Birge

Softcom "out" MoreClick "in" !

2010-03-05T04:49:00.000-08:00

(Yazının girişini yazmak hep işkence benim için... Selam mı vermeli yoksa pattadanak konuya mı girmeli??)

Bu yazıyı aslında www.adakizi.com üzerinden yazacaktım ama Wordpress'in içini dışını kurcalarken temayı patlattım. Hatta komple hosting hesabını patlattım. Sildim falan. Akşam tekrar yüklemeyi deneyeceğim. Neyse, bu seferlik böyle olsun. Aldığımız ders neymiş: "Çok kurcalama bozarsın evladım!"

Biraz önce herkese veda maillerimi gönderdim. İşlerimin hepsini devrettim. Şu anda herkese sütlü nuriye ikram ettim geldim. Tatlı yiyelim tatlı ayrılalım hesabı :) İçimde hafif bir sızı var tabi, ayrılıyorum diye üzülmekten ziyade alışkanlıklarım değişicek diye bir tedirginlik. Beşiktaş'a ve ofise çok alışmıştım. Her sabah Barbaros'ta 74 saniye karşıdan karşıya geçmek için beklemeyi, arada uyuklayan boz sokak köpeğini, Uniş'teki kibar amcayı, balıkçıları, kahve ve döner kokusunu, masamı, telefonumda yazan "Birge :)"yi, turuncu panelimi, Beşiktaş çarşısının hareketliliğini, Serkan ve Gürhan'la daha.net için sabahlamamızı, ikide bir kesilen internetle verdiğimiz molaları, öğle yemeklerini hep özleyeceğim. Ama geçmişe mazi derler değil mi :)

Umuyorum ki beni MoreClick'te de çok güzel günler bekliyor. Yeni projeler, yeni insanlar... Öğrenilecek çok şey, paylaşılacak çok fikir var. Buradan kendime "may the force be with me" diyorum ve çantamı alıp çıkıyorum...

birge -- adakizi!

2010-02-27T14:59:00.000-08:00

Yeni bir dönem başlıyor. Hem çok heyecanlıyım hem de üzerimde kendinden emin bir sakinlik var. Muhtemelen pazartesi günü muhteşem bir bomba patlatacağım. Ama önce "ada kızı"nı anlatayım.

Biraz önce eve geldim, montumu çıkartmadan gidip adakizi.com'u aldım. Yeni Rakı'nın davetindeydik, fasıl ekibi vardı. Ufuk'a dönüp dedim ki "Biz Heybeli'de her gece mehtaba çıkardık veya ada sahillerinde bekliyorum çalarsa, onlar benim şarkımdır çünkü ben ada kızıyım!" Bunu dediğim anda ortamın da etkisinden olsa gerek bir ampül yandı kafamda. Ben ada kızıyım!!! diye :) Bu blogumu kapatıp artık adakizi.com'a taşınıyorum.

Efendim, bilmeyen kalmamıştır herhalde ama ben Heybeliadalı'yım. Ruhum oraya ait, yuvam orası. Birisi bana nerelisin diye sorunca göğsümü kabarta kabarta "Heybeli" diyorum. Gitmeyince özlediğim, uzaktan bakınca bile beni mutlu eden yerlerin en tepesinde geliyor Heybeli. Zaten hep söylerim, adasız denizsiz bir hayat olmaz diye!

Bu aralar pek bir yoğundum sevgili blogcuğuma uğramaya fırsat bulamadım. En son galata'da rakı zirvesini yazdım sanırım. Sonra bir yaş günü zirvesi ve bir ada sefası atlattık. Bu sabah yine Büyükada'ya giderek güne başladık. Daha sonra Yakup Abi'nin bizlere söz ver.
diği Gerçek Sofralar Gerçek Muhabbet'e katıldık.Sazlı, sözlü, vur patlasın çal oynasın millet kendinden geçti. Evren bir sürü resmimizi çekti, istiyorum onları (:
Sonracıııma, Aslı ve Eda inanılmaz tatlı hatunlarmış, onlarla tanış oldum. Bir de karşı komşum (ismini hatırlayamıyorum , eşek ben) ve Hakan Abi'yle güzel muhabbet ettik. Dönüşte de Murat'larla serviste geyik yaptık. Ufuk'u tanıyamadım bu gece. Sakin sessiz sevgilim gitti en son 9-8lik göbek atıyordu :S Kendinden geçti adam (:

Gerçi her zamanki gibi yine sapıtan insanlar oldu. En son hatunun biri ayakta duramayacak kadar sarhoş arabaya taşınıyordu. Bir sürü adam iki kelimeyi bir araya getiremeden boş boş saçmalıyorlardı. Sevmiyorum böyle ortamları. Hani, insanın yanında 3-4 arkadaşıyla uslu uslu içmesi güzel de kıçıyla içen insanlara direk sinir oluyorum. Adabıyla içmeyi öğrenin şu boku artık.Kendini bilmeyen insan kadar rahatsız edici bir şey yok.

Şimdi yatıyorum yarın brunch ve açım abi var. Vakit bulduğum ilk fırsatta adakizi.com'a taşınıyorum.

Ps. (bkz: eksisozluge bir daha gelinse alınacak nickler)(bkz: adakizi) :/

Bir fizy linkiyle bu yazımı da sonlandırmak istiyorum:
http://fizy.com/s/1ai9fp
(:

pikih pikih sesim geliyür mü?

2010-02-08T12:36:00.001-08:00

Telefonuma blog app kurdum ve hemen test ediyorum :) yorgunluktan geberiyorum şu anda. dün gece gkkk i dinleyecegim diye yine gece 3te yattim. sonra da sabah win7 sinavi icin erken kalkip calistim. evet ben ogrenciyken de "simdi uyuyayim yarin sabah kalkar calisirim"i basariyla uygulayanlardandim! sertifikami aldim, basariyla! sonra ofise gittim, baktim bir de ne goreyim!? mest raki'm gelmis :) uf'umla beraber guzel gunlerde icmek nasip olur insallah :) sonra is, kurs, ev... klasik bir pazartesi gununun sonu!

ps. bu arada 37737176392. rejimime basladim. cok nadir bir sekilde 1. gunumu sonlandirdim. hayattan sogudum :/ acim abi doyursun biri beni :(

PMS: Padmé'yi Mahvetti Skywalker

2010-02-07T13:59:00.000-08:00

Bir yandan gözüm Star Wars'ta, öteki yandan blog yazıyorum. An itibariyle höykürerek ağlıyorum çünkü youngling'ler dahil piç Anakin, order 66'i uyguluyor. Ulan küçücük çocuk onlar laaağn...

Yoda'cığım da hissediyor ama elinden bir şey gelmiyor... Padme de hala bu herife aşık... Hayatına mal oluyor herif :/

Ne zaman Revenge of the Sith'i izlesem, patatese dönüşüyorum zaten... Chewbecca gibi sesler çıkararak ağlıyorum :(

Dünden beri sinirlerim bi ayrı bozuk. Zirve tek kelimeyle "berbattı". Ağzıyla içmeyi bilmeyen salağın biri bütün geceyi mahvetti. Ufuk onu evine bırakmaya falan gitti, o sinirlenecek, üzülecek diye ben gerildim. Sonra hesapta her zamanki gibi açık çıktı falan. Bir daha doğum günü zirvesinden sonra değil rakı zirvesi, muzlu süt zirvesine bile gitmek istemiyorum. Yine içim bişeylere çok kırıldı. Hevesim kaçınca toplayamıyorum.

İyi ki dün yanımda Elçin ve Betty vardı. Ufuk gelene kadar beni sağlam tutan onlar oldu. Ufuk'un yanında ağlamak istemezdim ama onun sinirli ve üzgün olacak olması beni deli etti. Zaten sarhoş insanlardan da hoşlanmam, yüksek ses, pislik, hesap sorunları derken bütün gece ağladım. Ama Ufuk beni teselli etti. Geçti sonra...

İçimden hiç bir şey gelmiyor bugün. Betty'i dinleyip uyuyacağım. Yarın sabah da Microsoft'un sınavı var. Bir kova sufle yemek istiyorum...

