Adı: P is For Peloton: The A-Z of Cycling
Yazarı: Suze Clemitson
Çizimler: Mark Fairhust
Basım: Ekim 2015
Yayınevi: Bloomsbury Sport
Sayfa Sayısı: 160
Boyutları: 20.5 x 2.2 x 20.8 cm
Kapak: Cilt kapak
Dil: İngilizce
ISBN-10: 1472912853
ISBN-13: 978-1472912855

Tuhaf BisikletSporu Verileri

Basım/Sayfa/Font Kalitesi: Oldukça iyi. Çizim odaklı bir kitap olduğu için bu konuda baskı kalitesi konusunda cimri davranılmamış. Sayfalar hissedilir kalınlıkta ve font seçimleri gözü yormuyor. Kalın cilt kapağın üzerinde de çizim bulunuyor, ekstra kağıt kapakta değil de direk cilt kapağın üzerinde, bu da başarılı.

Fiziksel Okunabilirlik: Burada biraz farklı bir detaya değinmek istiyorum. Bazı kitaplarda çeşitli basım tercihlerinden dolayı kitabı rahatça uzun süre elde tutmak veya rahatça sayfaları çevirmek her zaman mümkün olmuyor. Bu kitapta bu şekilde bir soruna rastlamadım. Ama şunu da eklemem lazım, cilt kapaklı ve kalın ve büyük sayfaları olduğu için 160 sayfalık ortamala bir kitaba göre ağır, bu nedenle uzun süre masaya veya kucağınıza koymadan okuyamayabilirsiniz. Sayfalarla ilgili herhangi bir soruna rastlamadım. Çok rahat istediğiniz sayfayı açıp kitaba baskı uygulamadan o sayfada kalıp rahatça okuyabiliyorsunuz.

Kokusu: Sanırım bu yukarıdaki iki madde bu adam iyice tuhaf işlerle kafayı bozmuş diye düşünmeye başlamadıysanız, bu madde sonrasında fikriniz değişebilir. Ama benim için önemli kriterlerden bir tanesi de kitabın kokusu. Basılı kitapların, elektronik olanlara göre önemli bir farkı ve avantajı da bu değil mi zaten? Bunun tamamen subjektif bir değerlendirme olduğunu eklememe gerek yok diye düşünüyorum. Böyle diyerek 8/10 puanı P is For Peloton kitabına veriyorum.

Okunma Tarihi: Haziran 2016

İçerik

Biraz da kitabın içeriğine gelelim. Kitap, kabaca tarif etmek gerekirse profesyonel yol yarışları popüler terim ve bisikletçi sözlüğü şeklinde değerlendirilebilir. Yine kitabın isminden de anlayabileceğiniz gibi A harfinden başlayıp Z harfine kadar alfabedeki harfleri tek tek ziyaret ediyoruz ve her harften popüler terimleri ve bisikletçileri öğreniyoruz. Popüler aslında çok da doğru bir tanımlama değil, daha çok yazarın ilgisini çeken ve bizimle paylaşmak istedikleri desem sanırım daha yerinde olur.

Çünkü bir kere kitap sadece 160 sayfa ve bol çizim içeriyor, bu nedenle gerçekten yazıya ayrılan kısım sınırlı. Kendinizi böyle sınırladığınızda da illa bazı şeylerden vazgeçmeniz lazım, yoksa bu kadar sayfaya sığmanız mümkün değil.

Fotoğraflarda da gördüğünüz gibi kalbur üstü başlıklar kendine özel bir çizimi de hak ediyor. Çizimler için Mark Fairhust’e teşekkürlerimizi iletelim sırası gelmişken. Sonrasında ise başlıkla ilgili detayları öğrenmeye başlıyoruz. Bazı başlıklar sadece birkaç cümle / bir paragrafken, oldukça önemli olan bazıları ile kendine birkaç sayfada yer bulabiliyor.

Anlatım tarzının giriş seviyesindeki bisiklet sporu tutkunlarına daha uygun olduğunu söyleyebilirim. Uzun süredir sporu ve yarışları takip etmiyor olmasanız da bu kitabı rahatlıkla anlayabilirsiniz. Tabii en başta belirttiğim gibi kitabın İngilizce olduğunu burada da hatırlatayım. Ama bisiklet terminolojisini de bir kenara bırakırsak bile, İngilizce olarak da insanı zorlayan/terleten ifadelerin fazlaca bulunmadığını ve okuma temposunu aksatmadığını da belirtebilirim.

Bisikletçilerle ilgili bir başlığı fikir vermesi açısından incelemek faydalı olabilir. Hemen Eddy Merckx’in sayfasını açıp bakalım.

