Biraz Sinema

Galip Derviş : Bir Komedi Polisiyesi

2013-02-21T08:38:00.003-08:00

Kanal D’de çok yakında yeni bir komedi dizisi başlıyor. Altın Küre ve Emmy ödüllü “Monk”tan uyarlanan “Galip Derviş” adlı bu iddialı yapımın başrollerinde Engin Günaydın, Algı Eke, Orhan Güner ve Ersin Korkut var.

Amerika’da 2002-2009 yılları arasında 8 sezon yayınlanan ve her sezon izlenme rekorları kıran, Altın Küre ve Emmy ödüllü “Monk”, “Galip Derviş” adıyla Türk televizyonlarına uyarlandı. Dizi çok yakında Kanal D’de başlıyor. Format hakları NBC Universal’den satın alınan bu iddialı komedi polisiye dizisinde, Engin Günaydın “Galip Derviş”, Algı Eke “Hülya”, Orhan Güner “Başkomiser İzzet” ve Ersin Korkut da “Komiser Ahmet” karakterlerini canlandıracak. Dizinin başkahramanı da eski bir komiser olan ve obsesif kompulsif kişilik bozukluğu nedeni ile açığa alınan Galip Derviş olacak.

Hikayenin detayları ise şöyle: Galip Derviş, sayısız fobi ve takıntılarıyla zaman zaman komik durumlara düşse de, belki de görülebilecek en şaşırtıcı, en akıl almaz, en zeki adam. Kelimenin tam anlamı ile bir dâhi! Çözülmesi imkânsızmış gibi görünen her vakada, hemen akla gelen ilk ve tek isim. Teşkilatın gözbebeği.
Ancak bir sabah gelen bir haberle bütün dünyası altüst olur. Hayatının aşkı, karısı Belgin’i, arabasına konulan bir bombanın patlatılması sonucu kaybeder. Bu korkunç travma yüzünden, Derviş’in bütün takıntı ve fobileri katlanarak geri döner. Sonucunda da açığa alınır. Artık polis değildir. Görevden alınması, Belgin’in kaybıyla baş etmeye çalışan Derviş için ikinci büyük yıkım olur. Fakat Derviş’in bir gün düzeleceğine ve yeniden polis olabileceğine inanan Başkomiser İzzet, onu yalnız bırakmaz. Onu çekip çevirmesi, toparlaması için hemşire Hülya’yı tutar. Derviş ise Belgin’den sonra ilk kez birinin yanında bu kadar rahattır. İkisi, zamanla “çok iyi bir ikili” olur.

Derviş, her ne kadar artık fiilen polis olmasa da, üstün zekası, yeteneği ve Hülya’nın desteğiyle, teşkilata gelen önemli, çözümsüz davalara “danışman”lık yapmaya başlar. “Bulaştığı” her olayı çözer ve çözdüğü her vakada tekrar polisliğe iade edileceğinin hayalini kurarken, karısının katilini de aramaya devam eder.
Milyonların yeni ekran tutkusu olmaya aday olan dizinin yönetmenliğini Barış Pirhasan, senaryo uyarlamasını Ahmet Saatçioğlu yapıyor. Yapımında ise Barakuda Film’in imzası var.

KİM KİMDİR
Engin Günaydın (Galip Derviş), Algı Eke (Hülya Uçar), Orhan Güner (Başkomiser İzzet Merdan), Ersin Korkut (Komiser Ahmet Tekin), Deniz Türkali (Pervin Uçar–Hülya’nın Annesi), Ege Gürel (Yusuf Ekiz–Hülya’nın oğlu), Levent Öktem (Psikolog Dr. Fırat), Setenay İnal (Belgin Derviş–Galip’in eşi), Barış Başar (Komiser Ali), İrem Şentürk (Çaycı Neşe)...

Hollywood Bunu Uyarla: Marvel’dan Ragin’ Cajun, GAMBIT

2013-02-19T14:48:00.004-08:00

James Mangold’un uzun zamandır beklenen The Wolverine filminin 26 Temmuz’da vizyona girecek olması ve Marvel’ın uzun zamandır devam eden solo karakter filmlerinin başarısıyla, daha az tanınan kahramanlar için beyazperde kapısı da yavaş yavaş açılmaya başladı. Logan X-Men arasındaki en popüler ve en ünlü olanı. Ayrıca, karakteri bir takım oyuncusu olarak tanımlanmadığı için solo bir filmi tek başına taşıyacak güce sahip. Bu nedenle bugün mutant takımına doğrudan bağlı olmayan ve solo bir filmi tek başına taşıyacak kişiliğe sahip başka bir X-Man’den bahsedeceğiz.

Gambit daha önce bir filmde yer almıştı aslında ama rolü o kadar azdı ki bence kendisine ait bir hikayeyi hak ediyor.

Ne Hakkında:

Yazar Chris Claremont ve ressam Jim Lee’nin yarattığı Gambit ilk olarak 1990 yılında Uncanny X-Men Annual’ın 14. Sayısında ve aynı yıl Uncanny X-Men’in 266. sayısında ortaya çıktı. Gambit’e solo bir çizgi roman hikayesi yaratmak için iki girişimde bulunuldu ancak ikisi de çok iyi karşılanmadı. X-Men’de olmasının yanı sıra Gambit ayrıca X-Force yenileme ekibinde ve Gambit & the X-Ternals başlığında da yer aldı.

Rémy Etienne LeBeau ismine sahip ama diğer adı Gambit ile tanınan bu karakter bebekken LeBeau Hırsızları Birliği tarafından kaçırılan New Orleans’lı biridir. Kısa bir sure sonra “Le Diable Blanc” yani “Beyaz Şeytan” lakabını almıştır. Ayrıca, Hırsızlar Birliği ile Suikastçiler Birliği’ni yeniden birleştirecek, bu iki birlik arasındaki savaşa son verecek kehanet çocuğu olduğu düşünülmüştür. Sokaklarda yaşayan yetim bir çocuk olarak, hırsızlığı öğrenir ve sonunda Hırsızlar Birliğinin reisi Jean-Luc LeBeau’nun evine götürülür.
Gençliğinde ise Gambit Hırsızlar Birliği’ne giriş ritüeli olan “Tithing”de kuzenine eşlik eder. Ancak bu törende işler ters gider ve Gambit yakalanarak köle olarak satılır. Gambit kaçmak için bio-kinetik enerjiyi kullanma gücünden yararlanır ve daha sonra yeteneklerini daha da geliştirir. Gambit Mr. Sinister’ın yanında da bir sure bulunur ve hatta birkaç önemli belgeyi çalma görevindeyken Wolverine’in X Silahı program sürecinden kaçışına da tanık olur.

Neden ve Nasıl Uyarlanmalı?
Gambit’in yukarıda anlattığımız hikayesi aslında sadece geçmişinde çok bilinmeyen bir kısmını oluşturuyor ama o konudan iyi bir film çıkacağına inanıyorum. Hırsız olarak yetiştirilen ve savaşan iki suç örgütüne barış getirmesi beklenen bir yetimin köle olarak satılması ve kaçmak için gelişmekte olan mutant güçlerinden yararlanması?! Güzel bir film olur! Bu tezimizi savunmak için biraz da romantik açıdan ele alalım.

Gambit’in kadınlarla ilişkileri her zaman kolay olmuştur. Rogue ile inişli çıkışlı aşkı çizgi roman tarihinin en popüler aşk hikayelerinden biridir. Ama kayıp aşk hikayeleri bundan çok daha önce başlamıştır. Gambit ve Bella Donna Boudreaux’nun hikayesi de Romeo ve Juliet hikayesinin çizgi roman versiyonudur. Çocukluk arkadaşı olarak büyürler ve birbirlerinin rakip örgütlere üye olduğunu bilmezler. Sonunda bu savaşa bir son vermek için ayarlanmış bir evlilik yaparlar. Mutlulukları kısa sürer çünkü Bella Donna’nın ağabeyi Gambit’i düelloya davet eder. Bu düello ise Gambit’in New Orleans’tan sürgün edilmesiyle sona erer.

Evet artık elimizde New Orleans’ın suç dünyasında geçen ve romantizm unsurları barındıran bir süper kahraman hikayesi var. Bir filmden başka ne beklenebilir ki?
Son Söz:
Marc Webb’in bir çizgi roman filminden ziyade “süper kahraman unsurlarına sahip bir romantik aksiyon olan”İnanılmaz Örümcek-Adam filminin kazandığı başarıyla, bence bir mutant/süper kahraman içeren dramatik filmler için yeterince yer var. Gambit de bu tür filmler için iyi bir başlangıç. Gambit’in doğumundan sürgün edilmesine kadarki hikayesini beyazperdede görmek isterim. Dickens’vari çocukluk ve gençlik günleri için Oliver Twist’ten ilham alınmış gibi görünüyor. Daha sonraki aşk ve düello hikayesi için de Romeo ve Juliet’ten yararlanılmış. Gambit’in doğduğu yerden ayrılmasından sonra, hayatının X-Men kısmına ve Rogue ile olan aşkına küçük bir gönderme yapılabilir.

Kişisel olarak Marvel’ın dışındaki diğer yapım şirketlerinin de çizgi roman kaynaklı ama tek bir karakter odaklı filmlere daha çok şans vermesini isterim. Gambit fazla güç verilmiş bir karakter değil. Bu nedenle aslında daha ulaşılabilir bir karakter. Bir kumarbaz, hırsız, dolandırıcı, aşık ve savaşçı. Genel izleyici kitlesinin onu sadece X-Men Origins: Wolverine filminde Taylor Kitsch tarafından canlandırılan küçük bir rolle tanıyor olması bence büyük bir talihsizlik. Marvel’ın karakterin telif haklarına sahip değilmiş gibi görünmesi de kötü elbette. Ama eğer Wolverine gişede başarılı olursa, bu doğru yönde atılmış bir adım olacak. Aslında Origins’teki ele alacaklarsa, çizgi roman karakterlerine dokunmamalarını tercih ederim. Ama eğer düzgün bir şekilde yapılırsa Gambit büyük bir kazanım olabilir.

Gambit uyarlamasına dair siz ne düşünüyorsunuz? Bunu ister misiniz?

J.J. Abrams STAR TREK INTO DARKNESS’taki Klingonlardan ve Carol Marcus’un Rolünden Bahsetti

2013-02-19T14:44:00.004-08:00

Projeleri hakkında pek de paylaşımcı olmayan J.J. Abrams’ın Star Trek Into Darkness’la ilgili açıklamalar yapmasına çok şaşırdım. Ünlü yönetmen MTV’ye Klingonlar ve Carol Marcus’un (Alice Eve) rolü ile ilgili açıklamalar yaptı. Klingonlar Star Trek’in silinen sahnelerinde görünüyordu: Nero (Eric Bana) yıllardır esirleriydi ve daha sonra kaçıp Spock’ın solucan deliğinden gelmesini bekledi. Abrams hayranların bu çok sevdiği ırktan geçen sene Haziran ayında bahsetmişti, şimdi iseMTV’ye filmde düşman tarafında olduklarını belirtti.

Filmde yer alan oyuncular Chris Pine, Zachary Quinto, Simon Pegg, Karl Urban, Zoe Saldana, Anton Yelchin,John Cho, Bruce Greenwood ve Benedict Cumberbatch.

Abrams izleyicilerin filmin Kirk ve Marcus arasında romantik bir gelişme yaşanacak kadar yavaşlamasını beklememelerini söyledi:

“Kirk onunla çok önceden tanışıyor ve Marcus bir bilim subayını canlandırıyor. Maceraya dahil olmuş biri. Bence Chris haklı çünkü bu tam bir aksiyon macera filmi ve bir kez hız aldı mı hikayeyi yavaşlatmak gerçekten zor. Bu nedenle romantik bir ara yapmak oldukça zor. Marcus’un rolü önemli, yoksa bu filmde olmazdı zaten.”