Blog ishali ve PuCca kardeşliği!

2010-02-02T11:14:00.000-08:00

Blog ishaline tutuldum sanırım. 2 günde 3 blog yazmak pek adetim değildir ama bu aralar bir yazasım gelmiş benim. İş için yazdığım bloglar yetmedi, biraz daha debeleneyim burada dedim. Bir önceki blog yazım Mey Rakı’nın hoşuna gitmiş 14 Şubat’a özel Mest rakı göndereceklermiş. Bir de Yakup Abi sağolsun, 1 gecelik rakı sofrası ayarlamış. Gözümsün Yakup Abi! Sosyal medya’nın hastasıyım demiş miydim??

Neyse, yine klavyeye saldırmamın yanı kendimi Pucca ile karşılaştırmak istiyorum! Evet, buna cesaret ediyorum =) Şimdiden “Ay bu Pucca üzerinden prim yapmak istiyoooo!” diye yaygarayı basıcak insanlara şunu demek istiyorum: Fak Yu!

Bu tamamen yazı Pucca’yı ablam gibi gördüğümden yazılmıştır. Evet, sanırım Pucca benim asla sahip olamayacağım ablam. Okuduklarımdan çıkarttığım kadarıyla fiziksel olarak da benziyoruz.

Harbiden ben Pucca’ya karşı ciddi güzel duygular beslemekteyim. (Hayır, lezbiyen değilim sadece tek çocuğum.)(Ayrıca koç gibi erkekim var, hıh!) Hatunu okudukça “oha, harbiden lan!” ya da “ah ulan bana böyle olsa nası yırtardım hatunun ağzını burnunu” veya “eheh, ben hiç kıskanç değilmişim yav!” diye kendi kendime tepkiler veriyorum. Zaten benden başka bayaa bir insana böyle dedirtiyor ki, hayvan gibi takipçisi var ablanın. Helal ossun =)

Neyse dedim ya biraz benziyorum Pucca’ya diye, liste yapasım tuttu...

Fiziksel olarak, Pucca’da ben de açık tenli, renkli gözlü ablalarız. İkimizin de kıçından ve baldırlarından tombalak olduğunu son okuduğum blogundan teyit ettim. Hiç bir pantolon bana da olmuyor. Gerçi Pucca benden daha uzunmuş. 168 diyo. Ben sadece 1.58’im... Bastıbacak yani. O 55 kiloya indim diye seviniyor, ben de 55 kiloya çıktım ohaaaa diye dolanıyorum. Zira 48 kilocuk olduğum muhteşem zamanları hatırlıyorum... Aaah Aaaaah...

İkimizin de okul hayatı bayaa boktan geçmiş. Gerçi ben okuldan atılmadım hiç ama lise 1- lise2 arası kayıp pis dönemimdi. Sünger karaciğerimi o günlere borçluyum.

Sonracığıma onun süper halaları gibi benim süper anneannem var. Yaş ve deneyim itibariyle 3 halasını da çiğ çiğ yer. Gerçi kapıştırsak onları Pucca bir süre rahat eder sanırım.

Bir de tabii mantalite olarak bazen bakıyorum hık demişim Pucca’nın burnundan düşmüşüm. Onun erike dellenmeleri gibi ben de arada Ufuk için yeşeriyorum. Yeri gelir Özlem Tekin’den bile kıskanırım onu ben =) Hatun milletine güvenilmez kardeşim!! Zaman zaman da pembe hayaller kuruyorum, “ay böyle evimiz olsa, sonra şöyle olsa, böyle olsa diye”. Sonra ayılıyorum. Tıpkı sıcacık yataktan soğuk odaya çıkmak gibi duygularla başbaşa kalıyorum.

Pucca’yı keşfedeli 6 ay falan oluyor, arada atlaya zıplaya çoğu postunu okudum. PuCCa, şu hayatta kimsem yok sayılır (gerçi küçükken hep “abi” isterdim ben ama) ablam olur musun? `: iç parçalayan öksüz sezercik bakışı`

rakı keyfi de bir baska!

2010-02-02T02:27:00.000-08:00

Yine iş yerindeyim, yayın yapıyorum. Presinplerim vardır!! Türkçe günü olmasına rağmen ibot'u kıramadım, yayın aldım. Türkçe playlistim bir ağır, bir damar, öyle böyle değil.Öğlen öğlen rakı sofrası kurdurtacağım millete. Cidden derdim olsa böyle çalmam ama hava kapalı falan bir ruhum kapandı.

Aslında bu aralar cidden bir rakı sofrası, muhabbet istiyorum. Cumartesi gününe Galata'da Ufuk rakı zirvesi açtı. Kısfmetse küfenin dibinde uf'um beni eve bıracak :) Rakı zirveleri güzel oluyor, muhabbeti sağlam arkadaşlar geliyor. Rakıyı her türlü içmeyi seviyorum sanırım ben. Hem böyle inceden Müzeyyen Senar eşliğinde, hem de milletle coşarak. Adalı olmanın da etkisi olsa gerek. En güzel rakılar da orada içiliyor be yav. İstanbul'u al karşına, tepende tepsi gibi ay, miss gibi hava. Mezelerin bile tadı daha güzel. Yeni Rakı da güzel. Evet, yazı özledim, sıcağı özledim. En bi kankalarımla Gökşin abi'nin yerinde balık olmayı özledim.

Ege'nin iki kıyısında da rakı içmiş insanım ben. Rakı kültürüm geniştir söylemesi ayıp! Ayrıca rakıyı da adabıyla içeriz, evelallah! Rakı adabı nedir? diyenleri ek$i'ye alayım. Eliniz değmişken bütün başlığı okuyuverin. Bir de nargile içme adabı vardır ki o çok başkadır. Neyse onu da sonra linklerim :) Neyse ne diyordum, hah rakı çeşitleri. Efendim, ben bu meretin tek, çift, tripıl damıtılmışını, sekini, buzlusunu, buzsunuzunu, dublesini, gözyaşını, "arak"ını, "raki"sini, boğumunu, anasonlunusunu, eriğini her bi şeyini içtim.

Raki demişken hemen bir anımı anlatayım, şimdi Girit'e ilk gittiğimde pansiyon sahibi beni "delikanlı" gördü. 1 küçük ploumari'nin üzerine oturttu beni karşısına, Girit'e özel "raki" çıkarttı. Şimdi belki bunu çipura olarak da duymuş olabilirsiniz, bir nevi saf rakı. Susuz, shot şeklinde içiliyor. Her yudum alev gibi iniyor gırtlaktan aşağı. (Zaten hava sıcak, temmuz ayı)... Bir shot aşağı yukarı bir duble alkol miktarı olarak. Amca oturttu, bende Yunanca kıt, onda da İngilizce var la yok arası. 4-5 shot sonra biz Nietzche üzerine bir muhabbete başladık aklınız durur :) Yunan raki'si de olsa açıyor dili mübarek.

Fakat yine de kendi Ada'mın, kendi dilimde muhabbetin ve Yeni Rakı'nın yerini tutamaz. Cumartesi gelsin artık. Hem stress atalım, hem rakı içelim.

Gerçi bizim kankalar gelsin, aşağıdaki günleri yad edelim!

Benim hiç boş vaktim olmadı abiğ!

2010-02-01T13:54:00.000-08:00

Benim kendimi bilmeye başladığım lise 2'den beri hiç boş, tembellik yapacağım vaktim olmadı ağbi. Yalan söylemeyeyim, 2005 yazında bir 2 ay boş vaktim olmuş olabilir. Ama onun dışında valla olmadı ağbi.

Lise 2-3 malum, hepimiz bir öss koşuşturmacası halindeydik. 180 dakikaya fikslenmiş bir hayat tarzımız vardı. Haftaiçi-haftasonu, yaz-kış demeden hayvan gibi çalıştık. "Ağğbi ben kalem oynatmadım, Boğaziçi'ne girdim" tipi insanlara kafa gömme isteğim o günlerden kalmadır. Yok öyle bişey. Yemişler sizi...

