar kadar eski belleğimizi, şehir yaşatmaya devam ediyor tam da terk edip bıraktığımız yerden tüm renkleri...&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/7965172512724691818/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2013/05/sokagn-renkleri.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/7965172512724691818'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/7965172512724691818'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2013/05/sokagn-renkleri.html' title='Sokağın Renkleri'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEip8teTz1YA_CsCWbrVAFZOQ_hFMy5PW8XxxZoZ28YZx_BMRrz4_jziFP02l7emfCMIYIMw4ZhafIbkzEguInAMSnjthQ0jTDRj7VCp9Le77e-AZbvnNIaCG3J1oYYi7IOVDMn2iaYyo-sW/s72-c/IMG_1185.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-389589599541979346</id><published>2012-08-12T10:00:00.000+03:00</published><updated>2013-05-10T02:23:02.158+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="antakya"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="boynuyoğun"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="hayat güzeldir"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="kızılıay"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="la vita e bella"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="life is beautiful"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ramazan"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="reyhanlı"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="roberto benigni"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="yayladağı"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="çocuk"/><title type='text'>Hatay mı Güzel, Hayat mı Güzel?</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQx3sKEf1MtOnjVgwR5LukyOWapn4ZGNZuQ6FSiNjK1Wj51WIbLEwqdnSq7O6XlUTt290i6UoqgtmAaz-lhRczbxhRdPxTAgPdVtURaoHiaq32KgpB1z9NZCMW3CbxLHMWps5GUABno62M/s1600/B%25C3%25B6l%25C3%25BCm%252330.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;425&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQx3sKEf1MtOnjVgwR5LukyOWapn4ZGNZuQ6FSiNjK1Wj51WIbLEwqdnSq7O6XlUTt290i6UoqgtmAaz-lhRczbxhRdPxTAgPdVtURaoHiaq32KgpB1z9NZCMW3CbxLHMWps5GUABno62M/s640/B%25C3%25B6l%25C3%25BCm%252330.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Orijinal adı “La Vita e Bella” olan “Life is Beautiful” (Hayat Güzeldir) filminin şu an bizi dinleyen birçok dinleyicimizin en favori filmlerinden biri olduğuna eminiz. 1997 yapımı İtalyan filmi Hayat Güzeldir, filmin yönetmenliğini de yapan Roberto Benigni’nin canlandırdığı fedakâr bir babayla (Guido) 4 yaşındaki oğlunun savaş gibi bir gerçeğe karşın oynadıkları oyunla hafızalarımızda. II. Dünya Savaşının ortasında kalmış bir babanın oğlunu, olanların bir oyun olduğuna inandırarak nasıl koruduğunu anlatan film 1999’da Oscar ödüllerine 7 dalda aday gösterilmişti. En iyi yabancı film, en iyi erkek oyuncu, en iyi müzik dallarında ödül kazanan Hayat Güzeldir, 1998 Cannes Film Festivali’nde büyük ödülü kazanmıştı. Hâlâ izlememiş olanlar varsa, bir anne ve babanın olağanüstü çabasını görmeleri için filmi izlemelerini tavsiye ediyoruz.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Anne ve babalarımız, kamu kurumlarımız, sivil toplum örgütlerimiz; yani öncelikle aileler ve sonrasında toplumu oluşturan organlar olarak biz, çocukların karşı karşıya kalabilecekleri her türlü psikolojik travmaya karşı önlemleri almakla sorumluyuz. Hayat Güzeldir filmi, belki de bu yüzden tek bir ülkeyi ya da bir milleti ilgilendiren bir konu olmanın çok ötesinde. Bir roman karakteri, bir film yıldızı, bir halk kahramanı öğrenmeyi bilene her zaman öğretmenlik yapabilir. Yeter ki buna ihtiyaç hissedelim, ilgi gösterelim.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Fiziksel ya da zihinsel özellikleriyle farklı olan bir öğrenciye sınıf arkadaşları olarak ya da öğretmeni olarak nasıl davranmamız gerektiğini öğrenebiliriz. Eşimizle tartışırken çocuklarımızın neler hissettiğini anlamak için çaba gösterebiliriz. Kırmızı ışıkta beklerken elindeki silecekle “fıs fıs” su püskürtüp aracımızın camını silmeye koyulan çocuğa daha sorumlu davranabiliriz. Evet, filmlerin ve kitapların hayatlarımızı değiştirdiği yıllar geçmişte bir efsane olarak kaldı ama günlük yaşamda üzeri örtülüp unuttuğumuz gerçeklerin yeniden farkına varabiliriz belki bu sayede. Yaşamın bizim için ağır olan gerçeklerini onlara çok da hissettirmeden oyunlar oynayabilir miyiz acaba Guido gibi?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Geçen yıl, Ramazan ayında Antakya’daydım sevgili dinleyiciler. Ortadoğu’da popüler deyimle “domino etkisi”yle yayılan “Arap Baharı”, komşumuz Suriye’de oldukça üzücü sonuçlar doğurdu. Yaşanan iç savaştan kurtulmayı başarıp ülkemize sığınan Suriyeli komşularımızı görüntüleme şansı buldum Hatay’ın belli yerlerinde. Sadece komşularımıza değil, dünyanın birçok yerindeki ülkelere yardıma koşan kuruluşlarımızdan Kızılay’ın Reyhanlı ve Boynuyoğun kamplarındaki çalışmalarına tanıklık ettim. Ülkemizin her yanından ulaştırılan yardımları gördükçe gururlandım, duygulandım.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Yayladağı ilçesindeki Görentaş Köyü’nde bir sivil toplum kuruluşu bir kamyon dolusu malzemeyi dağıtıyordu. Yatak, giyecek, gıda, ilaç gibi birçok yardım malzemesinin dağıtılmasından sonra köy muhtarı ve Suriyeli sığınmacıların sorumlusunun belirlediği isimlerden oluşan bir liste çıkarıldı. Yayladağı’nın serinliğine rağmen okulun bahçesindeki dev ağaçların gölgesindeki taşlara oturdu herkes. Arapça konuşmaların yabancılık hissettirmesi gerekirken paylaşılanların insanî oluşu bu farkı ortadan kaldırıyordu. Para yardımı yapılıyordu şimdi. Olayın biraz dışında kalıp gülümseyen, şakalaşan Suriyeli çocuklarla dilsiz bir iletişime geçmişti bile gözlerimiz. Altın sarısı - bakır kırmızısı saçlar, koyu yeşil gözler, elma kırmızısı dudaklarıyla fazlasıyla güzel çocuklardı. Savaş bir oyun gibi mi gelmişti? Hatay güzel miydi, hayat güzel miydi?..&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tam böyle düşünürken o koyu yeşil renkli iri gözbebekli gözlerden bir çift takıldı objektifime. Dudaklarının gerginliğiyle birleşince gözlerinin çığlığı cümleleri dilsiz bırakan bir görüntüye dönüştü deklanşöre basışım ve sordu sessizce Suriyeli çocuk: “Hayat Güzel mi?”&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/389589599541979346/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/08/hatayguzeldir.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/389589599541979346'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/389589599541979346'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/08/hatayguzeldir.html' title='Hatay mı Güzel, Hayat mı Güzel?'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQx3sKEf1MtOnjVgwR5LukyOWapn4ZGNZuQ6FSiNjK1Wj51WIbLEwqdnSq7O6XlUTt290i6UoqgtmAaz-lhRczbxhRdPxTAgPdVtURaoHiaq32KgpB1z9NZCMW3CbxLHMWps5GUABno62M/s72-c/B%25C3%25B6l%25C3%25BCm%252330.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Görentaş/Hatay, Türkiye</georss:featurename><georss:point>35.9172785 36.150467</georss:point><georss:box>35.9108485 36.1405965 35.923708500000004 36.1603375</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-3410704297884152266</id><published>2012-08-05T10:00:00.000+03:00</published><updated>2013-05-10T02:19:48.699+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="askıda ekmek"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="askıda kahve"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bilinmeyen evren"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="denizyıldızı hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="diyarbakır ulu cami"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="loren eiseley"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ramazan"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="star thrower"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="starfish story"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="unexpected universe"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="vittoria de sica"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="zimem"/><title type='text'>Denizyıldızlarını Okyanusa Fırlatan Adam Kim?</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9NrajxdOzUjakHSrXeMoV_FmeP96WVUe5pt79uRfQJxl0lLAm769powVO37vzlnCWqU67DPnsIw48PxGgR6l3oPwCx4pl1EBz-pnzNvxwv9HNg9v46j1JEzujZ1UT1LPwMrMsDhvU6X4y/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%2329.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; eda=&quot;true&quot; height=&quot;426&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9NrajxdOzUjakHSrXeMoV_FmeP96WVUe5pt79uRfQJxl0lLAm769powVO37vzlnCWqU67DPnsIw48PxGgR6l3oPwCx4pl1EBz-pnzNvxwv9HNg9v46j1JEzujZ1UT1LPwMrMsDhvU6X4y/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%2329.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&quot;Yazı yazmak için okyanus sahillerine giden bir yazar, sabaha karşı kumsalda dans eder gibi hareketler yapan birini görür. Biraz yaklaşınca, bu kişinin sahile vuran denizyıldızlarını, okyanusa atan genç bir adam olduğunu fark eder. Genç adama yaklaşır: Neden denizyıldızlarını okyanusa atıyorsun? Genç adam cevaplar: Birazdan güneş yükselip sular çekilecek. Onları suya atmazsam ölecekler. Yazar sorar: Kilometrelerce sahil, binlerce denizyıldızı var. Ne fark eder ki? Genç adam eğilir, yerden bir denizyıldızı daha alır, okyanusa fırlatır. Onun için fark etti ama, der.”&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hepimizin bildiği bu denizyıldızı hikâyesini köşe yazılarında, gazete eklerinde, internette defalarca okumuşuzdur. Hikâye o kadar basit ve bir o kadar etkileyicidir ki hiçbirimiz, kim tarafından yazıldığını bilmeye gerek dahi duymadan özümsemişizdir. Biz yine de birçok dile çevrilen bu ölümsüz hikâyenin yazarını buradan analım: Loren Eiseley; Amerikalı antropolog, eğitimci, filozof ve bilim yazarı. 1907-1977 yılları arasında yaşayan yazarın denizyıldızı hikâyesi 1969’da yayımlanan “The Unexpected Universe” (Beklenmedik Evren) isimli kitabındaki bir makalede yer alıyor. 16 sayfalık “The Star Thrower” (Yıldız Atıcısı) adlı makale, yazarın 1979’da yayımlanan kitabına da ismini veriyor. Loren Eiseley’ın hikâyesindeki yazar kendisi mi bilinmez ama birçoğumuzun içimizde diri tutmaya çalıştığı yardımseverliğin hatırlatıcısı olduğu kesin.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Yapacağımız küçük bir iyiliğin bile başkaları için büyük bir değeri olabileceğini vurgulayan denizyıldızı hikâyesinden sonra kendi tarihimize bir bakalım. Yakın zamana kadar alışveriş merkezleri ve süpermarketler bakkalın, manavın, kasabın kısacası mahalle kültürünün yerini almamıştı. Kredi kartı yerine veresiye defteri vardı. Yakın geçmişimizde esnafın tuttuğu veresiye defterine Osmanlı zamanında zimem defteri denirmiş. On bir ayın sultanına erişmek için sabırsızlıkla bekleyen hali vakti yerinde olan zenginler, tanınmadıkları mahalleleri dükkân dükkân gezerlermiş. Zimem defterlerinin olup olmadıklarını sorarlarmış. Zimem defteri tutan esnaftan defterin başından, ortasından ve sonundan söylediği kadar sayfayı hesaplamalarını ister ve borcu ödeyip oradan ayrılırlarmış. Böylece borç ödeyen kişi kimin borcunu ödediğini, borcu ödenen kişiyse hayır sahibinin kim olduğunu bilmezmiş.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Osmanlıların zimem defterini ödeme geleneği, peygamberimizin “Sağ elin verdiğini sol el görmesin.” hadisini hatırlatıyor. Aynı bilinci günümüzde İstanbul başta olmak üzere Anadolu’nun birçok şehrinde yaşatılan bir gelenekte de görüyoruz. Özellikle Ramazan’da yaygınlaşan askıda ekmek geleneğiyle bir ekmeğe muhtaç kimsesiz ya da yoksul kimselerin karnı doyuyor. Böylelikle yardım eden, iyiliğini gururuna kaptırmıyor; yardım edilen, memnuniyetini acınma duygusuna bulanmadan yaşayabiliyor. Yurtdışında da benzer şekilde askıda kahve gibi uygulamaların olduğunu İtalyan sinema sanatçısı Vittoria de Sica’nın röportajından öğreniyoruz.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Sadece Ramazan’da değil, her zaman yardımlaşmanın öneminin farkında olan bir toplumda yaşadığımız için şükredelim. Komşusu tokken aç yatmayan, bir elinin verdiğini öteki eli bilmeyen, zekât ve fitre veren, yoksulları doyuran yardımseverler; kamuya ait yardım kuruluşları ile sayısız dernek ve vakıf yardımlaşmanın ne kadar güzel bir davranış biçimi olduğunu göstermeye devam ediyor. Ama Ramazan olunca tüm iyilikler, güzellikler eş zamanlı oluyor. Aynı anda eller uzanıyor, aynı anda yürekler sevgiyle doluyor. İşte tam da şehir bu duyguların sağanağıyla boyanırken fotoğraf makinemle denizyıldızlarını ve onları okyanusa fırlatmaya çalışan genç adamları fotoğraflamak istiyorum.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Akşam ezanı okunup da sokaklar daha boşalmadan, iftar telaşı yaşanmaya başladığı anda şehri yaşıyorum eski Diyarbakır’da. Arkadaşımla yaptırdığımız dürümle iftar yapıyoruz Nebi Cami’nin önündeki banklarda. Görev başındaki güvenlik görevlileriyle çay içip kısa bir sohbet gerçekleştiriyoruz. Sonra teravih namazı için Ulu Cami’ye doğru yavaşça yol alanların arasına karışıyoruz. Cami’nin girişinde tekerlekli sandalyesiyle bekleyen adamı fotoğraflıyorum. Avludan yayılan Kur’an sesiyle hissettiklerine duygudaşlık kurmaya çalışırken kapıdaki led ekranda beliren yazı kazınıyor fotoğrafa: “Ramazan’da bir misafire iftar ettiren…”&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/3410704297884152266/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/08/denizyildizi.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/3410704297884152266'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/3410704297884152266'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/08/denizyildizi.html' title='Denizyıldızlarını Okyanusa Fırlatan Adam Kim?'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9NrajxdOzUjakHSrXeMoV_FmeP96WVUe5pt79uRfQJxl0lLAm769powVO37vzlnCWqU67DPnsIw48PxGgR6l3oPwCx4pl1EBz-pnzNvxwv9HNg9v46j1JEzujZ1UT1LPwMrMsDhvU6X4y/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%2329.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Ulu Cami, Camiikebir Mh., 21300 Diyarbakır, Türkiye</georss:featurename><georss:point>37.912238 40.235773</georss:point><georss:box>37.899710500000005 40.216032 37.9247655 40.255514000000005</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-6665943296531467876</id><published>2012-07-22T10:20:00.000+03:00</published><updated>2013-05-10T02:16:12.539+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="adıyaman"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="alan derinliği"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="alzheimer"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bellek"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="besni"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="eline yazmak"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="flu"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="inci kolye"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="kodlama"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="kısa süreli bellek"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="megafon"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ornitorenk"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="parmağa ip bağlamak"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="steteskop"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="unutkanlık"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="unutmak"/><title type='text'>Bu Zamanda Parmağına İp Takan Var mı?</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNTJN1AursQkf-TZeHH42DZScPgt2rFIpY4tB8Fs05BLaaUtsyCklMzCmh_IsdW9olgG__kKcxaJtC-RCFI1Vh6-NYBfFBBvfT6SXi4aRR14-dx7AiJ1epEEYnjjt-vnLnNHb4zLKeoDSy/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%2327.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;426&quot; sda=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNTJN1AursQkf-TZeHH42DZScPgt2rFIpY4tB8Fs05BLaaUtsyCklMzCmh_IsdW9olgG__kKcxaJtC-RCFI1Vh6-NYBfFBBvfT6SXi4aRR14-dx7AiJ1epEEYnjjt-vnLnNHb4zLKeoDSy/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%2327.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Siz hiç parmağa bağlanan ipin bir işe yaradığını gördünüz mü? Unutmamamız gereken çok önemli bir şeyi bize hatırlatması için parmağımıza doladığımız ip parçası, bir çeşit yüzük olmaktan öteye gidemez çoğu zaman. Parmağındaki ipe dakikalarca bakıp onu oraya neden taktığını bulamamak, arkadaşlar arasında gülünç duruma düşmemize bile neden olmuştur kimi zaman. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Çoğunuzun “Yapmayın Allah aşkına, bu zamanda parmağına ip takan mı var?” dediğinizi duyar gibiyim. Aslında doğru. Yeni neslin söylediklerimize bir anlam veremeyeceği bir yöntem olarak kaldı parmağa ip bağlamak. Oysa çocukluk yıllarımızın anılarında, ilkokul öğretmenimizin belli belirsiz sesini duyarız hâlâ. Not defteri alışkanlığı kazanamayıp ödevlerini yapmayan çocuklara son çare olarak bu tavsiye edilirdi. Şimdiyse akıllı telefonlar için yazılan sayısız uygulamaların sadece bir bölümünü oluşturuyor elektronik not defterleri. Teknolojiyle yeterince içli dışlıysanız söz konusu yazılımlarla bütünleşmeniz işten değil.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Eğer alyansınız sağ elinizin yüzük parmağındaysa, hatırlamak istediğiniz bir konu olduğunda onu sol elinizin parmağına takmanızı da söylemiştir size eş dost. Ya da masadan kaptığınız, otobüste yanınızda oturduğunuz beyefendiden rica ettiğiniz, cebinizde hep tuttuğunuz kalemle hemencecik yazıverirsiniz avucunuza o uçup gidecek bilgiyi. Ya bir telefon numarası, ya bir adres, ya da bir isim… Tecrübeyle sabittir, söyleyelim; bu yöntem de pek sağlıklı değildir. Hele tükenmez kalemle avucunuza not ettiğiniz bilgi çok önemliyse, ellerinizi yıkadıktan sonra onu henüz kullanmadığınızı fark etmek çok can sıkıcı olabilir. &lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bize lâzım olduğunda koyduğumuz yerde bulmak istediğimiz makas, yapıştırıcı, iğne, çorap, kol düğmesi, toka gibi eşyalarımız bizi sinir etmeye bayılırlar adeta. Dört duvar arasında köşe kapmaca oynar gibi arar dururuz sevimsizce. Acil olmasa bile inat ederiz. Çünkü hatırlayamamak bir mesele hali alabilir bazılarımız için. Sadece eşyaları aramak değil, bir ismi hatırlayamamak bile günlerce dikkatimizi toplayamamamıza neden olabilir. Unutulan şeyler öyle akılda kalması zor terimler de değil ilginç olan. Ornitorenk, steteskop, megafon, bufalo gibi söylenişi zor ya da günlük hayatta pek kullanmadığımız terimleri / sözcükleri unutsak neyse. Unutulup hatırlamaya çalıştıkça içimizi kemiren şey, bir sohbet sırasında karşımızda duran arkadaşımızın adı olunca işin rengi değişir. Hepimizin aynı sıklıkta olmasa da başımıza gelen bu unutkanlık neden olur, nasıl olur acaba?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Unutkanlık konusunda açıklamalarda bulunan nörologlara göre, Alzheimer dışındaki unutkanlıklar belli nedenlere dayanıyor. Çok fazla bilgisayar, televizyon, oyun konsolu vb elektronik cihazlarla vakit geçiren kişilerde unutkanlık daha sık görülüyor. Saatlerce bilgisayar başında zaman geçirdikten sonra nasıl olduğunuzu bir düşünün, haklı olabilirler. Diğer nedenler arasında düzensiz uyku var. Vücudumuzun kendini yenileyip dinlenmesi için gereken uyku yeterince alınmadığında birtakım bozukluklar ortaya çıkabiliyor. Geçtiğimiz haftalarda ideal uyku için, 24 saat olan 1 günün uyanık kaldığımız kadarının yarısı diye formülünü vermiştik. Bu oranı birkaç günlük istisnalar dışında sürekli olarak bozuyor ve uykuya borçlu kalıyorsanız unutkanlıktan şikâyetçi olmanız pek de mantıklı değil.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Bulunduğunuz ortamda çok fazla gürültü, müzik, bilgisayar ya da çeşitli ekranlar gibi farklı uyaranlar olduğunda da unutkanlık kaçınılmaz olur. Dinlediğiniz ya da takip etmek istediğiniz konuya yeterince odaklanamamanız çok normal. Sonrasında odaklanmaya çalıştığınız konuyu hatırlamaya çalıştığınızda onun da unutkanlık çukurunda kaybolup gittiğine şahit olursunuz.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Bir telefon numarasını, bir şifreyi ya da benzer rakam dizisini not ederken, unutmamak için tekrarlarız. Onu anlamlandırıp kodlamazsak kısa sürede unuturuz. Ya da izlediğimiz bir belgeseldeki bilgiler, onun hakkında bir araştırma yapmaz, bir arkadaşımızla onunla ilgili konuşmaz, belgeseli tekrar izlemezsek unutulup gider. Çünkü beynimizin unutmaya ihtiyacı vardır. Beynimizin bu özelliğinin farkında olarak işimize yarayan bilgileri istediğimizde kullanabilmeyi becermeliyiz. Yoksa gereksiz bilgilerle dolu bir kütüphanede aradıklarımızı bulamayacak, kullanamadığımız bilgiler yitip gidecek. Zinde bir hafıza için beslenme ve uyku düzenini korumak, spor yapmak, kitap okumak, bulmaca çözmek ve en önemlisi yeni şeyler öğrenmek gerekiyor.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Çağımızın hastalığı halini alan Alzheimer’a tutulmuş dede, az ileride sokağın ortasındaki inci kolyeli kızın kim olduğunu defalarca unutacak belki. Adıyaman’ın Besni ilçesinde evinin önündeki gölgeden sokağı izleyen ihtiyarın alnındaki derin çizgiler bulanık bir arka planın içinde kalsın istiyorum. Lacivert renkli eski otomobilin önündeki alan derinliğinin içinde netlediğim inci kolyeli küçük kız, dişleriyle kemiriyor incileri. Minik elleriyle saçlarını karıştırıyor. Parmağımın deklanşöre basışıyla bunların hepsi bir fotoğraf halini alıyor.&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/6665943296531467876/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/07/bolum27-flu-bellek.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/6665943296531467876'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/6665943296531467876'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/07/bolum27-flu-bellek.html' title='Bu Zamanda Parmağına İp Takan Var mı?'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNTJN1AursQkf-TZeHH42DZScPgt2rFIpY4tB8Fs05BLaaUtsyCklMzCmh_IsdW9olgG__kKcxaJtC-RCFI1Vh6-NYBfFBBvfT6SXi4aRR14-dx7AiJ1epEEYnjjt-vnLnNHb4zLKeoDSy/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%2327.