Birleşmiş Kelimeler

Cevap

2016-12-24T09:43:00.000+03:00

Cevap: A

Dünyanın şekli kutuplardan basık ekvatordan şişkindir. Bu şekle geoit adı verilir. Sadece dünya değil dünyadaki çeşitli şekiller geoit şeklini alabilir. Geoit şekli kısaca iki tarafı basık iki tarafı şişkin olan nesnelere denir.

Dünyanın geoit şeklinde gözükmesinin nedeni öncelikle dünyanın sahip olduğu yer çekimi kuvvetidir ve çeşitli gaz tabakalarının yoğunluklarıdır. Çekim kuvveti kutuplarda daha yoğundur ekvatorda daha azdır bu nedenle atmosfer kutup bölgelerinde basık ekvator bölgelerinde şişkindir burda dünyanın şeklinin ana nedenidir.

Soru

2016-12-24T09:34:00.000+03:00

İki meridyen arasındaki uzaklığın Ekvator’dan kutuplara gidildikçe azalmasının nedeni aşağıdakilerden hangisidir?

A) Dünya’nın şeklinin geoid olması

B) Meridyen boylarının eşit olması

C) Paraleller arasında kalan meridyen yaylarının eşit olması

D) Eksenin Ekvator düzlemini dik kesmesi

Cevap:

mavi miydi?

2012-03-09T01:46:00.002+02:00

ben ne çok değiştim. neler oldu neler. kapı duvar oldu. ben bi pencere bulamadım.
ahh eskiden nefes alırmışım.
ahhh eskiden çok eskiden değil haaa sadece bir kaç yıl dilimi önce..
ben şarkılar söylermişim
hayaller kurarmışım
ben inanırmışım
savaşırmışım
ne engelleyebilir ki?
istedikten sonra?
ah beni hayal perest
ben ne düşler kurmuşum
kimim ben?
ben
ben
ben
ben
ben
...
ben
bu kadar çok ben denir mi hiç
egosal bit şey hiç değil bu
bu kayp bir ay dilimi

-gökyüzü nerede?

basama(ma)k

2011-05-15T02:26:00.003+03:00

kocaman poposu olan kadın giyindiği dar etekle merdiven çıkmaktaydı. basamakları saymıyordu. esasında basamakları çıktığının farkında bile değildi. merdiven ya da asfalt yok nereden gittiği aklında yer etmiyordu o anda. sadece kapıdan girince söyleyeceklerini düşüüyordu. çok iyi ezberlemişti tiradını. basamakları sade her çıkışında saçlarını hoplattığı zaman farkediyordu yaptırdığı dalgalar bozulacak diye çok kısa süreli endişe gelip geçiyordu kafasından.

aynı merdiveni daha önce pos bıyıklı bir adam çıkmıştı. elinde tuttuğu kağıtlara bakarak....

yine aynı merdiveni, daha önce, takım elbiseli genç bir delikanlı çıkmıştı her basamakta daha da yükseldiğini hissederek.

bi defa polisler çıkmıştı o merdiveni, ikişer üçer atlayarak...

o merdiveni çok çok önce sakallı bir adam çıkmıştı elinde çay tepsisiyle...

ve en önceleri o merdiveni bir çocuk çıkmıştı. basamakları sayarak arada aşağıya bakıp yüksekten korkup korkmadığını anlamaya çalışarak.

ve çok daha önceleri o merdiveni yeni gebe bir kadın çıkmıştı düşmekten korkarak....

gece yarısı manisi

2011-05-15T02:18:00.001+03:00

koparıp koparı dalları
sıkma üzüm suları
içipte şarapları
zıbarıp yatmalı

benim bir blogum vardı hatırlarsam.....

2011-04-20T14:49:00.002+03:00

bir lamba olmuşum cinsiz
yok yok
ışık vermiyor değilim
ama sağlam da değilim
ya da parlak
toz olmuşum
bazı parçalarım da kırılmış
küçük karanlık bir odaya yeterim
yetmesem de
korkmasını engellerim
bir müzeye konmak istemem
hakkımda yazılan bir geçmiş
yok olmuşum

epimiz garibiz be yav

2011-03-23T22:07:00.003+02:00

vay be blogspot bana sonunda kapılarını açtı. giremiyordum ne zamandır interrnete internete girebilsem de blogspot uzantısına girişime nedense izin verilmemekteydi bir türlü.
neyse blog hayattayım ben. evet oksijen alıp karbondioksit veriyorum. evet bu kadar daha anlatacak bir şey yok. bir görüneyim dedim. tek derdim bu belki. belki de değil. bilemedim bi görünmek çok mu önemli sanki.