Neysem ondan sonracığıma, üniversiteyi kazandıktan sonra millet hazırlıkta keyif çatarken, bok varmış gibi gittim hazırlığı 1 dönemde geçtim. Gece gündüz Toefl çözerek, nefret ettiğim sınıftan kurtuldum ama nooldu? Zaten sonrasında yine 3 dersten kalarak okulu 5 yılda bitirdim. Millet hazırlıkta laylaylom keyif çatarken ben C'de kod yazmaya çalışıp klavye parçaladım, Thomas Albu'nun önce İngilizcesi'ni, sonra calculus'u çözmeye çabaladım. Sonra tek boş yazımı yaşadım ve o günden beri durmadan koşturuyorum.

Sonra mühendislik eğitiminin en acı ve kanırtan yılları başladı. Sabah 9da derse girip akşam 6 buçukta sürünerek laboratuvardan çıkan ben, sabaha kadar yok organik raporuydu, yok operations projesiydi, yok vizeydi koşturup durarak eğitim hayatımı tamamladım. Bizden böyle kan aldıkları süre içerisinde, işletmelerin falan laylaylom o festival senin, bu parti benim koşturmaları da hiç sinirimi bozmadı, yersen.

Eğitim hayatım sadece eylül-haziran arasıyla sınırlı değildi. Sonra sevgili zorunlu stajlarım başladı. Stajlarım bitti bu sefer benim gönüllü olduğum arkeolojik kazılar, seminerler, projeler oldu. Yazlarım da böyle geçti. Üniversitenin son yılında haftada 2 gün dersi olan şanslı azınlıktandım. Geri kalan günlerde (haftasonu da dahil) okula gelip tez yazmak gibi bir hobim vardı. Gerçi harbiden bir hobim vardı, akşamları fotoğraf kurslarına gittim Fototrek'te. Sanırım kafayı yemememi sağlayan en büyük etmenlerden oldu bu. I <3 Nikon D60!

Okul bitti, 15 gün sonra çalışmaya başladım. Bu 15 gün içerisinde de evde oturamadım. Önce adaya taşındık evi temizledim (inşaat kabası pislik kalmış olan bir ev)(hatta 2 daire), sonra da Bursa'ya fotoğrafa gittik. O zamandan beri de öküz gibi fazla mesai yaparak çalışıyorum. Kaç defa günde 14-15 saat çalıştığımı bilmiyorum. (Mesela bugün de öyle çalıştım...) (Hayır, işkolik değilim, böyle çalışmak zorunda kalıyorum.) Bir de bunların üzerine Bilgeadam'da sistem adminliği kursuna gidiyorum geceleri. Bu da cidden hobi olarak yaptığım bir şey.

Velhasıl kelam, şöyle bir 2 ay falan biri beni uyandırmasın, uyuyayım istiyorum. Sadece kemiklerim değil, ruhum yoruldu artık...

Eğer herhangi bir salatalık bana gelip, ay şunun şurası naaptın ki derse, gerçek hayatta da aduket atılabildiğine şahit olabilirsiniz. Ryu halt etmiş olur yanımda.

Ps. Millet üniversite hayatını, ay hede klübündeydim, hödö organizasyon yaptım, dünyanın 1231831 ülkesinde çılgın attım, jose ile sex on the beach yudumlarken xiong nu ile Tibet'te meditasyon yaptım diye anlattıkça da yeşilin türlü tonlarına bürünüyorum. Benim vaktim yoktu...

Ps2. Yatayım ben. Yarın sabah'ın köründe işe gideceğim.

tavşan besleyene kılavuz

2010-01-24T02:59:00.000-08:00

tavşan besleyen,
tavşanını birgün götürüp
tavşan yetiştiren birilerini bulup vererek terketmeye
hazır olmalıdır -
onlardan iyi bakacakları sözünü aldıktan sonra -
son bir kez dönüp bakmamak için kendini
zorlayarak, alelacele yürüyüp, çekip, gidip, - havuç
tohumlarını da götürüp
denize atıp ----

Oruç Aruoba

Dün gece uykum kaçtı hiç uyumadım. Ufuk'tan aldığım, Oruç Aruoba'nın Uzak isimli kitabını karıştırdım biraz. Tavşan besleyene kılavuz ve özlem çekene kılavuz olmak üzere 2 tane bölümden oluşuyor. Özlem çeken varsa, okumalarını tavsiye ederim.

Çok şükür ben şimdilik özlem çekmiyorum.

En azından bir kişi için... Yoksa her insan aslında bir şeyleri özlüyor. Sanırım ben Girit'teki günlerimi özlüyorum. İstanbul'un, Türkiye'nin karmaşasından uzakta, kemiklerle çalışırken mutluydum ben. Kemikler ukalalık yapmıyordu, kemikler bana abuk subuk şeyler yaptırmıyordu, kemikler dinlemeyi biliyordu, kemikler yargılamıyordu, kemikler 3000 yaşında ve saygındı. Beni her ne kadar akrep de soksa, üstümden çiyan da yürüse, sabah 6 gece 12 de çalışsam en mutlu olduğum yer Girit'ti. Sıcaktı, yazdı. Sürekli bızırdayan bir telefonum yoktu, kimse arayıp sormuyordu. Gudik gudik mailler gelmiyordu. İnsanlar ve yemekler güzeldi. Doğa mükemmeldi. Kalabalık yoktu. (ve 5 kilo daha zayıftım :) )

O günlerden bu şarkı kaldı bana.

Σήμερα με σκότωσες ξανά μετά από δυο φιλιά με πέθανες ξανά
"Bugün bana tekrar bir çift öpücük verecek ve beni tekrar öldürecek" gibi bir tercümesi var yanılmıyorsam.
Aaah okuyucum ah, o zamanlar sarhoş kafayla Nietzche felsefesi tartışabilecek kadar yunancam vardı :)
Her neyse, Girit'i ve o günleri özlüyorum.
----

Gece uyuyamadım pek dedim, devam edeyim. Kabus gördüm yine, sonra uykum kaçtı. Zaten gece 1'e geliyordu yatağa gittiğimde. Rüyamda bir iskelede duruyorum, masmavi mükemmel bir deniz var. Ama yüzmeyi bilmiyormuşum. Diyorum ki içimden, ya çok derin burası şimdi atlarsam boğulurum. Fakat bir tarafımda "Atla, nasıl olsa yüzersin, yüzemezsen de seni kurtarır" diyor. (Kim kurtaracak beni bilmiyorum). Sonra "atla" diyen tarafıma inanıyorum ve bütün cesaretimi toplayıp atlıyorum.
Fakat taş gibi batıyorum. Hareket edemiyorum, çırpınamıyorum. Öyle dibe doğru gidiyorum. "Hani kurtaracaktı? Nerede o?" diye yukarı bakıyorum. Ben dibe doğru giderken biri bana iskeleden bakıyor. Gözlerimin taa içine bakıyor ama herhangi bir hareket yapmıyor...

Nefes alamayarak uyandım. Sonra da uykum kaçtı. Öldüğümün farkında olarak ölmek en büyük korkum. Yaşlanıp, 120 yaşında Alzheimer falan olup kendimi bilmeden ölmeyi planlıyorum :)
----

Bugün Ufuk'la Ehl-i Keyf'e gideceğiz.Fotoğraf makinamı da almak istiyorum umarım bir problem çıkmaz. Dün mia'nın harika resimlerini çektim.
Tekrar yüklemeye üşeniyorum o yüzden buraya tıklayıp görebilirsiniz.

Şimdi yayın alıyorum, en yakın zamanda görüşmek üzere :)

PS. Sözlük'e bakınca mutlu oldum =)

sourberry 3 yaşına bastı!

2010-01-17T11:22:00.000-08:00

Helelöyt!

Bu hafta bir garipti. Ben çok hasta oldum da popoma iğneler yedim, popomun üstüne oturamadım biliyor musun okuyucum :/ Fakat geçti, toparladım hemen :o) 2 iğne mi beni yıldıracak pehey! Ben ki ne beyin anjiyoları, endeskopik naneler geçirmiş insanım, kıçı kırık voltren iğneleri mi beni yıkacakmış, şaşarım :D

Neysem, kesin kararım kendi sitemi yapmak üzerinedir. Bu gece başlayıp, yarın sabaha kadar iskeletini oluşturmayı planlıyorum.