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Besni/Adıyaman, Türkiye</georss:featurename><georss:point>37.69259 37.8631685</georss:point><georss:box>37.680028 37.8434275 37.705152000000005 37.882909500000004</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-4712558118230811102</id><published>2012-07-08T10:20:00.000+03:00</published><updated>2013-05-10T02:14:41.142+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bir fotoğraf hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="biyolojik ritimler ve davranış"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="cami"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="inemuri"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ispanyollar"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="japonlar"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="kaylule"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="lemalar"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="mihrap"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="said nursi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="selahattin-i eyyubi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="siesta"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="silvan"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="uyku düzeni"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="öğlen uykusu"/><title type='text'>İki Saatlik Uykuya Bedel Mega Kupon!</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgveqPwCd60AVCCYNXOPLs5P5PM8mBQXs0JRcHzE3u2o95sHZ6ZVJpBAmiBWt4cYqYLtEV6TO_NOajyzFjuJJEHshCgogceeHrNaqrq9x_yLrDHhYiSKgYVv2pqTMOeLvODFXnfJCbqoEV1/s1600/B%25C3%25B6l%25C3%25BCm%252326.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgveqPwCd60AVCCYNXOPLs5P5PM8mBQXs0JRcHzE3u2o95sHZ6ZVJpBAmiBWt4cYqYLtEV6TO_NOajyzFjuJJEHshCgogceeHrNaqrq9x_yLrDHhYiSKgYVv2pqTMOeLvODFXnfJCbqoEV1/s640/B%25C3%25B6l%25C3%25BCm%252326.jpg&quot; width=&quot;426&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Sizi bilmem ama benim için her şey bir yana “uyku” bir yana. Beni tanıyanlar bilir ki uykunun o tatlı şarkısı kulağıma çalınmaya başladı mı çevremdeki tüm uyaranlar değerini kaybeder ve kendimi uykunun mucizevî kollarında bulurum bir anda. Başlarda arkadaşlarımın bu duruma iyiden iyiye bozulmaları benim de canımı sıkıyordu açıkçası. Hatta bir ara İspanya’ya mı kaçsam ya da yok yok Japonya daha iyi olabilir, diye düşünmedim de değil. Bizim kültürümüzde tembellik, uykuculuk olarak görülen bu tatlı hasleti belki oralarda bölünmeden yerine getirebilirim diye düşündüm pek masumane.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Geçtiğimiz günlerde Euro 2012 finalini de kazanarak futbolda iki kez üst üste Avrupa şampiyonluğunu elde eden İspanyolların öğle uykusu “Siesta” da futbolcuları kadar meşhur. Güneşin batıp akşamın 10’da başladığı İspanya’da öğlen saatleri dükkânlar kapanıyor, insanlar eksik kalan uykularını tamamlamaya koyuluyorlar; bir ağaç gölgesinde, hamakta ya da yanı başlarındaki herhangi bir serinlikte.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Eski bir İspanyol geleneği olan Siesta, öğlen yemeğinden sonra 20-30 dakikalık bir kestirme olarak tanımlansa da 1-2 saatlik bir uykudan da söz etmek mümkün. Kelimenin Latince kökeni “altıncı saat” anlamına geliyor. Günümüzde hâlâ yaşayan bu gelenek, İspanya’nın bazı bölgelerinde olduğu gibi Latin Amerika, Yunanistan, Çin, Orta Doğu ve Kuzey Afrika’da da devam ediyor.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Biyolojik Ritimler ve Davranış&lt;/i&gt;* isimli kitapta bilim insanları Siesta geleneğini yemekten sonraki kan şekeri düşüşüne bağlıyor. Sindirim sisteminin yemekten sonra uyku düzenini harekete geçirdiği ileri sürülüyor. 30 dakika süren bir öğle uykusunun genel sağlığa, kan dolaşımına, stresin yok edilmesine, hafızanın diriliğine, öğrenme yeteneğine faydalı olduğu ve verimli çalışma süresini arttırdığı da bilimsel olarak kanıtlanmış bir gerçek. Albert Einstein, Winston Churchill gibi isimler bilinen Siesta tutkunlarından.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
İslâm toplumlarında yarım saatlik öğle uykusu “Kaylûle” olarak adlandırılıyor. Peygamberimizin sünneti olan bu davranış biçimi, kendisi tarafından da tavsiye ediliyor. Said Nursi ise Lemâlar adlı eserinde yarım saatlik öğle uykusunun iki saatlik gece uykusuna denk düştüğünü dile getirerek ömrümüze bir buçuk saat ilave edebileceğimize dikkat çekiyor. “Bir buçuk saati, ölümün kardeşi olan uykunun elinden kurtarıp yaşatıyor.” şeklinde tasvir ediyor öğlen uykusunu.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hekimlerimiz, uyanık kaldığımız sürenin yarısı kadar uykuya ihtiyacımız olduğunu söylüyorlar. Ortalama 16 saat uyanık kalan bir yetişkin için 8 saatlik uykunun yeterli olacağı belirtiliyor. Bu formülü kendi uyanıklık sürenize uygulayarak ne kadar uyumanız gerektiğini hesaplayabilirsiniz. Eğer siz de benim gibi gece uykusunu bazen yeterince alamayıp borçlanıyorsanız mega kuponu kaçırmayın! Çünkü önümüzde sıcak bir öğleden sonra bizi bekliyor. Yarım saatlik öğle uykusu 2 saatlik gece uykusuna bedel.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Gelelim zekâ küpü, teknolojinin lokomotif makinistleri Japonlara… Çalışkan Japonlar gece uykusunu İspanyollardan daha az alıp erkenden işe koyuluyor. Dolayısıyla uyku borçlarını gün içerisinde taksit taksit ödeme yolunu seçiyor, metroda, trende oturdukları yerde hemen uyku haline geçip, inecekleri durak gelmeden uyanabilme yeteneği geliştiriyorlar. Japonların uyuklama / şekerleme sanatı olarak geçen bu hasletleri “İnemuri” olarak adlandırılıyor. İnemuri’nin bu incelikleri Japonolog Brigitte Steger’ın doktora tezi konusu olmuş.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Bizde de büyükşehirlerde aynı manzarayı görmek fevkalade mümkün. Anadolu’da ise daha bildik görüntülerle karşılaşıyoruz. Yazın kavurucu sıcakları hüküm sürerken camilerin bir köşesine kıvrılıp uyuyan vatandaşlarımızın varlığı alışık olduğumuz bir durum. Her ne kadar yaşlandıkça uyku süremiz azalsa da öğlen uykusunun tadı yaşlılarımız için de duymazdan gelinemeyecek bir çağrı niteliği taşıyor.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
İşte bu çağrıya kulak verip kendini öğlen uykusunun mucizevî kollarına atan bir amcayı fotoğraflıyorum ben de. Silvan’daki Selahattin-i Eyyûbî Camisi’nin duvarındaki mihrabın önünde dizlerini karnına çekip uyuyor modelim. Kahverengi şalvar, yelek ve takkesiyle bej renkli gömleğin uyumu hayli şık bir görüntü veriyor. Başının altına yastık yaptığı kahverengi kunduraları da unutmamak gerek.&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/4712558118230811102/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/07/bolum26-duymazdan-gelinemeyen-cagr.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/4712558118230811102'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/4712558118230811102'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/07/bolum26-duymazdan-gelinemeyen-cagr.html' title='İki Saatlik Uykuya Bedel Mega Kupon!'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgveqPwCd60AVCCYNXOPLs5P5PM8mBQXs0JRcHzE3u2o95sHZ6ZVJpBAmiBWt4cYqYLtEV6TO_NOajyzFjuJJEHshCgogceeHrNaqrq9x_yLrDHhYiSKgYVv2pqTMOeLvODFXnfJCbqoEV1/s72-c/B%25C3%25B6l%25C3%25BCm%252326.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Silvan/Diyarbakır, Türkiye</georss:featurename><georss:point>38.1427404 41.0066226</georss:point><georss:box>38.1177639 40.9671406 38.1677169 41.0461046</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-3144648584837652777</id><published>2012-07-01T10:20:00.000+03:00</published><updated>2013-05-10T02:26:11.278+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="antalya"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="batıl inanç"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bir fotoğraf hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bronz çağı"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="kalkan"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="kurşun dökme"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="maşallah"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="nazar"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="nazar boncuğu"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="nilgün çıblak"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="tdk"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><title type='text'>Elem tere fiş!</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUr-SpBxLLLximI5PbAYeR4wEqhKG361JvXtisN-WbOKcPwfpkt7C5O8QLSCtTV0y-r19h5699nvQZ3XhyphenhyphenO-usEj36fPFLkKfl_L5zb9nmSNmV_vuhfgM7nVPiYHNf6zRrWZaDrRC24BkP/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%2325.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;426&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUr-SpBxLLLximI5PbAYeR4wEqhKG361JvXtisN-WbOKcPwfpkt7C5O8QLSCtTV0y-r19h5699nvQZ3XhyphenhyphenO-usEj36fPFLkKfl_L5zb9nmSNmV_vuhfgM7nVPiYHNf6zRrWZaDrRC24BkP/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%2325.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; vertical-align: bottom;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Arial&amp;quot;,&amp;quot;sans-serif&amp;quot;; font-size: 13.0pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Derslerinde en yüksek notları alıp sevinçten ne yapacağını bilemeyen arkadaşımıza hemen müdahale etmeyi bir görev biliriz adeta: “Sevincini bu kadar belli etme, Allah korusun nazar mazar değer!”&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Evlilik münasebetiyle bir ilişkiye başlayan, çocuk bekleyen, ev ya da araba alan yakınlarımızı tembihleriz hemen: “Aman kimselere söylemeyin!” Bu dost tembihiyle sevinciniz kursağınızda kalır. Zaten sevinecek, eşle dostla paylaşılacak şeylere o kadar ihtiyacınız varken bir anda karşınıza çıkan bu uyarı tüm heyecanınızı bitiriverir.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Geçtiğimiz hafta batıl inançlardan söz etmiştik sevgili dinleyiciler. Kimilerimizce batıl inanç olarak kabul edilen nazar, kimilerimizce de birtakım dinî referanslar kaynak gösterilerek gerçek olarak kabul ediliyor. Nazarın bilimsel açıklamasının olduğunu iddia edenlerimiz de var.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;TDK, Arapça bir kelime olan nazarı; “belli kimselerde bulunduğuna inanılan, kıskançlık veya hayranlıkla bakıldığında insanlara, eve, mala mülke hatta cansız nesnelere kötülük verdiğine inanılan uğursuzluk, göz” olarak tanımlıyor.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Mersin Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Öğretim Üyesi Yrd. Doç. Dr. Nilgün ÇIBLAK, 2004’te yayımlanan “Halk Kültüründe Nazar, Nazarlık İnancı ve Bunlara Bağlı Uygulamalar” adlı makalesinde nazarın kökeninden bahsediyor.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;ÇIBLAK’ın kaynak göstererek verdiği bilgilere göre nazarın kökeni neolitik çağlara kadar uzanıyor. Dünyanın farklı yerlerinde Bronz çağına ait – ki günümüzden en az 3000 yıl öncesi demek oluyor bu – balta şeklinde yapılmış nazarlıklar bulunmuş.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Günümüzde hâlâ kullanılan el şeklindeki muskaların Fenike, Yunan ve Romalılardan kaldığı bilgisi veriliyor.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Dünya üzerinde nazara karşı en yaygın korunma aracı olarak nazar boncuğunun kullanıldığını görüyoruz. Diyarbakır’da mahsulleri nazardan korumak için bağ-bahçe ya da tarlanın içine bir sırık üzerinde at, eşek, koyun, inek, köpek gibi hayvanlardan birinin kafatası dikilir. Hayvanları nazardan korumak için boyunlarına çan bağlanır. Dikenli bir ot evin duvarına asılır. Evin giriş kapısının üstüne ise buğday ve arpadan bir tutam yapılıp asılır.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Diyarbakır’da nazara karşı kurşun dökülmesi sırasında “Elem tere fiş kem gözlere şiş!”, “Nazarı çürüsün!”, “Nazarı değenlerin gözü çıksın!” şeklinde sözler söylenir. Kurşunun suda patlama sesleri çıkarması ise nazarın çok şiddetli olmasına yorulur.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Hindistan&#39;ın bazı yörelerinde evlenen çiftler nazardan korunmak için karşı cinsin kıyafetlerini giyerler. Bazı Asyalı toplumlarda çocukların gözlerinin etrafına siyah boya sürülür. Bazı Afrikalı ve Asyalı toplumlarda kem gözlerden en çok yiyip içerken etkilenildiğine inanılır. Bu nedenle yemek yalnız başına veya yakın akrabaların yanında yenir.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Demek ki bilimsel gerçekliği tartışmalı da olsa nazar, tarih boyunca insanoğlunu kendisine karşı tedbir alınması gerektiğine inandıran bir olgu olarak hayatımızda yer etmeye devam ediyor. Hem de coğrafya, dil, din farkı gözetmeksizin.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Hz. Muhammed, “Nazar’dan Allah’a sığınınız. Çünkü göz (değmesi) gerçektir.” diye buyurmuştur. Dinimiz nazara karşı boncuk, tütsü, muska gibi şeylerden değil de Kur’an-ı Kerim’den medet ummamızı öğütlüyor. Felâk ve Nas surelerinin okunmasının nazara ve diğer kötülüklere karşı koruyucu özelliği olduğuna işaret ediliyor.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Belki bir kısmınız tatil hazırlıkları içinde, belki de çoktan tatilin yolunu tutmuş bizi dinliyorsunuz. İşte böyle bir tatil gününde ben de fotoğraf makinemi kapıp çarşıyı dolaşırken ayaklarımın altındaki zemini süsleyen nazar boncuklarını fotoğraflıyorum. Nazar boncuklarının Doğu kültürünün turizm motiflerinden biri olması yönünden bahsetmedik. Bebeklerin omzuna iliştirdiğimiz Maşallah’ın yanında tatlı tatlı salınan nazar boncuğuna bu yönüyle bakmamıştım doğrusu. Yeryüzünün az bulunur özelliklerine sahip ülkemizin güzelliğine Maşallah olsun!..&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/3144648584837652777/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/07/bolum25-masaallah.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/3144648584837652777'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/3144648584837652777'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/07/bolum25-masaallah.html' title='Elem tere fiş!'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUr-SpBxLLLximI5PbAYeR4wEqhKG361JvXtisN-WbOKcPwfpkt7C5O8QLSCtTV0y-r19h5699nvQZ3XhyphenhyphenO-usEj36fPFLkKfl_L5zb9nmSNmV_vuhfgM7nVPiYHNf6zRrWZaDrRC24BkP/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%2325.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Kalkan/Antalya, Türkiye</georss:featurename><georss:point>36.267502 29.4150302</georss:point><georss:box>36.241897 29.3755482 36.293107 29.4545122</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-8474586506631867553</id><published>2012-06-24T10:20:00.000+03:00</published><updated>2013-05-10T02:54:32.681+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="batıl inançlar"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="güvercinin batıl inancı"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="hurafe"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ilkel insan"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="kara kedi görmek"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="kpss"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="merdiven altından geçmek"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="mucize"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="peter haining"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="skinner"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="superstitions"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="söylenceler"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="tahtaya vurma"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="çok yaşa"/><title type='text'>Neden Tahtaya Vururuz?</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5AdYpsBNJEUh8dKXg-reDROWRzu-Ci420PBXRgbfHDFpNpT37ayjvJIAXnOndKDaL7-DWiiYV0kQlq3yeVPK3bcXnbVvGcC3xMv8dC0Z2kgH0dz3uwQnvvxXUgZ0Q3_nulduChhXJ3GCR/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%2324.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;426&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5AdYpsBNJEUh8dKXg-reDROWRzu-Ci420PBXRgbfHDFpNpT37ayjvJIAXnOndKDaL7-DWiiYV0kQlq3yeVPK3bcXnbVvGcC3xMv8dC0Z2kgH0dz3uwQnvvxXUgZ0Q3_nulduChhXJ3GCR/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%2324.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Geçtiğimiz hafta yanlış bilinen gerçekler üzerine konuşmuştuk sevgili dinleyiciler. (Masaya üç kez vurup) Şeytan kulağına kurşun! 23 haftadır beraberiz bu köşede… Çoğu kez farkında olmadan yaptığımız bu hareketi planladık, itiraf ediyoruz. Günlük hayatta bir konuşma sırasında kulak memesinden çekip tahtaya vurma alışkanlığı çok yaygın bir davranış. Öyle sanıyorum ki çoğumuz bu davranışın nereden geldiğini bilmiyoruz. Hatta dünyanın birçok yerinde var olduğunu, sadece bizim kültürümüze ait olmadığını söylesek bu bile yeterince hayret verici olabilir.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Tahtaya vurma davranışının milattan önce 2000 yıllarında Amerika yerlileriyle ortaya çıktığı öne sürülüyor. Amerika ne zaman keşfedildi? Bu kıtadaki en eski yerleşim hangi tarihî dönemlere ait? Bu gibi sorular “Armut piş, ağzıma düş!”çü bir yaklaşımı doğru bulmayanlarımız için anahtar sorularımız. Biz en iyisi söylencelere değil, araştırarak ulaştığımız bilgilere inanalım. Ama hayatımızda çok da etkisi olmayan tahtaya vurma gibi batıl bir inanışın nereden geldiği hakkında söylencelere inanmak ya da bunları konuşmak masumane sayılabilir, öyle değil mi?&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;2007’de 67 yaşında ölen İngiliz eleştirmen ve korku, fantastik tür yazarı Peter Haining, Superstitions (Batıl İnançlar) kitabında tahtaya vurma davranışının tarih öncesi dönemde ortaya çıktığını öne sürüyor. Tanımlayamadığı doğa olaylarını birtakım güçlere yoran ilkel topluluklar, yıldırım düşmesini inandığı tanrılara bağlamışlar. Yıldırımın düştüğü ağacın kendi tanrılarını barındırdığını düşünüp kötü olaylardan endişe duyduklarında ağaca vurup yardım dilemişler.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Haydi gelin bir de batıl inançları, “hurafe” olarak değerlendiren dinimizin penceresinden bakalım bu duruma. Klişe ifadeyle “ilkel topluluklar” denilen insanoğlunun en eski dönemlerinde bile peygamberler gönderildiğini Kur’an-ı Kerim’den biliyoruz. Yıldırım düşmesini, ateşi, depremi ve diğer doğa olaylarını hep söylendiği gibi birtakım güçlere bağlayan aynı insanoğlu, nasıl oluyor da peygamberlerin gösterdiği mucizeleri sihir olarak görebiliyor? Kızıldeniz’in ortasından yol açılırken, ay ikiye bölündüğü sırada neden insanoğluna biçilen “ilkellik” giysisi burada söz konusu olmuyor? Bu koca çelişkiyi fark ettiniz mi?&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Araştırmacılar, batıl inanışları çok tanrılı inanç sistemlerine sahip olan tarih öncesi topluluklara bağlıyorlar. Bu eski inanç sistemleri günümüzde etkisini gösteremese de birtakım davranışlar batıl inançlarla günümüze kadar gelebilmiştir.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Hapşıran kişiye “Çok yaşa!” denilmesi hapşırma anında ruhun bedenden ayrılıp tekrar geri geldiğine inanılmasından ortaya çıkmış. Oysa hapşırırken kalbin durup tekrar çalışmaya başladığı bilimsel bir gerçek. Bu yüzden olsa gerek çok şükür ya da sağlıklı yaşa, mutlu yaşa da deriz.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Batıl inançların insan psikolojisindeki meydana geliş süreçlerini Amerikalı psikolog Skinner bir deneyle incelemiş - Skinner ismi, şu an KPSS (öğretmenlik) sınavına hazırlanan dinleyicilerimizin algılarını bir anda çekmiştir – “Güvercinin batıl inancı” denilen bu deneyde bir kutu içerisindeki güvercin belli bir noktayı gagaladığında karşılığında kapak açılmış ve yem verilmiş. Bir süre sonra kutunun herhangi bir yerini gagalamadığı esnada kapak açılıp yem verilmiş. Güvercin gagalama hareketinde bulunmadığı halde kapağın açılıp yem verilmesine şaşırıp bu sonucu hangi hareketinin doğurduğunu bulmaya çalışmış. Kapak açıldığında kanadını çırpıyorsa ödül olarak verilen yemi kanat çırparak elde etmeye çalışmış. 30 saniyede bir otomatik olarak yem verilmeye başlansa bile güvercin yem elde etmek için kanadını çırpması gerektiğine inanmaya devam etmiş.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Bizi dinleyen öğretmen adayları sınavda bu konuda bir soruyla karşılaşırlarsa bunu batıl inanç olarak görmekte serbestler. Tüm öğretmen adaylarına şimdiden başarılar!..&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Pavlov’un köpekleri, Schrödringer’in kedisi, Skinner’ın güvercini şöyle dursun; okuma yazma bilmeyenimizden en okumuşumuza kadar biz insanoğlu için batıl inançlar hayatımızın her alanında var. Bizi ve çevremizdekileri rahatsız edecek boyutlara varmadıkça endişelenmeye gerek yok. Batıl inançlar, bir konuda karar vermemizde söz sahibi oluyor ve bizi yönlendiriyorsa o zaman durup düşünmekte fayda var.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Tahtaya vurmak, gidenin arkasından bir kap su dökmek, merdiven altından geçmemek gibi uzadıkça uzayan batıl inanç listesinin ilk sırasını kimseye kaptırmayan kara kediyi uyurken yakalıyorum. Yaz tatilinde çarşıyı dolaşırken el işçiliğiyle boyanmış büyük bir kâsenin içine kıvrılıp uyuyan bu kapkara tüy yumağını fotoğraflıyorum. Böylesi bir güzellikten nasıl bir kötülük beklenir diye düşünmeden edemiyorum.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/8474586506631867553/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/06/bolum24-ugursuz-guzellik-uykusunda.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/8474586506631867553'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/8474586506631867553'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/06/bolum24-ugursuz-guzellik-uykusunda.html' title='Neden Tahtaya Vururuz?'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5AdYpsBNJEUh8dKXg-reDROWRzu-Ci420PBXRgbfHDFpNpT37ayjvJIAXnOndKDaL7-DWiiYV0kQlq3yeVPK3bcXnbVvGcC3xMv8dC0Z2kgH0dz3uwQnvvxXUgZ0Q3_nulduChhXJ3GCR/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%2324.