Kısa bir hatırlatma yapmak gerekirse, orijinal zaman çizelgesinde,Kirk’ün Marcus’la bir ilişkisi vardı ama daha sonra ikilinin yollar ayrıldı. Kirk daha sonra Marcus’an bir çocuk sahibi olduğunu öğrendi: David.

Anne oğul, Khan’ın The Wrath of Khan’da bir silaha dönüştürmeye çalıştığı “Genesis Cihazı” üzerinde çalışıyordu.

FAST & FURIOUS 7’da Kötü Adamı Canlandıracak O Ünlü Yıldız Kim?

2013-02-16T07:05:00.003-08:00

Yönetmenliğini Justin Lin’in üstlendiği Fast and Furious serisinin 6. filminin fragmanını izlediğimizde, hikayenin devamında büyük olaylar yaşanacağını düşündük. Lin’in Fast Five’ı eğlenceli bir aksiyon filmiydi. Öyle görünüyor ki Lin Avrupa’da geçen son filminde çıtayı daha da yükseltti.

Fast & Furious 6 filminin yapımına başlandığı açıklandığında, Lin’in 6. ve 7. filmi ardı ardına çekeceği söylenmişti. Ama yönetmen sonunda tek bir filme odaklanmayı seçti. Bununla beraber, sonraki birkaç film için bütün bir hikaye bulunuyor. Çıkan son dedikodulara göre ise, 6. filmin sonunda kısa da olsa görünecek bir aksiyon yıldızı 7. filmde esas kötü adamı canlandıracak.

Spoiler uyarısı: Yazının devamında Fast and Furious ile ilgili bilgiler yer almaktadır. Eğer Fast 6 filminin nasıl sonlanacağını öğrenmek istemiyorsanız yazının devamını okumamanızı öneriyoruz.

2011 Ekim ayında, Fast and Furious 6’in yapımına başlandığı duyurulduğunda yapımcılar 6. ve 7. filmde devam edecek bir hikaye planladıklarını açıklamışlardı ve Jason Statham’ın seriye dahil olacağı söylenmişti.
Luke Evans’ın Fast and Furious 6’te kötü adam rolünü canlandıracağını biliyoruz ama yapılan son açıklamalara göre, Statham altıncı filmin sonunda kısaca görünecek ve yedinci filmde kötü adam olarak büyük bir role sahip olacak. Statham, Evans’ın canlandırdığı karakterin ağabeyini canlandıracak ve tahmin edeceğiniz üzere Fast and Furious 6’in sonunda işler Evans’ın canlandırdığı karakter için çok da iyi gitmeyecek ve Statham’ın Dom’un ekibinin peşine düşmesi için önemli bir nedeni olacak. Yani esas kötü adamımız Statham olacak.

Hepsi bu değil. Fast 6’in sonundaki bu olayla serinin önceki filmlerine de dönüp Statham’ın canlandırdığı karakterin serinin ana karakterlerinden biriyle önceden beri bir bağlantısı olduğunu öğreneceğiz.
Açıklamalarda filmle ilgili bundan çok daha fazla bilgi (spoiler) yer alıyor ama biz oraya girmiyoruz çünkü filmin sonunu tek tek tüm sahneleri anlatarak açıklamak gereksiz.

Peter Dinklage X-MEN: DAYS OF FUTURE PAST Filminde Hangi Rolü Canlandıracak?

2013-02-16T07:01:00.002-08:00

X-Men: Days of Future Past beklentilerimi yeniden yükseltmeme neden oldu. İnanılmaz bir oyuncu kadrosu oluşturan Bryan Singer film konusunda hiçbir tereddütte bulunmadığını açıkladı. Film Emmy ödüllü ünlü oyuncu Peter Dinklage’ın (Game of Thrones) da kadroya dahil olmasıyla daha da güçlendi. Alpha Flight karakteri olan Puck’ı canlandıracağı söylenirken, Dinklage’ın kötü adam rolünde olacağı açıklandı.

Filmde aynı zamanda James McAvoy, Michael Fassbender, Jennifer Lawrence, Nicholas Hoult, Patrick Stewart, Ian McKellen, Anna Paquin, Ellen Page, Shawn Ashmore ve Hugh Jackman da rol alıyor. X-Men: Days of Future Past 18 Temmuz 2014’te vizyona girecek.

Variety’nin haberine göre, Dinklage “esas düşmanı” canlandıracak. Tek kötü adam o mu olacak bilmiyorum ama diğer X-Men filmlerinin tümünde bir esas kötü adam ve yardımcıları vardı. En azından biliyoruz ki Nöbetçiler (Sentinel) hikayenin büyük bir kısmını oluşturacak.

Peki Dinklage hangi karakteri canlandıracak? Badass Digest’tan Devin Faraci kötü adamın tuhaf Mr. Sinister olacağını iddia ediyor. Sinister Days of Future Past çizgi romanında yer almıyor ama Singer çizgi romana tamamen bağlı kalmayacaktır. Eğer Mr. Sinister’ı görürsek, çizgi romanda gördüklerimizden o kadar farklı olur ki karakterin tanınabileceğini sanmıyorum. Zaten ekranda hayata geçirmek için oldukça acayip bir karakter. Benim daha farklı bir teorim var.

Bence Dinklage Nöbetçilerin yaratıcısı Bolivar Trask’ı canlandıracak. Nöbetçilerin düşman olacağına inanıyorum çünkü mutantlarla savaşan mutantları birçok kez görebiliriz. Öte yandan, nöbetçilerin kişilikleri yok bu nedenle olayın duygusal boyutunu seyirciye yansıtmak için Dinklage gibi yetenekli bir oyuncu gerekli. Trask’in Dinklage’ın boyutlarına sahip olması da güzel olur. Çünkü o zaman sahip olmadığı fiziksel güce ulaşmak için hayatını devasa makineler yaratmaya adamış bir karakter olacaktır.

Peki sizce Dinklage hangi karakteri canlandıracak?

Coppola, Scorsese, Mann ve Tarantino Tüm Zamanların En İyi Filmlerini Seçti

2012-08-07T07:52:00.003-07:00

Sight & Sound’un son sayısında yönetmenlerin oluşturduğu en iyi filmler listeleri yayınlandı. Biz de aralarından en popular beş ismin seçimlerini sizlerle paylaşmaya karar verdik: Woody Allen, Francis Ford Coppola, Michael Mann, Martin Scorsese ve Quentin Tarantino. Eğer sinema aşığı veya bir sinefil olduğunuzu düşünüyorsanız, zaten yönetmenlerin seçimlerinin çoğunu biliyorsunuz hatta izlemişsinizdir. O yüzden şaşırmayabilirsiniz.

Francis Ford Coppola:
Ashes And Diamonds (1958, yön. Andrzej Wajda)
The Best Years Of Our Lives" (1946, yön. William Wyler)
I Vitelloni (1953, yön. Federico Fellini)
The Bad Sleep Well (1960, yön. Akira Kurosawa)
Yojimbo (1961, yön. Akira Kurosawa)
Singin' In The Rain (1952, yön. Stanley Donen & Gene Kelly)
The King Of Comedy (1983, yön. Martin Scorsese)
Raging Bull (1980, yön. Martin Scorsese)
The Apartment (1960, yön. Billy Wilder)
Sunrise (1927, yön. F.W. Murnau)
Michael Mann:
Apocalypse Now (1979, yön. Francis Ford Coppola)
Battleship Potemkin (1925, yön. Sergei Eisenstein)
Citizen Kane (1941, yön. Orson Welles)
Avatar (2009, yön. James Cameron)
Dr. Strangelove (1964, yön. Stanley Kubrick)
Biutiful (2010, yön. Alejandro Gonzalez Inarritu)
My Darling Clementine (1946, yön. John Ford)
The Passion Of Joan Of Arc (1928, yön. Carl Theodor Dreyer)
Raging Bull (1980, yön. Martin Scorsese)
The Wild Bunch (1969, yön. Sam Peckinpah)
Martin Scorsese:
8 1/2 (1963, yön. Federico Fellini)
2001: A Space Odyssey (1968, yön. Stanley Kubrick)
Ashes And Diamonds (1958, yön. Andrzej Wajda)
Citizen Kane (1941, yön. Orson Welles)
The Leopard (1963, yön. Luchino Visconti)
Paisan (1946, yön. Roberto Rossellini)
The Red Shoes (1948, yön. Michael Powell & Emeric Pressburger)
The River (1951, yön. Jean Renoir)
Salvatore Giuliano (1962, yön. Francesco Rosi)
The Searchers (1956, yön. John Ford)
Ugetsu Monogatari (1953, yön. Kenji Mizoguchi)
Vertigo (1958, yön. Alfred Hitchcock)
Quentin Tarantino:
The Good, The Bad & The Ugly (1966, yön. Sergio Leone)
Apocalypse Now (1979, yön. Francis Ford Coppola)
The Bad News Bears (1976, yön. Michael Ritchie)
Carrie (1976, yön. Brian DePalma)
Dazed And Confused (1993, yön. Richard Linklater)
The Great Escape (1963, yön. John Sturges)
His Girl Friday (1940, yön. Howard Hawks)
Jaws (1975, yön. Steven Spielberg)
Pretty Maids All In A Row (1971, yön. Roger Vadim)
Rolling Thunder (1977, yön. John Flynn)
Sorcerer (1977, yön. William Friedkin)
Taxi Driver (1976, yön. Martin Scorsese)
Woody Allen:
Bicycle Thieves (1948, yön. Vittorio De Sica)
The Seventh Seal (1957, yön. Ingmar Bergman)
Citizen Kane (1941, yön. Orson Welles)
Amarcord (1973, yön. Federico Fellini)
8 1/2 (1963, yön. Federico Fellini)
The 400 Blows (1959, yön. Francois Truffaut)
Rashomon (1950, yön. Akira Kurosawa)
La Grande Illusion (1937, yön. Jean Renoir)
The Discreet Charm Of The Bourgeoisie (1972, yön. Luis Bunuel)
Paths Of Glory (1957, yön. Stanley Kubrick)

Filmlerin arasında öne çıkan var mı sizce? Bu listede olması şaşırtıcı olmayan filmler de var, görünce şaşırdığım filmler de. Sight & Sound sadece yönetmenlerin En İyi 10 Film listelerini değil aynı zamanda film eleştirmenleri tarafından sıralanan En İyi 50 Film listelerini de yayınladı. Listenin başında Vertigo, Citizen Kane ileTokyo Story benzeri filmler yer alıyor. Guillermo del Toro, Nuri Bilge Ceylan, Dardenne Kardeşler, Terence Davies, Olivier Assayas, Guy Maddin, Mike Leigh, Aki Kaurismäki gibi (toplamda 358) yönetmenlerin de listeleri var ama hepsininki henüz online olarak yayınlanmadı.
Her zamanki gibi bu tür listeleri araştırmak sinema takipçileri için oldukça önemli, özellikle de Scorsese, Coppola ve Tarantino gibi yönetmenler tarafından hazırlanan film listelerini araştırmak ve takip etmek gerçekten yararlı.
Yönetmenlerin hazırladığı listeler arasında sizin “Gelmiş Geçmiş En İyi 10 Film” listenize en yakın olanı hangisi?