Eöö bütün gün uyudum da ben, hiç uykum yok o yüzden.

Dün gece sourberry 3 yaşında zirvesi vardı, oraya gittik. Pek bi eğlendik, dinleyicilerimizle kaynaştık :) Üstelik benim artık bir sourberry tshirtüm var :)
Smileylerle doluyum bugün. Korkunç geçen bir haftaiçinden sonra haftasonuna başlarken, 2 tane gol attım.

Öncelikle iş ile ilgili kesin kararımı verdim. İkinci gol bana kalsın, zira henüz blog'a yazılacak kadar olgunlaşmadı. Haftaya o da olur inşallak :)

Dün buluştrend'e gittim ilk defa, çok cici insanlarla tanıştım. Diğer organizasyonları sabırsızlıkla beklemekteyim.

Kafamı toplamaya adaya kaçacağım haftaya! Ada'mı çooook özledim. Sevgili+kanka+ada = über mutlu insan Birge!

Aa bir de dün makinemle dolaştım, o da keyfimi arttıran detaylardan biri oldu hayatımda.

Dünden bir kaç resim koyuyorum. Öpüyorum.

Ps. koyamadım :S sonra koyarım :)

pazar bayıntısı

2010-01-10T11:10:00.000-08:00

Meh,

Bugün pazar(dı) bayık günlerin en bayığı. Sabah kalktım, saat 10 buçuk falandı. Kahvaltı edesim gelmedi, annem karnıbahar pişirmişti onu yedim sabah sabah. Küçüklüğümden beri çok severim, çiçek mama'dır karnıbahar benim için =) Bir de boncuk mama var, bezelye. Ben sebzesever bir insanım. Kereviz bile severim yani o derece =) Gerçi benim de kırmızı etle çok aram yok, canım çok nadir et ister. 7/24 hamurişi ve sebzeyle beslenebilirim. O yüzden dünyalar kadar büyük bir götle dolaşıyorum. An itibariyle 2 tabak yediğim mantı-makarna da vicdan azabımı körüklüyor. Pek de güzel yaparım mereti :/

Neyse bayık pazar günüm bitiyor fakat iş için yazmam gereken uzunca bir yazı var. Haftasonu iş için çalışmak benim mantığıma ters arkadaş... Biraz sonra kafamı toparlayıp bir çırpıda yazarım. Gidip kahve yapayım.

Betty Puf Puf'un bu haftaki konuğu gregory, yani Ufuk. Uyanık kalıp dinlemeye çalışacağım. Zaten muhtemelen şu anda homurdandığım makale de o saatlerde bitmiş olur.

Dün sabah oturdum dolaplarımı topladım. Çok çok çok ciddi bir şekilde yıllardır dolabımda duran, etraftan gelmiş veya annemin ay bu süper deyip aldığı ve öylece dolaba tıkıştırdığım her şeyi ayıkladım. Dolabımın 3/4'ü boşaldı. 2 kocaman mavi çöp poşeti şey ayrıldı ve birilerine verilmek üzere anneme teslim edildi. Artık boş bir dolabım ve alışveriş yapmak için kocaman hevesim var :) Yaşasın alışveriş!
Dün Keinohrhasen'i bir daha izledik Ufuk'la. Çok şirin-cici bir Alman filmi. Orada Chayenne-Blue diye mini mini sevimli bir velet var, ondan istiyorum ben. Yani ileride bir gün çocuğum olursa ona benzesin. Trailer aradım, bir tek Almancasını buldum malesef. Neyse, filme adını veren sahne ve ultra şirin velete aşağıya koyduğum videolardan bakabilirsiniz. Cidden hastası oldum veledin ki normalde ben çocuk sesine bile tahammül edemem. Geçen gün Pizza Hut'ta teyzenin biriyle dalaşmışlığım var bu yüzden.

Ey okuyucu,
Düşünün ki sevdiceğinizle bayık bir pazar günü Pizza Hut'a gitmiş yemek yiyorsunuz ve bir velet kulağınızın dibinde kıçını yırtarak ciyaklıyor. Aranızda "üf püf amma bağırdı, çocuk sesi böö" şeklinde konuşurken (aranızda kısmı bold farkındaysanız) veledin anası geliyor, çocuk bu bağıracak, rahatsız olduysanız gidin başka yere oturun diye bıkbıklıyor. Ama ne bıkbık, ne bıkbık. Böyle karıların kocalarına allah sabır versin, ne diyim. Neyse ben de "çocuğun suçu yok tabi, anası böyleyse çocuk naapsın, ciyaklar tabi" diyerek kadına lafımı sokuşturuveriyorum. Teyzeyi kocası topluyor, olay bitiyor. Ufuk'la kadının evde kocayı parçalayacağına karar veriyoruz. En azından bir hafta kadının başı ağrır, keh keh.

Size bir sır vereyim mi? Ben şimdiye kadar hiç 3 yaşından küçük çocuk ellemedim bile. Ultra tek büyümüş bir çocuk olarak hiç bebeklerle muhattap olmadım. Ne kuzen, ne kardeş, ne annemlerin arkadaşlarının çocukları... Hiç küçük insan olmadı çevremde.

Ben çok yalnız büyüdüm be :/ Şimdi onu farkettim. Tek başıma büyüyüverdim. İyi ki ada varmış da 2 çocuk oyunu oynayabilmişim yazları. Yoksa evdeydim hep. Kütüphane ve duvarla üçgen oluşturan tekli koltuğun arkasında bir dünyam vardı. "Kurt ini" derdim oraya, neden bilmiyorum. Oyuncaklarım, kitaplarım orada dururdu. Ben de okuldan gelince oraya girer, saatlerce çıkmazdım. Akşam karanlık olunca da eski gardrobumun içerisine girer, fenerle kitap okurdum. Bir de öyle Pıtırcık, Çocuk Kalbi gibi kitaplar değil, Kafka, Tolstoy okurdum. Çok fazla bir şey anlamazdım gerçi ama öyle güzel gelirdi. Ee, evet manyaktım o zamanlar şimdi de durum farklı değil ne var :o) Şimdi bütün o klasikleri hayal meyal hatırlıyorum. Vakit bulsam da okusam...

Aa cuma günü Mercan Dede konserine gideceğim demiştim di mi? Gittim, modern sanata kafam girsin diyerek çıktım :) Gerçi bok atmayayım şimdi, o kadar da kafam girsinlik değildi. Hatta gittiğim en mantıklı modern sanat hedesiydi. Hede çünkü eöö, hem resim hem müzik gibi. Carlito Dalgeccio diye bir abi Mercan Dede eşliğinde hoplaya zıplaya "canlı performans" resim yaptı. Mercan Dede güzeldi, en son kısımda 2 semazen eşlik etti kendisine. ayfon'umla çekiğim resimlerin kalitesi berbat olsa da size bir fikir verir.
Borusan Müzik Evi ile ilgili bir yazıyı da şuraya tıklayarak okuyabilirsiniz.

Bir resimde Carlito abi Mercan Dede'yi boyadı gaza gelip :) Bir de semazenlerin biri kadın biri erkekti. Performanstan sonra parti vardı fakat biz çok kalmadık. Sadece babamın arkadaşı bize en en en yukarıdaki terasa çıkardı ki, harbiden muhteşem bir manzarası vardı. O manzaraya karşı ne içilir be üff!

Evet, salonda dibinde durduğum pandüllü saat tam 9 defa çaldı şimdi.
Çenemi kapatıyorum ve gidip türk hosting piyasası hakkında vizyon sahibi bir yazı yazıyorum. Vizyon sahibi ne lan? Neyse bişi demicem... Gittim...