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Kalkan/Antalya, Türkiye</georss:featurename><georss:point>36.267502 29.4150302</georss:point><georss:box>36.241897 29.3755482 36.293107 29.4545122</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-5807976651889566132</id><published>2012-06-17T10:20:00.000+03:00</published><updated>2012-06-23T19:27:36.721+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="aa"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="balık hafızası"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="başkalaşım"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="current biology"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="dönüşüm"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="evre"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="kelebek"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="kelebeklerin ömrü"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="mit"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ntv"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="oryantasyon"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="pavlov"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="pupa"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="tdk"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="tırtıl"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="yanlış bilinen gerçekler"/><title type='text'>Bölüm#23: &quot;Dönüşüm&quot;</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjA_ts5RjuFrxUXtYXTpMrbx-Lxt39QEhVRCEv6lHU173gxzAf3M1S9x8Mjt8_4mQa1cLzAt5Few_WefEFz4LXeTfFY-HWd8L_nogq-aOPA3MpS1pxsi_tw6i878NrnbQPbo_8AlgmRu9yo/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%2323.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;426&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjA_ts5RjuFrxUXtYXTpMrbx-Lxt39QEhVRCEv6lHU173gxzAf3M1S9x8Mjt8_4mQa1cLzAt5Few_WefEFz4LXeTfFY-HWd8L_nogq-aOPA3MpS1pxsi_tw6i878NrnbQPbo_8AlgmRu9yo/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%2323.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Kelebeklerin ömrü kaç gündür? Kelebeklerin ömrü sadece 1 gündür, dediğinizi duyar gibiyim. Reklamlarda, TV programlarında, gazetede ya da günlük yaşamımızın herhangi bir yerinde defalarca karşımıza çıkan bu bilginin ne kadar doğru olduğunu araştırmaya karar verdiğim zamanı hatırlıyorum. Askerliğimi yaparken bir yüzbaşıyla akvaryumun başında yeni yavruları seyreden astsubay çavuş arasında bir balık hafızası sohbeti geçmişti. Yaygın kanı, balıkların hafızasının saniyelerle ifade edilen bir kısalıkta olduğu. Şahit olduğum bu konuşma ve öncesinde kelebeklerle ilgili söylenenler bu bilgilerin doğruluğunu sorgulamama yetti.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;“Balıkların hafızası 3 saniyedir, kelebeklerin ömrü 1 gündür” gibi yaygın kabul gören ama aslında doğru olmayan bilgilere &lt;i&gt;“mit”&lt;/i&gt; denildiğini görüyoruz. Fransızca kökenli bu kelimeyi TDK, &lt;i&gt;“Geleneksel olarak yayılan veya toplumun hayal gücü etkisiyle biçim değiştiren alegorik bir anlatımı olan halk hikâyesi”&lt;/i&gt; olarak tanımlasa da günümüzde bu mitolojik hikâye anlamından çok, yanlış bilinen gerçekler için kullanıldığına şahit oluyoruz.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;NTV’nin 8 Ocak 2009 tarihli haberine göre İsrailli bilim insanları, yaptıkları araştırmayla balıkların 4-5 ay öncesini hatırlayabildiklerini göstermişler. Akvaryum hobisi olan dinleyicilerimiz çok iyi bilir, balıklarımıza yem vermek üzereyken onların kutunun ya da ambalajın sesini duymuş gibi suyun üzerine yükseldiklerini gözleriz. İsrailli araştırmacılar da benzer bir deneyle yemleme öncesinde bir zil sesi kullanmışlar. Pavlov’un köpekler üzerindeki deneyinin balıklara uygulanması olarak da düşünülebilir. Yine benzer sonuçların İskoç üniversitesinde de elde edildiği haberin devamında sunuluyor.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Anadolu Ajansının haberindeki Singapur Üniversitesi bilim insanlarının Current Biology dergisinde yer alan yaralı bir zebra balığıyla ilgili araştırma bulguları aynı sonuca işaret ediyor.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Yanlış bilinen gerçeklere ait listeyi uzattıkça uzatabiliriz. Köşemizin sonunda vereceğimiz sosyal medya adreslerimizden sizin de aklınıza gelen mitler varsa, sayfamızda paylaşmanızı istiyoruz.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Gelelim kelebeklere… Ömrünün 1 gün olduğu, yaşamımızın değerinin farkına varmamız için yapılan konuşmaların arasında verilmesi olumlu karşılanacak bir davranış. Ancak, yanlış bilgilerle inşa edilen bir konuşma ne kadar sağlıklı olabilir, tartışılabilir. Öğrencilerinin kendisini dinleyip dinlemediklerini anlamak için bilerek yanlış bilgi verip sonrasında tepki bekleyen öğretmen davranışını bu genellemenin dışında tutmak gerekir tabi ki.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Bazılarının 1 gün olmakla beraber sanılanın aksine tüm kelebeklerin ömrü 1 gün değil sevgili dinleyiciler. Bir kısmının ömrü 1-2 ay kadar olabilmekte. Yine de kısa sayılabilecek bu ömürlerinde iki mevsimi görebilenler kış uykusuna yatmakta ya da sıcak yerlere göç edebilmekteler. Göç edenlerin ömrü dönmelerine yetmiyor ne yazık ki, Amerika’daki bir tür hariç.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Ortalama 60 - 65 yıl biçilen insan ömrüne kıyaslanacak olursa yine de oldukça kısa sayılabilecek rengârenk narin kelebekler, yumurtadan tırtıl olarak çıkar. Tırtıl koza örer ve kozanın içinde pupa halini alır. Kelebeğin ömrü hakkında konuşuruz ama nedense tırtıl ya da pupanın esamesi bile okunmuyor. Acaba onların ömürleri ne kadar? Kuyuya taş atması bizden, çıkarması sizden!&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Kozadan çıkan kelebek uçamaz hemen. Kanatlarındaki damarların kanla dolup kuruması için 1 saat sabretmesi gerekir kısacık ömrünü en güzel çiçeklere konarak geçirmesi için. Kelebeğin uçabilmesi, yavru ördeğin yüzebilmesi bir mucize olarak kodlanmıştır adeta. Zamanı gelince tıkır tıkır işler. Ama insanoğlu öyle mi? Yeni bir duruma alışmak için bile en ilkelinden en gelişmişine kadar yardıma ihtiyaç duyarız. Yine Fransızca kökenli bir kelime olan &lt;i&gt;“oryantasyon”&lt;/i&gt;; yeni duruma alıştırma, kılavuzluk etme iş ve eğitim dünyamızın son yıllarda çok önem verilen kavramlarından biri. Yeni durumun, yeni çevrenin bizde yarattığı stres kısacık ömürlü kelebeğin yaşadığı kocaman değişimle boy ölçüşebilir mi, takdir sizin? Sözlerimizi Silvan Hasuni Mağaraları’nda objektifime poz veren Anadolu Yalancı Cadısı kelebeğine ait fotoğrafla resme dönüştürmek istiyoruz. Kanadının üzerindeki düşmanını yanıltan yalancı gözle pişkin bir gülümseme atarken, ayaklarıyla tadına varıyor mor çiçeğin. Konduğu devedikeninin özüne daldırıyor hortumcuğunu ve fısıldıyor tüm kelebekler adına cümleleri:&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Kimi zaman yaşamın gürültüsüne karşı içine sığınılan karanlık bir cep iken, kimi zaman da yaşamın gerisine düşmemek için devinimine girilen bir dönüşüm makinesidir koza. Her karanlık evre, sorgulamayı; her devinim, bir doza sıkıştırılmış geniş zamanları yaşatır. Kaygı, heyecan, buruk sevinç dönüşümün yan etkileri…&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/5807976651889566132/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/06/bolum22-donusum.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/5807976651889566132'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/5807976651889566132'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/06/bolum22-donusum.html' title='Bölüm#23: &quot;Dönüşüm&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjA_ts5RjuFrxUXtYXTpMrbx-Lxt39QEhVRCEv6lHU173gxzAf3M1S9x8Mjt8_4mQa1cLzAt5Few_WefEFz4LXeTfFY-HWd8L_nogq-aOPA3MpS1pxsi_tw6i878NrnbQPbo_8AlgmRu9yo/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%2323.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Diyarbakır Bitlis Yolu, Diyarbakır, Türkiye</georss:featurename><georss:point>38.146437584588824 41.065521240234375</georss:point><georss:box>38.046552584588824 40.907592740234378 38.246322584588825 41.223449740234372</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-692805485687167546</id><published>2012-06-10T10:20:00.000+03:00</published><updated>2012-06-29T09:55:23.927+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bir fotoğraf hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="dejavu"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="güneş"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="kardelen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="mevlana"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="nasa"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="rutin"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="siluet"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="sosyal medya"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="televizyon"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="umut"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="venüs"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="yeni gün"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="yeniliğe doğru"/><title type='text'>Bölüm#22: &quot;Yeni Şeyler Söylemek Lâzım&quot;</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWBACwhmUy7kvp0ceKt67muAFH-W0BrPOTxxizqJRlx3E_NXW4MjJ4K1yJhnVhGZoNuKSq1FVVKzHneEq1Wap7zPmM28J4derRkJMJfA0gBsTRdiJnBtpSNqUNinKkrEtOx60mu3dqyW89/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%2322.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;426&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWBACwhmUy7kvp0ceKt67muAFH-W0BrPOTxxizqJRlx3E_NXW4MjJ4K1yJhnVhGZoNuKSq1FVVKzHneEq1Wap7zPmM28J4derRkJMJfA0gBsTRdiJnBtpSNqUNinKkrEtOx60mu3dqyW89/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%2322.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; vertical-align: bottom;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
6 Haziran Çarşamba günü Türkiye saatiyle 00.00’da başlayan müthiş bir gök olayına tanıklık etti dünya. Venüs’ün Güneş’in önünden geçişini izledik. Bu tarihî olay, tasavvur edemediğimiz büyüklükleri kıyaslama fırsatı sundu bize. Güneşin büyüklüğü ve henüz tükenmeyen müthiş enerjisinin önünde bir benek gibi duran Venüs’ün silueti anında internetten canlı izlenebildi. NASA’ya ait ve uzay gözlemciliğiyle ilişkili internet siteleri Dünya’nın karanlık tarafında olup da olayı izleme şansı olmayanlar için sosyal ağların da yardımıyla an be an fotoğraf paylaşımına olanak sundu.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Ters ışıkta model olan bu kez bisikletli bir çocuk ya da ağları denize savuran bir balıkçı değildi fotoğrafçı için. Bir gezegendi, dünyanın birçok yerinden yüzünü kendisine çevirmiş insanların fotoğrafladığı.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Her yeni günle yeniden doğar güneş. Her gün tekrarlanan, her mevsim dejavu yaşatan olaylar bir rutini izler. Rutinin anlattığı masala dalıp alışkanlık uykusuna yakalandığımız günlere de doğar yıldızımız. Her şeye alıştığımız gibi evrendeki konumumuzu, uğruna yaşamayı seçtiğimiz değerleri unutup akıntıya bırakırız çoğu zaman kendimizi. 6 Haziran’ın ilk saatleri akıntının yön değiştirdiği, çalar saat alarmının uykumuzu yırtıp deldiği sabah saatleri gibi oldu. İrkildik, uyandık, büyük çerçeveyi hayal etmeye koyulduk.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Birçoğumuz için evde açık durup kimsenin bakmadığı televizyonun arka plandaki sesi gibi ilgilenmediğimiz, önemsemediğimiz bir tanıklık oldu. Televizyonun anlık oluşu bile aktarılan bilginin itibarını kurtaramıyor kimi yerde. Ekranın içine doluşup da hayatımıza dokunamayan mekânlar, kişiler, olaylar zamanla içindeki her şeye bulaştırıyor gerçek dışılığı. Tanık olunan en sıra dışı, en can alıcı gelişmeler anlık bir seyirlik olup ekranda beliriyor, ardından “puf!”; yok oluyor. Küçülen dünya, kısalan mesafeler her şeyi daha ulaşılabilir kılıyorken bilgi bombardımanında duyarsızlaşıyor insan…&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Venüs’ün tarihî geçişiyle değer sistemimizdeki öneminin yeniden farkına vardığımız güneş, karanlık gecenin ardına doğuyor. Ergenliğin gelgitlerinin sonundaki olmazsa olmaz yeniden başlangıçları çağırıyor zamanın bir yerinden. Bitmemiş bir hesaplaşmanın öç alışı gibi geçmişten kalma bir kıvılcımla alevlenebiliyor gençlik alışkanlıklarımız.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Başarısızlıkla sonuçlanan bir sınavın ardından kaç kez hırsla deftere kitaba gömülmedik ki? Annemizle aramızda çıkan son tartışma içimizi son derece sıktı da alnımıza kondurduğu öpücük buzları eritti. Bayram, kandil, özel gün iletilerinin sonuna eklediğimiz “sağlık dolu…” dileklerinin anlamını özümseyeceğimiz kötü günlerin sonunda farklı biri olmak için hangimiz çaba göstermedi ki? Sıkıntılarımızı, yorgunluklarımızı şifa dağıtıcı tılsımıyla örten karanlık gecenin arkasından umutla bekledik yeni günü. Pusu dumanı dağıtan ışığıyla yükselince güneş, kardelenlerin zaferini gördük.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Güneşin hüzme hüzme dağıttığı umudu, yüreğine dolduran lise ve üniversite arkadaşımı fotoğraflıyorum. Söylediklerime kafa sallayıp onaylar gibi bakıyor. Saçlarını tarayan gün ışığı, hareler bırakıyor fotoğraf makinemin objektifine. Mevlana’dan dizeler taşıyor hafif bir esinti kulağımıza:&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
Her gün bir yerden göçmek ne iyi. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Her gün bir yere konmak ne güzel. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Bulanmadan, donmadan akmak ne hoş. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Dünle beraber gitti, cancağızım &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ne kadar söz varsa düne ait, &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Şimdi yeni şeyler söylemek lâzım.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/692805485687167546/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/06/bolum22-yeni-seyler-soylemek-lazm-10.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/692805485687167546'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/692805485687167546'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/06/bolum22-yeni-seyler-soylemek-lazm-10.html' title='Bölüm#22: &quot;Yeni Şeyler Söylemek Lâzım&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWBACwhmUy7kvp0ceKt67muAFH-W0BrPOTxxizqJRlx3E_NXW4MjJ4K1yJhnVhGZoNuKSq1FVVKzHneEq1Wap7zPmM28J4derRkJMJfA0gBsTRdiJnBtpSNqUNinKkrEtOx60mu3dqyW89/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%2322.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-1897887362297940365</id><published>2012-06-03T10:20:00.000+03:00</published><updated>2012-06-06T17:34:11.296+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="adalet sarayı"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="başarı"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bir fotoğraf hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="dicle vadisi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ilk öğretim"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="okul öncesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="sorumluluk"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="yumurta"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="çoban"/><title type='text'>Bölüm#21: &quot;Dicle Vadisinde Bir Çoban&quot;</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiE6GkgNF-QO0NoGCTeRKTY6a8Mzi95s3sF9NyNXQZFKpoQVP8odTC8TX_OjHBSVq54MujzgOvknVXXG-QvR0BH5WYBjQ24Ks-sS-nVuCToaFfbJVnq8lRSA1XlTups3FMOjAP2WUe9a9TA/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%2321.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;426&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiE6GkgNF-QO0NoGCTeRKTY6a8Mzi95s3sF9NyNXQZFKpoQVP8odTC8TX_OjHBSVq54MujzgOvknVXXG-QvR0BH5WYBjQ24Ks-sS-nVuCToaFfbJVnq8lRSA1XlTups3FMOjAP2WUe9a9TA/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%2321.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Geçtiğimiz günlerde ilginç bir şey öğrendim. Okuldan dönmekte olan ilköğretim okulu öğrencileriyle her gün karşılaşırım. Birkaç gündür dikkat ettiğim ellerinde özenle tuttukları ampul ya da ilaç kutusunun olması. İki elleriyle birden göğüs hizasında taşıdıklarının ne olduğunu öğrenebilmek için sordum. Öğretmenlerinin onlara verdiği bir görevmiş. Bir yumurtayı okula gidip gelirken yanlarında taşıyacaklarmış. 1 hafta sürede yumurtasını kırmadan taşıyanlar görevi tamamlamış olacaklarmış.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Karton kutularla emniyete aldıkları yumurtaları minik elleriyle taşıyan çocukların anlattıkları üzerine küçük bir araştırma yapmaya koyuldum. İnternet arama motorunun bulduğu sonuçların ilk sıralarında yer bulan birkaç blog ve forum sitesi gereken bilgiyi sundu. Daha çok okul öncesi öğrencilerine uygulanan bir sorumluluk bilinci geliştirme etkinliğiymiş. Çocukların haşlanmış yumurtayı kırmadan sürekli yanında bulundurarak çevre duyarlılıklarının artması ve sorumluluk bilinci geliştirmeleri hedefleniyormuş.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Yumurtanın kırılmasını engelleyemeyen çocuğunun aşırı duygusal tepkiler gösterdiğini gözlemleyen ebeveynler okudum. Haliyle pek de doğru bulmamış bazı veliler bu uygulamayı. Kimisi de sorumluluk duygusunu vermesi açısından son derece faydalı bulduklarını dile getirmişler. Olumsuz görülebilecek yanları olsa da ağaç yaşken eğilir atasözünün geçerliliğini sürdürecek bir etkinlik olduğu kesin.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Köylerimizde, kırsal bölgelerimizde daha küçük  yaşta çobanlığa başlayan çocuklarımız  bu sorumluluğu günlük yaşamlarının bir parçası olarak yaşıyorlar zaten. Bugünün büyükleri bizlerin de bir zamanlar çocuk olduğumuzu düşünürsek o yıllar sergilediğimiz davranış ve tutumların bugünleri belirleyen etkenler olduğunda hemfikir oluruz. Tıpkı sokak oyunlarında kavgacı mı, mücadeleci mi, yardımsever mi davrandığımızın bugünü de etkileyen sonuçları olduğuna şahit olmamız gibi... Üç beş hayvanı otlatmaya götürüp onlarla neredeyse tüm gün evden uzakta kalırlar. Bu süre içinde ders kitabını açıp işlenen konuların tekrarını yapan ve üniversite sınavlarında büyük başarılar elde etmiş çobanların başarı öyküleri artık bizi şaşırtmıyor. Belki de kimilerimiz gelecek dünyada kişisel gelişim eğitimlerinde çobanlık gibi bir egzersiz uygulamasının olabileceğini öngörmeye başladı bile.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Dicle Vadisi’ni akşam serinliğine kavuşturan nehrin şırıl şırıl akan coşkusunu geride bırakarak yürüyoruz. Güneş batmaya yakın. Suriçi’nin ihtişamlı İçkale bölümünün güneşin son ışıklarına geçirilmiş silüeti vadinin yükselen duvarı gibi kapatıyor ufku. Bir zamanlar Adalet Sarayı olarak kullanılan binanın tadilattaki duvarlarından, pencerelerinden beyaz ışığın turuncusu kırılıyor.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Upuzun ve yemyeşil kavak ağaçlarının çevrelediği sebze bahçelerinin arasından bir yol ulaştırmıştı bizi buraya. Birkaç olta ile balık avlamaya gelen üç beş ahbap dönüş yolunda gölgelere karışmaya başlıyorlar.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Birkaç keçi, çoban köpeğini peşlerine takmış usul usul evin yolunu tutuyorlar.  Onların da gerisinde uzun ince değneğiyle 13-14 yaşlarındaki küçük çoban ilerliyor.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Herkesin balık avına çıktığı Dicle’nin kıyısından döndüğümüz bu yerde boynumuzdaki fotoğraf makinelerimizle günün son ışıklarının peşine takılan son öyküleri kadraja doldurmaya çalışıyoruz.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Çoban, sürüsünün; bekçi, koruduğu malın; öğretmen, aydınlatmakla görevli olduğu gençliğin; radyo televizyon, doğruluğun ve bilginin; sanatçı, inşasından sorumlu olduğu yeni ufukların gerektirdiği sorumlulukları yerine getirebilirse diye düşünüyoruz fotoğraf makinemizin vizöründen bakarken yakaladığımız kareye.&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/1897887362297940365/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/06/bolum21-dicle-vadisinde-bir-coban.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/1897887362297940365'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/1897887362297940365'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/06/bolum21-dicle-vadisinde-bir-coban.html' title='Bölüm#21: &quot;Dicle Vadisinde Bir Çoban&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiE6GkgNF-QO0NoGCTeRKTY6a8Mzi95s3sF9NyNXQZFKpoQVP8odTC8TX_OjHBSVq54MujzgOvknVXXG-QvR0BH5WYBjQ24Ks-sS-nVuCToaFfbJVnq8lRSA1XlTups3FMOjAP2WUe9a9TA/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%2321.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Fatihpaşa Mh., Çiçek Sk, 21000 Diyarbakır, Türkiye</georss:featurename><georss:point>37.914713926893874 40.247597694396973</georss:point><georss:box>37.911582426893872 40.242662194396971 37.917845426893876 40.252533194396975</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-8800993531124199902</id><published>2012-05-27T10:20:00.000+03:00</published><updated>2012-05-27T10:20:00.430+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="afacan çocuk"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bir fotoğraf hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="esaretin bedeli"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="forrest gump"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="fıkra"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="hababam sınıfı"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="komedi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="mizah"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="monte kristo kontu"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="nasrettin hoca"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="rıfat ılgaz"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="sefiller"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="stand up"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="temel fıkraları"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><title type='text'>Bölüm#20: &quot;Gülümse!