BirdBlok

Dank jullie wel!

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Sun, 27 Sep 2009 17:21:00 +0000

Bijna oktober…… Bijna een jaar voorbij. Bijna oktober……….Een jaar waarin we bang waren, waarin ik ziek was. Een jaar waar je nooit voor kiest. Niemand wil kanker, niemand. Maar toch ook een jaar waar we dankbaar voor zijn. Dankbaar en misschien ook wel een beetje trots op zijn. Hoe we het gedaan hebben en dat we het gedaan hebben. Een jaar dat ons “rijker” heeft gemaakt.

De zomer was fantastisch. De zomer was zoals ik had gehoopt. De zomer was mooier dan ooit. Alles is mooier, alles is beter. Vóór BarbaBella was ik zielsgelukkig, genoot ik van het leven. En toch…….. toch genieten we nu anders, intenser, mooier, beter. Het leven is beter, ons leven is beter.

Bijna oktober, bijna een jaar voorbij. Bijna, maar niet voordat ik terugblik naar het meest onwerkelijke jaar uit mijn leven. Bijna, maar niet voordat ik iedereen enorm bedankt heb. Bijna oktober......... Dank jullie wel. Dank jullie wel dat jullie ons door dit jaar heen geholpen hebben. Dank jullie wel voor alle reacties op Birdblok. Dank jullie wel voor al het meeleven, de bloemen, de kaarten, de mails, de smsjes. Dank jullie wel voor de bezoekjes, de cadeautjes. 422 kaarten, 356 reacties op BirdBlok, 30 bossen bloemen, 25 cadeaus, van een Feel-Good pakketje tot een Vogelhuisje. Van fruitmanden tot een heus kunstwerk, van cd's tot flessen wijn, van tekening tot boeken, van een agenda tot een Zeeuws shirt. Ontelbare mailtjes, nog meer smsjes en het vaakst: "Hoe gaat het met je, met jullie?" Het was ongelofelijk warm, het deed ons ongelofelijk goed. Dank jullie wel.........

Het jaar begon in Italië, toen Roof en ik onder het mom van heimwee eerder wegreden uit ons Italië. Toen Roof en ik zeker wilden weten of die bobbel, of BarbaBella, oké was. 16 september 2008 zaten we na wat onderzoeken in het ziekenhuis op die zonnige dinsdagochtend bij de huisarts, vloeiden er tranen en was er ongeloof bij de woorden: "Maringe, het is borstkanker"..........

Bedankt huisarts Karin, niet voor de boodschap, maar wel voor de manier waarop. Rustig en vol vertrouwen. Bedankt Ziekenhuis Walcheren. Vlissingen heeft inderdaad meer dan alleen de boulevard, namelijk ons ziekenhuis. Bedankt Wanda, dat we onszelf konden zijn nadat we nog een beetje onwennig op de rode stoeltjes zaten te wachten en benieuwd waren hoe Dr. TT eruit zou zien. Judith en Inge, voor jullie warme opvang en vakkundigheid, iedere keer maar weer. Succes op 14 oktober, bij het inloopsy mposium "Zorgen rondom borstkanker". Denk dat ik weer even kom, in elk geval bij de spreekster om 10.30 uur ;)

Zeker bedankt Dr. TT., voor uw magnifieke uitleg, uw geduld en uw subtiele streepje dat nu mijn rechterborst bedekt. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht. Uw uitstraling was genoeg om er zeker van te zijn dat alles goed zou komen. Bedankt ook dat u een half uur voor de operatie, toen ik nucleair lag te wezen in de hoop dat het radioactieve spuitje de goede poortwachter zou aanwijzen, even langs kwam om me sterkte te wensen. En heel erg bedankt dat u vijf minuten na de operatie naar een bange, gespannen Roof belde om te zeggen: “Alles is goed gegaan, de operatie is gelukt”.

Bedankt afdeling Oost 3, daar waar ik werd opgenomen en wakker werd met veel verband, drainen en een bloederige fles, maar wel een mooi plaatsje bij het raam kreeg omdat ik best zielig was. Bedankt Recovery, Harro en Winanda, dat ik wakker werd uit mijn narcose. Is toch spannend........ zo'n narcose en dat ik bij het tellen tot tien bij vijf al vertrokken was. Bedankt Mammacareverpleegkundigen, voor alles, maar vooral hoe we samen het moment beleefden dat het verband eraf ging en de platte borst werkelijkheid werd. Bedankt zuster Nicole, dat je die twee nachten zingend over de gangen liep. Voor jou waarschijnlijk heel gewoon, maar voor mij toen o zo fijn. Bedankt zuster Hanneke, voor de extra maaltijden voor Roof, niemand hoeft het te weten……….

Bedankt Zeeuwse Bibliotheek en Pr ovincie Zeeland voor de enorme bossen bloemen die ons huis sierden toen we met ons koffertje weer thuis kwamen. Bedankt Citybloem en bedankt Frans van Pluk de Dag, dat jullie toch altijd mijn smaak kennen en ervoor zorgden dat iedere bos die bezorgd werd naar mijn zin was. Bedankt dus aan iedereen die ons bloemen hebben gegeven. Bedankt voor iedereen die ons die dagen belde, mailde, smste of een kaart stuurde.

Bedankt Avro, bedankt Chantal Janzsen dat jullie op de dag dat ik thuiskwam uit het ziekenhuis het televisiegala met de uitreiking van de PinkRibbon Award uitzonden. Bedankt, want vanaf dat moment wist ik dat ik volgend jaar die award zou winnen. Bedankt ook Blof, voor het uitbrengen van jullie CD met als titel Oktober. Mooier kon niet. Bedankt collega Johan, van wie ik hem kreeg. Bedankt lezers van hoofdstuk 1, BirdBorst. Dat jullie me het vertrouwen gaven door te gaan met schrijven. Iedere keer opnieuw kon ik een periode afsluiten door een blogpost te schrijven en deden de reacties erop meer dan goed. Iedere keer opnieuw was het leuk om te kijken wie er eentje bijgeplaatst had. Hoe ziek ik soms ook was, reacties lezen kon ik. Dank jullie wel dus! Collega's, vrienden en familie. Dank ook iedereen die ik eigenlijk niet ken, maar alleen digitaal heb ontmoet. Bijzonder.

Bedankt Fysio Von, niet voor het vervelende gevoel dat je gaf als je het litteken masseerde, maar wel voor het wegnemen van de vreselijke zenuwpijn en het sterk maken van mijn arm. Dank je wel Jolanda van kapper de Jonge, voor je eerlijkheid. En ja, je had gelijk, ook al wilde ik per sé twee pruiken, ik ben geen pruikenmens...... Bedankt TNT-post, dat jullie iedere dag kaarten bezorgden die me vrolijk maakte, waar ik stil van werd, die mooie, echte woorden bevatten. Kaarten van familie en vrienden. Van collega's en collega's en nog eens collega's. Van kennissen en van mensen die ik niet eens kende. Dank jullie wel!

Bedankt ook Marleen en Roland van Rondvaart Middelburg. Iedere dag, soms was ik zo misselijk als een hond, maar jullie zwaaiden altijd even enthousiast naar me, als ik met mijn OranjeMiddelburg tas voorbij liep. Jullie vrolijkheid gaf me iedere keer een extra impuls. Bedankt ook collega's van Impuls. Reken maar dat ik er volgend jaar weer gewoon bij ben!

Bedankt Ilse. Heel erg bedankt Ilse. Wat had ik zonder je gemoeten? Hoe anders was het geweest? Bedankt, niet voor dat je ook kanker kreeg, maar wel voor het feit, nu je het toch kreeg dat het niet een jaar eerder of een jaar later was, maar gewoon tegelijk. "That's what friends are for".

Bedankt afdeling Oost 4, daar waar de dagbehandeling zit, de chemokamer. Een hele speciale dank voor zuster Dennis. Voor je uitleg over de Fec-kuren, voor het feit dat je "zakelijk" was als ik weer eens de waarheid wilde ontvluchtte en er met een stevige lach vanaf wilde komen. Bedankt voor je prikken, voor de infuusnaald, voor het aanhangen van de zakken. Weet je, omdat het een jaar geleden is ben ik er erg veel mee bezig, beleef ik veel weer opnieuw. Vaak hebben Roof en ik de laatste weken tegen elkaar gezegd; "Weet je nog? Vorig jaar rond deze tijd.......... " Vorig jaar rond deze tijd liepen we bijvoorbeeld ook te winkelen in Breda. Toen kochten we voor meer dan 100 euro aan petjes en sjaals omdat we wisten dat ik kaal ging worden. Bij alles wat we doen denken we terug aan het afgelopen kankerjaar. En als we dan in bed liggen en ik voor de zoveelste nacht achter elkaar weer niet kan slapen omdat ik alles zo opnieuw beleef en Roof me over mijn rug wrijft in de hoop dat ik weer wegdroom, weet je, dan denk ik vaak aan wat nu het allerergste is geweest. Wat ik als allerergst heb ervaren. Of dat het feit is dat ik nog maar één borst heb. Of toch het verliezen van mijn lange bruine haren. Of was dat het ziek zijn. Dan denk ik daaraan en sinds vannacht weet ik het. Vannacht lag ik weer twee uur wakker. Vannacht heb ik Roof behoorlijk laten schrikken, want vannacht kwam ik doodleuk met een ontbijtje op bed aanzetten. Kopje thee erbij, de eeuwige eierkoek en een kussen vol tranen. Vannacht heb ik Roof om 3 uur met een kopje thee verteld dat ik zeker weet dat ik de zes momenten, de zes momenten waarin het infuus voor de chemokuur werd aangeprikt het allerergste vond. Het feit dat je ziet dat de zakken met vloeistof in twee uur leegraken, maar weet dat de inhoud via je aderen je lichaam ingaat. Weet dat die zakken nodig zijn om beter te worden, maar ook weet dat die zakken je zo zwak, misselijk, kaal, kwetsbaar en ziek gaan maken. Dat gevoel is niet te omschrijven. Nog steeds niet. Nog steeds word ik misselijk bij het zien van een raket. Nog steeds zit dat beeld van die infuusnaald in mijn hoofd en krijg ik het er niet uit. Maar weet je, zuster Dennis.... Het was zo fijn dat jij het deed, met al je zorg, met al je liefde. Bedankt dus zuster Dennis dat je het meest erge van het afgelopen jaar draagbaar wist te maken.

Bedankt Carla, voor het altijd zorgen dat ik samen met Iels kon. Bedankt ook dat je steevast op mijn kaartje zette: "Mevr. Vogel, stoel 1". Ook al was stoel 1 best eens bezet, het feit dat ik hem van jou kreeg toegewezen voelde heerlijk.

Bedankt ook Dr. Leon. Jeeh, wat had ik zonder gemoeten. Bedankt dat u me mezelf liet zijn. Voor het lachen, voor het huilen. Dr. Leon, mijn Dr. Leon en de Dr. Leon van mijn moeder die minstens zo gek op u was als ik. Dr. Leon......... ineens realiseer ik me dat ik u niet eens een afscheidscadeautje heb gebracht, zoals ik dat wel aan Dr. TT heb gedaan en aan Oost 3 en aan Oost 4. Weet je wat, Dr. Leon, aanstaande vrijdag loop ik de ladiesrun van Zoutelande. Ga ik om 18.00 uur van start en kom ik over de eindstreep, niet alleen van die tien kilometer, maar vooral over de eindstreep van een kankerjaar. En omdat we allebei van sporten houden, is die overwinning voor u. Dank u wel Dr. Leon. Dank u wel, dat ik überhaupt nog kan hardlopen.

Dank je wel Gwen, dat je met een subtiel gesprekje een knop bij me omzette en ik besloot te stoppen met roken. Voelt beter, niet meer roken. Dank je wel Carola van Studio Kim, dat je, toen het uitvallen van mijn haar teveel werd, toen de plukken op mijn kussen lagen, het doucheputje niet meer doorliep, dat je het kaalscheren gewoon bij ons thuis deed. Niemand die mijn tranen zag, niemand die meekeek. Dank je wel Marioos, dat we samen in de Schouwburg zaten. Iedereen lachend om Brigitte Kaandorp en jij alleen maar geruststellend naar me keek en zei dat mijn cavia prachtig was, dat niemand het kon zien. Bedankt dus, niet alleen voor die avond waarop ook ik zowaar kon lachen, maar gewoon door er te zijn. Bedankt ook dochters van Marioos, jullie zijn kanjers.

Bedankt schoonzus M. Natuurlijk voor “le Garage”, maar vooral omdat, als ik na zo’n misselijke chemo zin kreeg in een appelflap en je op de meest onmogelijke momenten smste met een volgend vreemd verzoek je de bestelling zonder enig mokken en met je eeuwig vriendelijke lach meteen kwam brengen........

Bedankt aan alle Roovertjes. Zeker ook voor het bijzondere Kerstdiner. Met z'n zeventienen rond de gourmettafel, inclusief Remi. Ik was plat, kaal en dik. Ziek, en vooral moe, maar wat hadden Roof en ik een geweldige kerst. Familie Roovers, jullie zijn top!

Bedankt Margriet, dat je naast je eigen verdriet als beste mijn bloed prikte. Jouw prikken waren geen prikken!

Bedankt Ennie, voor alle pannen soep, je vriendschap en de onvergetelijke week in de Dolomieten. Bedankt Henk en Marleen voor de speciale wandeling in Oranjezon. Bedankt buren, wat moesten we zonder jullie. Bedankt Sam en Fitz, dat jullie ondanks alle vieze stinkmedicijnen gewoon over mijn kussen liepen, knorden en kopjes gaven als nooit te voren. Bedankt Babette, voor het helemaal naar de zin maken van onze slaapkamer. Bedankt Mia, dat je ondanks je eigen verdriet er altijd voor me bent. Bedankt Gaetano, omdat alleen jij pasta's kunt maken die zelfs na een chemokuur lekker smaken.

Bedankt papa en mama. Voor de kracht die ik van jullie kreeg. Zonder de gedachte aan jullie, mijn dagelijkse bezoekjes aan jullie graf, het stilzijn bij en met jullie had ik het niet gekund. Dank julie wel papa en mama dat jullie er ook voor gezorgd hebben dat ik de allerliefste zus heb en de alleliefste broer. Dat jullie ons gezin zo gemaakt hebben zoals het is. "Albert Vogel, Rijk door te geven, bijzonder is alles. Annie Vogel-Moens, Sterk in alles, ons gezin, haar leven. Weggevlogen, maar altijd dichtbij". Dank jullie wel.

Dank schoonzus Anja dat ik iedere vrijdag na een chemokuur, als Roof weer naar haar werk moest, bij je op de bank mocht liggen en dat je me verwende. Dank voor de onvergetelijke momenten op de bevroren vesten van Middelburg. Dank jullie wel, familie FA Vogel. Dank aan alle Vogels. Tantes, ooms, neven en nichten. Wat is familie belangrijk............! Jullie hebben ons zoveel gegeven. Dank nichtjes, dank nichtjes en neefjes van Roof. Dank Marian dat je zo heerlijk mijn voeten masseerde. Dank Tante Door voor de appeltaarten. Dank Coby, dank Marianne. Dank Tante Ans. Dank ouders van Colette, Lenny en Herman. Dank tante Ria en ome Jan. Dank Danielle, Dank Mirre. Dank Alice, Rienie, Gerard..........Dank, het liefst zou ik alle namen opnoemen, maar dan ga ik mensen vergeten en dat wil ik niet.

Wie ik niet vergeet is Grote Zus. Dank je wel Grote Zus, dank je wel voor te zijn wie je bent.
Bedankt dokter Kerseboom voor het resultaat van uw onderzoek. Wie weet had ik nu in het ziekenhuis moeten liggen. Even de eierstokken verwijderen, maar die stokken mogen blijven zitten. Heerlijk idee.

Bedankt Colette, dat je me hebt leren vechten als een leeuw. Ik heb ons liedje vaak gedraaid...... "You've got a friend". In oktober is het tien jaar geleden dat je bent gestorven, God, wat mis ik je........ Bedankt collega's, dat ik zo velen van jullie ook op een andere manier heb leren kennen. Jullie zijn geweldig voor ons geweest, echt! Net als de collega's van Peet. Ongelofelijk, wat een reacties en kaarten hebben wij ontvangen. Ze kunnen nog zoveel over ambtenaren zeggen, meelevend zijn ze wel! Dank, dank, dank!

Dank apotheek van Hummelen voor al die gore medicijnen. Wat een toestand. Ik had er een GFT-bak tot de nok toe mee kunnen vullen, maar ik heb ze zelf ingenomen. Hmmmmmm. Dank ook voor de hormoonpillen die ik nog steeds dagelijks slik. Nee, ze zijn niet vies. Ze helpen........ ze helpen me dagelijks aan opvliegers, aan droge slijmvliezen, aan een stroom van emoties. Dank jullie wel voor al die klotebijverschijnselen van die pillen, maar vooral dat ze ervoor zorgen dat er geen kanker meer wordt aangemaakt, geen nieuwe bobbels, geen nieuwe tumoren. Leve de hormoonpillen.

Bedankt Lia voor de wandeling in Overduin. Bedankt Herstel&Balans, aan Nanda, dat je me het vertrouwen gaf dat ik weer kon sporten. Aan Ingrid, dat ik leerde praten over mijn ziekte, mijn emoties niet meer wegduwde en dat ik begrijp dat het niet erg is om bang te zijn. Bedankt Leny, Hanny, Marja, Angela en Iels dat we deze tien weken zo mooi beleefd hebben. Bedankt Arboarts, dat u me helpt op de werkweg terug. Het zal niet lang meer duren of we nemen afscheid van elkaar. Niet omdat ik u niet aardig vind, maar wel omdat het goed met me gaat en ik me inmiddels weer als een vis in het water voel in de grootste bibliotheek van Zeeland en de mooiste van Nederland, de Zeeuwse Bibliotheek. Bedankt Carina voor de geweldige week in de Dolomieten. Graziemille....... In het begin was het eng, met één Dolemietje in de sauna te zitten, zweetpareltjes over mijn litteken, maar dat was maar één keer.

Bedankt diëtiste Jolanda, dat je mij hebt doen beseffen dat 3 kilo in de week afvallen geen enkele nut heeft. En dat je de drijvende kracht was achter die veertien kilo tot nu toe. Nog twee te gaan, maar zoals afgesproken, dat lukt! Bedankt ook collega Mieke voor al die lekkere bakjes koffie na afloop van een ziekenhuisbezoek. Zo werden ze ineens stukken leuker. Bedankt Onze lieve Heer, dat ik weer wat meer vertrouwen in u kreeg en veel steun heb gehad aan u en aan alle kaarsjes die voor me zijn gebrand. Bedankt organisatie van de Zeeuwse kustmarathon, op de eerste plaats voor dit heerlijke evenement, maar vooral dat ik mag deelnemen en aanstaande vrijdag symbolisch de finish ga halen. Bedankt Ron, zwager sportmaat, die zoals altijd weer uren met me trainde. Bedankt mensen van het strand, voor de onvergetelijke barbeque, de prachtige zonsondergang. Bedankt mensen van Dishoek. Bedankt zomer. Je was fantastisch, beter kon niet.

Bedankt Mieke, dat je mijn laatste doel verwezenlijkte. Een mooie foto. Een foto om trots op te zijn. Hoe ik nu ben, hoe ik me nu voel. Sterk, krachtig, niet wetend wat de toekomst brengt. "Doorzichtig".
Bedankt Roof dat je onvoorwaardelijk van me houdt, dat je er iedere dag, iedere minuut, iedere seconde voor me was. En dat ik weet dat je er altijd voor me zal zijn. Nu, later, gewoon altijd. En bedankt dat je deze foto maakte.................. Eigenlijk vind ik dat ik wel een hondje verdiend heb ;)

Bijna oktober, bijna een jaar voorbij. Ik voel me sterk, krachtig, beter. Bijna oktober, bijna de maand van de borstkanker. Overal duikt het Pink Ribbon teken weer op. Overal. En zeker in de etalage bij Pluk de dag. Dank je wel, Frans. Dank je wel ook café Bommel dat je mij de kans geeft om dit jaar op een bijzondere manier af te sluiten. Dat mijn café, het café van Peter, die de strijd helaas niet won, dat ons café de strijd tegen borstkanker steunt. Café Bommel, waar Roof en ik zo graag zijn, waar we getrouwd zijn en ik samen met Ilse zulke fijne momenten heb beleefd in de dagen dat we ons goed voelden.

Ik heb me op BirdBlok altijd heel bloot gegeven, heb me kwetsbaar opgesteld en kreeg daar veel voor terug. In oktober, een jaar later, oktober, de maand van de bosrstkanker ga ik mezelf nog bloter geven. Bloter dan ooit. Mieke Wijnen Fotografie heeft een fotoreportage van ons gemaakt. Van Iels en mij. "Boezemvriendinnen". Een statement tegen borstkanker voor al die vrouwen die ons voorgegaan zijn, voor al die vrouwen die het niet gehaald hebben, voor hen die het nog krijgen. Een statement tegen borstkanker, maar ook omdat ik trots ben op de manier hoe we dit jaar overwonnen hebben. Hoe ik de strijd tegen BarbaBella gestreden heb, samen met jullie, samen met Roof. Vrijdag kom ik symbolisch over de finish en zondag opent Mieke Wijnen in café Bommel onze fotoexpositie. Roof en ik zouden het fijn vinden als jij daarbij bent.

Zondag 4 oktober tussen 16.00 uur en 18.00 uur willen we het jaar afsluiten en jullie tracteren op een borrel.

Geen toespraken, geen bloemen, geen cadeaus.Wij willen jullie bedanken! Misschien zijn we met z'n tienen, misschien met z'n honderden.We weten niet wie BirdBlok allemaal leest........We willen vooral een ongedwongen sfeer. Pluk de dag..........We huren de Bommel dan ook niet af, gaan niet van te voren vragen of je je wilt aanmelden, maar om het voor het personeel van Bommel overzichtelijk te houden en ervoor te zorgen dat iemand die niet voor ons komt ook niets krijgt ;) ........ daarvoor willen we vragen of je die dag een roze accent wilt dragen.Een blouse, een shirt, een strikje. Misschien een roze BH, al is het misschien een vreemd zicht als je die toont bij het bestellen, doe maar niet dus. Voor ons part een stukje roze papier in je binnenzak.........Pink zal in elk geval overheersen. Is het niet door jullie dan is het wel door de foto's aan de wand.

Hopelijk tot zondag, want geloof ons als we zeggen dat iedere vorm van meeleven ontzettend veel voor ons betekend heeft!
Ik ben beter, ik heb gewonnen,
Dank jullie wel,
Bird

Zomer

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Thu, 30 Jul 2009 15:52:00 +0000

Het is juli, bijna augustus. De zon schijnt. Het is zomer. Het seizoen dat niet snel genoeg kon beginnen. Het seizoen waar we zolang op gewacht hebben. De zomer....

Van de zomer zou ik mezelf weer beter voelen, zouden de giftige chemo's uit mijn lichaam zijn verdwenen, zouden mijn haren weer gaan groeien. Zou ik weten of er nog meer operaties zouden volgen. Van de zomer zou ik weer aan werken kunnen denken. Van de zomer zou ik mijn sport weer op kunnen pakken. Van de zomer zouden we weer kunnen genieten. Een heel jaar lang hebben we gewacht op komende zomer, op deze zomer. Het is juli, bijna augustus. Het is Zomer, en hoe!
Toen de zomer begon betekende dat het einde van de kankerclub. Na het ontvangen van een heus certificaat als bewijs van deelname aan Herstel & Balans namen we afscheid van elkaar. Darmkanker, Schildklierkanker, Hodgkin en Borstkanker. Alles hadden we met elkaar gedeeld. Samen praten, samen sporten. Samen werden we sterker, we zagen elkaar groeien. Geestelijk, fysiek. Sommige sessies waren zwaar. Sommige sessies waren leuk. Na iedere sessie was er een uurtje sport. Tien weken trokken we intensief met elkaar op. Tien weken....... en allemaal werden we klaargestoomd voor het gewone leven. Tijdens de sportuurtjes hingen we aan gewichten, dronken we koffie en gooiden we over met ballen. Het winnaarsgevoel werd iedere week sterker. Iedere week ging ik even alleen naar buiten en liep ik hard. Eerst 5, toen 10 minuten en steeds wat meer. Mijn hartslagmeter gaf aan of ik verder mocht, al keek ik daar niet te veel op. Ik wilde zo graag. Twee keer in de week liep ik dus hard en na tien weken Herstel & Balans, toen we afscheid namen en elkaar "Tot 21 september" kusten, ons geplande terugkomuurtje, toen we elkaar bedankten voor alles, toen we elkaar een fijne zomer wensten, na dat afscheid fietste ik alleen naar de Boulevard. Nu ik toch in Vlissingen was wilde ik Michiel de Ruyter aantikken. Dat was mijn stiekeme einddoel van tien weken Herstel & Balans. Eind juni liep ik 30 minuutjes hard, heerlijk ontspannen over het enige mooie dat Vlissingen heeft: De Boulevard. Toen de zomer begon nam ik afscheid van mijn kankervrienden, nam ik afscheid van Herstel & Balans, toen de zomer begon, lachte ik hem toe. Mennnnnnn, wat voelde ik me goed.

Toen de zomer begon bleek ook hoe labiel ik nog was. Op een regenachtige ochtend snelde ik met Oranje Middelburgtas naar de AH. De Bonusfolder was binnen. Nooit heb ik gelet op aanbiedingen of reclamestunts, maar nu ik ziek was en ontspande met folders op de bank wist ik waar ik moest zijn. Het leek zelfs een ware hobby te worden, en dus meteen een sport tot grote ergernis van Roof die ineens geen appelmoes meer bij haar aardappels kreeg, doodgewoon omdat die niet in de aanbieding was.... Drijfnat stond ik in het gangpad met cosmetica, op zoek naar de juiste haargel. Nog nooit heb ik iets in mijn haar hoeven smeren. Een borstel en een hand erdoor is altijd voldoende geweest. Nu het groeit en de sporen van de chemo aan de buitenkant steeds minder zichtbaar zijn sta ik 's ochtends mijn korte koppie in te smeren en te kneden met allerlei gelletjes. Coupe WC-borstel is daarmee minder zichtbaar. Wetlook, DiamondGloss of SuperstrongSpray, onze wastafelkast puilt ermee uit. Drijfnat van de regen stond ik de etiketten te lezen, op zoek naar een nieuwe variant, toen een meisje naast me haar mobiel opnam: "Ja man, ik ben kankernat man, echt man, mijn haar is echt kankernat". Zoekend naar de juiste gel vloeiden er tranen en niet zomaar één. Het gesprek ging zo een tijdje door, ik kon me niet meer concentreren op wel of geen hydro-oxidanten, maar hoorde alleen maar kankernat. Toen ze demonstratief haar mobiel dichtklapte en voor de vijfde keer meldde hoe kankernat ze wel niet was sloeg er een stopje door: Met mijn handen in mijn zij, tranen op mijn wangen ging ik wijdbeens voor haar staan: "IK ben kankernat, JIJ niet. Geniet er maar van!" Thuis trok ik meteen mijn hardloopschoenen aan, mijn uitlaatklep. Het goot, maar wat gaf het, ik was toch al kankernat. Na het douchen keek ik in de spiegel, een wc-borstel op mijn hoofd, een tiet die er niet meer zit, opnieuw tranen. Iedere dag is daar die confrontatie en vaak gaat het goed. Iedere dag, maar soms even niet. Een beetje labiel dus, maar het was toen ook nog geen zomer, het regende.