Dark Knight Rises: Bane ve Catwoman’ın Karakter Detayları Açıklandı

2012-06-10T14:07:00.003-07:00

Çizgi roman hayranları büyük olasılıkla bu haberin başlığına bakıp “Ben zaten Bane ve Catwoman’ın hikayesini biliyorum ki...” diye düşünecekler. İki karakterin de Batman çizgi romanının esas kahramanlarından olduğu göz önüne alınırsa, evet bu düşünce doğru.
Yine de, çizgi roman tutkunları bile Christopher Nolan’ın karakterlere (yeteneklerine, geçmiş hikayelerine) kendi Dark Knight Rises evrenine daha iyi adapte olmaları için ne yaptığını tamamen bilmiyorlar. Geçtiğimiz günlerde, Bane (Tom Hardy) ve Catwoman (Anne Hathaway) hakkında eski dedikoduları doğrulayan yeni bilgiler edindik.
Her zamanki gibi, pazarlama materyalleri filmle ilgili detaylar sağlıyorlar. Yine bu materyallerden biri olan The Dark Knight Rises: The Secret Files Scrapbook’ta (Kara Şövalye Yükseliyor: Gizli Dosyalar Albümü) Nolan’ın Batman üçlemesinin finalinde göreceğimiz Selina Kyle ve Bane’in film versiyonları hakkında karakter analizleri mevcut.

BANE- Bane hakkında çok az şey biliniyor. Bir hapishanede doğmuş ve Gölgeler Birliği tarafından en karanlık yöntemlerle eğitilmiş. Ama söylentiye göre, aşırıya kaçan davranışları yüzünden birlikten atılmış. Bane rakiplerini alaşağı etmek için her şeyi yapabilecek kapasitede olan vahşi bir dövüşçü. Fiziksel anlamda formunun zirvesinde ama geçmişte aldığı bir yaradan dolayı acıyı dindiren gaz salgılayan bir nefes alma cihazı takmak zorunda. Maskesi olmadan hiç fotoğraflanmamış ve sadece birkaç kişi yüzünü görebilmiş. Gerçek amaçları hala gizemini korusa da, kendi Gölgeler Birliği’ni yaratmak için Gotham’ın yeraltındaki karanlık tünellerde takipçilerinden oluşan bir ordu kuruyor.

Selina Kyle- birinci sınıf bir hırsız ve kılık değiştirme ustası. Kurnaz ve hilekar ancak derin bir onur duygusuna sahip. Catwoman olarak, Gotham’ın en zenginlerini hedef alıyor. Silahlarının arasında kızılötesi gözlükler, bıçaklı yüksek topuklu çizmeler ve kilit açma malzemeleri bulunuyor.

Bane’in maskesinin “zehir” olarak bilinen güç arttırıcı steroidi salgılamadığı, aksine daha önce aldığı korkunç bir yaranın acısını dindiren bir uyuşturucu salgıladığı da doğrulandı. Daha yeni ve ilginç haber ise -Batman Begins’de (Batman Başlıyor) Ra’s al Ghul tarafından yönetilen kanuni yetkisi olmadan düzen sağlamaya çalışan bir terörist grubu olan- Gölgeler Birliği’nin Bane’i “çok aşırı” bulması ve kötü adamımızın Gotham’da kendi grubunu oluşturmaya çalışması. Sapkın “adalet” görüşleri adına tüm şehri katletmek isteyen bir örgütten atılmak için bir adam ne yapmış olabilir ki? Bunu filmde öğreneceğiz.
Selina Kyle ile ilgili bilgi ise çok da açıklayıcı değil. Hathaway’in filmde giydiği kostümü tartışanlar için de şunu söyleyebiliriz: evet bıçaklı yüksek topuklu çizmelerin gerçek bir fonksiyonu var ve sadece kadın süper kahramanın giymesi için tasarlanmış saçma bir erkek seçimi değil. Gözlükler ise kızılötesi görüntü amaçlı kullanılıyor ve başa takıldığında yani kaldırıldığında “kedi kulaklarına” benziyor. Tanımın geri kalanı ise az çok Selina Kyle’ın gerçek portresini çiziyor.

Nolan çalıştığı karakterlerin çizgi roman versiyonlarından uzaklaşmaktan hiçbir zaman korkmadı. Bu yaklaşımı eleştirenler olsa da, birçok kişinin bu uygulamanın sonuçlarını daha tatmin edici bulacağını düşünüyorum. Bane’in acı hissetmemesi gerektiği ve hissizliğin ona ne yaptığı onu daha karmaşık ve daha zengin bir karakter yapıyor. Tabi bu benim kişisel fikrim.

The Dark Knight Rises Türkiye’de 27 Temmuz 2012’de vizyona giriyor.

Avatar’ın Ardındaki Gerçekler

2012-05-30T05:34:00.000-07:00

10 yıl geciken bir film

James Cameron daha önceki filmlerinde olduğu gibi Avatar‘a da büyük bir bütçe ayırmış, yaklaşık 300 milyon dolar harcamıştır. Cameron’un filmi aslında 90′ların sonunda çekmek istediği ama teknolojinin yetersiz olması gerekçesiyle 10 yıllık bir gecikmeye uğradığı belirtilir. Film vizyona girmeden önce de özellikle 3 Boyut konusunda bir devrim yaratacağı konusunda bolca reklam ve propaganda yapıldı. Keza filmi çekmek için özel 3 boyutlu kameralarına yapıldığı da belirtilenler arasındaydı. Film 3 Boyutlu Füsyon Kamera Sistemi kullanılarak çekilmiştir. Gerçek hayattaki madde ve insanların hareketleri bilgisayar ortamına işlenerek gerçekçilik sağlanmaya çalışılmıştır. Film üst düzey bir yapım olarak teknik anlamda kusursuz denilebilecek bir filmdir. Ancak 3 boyut konusunda beklenenleri karşılayamadığı, en azından izleyenler için eşsiz bir 3 boyut deneyimi yaşatmamıştır.
Filmin müziklerini yapan James Horner daha önceden Alien ve Titanic‘in de müziklerini yapmıştı. Bu yüzden yönetmenle daha önce birlikte iş yapmaları, işini kolaylaştırdığı düşünülebilir. Ancak Horner bir röportajında Avatar’ın yaptığı en zor iş olduğunu belirtir.

Filmin yapımında etnolojist müzisyenlerle de çalışılmıştır. Filmde yapılan konuşmalar için dilbilimciler Na’viler için özel bir dil meydana getirmiştir ve çekimlerinde Yeni Zelanda, Havai Torpik Ormanları, Los Angeles gibi farklı mekanlar kullanılmıştır. Bu da gerçekçiliği daha iyi sağlamıştır. Ancak filmdeki mekanlar oyun motorları kullanılarak yapılmıştır. Filmin çekiminde 1000 m2 bir bilgisayar çiftliği render almak için kullanılmıştır.
Metafizik bir doğa anlayışı
Avatar bir askerin hayatını anlatır. Askerin kardeşi Avatar projesindedir ama vakitsiz ölümü yöneticileri kara kara düşündürür. Onlar da kardeşine çok benzeyen Jake Sully’yi (Sam Worthington) bu göreve dahil ederler. Jake yürüyemeyen engelli eski bir askerdir. Bu görevi kabul edince bir anda Pandora adlı gezegende bir başka canlının yerine geçerek, onu kendine avatar yaparak çalışmaya başlar. Aslında görevi, Na’vi halkının üyeleri gibi görünen avatarı sayesinde bu halkı anlamak, onlar hakkında istihbarat toplayıp yöneticilere iletmektir. Zira bir tür hayat ağacı da olan ve yerlilerce kutsal kabul edilen büyük ağacın altında çok değerli bir element vardır. Ancak kahramanımız bir süre sonra ikili oynayamaz. Sonunda yerli halka yardım eder ve onların Amerikanlara karşı savaşında zafer kazanmalarına yardımcı olur.
Cameron filmi çekerken küçükken okuduğu bilimkurgu kitaplarından etkilendiğini belirtir. (2) Ayrıca Kurtlarla Dans gibi filmler de doğayla “derin ekolojik” bağlantıları öne sürdüğü için etkilendiği filmlerdendir. (3) Yani Cameron bu filmle hiç değilse “doğayı” yüceltmek istemiştir. Ancak bu yüceltme doğaya yönelik bir sevgi, saygıdan çok onun metafizik bir seviyeye çıkartılmasına yönelmiştir.
Amerika’nın Irak işgali ve Na’viler
Film her ne kadar bir başka zamanı ve gezegeni geçiyor olsa da , aslında bugünün gerçeklerini ve bugün yaşanan işgali anlatıyordu. Film ilk bakışta Amerika’nın Irak’ı İşgalini anımsatmıştır. Ağaçların yanıp kül olduğu kısımlar ise daha çok napalm bombasını ve Vietnam‘ı hatırlatır niteliktedir. Amerikanların da Irak’a yine önemli bir kaynak olan petrol için girdiği düşüncesi ve pervasızca ülkeyi işgal edip milyonlarca insanın ölümüne yol açması ve bunun filmle kurulan paralelliği filme “komünist” damgasını bile yedirtmiştir. Cameron filmin Anti-Amerikan görünmesinden rahatsızlık duyar. Daha insancıl tepkileri dile getirdiğini söyler. Zaten daha önce Terminatör, Alien, Rambo gibi filmler çeken bir yönetmeni komünist filmler çekmekle suçlamak biraz anlamsızdır ama filmin Amerika’daki liberal tepkileri yansıttığı da açıktır.
Zira film sonunda şiddetin anlamsızlığını vurgular. Ne kadar büyük bir teknolojik avantaj sağlanırsa sağlansın, son kertede doğa ve ulvi gerçekler ve inanç teknoloji karşısında yenilmiş, işgal başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Dünyalıların Na’vileri yeniden bir işgal harekatına kalkışıp kalkışmayacağı filmde belli değildir ancak en azından Na’viler “ilk zaferi” kazanılmıştır.
Yerlilerin adına konuşan yabancı
Filmde yerlilerin zaferi önemli görünse de film özünde oryantalist bakış açısını korur. Zira yerlilere Amerikanlarınteknolojik üstünlükleri karşısında taktikler veren, bir yönüyle onlara kurtarıcılık ve Mesihlik yapan yine bir dünyalıdır. Hatta bu dünyalı beklentileri karşılanmayan, umutsuz bir dünyalıdır. O “eksiktir”. Eksikliğini avatarın içinde özgürce hareket ederek, koşarak yok eder.
Yerlilerin kendi içlerinden bir önder vasıtasıyla değil de Jake, yani bir dünyalı vasıtasıyla “kurtarılması” aslında “Siz elimizden kurtulamazsınız, çünkü gerisiniz, sizi kurtarırsak ancak yine biz kurtarırız, teslim olun” demenin dolaylı yoludur. Yani filmde yerli halk, işgal karşısında çaresiz olduğu gibi savaşırken de bir önderin ardına sığınır ve bu açıdan yine çaresizlikten kurtulamazlar. Bu yüzden film ilerici değildir. Çünkü eğer Amerikan politikasına karşıt bir duruş geliştirseydi bunu Jake’i “yerli gibi” değil, bir yerlinin isyanını merkeze alarak yapardı. Filmde yerliler en iyi ihtimalle çaresizce ölür. Savaş Amerikanların kendi içindedir; onlardan biri (Jake) bir yönüyle ihanet etmiş karşı tarafa geçmiştir. Bu durum Jake’nin “vicdanının” kaldırmaması yüzündendir. Film Amerikanların kendi “liberal” ya da Neo-Con’cu askeri kanadı arasında bir çekişmeyi dile getirir. Şimdilik liberaller kazanmıştır ancak gelecekte yeni bir işgalin olmayacağını kimse garanti edemez. Bu yüzden film “öteki”ye karşı onun kendi başına bir iş yapamayacağını, yine Amerikanların eline muhtaç olduklarını ileri sürer. Jake onlar “gibi” görünür ama aslında onlardan değildir, bu “mış” gibi bir davranıştır. Beyaz tenli, sarışın bir kuzeyli üzerine bir Arap elbisesi geçirince ne kadar Arap olursa, Avatar da o kadar Na’vidir.
Jake Na’viler tarafına geçmeseydi Na’viler kazanabilir miydi?
Avatar filmi özellikle filmin çekildiği dönemdeki liberal rahatsızlıkların ve Irak İşgali’nin getirdiği düş kırıklıklarının bir ifadesidir. Amerika’nın yeniden bir özgüven krizine girdiğinin belirtilerini taşır. Ulvi değerler karşısında pragmatizmin yenilgisini bize gösterir. Bilimin ve görece de olsa politikanın uzlaşma aradığı yerde askerin kayıtsızlığına ve otoritesine bir tepkidir. Ancak yine de biliriz ki Vietnam yenilgisi sonrası ABD gene böyle bir buhran içindeyken özgüvenini tazeleyip yeni maceralara yelken açmıştır. Güney Amerika‘da, Asya‘da, Orta Doğu‘da bu maceralar milyonlarca insanın hayatına malolmuştur. Avatar son kertede ulvi değerleri kaynak göstererek barış işareti yapsa da, sonuçta “bizim adımıza” konuşmaya devam eder. Çelişkinin kendi içlerinde olduğunu söyler. Öyle ya filmde eğer Jake Na’viler tarafına geçmeseydi Na’viler kazanabilir miydi? Sorulması gereken soru budur! Şüphesiz ki bu sorunun cevabını bilmek mümkün değildir; çünkü bu anlatılmamıştır. Sebebini olgusal gerekçelerde aramaya da gerek yoktur. Bu Hollywood’un yapabileceği bir iş değildir. Bir kişiyi veya toplumu anlatmak değil de, onun kendisini anlatmasına imkan tanıdığınızda “dev bütçelerin” bir çekilip gittiği görülür. Bu yüzden “vicdan hikayeleri” ile tatmin olmak zorundayız.
Avatar iktidarın merkezini sorgulamaz/sorgulayamaz. O en iyi ihtimalle bir “uzlaşma” önerir. Ulaşılacak çözüm gönülleri ferahlatacak bir şey olmalıdır. Bu olmazsa can acıtıcı gelişmeler de yaşanabilir. Ne yazık ki Batı merkezli sinema anlayışı ötekiyle empati kurduğunu iddia ettiğinde aslında ötekine acımaktadır. Ancak anlamanın ilk adımının dinlemek olduğunu ise henüz öğrenememişlerdir. Avatar da bunun bir başka kanıtıdır.