Çok değişik bir dünya burası

2010-01-08T05:31:00.000-08:00

Eöö ugh :)

2010'a ancak alıştım. 8 günlük bir adaptasyon sorunundan sonra ancak bugün 2010'a alışabildim. İlk defa bu sabah "Günaydın Mia!" diye yatağımdan zıpladım ve işe gittim. An itibariyle kendime mola verdim. Sabahtan beri daha.net'in blog'u için konu başlıkları yazıp çeviriyorum.

Bugün bu iş bitecek, sonra Outlook Review'una devam edeceğim. O da bitince uçarak işten çıkıp babamı Mercan Dede konserine götüreceğim. Fizy'i açayım, azıcık kulak alıştırmasın yapayım. Elektronik müzikten çok fazla haz etmeyen biriyim ama Mercan Dede daha farklı. Gözleri kapatıp, meditasyon yaparcasına özümseyerek dinlemek lazım. Tasavvuf her zaman beni etkilemiştir, vaktim olsa da iyice öğrensem dediğim şeyler sırasında üst sırada gelir.

2010 bir enteresan başladı. Bir rahatsız, bir eblek duruşu vardı. İlk bomba pazartesi günü Gürhan'dan geldi. Gürhan bizden ayrılıyor gelecek hafta.Şuraya tıklamak ve de sosyal paylaşıma inanarak çevrenize Facebook veya Friendfeed üzerinden dağıtmanız, bonus sevap olarak size dönüyormuş. Şiir gibi kod yazar ama kesinlikle çizim yeteneği yok bu adamın =o)

Bugün ben iş hayatıma başlayalı tam 6 ay oldu. 6 ayda inanılmaz çok şey öğrendim. O kadar çok şey ki, hala kocaman bir okyanusun bir damlasını oluşturamadı =) Araştırmam, öğrenmem ve daha çok kullanmam lazım. Vakitsizlik beni o kadar umutsuz hale getirdi ki, sanırım en çok o yüzden sevemedim 2010'u.

Gerçi vakit planlaması konusunda kendimi disipline etmeye çabalıyorum. Adım adım kendimi disipline ediyorum. Şu anda çare bulmam gereken en önemli sorunum, 8 saat bana yetmeyen uykuyu günde ortalama 6 saate düşürebilmek. Uyumak kesinlikle en sevdiğim aktivite ve günde 8 saat yetmiyor.

Bugün sanırım blog yazmam için çok uygun bir gün değil. Ya da en azından zaman dilimini yanlış seçmişim. Kafamda yazmam için bekleyen bir sürü fikir parçacığı var ama hepsini toparlayıp güzel bir şekilde akıtamıyorum. Tıkanık bir gün.

Neyse velhasıl kelam,

1) Gürhan'ın CV'sini paylaşalım, dünya daha güzel bir yer olsun. http://w3bug.com/

2) Time management konusunda hala tavsiyelere açığım.

3) Muhteşem bir sevgilim var. Hastasıyım kendisinin! (Yukarıda bahsetmemiş olabilirim ama öyle işte.. Ufuk'un adı hiç geçmeyecek diye korktunuz bir an di mi? eheh)

4) Aaa Ufuk bana cüzdan aldı yılbaşı hediyesi olarak. Artık kartlarımı, paralarımı kaybetmeye son!

4-b) Sanırım time management da yapamamamın temeli dağınık bir insan olmamda yatıyor olabilir.

5) Yeni bir cv-blog hazırlığındayım. Dursun bir köşede, nolur nolmaz di mi =)

6) Liste yapmayı seviyorum, onu farkettim bir de... Bugünü farkındalık günüm olarak ilan ediyorum.

7) Son olarak da fotoğraf makinemle gezmeye karar verdim. Biraz ağır ama hiç fotoğraf çekemiyorum diye içime oturan vicdan azabı daha ağır.

Ps. Kedileri seviyorum :)

2010 çok fena geçecek :/

2010-01-01T03:53:00.000-08:00

Günaydın (daha doğrusu Tünaydın... saat 1 bucuk)
Klasik bir yılbaşı sonrası, ancak kalkabildim. Hatta bir kalktım, prensiplerim vardır!!'ın vakti geçmiş. Ben saat 11 gibi kalkıp, programı "hem de anonslu" yapıp, gider yatarım diyordum. Olmadı, kısfmet...

Efendim, dün betty'deydik ve Betty, ben, Ufuk ve "i just called to say i love you" muhteşem bir yılbaşı özel programı icra ediyorduk. Hep birden 10-9-8 diye saydık. Sonra yeni yıla girdik ve dinleyicilerimizi kutladık... 2010'un ilk dakikalarında küt! diye yayın gitti. 45 dakika kadar yayını tekrar almaya uğraştık ama nafile. 2010 bizim için aksilikle başladı.

Her yıl, tam böyle yeni yıla girerken içimde o yılın nasıl geçeceğine dair bir önsezimsi bir şey oluyor. Balık burcu algısı :P Şimdiye kadar hiç şaşmadı bu. Geçen yıl inanılmaz neşeli girmiştim, içim çok ferah ve çok açıktı. 2009 muhteşem oldu. Bu yıl içimde öyle bir kötü his var ki, hala geçmedi. Kalbimi, ruhumu nasıl mengeneler sıkıştırıyor anlatamam. Bu yıl çok zor geçecek :(

Zaten geçen gün yazdığım "kendi evim kendi hayatım" motto'm şimdilik %75 suya düştü. Evde muhteşem bir kavga çıktı ve ben artık bu konudan bahsetmeye bile korkar oldum. Eğer çok istediğim bir şey, bir şekilde sekteye uğruyorsa, kalbim o "şeye" çok kırılıyor. Daha sonra üzerine düşünmek bile sinirlerimi bozuyor. Kendi evim olamayacak. Aldığım duvar çıkartmalarını da gidip şimdi kendi odamın duvarına yapıştıracağım.

Hayal kurmayı çok seviyorum ama artık kendimi o konuda bayaa dizginler oldum. Olabildiğince mantıklı hayaller kuruyorum artık. O kadar mantıklılar ki daha sonra "öff zaten olmaz" diyorum. Sanırım hayallerimi kaybediyorum. Hükümsüzdür.

Bu gün ayrıca çok karamsarım. Sanırım yorganımın altına girip bütün gün oradan çıkmayacağım. Depresyon hırkam nerede?!

"Bu gün çok zordu ama yarın sabah kalktığımda her şey düzelmiş olacak."

vay bana vaylar bana, 2010'a merhaba

2009-12-25T05:40:00.000-08:00

Uu beybi...
2009 bitti yavvu. Yine 1 bucuk aydan fazla ara verdim yazamadım. İş güç yoğun. Popomu kaşıyacak zaman bulamamaktayım. O yüzden yazamamaktayım. Kendimi suçlu hissediyorum.
Zaten bu yıl paso bir sürü şey için suçlu hissettim.

Bir klasik geliyor ve 2009 yılını değerlendirirken, 2010 yılı için olan planlarımı sıralıyorum...
Emmm.

2009

Okul bitti.
İş başladı.
Kariyer planı diye bir şey varmış, onu öğrendim.
Like tuşu bağımlısı oldum.
Sigarayı bıraktım!
Süper manita yaptım. (Keh keh)
Fotoğrafa bir gaz başladım, sonra vakit bulamaz oldum. (Yine yeniden :/ )
Popom büyüme sınırlarını aştı, 2010'a 56 kilo giriyorum :S
Yine de genel olarak iyi bir yıldı, tebrik ediyorum 2009 yılını.
2009 yılının en güzel ayı temmuz, en güzel günü 1 Ağustos'tu.
hayatım daha.net oldu.

2010

Kendi evim kendi hayatım mottosunu gerçekleştirmek için en ciddi adımları atacağım!
Fotoğraf çekmek için zaman bulacağım.
Time management nedir öğreneceğim.
İnsana benzemek için çaba göstereceğim, kendimi suyunu salmış domates gibi bırakmayacağım.
Para biriktirmeyi deneyeceğim.
Gardırobumu yenileyeceğim. (Üstteki maddeyle çakıştı sanki??)
Vodafone'a geçeceğim. Elveda Turkcell! (İşbu dilekte sevdicek etkisi yüksektir)
Apple ve Google ile daha samimi olacağım.
Gereksiz uç duygularımı rendeleyeceğim. Olmadı törpüleyeceğim.
Hayatımdaki gereksiz insanları rendeleyeceğim. Törpülemek yetmez.