Önce bisikletçinin kimlik bilgileri paylaşılıyor, sonrasında da kariyerinin önemli galibiyetleri ve yarıştığı dönemdeki ezeli rakipleri listeleniyor. Bu temel bilgilerin yanında, o bisikletçiyi o bisikletçi yapan kendine has özellikleri veya efsaneleşen hikayeleri/başarıları da varsa, bunları da öğreniyoruz. Yukarıda da dediğim gibi çok detaylı ve sayfalarca bilgi aramıyorsanız, daha ziyade giriş seviyesinde ve özet bilgilere ulaşmak istiyorsanız, kitap bu konuda beklentilerinizi karşılayacaktır.

Kitabın genelinde bir Anglo-Sakson havasının normalde beklenenden daha hakim olduğunu hissedebiliyorsunuz. Bu çıkarıma işlenen bisikletçilerin profiline bakarak ulaşabilirsiniz özellikle. Örneğin Tom Simpson, Robert Millar, Cadel Evans gibi bisikletçilerin tarihte önemli yeri olduğu yadsınamaz, ama bu isimler kitapta kendilerine yer bulabilirken, bulamayan bisikletçilere bakarsak, varmak istediğim noktayı daha iyi anlayabiliriz. Birkaç örnek vermem gerekirse Alfredo Binda, Laurent Fignon, Roger De Vlaeminck, Mario Cipollini, Louison Bobet, Fiorenzo Magni; günümüzden örnekler vermek gerekirse de Peter Sagan ve Vincenzo Nibali.

Benzer şekilde aslında o kadar da popüler olmayan kadın bisikletçilerin de kitapta kendilerine yer bulabilmişler. Bundan şikayetçi değilim, zira kendileriyle ilgili yazılı yayınlar oldukça sınırlı olduğu için, böyle bir kitapta kendilerine daha fazla yer bulmaları sevindirici. Alfonsina Strada ve Marie Marvingt bu konudaki bazı örnekler.

Aslında sürekli bisikletçilerden bahsederek, kitaba biraz haksızlık yapıyorum, zira genel olarak kitabın büyük çoğunluğu, sporun diğer yönlerine odaklanmış durumda. Yine hemen fotoğrafların yardımıyla birkaç örneğe bakalım.

‘R’ harfine Rainbow Stripes ile başlıyoruz. Bildiğiniz gibi bu gökkuşağı mayodaki 5 farklı renkteki çizgiyi ifade ediyor. Kitapta da özet olarak bu formanın nasıl kazanabilineceği, ne kadar süreyle, hangi yarışlarda giyilebileceğinden bahsediliyor.

Hemen yanındaki Road Furniture ise, hemen hemen her yarışta spikerlerden duyabileceğiniz bir kavram. Özellikle, Hollanda, Belçika gibi ülkelerdeki yarışlarda, nüfusun yoğun olduğu bölgelerden geçilen yarışlarda sıklıkla kullanılır. Genel olarak yolun üzerinde bulunan sabit cisimlere veya bir nevi engellere verilen addır, örneğin trafik adaları, bariyer, levha, kavşak gibi trafiğin normal akışını sekteye uğratabilecek trafik öğeleri gibi düşünebilirsiniz.

Sonuç

Tam bir kahve masası ya da bizde belki de orta sehpalara uygun olarak sınıflandırabileceğimiz bir kitap. Yani bol, bol, çizimlere yer veren, dili ağır olmayan, karışık, uzun cümlelerle insanı yormayan bir kitap. Genel olarak giriş seviyesi için yazılmış, ama konular farklı bir bakış açısıyla seçildiği için ya bugüne kadar duymadığınız veya duyduğunuz ama detaylarına hakim olmadığınız konularda yeni detaylar öğrenmek mümkün.

Kitabın yazarı Suze Clemitson’ı Twitter’dan hali hazırda takip edenleriniz olabilir, etmeyenler ise kendisini buradan takip edebilirler. Kendisiyle ara ara çeşitli konular hakkında tweet’leşmişliğimiz vardır. En son ülkemizde çıkan çeşitli olaylarda, tweet atıp halimi hatrımı sormuş, iyi dileklerini iletmişti. Bu yazı aracılığıyla kendisine tekrar teşekkürlerimi ileteyim.

Sayfanın oluşturulma tarihi: 30 Temmuz 2016
Sayfanın son güncellenme tarihi: 30 Temmuz 2016

Yarış başlamadan önce Tour ile ilgili çeşitli infografikler araştırıp genel olarak bilgi edinmeye çalışırken, birkaç tane faydalı çalışmaya denk geldim. Bunlardan bir tanesini paylaşmak istiyorum.