&quot;</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkHYwFLULnUY_SnIiK7P8Ptm0vacox5s-s4wxWvZDU52ggTZR31cRYqDQzwT-_3lQbx0rqI2asx8qu6VGllzYMia98ion9pYHdF6myAMPnKyt3NKKYX6Tg7iytX7cgn2aDHyyUM-0cPHdt/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%2320.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;426&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkHYwFLULnUY_SnIiK7P8Ptm0vacox5s-s4wxWvZDU52ggTZR31cRYqDQzwT-_3lQbx0rqI2asx8qu6VGllzYMia98ion9pYHdF6myAMPnKyt3NKKYX6Tg7iytX7cgn2aDHyyUM-0cPHdt/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%2320.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Nasrettin Hoca’ya bir gün bir toplulukta sormuşlar:&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;- Saz çalmayı bilir misin?&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;- Bilirim, demiş.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;- Buyur çal bakalım, diyerek eline bir saz vermişler.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Nasrettin Hoca mızrabı almış, perdelere filan basmadan tellere vurmaya, tuhaf sesler çıkarmaya başlamış.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;- Saz böyle mi çalınır Hoca, demişler. Parmaklar perdeler üzerinde gezdirilir. Mızraptan da makamlara göre ses çıkar...&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;- Perdeleri bulamayanlar öyle çalar, demiş Nasrettin Hoca. Ben alır almaz buldum! Ne diye boşuna gezineyim?&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Nasrettin Hoca fıkralarını bilmeyenimiz kaldı mı? Birçoğunu ezbere bilsek de her dinlediğimizde muzip bir gülümseme yerleşir yüzümüze. Göle maya çalan, kürküne ziyafet çektiren, ipe un seren, bindiği dalı kesen Nasrettin Hoca, kültürümüzün en değerli hazinelerinden biri kuşkusuz. Hâlâ çocuklar onun fıkralarını okuyarak büyüyor, büyükler muhabbete onun fıkralarını anlatarak lezzet katıyorlar.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Mizah nasıl oluştu, kimle ortaya çıktı bilinmez ama zamanın her döneminde ihtiyaç duyulan bir olgu olduğu su götürmez bir gerçek. Nasrettin Hoca ve Temel fıkraları hâlâ geçerliliğini korusa da zamanın getirdiği yeni yaşam biçimleriyle mizah anlayışımız da değişiyor elbette. Önceleri sınıf kitaplığından ödünç alınan bir ilkokul kitabından okunurken fıkralar, şimdi radyo ve televizyonun gücünü çokta aşan internetten bakılıyor. Arkadaşlarla bir araya gelinen sohbet ortamlarında hâlâ anlatılıyor fıkralar ama o da günlük uğraşılardan zaman kalırsa yüz yüze gelebilmeye.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Başka topraklarda yaşanan bir hikâyeyi anlatsa da bir roman, dilimize çevrilince okuyor ve oldukça etkilenebiliyoruz. Sayısız kez sinemaya uyarlanan Sefiller romanında olduğu gibi. Sefilleri bu yıl yeni bir uyarlamayla beyaz perdede izleme şansı bulacağız. Sefilleri, Monte Cristo Kontu gibi eserleri dünya klasiği yapan nedir sizce? İnsanın doğuştan getirdiği onur, özgürlük, doğruluk, sabır, merhamet, sevgi gibi öz değerler hangi kültüre sahip karakterlerle işlenirse işlensin bizi can damarımızdan yakalamayı biliyor, öyle değil mi?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Yine edebiyat türlerinde olduğu gibi sinemada da Esaretin Bedeli, Forrest Gump gibi filmler edebî eserler gibi kült halini alarak tüm dünyayı etkileyebiliyor.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
İşte coğrafya, kültür, dil farkı tanımadan evrensel değerlere hitap edebilen tüm eserler bir yerlerde karşılığını biliyor mutlaka. Bu evrensel değerlere hitap etmenin, onları ifade etmenin farklı bir biçimi olarak karşımıza çıkıyor mizah.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Hababam Sınıfı’nı ortaya koyan Türk mizah ustalarından Rıfat Ilgaz mizah için şöyle der:&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Mizah diye bir yazı türü yoktur. Yazı türü romandır, öyküdür, köşe yazılarıdır, anılardır. Mektup bile bir yazı türüdür de, mizah bir yazı türü değildir. Tür olsaydı tekniği olurdu.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Mizah bir biçemdir. Topluma bakış açısıdır. Mizah şiir, öykü, roman olabilir: Tür değil, biçimdir. Mizacımızdan gelen bir özelliktir, bir çeşnidir. Yazı türleri beceri ister, teknik ister. Bunları sağladın mı başarı tamdır. Mizah ne ister? Mizah insanın mizacından geldiği için bilgi değildir, edinilemez. Teknik de değildir. İnsanın yaradılışında bu özellik varsa mizah başarılı olabilir.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
İlkokul sıralarından üniversite yıllarına kadar değişmez bir karakter vardır herkesin yüz hafızasında. Sınıfın komiği olarak bilinen bu arkadaşımız herkes sınav telaşı, öğretmen korkusu vesaireyle dizginlenirken oldukça rahattır. Dersleri önemsemeyişini, yaptığı esprilerin kaynağı olan zekâsının yeterliliğine yoranlarımız olduğu gibi sorumsuzca davranmayı alışkanlık haline getirdiğini düşünenlerimiz de olur. En haylaz ama yine de en sevilen, en güvenilmez ama en eğlenceli bulunan da o olur. Gülmeye olan ihtiyacımızı karşılaması, ona karşı gizli bir minnet duygusu beslememize neden olur. Fıkraların, esprilerin, hazır cevapların cambazıdır gözümüzde.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Yurt dışından ithal tek kişiyle yapılan ayaküstü gösterilerin meşhur olduğu yılları tükettik sayılır. Popüler kültürümüze - tırnak içinde - “stand up” etiketiyle komedyenler kazandıran furya, köklü kültürümüzün meddahlık geleneğini hatırlatmıştı. “Yahu bunu biz asırlar öncesinden yapıyorduk” dedirten bu eleştiriler, matbaanın icadıyla ilgili öğretmenlerimizin Gutenberg ve İbrahim Müteferrika konulu konuşmalarını andırdı.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Sınıfın en haylazı, en zekisi, en komiği, en hazır cevabı gözlerinde bin bir cinlikle objektifime gülümsediğinde bunları size anlatacağımı düşünmemiştim doğrusu. Bir okul töreni sonrasında güneşten korunmak için taktığı şapkanın oluşturduğu gölgenin arkasından yüzünü buruşturarak bakan ilköğretim 3. sınıf öğrencisi Abdullah, gülümsüyor. Büyük sorunlarmış gibi algıladığımız günlük yaşamımızdaki engellerin kendisinde hiçbir karşılığı olmadığını alaylı bir şekilde söyler gibi gülümsüyor. Küçük aklıyla gülümsemeyi öğüt veriyor. Kendisine öğretilmeden, içinden geldiği gibi mizahla bakıyor hayata.&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/8800993531124199902/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/05/bolum20-gulumse.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/8800993531124199902'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/8800993531124199902'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/05/bolum20-gulumse.html' title='Bölüm#20: &quot;Gülümse!&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkHYwFLULnUY_SnIiK7P8Ptm0vacox5s-s4wxWvZDU52ggTZR31cRYqDQzwT-_3lQbx0rqI2asx8qu6VGllzYMia98ion9pYHdF6myAMPnKyt3NKKYX6Tg7iytX7cgn2aDHyyUM-0cPHdt/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%2320.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Şehitlik Mh., İstasyon Cd, 21000 Diyarbakır, Türkiye</georss:featurename><georss:point>37.912547044162871 40.221633911132812</georss:point><georss:box>37.90941504416287 40.216698411132811 37.915679044162871 40.226569411132814</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-8752722087098810836</id><published>2012-05-20T10:20:00.000+03:00</published><updated>2012-05-26T11:34:00.963+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bir fotoğraf hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="dabanoğlu mahallesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="diyarbakır"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="hz. süleyman camisi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="kaldırımlar"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="keçi burcu"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="mahalle"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="mardinkapı"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="metafor"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Necip Fazıl Kısakürek"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="oğuz atay"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="sokak"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="tutunamayanlar"/><title type='text'>Bölüm#19: &quot;Hayat Henüz Sokaktayken&quot;</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiSPTcUbSNry5WmQTv8TT_9UYpaDa-fmGUkQaoyrORqlTPF676YQm1G78Je9tz8KC03AiCTZhUZ82RpfcUyVBODOS2j7jev4Ler96qmry1h13JiWzDqfcMWv3gr3zT_F0JtevLRavPSg6Qz/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%2319.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiSPTcUbSNry5WmQTv8TT_9UYpaDa-fmGUkQaoyrORqlTPF676YQm1G78Je9tz8KC03AiCTZhUZ82RpfcUyVBODOS2j7jev4Ler96qmry1h13JiWzDqfcMWv3gr3zT_F0JtevLRavPSg6Qz/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%2319.jpg&quot; width=&quot;426&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
“Yolumun karanlığa saplanan noktasında, sanki beni bekleyen bir hayâl görüyorum.” diyen Necip Fazıl Kısakürek’in her gün üzerinden geçtiğimiz kaldırımlara yüklediği anlamla karşılıyor bizi sokaklar. Mardinkapı’nın ara sokaklarından başlayıp Hz. Süleyman Camisi’ne doğru labirent gibi iç içe geçmiş yollardan, kaybolmadan ulaşmaya çalışıyoruz.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Sokağın hayatımızdaki anlamı komşuluk ve aile kavramları gibi hatıraların en ulaşılmazına doğru akıp kaybolmaya yüz tutuyor.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Önce kokusu gelirdi kapı zilinin çalmasıyla komşu çocuğunun uzattığı bir kap yemeğin. Boş gönderilmeyen o küçük kap, hacimce orantısız büyük bir değeri taşıyordu evler arasında. Sevinci, kederi, ekmeği bölüşmeyi, onlar açken tok yatmamanın öğüt verildiği yardımlaşmanın küçük bir ritüeliydi.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Annemizin bir yere kadar giderken göz kulak olunması için bizi bıraktığı güvenli bir kapıydı komşuluk. Hep beraber televizyon karşısında geçirilen akşamlardı. Çay bahçelerinde çitlenen çekirdeklerin, içilen gazozların geçmişe ait duygularla iç içe geçtiği sepya bir fotoğraf karesi gibi geliyor şimdi hepsi.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Çocukluk yıllarının bir modası vardı. Oyunlar ve el yapımı oyuncaklar bir moda eğilimi gibi yayılıyor, kendini tüketince yeni bir akımı başlatıyordu kaynağı bilinmeyen bir etki. Bir alet çantası gibi gazoz kapaklarıyla dolu bir poşet taşırdık. En az bulunan kapaklar en değerlileriydi. Renk renk bilyeler alırdı sonra sırayı. Uç uca eklenip taşla dövülerek yapıştırılan şeker ambalajından kilim yapmayı kim çıkarmıştı? Plastik elektrik tesisatı borularıyla küçük kâğıt külâhları uzaklara atmak büyüklerimizi rahatsız eden vazgeçilmezimizdi. Tuğla parçalarını taşlara sürterek onlara şekiller veriyor, ortasından ip geçirip maskot yapıyorduk.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Günümüzde para ödeyerek çocuklarımızı gönderdiğimiz sanat atölyeleri yoktu o zamanlar. Her şeyi sokakta öğreniyor, üstelik para ödemiyorduk. Kreşlere, yaz okullarına gereksinim yoktu belki de. Komşu, bakkal, mahalle kasabı, kapıcı, önünde sıra beklenen fırın vardı. Sokağa güven veren unsurlardı her biri.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Günümüz yaşam koşullarının getirdiği zorunluluklarla biçim değiştirdi her şey. Annelerin çoğu çalışıyor artık. Çocuklar kreşe veriliyor. Site biçiminde inşa edilen yeni yerleşim yerleri sokağın yitirilen güvenini vaat ediyor. Oysa şehrin eski yerleşim yerleri hâlâ anılarını büyütüyor dar Arnavut kaldırımlı sokaklarda. Oğuz Atay’ın Tutunamayanlar romanındaki metaforlardan biri gibiymiş geliyor şimdi sokaklar. Evlerin boyanmayan, sıvası dahi vurulmayan arka cephelerini anımsatıyor. Halı altına toz süpürmeye benziyor şehrin iki yüzünü birden düşününce bu sokakları böyle kimsesiz görmek.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Yine gönüllü bir şehir gezdirme görevindeyim. İzmir’den Diyarbakır’a atanmış, görevleri gereği Diyarbakır’ı yaşamlarına almak durumunda olan arkadaşlarıma şehrin öteki yüzünü gösteriyorum. Doğduğum evi barındıran Dabanoğlu Mahallesi’ne ulaşıyoruz Keçi Burcu’nu gezdikten bir süre sonra. Çocuklar turist sanıp bizim de çocukken yaptığımız gibi “Hello, hello!” diyorlar. Kim bilir, belki onlar da büyüyüp kendi şehirlerinin sokaklarını gezerken yine turist sanılacaklar?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bakkalın tiz sesli radyosundan yayılan şarkı bir sokağın sessizliğini bozuyor. Pencereye oturtulmuş bir çocuk, ürkek ve halinden memnun olmadığını belli eden gözlerle bize bakarken annesi kapı eşiğini süpürüyor. Saksıdaki fesleğenlerin kokusu tütüyor. Boyası eskimiş evlerin yeşili, mavisi huzur veriyor bu uzun ve geniş sokakta. Sonra Hz. Süleyman Camisi’ne çıkan ara bir sokağa giriyoruz.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Kimi zaman rehberlik görevimi unutuyor ve fotoğraf makinemin askısına uzanan parmaklarını hissedebildiğim bu canlıyı, sokağın kalbini fotoğraflamaya dalıyorum. Arkadaşlarımın ilerleyip sokağın ucuna vardıklarını sonradan fark ediyorum. İçine çömeldiğim geçitten yola uzanan sokağı, taşlarını aydınlatan gün ışığını ve onu canlı kılan tüm unsurları fotoğraflamak istiyorum. Çarşaflı bir kadın yüzünü örtüp duvara dönerek geçiyor sokağı. Yüzünü örten kadın, gittikçe bireyselleşip komşuluğu, yardımlaşmayı, paylaşmayı unutup aile kültüründen uzaklaşan yaşam tarzımıza karşı kendini korumayı seçiyor belki de. Gelişmişliğe karşı yabanlığı tercih edenlerimiz gibi.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Makinemin diyaframı bu kez sokağı alıyor içine, çektiği ışıkla. Bir zamanların sokakta büyüyen imkânlardan yoksun çocuklarının, bugün zamanın varlıklı çocuklarını yetiştirirken sokağın yaratıcı, paylaşımcı ve mücadeleci ruhunu onlara aşılamalarını ümit ediyorum.&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/8752722087098810836/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/05/bolum19-hayat-henuz-sokaktayken.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/8752722087098810836'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/8752722087098810836'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/05/bolum19-hayat-henuz-sokaktayken.html' title='Bölüm#19: &quot;Hayat Henüz Sokaktayken&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiSPTcUbSNry5WmQTv8TT_9UYpaDa-fmGUkQaoyrORqlTPF676YQm1G78Je9tz8KC03AiCTZhUZ82RpfcUyVBODOS2j7jev4Ler96qmry1h13JiWzDqfcMWv3gr3zT_F0JtevLRavPSg6Qz/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%2319.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Dabanoğlu Mh., Orta Karataş Sk, 21000 Diyarbakır, Türkiye</georss:featurename><georss:point>37.91417221219497 40.240130424499512</georss:point><georss:box>37.911040212194969 40.23519492449951 37.917304212194971 40.245065924499514</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-2046888995016727898</id><published>2012-05-13T10:20:00.000+03:00</published><updated>2012-05-13T10:20:00.723+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bir fotoğraf hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="dijital fotoğraf"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="diyarbakır"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="fotoğraf"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="instagram"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="mardinkapı"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="popüler kültür"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="uzun pozlama"/><title type='text'>Bölüm#18: &quot;Mardinkapı&#39;da Akşam&quot;</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOEvx38jWOU4I5aRxDUBQZAGuWkvGP6yRNvX9pmaksMY8BVJqiJZGoBN-2iqXLO3SP1T1itsFPTP3sghwfC1o5hFzAKzfl7vDhYff0AD2cKEyon_CiNhP5jpL_9N8_gSV7sg64ldCBzHb0/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%2318.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOEvx38jWOU4I5aRxDUBQZAGuWkvGP6yRNvX9pmaksMY8BVJqiJZGoBN-2iqXLO3SP1T1itsFPTP3sghwfC1o5hFzAKzfl7vDhYff0AD2cKEyon_CiNhP5jpL_9N8_gSV7sg64ldCBzHb0/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%2318.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span id=&quot;internal-source-marker_0.6650503922719508&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;font-weight: bold; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;b id=&quot;internal-source-marker_0.6650503922719508&quot;&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Fotoğraf; sinema, resim, heykel, tiyatro gibi birçok ifade ediş biçiminde olduğu gibi evrensel konuları ele alan bir sanat. Konusunu yaşanmamış fikirlerden alırken bile yaşama ait nesneleri, varlıkları kullanır. Siyah takım elbiseli bir adamın elinde kırmızı bir balonla gri bir su birikintisinde resmedilmiş gibi duran görüntüsü, fotoğrafın yaşamın bir kurgusu olduğunu düşündürebilir. Tıpkı romanlardaki, sinema filmlerindeki gibi. Siyah takım elbiseli adam ne kadar soyut ve kurmacaysa el arabasıyla sebze taşıyan işçi çocuğun terli alnında parlayan sıcak güneşin keskin mürekkeplerle yazdığı fotoğraf karesi de bir o kadar gerçek ve doğaldır. Kare diye ifade ettiğimiz, görüntünün sığdırıldığı iki boyutlu oranın içindekiler kimi zaman fotoğrafçının düşünce sürecinin bir sonucuyken kimi zaman yaşamın içinde bakmayı düşünemediğimiz bir açı ve yorum farkıyla yakalanıp ortaya çıkarılan bir an kaydı olabiliyor. Uygulamada günümüz teknolojisinin geldiği imkânları düşünürsek bunun çok pratik bir hâl aldığını söylemek güç olmaz. Fakat sanat diye nitelendirilebilecek bir eser ortaya çıkarabilmek bu pratikliğe, tekniğe sahip herkesin ulaşabileceği bir sonuç olmuyor.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Hem cep telefonu kullanımında, hem de sosyal medya diye tabir edilen etkileşimli internet platformlarının kullanımında ülke olarak gösterdiğimiz uyum ve ilgi her birimizi fotoğraf çeken, çektiği fotoğrafı insanların beğenisine sunan amatör fotoğrafçılar yapıyor. Her ne kadar ayırdığımız bütçeyle orantılı olarak değişen kaliteye sahip olsa da cep telefonlarının fotoğraf makinelerinin yerini doldurmadığını biliyoruz. Ama çektiğimiz fotoğrafları dijital olarak işleyip / efektlerle yeniden biçimlendirerek anında 3G hızıyla paylaşabiliyor olmamız daha öne çıkan bir tercih nedeni oluyor. Artık en usta fotoğrafçılar bile çoğumuzun kullanmakta acemilik göstermediği bu eğilime direnmiyor, karşı çıkmıyor, fotoğrafın biçim değiştirdiği korkusu taşımadan gelişime ortak olmaya çalışıyor. Biz de fotoğraf çekmenin pahalı bir ekipmana sahip olmadan, çok uzun zamanlar ayırmadan tadılabilecek sınırlı lezzetine varmanın keyfini yaşayabiliyoruz teknoloji sayesinde. Aldığımız tat doğal olmasa da, nektar içerse de, kokusu birkaç saate uçacak taklit parfümler gibi kalıcılığı olmasa da bu büyük tutkunun suretini de yaşamak hoş bir duygu bırakıyor. Hafta sonu kollarına sarıldığımız doğanın sırtüstü uzandığımız yeşilinden göğe uzanan dalları, bir el uzaklığındaki cep telefonumuzla fotoğraf halini alıyor hemen. Dostlarla içilen bir fincan kahve, daha ilk yudumu alınmadan üzerinde tüten buharıyla fotoğraf galerimizde hatırı sayılır bir yer ediniyor. Çoğu kez eşimizi, dostumuzu, ailemizi çekip fotoğraflamak için giriştiğimiz bu günlük tutmanın görsel hâli, artık daha bir bireyselliğe kayıyor. Özellikle gençler arasında “tarz fotoğraflar çekmek” olarak adlandırılmaya başlayan bu yönelim, fotoğraf sanatının pratik ve minimize edilmiş bir şekli oluveriyor. Pop kültürünün etkili ama anlık, renkli ama geçici, geniş kitlelerce kabul gören ama çabuk unutulan ürünleri gibi tüketilen bir duygu oluyor fotoğraf. Ne de olsa silinip atılması, efektlerle bambaşka bir etkiye kavuşturulması, yeniden çekilmesi hiç de zor değil. Zaten anı yaşamak yerine, para kazanmak için harcadığımız zamandan arta kalan anlarımızla da teknolojik oyuncaklarımızı besliyoruz.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Taşınabilir belleğin fotoğraflara ayırdığım klasörünü karıştırırken saatler geçmiş farkında olmadan. Aylar, yıllar nasıl geçtiyse habersiz, öyle kaybolmuşum fotoğrafların arasında. Bir ifade ediş çabasıyla çektiklerimden çok hatıralarıma kattığım ya da katılan yüzleri gördükçe takılıp kalıyorum geçen günlere. Bazen içimi saran o hüzün kuşatıyor yeniden kalbimi. Aslında fotoğrafın pek de hoş bir şey olmadığını söylüyor birileri. Kesişen hayatlarımızın gün gelince ayrıldığı dostları hatırlatıyor, hüzünlendiriyor. Ama en neşeli günlerimizi gördükçe de içimizi çocuksu bir mutluluk kaplıyor. Yaşamın aynası oluyor, geçmişe bir koridor olup uzanıyor. Evrensel değerleri aktarma aracı olmasının dışında fotoğrafın bu bireysel tarafı da hepimizi evrenselliyor bir bakıma.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Yaşamdan okuduklarımı bir roman kurgusu gibi, bir edebiyat yazını gibi fotoğrafla anlatmaya kalkışmadan önce teknik tecrübelerimi geliştirmem gerekiyor. Hedeflediğim fotoğraf projesinde kullanacağım özgün bir teknik bulmak için hepsini denemeliyim. Mardinkapı’da akşamın ilk dakikaları uzun pozlama denemem için beni karşıladı bile. Üç ayak üzerine yerleştirdiğim makinem, sokak lambalarını yıldız gibi gösterecek diyafram kısıklığının derecesini parmaklarımdan emir alıyor. Caddeden geçecek araçların far ışıklarıyla oluşturacakları trafik akışı için arabaların varış mesafesini takip ediyor ve birkaç denemeyle istediğim zamanlamayı yakalıyorum. Kumandayla deklanşöre hükmederek en ufak titreşimden kaçınıyor ve saniyeler boyunca ışığın obtüratöre dolmasını bekliyorum. Tekrar kumandaya basınca pozlama tamamlanmış oluyor ve gün batımıyla pembeden maviye uzanan gökyüzünün saflığına sokak lambalarıyla ısınan surlar, minareler ve caddeleri ışıkla boyayan araç farları doyumsuz bir seyirlik sunuyor.&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/2046888995016727898/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/05/bolum18-mardinkapda-aksam.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/2046888995016727898'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/2046888995016727898'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/05/bolum18-mardinkapda-aksam.html' title='Bölüm#18: &quot;Mardinkapı&#39;da Akşam&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOEvx38jWOU4I5aRxDUBQZAGuWkvGP6yRNvX9pmaksMY8BVJqiJZGoBN-2iqXLO3SP1T1itsFPTP3sghwfC1o5hFzAKzfl7vDhYff0AD2cKEyon_CiNhP5jpL_9N8_gSV7sg64ldCBzHb0/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%2318.