Herkese pek bi mutlu yıllar :)

hassiktir anı

2009-11-18T00:17:00.000-08:00

Evet, var böyle bir şey. Entry olarak girecektim sözlüğe ama formatlar dahilinde yazmak istemedim bunu. Hassiktir anı öyle bir şey ki, bir anda etraf aydınlanıyor. Hani çizgi filmlerde falan olur, hallelujah çalar. Aynen öyle bir şey. Böyle kafanı kurcalayan, derinden ya da yüzeyden bıkbıklayan bir şey, aniden ve küt diye ve tam da hassiktir anında çözülür. İster bir soru olsun bu ister bir sorun cevap çok nettir. "Hassiktir" dersin, "tabii ya!". Hassiktir anından sonrası sana kalmış, ister kendine kız "ulan nasıl göremedim/bilemedim" diye istersen de "haha tamam yaaaa" diyip devam et.

Ben genelde devam etmeyi seçiyorum.

hepi heloviiin :)

2009-11-01T10:28:00.000-08:00

Merhaba ey insanlar,

Eşeğim ben di mi? Hiç bir boku düzenli olarak yapmayı beceremeyen tembel bir yazarım. Geçen hafta uyuyakaldım, ha bugün ha yarın yazarım derken 2 hafta geçiverdi. Yazamadığım vakitte 2 süper zirve geçirdim efendim. Geçen hafta cumartesi günü adada içelim abi 3'ü yaptık, içtik sarhoş olduk. Adayı özlemişim. Adasız yapamıyorum :/ Yakın zaman içerisinde yine gideyim diyorum ama malesef bu aralar pek bir fırtınalı hava. Üstelik artık küt diye kafama göre adaya gidiyorum bu hafta da diyemiyorum, çünkü artık programlarımı(zı) kendime göre değil "bize göre" yapıyoruz :) Biz olmak güzel şey =) (yazar okuyucularından bu noktada tahtaya vurmalarını ve kıçlarını cimdirmelerini istiyor.)(buradan yazarın batıl inançları olduğunu öğreniyoruz...)

İkinci süper zirvemiz de dünkü Halloween 2009 zirvesiydi. Süper kazık bir mekanda da olsa çok eğlendik yine :) Ufuk Joker oldu, ben de ölü bir gelin oldum. Asıl amacım corpse bride olmaktı fakat kim uğraşacak o kadar detayla... Bu arada mekanda 4 tane gelin olmamız da sinirimi bozmadı değil. Ama en bi ölü bendim işte! Hııh! (yazar burada sinir yapıyor, aldırmayın...) Yan tarafta bir yerde über resmimizi görebilirsiniz. (yazar tekrar kıç baş tahta vs kombinasyonunu rica ediyor.) Yine bu zirvede de sarhoş oldum. Eve gelince bir sürü kustum falan ki iğrenç detaylara daha çok girmeyeceğim. Velhasıl kelam, uzunca bir süre alkol defterini nadiren açmaya karar vermiş bulunuyorum. Kendime ceza, ağzımla içmeyi öğrenene kadar alkol yok bana. Hem zavallı karaciğerime de üzülüyorum. 14 yaşımdan beri (ki neredeyse 10 yıl olmuş :S) yüksek bir alkol parçalama mesaisi yapmakta. Bu aralar bu kadar çabuk sarhoş olmamı da yavaş yavaş karaciğerimin kaldıramamasına bağlıyorum. Birazcık ara vermek kesinlikle iyi gelecektir.

Bunun dışında geçtiğimiz 2 haftanın barındırdığı havadisleri kısaca şöyle sıralayabilirim;

-Artık padawan değilim. 6. nesil nöbetçi dj olarak sourberry semalarında anılmaya başladım. Ayrıca anonslu yayınlarım da sanırsam düzeldi biraz daha.

-Bolcana fazla mesaiye kalıyorum bu aralar. Yakında laptopumla bütünleşik yaşamaya başlayacağım... Fakat daha.net güzel oluyor yav :) (Türkiye'de hosting artık daha.net!) (yazar reklam yapıyor, hızlıca zap yapıp gelebilirsiniz...)

-28 ekim gecesi Babylon'da Kind of Magic konserine duhul olduk. Playlist yine aynıydı, umarım yakın bir zamanda değişiklik yaparlar. Yoksa sadık dinleyicilerinden kayıp verebilirler.

-29 ekimde kendimize kostüm ararken düşünen hayvanın önde gideni'yle rastlaştık. Garderobe'dan çıkınca onlara gittik sonra designed for an unknown man de geldi. Gerçi fazla kalamadık ama süper lezzetli bir balık tattık.

-Lahana'm geldi, yarın sabah gidiyor... Artık bir buçuk ay sonra görüşeceğiz. Ay vil mis yu beybi demek istiyorum.

Sanırsam bu kadar. Geçen haftaya dair daha az şey hatırlıyorum. Bu arada kesinlikle short-term memory problemleri çekiyorum. Bir ara bir nörologa falan gözüksem iyi olacak. Aniden abuk subuk şeyleri unutmaya başladım. Ya sürekli ekrana bakmaktan aptallaştım ya da eksik falan besleniyorum. (yazar balık burcu olduğunu unutup vesvese yapıyor. babasına çekmiş.)

Bir blogumuzun daha sonuna geldik. Yeni haber ve havadisler ile gelecek hafta görüşmek üzere. Sizi şu şarkıyla uğurluyorum, Mine Kürkçüoğlu'ndan 1976 tarihli şu parça gelsin:

http://fizy.com/s/12tyfs

Boyum 1 karış uzadı!

2009-10-19T10:39:00.000-07:00

Öncelikle herkese iyi pazartesi akşamları! Normalde pazar akşamları yazıyordum ama dün o kadar yorgundum ki eve gelir gelmez erkenden uyuyuverdim. Hatta betty'nin yayınını bile dinleyemedim. Ayıp bana...
Neyse, boyum bir karış uzadı diye başlık attım, neden hemen söyleyeyim! Çünküü bendeniz Sourberry radyosunda mini mini bir padawan oldum!! Geçen çarşamba gecesi ilk yayınımı yaptım!! Üstelik anons bile yapabilen bir minik padawan'ım ben. Ufuk'a sürpriz yapacaktım ama beceremedim. Üstelik hiç bir yayınımı da adam gibi dinleyemedi henüz :/ Ama beraber yayın yapmak gibi hayallerimiz var :)
Bu arada sourberry'nin logosunu kullandım diye disq ya da foca fatihi telif hakkı davası açmaz umarım :)

Geçen hafta bitmek bilmedi... Ciddiyim bitmedi yani :) Geçen salı günü ayrıca korkunç bir gündü. Hanım hanımcık giyindim, [evet ben], etek ve topuklu ayakkabı falan. Kıza benzedim yani =) Ve sabah işe gider gitmez çorabım kaçtı :S Bütün gün işkence oldu. Erkek dolu ofiste çalışmanın zararları :) Yedek çorabı bırak ojeleri bile yok... Hıh! Bu arada yana koyduğum ojenin rengi ne güzelmiş :p Numarasını bilen varsa söylesin anacım :)
Neyse yine de salı günü işe cici gitmek hoşuma gitti ve çarşamba günü de topuklu ayakkabı giydim ! Tabii 2 gün üstüste topuklu ayakkabı giymek bünyeye ağır geldi ve yine hanım hanımcık ruh halimi tavanarasına bir yerlere tıktım.