Indespension sitesi Mike Hall‘dan Tour de France tarihinin bütün 60 şampiyonunu içeren bir çizim yapmasını istiyor. İlk fikir “Where’s Wally” tarzında karışık bir çalışma yapmakken, Champs-Elysees’nin büyüsünden vazgeçemeyip her Tour de France sonundaki meşhur podyum seromonisini baz almaya karar veriyorlar. Sonrasında da podyumu bütün 60 kazananın sığabileceği kadar yükseltip genişletiyorlar.

Tabii burada şunu ekleme yapmam lazım, bu çalışma 2014 Haziran’ında tamamlanmış, yani 2014 Tour de France başlamadan önce. O nedenle Vincenzo Nibali yok. Ama 2015-2016 şampiyonu da Chris Froome olduğu için o hali hazırda yer alıyor. “Bonus” olarak Armstrong’u da eklemişler ama gördüğünüz gibi podyumun kenarına çökmüş “Ben nerede yanlış yaptım?” havasında.

Peki podyumdaki sıralamayı nasıl yapmış Hall, bir de ona bakalım. Genel olarak kronolojik olarak sıralamış bisikletçileri, 1900’lerin başları en altta ve 2010’lar en üstte olmak üzere, aşağıdan yukarıya doğru zaman içerisinde ilerlemiş. Aynı sıradaki bisikletçiler içerisinde de en başarılı olanlara sıranın ortasında yer vermiş. Ama sıra sıra biraz incelerseniz, bunun aslında çok da doğru olmadığını görebiliyoruz.

Örnek olarak en yukarı sıradan, yani en yakın geçmiş zamandan örnek verelim. Contador, sıradaki tek 2 sarı mayo sahibi bisikletçi olmasına rağmen (Froome’un yukarıda belirttiğim gibi bu çizim yapılırken sadece 1 sarı mayosu vardı) sıranın ortasında yer almamış. Ama bunun çok da büyük bir problem olduğunu söylemek güç.

Detaylı olarak bölüm bölüm çizimi inceleyelim ve numaralandırılmış bisikletçilerin kim olduğuna bir bakalım.

Alt sıra: 1. Tour de France’ın yaratıcısı/kurucusu, Henri Desgrange; 2. Maurice Garin, ilk Tour de France şampiyonu, 1903; 3. Louis Trousellier, 1905; 4. Francois Faber, 1909; 5. Gustave Garrigou, 1911.

İkinci sıra: 14. Lucien Buysse, 1926; 15. Georges Speicher, 1933; 16. Sylvere Maes, 1936 & 1939

Alt sıra: 6. Leon Scieur, 1921; 7. Phillipe Thys, 1913, 1914 & 1920; 8. Firmin Lambot, 1919 & 1922; 9. Lucien Petit-Breton, 1907 & 1908.

İkinci sıra: 17. Ottavio Bottecchia, 1924 & 1925; 18. Andre Leducq, 1930 & 1932; 19. Antonin Magne, 1931 & 1934; 20. Nicolas Frantz, 1927 & 1928; 21. Roger Lapebie, 1937.

Alt sıra: 10. Octave Lapiz, 1910; 11. Odile Defraye, 1912; 12. Rene Pottier, 1906; 13. Henri Cornet, 1904.

İkinci sıra: 22. Romain Maes, 1935; 23. Maurice De Waele, 1929; 24. Henri Pelissier, 1923.

Alt sıra: 25. Jean Robic, 1925; 26. Hugo Koblet, 1951; 27. Fausto Coppi, 1949 & 1952; 28. Gino Bartali, 1938 & 1948.

Orta sıra: 35. Felice Gimondi, 1965; 36. Roger Pingeon, 1967; 37. Luis Oscana, 1973; 38. Joop Zoetemelk, 1980.

Alt sıra: 29. Louison Bobet, 1953, 1954 & 1955; 30. Jacques Anguetil, 1957, 1961, 1962, 1963 & 1964); 31. Charly Gaul, 1958; 32. Frederico Bahamontes, 1959.

Orta sıra: 39. Bernard Thevenet, 1975 & 1977; 40. Eddy Merckx, 1969, 1970, 1971, 1972 & 1974; 41. Lucien Van Impe, 1976; 42. Jan Janssen, 1968; 43. Lucien Aimar, 1966

Alt sıra: 31. Charly Gaul, 1958; 32. Frederico Bahamontes, 1959; 33. Roger Walkowiak, 1956; 34. Ferdinand Kubler, 1950.

Orta sıra: 41. Lucien Van Impe, 1976; 42. Jan Janssen, 1968; 43. Lucien Aimar, 1966; 44. Gastone Nencini, 1960.

Orta sıra: 45. Stephen Roche, 1987; 46. Bjarne Riis, 1996; 47. Marco Pantani, 1998; 48. Greg LeMond, 1986, 1989 & 1990; 49. Bernard Hinault, 1978, 1979, 1981, 1982 & 1985.