Filmin Künyesi:

Yönetmen: James Cameron
Yapımcı: James Cameron, Jon Landau
Senaryo: James Cameron
Oyuncular: Sam Worthington, Zoe Saldana, Stephen Lang, Michelle Rodriguez, Sigourney Weaver, Joel David Moore, Giovanni Ribisi,
Müzik: James Horner
Görüntü Yönetmeni: Mauro Fiore
Kurgu: James Cameron, John Refoua, Stephen E. Rivkin
Studyo : Lightstorm Entertainment, Dune Entertainment, Ingenious Film Partners
Dağıtımcı: 20th Century Fox
Vizyon Tarihi: December 10, 2009 (Londra Galası), December 18, 2009 (United States)
Süre: 162 minutes
Ülke: United States
Dil: English
Bütçe: $237 milyon $9 million+ Yeniden yayın
Gelir: $2,782,275,172
Görüntü Oranı: 1.78/1

Usta Yönetmenlerin Gelecek Planları

2012-04-18T09:43:00.003-07:00

Playlist sitesi Ridley Scott, Martin Scorsese, Guillermo Del Toro ve Michael Mann’in ilerleyen yıllarda çekecekleri projelerle ilgili bir yazı yayınladı geçtiğimiz günlerde. Biz de meraklıları için bu yönetmenlere bir kaçını daha ekleyerek onların ilerleyen yıllarda çekmeyi planladıkları filmleri kısaca derledik. Tabi “çekilecek” denen ve üzerinde epey çalışılan bazı projelerin bazı nedenler yüzünden çöpü boyladıkları ya da başka bir yönetmene paslandıkları sıkça karşılaşılan bir durum olduğundan aşağıdaki bazı projelere yüzde yüz çekilecek gözüyle bakmamak gerek.

MARTIN SCORSESE: Geçtiğimiz seneye Hugo ile damgasını vuran ve Shutter Island’tan sonra tekrar olumlu eleştirileri toplayan Scorsese’nin önünde epey bir proje duruyor. Bu projeler arasında Silence’ı bu sene çekeceği kesinleşti. Silence’la Scorsese tekrar geçmişe dönecek ve misyonerlerin Japonya’da Hıristiyanlığı yaymaya çalışmalarını anlatacak. Bu misyonerleri yönetmenle üçüncü kez çalışacak olan Daniel Day Lewis, yönetmenle ilk kez çalışacak olan Gael Garcia Bernal ve Benicio Del Toro canlandıracaklar. Film gelecek senenin kışında vizyona girecek. Bu filmden sonra Scorsese favori oyuncusu Leonardo DiCaprio ile tekrar işbirliği yapacak ve şarkıcı-oyuncu Frank Sinatra’nın hayatını Sinatra filminde anlatacak. Bu iki projenin sonrasında hangi projeyi çekeceğini belirlemiş değil. Yeniden çevrim The Gambler, Al Pacino, Robert De Niro, Harvey Keitel ve Joe Pesci’yi buluşturacak gangster filmi The Irishman, Elizabeth Taylor ile Richard Burton’ın fırtınalı aşkını anlatan Furious Love, Amerika’nın başkanlarından Theodore Roosevelt’in hayatını perdeye taşıyacak olan The Rise of Theodore Roosevelt ve Norveçli yazar Jo Nesbo’nun romanından uyarlanacak olan polisiye The Snowman çekmek istediği projeler arasında yer alıyorlar.

MICHAEL MANN: En son Heat’imsi Public Enemies’ı çeken ve pek de olumlu eleştiri alamayan Michael Mann sıradaki projesini belirlemiş değil. Tıpkı Scorsese gibi epey bir projede adı geçiyor ama hangi filmle sinemaya döneceği bilinmiyor. Go Like Hell, sıradaki projesi olarak lanse ediliyor ama resmi bir açıklama yapılmadı. Yönetmen, Go Like Hell’de Enzo Ferrari ile Henry Ford arasındaki motor yarışına odaklanacak. Polisiye-gerilim The Big Stone Grid, ünlü gangster Tonny Accardo’nun hayatını perdeye taşıyacak olan Big Tuna, Paul Haggis’in senaryosunu yazdığı ve John Huston’ın The Treasure of the Sierra Madre’nin yeniden çevrimi Gold, İngiltere kralı 5.Henry’nin Fransa’yla yaptığı savaşa odaklanacak olan Agincourt, 2.Dünya Savaşı sırasında cepheleri gezerken ölen gazeteci/fotoğrafçı Robert Capa’yı anlatacak olan Capa, çekmek istediği projeler. Fark edileceği üzere yönetmen polisiye ve suç filmlerinden vazgeçmiş değil. Bunlardan hangisini çekeceği dediğimiz gibi belli değil. En son Luck dizisinin pilot bölümü için kamera arkasına geçen Mann yeni filmi için biraz daha bekleyebilir.

RIDLEY SCOTT: Prometheus’la bu sene beyazperdeye dönecek olan Scott’ın da çekmek istediği bir hayli proje bulunuyor. Prometheus’un çekimleri sona erdikten sonra yönetmenin adı bir sürü projede anıldı. İngiltere adına Osmanlı topraklarında ajanlık yapan Gertrude Bell’in biyografik filmi Gertrude Bell (Bell’i Angelina Jolie oynayacak), Monopoly oyunuyla ilgili türü belli olmayan Monopoly, Cormac McCarthy’nin romanından uyarlanacak olan The Counselor, İtalya’nın en ünlü ailelerinden Guccilerin hayatını perdeye taşıyacak Gucci ilerleyen yıllarda bir değişiklik olmadığı takdirde çekeceği filmler. Ayrıca en iyi filmlerinden Blade Runner’ın devam filmi de 2014 yılında Scott tarafından kotarılacak. Bu sene kamera arkasına geçmeyi planladığı filmiyse Michael Fassbender’ın başrolünde olacağı The Counselor.

DAVID FINCHER: İki ay önce The Girl with the Dragon Tattoo ile sinemaya dönüş yapan Fincher yeni filmi için bizleri çok bekletmeyecek anlaşılan. Fincher, Jules Verne’in en sağlam romanlarından Denizler Altında 20 Bin Fersah’ı (20.000 Leagues Under the Sea: Captain Nemo) sinemaya taşımaya karar vermişti. Henüz filmle ilgili yeni bir açıklama gelmedi ama eski açıklamalara dayanarak filmin gelecek sene vizyona gireceğini söyleyebiliriz. Fincher, Stieg Larsson’ın Milenyum Üçlemesi’nin ikinci ve üçüncü kitaplarını da çekeceğini açıklamıştı. Lakin ikinci film için biraz daha beklemek gerekecek. Fincher ayrıca Angelina Jolie’li Cleopatra, henüz ayrıntıları belli olmayan, Jason Starr’ın romanından uyarlanacak olan Panic Attack çekmeyi düşündüğü diğer projeler…

STEVEN SPIELBERG: War Horse’la pek de olumlu eleştiriler alamayan Spielberg hızını kesmeden Abraham Lincoln biyografisi Lincoln’ı kotardı. Lincoln filmi bu senenin aralık ayında vizyona girecek. Spielberg de şu sıralar yeni bilim-kurgu filminin hazırlıklarına devam ediyor. Robopocalypse adındaki yeni filmi gelecekte geçecek ve bir robotu anlatacak. Bu filmden sonraysa Hz.Musa’yı konu alacak Moses’ı çekecek. Indiana Jones’un beşincisi, Tintin’in üçüncüsü, Jonathan Nolan’ın senaryosunu yazacağı bilim-kurgu Interstellar kesinleşmiş projeleri. Bunlardan ilk önce Tintin’i çekeceğini söylemek mümkün.

GUILLERMO DEL TORO: 2008′deki Hellboy II: The Gold Army’den beri kamera arkasına geçmeyen Del Toro nihayet geçtiğimiz aylarda yönetmenlik koltuğuna tekrar oturdu. Pacific Rim adını taşıyan filminin çekimlerine devam ederken yeni projelerini de belirliyor. Yönetmen Dr. Jekyll and Mr. Hyde’ın yeniden çevrimine ve Frankenstein ve Pinocchoi uyarlamalarına ilerleyen yıllarda imzasını atacak. Bu filmlerden önce küçük bütçeli Beauty and the Beast’i çekecek. Bu filmin çekimlerine Pacific Rim’in post-prodüksiyon süreçlerini hallettikten sonra başlamayı planlıyor. Ayrıca Hellboy serisinin üçüncü ve son filmi Hellboy 3, süper kahraman filmi Champions ve gerilim filmi The Witches henüz kesinleşmemiş projeleri.

CHRISTOPHER NOLAN: Bu sene Batman serisini sona erdirdiği The Dark Knight Rises’la sinemaya dönecek olan Nolan’ın açıklanmış tek bir projesi bulunuyor. Ünlü yönetmen-yapımcı-işadamı Howard Hughes’un hayatını anlatacak olan Citizen Hughes: The Power, The Money and the Madness filmini muhtemelen gelecek sene çekecek. Yönetmenin bu filminin ayrıntılarını The Dark Knight Rises’ın vizyona girmesinden sonra açıklaması bekleniyor. Muhtemelen sene sona ermeden de filmin oyuncu kadrosu belirlenmiş olur. Ayrıca belirtelim ki olası bir Batman ve Superman filmlerinin yapımcısı ve hikaye yazarı olacağını da belirtelim.