öyle ya da böyle. tirim tırak tirim tırak...

elma? ekşi de değil?

bir d edur dur buraya bir kaç anahtar kelime gireyim gerçekten romanlardan mı fırladım diye düşünüyorum bazen. kafamdan çıkan fikirlerle ağzımdan çıkan kelimeler bir türlü akıl mantık yoluna giremiyor. garibim garipsin garibiz. kısaca hangimiz garip değiliz ki hor görmeyin.:)

beni çok güldürecek ilerde:

alkolizm? (ağzımdan çıkan kelime soru)
parol kağıdı (kafamdan çıkan fikir)
kahve?(kafamdan çıkan fikrin kağıt üzerindeki hali))

gereksiz tespit

2011-02-17T00:04:00.003+02:00

eskiden sevdiğiniz bir şarkı var diyelim. albümde dinlediniz defalarca ama aslında bilerek değil. siz albümü sevdiniz belki bir iki hafta hep o albüm döndü fon da kulaklığınızda....

ama seneler mi geçti sonra...

ve unuttunuz o şarkıyı... albümün adı geçse bile o şarkı hiç gelmedi aklınıza başka parçalar geldi. ve bir gün bir arkadaşınız (seneler sonra dediğimi hatırlayın) size o parçayı göndersin.

çok garip bi duygu bu. parçayı sözleriyle yeniden dinleyin sonra. eski bir dost mu gibi. ya da unutulmuş bir sevgili mi gibi. ya da tarifini bilmediğiniz tatlı mı gibi...

ne gibi ben biliyorum işte o duyguyu eşleştirdim yine tarif edemediğim bir duyguydu. serisi olan bir romanın ilkini okudunuz diyelim. ikincisini aldını başka karakterlerin hayatı anlatılırken kitabın ortalarına doğru ilk kitapta okuduğunuz ana karakterler kaleme alındı. haha o duyguyla bu duygu aynı işte. eski dost görmüş gibi. unutulmuş sevgiliyi hatırlamak gibi. tarifi bilinmeyen tatlıyı yemek gibi. ikinci kitabın balında yeni ana karakterlere dalmış ilk kitabı unutmuşsunuzdur ancak yazar öyle ustadır ki ortalarında birinci kitabın anakarakterlerini yan karakter olarak tekrar ortaya çıkarır. gerçekten heyecanlanırsınız.

bu gereksiz tespiti az önce yaptım. yooo içmedim bir şey. ama çok mutluyum bu tespitim için. bu duygular beni mutlu kılan şeyler.....

bir de geçen gün keşfettiğim sulu kuru boyakar beni çok mutlu etti. ben resim mesim çizemem ama paintte çok eğlenceli. yani kolay ve çok ayrıntı gerektirmiyo. bir tıkla tüm alan boyaması yapılıyor ben uğraşmıyorum. yoksa resim hep ayrıntıcı ve ince ayara gerektiren bir şey gibi gelmiştir. sıkıcı gelmiştir yani. ama basit basit çizmeyi sevdim. tesadüfen keşfettim. bilgisayarım yokken de aklıma geleni yazmaktansa çizebileyim diye kalem boya almaya gittim. ve sulu kalem buoyalarla böyle tanıştım işte. teknoloji ilerlemiş hem sulu boya hem kalem boya olmuş. ahhh ilkokul günlerim.....

her şeyi yeni öğrenen küçük kız, çizgi çizmeyi bile.... özledim seni...

gariplerden garip beğendim

2011-02-15T22:03:00.004+02:00

şimdiiiiiii çoook garip şeyler oluyoooor.....

eve tedaviye gelen doktorun misyoner çıkması garip gerçekten....

ve benim şu kulaklığımdaki sesi duysanız gerçekten garip.....

ayak konusu

2011-02-12T13:57:00.004+02:00

efeniiim grip mikrobunu halen vücudumu terketmiş olmasa da arayı soğutmayı başardım. yavaştan ayrılık tohumlarını ektik bakalım fazla sürmez ateşli bir kavga daha ve ayrılık hoş gele....