Not: LeMond ve Hinault 1986 yılındaki Alp d’Huez etabını el ele tutuşup hatırlatıyorlar.

Üst sıra: 54. Andy Schleck, 2010; 55. Alberto Contador, 2007 & 2009; 56. Bradley Wiggins, 2012; 57. Chris Froome, 2013, 2015 & 2016.

Orta sıra: 50. Miguel Indurain, 1991, 1992, 1993, 1994 & 1995; 51. Laurent Fignon, 1983 & 1984; 52. Jan Ullrich, 1997; 53. Pedro Delgado, 1988.

Üst sıra: 58. Cadel Evans, 2011; 59. Carlos Sastre, 2008; 60. Oscar Pereiro, 2006 ve son olarak 61. “eski” 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004 & 2005 şampiyonu Lance Armstrong.

Kaynaklar

• https://www.behance.net/gallery/18015499/All-Winners-of-the-Tour-de-France

Sayfanın oluşturulma tarihi: 03 Temmuz 2016
Sayfanın son güncellenme tarihi: 31 Temmuz 2016

Bazılarızın bildiği gibi elimden geldiğinde özellikle profesyonel bisiklet dünyası ile alakalı belgeselleri izleyip kitapları da okuma çabası içerisindeyim elimden geldiğince. Özellikle internetten ücretsiz izlenebilecek belgeselleri Twitter aracılığıyla da paylaşıyorum ara ara.

Ama tabii ki en güzeli, bunu düzenli bir şekilde yapabilmek. Yani sadece denk geldikçe izlemek, okumak veya paylaşmak yerine çeşitli listeler oluşturmaya başladım. Amaç basit. Önce ilgilenebileceğim bütün belgesel ve kitapları listelemek, sonra da bunları maddi koşullar el verdikçe temin etmek ve vakit yettikçe de izleyip okumak, son olarak da siteye inceleme yazılarını yazmak.

Son birkaç ayda özellikle son basamakta başarılı olduğumu söylemek güç. En son sanırım birkaç ay önce bir belgesel incelemesi yazmıştım. Ondan beri eldeki vakit ancak yarışları takip etmeye ve yukarıda bahsettiğim kitap ve belgesellere yetti.

Bu yazıda da listeme bir süre önce eklediğim bir belgeselden bahsetmek istiyorum. Sanırım Baisikeli’yi yaklaşık 2,5 yıl önce eklemişim listeme ama tam olarak 2 hafta hafta önce izleme imkanını buldum ilk defa. İşlediği konu da önemli ve sıra dışı olunca, hemen incelemesini yazmak istedim.

Künye

• Adı: Baisikeli – The Story of an African Cycle Team
• Yapım: Sinamatella Productions
• Yönetmen: James Walsh
• Çekim yerleri: Kenya, Rwanda, Güney Afrika Cumhuriyeti
• Yapım yılı: 2013
• Dil: İngilizce
• Süre: 27 dakika

Konu

Yazının başlığından da anlaşılacağı gibi belgeselin konusu Afrika’daki bir bisiklet takımı. Zaman zaman Kenya ulusal bisiklet takımı olarak da belirtilen ama aslında ismi Kenyan Riders olan takım. Takımın kuruluş hikayesi oldukça ilginç.

Eurosport TR yayınlarında izleyenlerin en çok sorduğu soru nedir desem sanırım herkes aynı cevabı verir. “Neden bisiklet yarışlarında siyahi bisikletçi yok?” Gerçi sanırım son bir iki senede, bu sorunun sorulma sıklığı biraz azaldı. Özellikle MTN-Qhubeka ve bu senenin Dimension Data’sı ile artık gözler pelotonda siyahi bisikletçi görmeye daha aşina. Ama belgesele dönecek olursak gerçekten bu soru baz alınarak başlatılan bir projenin hayat hikayesi üzerine bir belgesel Baisikeli.

Nicholas Leong 2005 Aralık ayına kadar Singapur’da yaşayan ve çalışan bir profesyonel fotoğrafçıyken, Aralık ayında Singapur maratonunu izliyor ve haliyle Kenyalı ve Etiyopyalı atletlerin yarışı domine ettiğini görüyor. Leong’un favori sporu ise aslında bisiklet. Maratonu izlerken aklından şu basit düşünce geçiyor. Bisiklet yarışları da maraton gibi dayanıklılık ve kondisyon sporu olduğuna göre, Kenyalılar bisiklette neden başarılı olmasın? Neden atletizmde/maratonda olduğu gibi dünyanın önde gelen bisiklet yarışlarını / Tour de France’ı domine etmesinler?

Bilindiği gibi Doğu Afrika’nın, özellikle Kenya ve Etiyopya’da atletizm oldukça popüler ve iki ülkenin de atletizmde birçok olimpiyat ve dünya şampiyonu bulunuyor.