Gökten Zembille İnen Yönetmen: Ertem Eğilmez

2012-04-17T06:45:00.003-07:00

"Gülmek ve ağlamak haddizatında birbirinin kardeşidir. Bu kardeşlik hayatın çekilmiş bir resmiyken, insanların önyargılarını kırmak, zor da olsa vesveseleri bir kenara atıp, günümüze uyarlayarak kof filmler yapmadığımız takdirde her daim izlenirler."Ertem EĞİLMEZ

İzleyiciye kendini tanıtmayı başaran nadir yönetmenlerden biri olan Ertem Eğilmez, adeta sinema aşkıyla doğmuştur. O, Yeşilçam'ın prototipidir ve aynı zamanda Yeşilçam'ın hâsılat rekorları kıran pek çok filmine imza atmış rejisördür. Kimine göre kendisinin de iddia ettiği gibi dahi, kimine göre ise çizginin öte yakasına geçmiş biridir.

Sinema, hayatımızın her alanına hâkimken; Türk sineması da kendi içinde gelişim göstermekteydi. Tek partili dönemden çok partili hayata geçiş aşamasından sonra gerçek anlamda başlayan Yeşilçam yolculuğu, Arzu Film'in kurulmasıyla renklenmeye ve hareketlenmeye başladı. Arzu Film ile pek çok film şirketi de bu alana adım attı.
Arzu Film'in kurucusu olan Ertem Eğilmez'in sinema macerası ise bir hayli ilginçtir. Ancak Eğilmez'in sinema macerasını anlatmadan önce onun hayat hikâyesinden kısaca söz etmek gerekir. Çünkü bu özet, Ertem Eğilmez'in sinemada zirveye giden yolculuğuna da ışık tutacaktır.

Bir Yeşilçam prototipi

1929 yılında Trabzonda doğan Ertem Eğilmez ilk ve orta öğrenimini Konyada tamamladı. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesinden mezun olduktan sonra askere gitti. Askerlik dönüşü Arif Bolat Kitabevinde çalıştı ve ardından Modada dükkân açıp bakkallık yaptı.

Refik Erduran ve Haldun Sel ile beraber kurdukları Çağlayan Yayınevi ve Tef adlı ünlü gülmece dergisini kurar. Kemal Tahire ve Orhan Kemalin önüne ABD haritaları koyup, çalakalem Mayk Hammer romanları yazdıran Eğilmez, ilk kez editör koltuğuna oturur.

İzleyicinin tanıdığı nadir yönetmenlerden biri olan Eğilmez, adeta sinema aşkıyla doğmuştur. O bir Yeşilçamın prototipidir aynı zamanda Yeşilçamın hâsılat rekorları kıran pek çok filmine imza atmış rejisördür. Türk sinemasında başarılı bir rejisör olmanın dışında renkli kişiliğiyle de özel bir yeri vardır. Kimine göre kendisinin de iddia ettiği gibi dahi, kimine göre ise çizginin öte yakasına geçmiş biridir.

Kişiliğiyle uyandırdığı ilk etki; karşısındakini hayrete düşürecek bir şeyler söylemekten çekinen ama sizi şaşırtabildiği ölçüde eğlendiği
Aslında Ertem Eğilmez nasıl biri? sorusuna birkaç satırla cevap verebilmek mümkün değil! Ertem Eğilmez geçmiş ile bugün arasındaki bağı oluşturan bir köprüdür Yaşamı boyunca asla pes etmeyen Eğilmez genelde çok disiplinli bir kişiliktir. Başına buyruk bir sinemacıdır. Karşısında kim olursa olsun aklına gelenleri pervasızca insanın yüzüne söyler. Sol görüşlüdür ve bunun örneklerine filmlerinde zaman zaman yer verir.

Bugün İnek Şaban'ı Kemal Sunal'la, Güdük Necmi'yi Halit Akçatepe'yle, Kel Mahmut'u Münir Özkul'la bir tutuyorsak bu yönetmen ve yapımcı Ertem Eğilmez'in başarısı. Eğilmez kesinlikle sıradan bir Yeşilçam yönetmeni değil, Türk halkının komedi anlayışında ciddi payı var. Ertem Eğilmez, filmlerinin sadece yapımcısı değil, çoğunun yönetmeni de. Alaylı olarak girdiği Yeşilçam'da Arzu Film çatısı altında gerçekleştirdiği çalışmaları ile oldukça verimli bir film kariyerine imza attı ve kendine özgü bir yer edindi.Tarık Akan’dan Şener Şen’e birçok yıldızla çalıştı ve Hababam Sınıfı, Arabesk gibi fenomen filmlere can verdi. Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi akademisyenlerinden Cem Pekman 'Filim Bir Adam: Ertem Eğilmez' kitabıyla ustaya saygı duruşunda bulunuyor. Kitap aslında akademik bir derleme. 304 sayfalık kitap Türk sineması tarihi için önemli bir başvuru kaynağı. Sadece akademik çalışmalara kaynak arayanlar için değil, Hababam Sınıfı ruhunu sevenler ve Yeşilçam'ı özleyenler için de eğlenceli bir kitap 'Film Gibi Adam : Ertem Eğilmez'.

Yönettiği filmler

Arabesk (1988)
Aşık Oldum (1985)
Namuslu (1984)
Hababam Sınıfı Güle Güle (1981)
Banker Bilo (1980)
Erkek Güzeli Sefil Bilo (1979)
Gülen Gözler (1977)
Hababam Sınıfı Tatilde (1977)
Şabanoğlu Şaban (1977)
Hababam Sınıfı Uyanıyor (1976)
Süt Kardeşler (1976)
Hababam Sınıfı Sınıfta Kaldı (1975)
Hababam Sınıfı (1975)
Salak Milyoner (1974)
Köyden İndim Şehire (1974)
Mavi Boncuk (1974)
Oh Olsun (1973)
Yalancı Yarim (1973)
Canım Kardeşim (1973)
Sev Kardeşim (1972)
Tatlı Dillim (1972)
Senede Bir Gün (1971)
Beyoğlu Güzeli (1971)
Son Hıçkırık (1971)
Kalbimin Efendisi (1970)
Küçük Hanımefendi (1970)
Sürtük (1970)
Boş Çerçeve (1969)
İngiliz Kemal (1968)
Sevemez Kimse Seni (1968)
Nilgün (1968)
Ömre Bedel Kız (1967)
Yaşlı Gözler (1967)
Ölünceye Kadar (1967)
Sürtüğün Kızı (1967)
Seni Bekleyeceğim (1966)
Seni Sevmiyorum (1966)
Ben Bir Sokak Kadınıyım (1966)
Bir Millet Uyanıyor (1966)
Senede Bir Gün (1965)
Sürtük (1965)
Helal Adanalı Celal (1965)
Kart Horoz (1965)
Fatoş'un Fendi Tayfur'u Yendi (1964)

Yazdığı senaryolar

Milyarder (1986)
Mavi Boncuk (1974)
Salako (1974)
Boş Çerçeve (1969)
Ölmeyen Aşk (1966)

Yapımcılığını yaptığı filmler

Milyarder - 1986
Şekerpare - 1983
Hababam Sınıfı Güle Güle - 1981
Banker Bilo - 1980
Erkek Güzeli Sefil Bilo - 1979
N'Olacak Şimdi - 1979
İsyan - 1979
Neşeli Günler - 1978
Kibar Feyzo - 1978
Hababam Sınıfı Dokuz Doğuruyor - 1978
Sultan - 1978
Nehir - 1977
Cennetin Çocukları - 1977
Gülen Gözler - 1977
Çöpçüler Kralı - 1977
Şabanoğlu Şaban - 1977
Hababam Sınıfı Tatilde - 1977
Aile Şerefi - 1976
Tosun Paşa - 1976
Öyle Olsun - 1976
Süt Kardeşler - 1976
Hababam Sınıfı Uyanıyor - 1976
Bizim Aile / Merhaba - 1975
Ah Nerede - 1975
Hababam Sınıfı - 1975
Delisin - 1975
Hababam Sınıfı Sınıfta Kaldı - 1975
Hasret - 1974
Mavi Boncuk - 1974
Boşver Arkadaş - 1974
Kanlı Deniz - 1974
Salak Milyoner - 1974
Köyden İndim Şehire - 1974
Salako - 1974
Tarkan: Güçlü Kahraman - 1973
Canım Kardeşim - 1973
Yalancı Yarim - 1973
Oh Olsun - 1973
Babaların Günahı - 1973
Tarkan: Altın Madalyon - 1972
Sev Kardeşim - 1972
Tatlı Dillim - 1972
Feryat - 1972
Karaoğlan Geliyor - 1972
Senede Bir Gün - 1971
Hayat Sevince Güzel - 1971
Emine - 1971
Tarkan: Viking Kanı - 1971
Son Hıçkırık - 1971
Beyoğlu Güzeli - 1971
Tarkan: Gümüş Eyer - 1970
Seven Ne Yapmaz - 1970
Kalbimin Efendisi - 1970
Sürtük - 1970
Yavrum - 1970
Dikkat Kan Aranıyor - 1970
Hazreti Ali - 1969
Mezarımı Taştan Oyun - 1969
Fakir Kızı Leyla - 1969
Ayşecik'le Ömercik - 1969
Çakırcalı Mehmet Efe - 1969
Tarkan - 1969
Maskeli Beşlerin Dönüşü - 1968
Sevemez Kimse Seni - 1968
İngiliz Kemal - 1968
Gönüllü Kahramanlar - 1968
Yayla Kartalı - 1968
Maskeli Beşler - 1968
Sürtüğün Kızı - 1967
Büyük Kin - 1967
Silahları Ellerinde Öldüler - 1967
Yaşlı Gözler - 1967
Ömre Bedel Kız - 1967
Kara Davut - 1967
Elveda - 1967
Seni Bekleyeceğim - 1966
Bir Millet Uyanıyor - 1966
Seni Sevmiyorum - 1966
Allahaısmarladık Yavrum / Yarın Ağlayacağım - 1966
Ölmeyen Aşk - 1966
Ben Bir Sokak Kadınıyım - 1966
Denizciler Geliyor - 1966
Allaha Ismarladık - 1966
Bilen Kazanıyor - 1965
Sürtük - 1965
Helal Adanalı Celal - 1965
Taçsız Kral - 1965
Senede Bir Gün - 1965
Fatoş'un Fendi Tayfur'u Yendi - 1964
Kırk Küçük Anne - 1964
Gözleri Ömre Bedel - 1964
İki Gemi Yanyana - 1963
Gençlik Hülyaları - 1962
Battı Balık - 1962
Beş Kardeştiler - 1962
Yaman Gazeteci - 1961

Ödülleri

1967 Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi Tarihi Film Ödülü, Bir Millet Uyanıyor
1970 Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi Yönetmen Ödülü, Kalbimin Efendisi
1972 Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi 2. Film Ödülü, Sev Kardeşim

Amerikan Pastası: Buluşma

2012-04-16T16:06:00.003-07:00

Dile kolay ilk filmi izlediğimizden bu yana tam 13 sene geçti.Sinema tarihinin çekilmiş en edepsiz komedisi American Pie 1999 yılında yani ilk çıktıgında o kadar sevildi ki hemen serisinin çekilmesine karar verildi.Devam filmleri ilk film kadar iyi değildi ama bu olumsuzluklara ragmen Amerikan Pastası filmini merakla bekliyordum..Bu filmi beklememde ki en büyük etken ilk filmdeki kadronun bozulmadan yeni filmin çekilmesi oldu..Saçma sapan DVD filmleri herkesi umutsuzluga düşürsede fragman ve teaserlar beni tatmin etti.