sonunda benim de anı istediğim gibi durduracağım hatta ışığı kandırabilirsem farklı anlatabileceğim bir makinem oldu. yaptığım bine yakın deneme çekiminin hepsini buraya flckrıma biyerlere koymak istiyorum ama yok bu eziyeti yapmayacağım merak etmeyin. çünkü bu ilk çekimler bok gibi olur. odamdaki masanın belki 20 tane aynı pozuyla çekimi var biri noise olmuş biri fazla ışık almış biri kapkaranlık...vs. hele yanlış ayardaki çekimler kabus gibi. haaa fotoğraflarımın bir çoğu zaten az ışıktan kararmış. kompozisyon çalışmlarım yok henüz. grip halimle burun spreyimin portresini çalıştım baya. ilaçlarımın bir de. sonra konu yoksa ayak süper konuymuş öğrenmek için bunu anladım. makineyi eline al. odağa ayağını koy oooh mis dene dene çek. bir de balkonu camla kapatmaya karşıydım da iyiki kapattırmış annem. hastayım ama açık havada çekim denemsi de yapabildim.

blog istatiği yapacağım bak şimdi aklıma geldi acaba kaç kere grip olsuğumu yazdım buraya. ama şimdi üşenmelerden üşenem beğenerek en beğendiğim üşenmemei üstüme giyindim. şu an yapmayacağım.

içerden ismimi duyuyorum tonlamasında ve ses yüksekliğinden anladığım kadarıyla çağırılıyorum.

beni özleyin anacığım byeeeeeeeeeeeee....

dibe batmış çıkamamış not: gribim boyunca elimde tuvalet kağıdı ve nemlendirici kremle gezdim. çok rulo btirdim. solo solo solooooooooooo....
aklımdan hiç çıkmayan reklam müzikleri etiketi de mi yapsam????

iki nokta vesaire

2011-02-02T00:34:00.005+02:00

reklamlar gerçekten beyin yıkıyor. mesela biber salçası reklamı. her gece ben farkında olmadan tam da yatağıma uzanmış uykumun gelmesini beklerken içimden söylemeye başlıyorum:
"öncü öncü öncü biber salçası"

markete gitsem salça almaya rafta da bu biber salçası olsa aynı film karesi gibi olacak. fonda bu şarkı çalacak diğer tüm salçalar buğulu görünecek ve kutu öne çıkacak net bir şekilde hem de. ve bingo onu lacağım. çünkü uykumu beklediğim gecelerde beni yalnız bırkamayan ben çağırmadan yanıma gelen bir şarkısı var. ona ihanet edemem.

ve sıradışı şeyler oluyor. 6 yaşındaki bir çocukla bir oyuncak için mücadele ediyorum mesela. hemmen anlatıyorum;

geçen sene bime oyuncak ksilefon gelmiş. annem komşunun oğlu küçük mahmuta hediye etmek için alınca gördüm. tabii gerçeğini hayal edip sahip olamamış ben bu oyuncağı bilinçaltımdaki şablonla eşletirip onu sahiplendim. bu oyuncak enstrüman uğruna ilk mücadelemi 1 yaşındaki mahmuta karşı kazanmıştım. evet evet sesini de sevmiştim. olmayan kulağım ve müzik ruhumla kendi kendime şarkılar besteleyecektim. hatta ona eşlik edecek bir de blok flütüm vardı. yine iki yaşındaki yağmurun annesinin gözünün içine bakarak ona veremeyeceğimi sevdiğim bir şey olduğunu ima ederek ikinci zaferimi de kazanmıştım.
bugün...
annemin dikilleri için pansumana geldiklerinde 6 yaşındaki küçük oğlan çocuğu da gelmişti yanlarında. babam hemen çocuğa uygun oyuncağım olup olmadığını sordu. tabiiki yoktu ben de oyuncak ne gezer. çubuklu bir şey vardı notalar çıkıyordu dedi ki ben o anda iki nokta s şeklindeki yüz ifademi aldım. neyse kem küm ehem ehem diyerekten gittim getirdim. çocuğa göstererekten öğretmeye çalıştım. onda da pek müzik kulağı yokmu iyi anlaştık. çocuk onla oynayadursun babam sordu: "hep mi verdin oynasın diye mi" noktalı virgül ve kapa parantez yüz ifadesine sahip. içimden nasıl geçiyor "oynasın diye demek" ancak gelgör ki mahalle baskısı kurbanı oldum yeniden: "sevdyse onun olsun. içinde bir müzik cevheri varsa ortaya çıksın isterim" dedim. neyseki sanata pek ilgili olmayan babası sesten rahatsız olmuş bir şekilde:
" aman yapmayın bu sese kim katlanır mümkünse ortaya çıkmasın o cevher" diyerek bana oyuncağımı geri verdi.
çocuk bana baktı ve ne gördüğünü çok iyi biliyorum:
kırmızı boynuzlarıyla iki nokta büyük de yüz ifadesi.