Tabii ki maraton ile yol bisiklet yarışlarını bire bir karşılaştırmak bu kadar basit olamaz, zira yol yarışlarında çok daha fazla farklı etmen devreye giriyor, takım olarak yarışılıyor, farklı türde (tırmanış, zamana karşı, iniş, düzlük vs.) etaplar mevcut ve tek günlük klasikler haricinde üst üste günlerce ve haftalarca yarışılıyor. Bunların dışında sadece dayanıklılığınızın en üst seviyede olmasının yanında, bisiklet hakimiyeti, iniş kabiliyeti, özellikle zamana karşı yarışlarında yeterince esnek olup aerodinamik bir pozisyonda yarışabilme gibi farklı faktörler de devreye girdiği için özet olarak yol yarışlarının maratonlardan daha karmaşık olduğuna kanaat getirebiliriz.

Yine de başarı için muhtemelen en önemli faktör sporcunun kendi vücudunun (dayanıklılık) kapasitesi olduğu konusunda sanırım hemfikir olabiliriz. İşte Leong da bu şekilde düşünüp Singapur Maratonu’nun koşulduğu günün akşamına hemen Nairobi’ye uçak biletini almış. Söylediğine göre, Nairobi’ye sadece 1 uçuş varmış o akşam ve o uçuşu yakalamak istemesinin asıl nedeni ise, o sabah yarışta koşan Kenyalı atletlerle bir arada olabilmek.

Amacına gerçekten de ulaşmış. Hava alanına vardığında etrafta Kenyalı atletleri görmüş ve bir anlamda onları ülkelerine kadar takip etmiş. Hatta uçaktan sonra da onlarla birlikte seyahat edip araştırmalarına başlamış. Bu araştırmalarla bisiklet takımı kurabilmek için gerekli altyapıyı nasıl sağlayabileceğini anlamaya çalışıyormuş Leong.

Baisikeli 

Baisikeli, Svahili dilinde, bisiklet/bisikletler anlamına geliyor. Tahmin edebileceğiniz gibi Svahili Kenya’nın İngilizce ile beraber 2 resmi dilinden bir tanesi. Svahili, Kenya dışında Doğu Afrika’da birden fazla ülkenin de resmi dili aynı zamanda. Örnek: Tanzanya, Uganda, Demokratik Kongo Cumhuriyeti… Toplamda dünya üzerine 150 milyon insan tarafından konuşulduğu tahmin ediliyormuş.

Kenya’nın en popüler bisikleti “Black Mamba”.

Bir Takım Doğuyor

Leong, Kenya’ya yerleştikten sonra, nasıl bir geçiş aşamasından geçtiklerini ve sonunda yarışabilecek bir takım çıkarabilecek kadar bisikletçiye ulaşmalarına kadar olan süreci anlatıyor belgeselin açılışından sonra. Buradaki hikayeleri dikkatle dinlemenizi tavsiye ediyorum, zira gerçekten olağan dışı yöntemler ve kesinlikle tebessüm ettiriyor.

Burada tabii şunu eklemek lazım. Kenya’da hemen hemen en yetenekli sporcuların hepsi atletizme yöneldiği için diğer spor atletizme oranla çok daha az gelişmiş durumda. Yol bisikleti ise profesyonel anlamnda hemen hemen yok gibi. Durum böyle olunca da Nicholas Leong’un işi sandığından da zor olmuş. Çünkü yetenekli atletleri bisiklet sporuna yönelmeleri konusunda ikna edebilmesi çok mümkün görünmeyince, günlük hayatının bir parçası olarak bisiklet kullanan insanları gözlemlemeye başlamış.

Maddi imkanlar sınırlı olunca, bu şekilde hasarlı bisikletlerin hala kullanımda olduğunu görmek sürpriz olmuyor.

Bugünlerde bir Criterium du Dauphine, bir Tour de Suisse’de BMC, Tinkoff, Team Sky gibi takımları izlerken, diğer yandan Kenya’daki bir bisiklet takımına sporcu seçme kriterlerini düşündüğümüzde aradaki farkın ne kadar büyük olduğu daha iyi anlayabiliyorsunuz.

Gerçi çok da şaşırmamak lazım aslında. Zira bizim memleketimizdeki durum hala çok iç açıcı değil maalesef.

Kenyan Riders’a bisikletçi seçmelerinden iki örnek vereyim.

1) Samwel Mwangi

Bu hikayeyi yine Leong’dan dinliyoruz. Şu anda bu satırları yazarken bile hala yüzümde bir tebessüm var. Ama elimden geldiğince hikayeyi aktarmaya çalışayım.