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Ali Paşa Mh., Turistik Cd, 21000 Diyarbakır, Türkiye</georss:featurename><georss:point>37.906621648324681 40.235366821289062</georss:point><georss:box>37.90035714832468 40.225496321289064 37.912886148324681 40.245237321289061</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-6457493194893282786</id><published>2012-04-29T10:20:00.000+03:00</published><updated>2012-04-29T10:20:00.276+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ambar köyü"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bir fotoğraf hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="diyarbakır"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="kocaköy"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="silikozis"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><title type='text'>Bölüm#17: &quot;Merhamet Eli&quot;</title><content type='html'>&lt;br /&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiAiXVqTiUHCTGSnlkB-oYhl3s0NKIHgh1SFKQ8ldPOr6ns981xm7MdviB69-j3jFubR82XowB8yqSYSE-52t07cGl9LI3TcATSBABwbfkqhC45_e4kFo7YgJPhmpGUQGbv4QRx_5qtE-XG/s1600/merhamet_eli.jpg&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiAiXVqTiUHCTGSnlkB-oYhl3s0NKIHgh1SFKQ8ldPOr6ns981xm7MdviB69-j3jFubR82XowB8yqSYSE-52t07cGl9LI3TcATSBABwbfkqhC45_e4kFo7YgJPhmpGUQGbv4QRx_5qtE-XG/s640/merhamet_eli.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kot kumlama hastalığı olarak bilinen silikozis, son yıllarda ülkemizde insan hayatının ne kadar ucuz olduğunun en vahim örneklerinden biri olma özelliğini taşıyor. Bu hastalığın dünya üzerinde görüldüğü yerler çok ama hiçbirinin nedeni Türkiye&#39;deki gibi kot taşlama değil ne yazık ki. Türkiye, kot taşlama nedeniyle hastalığın görüldüğü tek ülke. 2001 ekonomik krizi sonrasında 200-300 liraya yaptıkları bu iş gençler için çok cazip görünmüş. Gencecik bedenler, sağlıklarını sattıklarını bilmeden, kendilerini bekleyen sondan habersiz, ekmeklerini kazanma amacıyla geldikleri İstanbul&#39;da merdivenaltı atölyelerde adeta ölüme kürek çekmişler. Ambar köylü gençler de bu tuzağa düşüp sağlıklarını yitirenlerden.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;TRT GAP Diyarbakır Radyosu Günle Gelen Programı Yapımcısı Murat Çoküreten ve Yapım Yardımcısı Soner Emre ile Diyarbakır&#39;ın Kocaköy ilçesine bağlı Ambar Köyü&#39;ne gitmek üzere yola çıkıyoruz. Köşe kapmaca oynayan buğday ve gelincik tarlalarıyla baharın renkten renge giren coşkusu Kocaköy&#39;e kadar bize eşlik ediyor. Düz tarlalar, hafif eğimli tepeler bitip dağların manzarasına kavuşunca yamaçları sanki Akdeniz&#39;deymişsiniz hissi uyandıran ağaçlarla dolu bir vadiyi aşıyoruz. Kocaköy&#39;ün 4 km ilerisindeki Ambar Köyü, böyle bir güzelliğin ortasına çizilmiş bir cennet numunesi gibi duruyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&quot;Hangi kanaldan geliyorsunuz?&quot; sorusuna verdiğimiz yanıtın kaçırılan kırgın bakışlarla karşılanmasının basit bir gerekçesi olduğunu düşünüyoruz önce: Radyo yayınına çıkmanın sorunlarına bir çözüm olamayacağını düşünmüş olmalılar. Fakat asıl bu değilmiş onları kıran. Gelen birçok haber kanalının sadece haber yaptığını, onları malzeme olarak kullandıklarını, hiç bir çözüm bulmadıklarını düşünmeye başlamışlar. Bu yüzden radyo mikrofonuna konuşmanın da gereksiz olduğuna inanmışlar. Tepkilerini anlamak hiç de zor olmuyor bizim için. Mikrofonumuza konuşan silikozis hastası Mehmet TEKTAŞ, çalışma koşullarından, hastalığı süresince karşılaştıkları sorunlardan söz ediyor. Avukatlarının herhangi bir gelişme kaydetmediklerinden yakınıyor. Hastalıkları nedeniyle hiç bir işe giremediklerini belirten Tektaş, &quot;Her şeye rağmen Allah&#39;tan ümit kesilmez.&quot; cümlesini birkaç kez tekrarlayarak sözünü tamamlıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tarlaları kaplayan yeşil buğdayların rüzgârda bereketle sallanan başakları, bu topraklarda böylesi bir hastalığın varlığı hakkında düşünmeye sevk ediyor. Çektiğimiz fotoğraflar, aldığımız notlar, röportaj kayıtları ve gerçeğe dokunmanın verdiği vefa borcuyla yolculuğumuzun bizi götürmesi gerektiği sonucu düşünüyorum dönüş yolunda. Umutsuzluk ve kızgınlık zırhını giyinmiş Ambarlıların bakışlarının arkasına saklanmış küçük de olsa bir ümit kırıntısı hatırlamaya çalışıyorum. Ümit kırıntıları kalemi kâğıda tutunca dökülüyor bir bir. Bir şeyler yapabilme telaşına kapılmak için sabırsızlanıyorum. Eldeki imkânlar duyarlı bir kamuoyu oluşturabilmeye yeter mi, düşünme lüksü olmadan bir şey yapmalı. Röportajı yayınladığımız yayını takip eden haftalarda konunun taraflarıyla olayın boyutlarını dile getirmeli. Meslek hastalıklarıyla ilgili çalışmalar yapan kuruluşlarla iletişime geçmeli...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Burada bir parantez açmak gerekecek: Ambar Köyü’nden edindiğimiz izlenimlerle dönerken “Biz ne yapabiliriz” diye düşünürken planladığımız bu adımlar bir bir gerçekleşti. Sosyal medya kavramı henüz ortaya çıkmamışken bu mecralarda paylaştığımız röportaj, çoğu haberciye pusula oldu. Birçok gazeteci konunun başlıklara taşınmasında emek verdi. Meslek hastalıkları hastanesinden uzman konuklar yayınımızda ülkemizdeki mesleki hastalıklarla ilgili bilgiler vererek işverenler ve çalışanlar için önemli uyarılarda bulundular.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Giderken kullandığımız yol yerine kestirme diye tercih ettiğimiz Hani yoluna girdikten bir müddet sonra aracımız arıza yaptı. Yolda kalanlarımızın, hastalıkla mücadele edenlerimizin, kısacası yaşamdan acil ya da uzun vadede beklentisi olanlarımızın buluştuğu ortak yerde duruyorduk. Dilemek, istemek, beklemek, dua etmek... Yaptığımız buydu. Bulunduğumuz durumdan çıkmak için çaba gösterdik, yardım istedik ve bekledik. Tıpkı silikozis hastası Ambarlı gençlerin beklediği gibi.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Boynuma asılı makine, ters ışıkta kalan iki eşeğin silüetini karartan bir ışık oyununu kazımak için doğruldu gözlerime. Beklediğimiz merhametin karşılığını alacakmışız gibi bir müjdeyle uzanan merhamet eli gibi parıldayan kocaman bir el oldu bulutlar gözlerimde. Yardım dileyen, merhamet bekleyen herkese cömertçe uzanan bu el her baktığımda bu yolculuğumuzu anımsatsın diye fotoğrafa kazınıyor. Gökten uzanan merhamet elini fotoğraflıyorum.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/6457493194893282786/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/04/bolum17-merhamet-eli.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/6457493194893282786'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/6457493194893282786'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/04/bolum17-merhamet-eli.html' title='Bölüm#17: &quot;Merhamet Eli&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiAiXVqTiUHCTGSnlkB-oYhl3s0NKIHgh1SFKQ8ldPOr6ns981xm7MdviB69-j3jFubR82XowB8yqSYSE-52t07cGl9LI3TcATSBABwbfkqhC45_e4kFo7YgJPhmpGUQGbv4QRx_5qtE-XG/s72-c/merhamet_eli.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Diyarbakır Bingöl Yolu, Diyarbakır, Türkiye</georss:featurename><georss:point>38.269454068157494 40.459213256835938</georss:point><georss:box>38.219593068157494 40.380249256835938 38.319315068157493 40.538177256835937</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-5002542870572057917</id><published>2012-04-22T10:20:00.000+03:00</published><updated>2012-04-25T22:34:25.812+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bayram"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="diyarbakır"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="eskiye özlem"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="koşuyolu parkı"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="moda"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="popüler müzik"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="reklam"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><title type='text'>Bölüm#16: &quot;Eskiye Özlem&quot;</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_b2Z3DuLf-rTFEsDa6OPY4I6KDNLjSHWjsxJWxjK_GVsKeG5CRxkcQifSnoGKR-FGa4S6TP5swX6UVhTpHjlhHAEf4bJL6xfoEeoy87VQvpdTHzpVjBzln-LY3-5HURAXBUV-YXFmMY5g/s1600/562398_216750371768860_147058318738066_404365_106615945_n.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;426&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_b2Z3DuLf-rTFEsDa6OPY4I6KDNLjSHWjsxJWxjK_GVsKeG5CRxkcQifSnoGKR-FGa4S6TP5swX6UVhTpHjlhHAEf4bJL6xfoEeoy87VQvpdTHzpVjBzln-LY3-5HURAXBUV-YXFmMY5g/s640/562398_216750371768860_147058318738066_404365_106615945_n.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bayramların asıl işlevini arka planda bırakan “eskiye özlem”, toplumsal bir ayin olma özelliğini epeydir sürdürüyor. Her seferinde hem yakınılıp hem vazgeçilemeyen “eski bayramlar” sohbeti, televizyonların bayram ekranlarında, uzun radyo sohbetlerinde, gazetelerin bayramlık röportajlarında bırakılamayan bir alışkanlık gibi geçerliliğini koruyor. Eskiye ait neredeyse her şeyin değerli bulunduğu, yeninin pek bir vefadan yoksun, çabuk tüketilen, kalıcılıktan bihaber unsurları uzun uzadıya konuşulur her bayram.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Vatandaşın cebindeki parayı kendi rızasıyla nasıl alırımın hesabını yapan özel gün fırsatçıları, kültürümüzle bugüne taşıdığımız bayramlarda hükmünü yitirirler. Bir kurbanlık eti, bir bayram şekeri, bir el öpme, sıcacık bir kucaklaşma, telefonla aradaki mesafeleri unutma çabası en yalın ve ekonomik şeklidir sevginin. Gösteriş ve iltifat gibi tuzakları yoktur. Oysa toplumsal duyarlılıklarımızdan faydalanan ticarî kaygı, özel gün türetmede oldukça ısrarlı. Neredeyse yılın tüm günleri bir anlamlı güne kiralanmış gibi görünüyor. Eskiye özlem biraz da bu kaygıyla pişiriliyor, ambalajlanıp önümüze sunuluyor, dikte ediliyor. Yaldızlı işlemelerle bezenmiş kumaşların, sepet ucundaki horoz şekerin, koca bir ömre sığamamış yaşamların son demde bıraktığı kırışıkların çağrıştırdığı anıların depreştirildiği reklamlar her yıl daha bir profesyonellik kazanır. Yaklaşık yirmi yılda bir modanın, müziğin ve popüler kültürün başa sardığını siz de düşünüyorsanız özlemlerimizi tavlayarak eskiye itibar etmemizi amaçlayan koca endüstrilerin yeri geldiğinde yeniyi allayıp pullama çabasına şaşırmayacaksınız.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Birkaç besteciye muhtaç kalmış günümüz popüler müziğinin en usta yorumcularını dinliyoruz birbiri ardınca çıkan albümlerde. Radyoları, müzik listelerini haftalarca ayakta tutan onlarca yorumcunun varlığı olsa da hep aynı adamın şarkılarını dinliyoruz aslında.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Sezon sonu indiriminden aldığımız güzelim kıyafetleri daha ikinci kez giymemişken modanın bu yılki renkleri şevkimizi kırıyor. Ya yenilere boyun eğiyor ya da üzerimizdekilerden hoşnutsuzluk duyuyoruz.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bir hevesle kitap fuarından alınan onlarca kitap hâlâ boynu bükük beklerken kitaplıkta, bir zamanların pop yıldızlarının yerini alan yeni romancıların son kitabı göz kırpıyor bize reklam bombardımanıyla.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bazen bir kokuyla buluruz kendimizi eskilerde. Hangisi önce gelir diye sorarsanız, önce hatırladığımız şeyi yaşar gibi oluruz. Sonra bizi aniden yakalayan bu mini zaman yolculuğunu başlatanın ne olduğunu sorgular ve burnumuza gelen kokuyu fark ederiz. Bir sabun kokusu, bir çiklet, apartmanın içinde karışıp yeni bir koku oluşturan enfes yemek kokuları, iğde ağaçları, ıhlamur… Babaların tıraş köpüğü, annelerin fırında pişmekte olan limonlu keki…&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bazen bir melodi götürür bizi en beklenmedik zamanlara. Televizyonun tek kanallı olduğu dönemlerin konu komşu herkesi karşısına toplayan dizilerinin müziğidir kimi zaman bu yolculuğu başlatan. Kimi zaman hatırladığımız, sokaktaki oyunu bırakmakta zorlanıp izlemeye koyulmak için eve koştuğumuz çizgi filmin müziğidir. Annemizin tembihiyle ellerimizi ve yüzümüzü yıkarken başlayan çizgi filmin odadan banyoya ulaşan jenerik müziğini yıllar sonra duymaktır eskiye özlem.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Eskiye özlemin her seferinde daha bir arttığı bayramların bazılarımız için farklı bir işlevi vardır: Ekstra zaman! Yaşam koşturmacasında fırsat bulamadığımız uğraşılarımız için önümüze açılan boş bir sayfa gibidir. Üzerini çaya olta fırlatan balıkçı, uçurtma uçuran baba-oğul, piknik yapan aile, fotoğraf çeken doğa sporcusu figürleriyle doldurmamızı bekler. Evet, tatil yönü şu bayramların eskisi gibi olmadığından yakınanlarımızın eleştirdiği gibi bayramın özüne hizmet etmese de can kurtarandır.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bir bayram günü ne yapılabilir, diye düşünmeye gerek bile duymadan sırtlıyorum ekipmanımı. İlk kez deneyeceğim birkaç teknik için elverişli bir ışık ortamı, birkaç renk ve biraz da sessizlik arıyorum bu kez. Bayramın öğleden sonrası bir parka demirlemek akıllıca olabilir.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Saat kulesinin olduğu tepeden panoramik bir görüntü elde etmek için uygun pozlamalar yapıp dikey kareler çekiyorum. Bir önceki çekimler istediğim sonucu elde etmeme yetmemişti. Buradaki işimi tamamlayıp havuzlardan birinin üzerindeki köprüden ağaçların sudaki yansımalarını ve havuzdaki yunus heykelinin yansımasını hayranlıkla izliyorum. Özel günlerde yapmaya dikte edileni bir kenara bırakıp kendim için bir şey yapmanın huzuruyla bu güzelim yansımayı bir süre daha izleyip daha batmaya koyulmayan güneşin sıcaklığını göz ardı etmek istiyorum. Makinenin Kelvin değerinde yaptığım bir ayarlamayla elde ettiğim soğuk renkler manzaraya daha bir duruluk katıyor. Deklanşöre basışımla özlemlerin ve eskinin zaman zaman hatırlanması ama yeniye de fırsat verilmesi gerektiği düşüncesi ışıkla kazınıyor fotoğrafa.&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/5002542870572057917/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/04/bolum16-eskiye-ozlem.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/5002542870572057917'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/5002542870572057917'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/04/bolum16-eskiye-ozlem.html' title='Bölüm#16: &quot;Eskiye Özlem&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_b2Z3DuLf-rTFEsDa6OPY4I6KDNLjSHWjsxJWxjK_GVsKeG5CRxkcQifSnoGKR-FGa4S6TP5swX6UVhTpHjlhHAEf4bJL6xfoEeoy87VQvpdTHzpVjBzln-LY3-5HURAXBUV-YXFmMY5g/s72-c/562398_216750371768860_147058318738066_404365_106615945_n.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Koşuyolu Parkı, Kaynartepe Mh., 21090 Diyarbakır, Türkiye</georss:featurename><georss:point>37.924023 40.213911</georss:point><georss:box>37.911497499999996 40.19417 37.9365485 40.233652000000006</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-2182683014391270566</id><published>2012-04-08T10:20:00.000+03:00</published><updated>2012-04-14T12:02:36.764+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="cemil ipekçi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="diyarbakır"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="edward lorenz"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ipek aşk defilesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="kelebek etkisi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="keçi burcu"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="silk puşi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="sivil toplum"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><title type='text'>Bölüm#14: &quot;Kelebek Etkisiyle Gelen Aşk&quot;</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkcPRe6TFNJzbVcYNFiTxl1tX6hTrEzuGeABly_uOxXsTTKpqoeG1j_4eEX0uCewgNOzA4EWGN7XsME8koTBFvYWboW5ZH3H98hcyqKwbG4izvvJg64Lr-sl7RqibSPMEMwfqxuudU3gO8/s1600/kelebek_etkisiyle_gelen_ask.jpg&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkcPRe6TFNJzbVcYNFiTxl1tX6hTrEzuGeABly_uOxXsTTKpqoeG1j_4eEX0uCewgNOzA4EWGN7XsME8koTBFvYWboW5ZH3H98hcyqKwbG4izvvJg64Lr-sl7RqibSPMEMwfqxuudU3gO8/s640/kelebek_etkisiyle_gelen_ask.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;1917-2008 yılları arasında yaşamış olan meteorolog &lt;strong&gt;Edward Lorenz&lt;/strong&gt;, 1972’de Washington’daki bir konferansta &lt;strong&gt;“Brezilya’daki bir kelebeğin kanat çırpışı Teksas’da bir kasırgaya neden olur mu?&lt;/strong&gt; isimli bir makale sunar. Bu soruya tam bir cevap veremeyen Lorenz’in ileri sürdüğü görüşe göre, bir sistemin başlangıcındaki veriler değiştirildiğinde öngörülemeyen büyük kaoslar ortaya çıkar. “Kelebek Etkisi” olarak bilinen bu teori, tam tersini de düşündürür. Bir kelebeğin kanat çırpışıyla bir kasırga engellenmiş olabilir mi? Hakkında çekilen filmler, yazılan sayısız makale ve kitaplarla ilgimizi diri tutmayı başaran bu popüler bilim kavramı, fiziğin olduğu kadar sosyolojinin de kapısını çalmamızı gerektiren bir araştırma sürecine itiyor. Hatta doğayı ve canlıları korumayı ibadet edercesine şaşmadan, bir an olsun çelişmeden sürdürme çabası gösteren kimilerimiz, farklı bir duyarlılıkla alıyorlar teoriyi. Hızla otoyolda akan aracımızın camına çarpıp ölen serçe, uykusuzluk sebebi olabiliyor. Örümcek sevimsiz bir ağla sahiplense de tavanla duvarların arasında kalan üçgen prizma boşluğu, kovmaya kıyamıyorsunuz. Çimlerin arasına gizlenmiş yuvalarına zarar vermemek için özen gösteriyorsunuz karıncaların, piknik için yer seçerken. Refüjdeki kırılmak üzere olan fidanı bağlıyorsunuz dalından bir bez parçasıyla.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sivil toplum kuruluşlarına neden destek verdiğini açıklama ihtiyacı hisseden bir yöneticinin sözlerini anımsıyorum: “Bugün o çocuklara sahip çıkıp gerektiği gibi eğitilmelerini sağlamazsak yarın içinde bıraktığımız madenî paraları almak için arabamızın camını kıranlar onlar olacak.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Vakıflarımızın, derneklerimizin ve diğer sosyal çalışma gruplarının çatısı altında bir araya gelen bireylerin sırf arabalarının camları kırılmasın, kapkaça uğramasınlar diye bir amaca gönül vermiş olmaları ne büyük çelişki olurdu! Bu kadar bireysel ve bencil düşünen biri için böyle bir çaba bile düşünülemez aslında. Oysa ne güzel söylemiş atalarımız: “İyilik yap, denize at; balık bilmezse Hâlık bilir.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Günümüzde daha çok geçerli olan “İyilik yap, iyilik bul.”un faydacı bakış açısına ne güzel panzehirdir denize atmak. Gerçi karşılık beklenerek yapılan iyilikler bile değer kazanıyor ya, biz yine o kadar da kötümser olmayalım. İyilikleri dönüp dolaşıp bizi bulacak kötülüklerin önüne set çekmek için değil de uzay denizinde yüzen dünyamızın herhangi bir yerine ulaşır diye umarak yapmak gibisi var mı? Elinde olanı, yapabildiğini değersiz bulmak ve yapmamaya sebep olarak göstermek çoğumuzun düştüğü bir tembellik.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Dünya var oldukça süren paranın gücünün, sınıf farklılıklarının beynimize vurduğu prangayla yaşıyoruz. Değerlerimizi bunlarla ölçmeye kalkıyoruz. Her sabah aynı duyguyla olmasa da iş arkadaşına içten bir “Günaydın!”la başlamak güne, yudumlarken bir bardak suyu getirene “Su gibi aziz ol!” cümlesini esirgememek, müşteri hizmetleri temsilcisine çalıştığı kurumu satın almışçasına kabalık etmeden medenice isteğini belirtmek de bir iyilik sayılmaz mı?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Memnun kalmadığımız bir hizmete ilişkin şikâyet etmediğimiz merci kalmazken işini iyi yapmanın gönül rahatlığını aldığı aylığa göre daha değerli tutan bir çalışanla karşılaşmak neden bir davranış doğurmaz bizde? Çalıştığı kuruma bir teşekkür e-postası yazmak; iyiyi, güzeli destekleyip sürmesini sağlamak, çoğalmasını istediğimizi ilan etmek değil midir? Yaşam her zaman bu derece hassas olamayacak kadar pratiktir ama bazen bu kadar da incelik gerektirir doğrusu. Bazen bir kelebeğin kanadıyla esebilecek kadar küçük bir etkiye ihtiyacı olur kimimizin. Yumurtasını çatlatıp çıkmak üzere olan güvercine anne kuşun gagasıyla bir dokunuşu lazımdır. Yolda kalmış arabayı arkadan itenlere bir kuvvetle desteğiniz lazımdır. Ters dönmüş kaplumbağayı tek dokunuşla düzeltmeniz, içeri girip çıkamamış kuşu camlara çarpıp sersemlemekten kurtaracak bir pencere açışınız, ağlayan çocuğun saçını okşamanız...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bir zamanlar etkin bir şekilde ipek böcekçiliği yapılırmış Diyarbakır’ın Kulp ilçesinde. Yurdumuzun iyilik ve güzelliklerle denize dönüşen doğu illerini bir kelebek etkisiyle atağa kaldırmak adına yapılmış bir projeyi fotoğraflamak için Mardinkapı civarındaki Keçi Burcu’ndayız. Diyarbakır Valiliği ile Ticaret ve Sanayi Odası Başkanlığı’nın hazırladığı proje ile üretilen ipek puşiler bir defileyle sunuluyor. Uzun bir süre tadilata alınıp hak ettiği değere kavuşan burç, oldukça kalabalık bir kitleyi ağırlıyor. Burcun girişinde lazer ışıklar, yukarı çıkan merdivenlerde mumlar geceyi aydınlatıyor. Modacı Cemil İpekçi, projeyi göğüsleyen isim. İnancın, emeğin, iyiliğin ürünleri profesyonel ve yöreden seçilen amatör modellerle podyumda gözler önüne seriliyor. Renkli - ışıl ışıl kumaşların parlaklığı ve burcun iç duvarında yankılanan ritmik ve mistik ezgilerle uzun zamandır böylesi bir etkinliğin susuzluğunu yaşamış konukların gözlerinin içi gülüyor. Bir erkek ve bayan model, aşkı anlatıyor şimdi. Elleri kavuşuyor ve aşkla dans ediyorlar. Erkeğe ipek şalını bırakıyor aşk, çekici kokusuyla. O da içine çekiyor sevdiğinin kokusunu ipek örtüden. Aşkı kuşanıyor şehir bir anda buradan, Keçi Burcu’ndan. Dönüp dolaşıp bizi bulacağına inandığımız kötülüklere karşı sığındığımız bir yer gibi. Çelik çemberlerle desteklenmiş sütunlardan birine yaslanarak tam podyumu karşıma aldığım yerden çektiğim kareler bu anda daha sıklaşıyor. Model objektifime bakıyor ve kelebek etkisiyle gelen aşkı fotoğraflıyorum.