Turtacıların mezuniyet partisini izlemek göz yaşartıcı bir komedi olmasının yanında tıpkı Rocky Balboa ya da The Muppets gibi nostalji yüklemesi de yapıyor. İlk filmi izlerken bir tek beyaz saç teli olmayan ve şimdiki halinden 15 kilo daha zayıf olan bendenizin de bu duygusallığa ve Meetballs'dan kalma kaba 80'ler komedisine kapılmaması düşünülemez.

Kafaları seksten başka hiç bir şeye çalışmayan turtacıların bakirliklerini kaybetmek üzerine 1999 yazında girdikleri iddianın üzerinden yıllar geçmiştir. Jim ve Michelle evlenmiş, çocuk sahibi olmuş, Kevin ve Vicky çoktan ayrılmışlar, Oz ve Heather ise kariyer yapayım derken birbirlerinden ayrı düşmüşlerdir. Yıllar sonra internetten organize edilen bir hafta sonu buluşması hepsinin hayatını değiştirecek bir olaya dönüşecektir.

Mezuniyet filmlerinin şablonu üç aşağı beş yukarı bellidir. Okuldan sonra herkes bir yöne savrulmuştur, kimi evlenmiştir, kimi zengin olmuştur ve herkes kendini daha güçlü, daha mutlu gösterme gösterme telaşındadır. Yarısı iddia, kalanı itiraftan ibaret olan bu yapıyı bu film de aynen tekrarlıyor fakat bir farkla.... Amerikan Pastası'nın karakterleri yetişkin hayatına adapte olurken edepsizliklerinden hiç bir şey kaybetmemişler. Tüm film inanılmaz bir testesteron yüküne sahip ve esprilerin tamamı belden aşağı!O yüzden bu kez karşımızdaki bir aile izlencesi değil... Film de bunun farkında olarak hikayeyi Stifler'in gaza getirmesiyle şekillenen Jim, Oz, Kevin ve Finch'in katıldığı bir hafta sonu kaçamağı olarak kurguluyor. Kızlar da partiye dahil edilmiş ama film tamamen erkek bakış açısına sahip.

İlk filmden 13 yıl sonra gelen serinin 4. filmi için söylenecek tek şey var ki oda "ÇOK EDEPSİZ" olur..Yönetmen, konu, oyunculuklar bizi kesinlikle ilk filme ulaştırcak eminim buna.Ciddiyetsiz eğlencenin arasına sıkıştırılmış sorumluluk söylemleri maziyi özleyen ama yaşamın getirdiklerinin farkında olan bünyelere iyi gelecektir. Gençler için bu tür filmlerin modası hiç bir zaman geçmez ama baştan belirteyim, yeniyetmeler bu filmin kötü adamları.

Ayrıca Steve Stifler'ı yeniden görmek paha biçilemez..

Senna

2012-04-16T13:17:00.001-07:00

Ayrton Senna. 34 yıllık hayatına bir sürü rekor sığdırmış, yakışıklılığı, mütevazılıği, bayrak sevgisi ve tanrı inancı ile ulusunun kahramanı haline gelmiş Formula 1 efsanesi. Yönetmen Asıf Kapadia'nın, Senna'nın kısa ama erdemli hayatına odaklandığı belgesel film, Facebook üzerinde örgütlenen hayranlarının uzun süren çabasının sonucu olarak kısıtlı sayıda salonda da olsa ülkemizde gösterime girdi.

Senna, Formula 1 hayranları için büyük, belki de en büyük isim. Fakat tam bir yarış pilotu olmasına ve kazanmaya adanmışlığına rağmen Senna'yı mitleştiren daha fazlası. Lüks yatlarda, pahalı şampanya kadehleri tokuşturan diğerleri yerine Senna kurduğu vakıfla özellikle çocuklara yardım ediyor, gördüğü herkesle tokalaşıyor, konuşuyor. İnsanlara sürekli gülümsüyor, onlarla ilgileniyor ve kazandığı her yarışta Brezilya bayrağı ile zafer turları atarak, kötü yönetimden kaynaklı sorunlarla ve fakirlikle boğuşan Brezilya halkını gururlandırıyor.

1992 Belçika GP'si sıralama turlarında çok ciddi bir kaza yapan ve aracı paramparça olan Erik Comas'ın yanından geçip gitmek ve kendi derecesini sağlama almak yerine, aracını durdurup, hayatını riske ederek Comas'ın yardımına koşarak onu hurda haline gelen araçtan çıkaracak kadar da insancıl.

Babasının, küçük yaşta onun içindeki heyecanı görerek desteklediği Karting sayesinde kart tipi sürücülüğü Formula'ya getiren ve yarışlara yeniden heyecan kazandıran kişi olarak tarihe geçen, özellikle yağmurlu havalardaki saldırgan sürüşü nedeniyle "Rainman/Yağmur Adam" olarak da bilinen Senna "Brezilya'dan çıkan çok az iyi şeyden biri" olarak tanınıyor.

Yönetmen Asıf Kapadia Senna'nın hayatını belgeleştirirken klasik belgesel tarzı yerine dramatik yanı güçlendiren bir hikaye anlatımına yönelmiş. 80'lerde iyice hayatımıza girmiş video kameralar yüzünden Senna gibi popüler bir ikondan kalan epey bir video materyal olduğu için de yönetmenin işi çok zor olmamış. İzlediğimiz şey, kişilerin kendi hayatını oynadığı bir film sanki. Özellikle yarış anlarında yükselen dramanın, o ana yakışan bir müzik çalışması ile beslenerek sağladığı duygusallık çok güçlü. Belge görüntüler ve tanıkların anılarının derlendiği yapımın Alain Prost gibi bir "kötü adam"ı bile var. Senna - Prost rekabetini merkeze oturtan Kapadia, Prost ve onun arkasındaki FIA'ya karşı Senna'nın verdiği savaşı aktarırken neredeyse bir tür "Rocky" öyküsüne imza atıyor.

Belgeselin finaline doğru, Senna'nın 305 Km hızla duvara çarptığı hayatını kaybettiği 1994 Imola GP'sinden hemen sonra, ulusun kahramanının cenaze törenini seyretmek sadece Senna ya da Formula hayranlarının değil herkesin gözünü yaşartacak cinsten. Özellikle cenazeye katılanların yüzündeki hüznü gösterirken onların Senna ile yaşadıkları neşeli anlara yapılan anlık geri dönüşler dramatik etkiyi katlarca arttırıyor. Bu kısımda Senna ile Prost arasındaki rekabet, büyük ama asil düşmanın ölümüne gösterilen bir saygıyla bir tür Rocky - Apollo dostluğuna yol açıyor. Alain Prost'un şu anda Senna'nın kız kardeşinin kurduğu vakıfta yönetici olması da bunu doğruluyor.

Senna, çok güçlü bir belgesel. Belgesel izlemekten hoşlanmayanları dahi cezbedecek güçlü ve tempolu bir hikaye anlatımını tutturarak bu muhteşem insanın kısa hayatına ışık tutuyor. Sadece 15 kopya ile gösterilmesine rağmen kaçırılmamalı. Çoğu zaman izlediğiniz şeyin bir biyografik belgesel olduğunu unutup erdemli bir eski çağ şövalyesininin devlere meydan okuyuşunu görecek ve heyecanlanacaksınız.

Siyah Kuğu (Black Swan)

2012-04-16T13:13:00.001-07:00

Siyah Kuğu (Black Swan), son ayların tüm dünyada en çok konuşulan birkaç filmi arasında. Natalie Portman'ın performansı, filmin olağanüstü gişe başarısı, Oscar adaylıkları hep gündemde. Görmezden gelemeyeceğimiz bir gerçek de basına özel gösterimlere katılamayan birçok kişinin filmi haftalar önce internete düşen kopyasından izlemiş olduğu. Ben yazımın girişinde, ilk olarak nerede izlemiş olursanız olun, Siyah Kuğu'nun en az bir kez de perdede izlenmeyi hak ettiğini vurgulamak istiyorum.

Yönetmen Darren Aronofsky'nin ruhsal açıdan uçlardaki karakterleri anlatmaya meyilli olduğunu biliyoruz. Siyah Kuğu'da da açıkça şizofreni olarak tanımlayabileceğimiz bir durumu ele alıyor. Ana karakterimiz, New York'un önemli bale topluluklarından birinde dans eden Nina. Çoğu bale topluluğu gibi seyirci çekmekte zorlanan topluluk, artık yaşlanmış olan eski yıldızları yerine yeni bir baş balerin seçmeye karar verir. Nina'nın hep hayalini kurduğu fırsattır bu. Ancak sezonu açacakları Kuğu Gölü Balesi'nde başrolü canlandırabilmek için, naif ve masum Beyaz Kuğu kadar, kötücül Siyah Kuğu'yu da bedenleştirebilmesi gerekmektedir. O güne dek aşırı kontrolcü annesiyle, hala küçük bir kız çocuğu gibi yaşamış olan Nina için kendi içindeki kötücül, yırtıcı ve seksüel tarafları bulup çıkarmak sancılı bir süreç olacaktır.

Filme yönelik kimi itirazların başında, kötücüllüğün cinsellikle eş tutulması geliyor. Nina'nın içindeki yırtıcı tarafı bulup çıkarması, cinsel açıdan da özgürleşmesinden geçiyor çünkü. Bir diğer itiraz da görsel sembollerin hep çok net, hatta çok kaba bir şekilde sunulması. İyi olan her şey beyaz, kötü olan her şey siyah.

Ama bu itirazları yaparken göz önünde bulundurulması gereken birkaç nokta var. Her şeyden önce, karşımızdaki film Kuğu Gölü Balesi'nin izleğini neredeyse birebir takip ediyor. Ve balede sevdiği adamı (buradaki karşılığı, Vincent Cassel tarafından canlandırılan, bale topluluğunun yönetmeni Thomas) kendisinin tam zıttı, cinsel açıdan daha rahat rakibine kaptırmamak için mücadele eder prenses. Ve her şey yine siyahla beyaz kadar sivri semboller üzerine kuruludur.

Ayrıca işin, yani sektörün, başka bir pratik durumu var. Aronofsky hiçbir zaman gişesi iyi bir yönetmen olmadı ve Amerikan bağımsız sinema sektörü, geçmişe göre çok daha zor koşullarda film üretilen bir dönemden geçiyor. Filmlere finansman bulmak kolay değil. Karşılığında zarar etmemek de bir şart. Aronofsky'nin bir sonraki X-Men filmini çekmeyi sırf bu yüzden kabul ettiğine eminim kendi adıma. Karşılığında kendi istediği filmleri yapabilmek için.

Klasik ve popüler sinemanın önemli bir gerekliliği, beğenelim veya beğenmeyelim, anlaşılır olmak. Sinema pratiğinin içinde değilken, salt sinefil ya da entelektüel noktasında dururken buna burun kıvırmak kolay. Ama seyirciye ulaşma kaygısı taşıyan bir film yapıyorsanız, muğlaklık bir lükstür. Herkesin anlayabileceği simgeler ve çatışmalar üstünden gitmeniz gerekir. Christopher Nolan bile, Başlangıç (Inception) filmini yaratırken, seyircinin öyküyü her aşamada en rahat bir şekilde takip edebilmesi uğruna, muhtemelen çok şeyden feragat etmiştir. Siyah Kuğu, zaten bale üstüne bir film olmak gibi, genel seyirciye ulaşmak açısından ciddi bir riskle yola çıkıyor. Klasik gerilim sineması kalıplarını kullanması ve bariz simgeler üstünden yürümesi, bu filmin zayıflığı değil, zekası. Elde ettiği büyük ve beklenmedik gişe başarısı da bunun kanıtı.