Toen de zomer begon ging ik steeds makkelijker zwemmen. Ik borstcrawlde alsof ik het nieuwste zwempak droeg en na afloop dreef ik een paar minuten op mijn rug. Pure ontspanning. Totdat er een man naar me toe kwam, een man die net als ik vaak zwemt. Hij wilde me uitleggen hoe ik beter kon worden. En beter worden is altijd goed. Ik luisterde dus en keek hoe hij zijn wijze lessen in praktijk bracht. Ik probeerde het zelf. Hij leek tevreden, maar vond mijn rechterarm ten opzichte van mijn linker erg zwak. Op een bankje in het zwembad, in mijn inmiddels redelijk passende Adidasbadpak legde ik uit hoe het kwam. "Rechts meneer, ben ik acht maanden geleden geopereerd. Mijn borst is eraf en wat klieren in mijn rechteroksel. Kijk maar.... Met rechts moet ik dus goed oefenen, maar het zal nog even duren voordat rechts net zo sterk is als links. En weet u meneer, het feit dat ik hier wekelijks een paar keer kom en zwem maakt mij zo ontzettend gelukkig....... " Een traan met een lach erdoor heen. Daar op dat bankje, mijn nieuwe zwemvriend naast me, besefte ik weer eens goed hoe fijn het was om speler te zijn van het leven, om geen wissel te zitten op de bank. Ziek van de chemo's, ziek van de angst. Samen zwommen we nog een paar baantjes, mijn zwemvriend en ik. Mijn rechterarm mocht dan minder sterk zijn, ik zwom hem er wel uit ;)

De zomer betekende ook uitslag van het erfelijkheidsonderzoek. De post werd nauwlettend in de gaten gehouden. Het was wachten op de envelop met het logo van het Erasmusziekenhuis.En op een zomerse middag, toen ik het laatste hoofdstuk las in het boek van Sophie van der Stap ging mijn mobiel af: "Hoi lief, met mij, hij is er, de envelop en ik heb hem opgemaakt. We moeten binnenkort naar Rotterdam, maar de uitslag staat al in de brief. Zal ik 'm voorlezen?" "Doe maar schat, ik ben er klaar voor." "Waar zit je?" "Nu alleen aan de waterkant, dus lees maar voor". "Kijk maar even naar boven, naar je moedertje, je hebt inderdaad alleen het goede van haar gekregen. Geen BRCA 1 en geen BRCA2..... Ben je er nog?" "Ja schat, ik ben er nog...." "Ben je niet blij? Je zegt niets.... " "Ik moet het even verwerken Peet." "Had ik het niet moeten zeggen? Had ik moeten wachten tot je thuis was? Zal ik naar je toe komen?" "Nee Peet, het gaat wel weer, ik laat het even op me inwerken en zie je straks". "Oké, ik hou van je". "En ik van jou, lieve Roof". En daar zat ik dan aan de zee, kijkend naar boven, hand op mijn tatoeage, waarin de initialen van Annie en Albert Vogel voor eeuwig verenigd zijn. Geen gen. Geen nieuwe operatie, geen erfelijke belasting. Het duurde even voor ik echt besefte wat Roof had gezegd. Eigenlijk duurde het drie weken. Het duurde net zolang totdat we tegenover Dr. Kersenboom in de Erasmuskliniek zaten. Tot die tijd was ik niet blij geweest met de uitslag. Eigenlijk had ik misschien wel gehoopt dat ik de kanker had gekregen van mijn moeder. Dat klinkt hoogstwaarschijnlijk heel vreemd, iedereen moet nu denken dat ik ronduit gek ben geworden, maar ik had het gehoopt. Dan had ik een oorzaak gehad. Dan was er een oorzaak geweest voor mijn kanker. Dan wist ik hoe het was gekomen. Dan zouden de artsen een beslissing nemen om mijn eierstokken eruit te halen, dan was er nooit meer angst voor die kankersoort. Aan het begin van de zomer zaten we tegenover Dr. Kersenboom. Bakje koffie erbij. Hij lachte me toe en vroeg of ik alles had begrepen wat er in de brief stond. Ik vertelde hem dat ik niet blij was, het waarom ervan. Hij bleef me lachend aankijken en even dacht ik dat hij me ronduit uitlachte, maar niets leek minder waar. Hij vertelde, hij wachtte, hij legde uit, hij wachtte, kijkend of we het allemaal begrepen. Bij Roof ging dat goed, ik zag haar knikken. Bij mij ging dat, zoals gewoonlijk, minder goed. Zodra het moeilijk wordt is mijn aandacht vertrokken. En de materie van erfelijkheid is moeilijk. Zo moeilijk dat zelfs Roof een paar keer vroeg of ze het goed begrepen had door het verhaal na te vertellen. Dr. Kersenboom knikte. Roof snapte het. Mooi. Ik telde inmiddels de vierkantjes in de ramen. Ook heel belangrijk. Dr. Kerseboom bleef proberen en praatte richting mij, maar had eindelijk in de gaten dat het tevergeefse moeite was. "Dokter, straks, als we in de auto naar het mooie Zeeland rijden, dan legt Roof mij alles uit. Geen probleem. Dan snap ik het, echt", maar hij ging er niet aan en richtte zich weer tot mij. "Geen BRCA1 en geen BRCA2, maar gezien de opbouw van kanker in uw familie wel een erfelijke component, voor de wetenschap nu nog onbekend, maar vooralsnog geen reden om uw eierstokken te laten verwijderen". En nu lachte ik, eindelijk, want dit is wat ik wilde horen: Een oorzaak voor mijn kanker, een erfelijke component, maar geen reden tot een nieuwe operatie. "Dank u wel Dr. Kersenboom, dank u wel". Hij ging staan en gaf ons een stevige handdruk: "Tot ziens dames." "Tot ziens, Dr. Kersenboom. Bedankt voor uw geduld, bedankt voor uw uitleg". Drie weken was ik niet blij geweest, maar toen we terugreden naar Zeeland, de zon ons verwarmde, Roofs hand op mijn been, rolden er vreugdetranen over mijn gezicht. De zomer kon beginnen.......

Op 9 juni maakte ik mijn rentree in de Zeeuwse Bibliotheek. Ietwat gespannen fietste ik naast schoonzus M de vertrouwde route. Een traantje bij het inklokken. Acht maanden en vierentwintig dagen had ik mijn sleutels niet gebruikt. Met open armen werd ik ontvangen. Er waren slingers, er was taart, er waren bloemen, er was een rode roos. "Welkom terug" en welkom voelde ik me. De eerste dagen waren wat onwennig. Werken was er niet bij. Koffie drinken wel. Opvlieger na opvlieger, want décafé komt helaas (nog) niet uit de machines. De eerste weken was het alleen maar koffie, waren het alleen maar bedankjes aan allen die me een kaart gestuurd hebben, aan allen die met ons meegeleefd hebben. Na zo'n ochtendje van drie uur koffie drinken en af en toe wat doen was ik op van vermoeidheid, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik was er weer, ik hoorde er weer bij, ik ging weer naar mijn werk. Inmiddels zijn we bijna twee maanden verder. De Arbo-arts houdt me streng onder controle en voert mijn werkuren geleidelijk op. Langzaam aan pak ik weer stukjes eigen werk op en zo rol ik er lekker in. Soms wordt het even te veel en trek ik me terug in mijn kamertje. Soms ben ik thuis gebroken en soms heb ik nog energie over en fiets ik door naar Dishoek, naar ons strand waar ik ontspan en geniet van alles om me heen.

In de tussentijd ben ik twee maal op controle geweest bij Dr. TT. De eerste keer was het spannend. In een kamertje zaten we te wachten op Dr. TT die ik alleen nog vlak na de operatie had gezien. Beetje gespannen. Dr. TT vroeg en voelde. Dr. TT had een co-assistente bij, een Amsterdamse schone. Of ze ook even mocht voelen, maar natuurlijk.... Het blijft een gek gevoel. De plek waar mijn borst zat voelt nog steeds als verdoofd. Het blijft dus gek als je een hand ziet bewegen, maar het niet voelt. De Amsterdamse bedankte me netjes dat ze aan mijn borst en mijn platte plek mocht voelen. Weer een rare ervaring. Dr. TT was streng. Begreep dat ik meer deed aan lichamelijke inspanning dan een gemiddelde patiënt. Ietwat streng sprak hij me aan. Roof vond het allang best, want naar hem zou ik waarschijnlijk wel luisteren. Dr. TT maakte me erop attent dat ik vaker mijn rust moest pakken. Werken, hardlopen, zwemmen, hij vond het wat veel voor iemand die een borstamputatie had gehad in combinatie met chemokuren. Dr. TT wilde me daarom over zes weken terug zien. Alarmbellen gingen rinkelen. Had hij iets gevoeld, zat er nu al iets dat er niet hoorde. BarbaBientje misschien? "Zes weken dokter?" "Ja, over zes weken wil ik je even terugzien" "Waarom over zes weken, iedere andere patiënt moet over drie maanden terugkomen." "Omdat ik je wil helpen bij je herstel en blijkbaar kun je dat niet goed alleen". 1-0 voor dokter TT. Tot over zes weken......

Die zes weken zijn inmiddels voorbij. Dr. TT heeft weer gekeken, heeft weer gevoeld. Dr. TT is tevreden. Was weliswaar weer streng, maar van hem kan ik het hebben. Van hem kan ik eigenlijk alles hebben. Verliefd is niet het juiste woord, maar Dr. TT doet me wel wat. Of ik zelf een afspraak met zijn assistent wilde maken. "Beslis zelf maar wanneer je me weer wilt zien". "Oké Dokter, tot morgen dan". Een lach en een stevige handdruk. Het wordt oktober dan zien we elkaar weer. Dan is alles een jaar geleden en is het tijd voor een nieuwe pasfoto, de zogenaamde mammografie. Maar eerst, zo zei dr. TT, eerst maar eens lekker genieten van de zomer. Zo is het dr. TT, zo is het. Genieten van de zomer.

De zomer betekent ieder jaar de toeristenkerk in Dishoek. Normaal stal ik mijn fiets naast Maria en luister ik in mijn hardloopkleren naar de preek, wetende dat ik een half uur later met zwager sportmaat door de duinen ren gevolgd door koffie met een koekje bij Duinlust. De kerk in Dishoek behoort tot mijn favoriet. Geen misselijke opmerkingen van de paus, maar gezellige Pastors die het fijn vinden om deels in het Duits de dienst te leiden met de hulp van tal van vrijwilligers en leuke koren uit het hele land. Nu was het begin van de zomer niet normaal en was hardlopen in Dishoek nog geen optie. Ik zat dus in de kerk, luisterde naar de preek, hoorde de vogeltjes fluiten, zag de zon af en toe doorbreken en bad dat alles gauw weer normaal mocht zijn. Soms kan de Pastor me boeien, soms ook helemaal niet. Soms laat ik een traan, soms luister ik echt alleen naar de wind. Deze zomer begon met een preek die ik nooit meer vergeet. De Pastor eindigde met: "Laten we bidden dat het vertrouwen het mag winnen van de angst". En dat doe ik, dat doen we..... Afgelopen zondag liep ik met zwager sportmaat en Roof een rondje in Dishoek. Wat een overwinning, wat een machtig gevoel. Een nieuwe mijlpaal, na bijna een jaar liep ik weer samen met zwager sportmaat hard in mijn sporttenue van de sponsor: Café Bommel en zelfs de fietsende jongetjes die net iets te hard tegen elkaar zeiden: "Eh...... die heeft maar één tiet", deerde me niets. Ik liep hard in Dishoek, wat een weelde.

De zomer is begonnen. Ik werk weer, ik sport weer. De zomer is begonnen en we maakten een wandeling door Oranje Zon. Waar was de tijd gebleven dat we iedere week voor aanvang van de chemo in alle vroegte op zondagochtend door een koud bos liepen, Northfacepetje op mijn kale kop, heel veel kilo's zwaarder. Ziek, zwak en misselijk. Nu scheen de zon, zagen we jonge herten dartelen, wat een ander gezicht. Wat prachtig.

De zomer is begonnen. De fles shampoo waar doodleuk opstaat: Voor lang, glanzend haar gebruik ik weer dagelijks. Mijn haren groeien, mijn kilo's nemen nog steeds af. De tussenstand is nu min twaalf. De bezoekjes aan de diëtiste helpen. Nog vier te gaan. De zomer is begonnen. Ik pas weer in mijn bikini. Alhoewel het bovenstukje een lastig pakket blijft. Regelmatig seint Roof vanachter haar zonnebril dat ik het één en ander recht moet trekken. De zomer is begonnen. Heerlijk.

Niet één zomer heb ik zo vaak bij de huisarts gezeten dan nu. De chemo en de hormoonpillen laten hun sporen op meerdere plaatsen in mijn lichaam na. Het vertrouwen is soms ver te zoeken. De vermoeidheid lijkt nog niet verdwenen en de plotselinge huilbuien die uit het niets opzetten maken me nog steeds labiel.

Vorige week keken Roof en ik dagelijks naar de beelden van de Nijmeegse 4-daagse. Roof heeft hem negen keer gelopen, ik vijf . Een prachtige belevenis, zeker de eerste keren dat mijn ouders samen langs de lijn stonden, zwaaiend met de Zeeuwse vlag. Ik zie ze nog zitten op een krukje in Bemmel om zeven uur in de ochtend. Ik zie nog haar zoekende ogen langs de kant bij Elst. Maar ik zie ze vooral nog staan toen ze in juli 2000 met haar korte koppie, net klaar met haar chemokuren op me stond te wachten in een megadruk Nijmegen. Gladiolen in haar hand. Tranen op haar wangen. Trots op haar jongste. Het is zomer en die beelden lijken nog mooier dan vroeger. Het is zomer, bijna vakantie. Bijna rijden we weer naar het Zuiden. Italië of misschien wordt het dit jaar wel Frankrijk. Het maakt niet uit. Als we maar samen zijn. Genieten van de zomer doen we toch wel......

Het is zomer, ik voel me goed, ik voel me sterk. Nog een paar maanden en het is een jaar geleden dat ons leven totaal op z'n kop stond. Nog een paar maanden en het is een jaar geleden dat de diagnose borstkanker een feit was met de nadruk op was.........

Over een paar maanden is het een jaar geleden, en dan, dan heb ik besloten dat het klaar moet zijn. Dan wil ik weer veertig uur werken, dan wil ik weer sporten als ooit, dan wil ik niet meer bang zijn, niet meer moe zijn. Dan wil ik niet meer naar dokters, niet meer in de rij staan bij de apotheek. Over een paar maanden wil ik weer lange haren hebben en terug zijn op mijn oude gewicht. Over een paar maanden heb ik een beslissing genomen of mijn verhaal een boek gaat worden, of ik mee ga dingen naar de PinkRibbonAward 2009. Over een paar maanden loop ik via een ware wildcard, die normaal alleen voor toppers is, de ladiesrun van Zoutelande. Dat is mijn definitieve einddoel. Over een paar maanden, als het een jaar geleden is, wil ik in tien kilometer bewijzen dat ik ook een topper ben........... en daarmee laat ik het meest onwerkelijke jaar uit mijn leven achter me. Over een paar maanden is het een jaar geleden en schrijf ik voor de laatste keer een post op dit blog. Over een paar maanden, maar eerst genieten van de zomer.

Ik wens iedereen de fijnste zomer ooit,

Bird

Tevreden!

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Fri, 05 Jun 2009 07:53:00 +0000

Een paar maanden heb ik gedacht dat ik nooit meer de oude Bird zou worden. Een paar maanden voelde ik me klein, onzeker, bang. Angst voor de toekomst, angst voor de buitenwereld, angst voor mijn eigen lichaam. De laatste maanden voelde als verliezen. BarbaBella leek alsnog te gaan winnen. Klein, onzeker en bang. Het is 5 juni. Na maanden van strijd tegen de gewenning aan één borst, tegen de verschrikkelijke chemokuren, de infusen, tegen alle veranderingen in mijn eigen vertrouwde lichaam, tegen de verschijnselen van de hormoonpillen, tegen de angst voor de toekomst, tegen de vermoeidheid, tegen de emoties, na al die maanden, kan ik nu met een heel trots gevoel zeggen dat het goed met me gaat.
Het is vrijdag 5 juni en ik voel me goed, ik voel me tevreden......... Ik heb gewonnen!

Het werd Mei. Iedere maandag en iedere donderdag stond Iels op me te wachten. Net als vroeger toen we naar de grote school fietste. Nu niet naar de SSGM, maar samen naar de kankerclub. Samen naar Herstel & Balans. Ik hou nu al van ze, van mijn club, mijn lotgenoten.
In Mei ging ik iedere maandag en donderdag vol goede moed richting Souburg. Praten, ontspanningsoefeningen, praten, huilen, praten, lachen, luisteren. Ieder met z'n eigen verhaal, ieder met z'n eigen achtergrond. Ieder in z'n eigen wereld, maar allemaal met één ziekte met dezelfde naam: Kanker.

Als warming-up wandelen we wel eens buiten. Onze fysio heeft een trainingspak en achterop staat met grote letters: "In Balans". Toen we laatst al pratend en lachend met elkaar wandelden, fietsten er drie mensen achterop. Ze lazen de tekst en riepen dat ze zo ook in Balans wilde komen. Bijna in koor riepen we terug: "Dat kan, maar daar moet je wel wat voor doen........dan moet je wel eerst Kanker krijgen........."

In de kleedkamer van Herstel & Balans worden borsten vergeleken, wordt een stoma geshowd. Wordt mijn litteken bekeken. In de kleedkamer zijn we onder elkaar en praten we over wat anders is geworden. Praten we over dingen die je tegen niemand anders zegt. Over hoe de sex nu is, over naar de wc gaan. Over haren die op plaatsen groeien waar ze nooit zaten. Allemaal omdat wij als geen ander weten hoe het is om een vreemde te zijn in je eigen lichaam. Allemaal omdat we samen een proces in zijn gegaan om herstel en balans te vinden. Allemaal willen we weer door na een moeilijke tijd. En bij allemaal, maar in ieder geval bij mezelf, lijkt dat goed te lukken. Afgelopen week werden we opnieuw getest. BMI, hartslag, RPM, alles werd weer gemeten. Ik was vierendertig procent vooruit gegaan. Wat het precies betekent weet ik niet, maar ik weet wel dat het heerlijk voelt. Iedere keer als ik op een apparaat zit of aan een halter hang voel ik de kracht in mijn spieren aanspannen en voel ik sterker worden. Ik ben op de goede weg. Vorige week liep ik 2 x 5 minuten hard. 2 x 5 minuten..... M'n hart sloeg in mijn keel. De rest van de dag lag ik voor pampus, maar ik was tevreden.
De laatste keer dat ik hard liep was op 5 oktober. Samen met zwager sportmaat door de duinen van Dishoek, wetende dat dat voorlopig mijn laatste rondje zou zijn. Die avond ervoor had ik voor het laatst een sigaret gerookt. Ik stopte met roken, ik stopte met lopen, want ik had Kanker. Roken doe ik nog steeds niet, lopen weer wel. 2 x 5 minuten. Wat een overwinning!

Het werd Mei, maar het ging nog niet echt veel beter. Ik bleef klein, onzeker en bang. Ondanks alle liefde, ondanks Herstel & Balans, ondanks dat ik weer een kilo lichter was, ondanks dat de zon steeds meer ging schijnen en mijn fysieke kracht leek toe te nemen. Het werd Mei en we hadden een weekje Italiaanse Dolomieten geboekt. Samen met Ennie en Carien richting Noord-Italie. De hormoonpillen zorgen voor heftige emotionele reacties, zo ook toen ik in de vroege ochtend Sam en Fitz een kus gaf en ze een: "tot over een week" toefluisterde. Alle instructies lagen klaar. De ouders van Colette zouden dagelijks langskomen voor de nodige knuffels. Buurvrouw Anja zorgde voor eten en drinken en mailde dagelijks hun wel en wee door en Babette maakte de slaapkamer af en zou extra lief voor ze zijn. Niets stond een heerlijk ontspannen weekje dus in de weg. Nordicwalking stokken mee, alle nieuwe kleren mee die een week ervoor in de V&D van Bergen op Zoom waren ingekocht. Mijn outdoor outfits variëren in de maten 40 t/m 44, maar een afritsbroek in maatje 48 moest toch eerst gekocht worden........

De ANWB-week was in trek. Zo erg dat we moesten uitwijken naar een ander hotel. Hotel Masl. Tijdens de rondleiding ontdekte ik een digitale weegschaal. Wat een mazzel...... Inmiddels was er zeven kilo af en ik had me voorgenomen geen kilo aan te komen. Iedere ochtend liep ik gehuld in slechts een badjas naar de weegschaal om vervolgens het zwembad op te zoeken. Het zwembad van Hotel Masl was niet groot, maar weer had ik mazzel. Een ingebouwde knop zorgde voor stroming. Normaal gesproken laat je door die knop je rug onder water masseren, maar ik had bedacht dat ik tegen die stroom in kon zwemmen en zodoende op dezelfde plaats bleef. Zal een gek gezicht geweest zijn voor de schoonmaakster die me iedere morgen een "Gute morgen" wenste. Na het ontbijt volgde een wandeling. Zon, frisse natuur, prachtige vergezichten, een heerlijke sfeer en natuurlijk Roof. Ik genoot. Wij genoten. Alles leek te kloppen. Het eerste saunabezoek gaf een lichte angst, maar die verdween toen ik eenmaal naakt in een biosauna naar mezelf keek. Het was de eerste keer dat ik dacht: Best mooi.........

Een dag later lag ik met Carien als een Gooise vrouw in een bad met Alpenmelk en honing. Roof koos voor massages en samen genoten we volop. Op de rugblessure van Ennie na klopte in die week alles. Alles......... Zelfs de wijzer van de weegschaal. Dagelijks las ik de mail van buurvrouw Anja dat met Sam en Fitz alles goed ging en dus genoten we nog harder. Opstaan, zwemmen, eten, wandelen, sauna, wijn, eten en slapen en ondertussen heel veel lol met elkaar. Van Roof kreeg ik keer op keer een knipoog. Ze zag dat ik zichtbaar genoot, dat het kleine, onzekere, bange Vogeltje weer leek te vliegen. We leerden lieve mensen kennen. ANWB-ers onder elkaar. Ieder met z'n eigen verhaal. Wij met dat van ons. Een feestavond zorgde voor hilarische momenten. Dansen, Djiven, Chachacha's. De Vogeltjesdans en zelfs een polonaise door de keuken met Birdy voorop. Roof, Ennie, Carien, onze ANWB-vrienden en een bus bejaarden. Allemaal stonden we op de dansvloer en regelmatig gilde ik "hie-haaaas" door de zaal. Wat een heerlijk gevoel.......
De volgende ochtend, toen ik na mijn zwemuurtje op het terras achter de laptop zat en de bus met bejaarden vertrok werd ik door menig Duitse vrouw bedankt "für die schöne Abend". De lach op mijn gezicht verdween die dag niet meer.

's Avonds namen we afscheid van onze ANWB-vrienden. Roof en ik gaven een rondje. Zelfs de hoteleigenaren kwamen erbij zitten. Ik proostte en nam het woord: "Lieve mensen, mag ik proosten op de toekomst, proosten op de oude Bird. Ik heb me in maanden niet zo goed gevoeld dan nu. Hier in Italië waar het allemaal begon...... De strijd tegen BarbaBella.......... Het lijkt erop dat ik heb gewonnen. Dank jullie wel, Proost". Een traan, een knipoog, nog een traan, een kus.
Eenmaal thuis vloeiden er weer tranen van geluk. Sam en Fitz zaten kerngezond in de voortuin, bloemen sierden de tafel. De was lag gestreken op de wasmand. De slaapkamer was een plaatje. Babette had haar best gedaan.
Roof gebood me rustig aan te doen. Niet meteen doordraven, maar even afwachten of deze steigende lijn door zou zetten. 's Middags zaten we samen bij de protheseboer. Ik ging een nieuwe tiet uitzoeken. Eenmaal in het kamertje mocht ik mijn bovenlijf ontbloten en kwamen er verschillende modellen voorbij. Ik dacht aan mijn moeder en aan het moment toen we na haar dood haar kleren uitzochten. Ik hoor Grote zus nog roepen: "Wat moeten we hiermee?" Het was haar siliconentiet. Hadden we hem maar bewaard, het moet ongeveer dezelfde maat geweest zijn.
Ondertussen bleven er steeds minder tieten liggen en zat Roof als de jury van Idols nee te schudden of ja te knikken als er weer één in mijn speciale BH werd geduwd door de aardige mevrouw. Uiteindelijk bleven er twee liggen. Een zeventje en een achtje. Toen ik vroeg waar die cijfers voor stonden kreeg ik spontaan drie opvliegers achter elkaar. "De zeven is een C-cup en de acht staat voor een D"........ Roof ging voor D, uiteraard, maar Roof kan nog meer willen, ik ging voor C! Na maanden plat leek de C eerder een Dolomiet dan een gewone tiet. C was meer dan voldoende.
Na de operatie is mijn linkerborst gegroeid, omdat mijn hormonen zich nu alleen daar concentreren, D vind ik te groot. D klinkt ook wat harder dan C. En, niet te vergeten, er moet nog ruim 8 kilo af, dus werd het C............. En we noemen haar........... Cees, spreek uit als Sees. Een leuke naam voor iets dat nu naast de andere cavia's, mijn pruiken, in een doosje ligt. Voorlopig ligt Cees daar goed. Mooi plat is niet lelijk......... Met plat ben ik nu even tevreden.

Vorige week was het de stadsloop. Met opgeheven hoofd stonden we de lopers aan te moedigen. Hup Irma Heeren, Hup collega Johan, Hup man van Agnes. Hup iedereen. Ook een snelle traan, het besef dat ik niet mee kon doen, maar de lach op mijn gebruinde gezicht overheerste. Koffie bij de Bommel, een décafeetje, gewone koffie zorgt standaard voor een opvlieger, een extra koekje van Agnes. Sinds lange tijd zat ik te stralen op mijn vertrouwde terras en kon ik op de vraag: "Hoe is het met je?" oprecht antwoorden: "Goed!"

De vermoeidheid blijft, de opvliegers ook, de veranderingen in mijn lichaam zijn soms moeilijk te accepteren. Ik blijf bang voor alles wat ik voel. Gister moesten we terug naar de huisarts. Er waren inmiddels longfoto's gemaakt. Benauwdheid speelde me al een aantal weken parten. Piepende longen, korte nachten. Was het mijn hooikoorts? Een allergische reactie op de hormoonpillen of was het wat anders? Zat het misschien in mijn longen, de kanker? Ietwat gespannen namen we plaats. De dokter liet ons niet lang wachten. "Geen kanker mevrouw, wel onrustige longen. Rookt u?" "Niet meer dokter". "Heeft u katten?" "Ja, dokter, het zijn overigens niet echt katten, maar meer kinderen". "Zoals u wilt, ik zie in uw gegevens dat de allergie voor katten een hoge score heeft....... " Mijn gedachten waren alweer ergens anders. Ergens in de verte hoorde ik Roof vragen stellen over stofzuigen, huisstofmijt en graspollen. Roof en stofzuigen, grappig......... Het zat niet in mijn longen, wat een opluchting!

De vermoeidheid blijft, de opvliegers ook, de veranderingen in mijn lichaam zijn soms moeilijk te accepteren. Ik blijf bang voor alles wat ik voel. Maar ondanks dat voel ik me goed. Volgende week ga ik weer beginnen op mijn werk. Twee maal twee uur. Na negen maanden afwezigheid ga ik mij rentree maken. Samen met de twee ochtenden Herstel & Balans is dat voorlopig voldoende.

De rest van de Pinksterdagen genoten we op het strand. Ik loop niet meer met een gebogen hoofd achter Roof aan, maar ga fier voorop over de planken. Zonder Cees en met de extra kilo's loop ik gewoon naar de waterlijn. Schouders naar achteren, borsT naar voren. Met mijn stoeltje zat ik aan de zee. Lezen aan de zee. Ik zit momenteel in de kankerboeken. Heb in één ruk "De methode Coué" uitgelezen en wordt nu geraakt door Sophie van der Stap met haar negen pruiken. Aan de waterkant beleefde ik de afgelopen maanden opnieuw. Ik keek naar de horizon en dacht.... ik dacht heel veel na. De afgelopen maanden zijn zwaar geweest. Heel zwaar, voor mij, voor Roof, voor iedereen die dicht bij me staat. Aan de waterkant beleefde ik de afgelopen maanden opnieuw. Ik keek naar mijn platte borst, ik voelde de wind door mijn korte kopje haar.
Ik keek naar de hemel en zocht in de strakblauwe lucht de gezichten van mijn ouders en Colette. Een lach naar boven, een traan op mijn wang. Een blik op mijn twee tattoos. Altijd zijn ze bij me, altijd. En daar aan die waterkant wist ik dat ze trots op me waren, net als ikzelf, net als Roof.
Het is 5 juni. Ik kan eindelijk weer vooruit kan kijken. Ik voel me goed. Ik ben tevreden.
Bird

April

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Mon, 27 Apr 2009 12:56:00 +0000

Het is eind April. Het is Lente. Het is groen. Het is mooi buiten. De zon schijnt. De nieuwe cd van Blöf staat op. Nieuwe liedjes, nieuwe teksten. April is anders dan Oktober. April klinkt zoals ik me al een hele maand voel. April is niet zo somber, maar ook niet mooier. Van April had ik me veel voorgesteld, maar April viel tegen. Het is eind April, gelukkig........... Nog een paar dagen en het is Mei.

Onze wintersport in Sölden was bijzonder. Op weg ernaar toe kon ik mijn ogen niet van Roof afhouden. Het was waar. We waren op weg. We gingen op vakantie. We gingen skiën. Die maandag kwam ik drie hellingen af. Een lach op onze gezichten. Een trotse lach. Die maandag stond ik drie kwartier onder de douche. Drie kwartier stond ik te huilen onder de stralen van de warme douche. Die maandag was het drie weken geleden dat ik voor het laatst aan het infuus zat op Oost 4. Tranen mengden zich met het water uit de kraan. Ik hoefde niet meer naar Oost 4, ik hoefde geen chemokuur meer. Ik stond te douchen op vakantie en morgen zou ik niet ziek zijn, ik zou weer skiën. We genoten. Samen de hellingen af, Roof keurig parallel en ik zoals altijd: Onbesuisd, snel, zonder techniek. Het maakte niet uit, Roof herstelde me niet. We genoten. Woensdagochtend belde Ennie vanuit Nederland. Benieuwd hoe het me ging. Stralend vertelde ik dat ik al twee dagen geskied had en dat ik me beter voelde dan ooit. Nog geen twee uur later trok ik wit weg, kon ik amper op mijn benen staan en overviel me de vermoeidheid die ik maandenlang kende als geen ander. Twee uur later lag ik op bed en ik kwam er die dag niet meer uit. Total loss........ Net als Roof trouwens, want Roof skiede niet alleen voor, maar deed ook mijn skischoenen dicht, droeg mijn ski's, bestelde de Apfelstrudels, de goulashsoep en de Fanta op de piste. Roof deed wat ze al maanden voor me deed: Goed voor me zorgen.