Leong Rift Vadisi’nin 2300m. yukarısındaki Iten’e geldiğinde, yukarıda bahsettiğim gibi bisikletçi olmak isteyen ve bu konuda gerçekten başarılı olabilecek yetenekte aday bulmakta zorlanıyor.

Sonra bir gün, pedicab veya muhtemelen daha çok kargo bisikleti tarzında bisiklet kullanan bir grup insana denk geliyor. Bu insanlar anladığım kadarıyla bir nevi nakliyat, taşımacılık işi yapan kişiler aslında. Şehirde bisiklete en yatkın olabilecek kişilerin bunlar arasından çıkabileceğini düşünüp bu insanların bir şekilde performansını ölçmek istiyor. Sonra kayda değer bir tırmanış bulup tek tek bu insanlara kendini yokuşun başından sonuna kadar taşıttırıyor ve her seferinde kronometreyle sürelerini ölçüyor. Sonunda Samwel Mwangi bu “testi” 1. sırada bitiren kişi oluyor. Sonrasında da Leong Mwangi’ye “Dostum gerçekten güçlüsün/yeteneklisin, yol bisikletini denemek ister misin?” diye sorarak, takımın ilk bisikletçilerinden biriyle anlaşma sağlıyor. – Samwel Mwangi

2) John Njoroge

Njoroge’nin hikayesi de benzer aslında ama yine de paylaşmak istiyorum. Njoroge de aslında sporcu değilmiş, kendisi sütçüymüş. Evet, bildiğimiz anlamıyla sütçü. Bisikletinin arkasına doldurduğu sütleri kapı kapı dolaşarak dağıtıyormuş. Söylenene göre günde 30-50 km. yol yapıp zaman zaman 50 kg.’ye kadar süt dağıtıyormuş. Bisikletinin de karbon kadrolu olmadığını, hatta daha muhtemelen güzergahının belli bölümlerinin asfalt bile olmadığını düşünürsek, aslında ne kadar büyük bir iş başardığını daha iyi anlayabiliriz.

Leong da Njoroge’nin bu rutinini öğrenince, muhtemelen o da etkilenmiş olacak ki, onu da takıma katmaya karar vermiş.

Belgeselin devamında takımdaki diğer bisikletçilerin hikayelerine detaylı yer verilmiyor, ama onların da geçmişlerinin benzer olması oldukça muhtemel.

Njoroge için “Before/After” fotoğraf serisi.

Personel

Bisikletçilerden takım personeline geçecek olursak. Bu alanda sadece elimizde iki kişi var. İlki Avustralyalı Simon Blake, takımın sportif direktörü. Yani yarışlarda takım arabasını kullanan ve bisikletçilere yarış stratejilerini veren kişi.

Takımın antrenmanlarını yöneten kişi ise koç Rob Higley. Aslında Higley, bir koşu antrenörü ama anladığım kadarıyla Kenyan Riders’a da yardımcı olup onların antrenmanları doğru şekilde yapmaları için takıma katkıda bulunuyor.

Tabii ki mekanikerler de var ama onları belgeselde göremiyoruz detaylıca.

Yarışlar – Antrenman

Belgeselin ikinci bölümünde, takımın hangi yarışları koştuğu ve tabii ki lojistik anlamda bu yarışlara nasıl gidebildiği konu alınıyor. En çok bahsedilen yarış ise Tour of Rwanda. Blake’e göre, bu yarış Afrika kıtasındaki en önemli, rekabetin en üst seviye olduğu yarış. Aslında 2.2 kategorisinde ama Afrika’da bu kategoride bile yarış bulmak kolay değil. Bunun yanında diğer önemli kriter de ulaşım ve maliyet. Yani aslında koşacak yarış bulunabiliyor olsa da, eğer ulaşım/konaklama maliyetleri pahalı olacaksa bu da Kenyan Riders için üzücü haber anlamına geliyor. Zira takımın kurucu Leong bu projeyi kişisel olarak finanse ediyor ama onun da ayırabileceği veya ayırmayı düşündüğü bütçe sınırlı.

Kenyan Riders antrenmanından bir kare.

Bisiklet ekipmanları belki pahalı olabilir ama en doğal enerji kaynağı olarak görülen muz, bizim memlekettekinden daha ucuz olsa gerek.

Rwanda ise Kenya’nın sınır komşusu olmasa da Doğu Afrika’da yer alıyor ve mesafe çok uzun olmadığı için, takım otobüsle Rwanda’ya gidebiliyormuş. Böylece takım bu yarışa düzenli katılım gösterebiliyor.