eh napalım melek değilim en nihayetinde.

ve üçüncü zaferimi de kazanmış bulunmaktayım.

bir gün

2011-01-29T00:41:00.002+02:00

taaaa ki o gün gelene kadar....

allem edilip kallem edilip ikna edilemeyenler,
yatağa yatar yatmaz uyuyanlar,
bugünün işini yarına bırakmayanlar,
pastadan dansöz çıkanlar,
tırnağı kırılanlar,
çorapları kokanlar,
rüyasında vikingleri görenler,
her gün tartıya çıkıp kilo veremeyenler,
lanet olası kıçı kafasından büyük olanlar,
azınlıkta kalanlar,
ferhat olup güzel olmayanlar,
gandalftan korkanlar,
uykusunda konuşanlar,
zilin sesini duyanlar,

devam edecek...

ta ki o gün gelene kadar....

try to stay outta hell

2011-01-17T00:06:00.002+02:00

arkamı toplayan sen

2011-01-14T22:48:00.003+02:00

arkamı kimse toplamasın ne olur?

dağınık ve mutluyum ben. dağınıkken her şeyimi buluyorum ama şimdi arkamdan toplayan var her şeyim kayıp. az önce çıkardığım tişörtümü 5 dakika sonra geri giyinmek istiyorum ama yok kanepenin üzeri derli toplu eee tişört nerede. son giyilen eşya olduğu için dolabı açınca hemen görmek umuduna kapılıyorum. o da boşa.

nerede bu tişört?
nerede bu kulaklık?
bilgisayarım balkondan çıktı birinde!! buz gibi olmuş alet!!
nerede bu dergi?
uykusuz, penguen nerede yaaa daha okuyamadım bile?
peki çorabımın teki nerede? ( tamam bu önceden de hep kaybolurdu)

sosyal girişim olarak hoşgeldin demek

2011-01-10T14:51:00.006+02:00

kapı açılır:
"gel de bir hoşgeldin de ayıp olur. hemen dönersin."

içeri gidilir:

"hoşgeldiniz"

"oooo ne kadar büyümüş" (külli yalan hala aynı boy aynı kilo)

yapmacık sırıtış

"eee naptın okuyordun değil mi sen?"

"evet"

"kaç oldu"

"bitti"

"%&/!"..."eee ne yapıyorsun şimdi girdin mi kpssye"

"yok girmedim, yükseğe devam"

"heee yükseleceğim diyorsun yani hahahahah"

yapmacık sırıtış vol.2

(araya kaynayan diğer sesler: "yurt dışına gidecekti de bıdıbıdıbıdı"
"kpssye girecekti de bıdıbıdıbıdı"
"aslında istediği başka şeyler var bıdıbıdıbıdı"
"kitaplarla ilgili bir iş yapmak istiyor bıdıbıdıbıdı"
" iç çamaşlırının rengi kırmızı :S"şaka şaka:) ama onu da bekledim)

"konuşacaklarınız vardır ben içeri geçeyim"

__burada bitmez__

hangi oje yakışmaz ki kız sana

2011-01-09T23:48:00.004+02:00

eskiden size çok matıklı gelen birşeyin daha sonra aptalca gelmesi çok fena.
misal: benim 4-5 yıl önce sapsarı ojelerim vardı ve onların süper güzel olduklarını düşünüyordum. hatta hep onları sürersim. bal rengi diye almıştım. bira bardağını tutar ojelerim ve içkinin renklerinin uyumuna hayran kalırdım. ne tesadüftür ki bunu beğenen bir kaç kişi daha olmuştu.