Op donderdag besloten we de sauna van het hotel te bezoeken. Eng, heel eng, maar wie kende mijn kont, of beter gezegd mijn tiet in Sölden? Tijdens de ontbijtbuffetten en de diners keek men sowieso vrij vreemd naar ons. Mijn petje zorgde voor niet begrijpende blikken. Ik dacht even dat ze in Oostenrijk misschien geen kanker kende.
In de sauna zaten twee Noorse mannen. Ze zeggen altijd dat je in een sauna niet kijkt en dus ook niets ziet. Maar ik kijk mijn ogen altijd uit en wist dus dat de Noorse mannen ook zouden kijken en dan niet alleen zouden letten op mijn net gelakte teennagels.
Ik herinnerde mijn eerste saunabezoek, samen met zuster Dennis in Thermae 2000. Ik had mijn gouden ketting aangelaten. Niet slim, maar niemand had mij verteld dat je die beter af kunt doen. Eenmaal in die sauna wist ik niet hoe gauw ik hem af moest doen. Helaas, het viel tussen de naakte medemens en de banken op de grond. Zuster Dennis is kleiner dan mij dus aan haar de eer om uiteraard geheel naakt de moeilijkste capriolen uit te halen om mijn gouden kettinkje veilig te stellen.
Nu zat ik met Roof tussen twee Noorse mannen die onverstaanbare dingen tegen elkaar zeiden, te hopen dat de zandloper gauw leeg zou zijn. Van volmaakte ontspanning was geen sprake, maar weer stond ik na afloop huilend van geluk onder de douche. Een nieuwe overwinning.

De rest van de vakantie was ik moe. Moe maar voldaan. Ik had geskied! Ik was die prachtige witte hellingen afgekomen en daar kon ik in februari nog niet eens aan denken. Eenmaal thuis, toen Roof op maandag weer naar het werk fietste en ik ze stond na te zwaaien kwam het harde besef dat ik er nog lang niet was. Van alle kanten werd ik gewaarschuwd. Geduld, geduld, geduld, rustig aan. Toegeven aan je vermoeidheid.
Maar ik houd niet van geduld en besloot dat ik weer een week verder was en dat het dus tijd was voor een nieuwe ronde, voor nieuwe kansen. Roof fietste naar haar werk en ik naar het zwembad. Niks rustig aan! Ik wilde vooruit. Ik zwom, het liefst elke dag. Ik zwom en lag ´s middags ongezond moe op de bank. Roof werd boos. Ze wilde dat ik luisterde naar mijn lichaam. Maar ik wilde dat mijn lichaam zo snel mogelijk weer een kwart triathlon aankon, dus ging ik door. Ik zwom en ik fietste. Ik wandelde. Vermeed contact. Eerst conditie opbouwen, eerst weer kracht krijgen, mezelf machtig voelen. Maar ik voelde mezelf niet machtig, ik werd kleiner en kleiner. Ik was moe, lichamelijk, geestelijk. Ik wilde dolgraag vooruit, maar het ging niet. Ik was klaar met de chemokuren, ik wilde weer als vroeger, maar was totaal op.

Eind maart startte ik met het slikken van de hormoonpillen. Iedere dag één. De komende tien jaar is zo´n pil met een groot glas water mijn ontbijt. Die pillen moeten ervoor zorgen dat mijn ongesteldheid weg blijft. Barbabella was aangemaakt door mijn hormonen. Stopzetten dus die handel. De eerste opvliegers werden een feit. Vooral ´s nachts word ik ongewoon vaak wakker van de warmte die er via mijn hoofd uit wil. Slapen was vroeger een feestje. Zodra mijn hoofd het kussen raakte dommelde ik in een diepe slaap waaruit ik precies acht uur later ontwaakte. In April sliep ik slecht. In April zag ik op tegen de nachten. Leve de dag.......

In April besloot ik ook dat het tijd was om mijn petje aan de wilgen te hangen. Een stap die heel klein lijkt, maar een enorme impact bleek te hebben. Ik besefte dat ik mezelf een half jaar lang schuil had gehouden onder mijn petje. Ik kon niet langer naar beneden kijken, maar moest met opgeheven hoofd de straat op. Lastig. Ook dat voelde niet prettig. Iedereen was blij voor me, mijn haren groeien zichtbaar, niet alleen op mijn hoofd overigens. Het scheerapparaat draait weer overuren. Mijn petje af bracht blijdschap. Bij andere misschien, maar niet bij mij.
In April stierf er een neef van Roof. Door zijn geschiedenis was de hele aula eerder blij dan verdrietig. Ik huilde de hele dienst. Roof keek bezorgd opzij. En dat allemaal zonder petje. Ik werd labieler en labieler. Een borrel in mijn Bommel werd een klein drama. Ik kon het niet aan en vluchtte naar huis. Roof was razend. Wel sporten en mezelf onnodig afbeulen, maar mijn omgang met mensen werd steeds minder. Ik vermeed van alles en voelde me alleen veilig in vertrouwde situaties.

Mijn moeder had kanker, mijn vader was manisch depressief. Mijn moeder heeft er haar hele leven voor gezorgd dat wij daar als kinderen zo weinig mogelijk van mee kregen. Samen met mijn broer en zus beleefde ik dan ook een prachtjeugd. Pas toen ik ouder werd en mijn moeder ziek werd zag ik wat geestesziek deed en was. Ik besloot om vooral DAT nooit te krijgen. Misschien juist daarom kan ik moeilijk omgaan met mensen die last hebben van vallende bladeren. Onzin! Pak jezelf beet. Ieder jaargetijde heeft haar charme. Of er nu bladeren vallen, donkere winterdagen zijn, groene lentes of zonnige zomers: GENIET.....
Wij zijn een Middelburgs gezin en veel mensen kennen mijn ouders. Vaak hoor ik op wie ik het meest lijk, wanneer blijkt dat ik één ben van Annie en Albert. Steevast zeg ik terug: "Ik heb van allebei het beste"! Daarnaast heb ik altijd zeker geweten dat ik nooit kanker zou krijgen en nooit ziek in mijn hoofd zou worden. Ik had immers van allebei het beste. In April besefte ik dat ik het nu allebei had............... kanker en psychisch niet oké.

In April moest er iets gebeuren. Ik kon vooruit, ik mocht vooruit, maar het lukte me niet. Keer op keer kwam ik mezelf tegen. In April zocht ik dus hulp. Het fijne van kanker is dat ze overal aan denken, zelfs aan hulp. Hulp om te leren omgaan met de ziekte. Precies wat ik nodig had. Iels had zich ook opgegeven. Iels was inmiddels klaar met haar bestralingen. Ik had Iels iedere dag een kaart gestuurd. 33 bestralingen, 33 kaarten. De kaartenslinger vormde een zin: "Vrienden voor het leven, Friends Forever". Toen ze na haar laatste bestraling thuiskwam was er koffie met gebak. Tot die tijd wist ze niet dat de kaarten van mij afkomstig waren. Ik gaf Iels een drieluik met foto's. Eentje waar we opstonden toen we tien jaar waren en eentje precies dertig jaar later, toen we allebei veertig waren en allebei een kaal kankerkopje hadden. Er is plaats voor nog een foto. Die nemen we weer over dertig jaar. Als we allebei zeventig zijn. Dat klinkt zo normaal, een foto als we allebei zeventig zijn, maar niets is meer normaal. Er is de tijd van vóór de kanker en een tijd van erna. Ieder pijntje, iedere steek zorgt voor verontrusting. Niets is meer normaal. De bobbel die BarbaBella heette, de bobbel die kanker bleek te zijn heb ik met mijn eigen handen gevoeld. Ieder iets aan mijn lichaam dat anders is dan gewoon zorgt voor angst. En ik wil geen angst, ik wil terug naar die tijd voor de kanker. Ik wil weer hardlopen, ik wil met mijn haren in de wind naar Dishoek fietsen. Ik wil met mijn ouderwetse glimlach tegen iedereen kunnen zeggen: "Het gaat goed".
"Het gaat goed" en daarom heb ik hulp gezocht. Een vreselijk moeilijke stap, omdat ik het liever gewoon alleen had gedaan, alleen had willen kunnen, maar het is me niet gelukt dus heb ik de kans om mee te doen met Herstel&Balans met beide handen aangegrepen.

Sinds April zit ik dus op een club, een kankerclub. Het helpt me te praten over wat ik echt voel, over wat ik denk, over waar ik bang voor ben. Het helpt me om op een verantwoorde manier aan mijn conditie te werken. Het helpt me mijn grenzen te bepalen. Samen met zes andere kankerpatiënen praten en sporten onder begeleiding van een psychologe en een fysiotherapeute. De één met een stoma, de ander zonder schildklier. Iels met een kleinere borst, ik zonder. De één nog met een pruik, de andere wachtend op een laatste uitslag. Samen gaan we herstellen en balans vinden. He praatgedeelte is even wennen. Het blijft lastig om tijdens de gesprekken te beseffen dat andere nodig zijn om mij beter te laten worden. Het sporten is anders dan ik gwend ben. Niemand vindt het belangrijk hoeveel gewichten er worden weggeduwd. Niemand vindt het belangrijk hoeveel kilometer ik afleg tijdens de twintig minuten op een home-trainer. Er telt maar één ding. Herstel & Balans...........

Afgelopen maandag mochten we na afloop volleyballen. Zittend op de grond zat ik tussen darm- en schildklierkanker in. Niemand vond het belangrijk wie er won. Er werd gelachen om de grote plastic bal die zó naar de ander werd getikt dat zij hem makkelijk terug konden spelen. Niemand was bezig met de stand. Niemand........... behalve ik. Zelfs tussen vijf andere kankerpatiënten wilde ik koste wat kost winnen. Ik dook naar iedere bal. Mijn knieën deden zeer, maar ik wilde winnen. Smashen durfde ik niet, subtiel plaatste ik de bal net over het gespannen touw. 21-16, eitje. Eenmaal onder de douche kon ik twee dingen denken............ "Wat erg dat ik zelfs nu wil winnen............" of " Wat fijn dat ik wilde winnen, dat is de oude Bird".

In April verloor ik ook de eerste kilo's. De tussenstand is min vijf. Nog elf te gaan. Roof doet mee. Het gaat goed. Van de diëtiste mag ik niet te extreem. Geen drie kilo in de week, zoals ik gewend was, maar twee in de maand. Met de kilo's gaat het dus goed. Ik lig op schema.

De slaapkamer is inmiddels ook gemetamorfoosd. Nieuwe muren, nieuwe vloer, nieuwe kasten, nieuwe tv. Ik wilde niet meer slapen in de kamer waar ik mezelf zo ziek gevoeld heb. Na jaren zeuren om een nieuwe vloer is het dan nu eindelijk gelukt. Hij ligt er! Roof moest er wel aan toegeven. Je moet er iets voor over hebben. Ieder nadeel heeft zijn voordeel. Eindelijk mijn droomslaapkamer.........

In April ging ik nog een keer op wintersport. Weer naar Sölden, zomaar een paar dagen. Zomaar, maar zonder Roof. Roof moest werken. Ik mocht alleen maar dingen doen waar ik beter van zou worden, dus zei ik Ja en reisde met Djo en zwager M mee naar de winterzon. Na één dag skiën mistte ik haar enorm. Tranen met tuiten toen ik haar de eerste avond belde. Als ik labiel ben, ben ik het goed. Ik stopte niet met huilen. Maar Roof zou Roof niet zijn als ze me niet rustig zou krijgen. Van Roof moest ik genieten dus deed ik dat de volgende dagen. Het voelde goed, het voelde beter dan een maand geleden. Het skiën ging stukken makkelijker. Ik merkte dat ik conditioneel aanzienlijk was gegroeid. Een heerlijk, machtig gevoel.

In die paar dagen besefte ik dus dat er wel degelijk vooruitgang was. In die paar dagen lag ik uren wakker. Lag ik uren te denken aan de tijd die geweest is. Lag ik uren wakker, miste ik Roof. Dacht ik aan hoe ze me verzorgd heeft. Dacht ik aan een maand geleden. Toen ik nog niet mijn eigen skies kon dragen. Toen ik nog geen glas water kon drinken, toen ik nog kokhalsde van iemand die een ijsblokje in z'n cola vroeg. Toen ik nog met een petje aan het ontbijt zat, toen ik nog vijf kilo zwaarder was. Toen ik nog geen hulp wilde. 's Nachts lag ik uren wakker en overdag genoot ik van de frisse buitenlucht en de mooie afdalingen. Conditioneel was ik enorm gegroeid. Ik realiseerde dus dat er wel degelijk vooruitgang was. Het mag dan niet snel gaan, maar het gaat wel. Het gaat vooruit! In April ging het dus ook gewoon vooruit!

Van de week liep ik voor het eerst op strand. De strandhuisjes staan. Onze strandburen zaten er, en de mensen daarnaast en daarnaast. We zien ze altijd alleen op strand, de mensen van de hokjes. Deze mensen wuifden we vorig jaar, aan het eind van het strandseizoen, een goede winter toe en met onze gebruinde gezichten riepen we: "Tot volgend jaar". Deze mensen zaten er nu weer, wisten niet wat er in die acht tussenliggende maanden met ons gebeurd was. Deze mensen vonden dat ik er goed uitzag, dat ik een lekker zomers koppie had, dat ik al lekker bruin zag. Onzeker ging ik in een strandstoel zitten. Gek, een bikini zonder tiet. Samen keken we naar de zee. We keken naar elkaar. Samen keken we de toekomst in. Ik voel me nog klein, onzeker, onwennig, maar ik heb vertrouwen. Het komt goed. Met de hulp van Roof, van Grote zus, van zwager sportmaat, van iedereen die me dierbaar is en met de erkenning dat hulp best oké is, komt het goed.

Het is April, bijna Mei. Nog een paar dagen. Ik heb zin in Mei, laat Mei maar komen. Het kan alleen maar beter gaan.

Weg

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Sat, 07 Mar 2009 08:42:00 +0000

Zo! Dat hebben we gehad. De chemo's zitten erop. Ik kan niet zeggen hoe blij, hoe dankbaar, hoe fijn, hoe heerlijk het is om te weten dat dit gedeelte erop zit. Het is zaterdag 7 maart. Het voorjaarszonnetje schijnt voorzichtig de kamer binnen. Het is zaterdag 7 maart. Als ik meer dan zes kuren zou hebben gehad, zou ik maandag weer moeten, maar maandag hoef ik niet. Het zit erop. Gelukkig, want ik ben er helemaal klaar mee!

De vrijdag voor kuur 6 zaten we bij Dr. Leon. Mijn bloed was goed. Fijn. Ik had me zo slecht gevoeld de dagen ervoor dat ik vreesde voor uitstel. Dr. Leon leek tevreden. Als vanouds lachten we tussen mijn tranen door. Dr. Leon vulde een nieuw formulier in om bloed te prikken. Dat deed hij altijd aan het eind van het gesprek. Met dat nieuwe formulier kon ik me dan drie weken later melden bij het lab, werd er bloed geprikt en zaten we een half uur later in zijn kamertje naar het scherm te staren met alle bloedwaardes. Dr. Leon schreef een nieuw formulier uit en dat begreep ik niet. Ik hoefde toch niet meer? Ik was toch klaar? Ik wilde geen bloed meer prikken, ik wilde nooit geen prikken meer. Hij begreep het en verscheurde het formulier. Roof proteseteerde. Eind maart moest ik terug, dan wilden we toch weten hoe het met mijn bloed was. Roof misschien en Dr. Leon en Zuster Juut zeker, waar ik mezelf eind maart mag melden voor een nieuwe helft in de strijd tegen Barbabella, maar ik niet. Ik wilde geen prikken meer. Alleen al bij het woord, de gedachte en het gevoel raak ik misselijk, krijg ik pijn. Dr. Leon begreep het: "Als jij niet wilt prikken, dan prikken we niet". Dank u wel Dr. Leon.

Ik had nog een laatste vraag, meer een laatste verzoek. Hij was benieuwd. "Mijn kilo's, het zijn er twaalf in totaal, misschien al wel dertien. Dertien pakken suiker die ik er bijgekregen heb en zich met name profileren in het buikgedeelte. Ik kom wel vaker kilo's aan en ik val net zo vaak weer kilo's af. Ik ben een zogenaamde jojo, maar deze keer is het wel heel erg JO. Als ik zelf ga lijnen ben ik bang dat ik doorschiet in extremen. Ik ken mezelf een beetje. Weinig eten, veel sporten, afvallen kan niet snel genoeg gaan, maar in deze situatie is het wellicht niet handig als ik voedingsstoffen oversla, geen rekening houd met de schijf van vijf en alleen maar bezig ben om zo snel mogelijk weer in mijn pakken te passen". Geen probleem!" Ik kreeg een verwijsbrief mee voor een diëtist met de opmerking: "Wegens forse gewichtstoename". Mooier kon hij het niet maken, maar ik was er blij mee. En Roof ook, het verzachtte bij haar een beetje de pijn van het niet willen laten bloed prikken. "Dag Roof, Dag Bird, zet um op met de laatste kuur".

Een paar uur later zaten we samen met Grote zus in de auto op weg naar het Erasmus ziekenhuis in Rotterdam. Op weg naar het erfelijkheidsonderzoek. Een nieuwe dokter, een professor zelfs, legde ons in anderhalf uur alles uit over erfelijke belasting. Een moeilijk materie met als rode draad door het verhaal de constante vraag van Dr. Kersenboom of ik het toch echt wel wilde, dat onderzoek. Een positive uitslag heeft grote gevolgen voor de rest van mijn leven, voor ons leven. Een moeilijke materie. Zo moeilijk dat al na vijf minuten mijn aandacht verslapte en ik af en toe een dwingende knie van Roof voelde. Ik deed mijn best, maar chromosonen, genen, bloedplaatjes en de tijdrovende manier van onderzoek konden mijn aandacht er niet bijhouden. Veel leuker was het om naar de geïnteresseerde ja-knikkende gezichten van Roof en Grote zus te kijken en ondertussen woorden te verzinnen die net als Kersenboom niet klopten. Sinasappelstruik, Appeltak, Druivenplant, Bessenrank en weer voelde ik een knie en knikte ik aandachtig mee. In anderhalf uur deed dokter Kersenboom zijn best met tekeningen, stambomen en uitleg en steeds weer die vraag: "Wilt u het doen, wilt u uzelf laten onderzoeken?" Ik zag aan Roof dat ze alles begreep. Van te voren hadden we er al veel over nagedacht, veel over gelezen en vooral veel over gepraat. Het antwoord was dus "Ja", met als gevolg dat ik een volgende prik in mijn arm kreeg en er vier buisjes bloed op weg waren naar een uitslag die pas over vijf maanden bekend is.

Over vijf maanden word ik opnieuw opgeroepen en horen we of ik draagster van het gen ben. De kans is kleiner dan we hadden gedacht, slechts tien procent, maar de kans is aanwezig. Ik heb altijd gedacht dat het niet anders kon. De tumor van mijn moeder en mij waren even groot, zaten in de rechterborst, en kenden hetzelfde soort weefsel. Tien procent vind ik weinig. Over vijf maanden weet ik het. Over vijf maanden...... dan ben ik hopelijk minder moe, minder dik, heb ik weer haar, een mooie prothese en is de chemo een eind uit mijn lichaam. Over vijf maanden weet ik of er nog meer operaties gaan volgen en of ik meer kans heb om kanker terug te krijgen dan een ander. Vijf spannende maanden......

Het weekend overleefden we, wonderbaarlijk zag ik er minder tegenop, maar dat wonderbaarlijke gevoel verdween toen we op 16 februari de trappen van het ziekenhuis opliepen. Alleen al de geur in de gangen maakten me misselijk en zorgden ervoor dat ik gespannen plaats nam in een versierde stoel met de tekst: "Maringe's laatste chemokuur". Iels was er niet bij, zij was klaar. Zij was inmiddels begonnen met haar bestralingen. Ik ben meegeweest bij haar eerste keer. Samen zaten we in de wachtkamer van het ZRTI. Het was er veranderd sinds de laatste keer dat ik met Colette zat te wachten.

Iels zag er zoals altijd mooi uit, met pruik, opgemaakt en in nette kleren. Ik, zoals ik er het laatste half jaar ieder dag uitzie, zonder pruik, kaal, geen mascara, zelfs geen Labello.
Met een bakje koffie zaten we te wachten. Een zuster liep ons tegemoet, knikte naar Iels en zei tegen mij: "Mevrouw Tijhuis......." Maar het was Iels die opstond, ik bleef zitten.

En nu, nu zat ik voor de laatste keer op Oost 4. Zonder Iels maar met collega Henk en z'n lieve zus. Het prikken verliep moeizaam. Zuster Dennis lukte het niet, de anesthesist lukte het niet. Ik kneep als een klein kind in Roof''s hand toen het infuus bij de derde keer goed geprikt werd. Terug in mijn stoel had ik het taai. Kokhalzend at ik een ijsblokje, ik huilde, ik wilde net als iedereen blij zijn dat het de laatste keer was, maar ik kon het niet. Iels kwam langs, schoonzus kwam langs, de moeder van Colette kwam langs. Iedereen had cadeaus, maar ik vond er niets aan op mijn eigen feestje. Toen ik rond half vier afgekoppeld werd, ik de lege zakken in de GFT bak zag gaan en zuster Dennis me een bemoedigende knipoog gaf verlieten we Oost 4. Hand in hand, samen de draaideur door, samen de auto in. Op naar huis, op naar bed, op naar het ziek worden. De Zeeuwse vlag hing, met wimpel, hij wapperde in de regen. Een week lang.

Ik was ziek, ik voelde me slecht. Kon er moeilijk over praten, voelde veel tranen en na een week kwamen ze eruit. Een week na kuur zes huilde ik alles aan elkaar. Met de dag werd ik wat fitter. Ging ik weer naar buiten. Zag ik het voorjaar. Buiten was het voorjaar maar van binnen huilde ik.

Er kwamen veel mails, veel smsjes, kaarten en nieuwe reacties op mijn blog. Telefoontjes. Mensen die vragen hoe het met me gaat. "Je bent toch klaar nu?" "Ja, ik ben klaar". "Fijn voor je". "Ja, heel fijn voor me". Maar ik voel me niet fijn. Ik voel me verdrietig. Als mensen vragen hoe het met me gaat dan zeg ik: "Goed, beter". Natuurlijk zeg ik dat. Natuurlijk zeg je tegen iemand die vraagt: "Hoe gaat het?" "Het gaat goed, het gaat beter." Het gaat ook beter. Ik ben klaar met de chemo's. Ik hoef geen infusen meer, geen gif meer dat de kinderen van BarbaBella moet doden. Ik hoef niet meer naar Oost 4, dus het gaat goed. Ik ga niet zeggen: "Mijn arm doet zeer van de prikken, mijn aderen staan strak. Als ik aan water denk of als ik water zie dan komt er een onbeschrijfelijk gevoel over me. Mijn bloedsomloop is door de chemo veranderd. Vroeger had ik het nooit koud en nu zit ik met een warmwaterzak op mijn voeten. Mijn smaak is veranderd. Ik ben na iedere inspanning moe. M'n wenkbrauwen en wimpers zijn gehalveerd, daardoor prikken mijn ogen. Mijn maag is gevoelig en kan niet alles hebben. Geestelijk ben ik moe. Geestelijk ben ik bang. Ik voel steken op de plek waar mijn borst gezeten heeft en wil niet bang zijn, maar ik ben het toch. Geestelijk ga ik me nu realiseren wat er het afgelopen half jaar allemaal gebeurd is. Ik wandel veel, ik probeer te fietsen als het zonnetje schijnt. Met handschoenen aan, want mijn handen doen zeer." Natuurlijk zeg ik dat allemaal niet. Ik wandel, ik fiets en ga naar buiten. De chemo's zijn klaar. Het gaat dus goed, het gaat beter. Ik mag niet klagen. Dus doe ik het ook niet!

Het afgelopen jaar is er veel gebeurd. Het afgelopen jaar is ons leven totaal veranderd. Het afgelopen jaar stond in het teken van kanker. En weet je wat........ we zouden het wel eens even willen vergeten. Even geen kanker. Even eruit, even weg. En dat gaan we doen. De koffers zijn gepakt, de tank is vol. Morgen rijden we naar de winterzon. De skies liggen in de dakkoffer. Of ik ze zal gebruiken weet ik niet. Het sneeuwt in Sölden, maar het maakt ons niet uit. We gaan er even uit, even weg. Even met z'n tweetjes. Even geen kanker. Een hotel met een sauna, of we erin gaan weten we nog niet. Maar we gaan er even uit, even weg.

De afgelopen maanden heb ik in mijn goede dagen alleen maar aan het moment gedacht dat nu is aangebroken. Aan het moment dat ik me na zes chemo's beter zou gaan voelen. Na zes chemo's kon ik weer vooruit gaan kijken. Dat moment is nu aangebroken. Ik mag vooruit kijken.

Het laatste jaar is er veel gebeurd. Ik ben plat, kaal en dik. Dat platte zal nooit meer weggaan, maar mijn haren gaan nu groeien. Eerst krijg ik chemokrullen. Afschuwelijk. Ik weet nog dat mijn moeder ze kreeg. Met haar hoedjes probeerde ze haar grijze kroes te verbergen. Misschien wordt het bij mij ook grijs. Maar groeien gaat het. Aan dat dikke ga ik werken. Ik ben bijna dertien kilo aangekomen. Net zoveel eigenlijk als bij een zwangerschap. Ik ben bevallen van BarbaBella. BarbaBella is alleen bij me weggehaald en dat bevalt me prima.

Gister zijn we uit gaan eten met Iels en John om te vieren dat we klaar zijn. Het was lekker, het was gezellig, het was leuk. We hebben in Duinlust geproost op een mooie toekomst.

Het gaat goed, het gaat beter. De koffer is gepakt. Op de valreep dacht ik aan een borstel voor Roof, ik zou hem vergeten. Heb al een half jaar mijn haar niet hoeven kammen. Loop al een half jaar in mijn trainingsbroek. Douchen en afdrogen gaat supersnel. Geen lange haren die drooggeföhnd hoeven te worden. Scheren was nergens nodig. Kleren niet belangrijk. Make-up deed er niet toe. Het gaat goed, het gaat beter. Het wordt voorjaar, het wordt zomer. Ik ga ervan genieten, samen met mijn allerliefste Roof. Eind maart moet ik terug en starten de hormoonkuren. Een nieuwe helft in de strijd tegen BarBaBella. Laat maar komen, maar eerst gaan we weg...........

Bird

Nog één...

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Mon, 02 Feb 2009 08:36:00 +0000

Het is maandag 2 februari. Buiten is alles wit. Kuur 4 en 5 zitten erop. Ze werden tegenpolen van elkaar.

Na twee fantastische weken zaten Iels en ik weer tegenover elkaar op 5 januari op de chemokamer van afdeling Oost 4. Zij voor de vijfde, ik voor nummer vier. De eerdere euforische stemming maakte plaats voor verdrietige blikken. Allebei wisten we wat ons de komende week te wachten stond. In elk geval nieuwe pillen. Pillen die zouden zorgen voor een soezelige werking. Roof nam de bijwerkingen met Zuster Dennis door. Het leek haar wel wat. Deze pillen zouden zorgen voor een rustige werking. Driemaal daags één en de dag zweeft aan je voorbij. Natuurlijk deed Roof enthousiast. Roof weet dat ik een gruwelijke hekel heb aan medicijnen. Roof hoopte dat ik ze zou nemen. Ik mag dan de patiënt zijn en ziek, zwak en misselijk. Voor haar valt zo'n week ook niet mee. Ze ziet me binnen een paar uur slecht worden. Roof doet er alles aan om haar opdrachten van Dr. Leon en zuster Dennis goed uit te voeren: Zorg dat ze eet, dat ze veel drinkt, om de zoveel uur haar mond spoelt.
Maar Roof weet ook dat ik binnen een paar uur niets meer wil eten en Roof weet vooral dat ik binnen een paar uur na zo'n kuur helemaal niets meer wil drinken. Het woord water kan ik niet meer horen zonder dat er een vlaag van misselijkheid opkomt. De koelkast opendoen is een probleem aan het worden. Die ruikt naar bevroren water. Alle drankjes die de kleur van een raket-ijsje hebben kan ik niet zien of ruiken. Drinken is een groot probleem geworden. Medicijnen slikken dus ook. Dus natuurlijk deed Roof enthousiast. Voor haar zou het ook wel eens lekker zijn als ik een week lang zou zweven. Geen spuugemmers met slijm, geen zielig kaal Vogeltje, niet iemand die al haar bereidde eten en drinken verafschuwde. Gewoon iemand die soezelig op de bank naar haar zou kijken terwijl ze zich vanachter haar laptop bezig hield met Europese aanbestedingen voor Provincie Zeeland. Nieuwe pillen dus, maar ik zou ze bij kuur vier niet nemen.

Donderdag de 8e werd ik 's morgens wakker. Roof serveerde me een beschuit met jam. Ik veegde ze van mijn bord. Een uur later probeerde ze het met een beschuit met vlokken en weer kreeg ik geen hap door mijn keel. Ik wilde cornflakes. Ineens wist ik het. Cornflakes met melk en suiker zoals we dat in Ierland altijd eten. Maar cornflakes hadden we niet in huis. Als een klein kind jammerde ik om die gele vlokken. Ze zou er tussen de middag omgaan..........
Begreep ze dan niet dat ik nu cornflakes wilde? Vanuit bed smste ik een paar collega's: "SOS, SOS, kan er iemand NU naar AH om cornflakes, SOS, M" Een uur later werden ze bezorgd en zowaar ik at in één keer een bakje leeg. 's Avonds had ik zin in pasta van Pizzeria Mama Mia. Linguine Napoletana, mijn favoriet. En ook die at ik in één keer op. Het was nog maar de donderdag en ik leek al op te knappen.