&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/2182683014391270566/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/04/bolum14-kelebek-etkisiyle-gelen-ask.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/2182683014391270566'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/2182683014391270566'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/04/bolum14-kelebek-etkisiyle-gelen-ask.html' title='Bölüm#14: &quot;Kelebek Etkisiyle Gelen Aşk&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkcPRe6TFNJzbVcYNFiTxl1tX6hTrEzuGeABly_uOxXsTTKpqoeG1j_4eEX0uCewgNOzA4EWGN7XsME8koTBFvYWboW5ZH3H98hcyqKwbG4izvvJg64Lr-sl7RqibSPMEMwfqxuudU3gO8/s72-c/kelebek_etkisiyle_gelen_ask.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Diyarbakır, Türkiye</georss:featurename><georss:point>37.9144099 40.230629</georss:point><georss:box>37.8141939 40.0727005 38.014625900000006 40.3885575</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-6058447975037550267</id><published>2012-04-01T10:20:00.000+03:00</published><updated>2012-04-01T10:20:00.223+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bir fotoğraf hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="fotoğrafçı"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="La Fontaine"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="mardin"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="mardin ulu cami"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="masal"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="mevsim"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="mezopotamya"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="sultan isa medresesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="yaş almak"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="zinciriye medresesi"/><title type='text'>Bölüm#13: &quot;Mevsimler ve Masallar&quot;</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjpm9nQg3s60shrL-sPeAj9OZyzN3ymMbjGFulcid-KOgQ9RvQwEoi_ul-_PsXx5QBPLR82YX8OXPvgAAVA0MuRlA2UPSNs6xx9TWkix6HyDOR4wsrGTdqRnUjaK13Kz-W0s4PANIwOr5R8/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%2313.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjpm9nQg3s60shrL-sPeAj9OZyzN3ymMbjGFulcid-KOgQ9RvQwEoi_ul-_PsXx5QBPLR82YX8OXPvgAAVA0MuRlA2UPSNs6xx9TWkix6HyDOR4wsrGTdqRnUjaK13Kz-W0s4PANIwOr5R8/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%2313.jpg&quot; width=&quot;426&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Masallar, çocukluğumuzda hayalî yolculuklara imkân veren lunapark biletimizdi. Bir lunaparka girercesine ilgiyle, şaşkınlıkla açılıyordu gözlerimiz tam da uyuyup kapanmaya yakın. Eteğinin, pantolonunun ucundan çekiştirip büyüklerimize heyecanla gösterdiğimiz buluttan şekillerin bizi terk etmediği yılların hazinesiydi masallar. Yaş aldıkça zamanın daha hızlı geçtiğine inanmaya başlayacağımızı o zamandan kestirmek mümkün değildi. Güneşin birkaç gün yüzünü gösterip tekrar yağmurların, karlı günlerin ardına saklandığı zamanlar yazı özlemle beklemek, her mevsim yeniden girdiğimiz bir döngü. Ve ardından yıllarımızı rutinleştiren bu döngünün diğer dilimleri gelir. Sarının - turuncunun boyadığı rüzgârlar yeniden bağlar mevsimleri. Sayaç, bakmışız ki elimizde avucumuzda hiçbir şey kalmadan almış, ilerlemiş. Asıl masal buymuş, biz masal içinde masal dinlemişiz.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Çivi çiviyi söker hesabı La Fontaine, içinde yaşamaya hapsolduğumuz döngünün farkına varmamız için masallar yazmış olamaz mı? Mevsimler gibi tekrarlarla varlığını sürdüren olgular, ruhumuza masallarını okuyorlar. Kendi kilometre taşlarımızı bile unutabiliyorken şahit olmadığımız savaşların, anlaşmaların ayrıntılarını bilmemizin beklendiği tarih derslerinin tahta sıra ve masalarda mümkün olabildiğince işlendiği okul dönemleri sürüyor. Fizik formülleri, kişiliğini tanımlama kavgasına düşen ergenin sorunlarına çare olmuyor. Zaten tanımadığı bedenini kullanabileceği bir doğayı barındırmıyorken şehir, eğitilse de beton zeminlere çarpan topun gürültüsünde kalıyor gençlik coşkusu. Okullar kapanıyor. Televizyon kanalları sezonlarını bitiriyor. Piyasanın allayıp pulladığı ne varsa, her şeyden bir anda vazgeçiliyor. Yaza bomba gibi girmemizi sağlayan şarkılar patlıyor, sonra birdenbire unutuluyor. Denizle, tatille maceraya açılan hayat, kabuğuna çekiliyor aslında. Sonra yeniden başa dönüyor her şey. Yine, yeniden, bir daha...&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Masalsı şehir Mardin’e yol alırken bu düşündüklerimi zihnimden uçmadan yazabilmek için not defterimi buluyorum el yordamıyla. Bir aynaya başka bir ayna tuttuğumuzda oluşan sonsuz görüntüyü düşünün. İçimden geçenleri  not defterinin boş sayfasına tuttuğumda önünü alamadığım zincirleme isim tamlamalarının sonsuza kaçma arzusuna hayretle bakakalıyorum. Cümleler nihayet bulamıyor.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;i&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;“- Yaşlanmışsın!&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;- Ben mi yaşlanmışım? Hadi oradan canım! Yaşlanan sensin, ben sadece yaş aldım. Farkımız bu.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;diyaloğuna daha sık rastlar olduk. Böylesi bir farkı ortaya koymak isteyen kişinin dikkat çektiği gerçek şu olmalı: Kimileri için yıllar, daha fazla tecrübe demektir. Bu, yaşlanmanın getirdiği psikolojik bir sendroma karşı geliştirilmiş bir teselli değildir. Çünkü akranlarına göre daha gençtir bunu savunan kişi. Herkes yaşamın rutini içinde görevini yerine getiren bir mekanizma gibi gidip gelirken kimileri öğrenecek daha çok şeyin olduğuna, varılacak daha çok limanın kendisini beklediğine inanır ve yeniyi tecrübe etmek için çaba gösterirler. Bu akıntının tersine yüzüş, gençlik iksiri aramaya benzemez. Çaba, yaşama sevincini sürdürecek izler bulmaktır zorlukların arasına gizlenmiş. İzler bırakmaktır zamana, insanoğluna, evrene...”&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/i&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Zamanında gözlemevi olarak da kullanılan Zinciriye Medresesi’ne çıkan yola ulaşmak için merdivenleri çıkıyoruz. Buradan Mezopotamya’nın deniz gibi görünen düzlüğünün ufuğa karıştığı eşsiz manzarayı görmek mümkün. 1385’te Melik Necmeddin İsa tarafından yaptırılan medrese, Timur’a karşı savaşan sultanın hapsedildiği yer olmuş. Sultan İsa Medresesi olarak da bilinen Zinciriye Medresesi’nde Melik İsa’nın türbesi de bulunuyor.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Mardin Ulu Camiî’nin büyüleyici güzellikteki minaresine fon olan Mezopotamya ovası efsaneyi anlatıyor burada:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Kavurucu sıcaklar ve taş evleriyle yaşam süren şehir halkını zehirli akrep ve yılanların saldırılarından koruyan bir tılsım varmış. Bu tılsım, Zinciriye Medresesi ile Ulu Cami’yi birbirine bağlayan bir zincire asılıymış.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Avlunun geniş pencerelerinden sarı, kahverengi ve yeşil halılarla örtülmüş gibi görünen ovanın renkleri masalsı bir resim oluşturuyor. Üç ayağı hemen buraya kuruyor ve yüksek dinamik aralıklı bir kare elde etmek için gereken ayarları yapıp deklanşöre basıyorum.&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/6058447975037550267/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/04/bolum13-mevsimler-ve-masallar.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/6058447975037550267'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/6058447975037550267'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/04/bolum13-mevsimler-ve-masallar.html' title='Bölüm#13: &quot;Mevsimler ve Masallar&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjpm9nQg3s60shrL-sPeAj9OZyzN3ymMbjGFulcid-KOgQ9RvQwEoi_ul-_PsXx5QBPLR82YX8OXPvgAAVA0MuRlA2UPSNs6xx9TWkix6HyDOR4wsrGTdqRnUjaK13Kz-W0s4PANIwOr5R8/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%2313.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Mardin, Türkiye</georss:featurename><georss:point>37.3122361 40.735112</georss:point><georss:box>37.2869781 40.69563 37.3374941 40.774594</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-3792790708245064183</id><published>2012-03-25T01:05:00.001+02:00</published><updated>2012-03-25T01:05:18.824+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bir fotoğraf hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="cahit sıtkı tarancı"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="cami-i kebir mahallesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="diyarbakır"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ev"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="müze"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="otuz beş yaş"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><title type='text'>Bölüm#12: &quot;Yolun Yarısı&quot;</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjdTtve9nH2Y808B1qpw8_Ho84N-R2tZ_Wrcp08NxIvMofqC_eDizcDZm3E8_jGmArUep_IJM2xKjp6WorGil6BNQbsM7zNex4434PbBSU6-bNIlqs1eRVjEiZotcJmuooUGjo92G6qM-34/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%2312.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjdTtve9nH2Y808B1qpw8_Ho84N-R2tZ_Wrcp08NxIvMofqC_eDizcDZm3E8_jGmArUep_IJM2xKjp6WorGil6BNQbsM7zNex4434PbBSU6-bNIlqs1eRVjEiZotcJmuooUGjo92G6qM-34/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%2312.jpg&quot; width=&quot;425&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Hiç huyum değildir. Gezi yapacağım yere ait bir ön bilgi her ne kadar o geziyi anlamlı kılacaksa bir o kadar da sınırlar bence. Ansiklopedilerin, tarihî kayıtların, kopyala yapıştır çabukluğuyla çoğalan internet sitelerinin sunduğu bilgiler çoğu zaman öznel bir bakış geliştirmemizi engeller. Fotoğraflamaya koyulduğum tarihî bir yapıyı kendi duyularımla keşfedip kendi sorularımla adımlamak her zaman daha çekici gelmiştir. Ama bu kez belleğimin zayıf bir köşesine tutunan bir bilgiyle kıvranıyorum. Lisedeki Edebiyat dersinden kalma bir merakla bilgisayarın başında buluyorum kendimi. “Dante gibi ortasındayız ömrün.” derken Cahit Sıtkı Tarancı, kimden söz ediyordu? Bu bilgiye sahip miydim? Arama motorunun 0,22 saniyede bulduğu yaklaşık 124 milyon sonuçtan en güvenilir olanlara tıklıyorum:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Dante Alighieri, İtalyan ozan ve politikacı&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;1265 - 1321&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Dante 35 yaşındayken, yani tam 1300 yılında sürgündeyken yazdığı “Cehennem”, Âraf” ve “Cennet” adlı üç ciltten oluşan “İlâhi Komedya” eseri&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
İlk mısra:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Hayat yolumuzun orta yerinde,&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Karanlık bir ormanda buldum kendimi.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
...ve Cahit Sıtkı’nın “Dante”ye atıfta bulunduğu “Otuz Beş Yaş” şiirini dinlerken buluyorum kendimi.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Yeni aldığım bir elektronik cihazı kullanma kılavuzuna bakmadan deneyerek öğrenme alışkanlığım gibi olmadı bu kez. Cahit Sıtkı’nın atıfta bulunduğu Dante’yi, Dante’nin “Hayat yolumuzun orta yerinde” derken Kitab-ı Mukaddes’te geçen bir ayette günlerin 70 yıl olduğu bilgisini bir kullanma kılavuzundan okur gibi alıyorum çantama. Çocukluğumda kapısından defalarca geçtiğim halde kapısının ardındakileri hiç görmediğim Cahit Sıtkı Tarancı’nın müze olarak kullanılan evini fotoğraflamaya çıkıyorum.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
İç sesimin gevezeliği yine üzerinde. İzmir’de yaşayıp da Efes’i, Antalyalı olup da Olimpos’u, Diyarbakır’da yılları eskitip de Malabadi’yi hiç görmemiş olmanın ne demek olduğunu soruyorum kendime. Bir zamanların denizi hiç görmemiş İstanbulluları muhabbetlerini hatırlayıp geri adım atıyorum. Yaşam koşturmacasının, ekmek kavgasının ya da merak duymamanın, öğrenmeye, keşfetmeye kapalı olmanın sonuçları olabileceğini düşünüyorum. Belki de memleketime gelen misafirlerimi gezdirirken onlara iyi bir rehberlik edememe ihtimali utanç sebebi olabilir benim için.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bir kitabın kapağına henüz onu okumadan baktığımızda gördüklerimiz ile kitabı bitirdiğimizde gördüklerimiz ne kadar farklıysa şehir hakkında bildiklerimiz de onu yaşayınca yeniden boyutlanıyor, anlam kazanıyor belleğimizde. Bir mürekkep damlasının suda yayılması gibi tüm ruhumuzu kuşatıyor işte o an, mekân - zaman ilişkisi. Aynı ilişkiyi film müziklerinde de görüyorum. Film müziklerinin, film izlendikten sonra etkileyici olduğunu, filmi izlemeden sadece müziğini dinlemenin bir tepki doğurmayacağı üzerine bir deney yapılsa film müziklerine özel ilgisi olan biri olarak kobay olmaya razı olurum. “İngiliz Hasta” filmini hiç izlemeyip sadece müziğini dinleseydim eminim ki defalarca dinleme isteği duyan bir tutkunu olmazdım. Şehre ait insan öyküleri, tarihî olaylar, eski fotoğraflar, fıkralar, maniler, kısacası sözlü, yazılı ve görsel tüm ögeler şehrin müziğini oluşturuyor. Şehri yaşamak ve müziğini hissetmek bu nedenle böylesine birbirine bağlı, böylesine iç içe.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Cahit Sıtkı Tarancı’nın doğduğu evin açık kapısından giriyorum avluya. Cami-i Kebir mahallesi Cahit Sıtkı Tarancı sokaktaki müze, Pazartesi dışında her gün açık. Ulu Cami’ye oldukça yakın olan müze evin önünden  caminin minaresi görülüyor. Avlu Suriçi’ndeki tarihî evlerdeki gibi oldukça ferah bir görüntü sunuyor. Tabi diğer evler tahribata uğramışken burada zamanın günlük yaşamına ilişkin oldukça bilgi sahibi olmak mümkün. Avludaki havuzu gölgeleyen koca ağaç, yapraklarıyla başka coğrafyaları anımsatıyor. Pusetteki bebeğiyle gelen ev hanımından tutun da yurtdışında yaşayıp memleket hasretiyle bir çekime kapılarak kendini buralarda bulan gurbetçi vatandaşa kadar renkli bir ziyaretçi profiliyle karşılaşmak mümkün.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Diyarbakır’ın karakteristik yapı malzemesi olan bazalt taşı ile yapılan evin ikinci katında Cahit Sıtkı Tarancı’ya ait eşyalar, gönderdiği mektuplar, fotoğraflar yer alıyor. Sola ve sağa çıkılan merdivenlerle buraya ulaşılıyor. 1820 yılında yapıldığı belirtilen evde çoğu müzede olduğu gibi zamanın giysilerini, adetlerini canlandırabilmek için cansız mankenlerle dekor oluşturulmuş.  Hemen girişte fotoğraf çekmeye başlayıp bahçedeki güllerle Tarancı’nın heykelini aynı karede buluşturuyorum. Bahçedeki koca ağaçtan, balkondan bir iki kare almaya devam ediyorum. Sola çıkan merdivenlerin ulaştırdığı geniş odadaki cansız mankenlerin oturduğu divanda canlı bir kedi duruyor. Bu yapay görüntüde canlı bir varlık oldukça rahatsız edici geliyor bakana. Kediyi ve geçilmemesi için odanın etrafını çevreleyen kurdeleyi kadraja dahil etmemek adına mı bilmiyorum, kapıyı aralanmış hale getirdim. Kapı kolu ve aralanmış kapıdan görünen odanın ışığı süzen camları arasında ev halkının  yapaylığı gerçeğe dönüştü. Fotoğraf makinem, sokaklarında sayısız kez dolaştığım şehrin yabancısı kaldığım müziğini ışığıyla kazıdı yeniden.&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/3792790708245064183/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/03/bolum12-yolun-yars.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/3792790708245064183'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/3792790708245064183'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/03/bolum12-yolun-yars.html' title='Bölüm#12: &quot;Yolun Yarısı&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjdTtve9nH2Y808B1qpw8_Ho84N-R2tZ_Wrcp08NxIvMofqC_eDizcDZm3E8_jGmArUep_IJM2xKjp6WorGil6BNQbsM7zNex4434PbBSU6-bNIlqs1eRVjEiZotcJmuooUGjo92G6qM-34/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%2312.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>cahit sıtkı tarancı müzesi</georss:featurename><georss:point>37.91305491302964 40.235656499862671</georss:point><georss:box>37.912271913029642 40.234422499862674 37.913837913029639 40.236890499862668</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-7371777051601385115</id><published>2012-03-18T10:20:00.000+02:00</published><updated>2012-03-18T10:20:00.060+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="batman"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bir fotoğraf hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="fotoğrafçı"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="hasankeyf"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="hayat güzeldir"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="hdr"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="hısn-ı keyfa"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="panorama"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ılısu barajı"/><title type='text'>Bölüm#11: &quot;Panorama: Hısn-ı Keyfa&quot;</title><content type='html'>&lt;b id=&quot;internal-source-marker_0.7690700404345989&quot;&gt;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJKJRAC5UB3jM-ke74TbteBGgZVu_4puWXTZhyhEvUMIWxtQE6y_zh31LLmU2BYxTCieF9M6GnxzU3wmBrrix_vg3itP5rDriPE8z1hgRamL-5EuUT4YIlajKn0u1c0_lVU-ZxaoOSeraP/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%2311.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;239&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJKJRAC5UB3jM-ke74TbteBGgZVu_4puWXTZhyhEvUMIWxtQE6y_zh31LLmU2BYxTCieF9M6GnxzU3wmBrrix_vg3itP5rDriPE8z1hgRamL-5EuUT4YIlajKn0u1c0_lVU-ZxaoOSeraP/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%2311.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Hasankeyf’e kaçıncı kez gideceğimi hatırlamıyorum. Yapımı yılan hikâyesine dönen Ilısu Barajı’nın yarattığı kaygıları kanıksamamla mı ilgili bir hafıza problemi bu, bilemiyorum. Eşsiz yurdumuzun güneydoğusunun en değerli kültür miraslarından biri olan Batman’ın tarihî Hasankeyf ilçesinin oluşturduğu çekim gücüne kapılıp her yıl bu coğrafyayı görmeye gelen sayısız yabancı ve yerli turistten biri olacağım yine.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bir kitabı tekrar tekrar okumak, bir filmi defalarca izlemek, eski bir defterin bir yerine yazdığım birkaç satırı yeniden okumanın yarattığı duygular neyse, öyle olacak yine bu Hasankeyf gezisi. Daha Dicle Nehri ile ayrılan şehri birbirine bağlayan köprüye varmadan, içinde çocuklar gibi koşturma isteği uyandıran kıpkırmızı gelinciklerle süslü tarlaları geçerken başlayacak bu his, biliyorum. Çünkü her seferinde başka bir olgunluğa ulaştırır bizi yaşadıklarımız. Kilometre taşlarımız, yükselttiğimiz çıtalar, yüksek tutup uğruna mücadele ettiğimiz hedeflerimiz bizi başka bir noktaya taşır. Veysel’in söylediği gibi, gündüz gece gidip de ne halde, hangi mesafede olduğumuzu bir ölçüm aleti gibi söylüyor bize bu duraklar. Duraktaki görüntümüzden eskiye bakışımız, usta bir oyuncunun çıraklığına bakışına benzer. Bazen komik buluruz, utandığımız da olur, geçmişte kalmış olması bizi rahatlatır. Yorulup bıkkınlığa düşeceğimiz zamanlarda katettiğimiz yolu gösterip şevklendirsin diye ara ara çıkarıp hatırlamak istediğimiz pusula gibidir bazen, geçmiş.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bir kitabı yeniden okumayı saçma bulanlar belki geçmişteki suretlerini gösteren sihirli aynaya bakamayanlarımızdır. Belki iki okuma arasında değişen, gelişen pek bir şeyin olmayışı tahammülsüzlük getirmiştir. Oysa “Hayat Güzeldir” filmini hayatının farklı zamanlarında yeniden seyretmek, “hayat” kelimesinin içine koyduklarımızın nasıl da değiştiğini gösterecek, “güzel”liğin göreceliğinin önümüze açılan bir renk paletine eklenen sayısız tonlara bölündüğünü fark edeceğiz. Bir renkten diğerine geçene kadarki tonların sayısı, evimizi boyatırken düştüğümüz gibi bir kararsızlık yaratsa da güzel olana daha çok kişinin ulaşması mümkün olacak böylece.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Beklediğim gibi oldu. Öğrenciyken ders notu aldığım bir kâğıdın kenarına karaladığım satırları yıllar sonra görmenin uyandırdığı his gibi. Son Hasankeyf gezisinde fotoğraf çekmek için taşıdığım eski makine, sahip olduğum mütevazı teknik bilgi, şimdi amatör bulduğum dolambaçsız anlatımım, hatta tarihî şehri geziş biçimimin toyluğu karşılıyor beni ilk. İçinde bulunduğumuz aracın hızı nedeniyle bir girdap halinde gördüğümüz yeşilliklerin içindeki kıpkırmızı gelinciklerin sıcak dansı, güneşin farklı parıldadığı geniş vadiden ulaştığımız köprü ve çekiciliğinden hiçbir şey kaybetmeyen Hasankeyf’in etkileyici ilk intibası dejavu hissi veriyor da neyse ki bana eşlik eden arkadaşımın varlığı zamandaki bu anlık kayboluştan kurtarıyor hemen.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Defalarca görmeme rağmen her seferinde koca bir film seti gibi geliyor Hasankeyf. Öğretmenevi’nin önünde iniyoruz araçtan. Yerli nüfusunun gittikçe azaldığını bilmeme rağmen turistlerin oluşturduğu canlılık daha da artmış gibi. Yöresel tatların sunulduğu salaş restoranlar ve hediyelik eşya satan dükkânların içi dolup dolup boşalıyor. Baharı kısa süren güneydoğunun aniden bastıran sıcağına karşın başımızı koruyacağımız bir şapka ediniyoruz buradan. Renk renk puşilerden de beğenip atıyoruz boynumuza. Zaman kalırsa dönüşte sevdiklerimize bir iki küçük hediyelik de alabiliriz.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Hasankeyf karesinin önemli motiflerinden biri olan minarenin yanından ilerliyoruz kaleye. Kalenin yürünmesi pek güvenli ve kolay olmayan basamakları ara ara minareyi gören doğal pencereler sunuyor önümüze. Dicle Nehri’ni ve taş köprünün kalıntılarını da içine alan panoramik fotoğrafı çekmek için ilerlerken daha önceden öğrendiğim, gelenlere rehberlik yapmak isteyen çocukların da ezbere anlattığı efsaneyi konuşuyoruz.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Yazılı kaynaklarda yer almayan ama halkın anlattığına göre Sultan Süleyman Camisinin minaresini yapan ustayla kalfası arasında bir anlaşmazlık çıkar. Kalfa, ustanın minare yapım tekniğine bir noktada karşı çıkar. Usta, kalfayı inşaatından kovar. Kalfa da ustasına bu küçümseyici tavrına karşılık unutamayacağı bir ders vermek için başka bir minare yapmaya koyulur. Minareler tamamlanır. Şehrin önemli kimselerinin de katıldığı gösterişli bir açılışla halk bu yarışı kimin kazanacağını bir an önce görmek ister. Açılışa az bir zaman kala kalfa, ustasını yaptığı minareye buyur eder. Usta, kalfasını geride bırakarak merdivenleri çıkmaya başlar ve yukarı ulaşır. Minarenin tepesinde kendisini bekleyen kalfasını görünce hayrete düşer. Çok geçmeye kalmadan kalfasının açıklamasıyla minarenin içinden geçen ikinci yolu keşfeder. Birbirini görmeyen bu iki yollu minareyi yapan kalfasının verdiği dersi kaldıramayan usta, gururuna yenik düşer ve minareden atlayarak ölür.