Antrenmanlarda ise direktör Blake’in altını çizdiği önemli bir nokta ön plana çıkıyor. Yukarıda anlattığım gibi takıma nasıl bisikletçi seçmek zorunda kaldıklarını biliyoruz. Ama sıkıntılar burada da bitmiyor. Örneğin bu seçilen bisikletçilerin çoğu çocukluğunda hiç bisiklete binmemiş, muhtemelen yetişkin olduktan sonra örneğin 18-20 yaşlarında bisiklete sahip olup onu da daha çok ekmek parası kazanmak için kullandıkları için aslında bisikleti hep bir iş olarak görüp sadece belli amaçlarla ve belli şekilde kullanıyorlar. Bunun dezavantajı da çocukken bisikleti eğlenme/gezme/keyif amaçlı kullanmamış olmak, yani bisikletin bu yönüyle hiç tanışmamış olmak. Bu işin psikolojik tarafı.

Bir de bisiklet hakimiyeti tarafı var. Bundan kasıt da çocukken veya gençken bisikleti uzun yıllar, yarış amaçlı olmasa da kullanmanın, insanda bir bisiklet konusunda temel oluşturduğu. Normalde profesyonelken aklınıza bile gelmeden iç güdüsel olarak yapılan bazı manevraların Kenyalı bisikletçilerde doğal olarak bulunmadığı, bu nedenle antrenmanlarda sadece mesafe, eğim, tempo, kadans gibi detaylara odaklanmanın yanında, temel bisiklet hakimiyeti konusunda da çalışmaları gerektiğini öğreniyoruz.

Bisikletçilere antrenmanlarında eşlik eden en azından bir motorsiklet olduğunu görmek çok güzel.

Tour of Rwanda 2012

Belgeselin sonuna doğru geldiğimizde ise bu sefer direk bir yarışın içinden görüntüler izliyoruz. Bu yarış Tour of Rwanda 2012 (Startlist). Kenya buraya 6 bisikletçiyle gelmiş ve liderleri ise Paul Agorir. Yalnız 3. etapta talihsizlik kendini gösteriyor. Agorir önce bir mekanik problem yaşıyor ve arkada kalıyor. Takım arabasından destek geliyor ve Mwangi geri gelip onu pelotona yetiştirmeye çalışıyor. Sonrasında Agorir aynı zamanda biraz kötü bir gün yaşıyor olsa gerek, Mwangi’ye kendini bırakıp bir nevi “kendini kurtarmasını” söylüyor. Mwangi bir süre daha yardım etmeye çalışıp sonra tek başına pelotonu yakalamaya çalışıyor.

Pelotonu yakalayamıyor ve finiş çizgisini etabı kazanan Darren Lill’in 13:41 gerisinde geçiyor. Aslında bu çok fazla bir süre gibi görünmeyebilir, ama o etap biraz fazla kısa bir etapmış (76,9 km.) ve Lill’in süresi ise sadece 1:49:02. Yine de 13:41 zaman limitinin içerisinde kalmasına yetmiş Mwangi’nin.

Agorir’in ise tek başına etabı bitirmeye çalışırken, lastiğini patlatmış. Ama anlatılana göre ne takım arabası, ne de tarafsız destek ekipleri onunla berabermiş, öyle olunca pedal çevirip ilerleyebildiği yerlerde patlak lastiğiyle devam etmiş, özellikle tırmanışlarda ise yürümek zorunda kalmış ama etabı bitirmiş. Acı olan ise bütün bu uğraşısına rağmen süre zaman limitinin dışında kalmış. Kenya 6 kişiyle geldiği yarışta 5 kişiye düşüp aynı zamanda da liderini kaybetmiş.

Tour of Rwanda’nın, billboardlarda yer alacak kadar reklamının yapılması, ne güzel.

Yarışı takip eden seyirciler de yok değil. Elimde olmadan belgesel boyunca bizim ülkemizle karşılaştırma yaparken buldum kendimi. Aslında ekonomik imkanlarımız çok daha fazlayken, bisiklet sporu açısından bakıldığında, çok büyük farklar olmadığına kanaat getirmek maalesef zor değil.

Yeni Lider

Yarışın ikinci yarısında ise Njoroge performansıyla bir adım öne çıkarak takımın yarıştaki yeni lideri olmuş. Beklenenin de üstünde performans göstermiş hatta. Son etaba girilirken genel klasmanda 4. sıradayken, son etapta da bir basamak daha yükselecek performansı ortaya koyup yarışı podyumda tamamlamış. Takım için harika bir başarı. Kendisinin de podyum seromonisinde ne kadar sevinçli olduğunu zaten görebiliyorsunuz.

Yarışla ilgili bir detay daha aktarayım, şimdi Dimension Data’dan tanıdığımız Merhawi Kudus da sadece o yarıştaymış -18 yaşındayken- ve GK’yi 6. sırada tamamlayabilmiş.