"oha ne güzel renk o öyle nerden buldun"

bu cümle sayesinde kendimle gurur bile duyardım çok değil bundan sadece 4-5 yıl önce. evet böyle basit şeyler bana gurur verirdi. basitti ozaman yaşamak.
nedense bu sabah kahvaltısının masasındaki bal hatırlatabildi bana bunu. bir an o balla aynı renk tırnkalarım olduğunu düşünüp. ıyyykkkkk bununla mı gurur duyuyormuşum dedim.

geçen gün buluştuğum orta okul arkadaşım:

" ben seni ortaokulda çok severdim niye daha sonra görüşmedik biz?"

sadece o cümleyle ortaokula geri döndüm:

"ben bile o halimden nefret ediyorum sen nasıl sevmişsin?"

bazen olur... eskiden yaptığımız ve bize çok doğru gfelen şeylere daha sonra çok şaşırabiliriz. hiç bu duyguyu yaşamayan varsa da helal diyorum. senin yerinde olmayı çok isterdim düz çizgi insan. doğru oldupunu sandığım şeylerin hiç yanllış çıkmaması hoş olurdu. imrenilesisin vesselam. saygılar. sevgiler. yanacıklardan öperler...

soğuk içiniz

2011-01-05T01:43:00.004+02:00

ve evet hayat sanatı döver...
dövdü...
güzel bir kelimeymiş, toplumsal hareketmiş, hepsini dövdü hayat.
sprite hayatın gerçekleri...

üç nokta

2011-01-05T01:34:00.003+02:00

blog blog blog tarafsız sessiz cevapsız tepkisiz....
bi sıkıntı bi sıkıntı....
bilemezsin...
bunaldım....
bilemezsin...
bilinmezlerdeyim...
gelemezsin...
öyle bir yerdeyim ki...
adresi yok...
nasıl geldim...
geçmişi yok....
sade...
sadece...
yalnız...
kurak...
yazgım...
boynumdaki ip...
nereye çekerse gidiyorum...
sırrım yok...
yok...
yok oluyorum...

takıl sen popona göre

2010-12-31T01:10:00.003+02:00

resmen kıçım uyuşuyor geceleri yerde oturmaktan. (kıç kelimesini hep popo ya da göt kelimesine tercih etmişimdir) halıda oturmak fena uyuşukluk yapıyor oturmayın. mkanınız varsa koltuğa yatağa oturunuz. çocukken yastığa otururdum da annem "kıçında çıban çıkar " derdi. o çocukluktan kalma beyin hücrelerime yerleşmiş hatta bir parçam haline gelmiş cümleden dolayı yıllarca hiç yastık üstüne oturmadım. üstümden biri atlarsa boyum kısa kalır diye mesela biri geçecekken bacaklarımı çektim ki üstümden atlamasın. yine de boyum uzamadı. bir de küçük kızların göğüslerini daha tomurcuklanmadan leğenle ölçülürse büyük olurmuş. ah be annem kıçımdaki çıbanı diyeceğine bunu deseymişsin ya:)

fonda bu defa siyaset meydanı var ve bilgisayrımdaki açık pencerede ezeli arkadaşımın gönderdiği kutup çizgisi aşıkları filmi. ahh kotalı internet ve bu kotalı interneti üç kişinin kullanma sorunsalı. neyse bir kaçamak yapılabilitesi var bence. çünkü film züper. konu itibariyle zaten gönlümü fethettiki öneren referansım sağlam. fonda daimi horlama sesi sabit ancak grip burun çekemsi kesilmiş durumda. bakalım küçük kardeş er kişisini yarın sbah uyandırabilecekmiyim. ki bu sabah erkenden kalktım peti bör arası nutellası ve bir bardak sütünü hazır ettim. kapıdan uğurlarken "iyi dersler" bile dedim. kattaki tüm dairelerden çıkan başlar eşliğinde bir alkış furyası.... :) hehahhaha. şaka be in cin top oynuyordu.

senyore gidiyoreeee....
hokus pokus yok oldum....

ajanda mı sandın burayı?

2010-12-30T02:30:00.002+02:00

gecenin köründe yatarsan hep bu olur luna ....
evet çocuk iki gündür ilk derslere giremiyor...
alarmı kapatma en azından...
ya da alarmı duyunca hemen onu uyandır...
yazık kahvaltıda yapamadı...
sen en iyisi erken yat luna...
azıcık sorumluluk sahibi ol be azıcık...
oysa ilk başlarda çok iyiydin kahvaltı bile hazırlıyordun erkenden...
her sabah süt içmesi gerek unutma....