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Kalıntı halindeki evler, büyük saray ve ulu cami yine görüp zihnimdeki fotoğraflarını perçinlemek istediğim Hısn-ı Keyfa’nın Dicle’ye bakan yüksekliğine ulaşıyoruz nihayet.  Ufukta Raman Dağları’nın eteklerine gölgeler bırakan beyaz bulutların oluşturduğu enfes manzara var. Bulut varken en eğlenceli yüksek dinamik aralık fotoğrafların zamanı demektir. Üç ayağı kuruyorum ve bu muhteşem manzarayı panoramik bir kareden başka, aslına yaraşır bir şekilde görüntülemenin mümkün olmadığı fikrimin doğruluğunu ispatlamış oluyorum kendime. 180 derecelik bir açıyı görecek şekilde 6 ayrı kadrajdan 18 dikey fotoğraf karesi çekiyorum. Şimdiden bilgisayara aktarıp birleştirmek için heyecanlanmaya başladım bile. Ben çocuklar kadar mutlu ve heyecanlıyken arkadaşım da beni fotoğraflama jestini göstermiş. Gülüşüyoruz, karşılıklı. Doğa ve tarihin mutlu aktığı bu manzaranın asla yok olmamasını diliyoruz bize bu güzel günü yaşatandan.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/7371777051601385115/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/03/bolum11-panorama-hsn-keyfa.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/7371777051601385115'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/7371777051601385115'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/03/bolum11-panorama-hsn-keyfa.html' title='Bölüm#11: &quot;Panorama: Hısn-ı Keyfa&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJKJRAC5UB3jM-ke74TbteBGgZVu_4puWXTZhyhEvUMIWxtQE6y_zh31LLmU2BYxTCieF9M6GnxzU3wmBrrix_vg3itP5rDriPE8z1hgRamL-5EuUT4YIlajKn0u1c0_lVU-ZxaoOSeraP/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%2311.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Hasankeyf/Batman, Türkiye</georss:featurename><georss:point>37.7141667 41.4130556</georss:point><georss:box>37.7016057 41.3933146 37.7267277 41.4327966</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-3791277321479159920</id><published>2012-03-11T10:20:00.000+02:00</published><updated>2012-03-17T20:22:19.574+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bir fotoğraf hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="diyarbakır"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ulu cami"/><title type='text'>Bölüm#10: &quot;Bozuk Terazi&quot;</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtUZ63LU082Tv9vJsiWfwWTi6N6ITacwHRUGpoNm2QkvQVgogcQl5bbsAlAXM2g0bmUGQkUAxFix_lFAUIvz45pYwsSbHga50HI3WENPR-B-S0dvpaGUfLTNmeKVzOAnmeHxHKP1eDRxuE/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%2310.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtUZ63LU082Tv9vJsiWfwWTi6N6ITacwHRUGpoNm2QkvQVgogcQl5bbsAlAXM2g0bmUGQkUAxFix_lFAUIvz45pYwsSbHga50HI3WENPR-B-S0dvpaGUfLTNmeKVzOAnmeHxHKP1eDRxuE/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%2310.jpg&quot; width=&quot;426&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Hepimizin çok sevdiği, kendini içinde mutlu hissettiği bir kıyafeti vardır. Çok eskise de, diğer giysilerimizle aramızda oluşmayan bir bağ vardır eşyanın bu sınıfıyla.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bugün fotoğraf çekmeye çıkacağız. En sevdiğim tişörtümü giymek istiyorum. Biliyorum, defalarca giyip yıkanmaktan artık rengi soldu ama ben yine de yakalı, mavi tişörtümü giymek istiyorum. Gardrobu alt üst edip üzerimdekileri kendime yakıştıramadan evden çıktığım sayısız günler biliyorum. Elbise yığınına dönmüş mobilyanın kapısı açılınca üzerime yığılan onlarca katlanmamış giysi… Mağazadan bir hevesle alınan, sadece birkaç kez giyilip gardroptaki giysi yığınının içinde unutulmuş elektrogitar figürlü sarı tişörtün buruşuk, ütüsüz varlığı… İnternetten ucuza aldım, diye sevinip gardrobumu daraltan model model pantolanlar, ceketler, gömlekler…&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Alışverişi ucuza kapatmak için her gün takip ediyordum indirimleri, kampanyaları. İndirim miktarının harcadığım zamanı karşılamadığını, alışverişe ayırdığım zamanın kaşıkla verilenin kepçeyle geri alınması olduğunu geç fark ettim. Zaten ucuza gelen alışverişin küçük taksitleri bitti sanıyordum. Oysa koca bir gardrop dolusu giysi; satın alınırken, satın alındıktan sonra yıkanıp katlanırken ve giymek için seçmeye çalışırken en değerli varlığım olan zamanımı harcamaya devam ediyor. Yaşam alanımı daraltmaktan başka bir amaca hizmet etmemişim meğer.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Tüketimin, doyuramadığımız ruhumuzun midesinden gelen gurultuları susturma vaadiyle sunduğu abur cuburlar çok geçmeden sağlığımızı ele geçiriyor. Son teknoloji cep telefonları, modanın son “trend”leri, son model arabalar… Alışverişin ihtiyaç giderme amacından saparak bir yaşam biçimine, hatta yaşamı ele geçiren bir açlık giderme, bazen de caka satma yoluna dönüştüğünün farkına varamıyoruz.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Evreni algılama biçimi ve zekâsıyla dünyaya yön veren bilim insanı Einstein hakkında söylenen, aslında gerçekliğinin araştırılması pek de gerekmeyen, öyle olmasa bile olduğunu varsaymanın pek bir zarar getirmeyeceği bir bilgi var: Merak edenlerin “neden hep aynı giysileri giydiği” sorusuna karşılık, “Bir kıyafet almıştım, çok beğenince aynısından birkaç tane daha aldım.” demiş. Einstein hep aynı kıyafeti mi giyiyordu gerçekten? Yoksa söylediği gibi aynı kıyafetten birkaç takım elbisesi mi vardı? Giyinmek bilim insanları gibi düşünce üzerine mesai harcayanlar için bir teferruattan ibaret olmuş olabilir. Moda ve tekstil, çağımızda farklı bir konuma gelmiş olabilir. İş yaşamında karşımızdakini etkilemenin hâlâ şık bir mavi gömlek ve lacivert takım elbiseyle mümkün olduğu kanısı yaygın olabilir. Tüm bu olabilirliklerin bir yoğurt yiyiş biçimi olduğu gerçeği su götürmez. Mevsimlerin, hava olaylarıyla form değiştiren yaşam kaynağımız suyun, gündüz ve gecenin, kısacası aynı döngü içinde yenilenen “yaşam” denen saatin yıllar, çağlar değişse de aynı çemberi çizdiğine inanıyorum. Bugün günümüz atmosferini soluyan herhangi birinin tarihteki ayrı bir ırka, ayrı bir dile ait herhangi bir insanla aynı düşüncelere, aynı sonuçlara ulaştığını düşünüyorum. Victor Hugo’nun “Sefiller”i, Beydeba’nın “Kelile ve Dimne”si, Shakespear’in “Romeo ve Juilet”i, Samed Behrengi’nin “Küçük Kara Balık”ı yaşam var oldukça ilgi görmeye devam edecek. Tıkır tıkır işleyen bir saatin dişlileri gibi düşünceler yelkovanı hareket ettirecek, çemberler çizilecek. Dünya görüşünü sözlü ve yazılı edebî eserlerle, plastik sanatlarla ifade etme ihtiyacı hisseden insanoğlu disiplinler oluşturacak, benzer yöntemleri benimseyen haleflerini aynı derenin yatağına sürükleyecek; akımlar, felsefeler insanlık tarihine yön verecek.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Fotoğraf çekmek için dışarı çıkmaya karar verdiğim sabah, gardroptan en sevdiğim mavi tişörtümü alırken üzerime yığılıveren giysi tomarının başlattığı bilinç akışıyla ne zaman evden çıktığımı, arkadaşımla nasıl buluştuğumu, tekerleklerin ne tarafa dönüp de bizi Gazi Caddesi’ne ulaştırdığını fark etmemişim bile. Nisan yağmurları ara vermiş olmalı, havanın puslu sıcağına bakılırsa. Çenemi göğsüme doğru eğip bakıyorum: Mavi tişörtüm nihayet üzerimde. Gardrobumun vaziyetiyle ruh halim arasındaki benzerliğe şaşıp gülümsüyorum içten içe. Neyse ki giysi tomarını dolaba tıkıp çıkabilmişim evden. Arkadaşım “tripod”umu da getirmemi istemişti. HDR dediğimiz teknikle Ulu Cami’yi fotoğraflamadan Diyarbakır’dan gitmek istemiyormuş. Bulutların derinlik kazanıp daha bir etkileyici göründüğü mavi fona camiyi yerleştirme arzusuyla iniyoruz merdivenleri. Beklemediğimiz bir kalabalık karşılıyor bizi. Peygamberimizin doğum günü nedeniyle bir yemek fabrikası yemek dağıtıyor. Sıraya girmiş onlarca genç, yaşlı ellerinde plastik tabildotlarla adım adım ilerliyorlar. Et, kuru fasulye, pilav ve baklava dolu kabı alan hasırlarla örtülmüş yerlere geçiyor ve karınlarını doyuruyorlar. Herkesin yüzünde toplumların özlediği bir hoşnutluk, güleç bir ifade var.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Hasır örtülerin üzerinde oturacak yer kalmıyor. Bir grup çocuk, avludaki basamağa oturarak yemeğe başlıyorlar yemeklerini. Hızla yiyorlar, bir yandan da birilerini bekliyor gibi bir halleri var. “Geldi mi? Nerede?” gibi sorular duyuluyor daha olgun görünenden. Arkadaşım onlarla sohbet etmeye başladı bile. Bense rahatsız etmeden gözümde bir dev gibi büyüyen şu koca ayakkabıları çekmek istiyorum hemen. Koyu tenli çocuğun içine sığdığı koca hardal sarısı botlar yaşamın bozuk terazisinde ağır geliyor. Ben daha demin kullanmadığım onca giysiden zor yakamı sıyırmışken şehrin daha önce hiçbir yerinde rastlamadığım bu çocuklar, belli ki büyüklerinden kalma ya da başkalarından edindikleri bu cüsselerine bol gelen kazaklar ve koca ayakkabılarla terazilerinin boş kalan kısımlarını doldurmaya çalışıyorlar. Biz ayakkabı bağcığımızın rengine uygun tişört bakarken erken yaşta çalışmak, aile bakmak gibi bir sorumlulukla karşı karşıya kalan çocukların bu hali dünyanın bozuk terazisinin resmi oluyor karşımda. Ulu Cami’yle kadrajıma giriyorlar, basıyorum deklanşör. Yaşlarından oldukça büyük görünüyorlar kameranın vizöründe. Kocaman ayakkabılar çocukluklarına vurulmuş prangalar gibi. Annelerimizin, büyükannelerimizin pencere kenarlarına bıraktıkları ıslak ekmeklere konan ürkek kuşlar gibiler. Islatma ihtiyacı duymayacağımız ekmeklerimizi de paylaşmalıyız belki de. Tüketimin çekici ağına düşmeden de doyurabiliriz belki de açlık çeken ruhumuzu.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Midemizi kazıyan duygunun aç bir karından değil de doyuramadığımız ruhumuzdan gelebileceğini de düşünelim bazen. Belki işe yarar, ne dersiniz?&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/3791277321479159920/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/03/bolum10-bozuk-terazi-11-mart-2012.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/3791277321479159920'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/3791277321479159920'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/03/bolum10-bozuk-terazi-11-mart-2012.html' title='Bölüm#10: &quot;Bozuk Terazi&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtUZ63LU082Tv9vJsiWfwWTi6N6ITacwHRUGpoNm2QkvQVgogcQl5bbsAlAXM2g0bmUGQkUAxFix_lFAUIvz45pYwsSbHga50HI3WENPR-B-S0dvpaGUfLTNmeKVzOAnmeHxHKP1eDRxuE/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%2310.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Ulu Cami, Diyarbakır Merkez, Gazi Cd, 21000 Diyarbakır, Türkiye</georss:featurename><georss:point>37.912238 40.235773</georss:point><georss:box>37.899710500000005 40.216032 37.9247655 40.255514000000005</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-8469077299232729800</id><published>2012-03-04T10:20:00.000+02:00</published><updated>2012-03-04T10:20:00.108+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bebek"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bir fotoğraf hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="dicle üniversitesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="engin ülsen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="vadi kafeterya"/><title type='text'>Bölüm#9: &quot;Gökalp Bebek&quot;</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgt5DESQwn-J3o0WqFKOMcSASeMFVbb8_Ct7B2MiCtQBiPrkZAZJ8rsia6TDD8Pn5Ul-mfj_y62YAFBCblAJx8hZRXXcnifEOf2rm1JDCCyjeJveTWVou_YX3tJdoZoZVfDayxOIaw-7IYx/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%239.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;426&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgt5DESQwn-J3o0WqFKOMcSASeMFVbb8_Ct7B2MiCtQBiPrkZAZJ8rsia6TDD8Pn5Ul-mfj_y62YAFBCblAJx8hZRXXcnifEOf2rm1JDCCyjeJveTWVou_YX3tJdoZoZVfDayxOIaw-7IYx/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%239.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
İçinde sayısız yolculukları barındıran kısa ve görece uzun bir yolculuktur yaşam. Çatısı altında düzen kurduğumuz bu geçici konak, gün gelecek boş kalacak ya da bir başkasının olacak. Hancıya haber verilir: Misafir gelecek, yer döşek hazır edilecek, yemekler pişirilecek. Böyle başlar insanoğlunun kapıyı çalışı. Dokuz ay öncesinden haberi gelir ev ahalisine ki hazırlıklar yapılsın. İlk kez anne olacak genç kadın heyecanla, merakla günleri, haftaları ve ayları saysın. Yavrusunu sarıp sarmalayacağı giyeceklerin en güzellerini bulsun. Kendi bedeninden hayatı emen cana rızıkların en güzel tanelerinden sağlıklı karışımlar sunsun. Ağlasın, merhamet etsin, özlemle beklesin diye annesi. Yalnız ve güçsüz değil anne. Çünkü ölümünden sonra bile eserleriyle anılan bir sanatçıdan umduğumuz gururla sarılır baba, evladına ve eşine. Varoluşla genlerimize kodlanan şifreler tamamlanır ve mutlak mutluluğun dünyadaki izdüşümüne gireriz nihayet. Yolcu girmiştir han kapısından; merhaba, der bebek gün ışığında beş duyumuzla şekillenen film şeridinin ilk karesinden.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bir gül goncası, mor menekşeye açacak tutamlar, baharda patlayan tomurcuklar, asma dallarından uzayan sarmaşık kollar, yumurtadan yeni çıkan kuşun ayakları üzerinde durma çabası... Tatlı bir çabayla hayata tutunan minik parmaklar... Günebakan çiçeklerinin güneşe bağlanmaları gibi gülmeye, harika kahkahalar savurmaya programlanmıştır bebek. Anne ve babasından gelecek küçük bir oyun girişimi başlatmaya yeter gülücükleri. Güneş, günebakanların duruşundan bir şey kazanmaz belki ama bebeğin gülücükleri çok şey doldurur hayata. Ümit olur, kaygı taşır, güç verir, tamamlanmışlık hissi aşılar. Yaşamımızdaki kilometre taşlarından biri değildir, aynı yolda kalamaz çünkü annelik ve babalık rolü edinenler. Yeni bir yol açılır, yeni taşlara gereksinim duyulur. Gelecekteki dünya hakkında yapılan olumsuz öngörülerin verdiği ümitsizliğe, bir insan doğurarak cevap vermektir belki kimimizin girdiği bu yol. Kimimizin yaşamak isteyip de yaşayamadıklarımızı vücuda getirmeyi arzu ettiğimiz bir öç alıştır yaşamdan. Tam da kopmak üzereyken sevimsizleşip sıkıcı bir hal alan yaşam koşturmacasından, sağlam köklerle bağlanmaktır yeniden hayata.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Güneşin Şubat soğuğunda fırsatını bulup koşar adımlarla geldiği bu Cumartesi gününde iki gevrek simit kapıp ısırmaya başlıyoruz iştahla. Hayatı paylaşma yoluna girmiş iki iştahlı yolcu, bekliyoruz randevulaştığımız yerde iki arkadaşımızı ve Gökalp Bebek’i. Anne ve baba, Gül ve Ayhan, Balıkesir ve Samsun, Öğretmen ve Asker... İki yaşamı buluşturan onlarca “ve” bağlacıyla kurulan köprüler ve bu köprülerle yaşama atılan ortak adımlar. Gökalp Bebek, meraklı gözlerini kocaman açıyor bize. Henüz dokuz ayı bulan misafirliğinin ne kadar memnuniyet verdiği anlaşılıyor tombul yanaklarından. Aylardır görüşmeyen dostlar soruyorlar birbirlerini. Katıksız sevgiyle bakan gözlerin verdiği ısı, Şubat güneşiyle yarışıyor. Urfa yolundan Seyrantepe’ye ulaşıyor ve Silvan yoluna varmadan sağa dönüyoruz. Dicle Üniversitesi’nin kampüs girişine vardığımızda surların İç Kale bölümüyle oluşturdukları şehir dokusu arkamızda kalıyor. Fakülte binalarının karşı yönünde küçük bir vadiye akan suyun etrafına kurulu oturma yerlerine ulaşıyoruz. Yaz akşamlarının serinliğe kucak açan muhabbetleriyle cıvıl cıvıl dolup taşan mekan, Şubat ayında sürpriz bir hediye paketinden çıkarcasına açan güneşi ağırlıyor. Çok da rehavete kapılmayın, dercesine esiyor soğuk rüzgâr. Ağaçların sonbahar ayininden kalan kuru yapraklar, toprağı sıcak bir battaniye gibi örtmüş, rüzgârla savruluyorlar zaman zaman.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Büyük bir şehir olarak kayıtlara geçen bir şehrin küçüklüğü içinde birkaç mekâna sığdırılan buluşmalar, sayısız anının iç içe geçmesine neden oluyor. Mevsimler, arkadaşlar, buluşmalar, fotoğraf anıları üst üste binen sayısız görüntüler oluşturuyor belleğimde. O görüntülerin çoğu karesindeki yüzler şimdi başka şehirdeler. Herkesi gönderip gün sayma döngüsüne yakalanıyor insan böyle düşününce. Askerliği biten devreleri uğurlarken başkası adına sevinemeyip kendi kaldığına üzülen genç erleri anımsıyorum. Oysa kalakaldığım bir yer değil burası, memleketim. Yine de çeşitli nedenlerle buraya gelip sonra giden dostlar, genç erlerinkine benzer hisler taşımama neden oluyor zaman zaman. Memleketinde yaşamayı seçmek, seçtiğini düşünmek, bildik yolları yürümenin verdiği güven duygusuna bağlı yaşamak mıdır yoksa? Hayallerinin peşinden koşmak, zor geleni seçmek, ruh halini grafiğe dökecek olursak - iniş çıkışlı eğrilerle mutlu olmak başka şehirlerde yaşamayı gerektirir mi? Genelleme yapmanın tembellerin ve edilgenlerin bir düşünme biçimi olduğunda hemfikirsek siz de kabul edersiniz ki bu sorulara “evet” ya da “hayır” cevabı vermek bizim de farklı olmadığımızı gösterir. Yaşam çoğu zaman planlar, ince hesaplarla yürüse de bazen adım atmadan, tecrübe etmeden bir fikre ulaşmak, haklı çıkmanın sarhoşluğunu yaşamak ya da geçiştirmeye çalışılacak bir yanılgıyla karşılaşmak mümkün olmaz. Bu düşüncelerle alışkanlıklarımızdan inşa ettiğimiz geçilmesi güç kale duvarını yokladık varsayalım, o kadar. Bu fikre ulaşmak için tecrübe, tecrübe içinse cesaret gerek.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Gökalp Bebek, ailesini kendisine hayran bıraktığının oldukça farkında şirinlikler yapmaya başladı bile. Genç anne ve babası tempo tutup oynamaya başladığı şarkıyı açıyor cep telefonundan. Kurumuş yapraklar, üzerinde oturduğu henüz cemreyi karşılamamış toprak hayli ilgi çekici bebek için. Ellerini alamıyoruz. Gerilerden, tek sıra halinde dizilmiş ağaç şeridinin önünde mevzileniyorum. Fotoğraf makinamın lensinin  müsaade ettiği yakınlaştırma limitinin sınırında bir mesafede seri kareler çekmeye başlıyorum. Tombul sevimli bir su canlısı, flu yapraklar ve sıcak güneş tonlarıyla boyanmış turuncu-kahverengi bir denizde bana gülümsüyor gibi geliyor deklanşör ve netleme sesleri arasında. Ne tepkiler verdiğimin, nasıl ünlemlerle şen sesler çıkardığımın çok da farkında olmadan kadrajımda kulaç atan bu dünya tatlısını seyre dalıyorum uzandığım serin topraktan. Gökalp Bebek’in ortaya çıkardığı bu sevinç dolu sesler, yaprak hışırtıları, soğuk rüzgâr ve günebakanların yazından ödünç Şubat güneşi fotoğraf karesinin her rengine işliyor. Bebek, masumiyeti özleyen biz yetişkinlere mutluluk iksirinden sihirli bir damla sunuyor…&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/8469077299232729800/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/03/bolum9-gokalp-bebek.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/8469077299232729800'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/8469077299232729800'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/03/bolum9-gokalp-bebek.html' title='Bölüm#9: &quot;Gökalp Bebek&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgt5DESQwn-J3o0WqFKOMcSASeMFVbb8_Ct7B2MiCtQBiPrkZAZJ8rsia6TDD8Pn5Ul-mfj_y62YAFBCblAJx8hZRXXcnifEOf2rm1JDCCyjeJveTWVou_YX3tJdoZoZVfDayxOIaw-7IYx/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%239.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Dicle Ünv., 21000 Yiğitçavuş/Diyarbakır, Türkiye</georss:featurename><georss:point>37.9363706 40.2963922</georss:point><georss:box>37.923847099999996 40.276651199999996 37.9488941 40.3161332</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-5350540558457718560</id><published>2012-02-26T10:20:00.000+02:00</published><updated>2012-02-26T10:20:00.628+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bir fotoğraf hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="diyarbakır"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="malabadi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><title type='text'>Bölüm#8: &quot;Yeni&quot;</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhHi2B6O_LB2HpFDeTDJtXIBSx3bFubMOrf2laCBhrxDhvIcUVyyOavbKd8DwARlktiQEcaakikk7XXhsflzP_NGZfONwyIFeZtfCLtBYVRZKB4iBmWPECVH49TSxILNs6hE7MyTKDH9zsQ/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%238.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhHi2B6O_LB2HpFDeTDJtXIBSx3bFubMOrf2laCBhrxDhvIcUVyyOavbKd8DwARlktiQEcaakikk7XXhsflzP_NGZfONwyIFeZtfCLtBYVRZKB4iBmWPECVH49TSxILNs6hE7MyTKDH9zsQ/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%238.jpg&quot; width=&quot;425&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Uyanmak için kurduğunuz alarmı defalarca ertelersiniz. Yataktan çıkmaya hiç niyetiniz yoktur. Ağrı kesicilerden medet ummaya başlarsınız. Kahvaltı yaptığınız günlerin sayısı iyice azalmıştır. Bu demektir ki yeni yolculuklara çıkmanın zamanı gelmiştir. Bir sokak öteye, bir mahalle ileriye, bir şehir, bir ülke hatta bir dünya öteye geçmek gerek. Salondaki eşyaların yerini değiştirmeye kalkmadan önce içimizdeki çakılıp kalmış kayaları bir dost yardımıyla yerinden kıpırdatmaya adım atmalıyız. Hiç olmaz, mümkün değil diye düşündüklerimizin bir filizin koca bir kayayı ortasından çatlatarak büyümesi gibi çatırdamasını beklemeden harekete geçmeliyiz. Başkasının gölgesini güçlendirmektense kendimize ait bir gölgeyi ortaya çıkarabilmek adına kendi güneşimizi bulmalıyız. İzinden gittiğimiz gölgeler, gün gelmeli ki kendi gölgemizi ardımıza düşürecek güneşe ulaştırmalı bizi. Epeydir düşünüyorum çektiğim fotoğrafların kime ait olduğunu. Bembeyaz Uzungöl Camisi’ni göldeki yansımasıyla yeşilin ortasında bir kuğu gibi fotoğraflayan ben miyim? Kız Kulesi’ni dalgaların ortasında yüzdürüp ağlarının ucunu martılara mı tuttursaydım? Sümela’yı, Efes’i, Harran Evleri’ni, Nemrut’u, Sultanahmet’i kartpostallara, duvar kâğıtlarına, takvimlere hapseden yaptığından bihaber bir gölge avcısı olmaya ne kadar devam edeceğim? Daha önce çekilmiş fotoğrafların aynısını çekmek için onca tatili, yolculuğu, anıyı daha kaç kere feda edeceğim? Ezberle büyüyen bir neslin bitiremediği bir hesaplaşma bu; bir kırılma noktası.