Die vrijdag werd ik, net als alle andere vrijdagen, opgehaald door mijn schoonzus. Op vrijdag lig ik op de bank aan de Noordweg. De vrijdag na kuur vier lag ik niet, maar zat ik, smullend van appelflappen en kaasbroodjes, naar buiten te kijken en zag ik Middelburg op de schaats. Mijn nichtjes wuifden vanaf de Vest, schaatsend kwamen ze steeds voorbij. Automobilisten die probeerden te parkeren voor Noordweg 9 keek ik vanachter het raam met mijn kale hoofd meewarig aan. Ze begrepen het en zochten aan ander plaatsje. De hele middag keek ik, genoot ik, at ik en dronk ik en besloot ik dat ook ik de volgende dag op de schaats zou staan. Ik voelde me prima, ik wilde schaatsen.

Zaterdagochtend reden we in de auto over de singels naar de Noordweg. Een feestje op zich. Wat een prachtbeelden. Broer zette een privéstoel op het gras, bond mijn noren onder en begeleidde me naar het ijs. Ik schaatste. Samen met mijn schoonzus en nichtjes had ik net als half Middelburg ijspret. Ik ging niet snel, mijn knietjes knikte, maar ik schaatste. Roof maakte foto's, ons geluk kon niet op. Kuur vier zat erop en was voorbij gevlogen, zonder extra pillen........ Ik schaatste en niet alleen op de Vesten. Zondags deden we een rondje Veerse Kreek, zag ik Ella en kon ons geluk nog steeds niet op. Kuur vier, makkie!
Die maandag was ik op mijn werk. El nam afscheid. Een receptie. Ik zou iedereen zien. Niet alleen mijn naaste collega's, maar iedereen. Ik wilde het vooral niet over mezelf hebben. Ik wilde weten hoe het met anderen was. Iedere dag vertellen aan iedereen die belt, aan iedereen die mailt, aan iedereen die je ziet, valt niet altijd mee. Niks lijkt goed. Mensen die in de stad hun hoofd wegkeren is moeilijk, mensen die naar ons toekomen en net doen of er niets aan de hand is voelt raar, mensen waarvan je verwacht dat ze een kaartje of een belletje doen en het laten, vallen ineens tegen, maar er dagelijks over vertellen is ook niet fijn. Op de receptie van El wilde ik het liefst onzichtbaar zijn en genieten van alles wat er gebeurde. Onzichtbaar met inmiddels twaalf kilo erbij en standaard een Northface petje op, waardoor ik lijk op een gabber is onmogelijk. Gewoon maar genieten dus en hopen dat El het middelpunt zou zijn. En dat was ze...........
Mijn collega's hadden een prachtafscheid voorbereid. El genoot, iedereen genoot, ik genoot. Af en toe liet ik een traan. Gewoon door het besef dat ik iedereen zo vreselijk miste en dat ik El zou gaan missen. El was het stralende middelpunt, niet wetende dat zij de volgende dag gebeld zou worden door de huisarts, niet wetende dat zij dezelfde onderzoeken zou ondergaan als ik, niet wetende dat ze afgelopen donderdag geopereerd is aan............ jawel.......... borstkanker. El en ik, collega's, oud-collega's en nu ook lotgenoten. Zet um op El!

De rest van de week probeerde ik fit te blijven. Dat schaatsen was me goed bevallen. Iedere dag probeerde ik me over de vermoeidheid heen te zetten en wisselde ik visites af met een activiteit. Iedere dag werd ik verwend. Er werd voor ons gekookt, brood gebakken, ik kreeg zelfs een heus kunstwerk. Iedere dag verwende ik mezelf door even te "sporten". Al was het maar een fietstocht van een half uur over de singels, al liep ik maar een paar bolwerken, ik wilde tussen alle visite door even met mezelf zijn. Het praten over de kanker, mijn gevoelens, de kuren en de toekomst wordt met de dag moeilijker.
Ik ging zwemmen, een paar keer zelfs. Op het gemakje twintig baantjes, waarvan stiekem een paar borstcrawl. Ik kon het nog. Zwemmen voelt heerlijk, voelt vrij. Ik ontspan en heb twintig baantjes lang een lach op mijn gezicht. De ouders op de tribune, de kinderen die naar me kijken, ik geef er niks meer om. Ik loop in mijn veel te kleine badpak naar een baan, zoek tegenwoordig de drukste uit en duik zelfverzekerd het water in. Ieder nadeel heeft zijn voordeel. Op de één of andere manier schrik ik af en heb ik in no-time een baan voor mij alleen en gek genoeg zie ik dat als een overwinning. Sterker nog, nu ik niet meer bezig ben met de tijden van mijn baantjes heb ik een nieuwe uitdaging gevonden in het zwembad. Zorgen dat ik zo snel mogelijk een baan voor mezelf heb. Beetje zielig kijken, beetje mijn mond laten hangen, beetje krauwen op mijn kale hoofd. Het is heel erg, maar ik heb pret voor tien als ik in dat water lig en ondertussen voel ik me zo vrij als een Vogel. Nog leuker wordt het als ik naar mijn Adidasbadpak kijk. De drie witte strepen staan door de extra kilo's zo wijd uit elkaar dat het net lijkt of er een nieuw merk op de markt is. Het kan me even niets schelen. Nog een paar weken en ik zeg de chemokuren vaarwel, nog een paar weken en ik zal er alles aan doen om de kilo's weer kwijt te raken. Nog een paar weken, maar tot die tijd geniet ik voor zover dat lukt. Zeker in het zwembad.

De weken na kuur vier gingen snel voorbij, te snel zelfs. Voor we het wisten zaten we weer in het ziekenhuis en werd mijn bloed geprikt. Dat prikken wordt steeds lastiger, tegen dat prikken zie ik steeds meer op. Niet de pijn, maar de associatie met de chemokuren en het ziek worden. Bloedprikken, het parkeerterrein van het ziekenhuis, die draaideur, alles wat je daar ziet, ik zie er steeds mee tegenop en wilde die vrijdag dan ook zo snel mogelijk weer weg. Samen met Iels zaten we weer in de wachtkamer bij Dokter Leon. Ik had maar één vraag voor hem: "Hoe kan het in godsnaam dat ik, je mag toch gerust stellen dat ik een redelijk sterk mens ben, groot, gespierd, oké dik, maar krachtig, zó ziek ben van de chemokuren die u voorschrijft. Hoe kan het dat andere mensen het minder zwaar lijken te hebben? Hoe kan het dat ik mezelf keer op keer moet verdedigen als ik tegen mensen zeg dat ik de FEC kuur krijg en daar ziek, misselijk en moe van ben? Hoe kan het Dokter Leon? Waarom zijn Iels en ik er als veertigjarigen zieker van dan oudere dames? Krijgen we meer? Hoe komt het Dokter Leon........?"
Normaal lachen we vaak wat af in z'n kamertje, raar maar waar. Dokter Leon begreep dat dit een serieuze vraag was en gaf dan ook serieus antwoord: "Daar zijn een aantal redenen voor te noemen. Op de eerste plaats is de wereld die kanker heet constant in beweging en wordt onderzoek na onderzoek gedaan. Die zorgen ervoor dat iedere keer opnieuw de chemo's anders gegeven worden. De dosis FEC is inmiddels verdubbeld ten opzichte van jaren geleden. Pas nog is de hoeveelheid opnieuw opgevoerd en wordt hij ook vaker toegediend. Allemaal om te voorkomen dat de ziekte terugkomt. Daarnaast Birdy ben je inderdaad "groot", dat tevens inhoudt dat je sowieso meer krijgt. Iemand die 60 of 70 jaar is, is vaak kleiner en krijgt daardoor ook minder dan jij. En als laatste moet je maar eens bij je zelf nagaan: Als iemand je nu vraagt hoe je je voelt, dan kan hij of zij alles te horen krijgen en vertel je alle bijverschijnselen, omdat die nu ontzettend belangrijk, pijnlijk, soms ondraaglijk zijn, maar als ik je over zeven jaar tegenkom en vraag wat je toen voelde zul je zien dat je zegt: Ach, dat viel eigenlijk best mee............
En dan nog wat Birdy, wat andere mensen zeggen of denken is nu niet zo belangrijk, probeer je daar vooral niet druk om te maken. Pas maar een beetje op jezelf, dat is in deze fase veel belangrijker dan je druk maken over de verdediging van je kanker". Een knipoog en een tot ziens. "Tot over drie weken, dan zitten jullie hier alweer voor de laatste".

In de wachtkamer wachtte Iels. Allebei waren we weer goedgekeurd voor de volgende. Ik voor kuur vijf en zij voor haar laatste. "Tot maandag Iels......... ".

Dat weekend vielen de eerste tranen. Mijn onderarm is pijnlijk, de aderen zijn opgezet, voelt vervelend. Bij iedere beweging word ik geconfronteerd met de chemo en raak ik verdrietig. Over het algemeen zet ik me daar prima overheen, maar het weekend voor kuur vijf was ik huilerig en zag ik er tegenop. Op maandagochtend masseerde Fysio Von mijn borst. Het maanlandschap wordt na iedere behandeling mooier. Ik vertelde over mijn tranen en al masserend legde ze heel begrijpend uit wat er allemaal aan de hand is met mijn lichaam. Natuurlijk voel je je moe, ben je verdrietig en kun je nog niet sporten. Niet alleen de eventuele kankercellen, maar ook al je gezonde cellen worden kapot gemaakt door die chemo. Iedere keer opnieuw. Fysio Von legde het zo rustig en goed uit dat ik opgelucht haar tafel verliet, helemaal klaar voor kuur vijf.

Het prikken lukte zelfs zuster Dennis niet en door de gangen van het ziekenhuis liepen we naar de recovery. Er lagen mensen bijkomend uit een operatie. Het leek ineens zo kort geleden dat ik daar zelf lag. Vier maanden alweer. Ik werd in mijn hand geprikt door een anesthesist die net iets te grappig was. Het moest nog maar beginnen en ik was al misselijk. Huilend liep ik terug naar Oost vier en zag ik hoe bij Iels voor de laatste keer het rode verraderlijke spul naar binnen ging.
Na precies twee uur werden we afgekoppeld. Iels zei: "Tot nooit weer" en ik zei: "Tot over drie weken".

Dat is nu precies een week geleden. Het was de allerergste week tot nu toe. Ik heb me steeds ellendig gevoeld, maar deze keer was het erger. Ik verdenk zuster Dennis van een extra zakje, het kan niet anders. Nog niet eerder was ik zo ziek. Nog niet eerder huilde ik zo vaak als afgelopen week. Nog niet eerder heb ik me zo lang zo misselijk gevoeld. Nog niet eerder smeekte ik Roof om de pillen die me zweverig zouden maken. Al gaf ze me er tien. Ik kon niet soezelig genoeg worden. De dagen waren verschrikkelijk, de nachten lang. Ieder uur zag ik, langzaam ging het steeds meer malen in mijn hoofd. Ik kon alleen nog maar denken aan water, ijs, rode zakken en prikken. Huilend maakte ik af en toe Roof wakker. Ik kon niet meer. Samen baden we en vroegen we Ons Lieve Heertje of het snel klaar mocht zijn.

Afgelopen zaterdag ging ik voor het eerst even naar buiten. Een wandeling naar de bibliotheek. Nog steeds zonder eten en drinken, maar ik wilde er dolgraag even uit. Op het plein in de bieb trad Popkoor X-stream op met Agnes en Eef in de voorhoede. Op een krukje luisterden we samen met Grote zus, nichtje Daf en heel veel andere mensen hoe ze The Circle of Life zongen. De Zeeuwse Bibliotheek swingde, maar ik liet opnieuw tranen. Ik zag mijn broer voor me tijdens de begrafenis van mijn vader. Bij het graf waar hij samen met mijn moeder ligt sprak mijn broer een dankwoord aan iedereen die daar op 17 januari 2007 stond. Hij legde uit waarom we tijdens de laatste groet aan mijn vader het nummer The Circle of Life lieten horen. De Bibliotheek swingde en wij lieten tranen. Logisch..........

Het is nu maandag 2 februari, een week na kuur 5 en nog steeds ben ik niet goed. Eten blijft een strijd. Mijn maag en mond zorgen ervoor dat ieder hapje pijn doet. Voor de lijn een prima ontwikkeling, maar voor het herstel van kuur vijf de minst leuke. Ik heb net even in de sneeuw gelopen, een half uurtje en ik ben kapot. Bij Iels hangt de vlag uit. Zij is nog lang niet klaar met alle behandelingen, maar de chemo's zitten erop.

Nog een paar weken en wij hangen ook de vlag uit, ik denk met een wimpel,
Birdy

Beter

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Sun, 04 Jan 2009 12:57:00 +0000

Het waren twee fantastische weken. Werkelijk fantastisch. Beter dan ooit. Het is zondag 4 januari. De derde kuur was zwaarder dan één en twee. Ik voelde me zieker dan ooit, de dagen duurden lang, de nachten duurden lang. Kuur drie was zwaar en duurde lang. En toch, toch gingen de dagen voorbij. Af en toe las ik de reacties op mijn blog, kreeg ik een smsje, checkte Roof de mail en las ze me voor. Ik lag veel op bed en kon alleen maar hopen dat het snel beter ging. Roof bracht me stukken eierkoek, maar ik wilde niet. Roof perste sinaasappels, maar ik wilde niet. Ik wilde een bolus, maar toen ze die eenmaal had gehaald wilde ik ook die niet. Ik wilde niets, alleen maar dat de dagen voorbij gingen. Niet eten, niet praten, niet lachen. Kuur drie was zwaar.

Tijdens zo'n week sluit ik me af van de wereld. Roof neemt de telefoon op. Roof doet de deur open. Roof leest de mail voor. Ik sms alleen naar Iels. En Iels naar mij. "Hoe is het bij jou?" "Slecht, ik lig op bed en kan wel kotsen". "Ik ook, hoop dat het gauw morgen is". En als het dan morgen is sms-sen we weer. "En nu?" "Nog steeds shit, heb wel gedoucht, maar zelfs dat was te veel. Lig nu naar een stuk peperkoek te staren, en jij?" "Ook nog niks, heb extra pil geslikt tegen misselijkheid". Tussen de smsjes en de slaapjes door komt Roof regelmatig even naar me kijken. Geeft me een aai en een knipoog en blijft net zo lang naast me zitten totdat ik een stukje geschilde appel opeet. Zo'n week duurt lang, te lang, maar toch, toch komt er tot nu toe nog steeds een einde aan. Langzaam kruip ik steeds uit het chemodal, langzaam worden de sms-jes wat vrolijker en komen er teksten op het scherm waarin het woord beter, opknap, herstel en de oude voorkomen. Ik denk dan vaak aan al die mensen die weten dat het niet meer voorbij gaat. Die weten dat de kanker hen eronder heeft gekregen, die weten dat ze verloren hebben. Bij mij gaat het over, dus waar zeur ik over.........

Het is zondag 4 januari. Ik luister naar Blöf. De open haard brandt. Sam en Fitz in de buurt, Roof onder de zonnebank. Morgen zit haar vakantie erop. Morgen krijg ik kuur vier. Morgen is alles anders. Ik zie op tegen morgen, ik zie op tegen morgen en overmorgen en overovermorgen.......
maar ik weet dat het over gaat en dat er volgende week een dag komt waarop ik denk "ik voel me beter".

Het is zondag 4 januari. Vanochtend liepen Roof en ik samen met Henk en Marleen door Oranjezon. In alle vroegte, in alle rust. Zoekend naar herten. Het voelde heerlijk, het voelde vrij. Het voelde vertrouwd. Af en toe kletsten we, af en toe werden er foto's gemaakt. Af en toe keek ik naar Roof en zag hoe ze genoot. Af en toe keek ik naar Roof en beleefde ik de afgelopen twee weken opnieuw. Twee fantastische weken.
Ik voelde mezelf steeds beter worden, Roof had vakantie. We deden boodschappen voor de kerst. Normaal zijn kerstboodschappen niet leuk. Het is druk, je moet in een rij staan en soms is er net iets op dat nodig is voor dat ene receptje. Kerst is niet altijd leuk, kerst komt niet altijd uit. Vaak zijn we vrij, Roof sowieso. En als we vrij zijn willen we niets moeten. Maar deze Kerst was alles anders. Deze Kerst was een feest, want ik kon om boodschappen, ik kon in de rij staan en oké de basilicum was op, maar ach wat, er zijn ergere dingen. Deze kerst was fantastisch.

Bij de Roovers was het gourmetten. Met z'n zeventienen aan één tafel. Bij de Roovers vieren ze kerst, zoals je dat ziet in die gezellige films. Samen aan één tafel. Kinderen die knoeien, een hond die rondsnuffelt en stukjes vlees oppikt, kadootjes onder de kerstboom. Lachende gezichten, genietende ouders, een knipoog. Tussen de drukte door lag ik af en toe op de bank. Ik had mijn pruiken meegenomen. Roof's neefjes en nichtjes liepen er mee op. Hen stonden ze wel. De afwas ging zoals het altijd gaat bij de Roovers. Alle Roovers aan tafel, lachen, verhalen van vroeger, nog harder lachen. De afwas wordt standaard gedaan door "de koude kant". De Roovers zeggen bij zoveel in het huishouden: "Dat kan morgen ook". De koude kant stond dus in de keuken, maar genoot ondertussen van de lachende gezichten. Het was nog maar kerstavond, kerst 2008 kon al niet meer kapot.

Kerstavond, traditiegetrouw de stapavond bij uitstek. Ik wilde zo graag. Even sfeer proeven, even genieten van al die feestende mensen. Roof was moe, maar zwager en schoonzus M namen me mee, tussenin, door de deinende massa naar ons stekkie helemaal achterin bij Bommel. Zomaar een uurtje, maar ik was er. Zomaar een uurtje, maar wel "And so this is Christmas", zomaar een uurtje, en gedanst met Agnes. Kerstavond, heerlijk. Een zwetende massa, ik met een wollen muts op en mijn gewei. Mensen dachten dat ik gek was geworden, de meeste hadden luchtige, mouwloze topjes aan. Ik was niet gek, ik had kanker, maar genoot wel van kerstnacht.

Grote zus en zwager sportmaat hadden en brunch voorbereid voor eerste kerstdag. Het blijft gek, kerst zonder ouders. Gelukkig hebben we elkaar. Kerst met de Vogeltjes wordt altijd gevierd met een lach en een traan. Acht jaar geleden was mijn moeder erg ziek, we wisten dat het haar laatste Kerst zou zijn, onze laatste kerst samen, als gezin. Twee jaar geleden was het de laatste kerst met mijn vader, alleen dat wisten we niet. Hij is zomaar weggevlogen, maar altijd zijn ze dichtbij, zeker met kerst. En zeker dit jaar, niet alleen omdat mijn kale koppie extra herinnert aan onze sterke moeder, maar vooral omdat mijn broer een bijzonder kado voor ons had. Zalig kerstfeest.......
's Avonds zaten we met z'n tweetjes aan een Kerstdiner. Roof en ik. Ontspannen. Lekker. Fantastisch.

Op tweede kerstdag liepen broer en zwager sportmaat samen de kerstloop. Roof en ik fietsten er op ons gemakje naar toe. Naar Dishoek, mijn Dishoek. Mijn Dishoek waar ik tot vier maanden geleden twee keer per week mijn fiets stalde om een rondje te lopen. Strand, duinen en bos en na afloop altijd een bakje koffie in Duinlust. Bij de finish stond Roof aan te moedigen en te klappen. Ze had niet in de gaten dat ik onder luifel een traantje weg pinkte. Honderden lopers in mijn Dishoek en ik stond aan de kant. De koffie smaakte een stuk minder lekker.
's Avonds gingen we voor het eerst met Kerst "uit eten". Kerst in De Tropen met zwager en schoonzus M. Ontspannen. Lekker. Fantastisch.

Ik voelde me fit, ik voelde me goed. We genoten van de dagen. We waren ontspannen. We ontbeten uitgebreid, deden uren over de PZC, wandelden, fietsten, alles op het gemakje. We waren klaar voor 2009. Ik bakte oliebollen, Roof maakte salades. Vier maanden geleden zaten we met z'n achten in Italië. Vier maanden geleden wisten zes van de acht niet wat Roof en mij de hele dag bezig hield in het warme Italië. Zij wisten niets van BarbaBella, alleen wij wisten het. Barbabella zou toch niets zijn, waarom zouden we onze lieve familie en vrienden ongerust maken om niets. Vier maanden geleden zaten we samen in Italië en leek er niets aan de hand. Nu zaten we alle acht bij ons thuis. Buiten was het koud, zo koud dat ik mijn pet de hele avond op hield. Om twaalf uur waren er tranen. Die zijn er eigenlijk altijd als de klok twaalf uur slaat, maar dit jaar waren ze anders, waren ze onzeker. Gelukkig nieuwjaar Roof, gelukkig nieuwjaar lieve familie en vrienden.

De volgende dag zaten we in Bommel. Nieuwjaarsreceptie. Ook een traditie. Samen met alle Bommelgangers proosten op het nieuwe jaar. Gelukkig nieuwjaar Bommel.

Veel mensen vroegen wanneer ik weer moest, of ik maandag weer een chemo kreeg. "Ja, maandag moet ik weer". Ik dacht aan maandag, aan de prik, het infuus, de zakken en het ijs. Ik dacht aan Iels. Maandag zouden we weer naast elkaar zitten, zij voor no. 5, ik voor no. 4. Zij is aan het aftellen, ik bijna. Ik zat op een kruk in Bommel en er vielen tranen. Ineens was ik moe, ineens was ik op. Ik realiseerde me dat er twee fantastische weken voorbij waren, dat het snel maandag zou zijn. Ik zag een flesje spa blauw en moest bijna spugen. Water, bah. Vanaf maandag moet ik weer veel water drinken, veel medicijnen wegslikken om de bijverschijnselen zoveel mogelijk tegen te gaan. Ik heb een hekel aan water, aan ijsblokjes, aan de geur van water, aan raketten. Ik zat op mijn kruk en Roof zag hoe ik wegzakte. We gingen vroeg naar huis. 's Avonds liet ik mijn tranen de vrije loop. Ze waren voorbij, de fantastische weken. Met mijn groene muts, mijn nog dikkere lichaam en mijn platte borst viel ik huilend tegen Roof aan in slaap. 's Ochtends was er gelukkig weer een lach. Roof keek me om zeven uur slaperig aan en zei: "Waar is je muts?" Ze miste hem, hij lag op de grond. Zonder groene muts ben ik haar Bird niet meer. Hoe gek kan het lopen.

Die ochtend werd er meer gelachen. We moesten weer bloed prikken. Iels was er ook. En met Iels is het altijd lachen. Al ging het ons aan het begin van de kuren iets beter af. Allebei zien we er tegenop. Tegen maandag. Allebei weten we wat ons te wachten staat. Dat maakt de lach iets minder hard. Dokter Leon wachtte ons op. De uitslagen waren niet verontrustend. Een beetje laag HB, maar dat mag de pret niet drukken. Mijn bloed is goedgekeurd voor kuur vier. In de wachtkamer is het iedere keer een samenkomst van kankerpatiënten die de maandag erop weer moeten. Het schept een band. We kennen elkaar inmiddels. Wisselen ervaringen uit. We worden steeds losser. We praatten over alles wat we voelen. Zelfs over ons libido, dat blijkt af te nemen. Afgelopen keer troffen we elkaar weer. De één met een borstbesparende operatie, de ander met een borstamputatie en teglijkertijd een reconstructie en ik met de amputatie. Afgelopen vrijdag was het zo dol dat we in toiletten onze borsten vergeleken. Ik kwam er maar bekaaid vanaf. Ik had als enige niets meer. En toch kon ik erom lachen, net als Dr. Leon, die even dacht dat hij ons de verkeerde medicijnen had gegeven, omdat zijn patiënten wel hele rare dingen deden.

Morgenochtend is het nieuwjaarsreceptie op mijn werk. Dat is nooit mijn favoriet, niet omdat ik al mijn collega's geen goed jaar wil wensen, maar gewoon, omdat honderdvijftig handen schudden niet mijn hobby is en dan nog maar niet te spreken over het kussen. Kus ik wel of kus ik niet. En als ik hem kus, moet ik hem ook kussen. Morgen is het nieuwjaarsreceptie en drinkt iedereen samen koffie. Morgen houdt onze directeur een toespraak. Morgen blikt hij terug op het afgelopen jaar en kijkt hij vooruit. Morgen heerst er een saamhorigheidsgevoel, morgen gaan ze er met z'n allen voor.
Kon ik er maar bij zijn. Kon ik iedereen maar even persoonlijk bedanken voor alle kaarten, mails, sms-sen, bloemen en reacties. Kon ik maar honderdvijftig handen schudden, kon ik iedereen maar even zien, kon ik maar even dat gevoel hebben dat ik er ook voor ga, voor de dingen die de directeur gaat zeggen. Kon ik maar weer klieren en bij de veel vrouwelijke collega's zeggen: "eindelijk mag ik je weer eens zoenen", kon ik maar klappen als de afdeling van het jaar bekend wordt gemaakt.

Morgenochtend is het nieuwjaarsreceptie maar ik ben bij fysio Von. De functionaliteit van mijn arm is bijna helemaal terug. Dat gaat goed. Het gaat minder goed met mijn borst die er niet meer zit. Het zicht..... het lijkt op een maanlandschap. Geen fraai zicht. Ik had het zelf moeten masseren, maar heb het nooit gedaan. De plek waar BarbaBella zat, waar mijn borst zat, is lelijk, is verkleefd, is hard, is stug. Fysio Von masseert morgen mijn borst. Duwt met haar duimen het litteken uit elkaar, smeert er zalf op, plakt er tape op. Het helpt. Het masseren is een vreselijk gevoel maar het helpt.

Morgenochtend ben ik gespannen. Morgenochtend weet ik dat het om 13.00 uur weer gaat gebeuren. Weet ik dat zuster Dennis weer een infuus prikt, de zakken aankoppelt en samen met mij, Roof, Iels, John en al die andere patiënten wacht totdat alle vloeistoffen door de aderen zijn opgenomen. Morgenochtend weet ik dat ik weer ijs moet eten, raketten, het liefst twee. Ik weet dat ik dan weer een hele week geen warme dingen mag drinken, geen warm eten mag. Ik weet dat ik sowieso geen zin heb in eten, dat ik ziek word, dat mijn wenkbrauwen en wimpers misschien ook gaan uitvallen. Nog nooit heb ik zo naar onze nieuwjaarsreceptie verlangd, om er zelf bij te kunnen zijn dan nu. Nog nooit. Gelukkig nieuwjaar collega's, gelukkig nieuwjaar.

Nog drie weken, dan loop ik weer in Oranjezon, nog drie weken en ook ik kan gaan aftellen.
Ik wens iedereen een beter jaar, beter dan ooit,
Bird

Goed

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Mon, 15 Dec 2008 16:03:00 +0000

Het is maandag 15 december. Terwijl mijn collega’s de jaarlijkse kerstbijeenkomst vieren wacht ik op het moment dat de eerste bijverschijnselen van de chemo voelbaar worden. Het is precies vier uur geleden dat Zuster Dennis mijn infuus aanprikte. Iels en ik weer naast elkaar. Zij voor de vierde, ik voor de derde. Zuster Dennis noemde onze infuuspalen opgetuigde kerstbomen. Dat maakte het een stuk minder erg. Ik weet inmiddels wat me te wachten staat. De misselijkheid dient zich zo als eerste aan, daarna begint de maag, gevolgd door de extreem droge mond. Aan eten en drinken wil ik de komende dagen niet denken. Vannacht starten de zweetaanvallen, morgen kan ik niet naar de w.c. Mijn plas zal weer roze zijn, doortrekken gebeurt twee keer met gesloten deksel. Roof zal me de komende week gaan voeden met pillen en vieze sapjes. Morgen krijg ik prik twee. Die veroorzaakte de vorige keer een paar dagen vervelende hoofdpijn, maar ook daar zijn weer pillen voor. Die prik zorgde er ook voor dat de getallen die afgelopen vrijdag oplichtten bij het bezoek aan Dr. Leon minder rood waren. Mijn bloed werd dus goedgekeurd voor kuur drie.

Omdat we ons vanochtend goed voelden wilden we deze keer vooraf lunchen in Café Bommel. Roof en ik, John en Iels. Gezellig. Het werd een lichte lunch, maar wel met de bekende Javaanse Mocca koffie. Ik vond het eng, maar volgens Iels moeten we wel wat te spugen hebben.
Het is maandag 15 december. Ik ruik de geur van Roof’s Nespresso en voel een eerste vlaag van misselijkheid. Kuur drie zit er nu bijna drie uur in en gaat zijn werk doen. Gaat ervoor zorgen dat eventueel achtergebleven kankercellen vernietigd worden. Gaat er voor zorgen dat die cellen nooit meer kunnen uitgroeien tot een nieuwe Barbabella. Kuur drie gaat mij voor de derde keer ziek maken, maakt me nog moeier dan ik ben, zorgt ervoor dat mijn hoofd kaal blijft.
Het is maandagmiddag 15 december. De zakken gaan hun werk doen. Alles komt goed.........

De pruiken doe ik nauwelijks meer op. Ik voel me er niet lekker bij. Onzeker zelfs. Binnen ben ik dus kaal of zit ik met een buff op. En buiten heb ik een muts op. Iedereen heeft nu een muts op, dus zo gek is dat niet. Ik hoop op een strenge winter…..