Perşembe gecesi annemle babamı Vassilis Tsabropoulos konserine götürdüm. 19. Akbank Jaz festivalinin açılış konseriydi. Jazz-piyano olarak lanse edilse de annemle ikimiz daha çok 1920'lerin klasik müzik parçalarına benzettik çalanları. Gerçi ben acaip yorgundum ve kuru tahta bir sandalyede oturmaktan popom düzleşti ama annemler mutlu oldu. Ayrıca konserin sonunda Vassilis amcayı yolda yakaladım ve süper Yunanca'mı konuşturarak (Evet 2 cümle kurdum ehehe) imzalı fotoğrafını aldım ! Ben birini konsere götürdüm mü böyle götürürüm! Tam hizmet :D Gerçi adamcağız çok mutlu imza aldım diye...
Bu kadar entel muhabbeti bana yaklaşık bir 3 yıl kadar yeter sanırım. Zaten annemler de o kadar zamanda bir konsere gidiyorlar. Ancak işte :)

Cuma akşamı Elçin ve Gürhan'la Taksim'e gittim. Küçük Beyoğlu'nda Fabrika'nın terasında fosur fosur sigara içiliyor, duyduk duymadık demeyin !! :) Çok sıradan bir geceydi, hakkında yazacağım çok bir şey yok, geçiyorum hemen :P Öyle oturduk 2 bira 2 de viski shot içtik işte. Evin yolunu bulabildim :)

Ama cumartesi akşamı için aynı şeyi söyleyemeyeceğim :P Lady Laura'yı uğurlama zirvesi yaptık. Gerçi önce Güler'le buluştuk. Sonra Kadıköy'de lady laura(+2), i just called to say i love you, dreamkeeper (ve kardeşi Elif), selc, ethanol (c2h5oh), purifier olarak buluştuk. Buluştuğumuz yerde (ki adını hatırlamıyorum)(kırmızı bir yerdi işte) aysel havuzda diye teqila-bira karışımı bir şey içtim. Neden aysel, niye havuzda?! Sorularım var :) Neyse sonra midye yedik ve de Ali Baba'da geceyi noktaladık. Fakat en son eve giderken midem felaketti onu hatırlıyorum :)

Eöö son olarak dün de ESBPL 'de Crusaders FC - Atanalırspor maçı izlemeye gittim. Neden? Çünkü aslan (yok kaplan)(hah panter)(evet evet panterdi) sevdiceğim Crusaders FC'nin kalecisi :D Ehehe dün 8-5 yendiler ben de sevindim. Sonra bir yerde yarı lahmacun-yarı pide birşeyler yedik. Gitti yine rejim :P

Haa evet. Popomu küçültmeye çalışıyorum. :p [yorum yapmayacağım... siz de yapmayın...]

Bu hafta budur.
Bugün de sakin bir pazartesi gecesi. Bir padawan olarak yayın almak için miyavlamak istiyorum...
Miyav?

Queen - Tiken - Tarot daha bir sürü şey

2009-10-11T12:06:00.000-07:00

Bir hafta daha bitti. Zaman ne kadar çabuk geçiyor ya, artık cidden zamanı algılamakta problem yaşıyorum.

Queen diye başladım, çünkü Queen dinliyorum yine. Freddie Mercury'e kesinlikle bir zaafım var. Herkesin kafasında bir yakışıklı tanımı var, ünlü birilerine 'hasta' oluyorlar. Beğendikleri tiplerin hepsi bana aynı geliyor, plastik salak bir kalıptan çıkmış gibi... Hani belki insanların ölüp bittiği isimlerden Johnny Depp azıcık uyabilir benim zevkime ama bence o da öyle tapılası bir tip değil. Onun da bence en sevimli hali Chocolate'taki halidir. Bakınız yan tarafta bir yerler...

Onun dışında popüler bir isme yakışıklı diyemeyeceğim. Benim yakışıklı bulduğum tipler sanırım birazcık garip.

13-14 yaşındayken Steven Tylor'a hastaydım.

Ehehe 16 yaşında falandım, birkaç kişi ada grubundan toplanmış Street Fighter oynuyorduk. Bana Selçuk diye bir arkadaş nasıl tiplerden hoşlanırsın diye sormuştu. "Büyük ağızlı, uzun saçlı, büyük elli... Steve Tyler gibi" demiştim. Tam o sırada Blanka'yla oynuyordum. Eleman da bana "Aha Blanka tam senin tipinmiş zaten..." demişti. Hala benimle Blanka diye dalga geçiyor... (Örnek resimler için sağa sola bakınınız...)

Bu arada Steven Tylor acaip yaşlanıp çirkinleşmiş. Bazı erkeklere zaman şarap etkisi yaparken bazılarına hiç yaramıyor. Bunlardan biri de Ozzy Osbourne'dur. Nerede 1960-70 arasındaki bebek yüzlü Ozzy nerede şimdi Shaaarooon diye yırtınan Ozzy. Hey gidi günler. Sağ-sol karşılaştırması yapabilirsiniz. Tey yarabbim, şebelek olmuş iyice adam ya... Çok üzücü, çok...

Neyse bu kadar başka insanlara dağıldıktan sonra aniden konuyu toparlıyorum ve diyorum ki; benim için yer yüzünde yakışıklı diyebileceğim tek 'ünlü' adam Freddie Mercury'dir. Aha buraya yazıyorum.

Bu kadar yakışıklı muhabbetinden sonra, son olarak en bi yakışıklı bulduğum adamın da sevdiceğim olduğunu eklemek istiyorum. Yalakalık olsun diye değil, harbiden yakışıklı adam benim sevgilim. Üstelik gülümsemenin de en çok yakıştığı adam. Bu mudur? Budur... Hastasıyım :)

Haftanın akılda kalan olaylarını sıralıyorum şimdi;

1. Öğlen yemekleri için kendimize süper bir yer bulduk, ofisin tam karşısındaki elevit lokantası. über lezzetli. 10 üzerinden 7 veriyoruz kendisine.

2. Sistem adminliği üzerine Bilge Adam'da kursa başlıyorum. 6 ay boyunca pazartesi-perşembe saat 19.00--21.30 arası iptal'im efendim. Bilginize...

3. Saçlarımı çooook koyu bir kırmızıya boyattım. Loş ışıkta siyah, gün ışığında kızılımsı. Fena olmadı gibi. Gerçi siyaha çevirmem konusunda bir teklif aldım, üzerinde şiddetle düşünebilirim :) teklif büyük yerden sonuçta!

4. Ufuk bana perşembe akşamı sürpriz yaptı, über şirin bir kaktüscük alıp ofise geldi :) kaktüs'ün adı "tiken". Sid'le kardeş kardeş takılıyorlar :) kaktüsler ayda bir sulanırmış, umarım yaşatabilirim o kaktüsü... (şimdiye kadar hiç bir çiçeği yaşatmayı başaramadım da.. :/ )

5. Şu anda blog'umun tek izleyicisi gözüken Betty'e tarot'a gittim dün. Evet, izleyicim olan herkese bedava tarot falı bakıyorum. (Ehehe valla)! Betty süper bir ev sahibesi ve çok şirin minik çiçekleri var. Betty'e buradan kocaman moral öpücükleri, çiçeklerine de sevgi dolu pozitif enerji hüzmeleri gönderiyorum. Her şey güzel olacak Betty :) Sana söz veriyorum! Ayrıca bilmeyen yoktur fakat, pazar akşamları saat 12-2 arasında Sourberry'de Gökyüzünde Karpuz Kesen Kırgızlar'da Betty'i dinleyebilirsiniz efendim. Bu hafta yine konuğu kuzeni. (Rek-lam-lar =)) )

Evet, boş bir hafta geçirdim. Gerçi hayatımla ilgili kocaman büyük bir karar aldım, sistem adminliği konusunda ama henüz o konuyu kafamda çok fazla deşip kendimi ürkütmek istemiyorum. Her şey olacağına varır. Herkese iyi haftalar!

eeeh eytere bea!