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Ölü Ozanlar Derneği’nin unutulmayan cümlelerinden birini söylüyorum sessizce: “Ormanda yol ikiye ayrılıyordu. Ben az kullanılanı seçtim.” “Ormanda yol ikiye ayrılıyordu. Ben az kullanılanı seçtim.”... Malabadi Köprüsü’nü hiç görmemiş; kartpostal, takvim, duvar kâğıdı, ders kitabı hafızalı çocukluğumu değiştirecek bir yol seçme arzusuyla düşüncelerim gölgesinden ayrılıyor, renkli ışıklar saçan yıldızını arıyordu.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Kimi zaman yalnız düştüğüm fotoğraf yolculuklarının yerini şimdi üç kişilik bir fotoğraf atölyesi denebilecek bir yolculuk almıştı. Aynı şehirde aynı oyunu oynayan üç yetişkin çocuk bulmak imkânsız gibi bir şeydi ama biz başarmıştık bunu. Taşıdığımız kimliğin giymek zorunda bıraktığı üniformanın içine gizlediğimiz çocukluğumuzu açık etmek tuhaf bakışları üzerimize çekmeye yetiyor. Aynı otobüs sırasında, aynı markette, aynı kaldırımda, hatta aynı apartmanda olsak da taşıdığımız sıradanlık zırhı, engelliyor çocukların buluşup oyunlar oynamasını. Biz üç koca çocuk şimdi yoldayız işte. Seyrantepe’den yol aldık bile Silvan’a doğru. Plansız çıkılan yolculukların verdiği özgürlük coşkusuyla dönüyor tekerlekler hızla. Teneffüs ziliyle oyuna koşan ilkokul çocukları gibi içimizdeki enerjiyi fişekleyen motor sesiyle çağlıyoruz bozkıra.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Silvan’a varmadan 7 km önce sola sapıyoruz. Burada kısıtlı bir zaman içinde Hasuni Mağaraları’nı görüp minik bir doğa gezisi yapmak istiyoruz. Devedikenlerinin üzerlerine konup konup uçuşan Çayır Esmeri kelebekleri fotoğraf karelerimizin renkli konukları oluyorlar. Tırmanmaya koyulduğumuz eğimli yol bir iki küçük kazayla geri püskürtüyor bizi. Sarı renkli unufak olmuş taş parçacıkları ve tozlar ayakkabılarımızın içine doluşuyorlar. Puslu ve sıcak Haziran gününün ortasında Hasuni’deki eski kilisenin son kalıntıları mistik bir ezgiyi kulağımıza fısıldıyor belli belirsiz. Bizi buraya getiren yol, mağaraların önünde durduğumuz tepedeki devedikenleri ve çalıların arasından puslu havaya doğru kıvrımlarla uzanıyor. Tam bu noktadan mağaraları panoramik bir kadraja dahil etmek için dikey kareler çekiyorum. Sıcaktan bunalınca 3, 5 ve 7 katlı mağaralardan birinin serinliğine atıyoruz kendimizi kısa bir süreliğine. Sonra asıl gitmek istediğimiz yola koyuluyoruz. Silvan’da dostumuz Fahrettin bizi karşılıyor. Selahattin-i Eyyubî camisinin büyüleyici atmosferine giriyoruz. Üç beş çocuk saf tutmuş, arada birbirlerine kaçamak bakışlar atarak, birbirlerinin dudaklarını okuyarak namaz kılıyorlar. Geniş pencerelerin her birinin ışığında Kur’an okuyan, öğreten ihtiyarlar, çocuklar var. Caminin serin havasında öğle uykusu çekenlerin sayısı da bir o kadar. Bahçede oynayan çocuklar, ilçenin en işlek caddesine karşı oturan ihtiyarlar, minarenin dibinde uyuyan bir ihtiyar, fotoğraf karelerinin her birine kazınan Silvan anıları oluyor.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&amp;nbsp;Ve nihayet Malabadi’deyiz. Kartpostalların, takvimlerin hiçbirinde olduğu gibi değil. Artuklular tarafından 1147’de yapılan köprü yerli turistleri ağırlıyor. Okul arkadaşlarıyla gelen bir grup kız çocuğu fotoğraf makinalarımızın önüne doluşuyorlar. Yemyeşil gözleriyle gülümseyen masum yüzler teşekkür ediyorlar fotoğraflarını çektiğim için. Malabadi Köprüsü’nün iç tarafında zamanında kervan ve yolcular tarafından barınak olarak kullanılan bir odaya geçiyoruz. Küçük pencerelerden yeşil suların durgunluğu üzerine düşen yeni köprünün gölgesine güvercinlerinki karışıyor. Kanat sesleri geniş bir holde yankılanırcasına iki köprünün ve durgun akan suyun oluşturduğu büyük koridora çarparak kulaklarımıza ulaşıyor. Üç fotoğrafçı, zaman zaman birbirini unutup bu geçmişle yarın arasında duran muazzam yapının sihrine kapılıyoruz. Zaman zaman birbirimizi de dahil ediyoruz kadraja. Böylece kendi fotoğraflarımız da oluyor nadiren de olsa fotoğraf arşivimizde. Birden ayılıp içimdeki yenilik arzusunu gün yüzüne çıkarabileceğim bir kırılma noktası arıyorum. Bu kez takvimler, ders kitapları, duvar kâğıtları, buzdolabı magnetlerinin ezberlettiği kadrajları unutuyor belleğim. Yeni köprünün üzerinde ilerlerken ötekilerinde hiç olmadığı bir çabuklukta bir deklanşör sesiyle az kullanılan bir yola girdiğimi görebiliyorum. Bu öncekilere hiç benzemiyor. Tamamen kendime ait, yüzde yüz orijinal bir kompozisyonla yaptığımız yolun hakkını verdiğime inanmaya başlıyorum. Dümdüz bir anlatım bana göre değil. Taş duvarlar, asfalt yollar ya da metal yığınlar da olsa çektiğim, beraber yaşadığı canlıdan ayrı göremiyorum. Malabadi’nin geniş kemerinin altındaki kayalara oturmuş, az önce yüzdükleri belli dört adam kestikleri karpuzla gölgesinde konuşuyorlar. Az ilerilerinden geçen ördekler de köprünün nefes alan canlı unsurları oluveriyorlar bu karede.&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/5350540558457718560/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/02/bolum8-yeni.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/5350540558457718560'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/5350540558457718560'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/02/bolum8-yeni.html' title='Bölüm#8: &quot;Yeni&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhHi2B6O_LB2HpFDeTDJtXIBSx3bFubMOrf2laCBhrxDhvIcUVyyOavbKd8DwARlktiQEcaakikk7XXhsflzP_NGZfONwyIFeZtfCLtBYVRZKB4iBmWPECVH49TSxILNs6hE7MyTKDH9zsQ/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%238.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Malabadi Köprüsü, 21640 Çatakköprü/Diyarbakır, Türkiye</georss:featurename><georss:point>38.154265 41.204208</georss:point><georss:box>38.141779 41.184467 38.166751000000005 41.223949000000005</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-1473543143784507227</id><published>2012-02-19T10:20:00.000+02:00</published><updated>2012-02-19T10:20:00.938+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="diyarbakır"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="dost"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="fotoğrafçı"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><title type='text'>Bölüm#7: &quot;Dost&quot;</title><content type='html'>&lt;b id=&quot;internal-source-marker_0.6363810792099684&quot;&gt;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyVWEnFIjUyQTA6ghUixYtG_G1AFUA3Xh-zEkxAD4f1tJuL-YrSGBPX5yDhtavi0nsnisMHcEW8XLbEGWUYnuSHEXFJ1relFcZK1fH_vz9eA_Mf6oHAgdqz2MA-_mr9AoB0IxV2XILZPOo/s1600/B%C3%B6l%C3%BCm%237.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;426&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyVWEnFIjUyQTA6ghUixYtG_G1AFUA3Xh-zEkxAD4f1tJuL-YrSGBPX5yDhtavi0nsnisMHcEW8XLbEGWUYnuSHEXFJ1relFcZK1fH_vz9eA_Mf6oHAgdqz2MA-_mr9AoB0IxV2XILZPOo/s640/B%C3%B6l%C3%BCm%237.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Doğuştan genlerimize kodlanmış şeyler vardır. Bir arının olmayı bekleyeceği bir emekliliği bile söz konusu değilken bıkmadan usanmadan bal yapması gibi bizim de uymak, yerini doldurmak, karşılamak zorunda olduğumuz duygularımız vardır: Vatan sevgisi, kendimizi ait hissedeceğimiz bir aile, âşık olacağımız bir sevgili, değerli hissedilmek, merak edilmek, beğenilmek... Karşıladıklarımızın başına atacağımız çentiklerin azlığı, bizi böyle bir liste oluşturmaktan alıkoyar çoğu zaman. Kâğıda dökmesek de, akıllı telefonumuza not etmesek de, bilgisayarımızda kayıtlı olmasa da çetelesi, zihnimizin hiç tozlanmayan bir yerinde asılı durur bu ihtiyaç listesi. Evimizin buzdolabının kapısına yaz tatili hatırası olarak tutturduğumuz manyetik süslerin bir görevi daha vardır: Aidat, fatura ya da alışveriş listesi gibi notlarımızı sıkıştırıveririz arasına. Ne kadar göz önünde olsa da unutulur bir ya da birkaçı. Buzdolabımızda asılı duran evimizin ihtiyaçlarının en önemlisi gibidir ruhumuzu sağlıklı tutmak için bilinçli bilinçsiz oluşturduğumuz listenin en can alıcısı. Diğer maddeler bir ya da bir kaç kez yazıldıktan sonra değiştirilemez. Başına işaretler konur, altına not düşülür, üzeri çizilir ama fotoğrafta görünen yüzler aynı kalır. Doğduğunuz yer gibidir, okuduğunuz okul, gittiğiniz şehirler. Ama bir madde vardır ki oraya herkesi yazamayız. Yazdıklarımızın farklı fotoğrafları, farklı yüzleri vardır. Farklı yüzler tek bir silüeti doldururlar: Evet, adına “dostluk” denir! Fedakârlıkla, sabırla, anlayışla, cesaretle, kırılganlıklarla, umutlarla, hüzünler ve mutluluklarla gelinir geleceğe ve geçmişe kararlı gözlerle bakılabilen bu yüksek doruğa. Kolay da olmaz. Dostluğa ait fotoğrafa giren az sayıda yüz bilir ancak bu yolun değerini, paha biçilmezliğini. Çocuklukta o fotoğraftaki silüeti dolduran babadır. Elinden tutar, şehrin panayır havasına katar. Lunaparka girmek gibi eğlencelidir o ele tutunup bulutlardan şekiller çıkarmak. Ağzındaki sakızı eliyle alıp koca bir bardak limonatayı kana kana içerken üzerine damlatmaktır. Sonra çocuk büyür. Artık fotoğraftaki yüz başkasına aittir. Güvenmeye ihtiyacı kalmamıştır çünkü. Birincil ihtiyaç beğenilme ve beğenmedir artık. Fotoğraftaki yüz çok iyi bir müzisyen, hayranlık duyulan bir sporcu, kusursuz bulunan bir öğretmen olmuştur. Yıllar geçmiş, polaroid fotoğraf makinasıyla çekilen ilk fotoğrafın yerini dijital çerçeve almıştır. Yeterli ve dengeli beğenilmeyle büyüyen çocuğun hayranlığı müzisyen, sporcu vs olmaktan çıkmış, ortaya konan eserlere yönelmiştir. Fotoğraftaki silüet asıl olması gereken renge boyanmaya başlamıştır bile. Evrenden aynı müziği işiten kalplerin aynı ritme ayak uydurması gibi tek yörüngeye girmiştir dostlar. Beğeniler, beklentiler, yolculuklar, yolda kalmalar, vazgeçmeler birdir. Bir olmasa da sırayladır, nöbetleşedir. Hangimiz yaşamamıştır ki gecenin bir vakti ceketi kapıp dostun kapısını çalmayı? Uzun uzun konuşmayı, acı söz dinlemeye razı olmayı, yönlendirilmeye rıza göstermeyi, affedilmeyi? Acımasız yaşam koşullarına karşı taşımak zorunda kaldığımız zırhımızı yanında çıkarabileceğimiz başka kim vardır ki şu hayatta? Dostumuzdan başka, yol arkadaşımızdan başka...&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Şehrin keşmekeşine gizlenmiş bir yırtıktan içeri girerek tarihe, insan öykülerine ve düşlere dokunmaya fırsat kollayan fotoğrafçı bu kez rolleri değişecek gibi. İçini çok az kişinin doldurabildiği dostluk fotoğrafının şimdiki yüzlerinden biriyle yola çıkıyor. Arkadaşının çekeceği kısa film için Diyarbakır’ın batısına ilerliyor. “Bir yerde küçük insanların büyük gölgeleri varsa, o yerde güneş batıyor demektir.” sözünü söyleyen Çinli filozofun yuvarlama bir hesapla genellediği gerçeğe gülümsüyor. Uzayan gölgelerine bakıp onların batan güneşle büyüyen umutları olduğuna inanıyor. Sayısız Ademoğlu’nun gelip göçtüğü bu izler ve yollar aleminde sadece bir gölge sahibi olduğunu düşünürse küçük insan diyebilir kendine. Uzayan, yol çizgilerine karışan, sarıdan  turuncuya, asfaltın grisine bulanan gölgelerine bakakalıyor...&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Salondaki ya da evin herhangi bir odasındaki eşyaların yerini değiştirdiğimizde hissettiğimize benzer şeyler hissediyor fotoğrafçı. Bu kez fotoğrafçı rolünde değil çünkü. Pirinçlik Köyü’ne varmadan sağa sapıyorlar. Daha önce şehrin belli yerlerinde çekilen sahnelerin ardından burada bir otostop sahnesi çekilmesi gerekiyor. Arabanın içinde gereken kıyafet değişiklikleri yapılıyor. Sahneler belirleniyor. Çevredeki meraklı, ilgili bakışlar diyaloglara dönüşüyor. Esnaf hemen arkası yüklü pikabını yardıma koşturuyor. Doğal bir oyunculukla dahil oluyor insanlar bu mütevazı maceraya. Fotoğrafçı bu rol değişikliğini ilk başta yadırgasa da alışmakta güçlük çekmiyor. Verilen roller yerine getiriliyor ve batan güneşi yakalamak istercesine yol almaya devam ediyor iki arkadaş umutlarına doğru...&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Yolun solu batmakta olan güneşin sunduğu büyüleyici renk oyunlarında baş rolü kapan Karacadağ’a ait. Ona doğru uzayan tarlalar ve üzerinde uçan birkaç figüran şahin, iki dostun çekimine kapıldığı bu mutluluk oyununda sahneyi paylaşıyorlar. Kuyusırtı, Durulmuş, Güleçoba tabelalarını geçiyorlar. Birinin varmak istediği ile diğerininki birebir aynı olmasa da özde buluştukları nokta aynı. Üretiyor olmanın, kendine inanmanın, değerli bulunmanın verdiği hazzı tadıyorlar aynı pınardan. Nihayet son sahnenin çekileceği yere varıyorlar. Burası Devegeçidi Barajı’nın kuzeybatısına düşüyor. Göle yaklaşık 5 km. uzaklıktalar. Fotoğrafçı, arkadaşının komutuyla koca kayalardan birinin üzerine çıkıyor. Şapkasını çıkarıyor, kollarını yana açıyor ve gözlerini kapatıyor. Doğayı en yalın haliyle duymak için çaba harcamasına gerek kalmıyor. Üzerlerinden geçen bir yaban ördeği sürüsü kanat çırpıyor akustiği mükemmel bir sessizlik kutusunda. Tatlı bir rüzgâr okşayıp geçiyor tüylerini. Çok uzaklardan bir çobanın ıslığı duyuluyor ve sessizlik... Fotoğrafçı bir süreliğine çıkarıverdiği asıl rolünü giyiyor yeniden. Evrenden aynı müziği işitip beraber aynı ritme ayak uydurdukları dostunun tüm göğü kaplayan kocaman kalbini fotoğraflıyor. Dostluk tüm renkleri kendine çekiyor, bir silüet olarak görünüyor fotoğrafta. Her giden yenisine yer açsın diye, dostluk hiç bitmesin diye...&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/1473543143784507227/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/02/bolum7-dost.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/1473543143784507227'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/1473543143784507227'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/02/bolum7-dost.html' title='Bölüm#7: &quot;Dost&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyVWEnFIjUyQTA6ghUixYtG_G1AFUA3Xh-zEkxAD4f1tJuL-YrSGBPX5yDhtavi0nsnisMHcEW8XLbEGWUYnuSHEXFJ1relFcZK1fH_vz9eA_Mf6oHAgdqz2MA-_mr9AoB0IxV2XILZPOo/s72-c/B%C3%B6l%C3%BCm%237.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>D885, Diyarbakır, Türkiye</georss:featurename><georss:point>38.026593933528488 39.933156967163086</georss:point><georss:box>38.02033993352849 39.923286467163088 38.032847933528487 39.943027467163084</georss:box></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2324353650107142144.post-8480802143734286436</id><published>2012-02-12T10:20:00.000+02:00</published><updated>2012-02-12T10:20:00.561+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ayrılık"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="bir fotoğraf hikayesi"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="diyarbakır"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="parkorman"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="trt gap diyarbakır radyosu"/><title type='text'>Bölüm#6: &quot;Ayrılık&quot;</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioR-qtPcaJcEnbdyfpiPlO1emdL1pN8qXBBWuCzu03K9hxrr0PK6Qbaiaw-SmsymPCVAw1-bvR22PLUVTEifDD5q9BUCBGXtjw2LUYwlvvfM1mZr2m80PXGMIr8ERP8o9eIvMhZ7QL1YAo/s1600/Bolum%236.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioR-qtPcaJcEnbdyfpiPlO1emdL1pN8qXBBWuCzu03K9hxrr0PK6Qbaiaw-SmsymPCVAw1-bvR22PLUVTEifDD5q9BUCBGXtjw2LUYwlvvfM1mZr2m80PXGMIr8ERP8o9eIvMhZ7QL1YAo/s640/Bolum%236.jpg&quot; width=&quot;426&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Yaşam, iç içe geçmiş sayısız çizginin oluşturduğu soyut bir resmi andırıyor çoğu zaman. Tecrübelerimizden bağımsız olduğunu söyleyemeyeceğimiz, falcılık gibi kimilerine para kazanma yolu da açan avucumuzu dolduran çizgilerimiz... Alın çizgilerinin “photoshop”la içi doldurulduğunda sahibinin yüzüne anlamsızlık kattığı gerçeği... Yaşam koşturmacasının görmemizi engellediklerini olur da fark ederiz diye altımızdan akıp giden yol çizgilerinin bulduğu hipnoz oyunu... Rayların ufukla birleşen sonra keskin bir makasla ayrılarak boşluğa uzanan soğuk yüzü... Kimi zaman hükmettiğimize adımız gibi emin olduğumuz, kimi zaman boyun eğip rıza göstermekle sınandığımız kader bilmecesinin cevapsız karalamaları gibi düne, bugüne ve yarına düşüyor çizgiler. Şehrin ışıklı ve kalabalık caddelerinin karanlık arka sokaklarına ucuz bir sonradan görmelikle yaydığı gölgeler, belli belirsiz çizgiler oluşturuyor. Fotoğrafçı, çizgilere kâğıt bir adam gibi asılıp şehrin çekimine bırakıyor kendini.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Modern yaşamın getirdiği kolaylıkları zaman zaman bir kenara bırakmayı seviyor fotoğrafçı. Bütün bir senenin fiziksel ve ruhsal yorgunluğunu atmayı umduğu, fotoğraf çekmek için büyük bir fırsat olarak gördüğü yaz tatilinde cep telefonunu, elektronik postalarını unutmayı tercih edenlerden o da. Tam olarak “Ferrarisini Satan Bilge” gibi değil elbet! O denli bir değişim arzulamak için ya bilge olmak gerek ya da çok satan bir kitap karakteri. İkisi de olmadığına göre?.. Çalışmayı, şehir yaşamını da seviyor aslında. Hafta sonları ya da hafta içi kafasına estiğinde kaçtığı fotoğraf maceraları, yürüyüşler, kendiyle baş başa kalabildiği değerli anlar... Her ikisi de birbirini tamamlıyor; tıpkı gece ile gündüz, yaz ile kış gibi. Zıtlıkların uyumu denen şeye inanıyor ve en sevdiği yakın tonları özlemek istiyor kimi zaman. Sinema filmlerinde ana fikrin ya da yardımcı fikirlerin en yoğun şekilde işlendiği vurucu sahnelerin ardına konan sindirme süresince uçan bir kuş, batan güneş, şehir görüntüsü vs gibi geliyor ona modernliği / kolaylığı bir kenara bırakıp yürüdüğü zamanlar. Böylece belleği yaşadıklarını pekiştirmek için bir nefes aralık buluyor, duyguları en rahat yastıklara yerleşiyor; ritmi yakalıyor!..&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Lapa lapa yağan karın insanları aynı amaç için topladığı yere götüyor adımları. Denizi olan şehirliler için yüzmek neyse, iklimin karasalına payı biçilenler için de karda eğlenmek o. Karda çılgınlar gibi bağrışıp yuvarlananlara, kartopu oynayanlara bir dudak kıvrımıyla gülümseyip geçenlere takılıyor gözleri. Oyunda olmamalarının sebebi oradan geçerek halletmeleri gereken işlerine bakmalarının zorundalığı mı? Oyunun yalnız oynanamayacağını düşünmeleri mi? Yoksa dışarıdan bakmayı içinde olma zevkine tercih etmeleri mi? Kim bilebilir ki?..&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Çizgiler, kar taneleriyle siliniyor hızlıca. Tıpkı Yedi Kardeşler Burcu’nun silüetinin fotoğrafında olduğu gibi yakından başka görünüyor kar taneleri de. Kristallerin parmaklarında saniyeden daha da kısa bir sürede eriyip kaybolan şekillerine hayranlıkla bakıyor. Ara ara farkına vardığı çevresindeki sesler yaşamın uğultusunun giremediği bu korunmuş bölgeden, parktan geliyor olsa da duymuyor artık onları. Baharda buram buram kokan ıhlamur ağaçlarıyla geçilen arnavut kaldırımlı geniş koridor, şimdi yaşamının kilometre taşlarından birini oluşturduğuna inandığı otuz yaşının en yoğun günlerini sindirmesi için şemsiyeli bir kıza eşlik ediyor usulca. Ihlamur yolunun sol yanına mevzilenip birbiri ardınca dizilen ıhlamurların, sokak lambalarının ve bankların oluşturduğu dinginliğin arasında bir yer buluyor kendine fotoğrafçı. Bu dinginlik öylesine bir duygu yaratıyor ki ağır ağır süzülen kar tanelerine kıyasla, arnavut kaldırımlı koridorda atılan adımlar ağır çekimde oynatılan bir görüntü gibi geliyor. Her şey bu kadar yavaşken görünenin ardındakiler hızla konup kalkıyor banklara. Baharın, yaz akşamlarının ağırlayıp yolculadığı günlük ziyaretçilerin ne hakkında konuştukları anlaşılmayan fısıltıları. Kulağa dayanmış bir cep telefonuna anlatılan sıkıntılar, sıcak bir omuzda teselli bulan tasalı başlar, şen kahkahalar, gitarla söylenen şarkılar, bi’ başına okunan kitaplar, çitlenen çekirdekler, yenen dondurmalar, buluşmalar, ayrılıklar, yalnızlıklar...&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bazen biz çizgiler bırakırız ardımızda, bazen de çizgilere takılıp gideriz. Yolculuğumuz ya da molalarımızda yanımıza kabul ettiklerimiz bir bakmışsınız dostumuz olmuş. Yolu beraber yürümüşüz, yorulduğumuzda beraber soluklanmışız. Vazgeçtiğimizde sabırla tutup çekmiş bizi, hatta sürüklemiş. Ya da o yorulup tökezlediğinde biz elinden tutmuşuz. Bazen de yanında olmak istediklerimiz olmuş. Ödün vermişiz, beklemişiz, öğrenmişiz, kırılmışız. Ama çok az da olsa bu ikisinin de dışında farklı yolculuklar yaşamışız. Küçük bir kar tanesiyken büyük bir taneye tutunarak diğerine geçme süresi kadar... Herkes alacağını almış, kimi zaman aksilikler olsa da sorumluluklarını zamanında yerine getirmiş, artık kendi başınalığa ya da bir başka çizgiye makas kırmaya ihtiyaç duyulmaya başlanmış yolculuklar vardır hayatımızda. Ne bir kırgınlık, ne de en ufak bir beklenti vardır. Küfesinde dostluk vardır her iki tarafın da. Öğretmişlerdir, öğrenmişlerdir; saygıyı, olabilirliği, “hayır” diyebilmeyi, düzeltilmeye açık olmayı, düzeltebilme ustalığını. “Ama artık gitmiyor.” cümlesiyle sonlanabilecek bir yolculuk değil, olgunlaşan meyvenin dalından kopması gibi zamanı gelmiştir ayrılmanın. Ayrılık, öğrenilenlerin yeni malzemelere katılıp yeni yolculuklara çıkılarak yazılacak yeni hikâyelerin çizgilerine akan mürekkeptir. Ayrılık son değil, başlangıçtır. Deklanşöre basan fotoğrafçıya ruhuna açılan tüm kapılarından girerek fısıldıyor şemsiyeli kız, ıhlamurlar ve karla kaplı banklar: Ayrılık son değil, başlangıçtır...&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/feeds/8480802143734286436/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/02/bolum6-ayrlk.html#comment-form' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/8480802143734286436'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2324353650107142144/posts/default/8480802143734286436'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://birfotografhikayesi.blogspot.com/2012/02/bolum6-ayrlk.html' title='Bölüm#6: &quot;Ayrılık&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioR-qtPcaJcEnbdyfpiPlO1emdL1pN8qXBBWuCzu03K9hxrr0PK6Qbaiaw-SmsymPCVAw1-bvR22PLUVTEifDD5q9BUCBGXtjw2LUYwlvvfM1mZr2m80PXGMIr8ERP8o9eIvMhZ7QL1YAo/s72-c/Bolum%236.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total><georss:featurename>Diyarbakır, Türkiye</georss:featurename><georss:point>37.9144099 40.230629</georss:point><georss:box>37.8141939 40.0727005 38.014625900000006 40.3885575</georss:box></entry></feed>