We zijn inmiddels gewend aan mijn nieuwe uiterlijk. De platte borst is bijna gewoon. Mijn kale hoofd krijg steeds meer het uiterlijk van een kankerpatiënt. Ook de stekeltjes zijn nu grotendeels verdwenen. Het went, echt. Ik ben als een Vogel zonder veren, meer een kuiken, maar dan een dikke. Bij het nieuwe uiterlijk horen ook nieuwe kilo’s. Voordat we naar Italië vertrokken heb ik op de weegschaal gestaan. Vorige week deed ik dat weer. Er is inmiddels acht kilo bij. Acht kilo! Zo zwaar als nu ben ik nog nooit geweest. Voor Italië sportte ik iedere dag. Voor Italië snoepte ik na het eten nooit meer iets, voor Italië rookte ik na het eten. Voor Italië slikte ik niet één medicijn. En nu…. Ik sport niet meer, ik rook niet meer en voel me door al die pillen een vreemde in mijn eigen lichaam. We zijn inmiddels gewend aan mijn nieuwe uiterlijk: plat, kaal en dik. Maar we weten dat alles goed gaat komen en dat telt!

Mijn wereld is veranderd. Iedere dag ziet er anders uit. Niet meer naar het werk, niet meer nadenken over welke sport ik die dag ga doen. Hardlopen of zwemmen of toch maar een fietstocht. Niet meer plannen, niets meer organiseren. Mijn leven is veranderd. Iedere ochtend is het afwachten hoe ik me voel. Kan ik lopend om een boodschap of moet ik Grote zus bellen en vragen of ze me komt halen. Kan ik fietsend bij iemand om de thee of moet ik bellen of ze naar mij toekomen. Die vermoeidheid valt me zwaar. Vroeger was ik alleen moe als ik na een lange werkdag per sé hardlopend naar het zwembad ging en vervolgens vijftig banen borstcrawl zwom, daarna boodschappen deed en ook nog even snel de badkamer poetste, voordat Roof het eten klaar had. Dat we daarna nog even op de fiets naar haar ouders gingen om vervolgens moe in bed te stappen was normaal. Nu is niets normaal. Want nu ben ik moe. ’s Ochtends, ’smiddags, ’s avonds, ik ben moe.

Vorige week zat ik in mijn goede week. De derde week na een kuur is altijd de beste week. Dat die week begint weet ik precies. Dat is de eerste nacht dat ik weer droom. Ik droom iedere nacht. Levensecht. Die dromen stoppen na een kuur en maken plaats voor zweetaanvallen in plaats van dat heerlijke droomland. Wanneer ik na een kuur weer droom betekent dat goed nieuws. Dan begint de goede week. Zelfs Roof is tegenwoordig blij met mijn dromen. Iedere keer als ik wakker word vertel ik haar alles wat ik die nacht heb meegemaakt. Levensecht. Roof slaapt dan nog half. Ik niet, want eenmaal wakker betekent voor mij echt wakker. Ik heb geen last van ochtendhumeur. Het fenomeen: “eerst even wakker worden” ken ik niet. Als ik mijn ogen opensla ben ik wakker, klaarwakker. En iedere ochtend vertel ik Roof de verhalen uit mijn droomwereld. Soms droom ik zo echt dat het even duurt voordat ik op planeet Aarde ben. Een paar maanden geleden was Roof in mijn droom vreemd gegaan. En niet zomaar vreemd, maar echt vreemd. Toen ze me wakker wilde maken, omdat ik in mijn slaap lag te huilen heeft ze het een kwartier moeten ontgelden. Ze was levensecht vreemd gegaan! Mijn moeder noemde vreemdgaan altijd anders. Dan zei ze: “Die man heeft een scheve schaats gereden”. Klinkt toch een stuk minder erg. Het waren trouwens altijd mannen in mijn herinnering, die een scheve schaats reden. Vorige week droomde ik dus weer en was de goede week aangebroken.

Ik wilde niet meer moe zijn, ik wilde sporten. Het liefst iedere dag. Maandag besloot ik te gaan zwemmen. Waarom niet. Als ik zou gaan zwemmen had ik tenminste een reden om ’s middags op de bank te gaan liggen. Ik mailde naar Roofs werk: “Dag lief, niet boos zijn, maar ga zo zwemmen. Doe het op mijn gemakje, X” . Ze mailde meteen terug: “Oppassen en pas eerst je badpak even, X”.

Een half uur later sprong ik in mijn veel te nauwe zwarte Adidasbadpak, met één tiet en een kaal hoofd in baan 5 van het zwembad. De sprong deed zeer, de armbewegingen rechts ook. Ik had het gevoel dat iedereen, de met kleren aan zwemmende kinderen, de ouders op de tribune, de badmeesters en mijn mede banentrekkers, naar me keken, maar ik liet me niet uit het bad slaan. Ik zwom geen vijftig banen borstcrawl. Ik keek niet na elk baantje op de klok, naar de secondes. Het werden twintig banen en het werd schoolslag, op het dode gemakje. Ik genoot. Laat ze maar kijken, maar ik genoot. Zelfs het eruit klimmen met heel wat ogen op me gericht voelde goed. De enige angst die ik had was dat mijn badpak het zou begeven, maar die bleek ongegrond. Ik haalde met gemak de douche en liet een traan van geluk. Die middag viel ik als een blok in slaap op debank. Logisch, ik had gesport en als je sport mag je moe zijn.

De volgende ochtend stond een nieuwe belevenis te wachten. Een workshop met negen andere kankerpatiënten in het Ziekenhuis. Een workshop die wordt aangeboden door de stichting Goedverzorgd, Beter gevoel en waarin je als patiënt leert om, ondanks de chemo’s, er goed uit te zien. En als ik kon zwemmen, kon ik ook fietsen. Het ziekenhuis is precies zeven km. Als ik daar een uur voor uittrok moest dat, ondanks de wind en de regen, makkelijk kunnen. 12,1 km werd mijn gemiddelde snelheid. Ooit was dat mijn hardlooptempo.

Uiteraard kwam ik als laatste de aula van het ziekenhuis binnen. Een grote tafel, negen stoelen, negen spiegels, negen tasjes. Acht andere vrouwen met kanker, de één met pruik, de ander met eigen haar. Twee schoonheidsspecialistes, pruikenkapper Yolanda was er ook en vier andere vrijwilligers. Ik was de enige met een muts op. Had mijn pruiken wel meegenomen. Ik gaf iedereen een hand en nam plaats achter een tasje en een spiegel. Een aardige mevrouw vertelde over de stichting, over het ontstaan en zei dat we hier allemaal voor hetzelfde zaten. Dus als je het warm had, mocht je gerust je pruik afzetten. Als eerste gooide ik mijn muts op tafel. Lekker luchtig. De rest volgde. De tafel lag bezaaid met cavia’s. Ik dacht aan dat spel, waarin cavia’s in een doolhof naar prijzen moeten rennen. Snel legde ik de mijne er ook bij. Stel dat ze ineens allemaal echt gingen lopen…..

In twaalf stappen werd ons geleerd hoe we ons gezicht konden verzorgen en mooi maken. Er ging een wereld voor me open. In ons badkamerkastje staat een deodorant, een tube gezichtscrème en een fles Calvin Klein One. That’s it. Deze ochtend werd mijn gezicht met vier verschillende flesjes gereinigd, voor de ogen en de mond waren aparte potjes. Kreeg ik voor het eerst in mijn leven te maken met rouge, smeerde ik van buiten naar binnen foundation op mijn voorhoofd, zat ik te klooien met eyeliner, had ik grijze oogschaduw op en kreeg ik een roze streep rond mijn lippen. Zelfs mijn wenkbrauwen kregen een kleur. Negen kankerpatiënten, zeven vrijwilligers. Koffie, thee en cake. Kijk ons nou, lotgenoten. Kijk mij nou, plat, kaal, dik en nu ook nog eens opgemaakt. Als toetje fietste ik met de Oranje cavia onder mijn muts naar huis. Niets was vandaag te gek.

’s Avonds lagen we in bed. Ik wat later, want voordat alles gereinigd was…. Roof keek vanuit ons bed naar me. Volgens haar was mijn linkerborst aanzienlijk gegroeid. Droom lekker verder Roof……..

De goede dagen duurden nog even voort. Zo zag ik de sjieke kerstversiering op de bibliotheek, wandelde ik twee bolwerken en twee singels. Kocht ik een nieuwe spijkerbroek en lunchte ik bij Afdelingshoofd A. Met Mama Mia deed ik kerstinkopen in de Intratuin. Ik had een fijn gesprek met Simoon. Simoon is mijn ex-schoonzus. Ik heb heel veel ex-schoonzussen, maar Simoon is bijzonder. Zij heeft acht jaar geleden hetzelfde meegemaakt. Het voelde fijn om met haar te praten. Het was een goede week waarin zelfs de kerstboom werd opgetuigd. Toen kon het nog, nu niet meer. Ik voel dat de zakken het werk gaan doen.

Ik verander sowieso. Niet alleen lichamelijk. Geniet veel meer van de kleine dingen. Van Sinterklaas kregen we een RoofVogelhuisje. Ik heb tijd genoeg om naar buiten te kijken en kan een traan laten als ik een roodborstje op het stokje zie zitten. Mijn wereld is veranderd. Is kleiner geworden. De dingen die altijd zo vanzelfsprekend waren lijken nu bijzonder. Ik geniet als ik tussen de middag Roof’s sleutel in de voordeur hoor. Als ik haar even een half uurtje zie. Ik geniet als we op zaterdagochtend samen door de Lange Viele lopen en bij Maljaars een bolus scoren. Ik geniet….. van alles.

De week na de chemokuur is zwaar. Dat zijn dagen dat ik denk………… ik wil niet meer, ik stop ermee. Dat zijn dagen dat ik ontzettend veel bewondering heb voor mensen die al jaren knokken. Die chemokuur na chemokuur krijgen. Gedurende de dagen en weken na mijn eigen kuur blijft die bewondering, maar maakt de gedachte dat ik niet meer wil of stop plaats voor: “laat maar komen, die volgende kuur”, dat zijn de dagen dat ik me goed voel en weet waarvoor ik het doe.

Vorige week fietsten Roof en ik. Dat doen we vaker. “Vroeger” fietste Roof altijd een stukje achter me en kon ik wel eens op haar mopperen, omdat ze niet doorfietste. Nu fiets ik standaard een stukje achter Roof. Ik fiets langzaam en word door iedereen ingehaald. Roof moppert niet. Ze duwde me de helling van de stationstunnel op. Roof moppert nooit. Mijn leven is veranderd. Ik zal nooit meer op haar mopperen………..

Afgelopen vrijdag zaten we weer bij Dr. Leon. Hij draaide het scherm naar ons toe. Geroutineerd gleden onze ogen naar de belangrijkste getallen. Een half jaar geleden hadden we een dergelijk schema in z’n geheel niet kunnen ontcijferen. Nu wisten we precies welke getallen belangrijk waren. Er was er maar één rood. Dr. Leon was tevreden. Ik mocht op voor kuur drie. Toen ik dat eenmaal wist was de aandacht verdwenen. Roof stelde de vragen, ik keek zijn kamer rond. Mijn interesse werd gewekt door een poster aan zijn wand. Een poster met vrouwenborsten. Roof begon over mijn vermoeidheid en of zwemmen een goed idee was. Dr. Leon gaf het enige goede antwoord: "Ze mag alle dingen doen waar ze zich lekker bij voelt". Ik keek naar Roof, naar de poster, lachte en herhaalde: "Ik mag alles doen waar ik me lekker bij voel". Ik dacht aan scheve schaatsen. Ik dacht aan Roof’s borsten. “Ik mag alles doen waar ik me lekker bij voel……” Voor mij geen scheve schaatsen.

Zuster Juut liep binnen. Ik vroeg naar mijn prothese. Was benieuwd wanneer de watten vervangen worden voor een volledige neptiet van silicone . Ik grapte en meldde dat Roof vond dat links gegroeid was. Zuster Juut lachte niet. “Dat is normaal, je hormonen moeten ergens naartoe”. Die Roof, ze heeft er kijk op…..

Het lijkt ons verstandiger om nog even te wachten met een afspraak om een dergelijke borst aan te meten. Wie weet wordt het toch een volle D…….

Zondagochtend liepen we weer in Oranjezon. Vroeg eruit en in alle stilte genieten. Nog even samen in de natuur genieten en weten hoe goed Goed kan voelen. Nog een week, misschien iets langer, misschien iets korter. Nog een week en kunnen we toeleven naar de Kerst. Nu overheerst kuur drie. Nog twee weken en we wensen elkaar en iedereen die ons dierbaar is een levendig jaar toe, vol liefde, lol en luck. Nu overheerst kuur drie. Nog drie weken en lopen we samen weer op zondagochtend door Oranjezon en voelen we ons goed. Nog drie weken……
Goede dagen,
Bird

Eraf

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Sun, 23 Nov 2008 11:00:00 +0000

Het is zondagavond 23 november. Het slechte nieuws is dat mijn haar eraf is, maar het goede nieuws is dat ik er drie nieuwe kapsels bij heb. Het slechte nieuws is dat vrijdag mijn bloedwaarden te laag waren, maar het goede nieuws is dat ik morgen toch voor kuur twee op mag.
Het is zondagavond. De afgelopen twee weken waren te doen. Als dat geen goed nieuws is.....

Het begon met een feestje bij de Roovers. Naast de vertouwde gezelligheid smaakte de traditionele Boschsebol als vanouds. Weliswaar met kleine hapjes, maar hij smaakte. Het goede leven kon weer beginnen.
De pillen die ik braaf slikte tegen de zenuwpijn werkten. Arm op huid is geen probleem meer. Kleren op huid voelt ook goed aan en zelfs de BH kan ik verdragen.
Roof ging weer dagelijks naar de Abdij. Ik kon weer voor mezelf zorgen. De pillen die ik na de chemo moest slikken waren afgebouwd. Het konden weer twee normale weken worden:

Er stond een bezoek bij de Arbo-arts gepland. Die bleek aan het eind van de Vlissingseweg te zitten en van mijn hardlooprondes wist ik dat dat precies vijf kilometer was. Een fietstochtje moest dus lukken, immers kon ik tussendoor rusten in de wachtkamer. Wat ik er moest gaan doen begreep ik niet goed. Zou hij het willen zien? Zou hij niet geloven dat mijn borst er echt af was?
De fietstocht ernaar toe was te doen, al was ik blij dat ik mijn Koga kon parkeren. De wachtkamer bleek vol. Ik vroeg me af wat iedereen mankeerde. Er kwamen allerlei ziektes in me op. Eén meneer zag eruit als "Burnout". Later zag ik dat hij mank liep. Een mevrouw bladerde zo snel door haar tijdschrift dat ik er zenuwachtig van werd. Een jonge knul die stonk naar rook en een oudere dame. Ik kwam als laatste binnen, maar werd als eerste geroepen. Maar ja, ik had dan ook wel kanker....

De Arbo-arts was aardig. Keek niet naar mijn wond. Hij vroeg naar mijn werk en of ik hier al eerder was geweest. Een beetje verlegen antwoordde ik "nee", maar realiseerde meteen dat dat niet iets is om je voor te schamen. Hij vertelde over een plan van aanpak en over hoelang hij dacht dat ik niet zou kunnen werken. Even dacht ik dat de Arbo-arts zelf ziek was. Maar als ik na één kuur al bijna omviel na vijf kilometer fietsen met windje mee, hoe zou ik me dan voelen na zes kuren? We spraken samen af dat ik pas na de chemo's contact met hem zou opnemen en namen afscheid.

Naarmate de week vorderde ging het steeds beter. Zelfs zo goed dat ik een nachtje uit logeren ging naar Nijmegen. Als ik niet ziek was geworden had ik net als alle andere jaren aan de start gestaan van de Zevenheuvelenloop. Ieder jaar huren we een bungalow en leven we samen met Ennie en andere vrienden ontspannen toe naar de vijftien kilometer. De bungalow was er, onze vrienden ook en omdat ik mezelf steeds fitter voelde worden durfden we een nachtje aan. Even in een andere omgeving zou ons allebei goed doen. Het werd een gezellige avond. Toen de hardlopers nog sliepen liepen Roof en ik hand in hand door het park. Zo´n weekend is niet compleet als we geen eekhoorn gespot hebben. Het werden er zelfs drie. We konden spreken van een geslaagde missie. Het was heerlijk om er even uit te zijn.

Die zondagavond keek ik naar mijn favoriete tv-programma. Tijdens de reclames bladerde ik in de nieuwste Viva en las ik dat Joris Linssen het sexy vindt wanneer zijn vrouw door haar haar wrijft. Ik deed hetzelfde en vroeg Roof wat ze ervan vond. Bij mij vloeide er een traan, Roof pakte me beet. Ik had een eerste pluk haar in mijn hand. Het uitvallen was begonnen.

Die morgen lagen er losse haren op mijn kussen.

`s Avonds zat ik met een pet op tussen al mijn collega´s in restaurant de Koperen Ketel. Een etentje met de afdeling. Sommigen had ik lang niet gezien, anderen zie, hoor of lees ik regelmatig. Een week geleden kreeg ik een soort "blije doos". Iedere collega had er een klein kadootje in gedaan met een persoonlijke noot. En nu zat ik met hen aan tafel. Mijn leven beperkt zich de laatste weken tot wandelingetjes door de Langeviele, over het Bolwerk of tot korte fietstochtjes naar de fysio. Voor de rest speelt het zich af in de Vlissingsemolenstraat. Zo´n etentje is dus een aangename afwisseling. En zeker als het dan ook nog goed smaakt.

Het uitvallen van mijn haar werd met het uur erger. In bad gaan was niet leuk meer. Zeewier is lang zo erg niet. Douchen werd een regelrechte ramp. Mijn handen zaten onder de haren. De snee die nu op de plaats van mijn borst zit kent nog steeds een korstje en de haren hingen er als slingers omheen. Afdrogen was bijna eng. Hele hopen haar sierden de witte tegels. Ik kon geen boterham smeren of er zat een haar in. Op woensdag liep ik zelfs met de stofzuiger achter mezelf aan. Die avond was het Studio Bird en knipte kapper Caro mij voor deze speciale gelegenheid aan huis. Eerst heel kort en daarna ging de tondeuse erover. Roof keek vanaf de bank toe. Met een spiegel in de hand keek ik mee. Geen tranen, geen emoties. Volgens de prognoses zou ik acht maanden een pruik nodig hebben. Woensdag 19 november werd dag één. Nog ongeveer 243 te gaan.

Roof bleef maar zeggen dat ik zo ook mooi was, maar toen ik in bed stapte kreeg ik medelijden met haar. Ik leek op een kruising tussen enerzijds kabouter Grumpy, maar dan in het lichaam van een reus en anderzijds op een piraat door mijn gouden oorringen. Door de groene Buff met schutkleuren kon ik ook net zo goed een bandiet zijn, maar dan één met twee handen en slechts één tiet. Ik vond het zonde voor haar, borst eraf, haar eraf. Ze werd boos, pakte me beet, trok de Buff af zei dat ze van me hield, met of zonder borst, met of zonder haar. Hand in hand vielen we in slaap.

De volgende dag moest ik om 9.00 uur bij de fysio zijn. Wat ik aan zou trekken was deze keer niet het probleem. De vraag was "Wat doe ik op"? Ik had twee pruiken. Eén korte met een oranje gloed en een rastacoupe waarbij de hoofdband het geheel compleet maakte. En dan was er nog de keuze: Kaal met sjaal. Ik koos voor de korte oranje, maar voelde mezelf diepongelukkig. Met gebogen hoofd en mijn Northface mutsje over de pruik fietste ik door Middelburg.

´s Middags moest ik om boodschappen. Ik winkelde me suf voor verse groente, appelstroop, abrikozen, noten. Ik kocht alles waarvan mijn ijzer zou toenemen. De kans dat ik bij AH een bekende tegen zou komen was groot. Ik koos dus voor de Agrimarkt. Mijn oog viel op een aanbieding van Friesche Vlag. "Bij aankoop van twee pakken toetje, een schaaltje cadeau". Roof is altijd boos als ik thuis kom met schaaltjes. Zo wil ik gele schaaltjes en een half jaar later kan zomaar al het geel vervangen worden door zwart. Zij vindt dat onzin, maar ik vind schaaltjes leuk. Deze schaaltjes waren blauw en er stond "Toetje" op. Wij eten nooit toetjes, maar toch voelde ik een enorme drang naar deze twee blauwe schaaltjes. Ik deed vier pakken melk in mijn mandje en ondanks dat er stond "Bij aankoop van twee pakken toetje" zette ik er ook twee schaaltjes bij. Eenmaal bij de kassa zette ik de vier melkpakken en de schaaltjes vooraan. De cassière was oplettend en wees me erop dat de schaaltjes bij de toetjes hoorden. Ik verontschuldigde mijzelf en trok wat aan mijn haar, waardoor de cassière in één oogopslag kon zien dat ik een pruik droeg. "Ze horen bij de toetjes mevrouw, maar vandaag maak ik een uitzondering".
Kijk........ dat is dan weer een voordeel.

´s Avonds had ik een uitje met collega-vriendin Marioos. Samen gingen we naar Brigitte Kaandorp. Ze wachtte me op bij de ingang. Ik was zenuwachtig. Was bang dat heel Middelburg in de foyer stond en naar me zou kijken. Marioos bleek de enige bekende. De voorstelling was leuk. Ik genoot. Ik lachte. Alleen de pruik jeukte. Ik had mijn oranje cavia twee uur op en het jeukte. Nog 242 dagen te gaan..........

Op vrijdag stond een bezoek aan het ziekenhuis gepland. Eerst bloed prikken en daarna naar Dokter Leon. Zelfverzekerd zette ik deze maal mijn rastacoupe op.
Iels zat ook te wachten bij het lab. Ze lachte ons toe. Ze vond de pruik leuk. Gelukkig. Zuster Dennis kwam ook kijken. Ze lachte. Ze kent me. Weet dat ik onverwachts uit de hoek kan komen. Ze vond de pruik ook leuk. Gelukkig.

Het bloed prikken gebeurde deze keer door een bekende uit café Bommel. Bizar, zo zie je elkaar aan de bar en zo duwt ze een naald in mijn ader en vult ze met twee buisjes bloed.

Drie kwartier later zaten we bij Dokter Leon. Ook hij lachte om mijn rastakrullen. Hij vroeg hoe het was gegaan de afgelopen drie weken. Ik vertelde alles. Dat week één niet fijn was, dat week twee en week drie beter waren. Ik vertelde dat de misselijkheid weg was gegaan. Dat ik me steeds beter ging voelen, maar dat de vermoeidheid bleef. Dat mijn maag vervelend blijft doen en dat mijn mond zeer doet. Maar dat ik vond dat ik niet mocht klagen. Dat ik klaar was voor kuur twee en dat ik benieuwd was naar mijn bloed. Het kon volgens ons niet anders dan dat dat goed moest zijn, maar Dokter Leon schudde zijn hoofd. Hij draaide zijn beeldscherm naar ons toe en verschillende getallen lichtten rood op. Mijn HB was laag, maar het ergste was dat mijn witte bloedcellen laag waren. Kuur twee moet eigenlijk uitgesteld worden, zo vertelde Dokter Leon. Hoe kon dat nou, ik voelde mezelf goed. Dokter Leon ging verder: "Ik wil ook graag dat het doorgaat, dus omdat je je goed voelt gaan we ook door, maar voortaan met een injectie erbij. Een injectie met neulasta. Even waren we uit het veld geslagen. Dokter Leon vertelde verder. De neulasta wordt aan huis bezorgd en een paar uur later belt er een verpleegkundige aan om de prik toe te dienen. Dokter Leon vertelde dat één spuit duizend euro´s kostte. Ik keek naar Roof, maakte in mijn hoofd de rekensom duizend maal vijf en dacht aan de reis die ik deze week had opgezocht en graag wil maken als alles achter de rug is. Dokter Leon vertelde verder. Als ik geen neulasta zou krijgen, zou ik in no-time koorts krijgen. Mijn weerstand wordt bij iedere kuur meer teruggedrongen. Kans op infecties wordt groter. De pijn in je mond is nu nog draagzaam, maar wordt zonder neulasta steeds minder leuk. Een beetje teneergeslagen verlieten we zijn kamer. Mijn bloed niet goed........ dat hadden we niet gedacht.

Vanochtend liepen Roof en ik om 8.00 uur door het waterwingebied van Oranjezon. Zij met fototoestel, ik met pet en capuchon. In alle rust en stilte maakten we een mooie wandeling.
Het slechte nieuws was dat mijn bloed erg laag was, maar het goede dat de kuur gewoon doorgaat.
Het slechte nieuws was dat ik een spuit zou krijgen die voor vervelende bijwerkingen als botpijn kon zorgen. Het goede nieuws is dat ik ook dat best aankan.
Ach, wat is slecht en wat is goed.
Vanochtend liepen we samen in Oranjezon. We voelden ons gelukkig. We voelden ons goed, laat kuur twee maar komen.

September 2008, lang haar.

Oktober 2008, kort haar.

November 2008, eraf.......

Bird

Adem in....

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Fri, 07 Nov 2008 12:14:00 +0000

Het is vrijdag 7 november. Vijf dagen na de eerste chemokuur. De eerste kuur waar we rustig naar toeleefden. Ik voelde me prima. Sterk, ontspannen. Het is vijf dagen na de eerste chemokuur. Ik voel me stukker minder prima. Het is tegen gevallen.....:

Roof ging elke dag naar haar werk en ik leefde ontspannen toe naar de dingen die komen gingen. At veel vitamines, proefde regelmatig de buitenlucht, allemaal dingen die zouden helpen om de FEC te weerstaan. Tussendoor werd er gerust en als Roof thuiskwam zochten we gezelligheid. Familie, vrienden en elkaar. Grote zus en zwager sportmaat vierden hun verjaardag. Gezellig, fijn, vertouwd. Alle Vogeltjes bij elkaar. Relaxt leefden we toe naar die eerste kuur.

De dagelijkse post bleef komen en is dagelijks een hoogtepunt. Met veel plezier lees ik al die lieve, mooie teksten die ik via kaarten, mail en sms ontvang, ontroerend! Ook de post van collega Edwin op zijn beroemde site was ontroerend. Het stoomde me allemaal klaar voor de eerste kuur.

Het nummer Oktober maakte in mijn hoofd plaats voor het refrein van Adem in. Maar misschien was het niet nodig. Hoef ik niet in te ademen, omdat het water gewoon niet ruwer wordt.... Misschien.....

En toen was het maandag. Vooraf was er een gezonde wedstrijdspanning. Het voelde een beetje alsof ik stond te wachten in een startvak van een hardloopwedstrijd. De klok tikt vooruit, de spanning neemt toe, naarmate het startschot klinkt. Iets waar je geestelijk en lichamelijk naar toeleeft komt steeds dichterbij. Eigenijk een heerlijk gevoel. Met een volle tas tijdschriften reden we naar Vlissingen, afdeling oost 4. Blik vooruit, laat maar komen. Just do it.....

Zuster Dennis wachtte ons op. En ondanks dat ik wist waar de chemokamer was viel het me even zwaar. Precies zeven jaar geleden is Colette overleden op afdeling Oost 4. Een week waakte ik aan haar bed. 's Nachts losten we elkaar af en sliepen we in de bedden of stoelen van de chemokamer. Toen zuster Dennis mij maandag het plaatsje aan het raam aanwees vloeide een traan. Ze gaf me een knipoog, wist waar de traan vandaan kwam. Colette was zo dichtbij, maar ik moest nu aan mezelf denken. Ik kreeg zo mijn eerste chemo. Ik moest sterk zijn.

De chemokamer zat vol. Ik zag een kale man en een oudere vrouw. Naast mij lag Iels. We wisten dat we samen zouden zijn, dat we allebei om 13.00 uur gevuld werden met zakken. Zij voor de tweede keer, ik voor de eerste. Zij inmiddels geroutineerd, ik zenuwachtig kijkend wat er gebeurde. Roof stelde me op mijn gemak. Een knipoog. Zuster Dennis installeerde mijn infuuspaal. Met blauwe handschoenen aan hing ze de paal vol. Draaide wat aan knoppen, zocht een goede ader en prikte het infuus. In twee uur liepen de zakken één voor één leeg. In die twee uur kregen Iels en ik ijs. We kozen een raket en sabbelend lagen we naast elkaar. Roof en Iels' man kregen koffie. We werden verwend, het was net feest. Na de raket werden er glazen gevuld met ijswater. Allemaal voorzorgsmaatregelen. Ik vond alles prima en lag gespannen te wachten tot de zakken leeg waren. We kletsen over vroeger. We hadden zelfs wat lol. Af en toe keek ik naar de infuuspaal. De zakken raakten leger en leger.

Om 15.00 uur zat alles erin. Ik werd afgekoppeld en mocht naar huis. In de gangen van het ziekenhuis kwam ik een oude bekende tegen. Een vriend van mijn vader. Hij zag me, glunderde en vroeg hoe het was...... "Tja, ome Bert, wat zal ik zeggen............ ik heb het zelfde als mama en heb net mijn eerste chemokuur gehad". De altijd stoere ome Bert kneep in mijn arm, liet een traan en kon niks zeggen.
Zwijgend reden we naar huis en wachtten we op de dingen die komen gingen.

Ennie bracht een pan verse soep. Om half zes smaakte die nog goed, maar om zes uur was het klaar. Ik voelde dat mijn lichaam bezig was om andere dingen op te nemen. Ik voelde dat ik van binnen anders werd. Ik voelde mezelf wegzakken en kon alleen maar wachten tot het over ging.
De chemo was bezig, ik voelde het. Ik ademde in......
Ik wilde spugen, maar kon niet. Ik wilde liggen, maar kon niet. Ik wilde zitten, maar kon niet. Ik was beroerd.

Op maandag kijkt Roof altijd naar Spoorloos. Ik niet. Ik lach haar meestal vanachter mijn PC een beetje uit om haar sentimentele smoeltje bij het zien van al die beelden. Maandag was het Spoorloos en ik huilde alles aan elkaar.