2009-10-04T11:52:00.000-07:00

Pazar gecesi baygınlığı içerisindeki birge'den merhabalar efendim. enteresan bir hafta gecirdim.

carsamba gecesi istanbul'a tasindim. cuma sabahı dayımın kalp krizi geçirip öldüğü haberi geldi. hayat garip ve çok kısa... kesinlikle bir çok seyi iskaladigimi düsünmeye basladim.

bu arada deli gibi hatta annemin deyimiyle köpek gibi hastayım. mevsim degisimi-zede oldum sanırım. bir de geceleri terleyip-üsüyüp-terleyip uyumakla alakası var galiba :)

neyse yarına geçecek ve ben de mutlu mesut işimin başına gidecegim!

iş demişken, ofise geçmek kesinlikle süper oldu. kendimi çok çok daha motive hissediyorum. hala ufak tefek eksiklerimiz var ama tamamlanacaklar mutlaka zamanla. umutluyum, pozitifim. ayrıca tekrar motivasyonum yerine geldi. ofise gecmekle beraber bir motivasyon sebebi daha edindim kendime. para biriktirip güzel bir vespa almak!

pırpırpır diye işime gidip gelmek istiyorum. eheh =)

kısa kısa devam edelim. mia ufuk'u benden daha çok sevdi. hatta ufuk da mia'ya karşı boş değil. kıskanıyorum sanırsam azıcık. ee birazcik. valla...

sonraa eööm. dünkü palamut zirvesi vasattı. tatsiz olaylar oldu, ufuk da ben de çok üzüldük. hatta ufuk bayağı sinirlendi. ilk defa sinirli halini gördüm. yatıştırmaya çalıştım ama beceremedim sanırım fazla. bunun dışında kesinlikle artık sarhoş insanlara tahammül edemediğimi farkettim. ama dün sabrımı iyi korudum, kendime bir tebrik yazdım. aferin birge!

limon patlamış vaziyette. içelim abi3'ü cumartesiye almam lazım.

bugun maçım olacaktı sözde, haftaya ertelendi.

bugun annemler eve yerlesti. evde sürdürdügüm mutlu ve yalnız (!) yaşam sona erdi :/ snff snff. kendi evimin hayalleriyle yaşamaya devam edecegim sanırım :/

bu haftanın özeti budur.

bir de unutmadan, ufuk yolladı biraz önce fena halde takildi bana:

Doga İcin Cal / Divane Asik Gibi from Doga icin cal on Vimeo.

Bunun gibi sakin Karadeniz şarkılarını seviyorum. bir de 'kara sevda' severim çok...
ikisini loop'a aldım dinliyorum.

herkese olabildigince sendromsuz pazartesiler ve iyi haftalar!

Eylül Sonu

2009-09-29T06:07:00.000-07:00

Evet, yine 6 ay geçti ve ben yine ancak yazabiliyorum. Kimse periyodik olarak blog yazmadığımı iddia edemez. Bir periyodum var, o da 6 ayda bir!

Uu bir sürü şey oldu 6 ayda. En başından başlayıp bir muhasebe yapayım.

Mart sonu-haziran 15 arası mezun olmaya çalışmakla geçti. Arada adaya kaçıp, genelde sonlara doğru şiddetlenen bir sabahlama devresi geçirdim. 13 Haziran 2009 tarihinde de resmen mezun oldum. Mezun ve mutlu resmimi yanda bir yerlerde görebilirsiniz.

Bunun dışında yine aynı dönem içerisinde sözlük zirvelerine sardım. Beraber foto

ğraf çekebileceğim süper insanlarla tanış oldum, süper oldu. Gerçi fotoğraf çekmenin ötesinde de süper insanlar var aralarında o ayrı mevzu :)

Yine öteki tarafta o dönemler gittiğim zirvelerden birinde çektiğim resmi inceleyebilir, ne kadar büyük ve usta bir fotoğraf sanatçısı (!) olduğumu taktir edebilirsiniz!

Neyse mezun olduktan sonra, 20 haziran'da yine aynı grupla bir Bursa gezisi yaptık, o da bu 6 aylık dönemin ilginç ve güzel günlerinden biri oldu. Belirtmeden geçmek istemedim.

Zaten bu geziden az bir süre sonra 6 temmuzda süper girişkenliğim sayesinde Kanada Softcom Inc. veya diğer adıyla daha dün tazecik kurulan şirketimiz Softcom A.Ş'de Community Manager olarak çalışmaya başladım. Evet utanarak söylüyorum, her gün 3 tane blog yazıyorum ama gelip kendi bloguma 2 satır bir şeyler karalamaya üşeniyorum.

Yine de işle özel hayatı ayırmak lazım değil mi? smileyley...

Neyse zirvelere sardım demiştim, oradan devam edeyim. Ada'da yine düzenlediğim bir zirvede erkek arkadaşım ile tanıştım!! Mutluluk, gurur ve kocaman bir neşeyle söylüyorum bunu! :)

O günden beri yüzümden gülümseme hiç eksik olmadı, bu yüzden ona çok ama çok teşekkür ediyorum! Beni bu kadar çok mutlu ettiği için ve hayatımda olduğu için... Ve daha bir çok şey için...

Neyse duygusal satırlardan sonra devam edelim. Her zamanki gibi bir yaz geçirdim, adadaydım hep. Evden çalışıyorum zaten, akşamları klasik alkolik harekete devam ettik. Mekanlar aynı ama daha az ve öz insanlarla geçti bu yazım. Bir de tabii zirveler var, o ayrı =)

Biraz önce bavulumu topladım, yarın akşam ayrılıyorum adadan. Gayrettepe'ye dönüyorum. Normal insanlar gibi ofiste çalışmaya başlıyorum. Yine hayatımda bir sayfa açılıyor. Son 1 yılda o kadar çok sayfa açılıp kapandı ki takip edemez oldum. Ben değişmedim gerçi, belki azıcık mantık sahibi oldum ama çevremdeki o kadar çok şey değişti ki... Nasıl ifade etsem? Sanki şu anda bir beyaz perdenin önünde duruyorum ve siyah beyaz eski bir film seyrediyorum. Sessiz filmlerden, arada siyah ekrana beyaz puntolarla yazı çıkanlardan. Sanırım birazcık yabancılaşmaya başladım hayatıma... Gregory'le olduğum zamanlar hariç çoğu şeye adapte olamıyorum. Gerçi İstanbul'a geçince toparlanacağımı düşünüyorum.

Hmm, düşüneyim başka neler oldu bu yaz? Sanırım bu kadar, aşık oldum ben be, daha ne olsun ey ahali =)))

Ps. Kedim hala tırmalayıp ısırıyor...

Ps2. Şimdi düşündüm de Gregory'yle olduğum zamanlar en güzelleriymiş. Onun dışındaki güzel vakitlerim olarak aklıma sadece Ziynet gecesi ve Bursa gezisi geliyor.

Kim ne derse desin bu yaz güzeldi. Umarım sonbahar da yaz kadar güzel olur!

Mart Sonu

2009-03-30T04:56:00.000-07:00

Evet, süper über kararlı başladığım blog tutma hedesi yine patladı. 6 ayda bir kendimle ilgili birşeyler yazasım tuttuğunda açtığım yerdenden biri oldu. Neyse. Hayatım sürekli kendimle ilgili kararlar alıp uygulamamaktan ibaret. Bu aralar hala Barney Stinson olarak yaşamaya devam ediyorum, en azından duygusal durumum hala ancak ona müsait. Sınavlar var, çalışmıyorum. İş arıyorum, bu krizde umudum fazla yok. Seçimler oldu, maalesef şaşırmadım. Hayat bu aralar fena halde boş. Blogger'ı anasayfam yaptım belki daha çok bişeyler yazarım. Hayatım o kadar boş ve rutin ki cidden yazacak bişeyim yok. Eski blogları okudum da 6 ayda hiç mi bir şey değişmez yav :) Kedim bile hala ısırıyor.

How I met your mother bağımlısı oldum. Yarın yeni bölüm gelecek mi acaba yoksa ara mı verecekler? Rüyamda bile Barney gördüm dün akşam, wingman'di beraber hatun kaldırmaya çıkıyorduk (daha doğrusu ben 'adam' kaldırıyordum). (bkz: sozluk bana karı bul ulan allahsız) Ayrıca robinle öyle bir bölümleri vardı falan. Parantez insanı oldum yine. Neyse biraz marketing çalışıp okula gidip akşam karanlığında sınav olmam lazım. ($ukela).