-evet evet yeniden erken yatmalara başlamalı...
çokokrem, sarelle, nutella ve türevleri iyi ki varsınız iyi ki....

kırmızı gözlü dev

2010-12-30T01:25:00.004+02:00

kitabı masamda buldum ve göz kırpan kapağına baktım.

gözleri hep kırmızıydı;

1- ya çok çalışıyor
2- ya çok sosyal
3- ya da alkolik

nedenini hiç öğrenemedim çünkü bu defa içini açmadım...

2010 da neler oldu?

2010-12-27T02:04:00.005+02:00

fonda gripten akan burnun çekilme sesi ve alçak yastıktan dolayı horlama sesi var. bir tv de oynayan hemşo filminin son sahne diyalogları....
esasında ütü yapmam gerek ancak ben oturup 2010 kritiği yapmayı tercih ediyorum...

2010 a geçen sene bir arkadaşın evinde girmiştik. envai çeşit içkimiz ve ilerleyen sayelerde öncülüğümde açılmış emmoğlu klibi ve yeni rakı yeni reklamı vardı. o reklamı o kadar çok izlemiştik ve beğenmiştik ki.... tüm sene onu izleyeceğimi sanmıştım. elma ağacına daha yeni çıkmıştım. hatta öyleki o senenin kırılım yılı olacağını snamıştık. vellhasılıkelam oldu da...

geçen seneki yılbaşı dileğim çok basitti. sadece bir sodekso kartı dilemiştim. olmadı... bir kaç ay sonra orkun işe girince onun sodeksosu oldu biz de nasiplendik oldu farzedebiliriz aslında...

2010un hemen başlarında bir heyecan da sarmıştı ki ruhumu ilk bir kaç ayı o heyecanla devam edecekti. gereğinden fazla heyecanlanacaktım hatta. fantastik bir kiyabın sayfalarında anlatılıyoruz bile sanacaktım. sonra günü birlik seyahatlerim olacak ve gerilmeler yaşayacaktım. sonra kendi yazdığım bir senaryo olduğunu anlayacaktım. ve sonra rahatsız edici bir gerginlik bedenimi hiç bırakmayacaktı....

bunlar olurken aynı anda 2010un ikinci ayında mezuniyetim gerçekleşti. yüksek lisansa başladım. elma da iyi gitmekteydi. nerdeyse tek başıma bir odada yaşıyordum. yemekelrimi çatıda yiyip arkadaşlarımla genelde gıdanın önünde buluşuyordum. şehir dışı pek gelenim gidenim olmuştu ben pek yolculuk etmiştim.

bunlar süregelsin beklemeyip öylesine başvurduğum bir programdan kabul almıştım. gidip gitmeme gelgitleri yaşarken yaşadığım çeşitli gerilimlerin de etkisiyle gitmek belki kaçmak belki bırakmak belki değişmek belki kendimden kurtulmak istedim.

onun hazırlıklarına başladım vizem hazır uçak biletim pasaportum herşeyi hazırlamıştım. ama ne yalan söyleyim bi ses içimdeki hep de gitmeyeceksin sen diyordu....

tatil için bir çok seneki gibi ege kıyılarını seçmiştim ki... ben havuzda yüzerken o beklenmeyen kaza oldu. sanırım kırılım noktası bu nokta...

her şeyi bıraktım kafamdaki... her şey boş geldi donra... kendime kızdım kızamadım belki. şu sene başında girdiğim gereksiz heycanın gerilimi yüzünden çok kızgındım kendime. çok aptal hissediyordum. sanki bedenimi saran bir gülle gibi hiç o kızgınlık geçemyecek sandım. hep çocuk kalacağım, hep fantastik kitaplara sayfa olacağım sandım.

değilmiş... kendime kızgınlığımı, fantastik kitaplarımı, gidilecek programı, geçmişimi her şeyi unuttum. resetledi sanki olay beni. değiştim. yeniden yaratıldım. sanki girdiğim hal vaziyetten kurtarıldım.