Die nacht ging redelijk. Al moest het dekbed gewassen worden van de vele zweetaanvallen. Wat is een menselijk lichaam toch fascinerend. Stop er wat in wat er niet hoort en er wordt geprotesteerd. Allerlei rare verschijnselen. Droge mond, zweten, kou, moe, misselijk, willen spugen. Hangerig, ellendig. Gekleurde plas die ik op aanraden van zuster Dennis met het deksel dicht, tweemaal moet doorspoelen en poep dat niet op gang komt. En voor al die verschijnselen serveert Roof me iedere dag een dosis pillen. Driemaal daags pillen en een heel vies drankje.

Roof werkte thuis. Vanachter haar laptop hield ze me in de gaten. Ik lag dan weer op de bank, dan weer op bed. 's Avonds nam ze me mee naar buiten. Het eerdere goede nieuws dat ik om de twee uur iets mocht eten viel me zwaar. Iedere keer zette ze een nieuwe verassing voor me neus. Ik noemde haar feeder en dacht aan de programma's van SBS6. Tegen heug en meug zat ik achter de hapjes. De dagen waren lang, de nachten te doen. Ik verlangde naar de tijd dat ik zin had in de appeltaart van tante Door.

Woensdag stond een afspraak bij de pruikenkapper gepland. Met capuchon op door de Middelburgse binnenstad. Ik voelde me brak en zat in een spiegel naar mijzelf te kijken. De kapper was eerlijk. Zoals ze dat steeds tegen me is geweest. Ze had acht pruikjes laten komen. De eerste werkte op mijn lachspieren. Ik had een Cavia op mijn hoofd. Kapper Yolande had moeite. Niet één kwam in de buurt van mijn eigen haar. Roof keek toe en schudde iets te vaak naar mijn zin: "Nee...."
Kapper Yoalnde zei ook Nee en ik zag Nee. Maar wilde zo graag een Ja. Ik wilde naar huis. Met of zonder pruik. Roof beval me rustig te blijven. Kapper Yolande vertelde over het kaal worden en dat je een pruik zeker acht tot negen maanden draagt. "Meid", zo zei ze, "ik denk dat je beter iets heel anders kunt doen. Sommige mensen staan goed met een pruik en kunnen er één hebben". Ik heb volgens kapper Yolande een natuurlijke uitstraling en ben een lastige klant. Iedere pruik, waarmee we gaan proberen mijn eigen haar na te bootsen, wordt een flop. Ik zag Roof vanuit mijn spiegel instemmend knikken.
Uiteindelijk kozen we voor twee pruiken. Twee pruiken. Een korte oranjeachtige Cavia en een Rastacoupe. Inderdaad iets anders, maar het haalt het niet bij Birdy..... Grappig. Twee pruiken. Leve de IZA...... We konden naar huis. Over twee weken liggen ze klaar. Jippie.

De week vorderde. Het ziekenhuis belde. Het ziekenhuis belde nog een keer. Hoe het allemaal me me ging. Ze gaven me tips. De zenuwpijn nam weer toe. Nog meer medicijnen dus. Het werd een week waarvan ik dacht: "Dat doe ik even", maar de week viel tegen. Mentaal kreeg ik een klein klapje. Ik dacht erg veel aan de strijd die Colette en mijn moeder en al die andere mensen hebben gevoerd. Ik ademde in.....

Het is nu vrijdag 7 november. Ik voel me al beter. Beter dan aan het begin van deze week. Nog niet top, maar ik mag niet mopperen. Beetje bij beetje lijkt het vooruit te gaan. Krijg zelfs al trek. Gelukkig maar, want morgen is het feest. Morgen wordt de vader van Roof 80 jaar. Alle Roovertjes bij elkaar is altijd een feestje. Wat kan het leven toch mooi zijn. Het water is al een stuk minder ruw,
Bird

Veranderd

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Tue, 28 Oct 2008 21:19:00 +0000

Het is dinsdag 28 oktober. De euforie van de goede uitslag maakt plaats voor een gezonde spanning. De chemokuren komen eraan.
De afgelopen week was er één met vreugde en met verdriet. De afgelopen week....... :

Het begon met biertjes in Bommel. Proosten op de goede uitslag. De eerste smaakte goed,

de tweede nog beter en bij de derde wist ik: Dit is de laatste!
Het hele weekend was iedereen blij. De goede uitslag betekende opnieuw bloemen.
De eerdere kaartjes die aan de bossen hingen met de bekende beterschapswens maakten plaats voor: Gefeliciteerd!
Iedereen was blij. Een goede uitslag. Roof glunderde. Ik een beetje.

Het was een heerlijk weekend, waarin ik regelmatig op de bank lag van vermoeidheid en met een vervelende pijn die ik niet kon thuisbrengen. En toch waren we blij.

De pijn zorgde ervoor dat Dr. TT opgebeld werd. Ik mocht meteen komen. Met ontbloot bovenlichaam wachtten we in zijn kamertje. Hij voelde, hij keek. Ik keek.
Ik keek hoe hij voelde, maar ik voelde niets. De plek waar mijn borst heeft gezeten,

de plek die nu plat is, is totaal gevoelloos. Evenals een groot gedeelte van mijn arm.
Ik hoorde het woord zenuwpijn. Zag dat Roof een recept kreeg en droogde snel mijn tranen af. Ondanks dat ik slechts een kleine B heb lijkt de plek groot.

Ik heb dus pijn, maar tegelijkertijd voel ik niets als het aangeraakt wordt.

Mijn eigen hand werd erop gelegd. Zuster Juut was er nu ook bij. Ze bracht mijn eigen hand naar de borst die er niet meer zit, ik zag mijn vijf vingers op mijn eigen huid liggen, maar voelde het niet. Weer een traan.
Niet omdat ik mijn borst miste, maar omdat het voelt als dood.

Dr. TT en Zuster Juut vertelden erover. Dat het kan terugkomen, dat gevoel, maar dat het ook weg kan blijven. Ze vertelden over de medicijnen. Ondertussen wist ik zeker dat ik in de categorie vrouwen viel waar het niet terugkomt.

Ondanks die gedachte liepen Roof en ik opgewekt het ziekenhuis uit. De medicijnen zouden vast helpen tegen die verrekte zenuwpijn.

Twee dagen later waren we terug in Ziekenhuis Walcheren. Niet voor de pijn.

Die was inmiddels wat afgenomen. En of dat nu komt door de twee kleine pillen die ik dagelijks braaf slik of doordat fysio Von mij wekelijks masseert en er pleisters op plakt die ze zelf frieten noemt........ weet ik niet. Ik weet wel dat Von mij goed heeft uitgelegd hoe het kan,

die pijnen en vooral hoe ik door te oefenen er minder last van kan hebben.

Twee dagen later zaten we tegenover Dokter Leon. Ik kende hem nog van vroeger. Hij was de behandelend arts van mijn moeder. Ze was altijd lyrisch over hem. Nu zaten Roof en ik tegenover Dokter Leon.
Dokter Leon begroette ons. Hij wist dat ik een Vogeltje was. Hij vertelde over mijn moeder. Over haar kuren en over de mijne. Roof luisterde, ik luisterde. Ik begreep mijn moeder: Dokter Leon was een goed arts en een fijne man.
Hij legde alles uit over de kuren. Het werden er zes en hij noemde de naam van FEC. Hij schoof een recept naar me toe. Ik zag vijf verschillende pillen staan. Hij legde de werking uit.

De eerste twee op het lijstje zijn belangrijk, zo zei hij. Mijn concentratie begon af te nemen.

Naast me zag ik Roof aandachtig luisteren en instemmend knikken.

Ik hoorde het woord: Braakcentrum.

De eerste twee medicijnen zouden mijn braakcentrum in de hersenen stilleggen.

Roof voelde het al aankomen, gaf me nog een lichte schop, maar kon niet voorkomen dat ik hardop ging nadenken:
"Dokter sinds ik weet dat ik kanker heb eet ik iedere dag taart, chocola en chips. Daarnaast kan ik niet meer sporten, dus dokter, die pillen slik ik liever niet, want tijdens de chemokuren zou ik graag wat willen afvallen". Ik voelde Roof door haar stoel zakken en zag de lach om de mond van Dokter Leon nu serieus worden: "Je mag tijdens de chemokuren alles, behalve afvallen".

Hij vervolgde zijn uitleg. Van de derde pil op het lijstje zou ik een iets dikker hoofd kunnen krijgen. Ik durfde niets meer te zeggen, maar dacht vanalles. Hij legde nog meer uit.

Niet alleen de chemokuren kwamen langs, maar ook het vehaal van de erfelijkheid.

Roof stelde de vragen en ik keek rond. Mijn aandacht werd gewekt door een nespressoapparaat. En weer kon ik mijn gedachten niet voor me houden:

"Ik wil ook graag een Nespressoapparaat........... bevalt het u?"

Dokter Leon lachtte: "Wat een onverwachte vraag, maar wel een leuke, want normaal praat ik in deze kamer alleen over kanker".

We kregen een korte uitleg over het apparaat die werd gevolgd door het opvragen van mijn gewicht en lengte. Ik wees de dokter op zijn beroepsgeheim.

Hij ging met de enorme aantallen aan de slag en meldde dat ik twee vierkante meter ben.

Dat had hij nodig om de hoeveelheid chemo te bepalen.

Twee vierkante meter vond ik niet zoveel klinken.
Lachend namen we afscheid.

Zijn secetaresse, Car, ontving ons. Ik herkende haar meteen van de vele malen dat ik met mijn moeder in hetzelfde kleine kamertje had gestaan om een nieuwe afspraak voor haar te maken. Ik vergat even waarom we tegenover Car stonden en de ruimte vulde zicht met vertrouwde verhalen van toen. Car vertelde over mijn moeder. Ik glunderde. Mijn moeder...... wat mis ik ze. Car belde met de chemokamer, keek op haar beeldscherm en noemde maandag 3 november. Roof en ik keken elkaar aan. Maandag 3 november. Prima.
"Maandag 3 november 13.00 uur, stoel 1" stond er op mijn afsprakenkaartje.
Geweldig, stoel 1. Het voelde als loge in de stadsschouwburg.

Car deed haar headset weer op en hielp een volgende patiënt aan een chemo. Wij mochten doorlopen naar Oost 4. Daar zouden we van zuster Dennis uitleg krijgen over alles wat te maken heeft met chemo.

Zuster Dennis en ik hebben jaren lief en leed gedeeld. Het was dus best even vreemd toen we tegenover haar plaatsnamen, koffie kregen en luisterden naar de informatie rond 6 maal FEC.
In een uur legde ze proffesioneel uit wat mij te wachten stond. Ze legde uit waar de letters FEC voor staan, vertelde alles over bloedlichaampjes en cellen. Refereerde daarbij aan de biologielessen van vroeger en wist dat ze dit gedeelte alleen met Roof kon delen.

Ik had weliswaar Biologie gehad, maar zoals bij zoveel lessen, naar buiten zitten staren. Het enige wat me bijstaat is de naam van de leraar, de opgezette dieren en de dingen op sterk water. Biologie was niets voor mij.
Ik hoorde iets over kankercellen. Dat ze snel-delend zijn. Dat de chemokuur die cellen dood, maar dat ook gezonde cellen niet gespaard blijven. Haarcellen zijn snel-delend.

Zuster Dennis noemde één voor één de bijwerkingen die de drie zakken gif konden veroorzaken. Van verstopping tot mondontsteking. Van misselijk tot moe. Kaal en gekleurde plas.
Ze vroeg zelfs wie bij ons het toilet schoonmaakte.

Wat een rare vraag, maar niets is minder waar. Alles wat uit mij komt is de eerste dagen ook gif en moet met handschoenen aangepakt worden. Wederom kon ik een lach niet onderdrukken. Roof weet sinds een week waar de Jif staat.

Binnenkort dus in ons theater: Roof met gele handschoenen aan.

Zuster Dennis wist gelukkig bij iedere aandoening een middeltje dat zou helpen.

Roof maakte aantekeningen. Tussen alle ellende door had zuster Dennis ook een goed bericht: "Eet veel tussendoortjes". Nu ik wist dat afvallen uit den boze was leek me dat een mooi vooruitzicht.
Maandag 3 november zou ze mij om 13.00 uur een infuus inbrengen. Via het infuus krijg ik eerst medicijnen, dan drie zakken gif en dan mag ik naar huis. Of ik bijwerkingen zal krijgen is niet zeker. De enige garantie die ik krijg is het uitvallen van mijn haar.

Tussen 20 en 24 november zal ik kaal zijn.
Tot maandag, zuster Dennis.

Tijdens de afdaling van de ziekenhuistrappen dacht ik aan alle keren dat ik met Zuster Dennis aan de bar had gezeten. Na de nodige biertjes pakte ze vaak mijn hand, tikte er op en zei:

"Wat heb je toch mooie aderen om in te prikken".........
Tot maandag 3 november zuster Dennis, sla je slag!

Ik heb genoeg tijd gehad om na te denken over hoe ik met kaal worden om zal gaan.

Een pruikje heeft niet mijn voorkeur, maar kan in sommige gevallen makkelijk zijn.

Al is het alleen maar om te voorkomen dat de nichtjes en neefjes van Roof niet op mijn schoot durven te zitten. Een pruik met lang haar wordt afgeraden.

En voor het bestellen van een pruikje moet bekend zijn hoe je haar zit als het kort is.

Zaterdag zat ik na sluitingstijd bij mijn kapper. Caro knipte mijn lange haren kort.

Roof haalde me op. Uitteraard vond zij het prachtig. Met een zonnebril op en een gebogen hoofd liep ik naar huis. Na 40 jaar weer een kort koppie voelde toen vreemd, maar is inmiddels wat meer gewend. Over vier weken ben ik kaal. Het zal met plukken tegelijk uitvallen. Als het nodig is zal Caro me scheren en wordt het nog korter. Zaterdag vond ik alles rond mijn haar een gek idee, maar inmiddels ben ik gewend en ben zelfs niet meer bang voor de tondeuse.

Als dat het ergste is.....

Afgelopen maandag hadden we opnieuw een afspraak met Dr. TT. Voorlopig de laatste.

Een klein kadootje vond ik op z'n plaats. Ik kocht een pot. Een pot, dat vond ik wel toepasselijk. Het deksel had de vorm van mijn borst, zelfs de tepel leek evengroot. Een roze strik met gemeende woorden sierden het geheel. Een pot vol met Marsjes, want Mars doet goed bij alles wat je doet. En Dr. TT, u bent goed.
De wond zag er goed uit. De wond wel......

Afgelopen week was een week met vreugde en verdriet.
Vreugde omdat we bij een lieve oom en tante heerlijk Indisch mochten eten. Het smaakte als vroeger. Vreugde omdat diezelfde oom en tante hun 50-jarig huwelijk vierden met een heerlijk feestje. Vreugde omdat Ajax won en PSV en Feyenoord punten lieten liggen. Vreugde omdat ik vandaag voor het eerst op de fiets zat. Vreugde, nog steeds, door de goede uitslag.
Verdriet, omdat we goed beseffen dat er nog een moeilijke tijd komt. Verdriet omdat op 23 oktober een bijzondere vrouw overleed. Verdriet ook omdat 23 oktober al 9 jaar een dag is van verdriet en het gemis van Colette extra aanwezig is.
Verdriet om de pijn en verdriet dat mijn haar eraf ging.

Afgelopen week was er één met vreugde en verdriet.
De afgelopen week luisterde ik regelmatig naar het nummer Oktober.
Bizar toch dat mijn favoriete Blof het zo mooi weet te verwoorden:
"En we zijn alweer veranderd, niet ten goede of ten kwade. Maar veranderd niettemin.
In oktober. Oktober is de wreedste maand oktober"
Veranderd ben ik in oktober. Eerst een borst eraf en nu ook mijn lange haren.
Op naar november,
Bird

Wat een mooie dag....

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Fri, 17 Oct 2008 12:15:00 +0000

Het is vrijdag 17 oktober. We zijn net terug uit het ziekenhuis. We hebben de uitslag van de operatie gekregen. De uitslag is goed.
Vrijdag 17 oktober, een prachtdag, een heerlijke dag, een mooie dag, een schone dag:

De hele week waren we gespannen. Roof vertrok dagelijks naar Provincie Zeeland. Ik bleef achter in ons grote bed. Opstaan was het moeilijkst. Niet omdat ik geen zin had in de dag, het had met pijn te maken. Overeind komen betekende een rare pijn die ik niet thuis kon brengen. Eenmaal onder de douche stroomde het water dat vervelende gevoel langzaam weg. Ondanks dat BarbaBella, inclusief de volledige borst eraf was, bleef ik die vreemde steken houden. Roof schreef het op haar briefje met vragen voor Dr. TT.

Mijn dagen zagen er de hele week hetzelfde uit.
Normaal sponsoren we AH, maar deze week liep ik dagelijks naar de groentehal in de Langeviele. Met mijn Oranje Middelburgtas moeten ze vast gedacht hebben dat ik een nieuwe inwoner ben. "Een fles verse sju en verse groente alstublieft". Een afstand van misschien één kilometer, maar het was meer dan genoeg. Ik maakte me er zorgen over. Mensen die kanker hebben zijn moe. En ik was moe. Volgens Roof kwam het door de narcose. Nog geen week geleden was ik drieënhalf uur onder narcose geweest, gevolgd door een morfineshot. Ik had een behoorlijke ingreep gehad, dus geen wonder. Kon Roof wel zeggen, maar zij voelde mijn moeheid niet. Was dit het gevoel wat mijn lieve vriendin Colette had moeten ervaren? Was dit de vermoeidheid die mijn moeder verdroeg? En dan zat ik nog maar in het beginstadium. Dr. TT had gezegd: Niet zelf de uitslag gaan invullen.
Ik merkte dat mijn positieve instelling een klein tikje kreeg, maar liet het niemand merken.

Er kwam visite, er werd koffie gedronken, appeltaart gegeten. Er kwam nog meer visite, er werd bier geschonken, jonge jenever, een rode martini voor Roof en voor mij een verse sju. Er bleven kaarten komen, mailtjes, smsjes. Het deed ons allemaal verschrikkelijk goed. De reacties op mijn blog. Ongelofelijk mooi en bijzonder. Vrijdag kwam steeds dichterbij. En geloof het of niet. We raakten steeds meer ontspannen. Roof had een goed gevoel. Ik voelde me rustig. We waren helemaal klaar voor vrijdag. Kom maar op...........

Om vijf voor elf liepen we hand in hand de draaideur door en volgden we inmiddels blindelings route 23 naar afdeling chirurgie. Mensen in rolstoelen, huilende kinderen, assistentes die heen en weer liepen, mensen die een afspraak maakten. Roof was wat gespannen, ik vreemd genoeg niet. Rustig bladerde ik door eenVT Wonen. Om precies half twaalf kwam Dr. TT ons zelf halen. Was dat een goed teken of niet............
Hij droeg nog steeds een Pink Ribbon op z'n witte doktersjas. Hij gaf ons een hand, we mochten gaan zitten. Hij wilde weten hoe het ging en vroeg of ik gespannen was. Ik keek naar Roof, lachte een beetje, zei dat het eigenlijk wel ging en zag bij haar een traan opkomen.
Dr. TT vertelde dat de operatie van de klierschijf, waarmee een borst toch ineens een heel ander iets lijkt te zijn, goed was gelukt. De tumor was exact 2,5 cm. Hij had hem met een goede marge aan schoon snijvlak keurig kunnen verwijderen. Dat was de eerste opluchting, maar nu graag de belangrijkste. "En dan nu de klier..... "
In een fractie van een paar seconden wist ik zeker dat hij ging zeggen: "Maar de klier is helaas niet schoon"....
Dr. TT keek naar zijn papieren, keek in zijn computer. Ik zag M.J. Vogel, 13-09-1968 oplichten. Dr. TT keek eerst naar Roof toen naar mij en zei: "De klier is schoon".

In mijn hoofd herhaalde die zin zich een paar keer: De klier is schoon, de klier is schoon.......
Bij Roof rolden er nu tranen over haar wangen. Ik ademde diep in en slaakte een zucht van opluchting: "Eindelijk goed nieuws", zei Dr. TT. Eindelijk goed nieuws.
Ik keek naar boven. Dacht aan mijn ouders. Ik mis ze iedere dag, maar sinds de diagnose borstkanker ben ik blij dat ze dit niet mee hoeven te maken.
Ik keek naar boven, deed heel even mijn ogen dicht en zag een stralende lach van beiden.

Dr. TT vertelde verder. Over de chemokuren die te wachten staan, over de kundigheid van zijn collega, over de moeilijke periode die gaat komen, over de hormoonpillen en de heftige overgang die daarbij hoort. Over de stappen in het erfelijkheidstraject. Het kon me even niets schelen.
Ik keek naar buiten. Het zonnetje scheen, de lucht was blauw. Wat een mooie dag............

Roof pakte haar vragenlijstje: Ik had deze week een oproep gehad voor het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Moest ik dat wel of niet doen. We kregen een ja.
Ik vertelde over mijn platte borst. Dat sommige delen heel vervelend aanvoelen, eigenlijk zelfs helemaal niet voelen.
Ik vertelde over het opstaan uit bed, over de vreemde pijnen.
En ik vertelde over de steken. Ik had dezelfde steken als met BarbaBella.
Dr. TT noemde dat fantoompijn. Ik schaamde me even. Ooit raakte ik met een totaal onbekende in een kroeg aan de praat. Hij dronk bier. Hij vertelde over zijn fantoompijn. Ik knikte aandachtig terug naar die onbekende in de kroeg en dacht alleen maar: "Wat een onzin...... ".
Fantoompijn, het bestaat. En ik kan het weten.

Dr. TT wilde even kijken. Blouse en BHtje open. Ervaren klikte ik de zes haakjes open. Hij keek ernaar, drukte erop en wilde vocht weghalen. Liggen, spuit erin. Ik voelde er werkelijk niets van. Er kwamen 3 buisjes uit. 70 cl. bloed en wondvocht armer. Dat zou vast weer een fraaier zicht geven voor de spiegel. Dr. TT keek nog een keer naar de wond. Technisch zag het er heel goed uit, concludeerde hij. Ik kon een glimlach niet onderdrukken. Technisch............. grappig. Technisch zag het er goed uit.

Roof vertelde Dr. TT over mijn blog. Ik waarschuwde hem dat het nog langer lezen was dan de hele operatie. Hij was benieuwd.
Met een hand en een lach namen we afscheid. "Tot volgende week, dan wil ik nog een keer naar de wond kijken. Goed weekend dames, ga er lekker van genieten".

Op het ziekenhuisplein omhelsden we elkaar. Wat een mooie dag. In de auto terug naar huis waren de rollen omgedraaid. Mijn hand op Roof's been. Alle spanning kwam er bij haar uit.
Zo ook bij Grote zus, waar we het eerst naar toe reden.
Er werd gebeld, er werd gesmst. Iedereen was blij. Opgelucht.

Een lunch bij Café Bommel hadden we saampjes wel verdiend. Nog ietwat dromerig van alle emoties zette Roof me vlakbij de markt af. Paskal Jacobsen en zijn vrouw liepen me voorbij.
Ze knikten naar me. Ik knikte terug en dacht met een lach: zo wreed is oktober eigenlijk niet!
Bird

Vrijdag

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Tue, 14 Oct 2008 09:39:00 +0000

Het is dinsdagochtend 14 oktober.
Afgelopen vrijdag kwam ik na twee dagen ziekenhuis weer thuis. Met 't koffertje, maar zonder rechterborst. Komende vrijdag krijgen we de uitslag van de weggenomen poortwachtersklier in mijn oksel: uitzaaiingen of niet.
Was het maar vast vrijdag:

Vorige week woensdag was het zover en reden Roof en ik rond 8.00 uur naar het ziekenhuis. Koffertje op de achterbank. Roof met één hand aan het stuur, de andere op mijn been.
Er heerste een gezonde wedstrijdspanning.

"Mevrouw Vogel, afdeling Oost 3, u kunt zich daar melden". Zuster El, die ik al eerder had ontmoet, wachtte ons op. Mijn bed stond op kamer 307. Aan het raam. Roof pakte mijn koffertje uit en prikte de eerste kaart al op het prikbord. Ik was nog geen tien minuten binnen toen de eerste bos bloemen werd bezorgd. Het moest niet gekker worden.

Eerst naar de afdeling nucleair, waarbij ik de gedachte aan kernwapens niet kon rijmen met de vriendelijke gezichten van broeders en zusters die blauwe handschoenen en monddoekjes droegen. Met alleen een broek aan lag ik op een bed. Roof keek toe hoe ik drie spuiten in mijn borst kreeg. Zij rilde, ik niet. Dokter TT kwam me nog even dag zeggen. Hij had een Pink Ribbon op z'n witte doktersjas, voelde aan BarbaBella en zei: "Tot strakjes".

Het radioactieve spul had twee uur nodig om zich een weg naar de poortwachtersklier te banen. Over twee uurtjes, precies om elf uur, moest ik terug zijn bij de blauwe handschoenen.
De wedstrijdspanning nam toe. Het wachten deden we in de koffieshop van het ziekenhuis. Roof bestelde een cappucino. Ik moest nuchter blijven. Het liefst had ze er een glimmende appelflap bij genomen, maar deed het niet.
Ik vroeg me af of de mensen die binnen kwamen en ons goeiedag knikten konden zien dat ik radioactief was. Volgens Roof was dat niet zo. Radio misschien wel, maar actief niet.

Om elf uur meldden we ons. Een blauwe handschoen leidde me naar zuster B. die me in een tunnel schoof. Twee maal tien minuten stil liggen. Eén keer op mijn zij en één keer met mijn arm in de lucht. Zuster B. keek ondertussen naar de schermen en wist te melden dat mijn klieren keurig oplichtten. Het maakte het stilliggen er niet makkelijker op.

Eenmaal terug op kamer 307 deed zuster El de deur dicht. De puntjes werden nog even op de i gezet. In vogelvlucht vertelde ze ons hoe alles na de operatie zou gaan. Uitslaapkamer, de drain, het ophalen, infuus, misselijk en slapen. Zuster El vond het een goed idee om vooraf alvast mijn nieuwe, tijdelijke, BH aan te meten. Eentje met een voorsluiting, waarbij je aan de binnenkant watten kunt plaatsen, daar waar de borst weg is. De latere silicone prothese mag de eerste weken niet op de wond en tot die tijd kreeg ik deze. All inclusive.

Als je sportbh's gewend bent, die je over je hoofd aan- en uittrekt was dit kanten topje zowaar sexy. Wauw!
Ze vroeg om mijn maat. Ik grapte "75 D", maar herstelde met "120 AA". Roof keek me boos aan. Geen grapjes nu......... Zuster El wilde een L proberen. In één keer goed. Ze had het vaker gedaan, BHtjes aanmeten. Ik deed hem wat onwennig af. De voorsluiting met 6 haakjes was totaal nieuw. Ik deed hem af en realiseerde me dat ik voor de laatste keer mijn twee eigen buusten zag.

Plasje doen, operatiehemd aan, onderbroekje mocht ik aanhouden en het bed in. Ik kreeg een slaappil om rustig te blijven. Ze lieten ons alleen. We fluisterden lieve woordjes naar elkaar, droogden elkaars tranen af. Om tien voor één kwam de zuster zeggen dat ik over vijf minuutjes opgehaald werd. Nog een laatste blik onder het operatiehemd, Roof gaf er een zoen op. Ze zou altijd van me blijven houden. Ze was sterk. Kuste me op mijn mond, toen op mijn voorhoofd. Ze liep mee tot aan de OK, kneep voor de klapdeuren nog één keer in mijn hand en fluisterde als laatste: "Zet um op, Mingie".

Mannen en vrouwen in groene pakken. Grote lampen. Apparatuur, slangen en piepjes. Dokter Harold, die ik kende van vroeger, legde me alles uit, prikte een infuus en legde me op de operatietafel. Nog meer lampen, pratende collega's en toen het bekende kapje. Na vier keer inademen hoorde ik een stem zeggen: "Adem maar eens even lekker diep in". En weg was ik.....

Terwijl ik in de uitslaapkamer lag werd Roof door dokter TT gebeld: "Alles was goed gegaan, de operatie was gelukt, de poortwachtersklier gevonden en weggenomen. Ik kom vanavond nog even kijken, misschien zie ik u nog, sterkte".

Ondertussen ontwaakte ik langzaam. Hoorde stemmen en wilde maar één ding weten. Hoeveel drains..... Ik wist: Bij één drain was de poortwachtersklier gevonden, weggehaald en werd dat kleine sneetje in mijn oksel keurig gehecht. De enige drain zou uit mijn platte borst komen.
Twee drains betekende: Alle okselklieren waren weggenomen. Of omdat de poortwachter niet gevonden was, of omdat Dr. TT meteen al zag: Foute boel..........
Half slapend fluisterde ik: "Hoeveel drains? Hoeveel drains?" Ergens bonste het getal twee. Ik begon te huilen, raakte in paniek. Voelde een nieuwe prik en zag zuster El. Ik begon harder te huilen. "Ik heb twee drains". Ik hoorde Zuster El informeren. Onduidelijkheid. Ze zocht naar de drains. Weer vroeg ze iets aan haar collega's van de OK. Ik bleef huilen. Nieuwe gezichten boven mijn hoofd. Groene pakken. Weer iemand die ik kende van vroeger. Zuster El stelde me gerust. "Je hebt twee drains, maar ze komen allebei uit je wond. Dr. TT heeft alleen de poortwachtersklier weggenomen. Probeer maar weer rustig te worden".