Evet, Siyah Kuğu bugüne dek görmediğimiz bir şey sunmuyor bize. Ama iki açıdan da etkileyici bir şekilde işliyor. Hem şizofreniyi hem de bir sanatçının eseriyle özdeşleşmek uğruna hangi uçlara gidebileceğini, müthiş bir görsel beceriyle perdeye yansıtıyor. Yönetmen dalında Oscar'a da aday gösterilen Darren Aronofsky ve görüntü yönetmeni dalında adaylık alan Matthew Libatique'in en büyük başarıları, olağanüstü bir dinamizm ve kamera kullanımıyla karşımıza çıkan bale sahnelerinde yatıyor. Yer yer görsel efektlerle desteklenmiş olsalar bile, Natalie Portman'ın en büyük kozu da bu sahnelerdeki fiziksel performansı.

Oyunculuklarıyla da övgüyü hak eden Siyah Kuğu'nun ekibinde, özellikle bahsedilmesi gereken bir isim daha var. Her ne kadar Oscar'a aday gösterilmemiş olsa da Mila Kunis'in doğal oyunculuğunun altını çizmeliyiz. Filmde karşımıza çıkan bu en rahat performans, seyredene Kunis'in fazla çaba göstermediğini veya sadece kendi gibi davrandığını hissettirebilir. Ancak bunun da hesaplı olduğunu es geçmeyelim. Genç aktrisin hayat verdiği Lilly karakteri, hikayede Nina'nın tam olarak anti tezi. Cinsel açıdan özgür, insan ilişkilerinde rahat ve Nina'nın aksine, Siyah Kuğu'yu hiç zorlanmadan oynayabiliyor. Bu durum, Nina'nın kaygılarını da iyice tetikliyor. Kunis'in o doğallığı, kendini hiç zorlamıyormuş gibi gözükmesi, Portman'ın büyük (hatta yer yer abartılı) performansının da zıttı. Yani tam da filmin talep ettiği şey. Bu haliyle Natalie Portman'ın performansını bile yükselttiği söylenebilir.

Tabii ki filmin başarısının asıl kahramanı, tüm bu unsurları akıllıca biraraya getiren Aronofsky. Siyah Kuğu, sadece yılın en önemli sinemasal başarılarından biri değil, aynı zamanda onun da bugüne dek çektiği en güçlü film. Muhakkak "sinemada" izleyin.

Haywire - Çapraz Ateş

2012-04-16T08:09:00.001-07:00

1963 doğumlu yapımcı, yönetmen, kameraman Steven Soderbergh! Nasıl anlatmalı? İçerik, tema ve stilde çok geniş bir yelpaze içinde çalışıyor... Hem son derece mütevazı 'art house' filmler, hem Amerikan Sineması'nın ana damarını oluşturan büyük ticari yapımlar ("Ocean's..." serisi gibi), hem de kendine özgü 'tür filmleri' gerçekleştiriyor.

26 yaşında yönettiği, Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye dâhil üç ödül kazanan, Oscar'da da 'Özgün Senaryo' adayı olan ilk uzun metraj filmi "Seks, Yalanlar ve Videoteyp"le (Sex, Lies and Videotape) uluslararası alanda tanınan Steven Soderbergh, sinemasını da bu filmde haber veriyordu. Film, iki erkek ve iki kadın arasında geçiyor; aldatmayı, şaşkınlık ve itirafı, yitirilmiş güven ve kararsızlıklarla dolu zamanları, değişen duyguları ve ilişki biçimlerini, yalın bir mizansen, az mekân, işlevsel objeler, ayrıntılı diyaloglar, kaçamaksız oyunculuklarla aktarıyordu... Bu filmin üzerinde durmamın nedeni, daha sonra ' En İyi Yönetmen' Oscar ödülünü kazanacağı Trafik (Traffic)'ten, geçen yıl seyrettiğimiz Salgın (Contagion)'a, tarzının bu çıkış noktasını koruması: Türü ne olursa olsun, her hikâyeyi kendi mantığı içinde gerçekçi / inandırıcı biçimde anlatmak!

Konusunu ister uyuşturucu ticaretinden, ister dünyayı tehdit eden bir salgın hastalıktan, isterse de Hollywood'un içerisinden alsın, filmlerinde bir Soderbergh üslubu mevcut. Her biri başrol düzeyindeki bir grup oyuncuyu, görece ufak rollerle bir araya getirebilmesi de, ayrı bir çekim unsuru.

Uzakdoğu dövüş sanatlarına ağırlık verdiği aksiyon Çapraz Ateş (Haywire)'in oyuncularına baktığımızda da, ilginçtir, bizlerin pek tanımadığı Amerikalı kadın oyuncu, TV yıldızı, model ve önemlisi de 'karışık dövüş sanatları' alanında şampiyonlukları - rekorları bulunan 1982 doğumlu Gina Carano'yu bir mıknatıs gibi kullandığını görüyoruz. Başrolde, gizli görevlerin aranılan kadın ajanı, ihanete uğrayan Mallory Kane rolünde Carano, çevresinde de bir araya geldiklerinde dağları devirebilecek oyuncular var.

Ewan McGregor, 'derin devletten' iş alan güvenilmez patron Kenneth... Antonio Banderas, ihanetin İspanyol ayağı Rodrigo... Michael Fassbender, Mallory'yi Dublin'de ortadan kaldırmakla görevli ölümcül ajan Paul rolünde...

Mallory'nin sevişip içten içe sevdiği ajan Aaron da Channing Tatum... Eski bir ajan olan babası John Kane'de Bill Paxton... Ve devlerin kirli yüzünü temsilen, Coblenz rolünde de Michael Douglas, güzelliği ve üstün aksiyon performanslarıyla öne çıkan Carano'nun etrafındalar.

Çapraz Ateş'in çekiciliği, 93 dakika gibi bir casusluk gerilimine göre uzun sayılamayacak süresi boyunca, güçlü oyunculardan destek alarak, bu tür bir hikâyenin ezberlediğimiz gelişmelerini, farklı bakış açıları ve tavizsiz bir sertlikle sunmasında saklı. Özellikle, Mallory'nin, Paul'la otel odasında ve Aaron'la da restoranda kapıştığı dövüş sahneleri, soluksuz bırakan cinsten; usta işi.

Bu arada, her yıl Los Angeles'da verilen ve tehlikeli sahnelerin ardındaki yetenekleri ödüllendiren Taurus World Stunt Awards organizasyonundan, önceki çalışmalarıyla Taurus ödülleri kazanmış iki dövüş koreografı Jonathan Eusebio ile J.J. Perry'nin, müthiş sahnelerde katıksız bir sinema keyfi yaşamamızdaki paylarının altını çizelim.

Sonuçta, Soderbergh, Çapraz Ateş'te, güven içinde gömüldüğümüz koltuklarımızda , 'tehlikede olan insan'a (üstelik bir kadın) dair trüklerle harika zaman geçirmemizi sağlıyor.

I Saw The Devil (Akmareul boatda)

2012-04-15T15:35:00.002-07:00

Artık herkesin favori bir Güney Kore filmi var. 2000'li yıllar bu anlamda çok ilginç bir geçişe sahne oldu. 1990'lı yıllarda Amerikan romantik kraliçeleri takip edenler artık Jae-young Kwak'ın "Hırçın Sevgilim"ini izliyor, mistik aşkın peşine düşenler festivallerde Kim-Ki Duk filmi kovalıyor, "İhtiyar Delikanlı"yla sarsılanlar Chan Wook-Park'ı takibe alıyor, kimisi Hong-jin Na'nın "The Chaser"ının yeniden çevrilecek olmasına kızacak kadar bu filmleri sahiplenirken, kimisi de Joon-Ho Bong'un farklı türlerde yaptığı filmlerle kendinden geçiyordu. Eskiden olsa değil isimlerini hatırlamak, arsız bir şarkiyatçılıkla "Capon" deyip geçeceğimiz insanlar, ulu orta herkesin konuştuğu yönetmenlere dönüştüler artık. Hiç kuşku yok ki, "Karanlık Sırlar", "Acı Tatlı Hayat" ve "İyi,Kötü ve Çılgın" gibi her biri kendi alanında ses getiren önemli filmlerin yönetmeni olarak, Jae-Woon Kim de bu listeye eklenmesi gereken isimlerin başında geliyor. Şu sıralar Hollywood'a transferiyle iyi filmlerine bir süre ara vereceğinin sinyalini verse de Woon Kim, son filmi "Şeytanı Gördüm" ile uzunca bir süre daha kafamızı kurcalayacağa benziyor.

Şu an bu yazıyı okuyacak kadar sinema kültürüne vakit ayıran hemen herkesin bildiği ve üzerinde mutabık olacağı (hatta birer filmle de olsa Jeong-beom Lee ve Je-gyu Kang'ın da dahil edilebileceği) bu uzun listeyle giriş yapmamızın sebebi, "Şeytanı Gördüm"ü yukarıdakilerden herhangi birinin referansına indirgeyerek pazarlama çabası değil. Tam aksine, üzerinde durmaya çalışacağımız şey karşımızdaki filmin, bu coğrafyadaki seri iyi film üretim sürecindeki özgün yanlarını yakalamak, üzerindeki "İhtiyar Delikanlı gibi filmler" etiketini kaldırarak ona kendi değerini kazandırmak. İlk bakışta bu iddialı bir iş gibi gözükebilir ancak karşımızda bu tip filmler için heybetli sayılabilecek süresinin her anında ustalık gizleyen, gelebilecek her türlü aksi yoruma karşı hazırlıklı bir prodüksiyon var. İntikam alttürünün artık olmazsa olmaz hale gelmiş tüm trüklerini kullanan, yapılmamışı aramakla vakit kaybetmek yerine, zaten yapılmış olanları daha az kusurla yeniden üretmeye çalışan bir film "Şeytanı Gördüm".

Filmimiz daha önce onlarca kez şahit olduğumuz üzere, güzel ve masum nişanlısı hunharca katledilince, her ne hikmetse her seferinde de yakın dövüş ustası gizli bir ajan olan başkahramanımızın katilin peşine düştüğü ve bu yolda ilerlerken, nişanlısının ölürken hamile olduğunu öğrendiği klasik hikâye denklemi ile başlayınca, ister istemez bir "acaba mı?" sorusu aklımızdan geçmiyor değil. Çayırda bulunan insan kulağıyla, filmin üzerindeki kasvetli zırhın mavi kadifeden ince bir örtüyle değiştirilmesinin henüz akabinde, cesedin nehirde bulunduğu ilk sahnede müzik, plan, detay, oyunculuk ve ses(sizlik) kombinasyonundaki müthiş sahneyi izlediğimiz anda karşımızdaki filmin asıl derdinin ilk elden mutfağındaki tüm malzemeyi tam bir ustalıkla sunmak olduğunu anlamış bulunuyoruz.

"Şeytanı Gördüm", ne protagonistin onlarca kişilik mafya ordusuna karşı tek başına saldırdığı ne de ipuçlarının satır satır toplanıp katile zorlukla ulaştığı o bilindik filmlerden biri. Bu açıdan bakınca, kahramanımızın çok kısa bir sürede katilin kim olduğunu bulabilmesi, ona zorlanmadan ulaşabilmesi pek çok kişinin merak duygusunu filmin henüz ortasına gelindiği anda söndürebilir. Ancak şimdi sakin olun ve arkanıza yaslanın, henüz şeytanın gerçek yüzünü görmediniz.