tüm bunlarda oladursun beklemediğim ama beni çok sevindiren bir telefon aldım. yıllar yıllar öncesinden kalan vicdanımın tek rahatsız noktası da böylelikle huzura erdi. kurtarılan luna vicdanen de huzurluydu. bu telefondan sonra bir iletişim furyası bir eskiye dönüş belirdi ruhumda...

bu da oladursun.... sabır taşı olduğumu anladım. kötü şartların ya da fiziksel koşulların umrumda olmadığını manevi duyguların en üst sırada geldiğini yaşattım kendime. bedenim yorgun düştü ama ruhum sanki huzura erdi. kendimi yeniden sevdim.

tüm bunlarda oladursun... fantastik kitaplardan çıkamadım ancak. kırmızıgözlü bir devin romanına yerleştim. farklı olduğumu sanacak şaşıracaktı. lunanın adı geçerse bir hikayede hep böyle olur.... ancak bu defa dur dedi ezeli bir ses ona. yapma bunu kimse anlamaz. naif insan kalmadı. durdum.

2010un son günlerinde şu an okulum dondurulmuş, işim yok geleceğim yok gibi görünmekte. evdeyim annem hasta ancak iyileşmekte. ev işlerinden anlamıyorum gn başına iki bardak kırıp devamlı bir şeylerin dibini tutturuyorum. pek bilmesem de etrafa çok güzel tatlı yapabildiğim yalanıyla ileride pastane açma hayalimi anlatıyorum. 2010 un son günlerinde elimde kendime dair hiç bir şey yok. sadece fantastik roman sayfaları... param yok... tüm elektronik aletlerim bozuldu. ayrıca tüm mutfak eşyaları da bozuldu nedeni ben gibi görünmekte. sanırım enerjim uyuşmuyor elektronik aletlerle. neye dokunsam bozuluyor...

son günlerde bombok bir halde görünüyorum. beceriksiz, işsiz ve beş parasız. öyleyim de. ama huzurluyum. bu üç olguyla ilgili pek umudum yok sanki daimi gerçekler ama dedim ya insanın kendisini tanıması neyi yapabilip ney yapamayacağını öğremesi sınırlarını bilmesi kendisini sevdiriyor eksiğiyle fazlasıyla. memnun oldum luna. seni tanımak güzeldi 2010 yılında... nice yıllara hep beraber inşallah...

2010a girerken bu şarkıyı seçmişim:
http://bozukyazacak.blogspot.com/2010/01/bu-senenin-sarksn-sectim-budur-its-been.html

beklerim seni metro çıkışında

2010-12-12T01:25:00.004+02:00

sürdürülebilirlikle ilgili bir toplantıda bir ineğin yetişmesi için çok fazla su tüketildiği gerekçesiyle inek tüketimine karşı bir tepki olarak et yemeyen insanlarla tanışmıştım. pek hipivari görsellikleriyle evlerinde teknolojiye dair bir şey bulunmadığını ve hep ikinci el tükettiklerini söylemişlerdi. gelmeden önce kaç tane ne içtiklerini çok merak etmiştim.

velhasılı kelam yine telefon karşıtı bir arkadaşımın telefonsuz yaşayabilirim söylemleri doğruştusunda bir iddiaya girdiğine tanık olmuştum. elbet yaşadı ancak 3 gün sonra telefonuna geri döndü. günümüz koşullarında zor kimse kullanmasa ben de kullanmam ifadesinin telefonu için hoş bir kılıf olacağını düşünmüştü.

başka bir platformda bir tartışmada herşeyin organik olduğu köylerden bahsedilmişti. yurt dışında yaşam alanı haline gelenleri varmış hatta. belirli bir miktar parayla gidip hayatınızın sonuna kadar çamaşır makinası bile olmayan organik bir köyde yaşayabilirmişsiniz gözleri parlayan anti pek kapitalist genç kız ilerleyen yaşamını burada geçirmeye karar vermişti. bu köylerin de sektörleşmesi gerçeği yüzüne vurulduğunda bunun başlangıç olduğunu yaygınlaşması için bir basamak olduğunu savunarak bir anda pek naif oluvermişti.