Rond vijf uur werd ik dromerig mijn kamer ingereden. Zag de vertrouwde glimlach van Roof en voelde een zachte kus op mijn voorhoofd. Grote zus stak haar hoofd om het gordijn, een trotse knipoog en een "ga maar weer lekker slapen". Ik zag nog net een clowntje op een stokje, een nieuwe bos bloemen en een traan bij Roof. Ik dommelde weg.

Blijkbaar heb ik meerdere malen mijn ogen open gedaan en Roof gezegd dat ze beter naar huis kon gaan om leuke dingen te doen. Net of ze daar zin in had........
Ik hoorde het woord morfine en liet slaperig weten dat ik dat niet wilde. Was net een week van het roken af. Ik bleek zo slaperig te zijn omdat ik morfine had gekregen in de uitslaapzaal na mijn paniek rond de drains.
Inmiddels was ook zwager sportmaat aangeschoven. Grote broer en schoonzus gaven me een kus. Schoonzus M en zwager kwamen binnen. Ze fluisterden met elkaar en lieten me slapen. Ze losten elkaar af. Ik vond ze lief, ik wilde dat graag zeggen en beetje bij beetje kwam ik uit de narcose.

Toen Roof en ik met z'n tweetjes achterbleven in kamer 307 en alle familie me weltrusten had gekust werd de postoel binnengereden. Door twee zusters werd ik erop gezet. Roof schoof mijn onderbroekje naar beneden. Ik zag voor het eerst de infuuspaal.

Op mijn bed lagen twee plastic flessen. Er zat bloed in. Mijn bloed. De drains kwamen erin uit. Roof legde alles uit, wreef over mijn benen. Ik rilde van de kou. Het plassen lukte niet. Ik begon te persen en in no-time stroomde één fles vol met bloed. Lichte paniek. Roof riep de zusters. Nieuwe fles. Ik durfde niet meer te plassen. Terug in mijn bed viel ik als een blok in slaap.

De nachtzuster kwam om het uur mijn bloeddruk meten, temperatuur opnemen, flessen controleren en het infuus regelen. Dromerig lachte ik haar toe en sliep rustig op mijn rug verder. Om twee uur was ik wakker. Klaarwakker. Ik moest plassen. Heel erg plassen. Dacht aan de flessen met bloed en besloot het op te houden. Slapen lukte niet meer. Mijn blaas deed zeer.
Ik kon niet anders dan op mijn rug liggen en hopen dat de plas vanzelf weg zou gaan.
Om me niet teveel te focussen op mijn blaas keek ik in de schemering van kamer 307 naar beneden. Zag ik mijn operatiehemd en zag ik witte stukken verband op een platte borst. Ik keek er lang naar, de blaas werd er alleen niet leger van. Om zes uur durfde ik op het knopje te drukken. Nachtzuster hielp me. Drie kwartier zat ik op de postoel. Druppeltje bij druppeltje liep mijn blaas leeg en vulde de fles zich niet met bloed. Eenmaal terug op mijn bedje sliep ik als een os en werd ik gewekt door een nieuwe stem:
"Uw ontbijtje..........".

Ik werd gewassen. Met links kamde ik mijn haar. Zuster El deed mijn nieuwe pyama aan. Zelf poetste ik mijn tanden. Voelde me een stuk fijner. Om tien uur zou de dokter komen. Tevreden zat ik voor het eerst rechtop in bed. De flessen waren inmiddels vertrouwd. Net als de infuuspaal. Iets minder vertrouwd was het beeld als ik naar beneden keek. Links de verhoging van mijn borst. Rechts bleef tot aan mijn vetrollen alles plat. Gek gezicht. Dokter TT zou er vandaag niet zijn. Ik hoorde de naam van Dr. Hak vallen. Dr. TT bleek gisteravond nog even te zijn geweest. Ik geloofde het meteen, maar kon me er niets van herinneren.

Dokter Hak vond het nodig om mij te begroeten met de woorden: "Zo, dus u leest de sensatiekrant van Zeeland". De morfine was uitgewerkt. Ik beet meteen terug: "Goedemorge dokter, goed dat u meteen uw mening ventileert". Hij vroeg me hoe ik me voelde.

Cynisch zei ik: "Prima".
Prima............... dan mocht ik naar huis. Draintjes mee en ik kon weg. Overrompeld bleef ik achter. Eén minuut later was hij terug. Zuster El was er bij en keek streng. "Sorry", zei dokter Hak. "Je moet toch nog even blijven. Morgen komt Dr. TT. Hij zal, als alles goed gaat, het verband eraf halen en de drains verwijderen. Probeer maar goed uit te rusten, af en toe je bed uit. Sterkte". En weg waren ze. Glunderend las ik verder in de PZC. Niet omdat ik langer moest blijven, maar omdat ik met 1-0 had gewonnen.

De rest van de dag was vreemd. Gelaten lag ik in mijn bed. Inmiddels mocht ik zelf naar de wc lopen, samen met mijn flessen. Net ver genoeg. Mijn tijdschriftjes liet ik liggen. Had zelfs geen zin in de nieuwste cd van Blof. Ik zat in bed. Keek af en toe eens naar beneden en weer voor me uit. Buiten scheen de zon. Ik had reuzehonger, maar aan niemand doorgegeven dat ik geen vlees eet. Onder het deksel lag een varkensschnitzel, groente met spekjes en gebakken aardappelen. Yogurt met perzik en een paar aardappelen bleek helemaal niet zo'n slechte combinatie.

Roof wandelde om twee uur binnen. Ze had een hele appeltaart voor me meegebracht. Gevulde koeken en chocolade. Roof had ook mijn eigen kussens mee. Dat lag inderdaad een stuk lekkerder. De rest van de dag liep het bezoek af en aan. Grote zus en zwager sportmaat. Grote broer en An, mijn jongste nichtje. Iels met haar man. Broer en broer van Roof wipten samen even binnen. Zij hadden de strandhokjes afgebroken. Broer en broer vertelden erover, maar keken naar de gang, waar de zusters liepen. Ik bleef liggen waar ik lag en vertelde alles wat ik tot nog toe had meegemaakt. Roof schudde af en toe mijn kussens op, gaf me een nieuw stuk chocola en wreef over mijn hand. Om tien uur kuste ze me weltrusten. Slaap lekker, slaap zacht. En dat deed ik...........

Om half acht stond Dr. TT voor me. Hij zag er ineens heel anders uit. Net een ambtenaar. Geen witte doktersjas, maar een tas om zijn nek. Op weg naar zijn werk. Hij vroeg me hoe het was en vertelde me dat hij om tien uur terug zou komen. Hij zou de drains eruit halen en het verband verwijderen. Ik belde meteen naar Roof. Slaperig nam ze op...........

Plassen, wassen en eten. Roof was er al om half tien. Klokslag tien uur kwam Dr. TT binnen.
De gordijnen gingen dicht. Het verband eraf, de drains eruit. Ik gaf geen kik, maar toch vloeide de eerste traan. Hij vertelde over de operatie. Dat hij tevreden was, dat het een verticale snee was geworden en dat we volgende week vrijdag om tien uur bij hem mochten komen voor de uitslag. Ik had nog niet naar beneden gekeken. Roof gaf me een knipoog. Het verband was er nu helemaal af.
Dr. TT was tevreden, de nieuwe zuster had al veel wonden gezien, maar deze was keurig, Roof keek naar me. Eerst naar de wond, toen naar mij. Haar ogen en mond vormden een lieve glimlach. Ze vond het mooi. Nu ik nog..........
Ik keek naar beneden. Zag een streepje, zag een wond, zag eigenlijk niks. Ik keek naar links en zag mij vertrouwde borst. Dit was raar. Een volgende traan rolde over mijn wang.
Dr. TT pakte mijn voeten, kneep er zachtjes in, noemde me een dappere held en ik begon nog harder te huilen. Drie stemmen die zeiden: "huil maar". Dr. TT verzekerde me dat ik deze week nog wel vaker moest huilen. Dr. TT verzekerde ons ook dat het beter was om niet teveel na te denken over de uitslag. Hij wist hem niet, wij wisten hem niet en mochten de uitslag vooral niet zelf gaan invullen. Voordat hij wegging vroeg hij aan Roof hoe het met haar ging.

Dr. TT was een kei. Hij zei ons dag. "Tot vrijdag".

De nieuwe zuster haalde een spiegel. Roof sloeg haar arm om me heen. Ze fluisterde dat ik de allermooiste was. Met tranen op mijn wangen stond ik voor de spiegel en zag ik alles pas goed. De wond, de gaatjes van de drains, de hechtingen in mijn oksel. De zuster praatten met ons, was lief, begripvol en hielp me met mijn nieuwe BH. Met watten werd de rechterkant opgevuld. Beetje meer, beetje naar boven, beetje eraf, beetje naar links.

Roof pakte het koffertje weer in, haalde alle bloemen uit de vazen, deed mijn schoenen aan. Pakten mijn kussens van het bed. We bedankten de zusters met een grote pot vol snoep.
Ik had er een gemeende kaart aan gehangen. Tijdens hun rondes moest ik mijn pijn een cijfer geven. Ik gaf steeds een één. De zusters en broeders van Oost 3 kregen een tien!

Eenmaal thuis pakte Roof het koffertje uit. Ik mocht niets doen. Ik mocht alleen kaarten lezen, bloemen bekijken, mailtjes lezen. Er kwam visite, er kwamen nog meer bloemen. Ik was moe. Aaide Sam en Fitz. Ik liet Grote zus de wond zien. Ze moest huilen. Niet omdat ze het niet mooi vond, maar omdat ze aan mama dacht. Ooit hadden we samen zo gestaan en naar haar wond gekeken.
De bel bleef gaan, de telefoon ook. Ik was weer thuis. Lekker. Visite, bloemen en koffie drinken. Ik lag op de bank, liet me verwennen. Het was snel avond. Paul de Leeuw en de Lama's konden mij niet aan het lachen maken. Te moe........

Het ritueel dat je al jaren samen hebt wanneer je gaat slapen was ineens anders. Tandenpoetsen en handen wassen voor de spiegel, kleren uittrekken, BH over de stoel gooien en in je onderbroek in bed gaan liggen. Ineens was het minder vanzelfsprekend. Kijkend naar elkaar vielen we in slaap.

De volgende ochtend in bad. Ook dat was raar. Roof waste me. Afdrogen was raar. Tandenpoesten voor de spiegel was raar. Heel die dag was raar. Prachtig weer, maar ik mocht niet op mijn fiets stappen. Heerlijk weer, maar we zaten in de auto. Zonnebril op, over de B-wegen van Walcheren. Thuis was er weer visite en waren er nog meer bloemen.

Allemaal voor mij. Raar.

Zondagavond hebben we heel lang voor de spiegel gestaan. Roof en ik. Samen hebben we gehuild, gesnikt. Niet omdat het niet mooi zou zijn. Niet omdat mijn borst eraf is.

Zondagavond hebben we allebei ontzettend hard gehuild. Gewoon............. omdat het werkelijk allemaal zo onwerkelijk is. Omdat het allemaal zo snel gaat. De film duurt voort. Eén borst, één wond. Huilend vielen we in slaap.

De spanning neemt toe. Vrijdag.......... was het maar vrijdag.

Geen uitzaaiingen betekent: chemokuren, hormoontabletten en het erfelijkheidstraject doorlopen. Geen leuk vooruitzicht, maar te doen. Na die tijd kunnen we weer verder.

Wat het betekent als Dr. TT zegt dat er wel uitzaaiingen zijn weten we eigenlijk niet.

In elk geval een nieuwe operatie, dan moeten toch alle okselklieren eruit. En dan? Weer wachten. Weer een uitslag. En dan? We weten het niet, we willen het ook niet weten.

Als ik nu naar beneden kijk zie ik weinig verschil. Het BH-tje doet het goed. Het blijft onwerkelijk en het gaat allemaal snel. Maar was het maar vrijdag. Het kan niet snel genoeg vrijdag zijn.

Het is nu dinsdagochtend. Roof is op haar werk. Ik zit thuis. De armoefeningen voor vandaag zijn gedaan, de fysiotherapie is geregeld. Straks weer even een wandelingetje over de bolwerken.

Ik voel me stukken beter. Op naar vrijdag!
Bird

Oktober

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Mon, 06 Oct 2008 15:26:00 +0000

Het is dinsdagavond 7 oktober. Afgelopen week is net als de vorige een vreemde geweest.
Dr. TT had gezegd: Genieten.......
Zelf had ik de opdracht iets uitgebreid: Genieten en zorgen dat je woensdag 8 oktober sterk aan de start verschijnt.
Genieten en zorgen dat je er woensdag 8 oktober klaar voor bent, niet alleen lichamelijk maar zeker ook geestelijk.

Het werd dus een week met een missie:

Roof kuste me iedere morgen wakker en ging met haar nieuwe tas naar haar werk.
Ik bleef achter. Ik zou gaan genieten. Dat lukte aardig. Sporten werd afgewisseld met een terrasje. Met lachen en lol. Met zee en strand. Met laat naar bed gaan en uitslapen.
Met mailen en smssen. Ik kreeg bezoek en maakte afspraken. Ik genoot.
Donderdag stond Iels op het progam.

Iels is mijn oude vriendinnetje. Vanaf de lagere school tot en met de diploma's op de SSGM waren we onafscheidelijk. Samen ontdekten we vriendjes, samen werden we pubers.
Samen hadden we een prachtjeugd. Na de Mavo gingen we allebei ons eigen weg.
Iels ging de verzorging in en werd verpleegster, ik koos voor de Zeeuwse Bibliotheek.
Iels trouwde en kreeg twee dochters. En zoals dat gaat met vriendinnetjes........ we zagen elkaar steeds minder en later zelfs nooit meer.
Maar zoals dat ook gaat met vriendinnen: met verjaardagen een kaart en de kerst is niet compleet wanneer de kerstgroet van Iels en haar gezin ontbreekt.

Iels stond op ons antwoordapparaat. Iels heeft ook borstkanker. Is 5 september geopereerd en kreeg gister haar eerste chemo.

We hadden dus heel wat te bespreken en spraken af op het terras van mijn stamcafé.
In een paar uur kwam onze hele jeugd voorbij. In een paar uur hebben we veel gelachen.
Slechts af en toe praatten we over kanker, pruiken en ziek worden. In een paar uur dronken we koffie, verse sju en aten we een tosti. Iels en ik, vriendinnen en nu ook lotgenoten.
We namen afscheid, maar niet voor lang.

Oktober blijkt de maand van de Borstkanker. Ziekenhuis Walcheren organiseerde een symposium. Voor patiënten en verpleegkundigen. Iels zou erheen gaan. Niet naar alles maar wel naar "Vervroegd in de overgang". Ook voor mij erg interessant, net zoals een lezing door een hoogleraar over Erfelijkheid. We zouden elkaar de volgende dag dus weer zien. Net vroeger.

De hele week heb ik dagelijks een uurtje aan sport gedaan. Heb aanzienlijk minder alcohol gedronken en ben zelfs gestopt met de sigaretjes die ik op een dag doe.
Roof zorgt goed voor me. Waakt over mijn fruit en verse groenten. Lichamelijk zat ik aardig op de goede weg. En daarnaast.......... ik genoot.

Lichaam en geest leek zelfs één te worden. Juist tijdens het sporten dacht ik na.
Juist tijdens het sporten ontspande ik en werd ik steeds bewuster van de dingen die komen gaan. Tranen kregen de vrije loop. Vooral in het zwembad kon dat geen kwaad.
Niemand die het zag. Tijdens het sporten kwam ik ook geestelijk steeds dichterbij.

Thuis genoot ik van de stofzuiger en het ramen zemen. Over een paar dagen zou mijn rechterarm even uitgeschakeld zijn. Een aangezien Roof heel veel goede kwaliteiten heeft, maar het huishouden daar niet bij zit, zat ik geen moment stil. De wasmand was leeg, de strijk constant weg, de badkamer spik en span. Ons paleisje blonk. Ik was dus tevreden, de missie leek te slagen.

Op vrijdag ging ik in pak naar het symposium. Alles was er roze. De Pink ribbon overheerste.
De lezing over erfelijkheid was iets te hoog gegrepen. Verpleegkundigen en doktoren knikten opmerkelijk vaak met hun hoofd. Ik keek in de rondte, zat naast Iels.
Het woord eierstokken viel en termen als BRCA en FEC. Het zei me werkelijk niets.
Net als vroeger lette Iels op en was ik bezig met het volgen van een vlieg. Na een uur was het tijd voor vragen. Ik had er geen......... wist niet wat er gezegd was.

Het volgende uur ging over vervroegd in de overgang komen.
Via een PowerPointpresentatie kwamen alle verschijnselen het beeld invliegen.
Mijn mond viel steeds verder open. Kreeg ik dit?

Een interview met iemand die 46 jaar was hield mijn mond wijd open: Ze had last gehad van gemiddeld dertig opvliegers per dag, was vijftien kilo zwaarder geworden en had geen zin meer in sex. Er kwamen tips voorbij en alle verschijnselen werden uitvoerig besproken. Gelukkig kreeg ik de vlieg weer in het vizier.

Plots hoorde ik applaus. De mevrouw kreeg bloemen, roze bloemen. Ik zat te duizelen op mijn stoel. Het enige dat ik had onthouden was het uitdelen van proefmonsters met glijmiddel zonder hormonen. Speciaal ontwikkeld voor vrouwen zoals ik. Met opengeslagen handen stond ik vooraan.

Er kwamen mensen naar me toe. Een dokter, verpleegsters, een lieve vrouw met een pruik. Iedereen wenste me sterkte. Er werd rondgegaan met wijn en hapjes. Ik nam alleen nog maar spa blauw........ Ik zag dokter TT, ik zag zuster Dennis. Iedereen knikte me toe, of kneep even in mijn arm. Oktober is de maand van de kanker, ik bleek niet alleen een filmster te zijn, ik was een coryfee. Een coryfee die zo snel mogelijk aan de bar van Café Bommel wilde aanschuiven. Wachten op Roof, proosten op het laatste weekend met twee tietjes.

Paul de Leeuw en de Lama's waren die avond degene die mij aan het lachen maakte. Moe van alle indrukken vielen we tegen elkaar aan in slaap.

Zaterdag stonden we in onze favoriete outdoorzaak in Breda. Mijn haar strak op een staart. Bij ieder mutsje wat ik opdeed knikte Roof instemmend. Bij een gele, een geblokte en zelfs een roze stak ze haar duim op. Alles stond me mooi. Da's Roof.........
We kochten sjaals, twee petten en twee mutsen.

's Avonds zaten we op de bank. Voetjes op tafel. Na slecht voetbal van PSV, met helaas wel een overwinning begon Roof met zappen. Zelfs de televisie kleurde roze. Oktober is de maand van de borstkanker. Chantal Janzen presenteerde een show. We vielen erin met de woorden: "Borstkanker is doodsoorzaak nummer één bij vrouwen". Het bleek Het Pink Ribbon Award Gala 2008. Beroemdheden werden afgewisseld met levensechte verhalen, vrouwen met borstkanker, met mooie muziek, met tranen, met de uitreiking van de prijs, met de winnaar, met nog meer tranen. Wat een week.......

Een week met een lach en een traan. Een week waarin we verwend werden. Ik kreeg de nieuwe cd van Blof, ik kreeg vers fruit. Flessen wijn, bloemen en nog meer bloemen. We kregen kaarten. Heel veel kaarten. Er zijn zo veel mensen die laten weten dat ze aan ons denken, dat ze er voor ons zijn, dat ze voor ons bidden. En ik kreeg reacties op deel één uit de strijd tegen BarbaBella, BirdBorst. Ongelofelijk lieve, mooie, onverwachte, anonieme, ontroerende, eerlijke reacties.
Via het blog, via de e-mail, via de post. Het voelt warm, het voelt goed. Wat een week........

Ik merk dat de emoties toenemen. Vanmiddag fietste ik met Grote zus naar het zwembad.
Voor de laatste keer met twee tietjes in mijn badpak. Vanavond voor de laatste keer pasta gegeten, voor de laatste keer. Voor de laatste keer naar Blof luisteren: "Oktober, oktober is de wreedste maand, oktober........" Vanavond gaan we vroeg naar bed, tenslotte wordt ook dat de laatste keer.

Het is nu dinsdagavond 7 oktober. Morgen is het zover. Om half 9 moeten we ons melden op afdeling Oost 3. Mijn koffertje met de vier wieltjes staat klaar. De pyama is gewassen, een nieuwe tandenborstel en een verse tube tandpasta zorgen ervoor dat de toilettas vol lijkt.
Om 9.00 uur volgt de scan en om 13.00 uur staat de operatie gepland.

Wat een week............. Missie geslaagd!
Klaar voor de start............ AF!
Bird

BirdBorst

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Mon, 29 Sep 2008 19:34:00 +0000

De meeste mensen die mijn blog lezen weten waarom ik al een tijdje off-line ben.......

Dat tijdje is tot nu toe de meest onwerkelijke periode in mijn leven. Dat tijdje heeft ervoor gezorgd dat mijn leven er ineens anders uitziet:

Bella Italië was deze keer niet zo bella....
Een bobbel in mijn borst zorgde voor zorgen. Een bobbel in mijn borst zorgde ervoor dat Roof en ik overdag lachten, kletsten, dronken, aten en nog meer lachten, maar 's avonds, wanneer we met z'n tweetjes in ons tentje lagen, staarden we naar het tentdoek en voelden we af en toe aan de bobbel, die vanaf het begin af aan de naam BarbaBella kreeg.

BarbaBella zorgde ervoor dat we onder het mom van heimwee iets eerder naar huis gingen. We wilden snel zeker weten of Barbabobbel inderdaad Bella was...........

Vanaf die tijd is alles snel gegaan. Op vrijdag 5 september naar de huisarts, de maandag erop mocht ik een mammografie laten maken in het ziekenhuis en aan de hand van die foto besloot de radioloog dat een echo op z'n plaats was. Ik weet me te herinneren dat de meeste vrouwen een foto meekrijgen van de echo, waarop de eerste stapjes van hun baby te zien zijn. Gek eigenlijk, ik kreeg niets mee.
Tijdens die echo lag ik met ontbloot bovenlichaam naar een muur te staren. Roof zat aan mijn voeteneind en keek mee met de goeduitziende dokter naar een beeldscherm waarop BarbaBella oplichtte. Een punctie volgde. Met een naald de borst in, verdoofd, voel je niets van, ware het niet dat die knappe dokter door mijn stugge weefsel BarbaBella niet kon aanprikken. Een tweede verdoving volgde en zelfs een derde. Keer op keer werd de naald groter. Ik voelde niks, was alleen bang dat Roof zou flauwvallen. Drie keer bleek ook hier scheepsrecht. Ze hadden eindelijk een stukje weefsel te pakken. Stiekum lag ik te glunderen..... was er van overtuigd dat het prikken niet lukte omdat mijn borstspieren zo massaal gegroeid waren door de wekelijkse 60 baantjes borstcrawl.
Geroezemoes......... Dokter Knap wilde nog een stukje wegnemen uit BarbaBella. Hij had te weinig. Nieuwe prikken en steken maar: Dokter Knap herhaalde dat hij wel 5 cm diep zat en weer glunderde ik naar de muur........ Wat een enorme borsten had ik ineens. Dokter Knap herhaalde ook dat hij zelden zo moest prikken. Nog steeds dacht ik aan die spiermassa.......... hoe naïef kan een mens zijn.......
Dokter Knap meldde mij bij het aankleden dat ik de uitslag via de huisarts zou horen, dinsdag.........
Op de vraag of hij niet even kon zeggen wat BarbaBella precies was zei hij: "Nee, dat gaat niet, maar dat er iets zit wat er niet hoort is duidelijk".
Met een raar gevoel liepen we de draaideuren van het ziekenhuis uit. Wat een rare vakantie....

Die Zaterdag vierden we feest! Roof was die donderdag jarig geweest, vrijdag waren we twee jaar getrouwd en die zaterdag werd ik 40 jaar. Feest dus met familie en vrienden. BarbaBella bleef ondertussen zitten waar ze zat en leek met de dag groter te worden. Feest dus, maar onze gedachten waren bij de komende dinsdag. In mijn hoofd zag ik ons constant voor de dokter zitten en hoorde haar zeggen: "Alles is goed". Was het maar dinsdag, dan wisten we zeker dat BarbaBella oké was..........

Op maandag zat de vakantie erop en startte ik met het maandelijkse werkoverleg. Na drie weken zat ik weer tussen al mijn collega's in zaal 2. Praten over RFID en Selfservice, over Vubis en over problemen met het rooster. Tijdens de koffie kreeg ik bloemen en een bon, 40 jaar betekende nog steeds feest. Mijn gedachten waren er niet bij. Ik dwaalde constant af. Dacht aan mijn lieve, sterke moeder, mijn bijzondere vader. Mensen die hen kennen zeggen vaak: "Wat lijk je toch op je moeder", maar als ze dan blijven kijken zien ze ook zoveel van mijn vader. Zelf zeg ik altijd: "Ik heb gewoon van allebei het beste". Mijn moeder is 7 jaar geleden gestorven aan borstkanker. Mijn vader is 2 jaar geleden ineens weggevlogen. Maar altijd zijn ze dichtbij.........

De vergadering was klaar. De maandagmiddag vloog om, de avond duurde het langst. Gespannen vielen we tegen elkaar aan in slaap. Ik was ervan overtuigd dat alles goed zou zijn. Roof wilde me graag geloven.

Op dinsdagochtend zaten we gespannen in de wachtkamer: "Jullie mogen verder komen...."
In eerste instantie las de huisarts de uitslag van de foto's voor en die zagen er goed uit. Niets eigenlijk om ons zorgen over te maken, maar wel woekerend weefsel waarbij een echo gewenst was. Ik had meteen door dat de huisarts nog niet op de hoogte was gebracht van de puncties. Of we wederom plaats wilden nemen in de wachtkamer. Natuurlijk..........
Opgelucht bladerde ik door allerlei tijdschriften. Als de foto's goed waren, waarom zou de echo dat dan niet zijn. Roof bleef zenuwachtig.

Een half uur later mochten we voor de tweede keer haar spreekkamer binnen. Ik zag meteen aan haar gezicht dat het fout was. Ik hoorde woorden, termen die ik wel ken, maar liever niet uitspreek. Ik keek, maar luisterde half. Ergens in de verte hoorde ik het woord borstkanker. Ergens in de verte..... Ik keek naar Roof, ik zag een traan. Ik was verward, moest zelfs lachen. Dit moest een grap zijn. Het kon niet waar zijn.

De volgende dag werd ik om 8.00 uur in Vlissingen verwacht. Dokter TT zou mij verder gaan helpen. De huisarts was lief, Roof nog liever, maar het liefst wilde ik naar huis.

Eenmaal buiten was het draaiboek gauw gemaakt. Eerst naar huis, koffie, ons cafeïnegebrek veroorzaakte hoofdpijn. Daarna een flinke knuffel, een kus en eindelijk een eerste traan van mij. Borstkanker........ Er moesten veel telefoontjes gepleegd worden. Eerst de mensen die wisten van BarbaBella, die wisten dat we nu de uitslag zouden hebben. Grote zus en grote broer werden gebeld. Roof's familie werd gebeld. En de vriendinnen werden gebeld. Collega-vriendin Marioos en schoonzus M moesten het weten. Iedereen schrok. Vele waren aan de andere kant van de lijn in tranen.

Na een uur waren we drie bakken koffie rijker en al onze belminuten armer. Het volgende uur zat ik op de bibliotheek. Meteen door naar de kamer van hoofd A, die ook wist van BarbaBella en inmiddels was gebeld met het slechte nieuws. De collega's heb ik zelf ingelicht, weliswaar via de mail, maar ik wilde per se dat ze het van mij zouden horen, evenals enkele collega's die niet op mijn afdeling werken, maar waar ik net iets meer mee heb. Met hoofd A. sprak ik af dat ik morgen zou terugbellen, dan zou ik meer weten en wist ik het zogenaamde traject........

Grote zus wachtte met koffie. Haar ogen waren rood, zwager en tevens mijn sportmaat was van zijn werk teruggekomen. Ik vond het maar onzin. Morgen kreeg ik vast te horen dat een paar pillen me erbovenop konden helpen. Had ooit gehoord van een hormoonkuur. Dat zou vast iets voor mij zijn.

De rest van de dag zijn we bellend doorgekomen, draaierig vielen we in slaap. Ik werd wakker met een sterk gevoel. Wat Dr. TT ook zou zeggen, ik ging winnen!

Dr. TT bleek een aardige, rustige man. Hij straalde vertrouwen uit. Eerst wilde hij voelen. Daarna legde hij drie kwartier uit: BarbaBella moest eruit. Of dat kon zonder mijn borst meteen te amputeren moest een MRI-scan uitwijzen. Hij vertelde dat chemokuren zouden volgen en dat daar kaalheid bijhoorde, dat er hoogstwaarschijnlijk ook bestralingen zouden volgen en dat BarbaBella hormoongevoelig bleek te zijn. Dat het aan te raden was om een erfelijkheidsonderzoek te ondergaan. Dat, wanneer bleek dat ik inderdaad draagster van het gen zou zijn, ook mijn linkerborst en eierstokken verwijderd moesten worden.
Roof en ik luisterde aandachtig. Dr. TT vertelde dat BarbaBella hormoongevoelig is. Dat ik daardoor pillen moet slikken en dat die pillen ervoor zorgen dat ik vervroegd in de overgang kom. Hij tekende mijn borst. Hij tekende BarbaBella. Ik verbeterde de tekening. Barbabella was aanzienlijk groter! Mij hield je niet voor de gek. Dr. TT vertelde over de opname. Het was maar één nachtje, misschien twee. Hij maakte een afspraak voor de MRI-scan. Maandag mocht ik terugkomen. Dr. TT wilde vooral dat ik tot me liet doordringen wat er aan de hand was. Ik had geen traan gelaten. Ik had zelfs grapjes gemaakt over een snor toen hij begon over hormoongevoeligheid. Roof was duidelijk oplettender en liet D. TT mij uitleggen dat die hormoongevoeligheid te maken had met de overgang en gepaard zou gaan met heftige opvliegers. Dr. TT wilde dus vooral dat ik besefte wat er aan de hand was.