Çekiçle kafa parçalamak, çocuk istismarı, sürekli kırılan kemik sesleri, tecavüz girişimleri, işkence ve hatta dışkı. Herhangi bir tanesinin bile varlığının bu tip bir A sınıf filmi zan altında bırakmaya yeteceği bir gerçeklikte, safi bir kötülük portresinin gölgesi haline gelen bu yoğun şiddeti acımasızca üzerimize kusuyor film. Acı tatlı hayatın, salt ilk yüzüyle karşı karşıya kaldığımız bu korkunç dünyada güzelliğin yerini öfke, masumiyetin yerini kin alırken artık biz de Woon Kim'in ahlaksal manipülasyonu altındayız. Kalan dakikalarımızda ilkel duygularımızın tek bir amacı var: intikam. Hedefimiz ise salt acı çekmesi için bile olsa yaşamasına izin verdiğimiz her an için bir büyük tehdit, bir vahşet çağrısı. İşte tüm bu bireysel müdahaleler, hâlâ bu filmde bir merak unsuru bulamadığını söyleyerek dolaşanlara kulaklarımızı kapamamız için gayet yeterli sebepler.

Koyu laciverte yakın bir siyahın, grinin metalik tonuyla kurduğu zıtlığın, başkarakterlerimizin kan bulaşmış yüz hatlarını daha da keskin kıldığı filmimizde safi kötülük, Choi Min-Sik'in etkili oyunuyla kusursuz bir formda ete kemiğe bürünüyor. Yukarıda da bahsettiğimiz gibi, kırılan kemik sesleri ve dinmeyen kin arasındaki uzlaşmaz çelişki tam da bu noktada filmin temel dinamiği haline geliyor. Fakat şunu da belirtmek gerekir ki, tüm ahlaksal hudutların ötesine geçip günahkar topraklarda şeytanla yüzleşmek ancak Woon-Kim gibi iyi bir hikaye anlatıcının kadrajında böyle etkileyici bir görünüm kazanabilirdi. Peki ama Woon-Kim etki gücü bu derece yüksek anlatısında, tüm yaratıcılığını sağlam bir kabuğun altına saklamışken siz şeytanı görmeye gerçekten hazır mısınız?

The Notebook

2012-04-15T15:27:00.001-07:00

Kalabalık bir kadro, harika bir roman, harika bir uyarlama, harika oyuncular ve harika bir film...
Hakkında söylenilebilecek o kadar çok şey var ki...

Nereden, nasıl başlayayım bilemiyorum. Filmimiz bir huzurevinde başlıyor. Yaşlı bir adam, bir kadına elindeki günlükten Noah ve Allie'nin aşkını okuyor. Birbirlerini ilk gördükleri yer olan Lunapark'a götürüyor bu başlangıç. Ve nacizane bir flashback ile geçmişe dönüyoruz. Allie kasabaya tatile gelmiş zengin kız. Noah ise kasabada inşaat işleriyle uğraşan bir genç. Noah'ın arkadaşı Fin'in sevgilisi Allie ile arkadaş ve Noah Allie'yi görür görmez aşık oluyor. Allie bu aşka en ufak bir karşılık vermese de ortak arkadaşlar sayesinde birlikte zaman geçirmeye başladıklarından Noah'a karşı bir şeyler hissetmeye başlıyor. Zamanla Allie'de Noah'a aşık oluyor ve aralarında destanlardaki aşkı kıskandıracak bir aşk başlıyor. Her şey mutlu, her şey güzel giderken doğal olarak zengin kızın ailesi pürüzler çıkarmaya başlıyor. Tam da ikilinin kavga ettiklerinin ertesi günü kızın ailesi New York'a dönüyor. Son bir kez görüşemiyorlar bile...

Noah bunun ardından her gün bir tane olmak üzere tam 365 tane mektup gönderiyor Allie'ye...
Hiçbirine cevap gelmiyor. Tam da bu zamanlarda 2.Dünya Savaşı için Amerikan askeri olarak cepheye gidiyor Noah. Döndüğünde kasabadaki eski bir evi dekore etmesi için babası kendi evlerini satıyor. Eve Allie ile birlikte gitmişlerdi ve Allie evi nasıl istediğinden bahsetmişti. Noah'da tam Allie'nin istediği gibi bir ev yapıyor. Ev yapılırken Noah'ın babası ölüyor ve Noah yalnız başına kalıyor. Tabi bunların hepsini en başta bahsettiğim yaşlı amcadan dinliyoruz. Noah tamamen kendi kabuğuna çekiliyor ve dünyadan soyutlanıyor...

An itibariyle bir de baktım ki filmi anlatmışım. Olmamış. Daha bitmedi merak etmeyin. Ancak devam edersem izlememiş bireyler için pek güzel olmaz.
Filmimizde insanın canını çektiren çok büyük bir aşk sergileniyor. Filmi izledikten sonra insanın içinde ciddi bir aşık olma isteği doğuyor. Bu denli büyük bir aşkın parçası olmak, efsaneleşmek istiyor insan. Ölene kadar bırakmamak istiyor vs.

Biraz da kadrodan bahsedeyim:
Filmimiz Nicholas Sparks'ın romanından uyarlanma. Adaptasyonunu Jan Sardi yapmış. Yönetmenimiz ise Nick Cassavetes.
Tim Ivey ve Gena Rowlands yaşlı amcamız ve teyzemiz. Genç sevgililerimiz de Ryan Gosling ve Rachel McAdams

Yazarımız Nicholas Sparks The Notebook ile birlikte A Walk to Remember ve Message in a Bottle gibi kitapları da yazmış. Kitapların üçü de romantik olmanın yanı sıra üç kitap da sinemaya uyarlandı. Message in a Bottle'ı bilemeyeceğim ancak A Walk to Remember'da gerçekten izlenmesi gereken bir film. Bu adamın aşk üzerine ciddi tecrübeleri olduğunu ve aşık etme gücüne sahip olduğunu söyleyebilirim sanırım. İçimde anlamsız bir mutluluk ile birlikte kesinlikle kaçırılmaması gereken bir yapıt olduğunu vurguluyor, esenlikler diliyorum.
Alıntdır...

2011 yapımı Drive Filmi

2012-04-15T15:18:00.003-07:00

Pusher serisi (1996-2004-2005 tarihli yapımlardır) ve Bronson (2008) filmiyle belli bir kitlenin dimağında yer edinen Danimarkalı yönetmen Nicolas Winding Refn, Robert De Niro’nun başkanlığındaki 2011 Cannes Film Festivali’nden En İyi Yönetmen ödülünü kazanmış son filmi Drive’da (Sür), bireyin içerisinde hep varolan ama bir nedenle ortaya çıkan bastırılmış şiddet öğesinin eksenindeki olaylar silsilesinde, intikam almaya yeminli koruyucu meleği senaryosunda özne konumuna oturtarak, Los Angelas’ın aydınlık caddelerinin kuytu sokaklarında cereyan eden tuzaklarla dolu bir filmin altına eklemiş imzasını. Başrolünü emanet ettiği son yılların başarılı genç aktörlerinden Ryan Gosling’in kendini Driver (Sürücü) adıyla tanıtan karakterini yorumlama iç güdüsünden kaynaklı sakin, ketum ve ne zaman patlayacağı belli olmayan, derinden ilerleyen torpido edasındaki ana karakterini rüya atmosferinin buğulu ve mutlu tadı ortasında, pervasızca şiddetle bezenmiş stilize çekimlerle yoğurmuş yönetmen. Steve McQueen’in Bullitt’teki “cool” duruşunu, David Lynch’in filmlerinde aşina olduğumuz olağandışı huzurlu atmosferini, son yıllarda Uzak Doğu’dan yayılan şiddet dalgalarından ve 80’lerin şarkılarıyla da suç draması öyküsünün lezzetine lezzet katmış.
zak Doğu sinemasının 2000’lerdeki en önemli temsilcisi OldBoy (2003)’da seyirci gözüyle haklı bulduğumuz meşru şiddet sahnelerinde kullanılan çekici (OldBoy’daki anlamı ahtapotun dokunaçlarını nitelemektir.) akrebin iğnesini betimleyişinin benzerliğinden dolayı ödünç istemesi, David Lynch’in görüntüler devindikçe kararan hikayesini ve arka plana koyduğu seyirciyi rahatsız edici uğultu veya melodik seslerinin yönetmensel ayrımını ve Jean-Pierre Melville’in Le Samourai’sinin etkilerinden kolaj çalışmasına girdiği de söylenebilinen Winding Refn’in minimalist bakış açısındaki bu yoğunluklar hemen göze çarpan ilk unsurlardır. Aynı zamanda 70’lerin B sınıfı filmlerinin yapı taşları arasındaki araba eksenli hikaye düzeneğinin “pervasız hız manyağı sürücü” uzantıları günümüz sinemasında modası geçmiş karakter üslubunu benimsediği anlamını yükleyeceğinden, bu yanlışa düşmediğinin altını çizmek için yer yer kaydırmalı yer yer de uzun planların ışık huzmelerini fon edindiği dinginliği aşk, intikam ve araba üçlüsünün arasında mekik dokuyan senaryosunda eritir. Bu yönüyle de günümüz sinemasında tam tekmil hız arayanlarını üzeceği aşikardır, ama titreyen el kamerasının klişeleşmiş yakınlığından rahatsız olanların ve durağan görünüp fırtınalar yaratan filmlere gönül verenlerin de yolu Drive’da kesişecektir.

Hikayemizin baş karakterinin ağzından hiç eksik etmediği kürdanı ve isimsizliği, western sinemasından günümüz dünyasına süzülen karakterleri andırıp, Los Angeles’ın ışıklı dünyasında aslen oraya ait olmadığını, bir varoluş serüvenini arayıp aşkı tadınca onlar uğruna cinayet işleyen, gerilimden çok şiddeti benimseyişini neo-noir estetiğindeki karanlık lirizmin emaresiyle taçlandırır Refn. Hikayesini inşa ettiği süreçte aklında dolaşan fikrin iz düşümü gangster dünyasını modernize ederken, romansın ve duyguların dışlanmadığı bir yol belirlemek olduğu, Irene ve sürücümüz arasında süregelen tutkuyu mafya dünyasında cereyan eden şiddet sarmalına vakit ayırışıyla dengelendirmesinden anlıyoruz. Senkronizasyon, Irene’in kocasının geçmişten kalan bireysel sorumluluklarının gün yüzüne çıktıktan sonra bile devam edecektir. Bu sebeple de filmin mafya dokusunun acıyla ihtisaslı derinliklere dalışımız, karanlık sokakların dostu sürücümüzün Irene’i ve oğlu Benicio’yu koruma içgüdüselliğinden dolayı hapisten yeni çıkan kocası Standart’ın peşini bırakmayan geçmiş hesaplarının güdümündeki bahis şirketi soygununa kapı aralayan ve sonu acı kayıplar bitecek zincirleme dramatik sekansların başlangıç reaksiyonudur. Ve cast yazısı görülünceye dek sürecek ateş topunun kıvılcımları, hiyerarşik mafya temizliğine tek başına göğsünü siper ederek sahnelenir. Onca kanın ve şiddetin bilinç altında uyandırdığı tek çıkarımsa tutkunun ve masumiyetin bireylere neler yaptıramayacağıdır.

Drive filminin başrolünü üstlenen Ryan Gosling karakterin soğuk kanlılık gereksinimini yapımın süresi boyunca içselleştirerek başarılı bir oyunculuk kompozisyonu sunar. Diğer rollerdeki Carey Mulligan, Bryan Cranston, Ron Perlman ve yardımcı oyuncu dalında muhtemelen Oscar adaylıkları arasında geçen Albert Brooks da göründükleri her sahnede vazifelerini tam olarak yerine getirir. 80’lerin şarkılarıyla kenetlenmiş aydınlık ama tedirgin edici sahnelerin tansiyonun getirisi, pek çok sinema severin 2011’deki beğendiği filmler listesine adını yazdıracaktır. Belki de zirveye yakın bir yere konuşlanır. Kim bilebilir...