bilgisayardan hoşlanmayan kişiler tanıdım. sosyalliği engellediğini insanların onun karşısında bireyselleştiğini savunan. ama kaçınılmaz bir gerçek olarak hayatlarından soyutlayamadıklarını saklamadan anlattılar. ya kitap diye sorulduğunda kafalarında baloncuk çıkıp içinde her şey sosyallik mi yazmıştı. aynı şey olmadığını bilgisayardaki iletişimin gündelik hayattaki iletişimi engellediğini söylerken parantez içine "just like cellphones" koymuşlardı

dinlerken hak vermiş ancak katılmamıştım. çok tepkili değildim teknolojiye hatta destekçisiydim. bankada sıra bekleyip sosyalleşeceğime bir tıkla işimi halledip kalan zamanımı değerlendirebiliyordum. yüzyüze görüşme imkanım olmayan arkadaşlarımla konuşuyor başka şehirlerdeki kampanyaları destekleyebiliyordum. küresel olmuştum. taşınabilir müzik çlarlar ise olmazsa olmazdı. nasıl karşı olabilirdim. kulaklık yaratılmış en yüce varlık. bir eşyaya tapacak olsam ona tapardım.

yazının gidişatında sanki bir olay anlatıp ta evet şimdi teknololoji karşıtıyım diyeceğim gibi durdu farkettim. sadece yenilenen teknolojiden hoşlanmadım. iki aya kalmadan her şeyin değişmesi gelişmesi bu nedir yaa bir bilgisayar alıp iki ay sonra keşke şimdi alsaydım demekten hoşlanmadım. biliyorum bu benim elimde olan bir şey demeyedebilirim. kaset-cd-mp3 geçişinden de hoşlanmadım. walkmanim hiç bozulmamıştı hala çalışıyor. diskman hemen gitti mp3 çalar görece daha dayanıklıydı ama o da gitti. escort celeron bilgisyar vardı ilk almıştık hiç bozulmadı kursak çalışır kesin ama çok gelişmiş vaio hurda olsu iki senede. tüketime karşıyım. ayıp yazık günah. bu nedir yaaa.

bi kaç ay önce çekmecemi düzeltiken kasetlerimi görmüş heyecanlanmıştım. içlerinden ulutsuzluk özlemini seçip hemen tvnin altındaki eski gazetenin kuponla verdiği vcd çaları olan müzik setinin kaset bölümüne yerleştirdim. gittim kanapeye uzandım. "beklerim seniiii metroooo çıkışındaaa" diye söylerken vicuuuuuuvvvvv kaset sardı. fena sardı düzeltilebilir gibi değil hatta bant koptu falan filan. o kadar pişman oldum ki onu teybe taktığıma ne güzel duruyordu çekmecede nostaljik nostaljik. yine duruyor hem de daha nostaljik ama öldürmüştüm onu işte. cinayet işlemiş gibi hissettim.

karışık konular. ikilem yaratıyor insanda. teknoloji karşıtlığı yandaşlığı değil yani konu. konu nedir ne diğldir bu da değil konu. resmen pradoks yaratıyorum yazı içinde. benim kafam kaç tane içmişim gibi acaba...

neyse doz aşımına uğratmadan sizi hokus pokusla yok olayım. oldum.

ne varsa eskilerde var

2010-12-11T23:56:00.004+02:00

iyi geceler

2010-12-10T00:32:00.004+02:00

karanlıkta yazıyorum... harfleri görebilmek için boynumu anatomime ters düşecek bir biçimde eğmem gerekiyorsa da yazıyorum. kaslarımdaki isyan beni durdurmaya yetmiyor. diktatör bir kalem gibi üstlerini buruşturup atıyorum beğenmezsem.

acımasızca davrandığım oluyor bu aralar. hiç acımadığım kimeseler.

ayna klişesine hiç girmeyeceğim. ama yüzümün hiç bir ayrıntısını ezbere bilmiyorum sadece bütünün ne anlattığına dair fikirlerim var.

kaslarım şiddeleniyor. isyanlarını bastırmak için boynumu yukarı kaldırıp bir süre susmalarını bekliyorum. yerinde bir rejim. her şey istediğim gibi oluyor. pek fazla sürmese de.

ve öksürük. içime atlet giymedğim için çevrelemiş bedenimi. tam kas isyanımla baş edebildiğim için gururlanmışken hiç beklemediğim öksürük işgali tüm keyfimi kaçırıyor. diktatörlük bana göre değil. iç organlarımı bile hizaya sokamıyorum henüz.

ama canımın istediği bir şey var böyle durumlarda çok fena.

uyumak...