Met heel wat papieren stonden we drie kwartier later op de gang. Ik dacht aan het moment van opname en aan het feit dat mijn nieuwe koffertje met z'n vier wieltjes het goed zou doen op de ziekenhuisvloer. Ik dacht aan de pyama die mee moest, maar eerst gekocht moest worden. Ik hoopte dat er zwarte pyama's te koop waren. Ik dacht aan de reisgidsen van de wintersport die thuis lagen te wachten. Ik dacht aan de winter, aan een kaal hoofd, aan welke petten ik thuis had liggen. Ik kon nog steeds niet huilen. Ik dacht en lachte af en toe naar Roof. Voordat ik het wist was er bloed afgenomen, had ik een hartfilmpje laten maken, een gesprek gehad met afdeling opname en had Roof alle volgende afspraken op een speciaal kaartje geschreven dat ik herkende van mijn moeder.

Eenmaal thuis begonnen Grote zus en Roof met bellen. Zwager sport maakte op onze PC een adressenbestand voor de e-mail. Ik zat op de bank, aaide Sam en Fitz en geloofde nog steeds niet wat er allemaal gebeurde. De eerste beterschapkaarten lagen in de bus. Ik staarde voor me uit. Ik weet niet hoe het is om filmster te zijn. Heb er ook zelden over gefantaseerd. Ik droomde eerder van een carriere als profvoetballer. Eenmaal thuis zat ik op de bank en staarde voor me uit. Het voelde als een film. En helaas had ik de hoofdrol.

De volgende dag stond in het teken van de scan. Oorbellen, ketting en armbanden uit was niet zo moeilijk, trouwring wel. Zelfs vingers kunnen dus dikker worden. Met een infuus in mijn arm werd ik op mijn buik een tunnel in geschoven. Tietjes in een metalen BH. Spannend. Welke muziek ik wilde horen.......... Geen! Eenmaal in de buis vroegen de zusters of ik lekker lag.
Het ging een kwartier duren, in de andere arm kreeg ik een alarmknop. Alleen bij nood mocht ik drukken. En ik moest muziek kiezen, noodzakelijk vanwege het geluidsoverlast. Barbra Streisand zat niet in het ziekenhuisrepertoire en dus werd het Blof.
Tot over een kwartiertje.......... en vooral stil liggen.
Een kwartier lang een hels kabaal. Zelfs Paskal Jacobs kon er niet tegen op.
Mijn mond ging zeer doen. Ik was bang dat mijn metalen vullingen over het hoofd waren gezien. Mijn arm zat knel. Wist eigenlijk niet of tiet 2 wel goed lag en het ergste van alles...... ik kreeg een loopneus en mijn haren kriebelden. Maar, zoals ik had besloten, ik ging winnen en kon moeilijk bij de warming up al afhaken..........

Twee uur later stond ik in mijn halve blootje voor de plastisch chirurg. Hij legde ons uit wat de mogelijkheden waren. Het werkte op mijn lachspieren. Ik was moe. Kon me niet concentreren. In mijn halve blootje keek ik naar buiten en voelde ik een mannenhand boetseren. In de verte hoorde ik hem praten over mijn tepel die er zeker af zou moeten, ik zag Roof instemmend knikken. Ik hoorde ze bezig over een tatoeage als nieuwe tepel en ik keek naar buiten.

De dag erop zat ik om 9.00 uur op mijn werk. Samen met hoofd A keken we naar alle taken. Ik maakte dingen af, mailde, mailde en mailde. Hoofd A kreeg een opsomming van alles wat liep. 's Nachts bedacht ik nog veel meer. De volgende ochtend was ik er weer. Schoonzus M werd ingewerkt. Ondertussen liepen collega's langs om mij sterkte te wensen. Maar het rooster was nu belangrijker. Rond 12.00 uur had ik mijn moeilijkste moment tot dan toe. Ik had schoonzus M mijn sleutels gegeven en alles verteld wat zij moest weten. Ik had hoofd A dag gezegd en afgesproken dat we veel zouden bellen. Ik nam afscheid van de collega's in de sorteer, ik liep langs de klantenservice en zwaaide. Door de draaideur naar buiten. Tranen over mijn wangen. Voorlopig stond ik buitenspel.

Het weekend verliep raar. Die dagen zijn normaal het mooiste van de week. Nu dachten we alleen aan de maandag. Dr. TT stond op het afsprakenkaartje. Hij zou ons vertellen wat er op de MRI-scan te zien was. Dat weekend zaten we op het terras, dronken we wijn en liepen we over strand. Achter ons hokje maakte Roof foto's. Ik ontbloot, zelfverzekerd, borstjes vooruit. Ik voelde me sterk. Dat weekend speelde Ajax gelijk tegen Feyenoord. Dat weekend dronken we nog meer wijn.

Dr. TT zag er weer hetzelfde uit. Rustig en aardig. Dr. TT voelde weer vertrouwd. Dr. TT had alleen slecht nieuws. BarbaBella bleek groter dan verwacht. Een borstbesparende operatie was geen optie. Misschien wel als chemokuren de tumor eerst kleiner konden maken. Hij schetste de voor- en de nadelen. Hij tekende BarbaBella zoals het voelde, groot en aanwezig. Hij vertelde over een amputatie en dat hij dat een vervelend woord vindt. Hij vroeg naar mijn moeder en ik vertelde hem wat ik wist. Dr. TT ging verder, vertelde over poortwachtersklieren. Ik kende wel de wet, of in ieder geval de naam van de wet, maar wist niet dat ze in mijn oksel zaten.
Hij vertelde over de mogelijkheid van uitzaaiingen. Over de verschillende operaties. Hij vroeg ons na te denken. Hij wilde weten waar ik, waar wij ons het prettigst bij voelden. Dr. TT liet nogmaals alles de revue passeren. De voor- en de nadelen van borstbesparend en alles over een amputatie.

Een uur later waren ze weer aan het bellen. Ik deed weer niet mee. Luisterde naar mijn Grote zus, naar Roof en hoorden hen iedereen inlichten. Ik was moe, wilde naar bed. Lekker tegen Roof aan, haar buusten in mijn handen. Ik wilde niet nadenken.

Dinsdags had Roof de middag vrij genomen. Hand in hand liepen we door het bos.
Keken elkaar verliefd aan en knepen in elkaars handen. We wisten het zeker. De borst moest eraf, BarbaBella moest er uit, niet eerst kleiner worden, maar radicaal. De woorden van Dr. TT en ons eigen gevoel gaven de doorslag. En zo vertelden we het een dag later aan Dr. TT.
Hij knikte instemmend en zorgde voor een afspraak met een mamacareverpleegkundige.
Hij liet de datum weten, 8 oktober was de aftrap. 8 oktober word ik 's ochtends opgenomen, maken ze eerst een scan van de poortwachtersklieren en opereert hij mij een paar uur later.
Hij legde ons uit waarom en vertelde me in dat gesprek tevens dat het tumorweefsel van mijn moeder aanwezig is op het lab in Middelburg. Dat zou helpen bij het erfelijkheidstraject. Met de brief over haar geschiedenis fietsten we in de zon naar ons terras onder aan de duinen bij Dishoek. Ietwat gespannen openden we de envelop. Naast veel medische termen was duidelijk dat het ziektebeeld veel gelijkenissen had. Rechts en groter dan 3 cm.
Ik wist al dat ik op haar leek en met een trots gevoel nipte ik van mijn Roseetje.

Die vrijdag zaten we tegenover de mamacare mevrouw. Steeds meer ging het tot me doordringen wat me te wachten staat. Ik kreeg een prothese in mijn hand en zag plaatjes, waarop het verhaal van de poortwachtersklieren steeds duidelijker werd. Het cosmetische aspect blijf ik minder belangrijk vinden. Mochten alle klieren verwijderd worden heeft dat consequenties voor later. Moet ik altijd alert blijven met mijn rechterarm. Overbelasting of een wondje kan vervelende gevolgen hebben. Roof zal de zware boodschappentassen moeten gaan dragen. Met Sam en Fitz kan ik niet meer spelen, een krauw kan infectie betekenen, maar het ergste wat ze zei was het feit dat ik met sporten nooit meer over mijn top mag gaan. Alles met mate. En dat zijn geen fijne berichten. Daarom eerst de operatie. Pas dan kijk ik verder.

Het is nu dinsdagavond 30 september. Over een week ga ik onder het mes. De pyama ligt klaar, zelfs mijn toilettasje is al gepakt. Kaarten, brieven, mailtjes en smssen stromen binnen. Een reusachtige bos bloemen van een lieve collega siert de tafel. Ik sta versteld van de lieve reacties, de warme woorden van familie, vrienden en collega's. Het doet ons goed.

Dr. TT heeft me vorige week gezegd dat ik de komende tijd vooral moet genieten. Veel dingen moet doen die ik leuk vind. Ik fiets, zwem en loop hard. Ik voel me prima. Ik voel me sterk. Af en toe bekruipt de angst me en zijn er tranen.

Ik heb besloten om mijn gevoelens op te schrijven. Misschien ga ik dat vaker doen, misschien blijft het bij één post. Dr. TT heeft gezegd dat ik dingen moet doen die ik leuk vind en schrijven hoort daarbij. Voel je vrij om te reageren of misschien juist liever niet.

Bird

Lezen aan de zee

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Fri, 29 Aug 2008 09:40:00 +0000

Bijna alweer een week voorbij. Voorbij gevlogen. Zon, zee en strand.

Precies wat we hadden gehoopt. Onze dagen kennen inmiddels een vast ritueel, dat gister werd doorbroken: Opstaan, douchen, koffie met een verse Telegraaf, cappucino, een croissant, nog een cappucino en het nieuws dat via RSS-feeds binnenkomt op de Laptop. Dan sporten, hardlopen of fietsen. Vooral vandaag was het eigenlijk te warm om jezelf in het zweet te werken, de fles water na de 5 km was dan ook meer dan verdiend.

Douchen, nog een cappucino en op naar het stand. Stoel, luchtbed, handdoek en boek mee. Broodje scoren bij de strandtent.

Een leuk detail is dat bij het opgeven van de bestelling je naam gevraagd wordt, welke omgeroepen wordt wanneer je broodje klaarligt. De Italiaanse schone kijkt keer op keer verbaasd als ik voor haar verschijn, een broodje Tricolore bestel en vervolgens met een lach op mijn gezicht op het terras ga zitten wachten: SammyFitzzy klinkt leuk door een microfoontje met Italiaans accent, maar Birdy Olee nog beter. Ajax kampione mocht er ook zijn :)

De rest van de middag wordt een duik in in de zee afgewisseld met lezen.

En ondertussen is er genoeg te zien :)

Bella Italia....

Heerlijk.......

Inmiddels ben ik in het vierde boek begonnen. De geleende bestsellers zijn uit. Op naar Duizend schitterende zonnen.

Eenmaal terug op de camping wacht na het douchen het bier, de olijfjes en de chips. Het lachen en het praten.

Drie uur later zoeken we een restaurant op om daarna op onze zachte luchtbedden te rollen. Weer een dag voorbij.

Gister hebben we een wandeling gemaakt rond San Gimignano. In de hitte genoten van prachtige uitzichten op dit fraaie stadje.

Gister bereikte ons ook het bericht dat Roof haar foto in kleur stond afgedrukt in de pzc. Sindsdien glundert ze nog meer.

Kortom, Birdy houdt het hier nog wel even uit,

Nu even een wasje doen, dan op naar de zee,

Ciao

Bella Italia

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Thu, 21 Aug 2008 14:30:00 +0000

Het is zover....vakantie! Over twee dagen zit ik voor ons tentje.
Stoeltje, biertje, boek, sigaret.
Over twee dagen kijk ik af en toe eens op van mijn boek, klets ik mee, lach ik.
Over twee dagen beginnen de drie heerlijkste weken van het jaar.
Zon, zee en strand. Wijn, pasta en Italiaans ijs. Wandelen, fietsen en cultuur.

Twee dagen dus, maar eerst nog even de volle vakantiestress.

Tassen pakken, auto vullen, broodjes smeren, twijfelen over wel of geen jas en over het aantal broeken en rokjes. Worden het de zwarte of de groene Crocs? Wel of geen hangmat mee? Hebben we genoeg boeken? Weten we zeker dat het een andere camping gaat worden of gaan we toch weer naar ons vertrouwde stekkie?

Zeker is in elk geval de inhoud van de sporttas.

Zeker is ook dat we heel erg gaan genieten van Bella Italia. Dat doen we namelijk al jaren! Genieten van Bella Italia.

En toch.......toch zou ik het liefst thuisblijven.
Waarom?
Daarom!

Tot over drie weekjes,
Arrivederci,
Birdy

Circus

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Mon, 18 Aug 2008 12:41:00 +0000

Toen ik zojuist de ZB verliet viel mijn oog op het prikbord in onze garderobe.
Er hingen tegoedbonnen voor het Circus. Ik hoop dat de collega's die ze daar ophangen en de collega's die er gebruik van maken net als al die andere mensen die hun kinderen meenemen naar het cirsus ook eens buiten de tijden van de shows een kijkje komen nemen op het Circusplein. En dan met name naar het gedeelte achter de circustent.
Daar waar de circusdieren op een paar vierkante meter tussen hekken op kinderkopjes staan te wachten, vaak in een stralende zon, dat wel, tot ze weer mogen optreden voor het hooggeëerd publiek.

Ik sta liever op de banken voor mensen die wel het beste voorhebben met dieren!

Sorry, moest het even kwijt. Zo'n circuskaartje maakt me razend........

Bird

Zomer 2008

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Sun, 17 Aug 2008 18:18:00 +0000

Wat ik met sport heb, heeft Roof met foto's. Zaterdagavond zat ik voldaan op de bank na een heerlijke fietstocht. Op Internet las ze het bericht dat de zonsondergang deze avond bijzonder zou zijn. Niks geen bakje koffie dus, maar op naar Dishoek. Ik met een paar achterstallige Viva's in een strandstoel en Roof met haar "sportfiets" naar de waterlijn. Wachten op mooie plaatjes........
In de Viva heb ik geen letter gelezen. Alleen maar gekeken en genoten van een prachtige zonsondergang.......
Een avond zonder Studio Sportzomer was zeker de moeite waard:

Over Studio Sportzomer gesproken.......Nog een weekje. Dan zijn de Olympische Spelen klaar en komt er een eind aan een fantastische sportzomer. Mijn vakantie is er op afgestemd. Nog een weekje dus.......Iedere keer wanneer ik in de stad loop hoop ik dat een verslaggever van de PZC mij vraagt naar mijn zeumerhit 2008. Geen twijfel mogelijk! De eindtune van mijn tvprogramma 2008......
Bijna net zo mooi als gisteravond,
Bird

Vleugel 13

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Thu, 14 Aug 2008 11:12:00 +0000

Vleugel 13 houd ik kort. Google Docs, wat een uitkomst! Eerst wat geoefend, waardoor het boodschappenlijstje van een RoofVogel pendelde tussen De Zeeuwse Bibliotheek, Provincie Zeeland en deVlissingsemolenstraat. Inmiddels heb ik een aankomende student voor 23 dingen overtuigd van het nut. Tussen de kamerstjes B.38 en B. 39 van de ZB vliegen de documenten inmiddels heen en weer. In de aanloop naar Selfservice, waarover verslag na notitie verschijnt is dit een heerlijke oplossing om te voorkomen dat we met verschillende versies werken. Op naar een volgende vleugel. Voor het eerst geen honderd woorden….maar voor mij is Vleugel 13 geslaagd!
Birdy Gauw door naar een volgende post.......misschien lukt het mij ook, meerdere posts in een uur :) (Wauw...)

Wauw!

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Thu, 14 Aug 2008 06:26:00 +0000

Ik heb een Wauwgevoel. En dat komt door mijn bloggende collega's en ook een beetje door mijzelf.....

Sommige collega's presteren het om binnen een paar uren meerdere
posts te plaatsen. En dat vind ik dus Wauw. Dat je dat kunt! Meerdere posts in korte tijd, Wauw!

Het Wauwgevoel door mezelf heeft alles te maken met afgelopen weekend.
Twee jaar geleden raakte ik in de voorbereiding naar een vierde marathon geblesseerd. Hardlopen was voorlopig uit den boze. Een langdurige achillespeesblessure, mijn zwakke schakel, zorgde ervoor dat de hardloopschoenen lang in het vet konden blijven staan. En Bird zonder sporten is lastig.
Volgens de geleerden was zwemmen goed en ook fietsen kon geen kwaad. Twee jaar geleden kocht ik dus een crossfiets en een badpak, een zwembril, een badmuts en oordoppen.

Al gauw kwamen daar klikschoenen bij, een fietsbril en zelfs een helm.
Het Vrijburgbad werd wekelijks een paar keer bezocht. Tussen de 40 baantjes schoolslag regelmatig eentje op de rug, lekker voor de spieren......

Fietsen en zwemmen, het beviel me prima.

Na ruim een half jaar konden de schoentjes weer ondergebonden worden.
De osteopaat werd bedankt voor bewezen diensten. Zijn advies "sporten met mate" zou een must worden om ervoor te zorgen dat ik kon blijven hardlopen. Ik moest tevreden zijn met de zevenheuvelenloop en de kustmarathon laten schieten.
Moeilijk voor iemand die in graag naar ultieme uitdagingen zoekt.

Het woord triatlon kwam vaak ter sprake als ik vertelde over mijn nieuwe combinatie: zwemmen, fietsen en lopen. Een privéles van collega Han en later een badmeester leerde mij borstcrawl. Twee keer per week een duik gevolgd door 50 banen borstcrawl. Twee maal per week een fietstocht en tweemaal per week een loopje. Alles met mate.......en zowaar, het beviel. Maar altijd is daar de drang naar een nieuwe sportuitdaging.....

Afgelopen zaterdag was het zover. Op het laatste moment schreef ik mezelf in voor de 1/8 triathlon van Kamperland. 500 meter zwemmen in het Veerse meer (20 baantjes), 20 kilometer fietsen en 5 kilometer hardlopen.

En daarom heb ik dus Wauwgevoel. Het was slechts 1/8ste. Maar het voelde heerlijk. Golfslaf, wind en regen. Blaren, open voeten van de stenen in het veerse. Bloed, zweet, maar een brede lach. De hele race. 1 uur en 31 minuten lang. Zwemmend deed ik het aardig. Fietsend ben ik door wel 50 mensen ingehaald. Lopend passeerde ik er 4. Het podium heb ik niet gehaald. Sterker nog, ik werd 109de van de 119. Maar....... "What a feeling".

Wauw.........ik ben een triatleet,

Birdy

Vleugel 12

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Mon, 04 Aug 2008 13:24:00 +0000

Heerlijke opdracht! Spelen in Zeeuws zand. Iets toevoegen over Zeeland. "Geen dierder plek voor mij op aard....." Middelburg, Walcheren, Zeeland.
Vaak, als ik terugkom van weggeweest, als de wolkenpartijen op de A58 mij richting huis voeren, als de Lange Jan steeds dichterbij komt, besef ik extra hoe mooi Zeeland is. Middelburg, Walcheren, Zeeland. Of ik mijn favorieten even wilde toevoegen...... Vleugel 12, mooie opdracht.

Hoe raar kan het gaan. Aan het begin van Vlucht 11 sloeg de paniek zelfs een beetje toe. Wiki's.....Nu werd het pas moeilijk. Inmiddels heb ik voor de komende kampeervakantie in Italie een heuse Wiki opgezet. Alle campings aan de Toscaanse kust staan prominent op de homepage. Gevolgd door fietsroutes en wandelpaden. Restaurantjes erbij. Het aantal kilometers van de camping naar het strand. Er is een discussie gestart over het aantal mee te nemen boeken. We gaan met z'n zesjes en ze weten de wiki te vinden. Birdy goes Italy voor het relaxte leventje. Iedere ochtend in alle vroegte een knoerharde fietstocht of een loopje op de hardloopschoenen gevolgd door een slofpartij op de slipperjes naar de douches. De rest van de dag wacht ik met een boek op de tijd dat het eerste biertje opengeklikt kan worden of op het geluid van een ontkurkte fles wijn :)

Nog 3 weekjes en dan is het zover. Dan reizen we bepakt en bezakt naar Toscane. Zie ik andere natuur, ander strand. Eet is iedere dag pasta. Genieten we van het luie campingleven. Verslind ik boek na boek. Kom ik weer kilo's aan. Proef ik de Italiaanse wijnen. Nog 3 weekjes en ik loop met een fototoestel en een rugzak door pitoreske dorpjes. Lees ik over de cultuur, zie ik die cultuur, voel ik Italie en ben ik los van Middelburg, Zeeland en de Zeeuwse Bibliotheek. Nog 3 weekjes.....
Steeds meer ga ik beseffen dat de wereld die wiki heet bruikbaar is voor de toekomst. Nu gebruik ik het nog veel prive, maar vooral voor het werk wordt dit een ster. Mooie aansluiter op de wiki's uit 11 en 12 is vleugel 13, waar ik al een vluchtige blik op heb geworpen. Ik hoop dat de collega's met wie ik regelmatig samenwerk, waarmee besprekingen en vergaderingen dagelijkse kost is, met wie ik verschillende notities over en weer mail, gauw gaan deelnemen aan 23 dingen. Het zal een verrijking zijn, leve de efficiency.

De Zeeuwse favorieten zijn inmiddels toegevoegd aan netvibes. Ik heb niet gekozen voor een e-mail na iedere wijziging. Wip gewoon af en toe eens langs. Ben benieuwd naar de toevoegingen, de informatie, de interesses.

Nog 3 weekjes, tot die tijd spelen in Zeeuws zand. Hoe mooi kan het leven zijn.
Ciao,
Bird

Vakantie met een i is altijd OK!

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Tue, 22 Jul 2008 13:49:00 +0000

Vanochtend las ik op het blog van Edwin, de Condor van Koudekerke. Prachtreportage! Ik heb een weekje vrij en iedere dag zoek ik wel even een dergelijke uitdaging. De sigaretjes, die ook bij mij smaken, maar in beduidend mindere mate genuttigd, worden zo dagelijks weggeveegd.
Gister bijvoobeeld lag ik in het Veerse Meer. Wetsuit aan, badmuts op en even een paar honderd meter borstcrawlen in woelig water. Alleen al het feit dat op blote voetjes het parkeerterrein van de Schotsman wordt bedwongen vind ik een prestatie op zich.

25 Kilometer bergopwaarts is me nog niet gelukt. Een paar jaar geleden reden Roof en ik met zwaar bepakte fietsen de Cauberg op. Een pukkeltje vergeleken met de col van Jochem. Met een complete kampeeruitrusting op de bagagedragers en in een verkeerde versnelling moest ik halverwege afstappen. Niet prettig. 10 km verder bereikten we de camping voor die dag en na een fietsdag van 80 km wachtte het dagelijkse ritueel: tent opzetten, stoelen stallen, alcoholische versnapering, sigaretje en chips. Onze basis om terug te blikken naar de etappe en de fotootjes terug te kijken. Het biertje smaakte die dag minder goed. De volgende ochtend, voor vertrek naar de volgende camping, fietste ik in alle vroegte onbepakt naar de Cauberg. Deze keer haalde ik met gemak de top. Inmiddels is dat alweer een paar jaar geleden. Het beklimmen van d'Alpe Duez staat al een aantal jaren op mijn verlanglijstje. Jochem's rit sprak me dan ook enorm aan. Bedankt Ed voor de beelden! Voorlopig droom ik lekker verder. Eind augustus wacht de grote vakantie. Kamperen in Italie. Vrijdag vliegen we samen naar Ierland, mijn favoriet. Het is maar een korte breek, maar net lang genoeg om de nieuwe Northfeesjes te proberen. Vakantie met een I is altijd oke! Tot over een weekje dus.......
Bird

Vleugel 11

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Tue, 08 Jul 2008 07:58:00 +0000

Wikitijd....Deze weken een ruim te kort aan tijd. Wikitijd heeft dus even op zich laten wachten.

Naarmate de 23 dingen vorderen lijkt het erop alsof ze keer op keer meer tijd kosten. Ook nu weer. In eerste instantie leek ik wiki wiki door opdacht 11: "Ontdek Wiki" te vliegen. Niets is minder waar.

Al twee weken verzamel ik informatie voor deze vleugel en ook tijdens deze zoektocht ben ik ongemerkt veel aan het klikken. Heel wat treffers gevonden, waarbij de wereld die Wiki heet steeds duidelijker wordt. Deze bijvoorbeeld. Voor mensen zoals ik, waarvoor ieder woord in de digitale kosmos, van widget tot gadget, zelfs van browser tot desktop, niet tot de gebruikelijke horen, vond ik de uitleg van deze juf erg fijn.

In drie stappen is zelfs een eigen Wiki zo gemaakt. Filmpje kijken en Go......

Dat de vleugels toch steeds ntensiever worden komt denk ik door het besef dat de onderwerpen in de nabije toekomst een prominente rol gaan spelen. Groot is het belang dus om alles goed op te slaan, te begrijpen, te snappen waar ik mee bezig ben. De opgedane kennis moet optimaal ingezet worden.

Web 2.0 is de toekomst. Alles wat ik meekrijg is welkom.

Zo ook dus met Wiki, hoe meer ik gesurfd heb, hoe meer het nut begrepen is. Kostte wat tijd, maar ben weer heel wat kennis rijker!

Nog een paar vragen over..........Gelukkig is Henk weer thuis......

En nu wiki wiki naar mijn kroeg. Morgenochtend weer genoeg tijd om reclame te maken, mijn shirt is er klaar voor. Nu ik nog........maar eerst een biertje met een portie kaasstengels. Proost!
Bird

Vleugel 10

noreply@blogger.com (BirdBlok) — Thu, 26 Jun 2008 10:46:00 +0000

Een vleugel plaatsen over Delicious. Geen makkelijke opgaaf! Het schrijven of liever gezegd tikken gaat mij redelijk af. Los van het feit of het leesbaar is of niet heb ik weinig moeite om woorden te vinden en daarmee mijn belevenissen, gedachten en andere hersenspinsels over de 23dingen op dit blog te plaatsen. Leuk is het overigens wel om via de reacties te lezen dat BirdBlok te doen is. Eergister nog verscheen ik zelfs als aanrader op het blog van @. En laten we eerlijk zijn, als dat jochie, let wel, hij is de winnaar van een Dutchbloggie, je vernoemt dan doe je het goed. Tenminste, zo voelt het!
Zo voelde het ook, nu bijna twee jaar geleden, toen ZBdigitaal een post plaatste over de liefde, mijn liefde………

Maar nu terug tot de orde van de dag. Delicious. Ik heb alle filmpjes gezien, de handleidingen bestudeerd en zoals tegenwoordig gewoonlijk wordt, ik heb afgekeken bij Marleen. Ik heb een nieuw account, eigen deliciousfavorieten en zelfs een network. Ik heb getagd en nog eens getagd. Ben er niet kapot van. Niet meteen. Zie het nut er (nog) niet zo van in. Naast het feit dat ik begrijp dat je overal, op alle pc’s, je favorieten bij de hand hebt en die eenvoudig snel kunt uitbreiden door interessante tags te zoeken bij andere deliciouslovers maakt het mij niet blij. Eerlijk gezegd vind ik het eerder a-social bookmarking.

Zelf had ik, om te oefenen, Zeelandnet toegevoegd en daar tags aangegeven. “saved by 7 other people”. Nog meer ZeeuwseDelicious dus! Meteen even klikken en kijken. En plots zie ik allerlei adressen staan die ik liever niet zie en ook nog donkerroze! 18+ sites. Of wat mij betreft 39+………
Daar moest ik niet wezen dus. Gauw door naar Edjes favorieten dus. Zijn tag “Ajax” wekte mijn interesse. Welke Feyenoordhumor zou daarachter schuil gaan? Helemaal geen………Bijna jammer. Ook niet wat ik zocht bij Delicious dus. Maar ik geef de moed niet op. Delicious zou toch niet voor niets Delicious heten?

En warempel, nu, een paar dagen later heb ik toch wat meer met het programma gedaan. Ben mijn eigen favorieten ver te buiten gegaan. Heb leuke dingen ontdekt. Als zoekmachine is Delicious bijvoorbeeld ook goed te gebruiken. En ik heb doorgeklikt op “other people” people die wel dezelfde interesses als Birdie bleken te hebben. Grappig dus dat één woordje je zover kan brengen. Ondanks al het moois wat ik via Delicious tegenkwam heb ik ze niet meteen uitgebreid, mijn favorieten. Eigenlijk zijn het net vrienden, die favorieten. Ik heb liever een paar hele goede, echte vrienden dus, waar ik echt iets aan heb…………

En dan toch weer meer dan honderd woorden………zou er nog veel meer aan kunnen toevoegen. Alhoewel………straks wordt het onleesbaar. Liever een foto. Deze keer van Ierland, mijn favoriet!
Rest mij Alinda te bedanken die deze blog mogelijk maakte ;)
Op naar de Wiki’s, wat het ook moge zijn :)
Bird