Tour of Rwanda’yı önceki senelerde ise yine tanıdık isimler kazanmış, 2011’de yarışı şu an Trek-Segafredo’da yarışan Kiel Reijnen kazanmış, şu an BMC’de yarışan Joey Rosskopf ise 2. olmuş. 2010 yılında ise kazanan Daniel Teklehaimanot, 2. olan ise Natnael Berhane olmuş.

Tour of Rwanda 2012 sonrasında takım fotoğrafı. 

Kapanış

Son bölümde de bisikletçilerden, aynı zamanda Leong ve Blake’ten son sözlerini dinliyoruz. Hepsi oldukça pozitif ve umutlu konuşuyor. Sadece istedikleri biraz daha imkan ve biraz daha fazla Kenyalıyı bisiklete bindirebilmek. Bunu başardıklarında çok zor olmadan bisiklet sporunda çok daha başarılı olabileceklerine ve Avrupa’da yarış koşabileceklere inanıyorlar.

Bu yazıyı bitirene kadar herhalde belgeseli 3-4 defa baştan sona izledim, aralarda takımlar, bisikletçiler hakkında internette aramalar yapıp makaleler okudum, yarış sonuçlarını inceledim ve bunları hiç sıkılmadan yaptım. Bundan sonra da ara ara yine izleyebilirim bu belgeseli. Gerçekten tebessüm ettiriyor ve içten içe daha çok hikayelerini dinlemek ve onların daha başarılı olmalarını istiyorsunuz.

Ekstra

Belgesel 2013 yılında yayınlanmış ve çekimlerin hepsi tahminimce 2012 yılında tamamlanmış. Bu nedenle son 3 yıla ait bir haber veya detay yok belgeselde. Az önce belirttiğim gibi yaptığım araştırmalarda bu döneme ait hatrı sayılır sayıda habere ulaşabildim. Bunların öne çıkanlarından burada bahsetmek istiyorum.

Öncelikle takımın kendisiyle ilgili bir haber vereyim. 2016 yılında Kenyan Riders, Team Downunder ile birleşerek Kenyan Riders Downunder adını aldı. Takım şu anda Afrika’da tek kıta takımı. Kadrolarında 6 Kenyalı, 4 Avustralyalı ve 3 Yeni Zelandalı bulunuyor. İnternet siteleri ise burada. 2016 yılında bazı WorldTour takımlarıyla beraber Cadel Evans Great Ocean Road Race ve Jayco Herald Sun Tour’da yarışmışlar.

Asıl büyük hedefleri olan Tour de France’ta yarışabilme düzeyine çıkabilmek için şu anda isim sporsorları arıyorlar. Bunun için de aşağıdaki videoyu hazırlamışlar.

Kurucu Nicholas Leong TEDxKRP’de konuşup projesinin hikayesini anlatmış. 12 dakikalık videoyu aşağıda izleyebilirsiniz. Yalnız maalesef, ses ve özellikle ışık düzeni bir hayli kötü, bu nedenle takip etmek çok kolay olmuyor.

2014 yılı Commonwealth Oyunları öncesinde The Guardian’da Kenyalı bisikletçilerle ilgili bir yazı çıkmış. Yazıda kısaca Chris Froome’un da çocukluğunun Kenya’da geçtiğinden bahsediliyor. Bildiğiniz gibi profesyonel kariyerine de Kenya lisansıyla başlayıp sonradan Britanya lisansına geçmişti kendisi. Yazının linki.

2012 yılında New York Times’ta “A Dream on Two Wheels” başlıklı bir yazıyla yine bu hikaye incelenmiş. Konuyla ilgili uzmanlardan görüşler alınıp bunlar da paylaşılmış. Yazının linki.

Njoroge

Biraz daha Njoroge’den konuşalım. Yukarıda bahsettiğim gibi Tour of Rwanda 2012’yi podyumda tamamladıktan sonra, performansına sonraki sene de devam etmiş ve 2013 yılında da bu sefer yarışı 4. bitirmiş. Bugünlerde Lampre’de izlediğimiz Louis Meintjes ise 2.’ymiş aynı yarışta.

2014’te de Commonwealth Oyunları yol yarışında ülkesini temsil etmiş. Glasgow’da zorlu hava koşullarında koşulan yarışı sadece 13 kişi tamamlayabilmişti ve kazanan Team Sky’ın Geraint Thomas’ı olmuştu. Njoroge ne yazık ki yarışı tamamlayamamış, ama Thomas, Kennaugh, Millar gibi ünlü bisikletçilerle beraber yarışma şansını yakalamış.

2014’ün ikinci yarısında da yarışmaya devam ediyor. Bu yarışlardan birisi de Filipinler’deki Tour of Matabungkay. Yarışın ilk etabı 42 km.’lik tepelik bir bireysel zamana karşı etabı ve Njoroge bu etabı kazanıp yarışın liderliğini eline geçiriyor. Bu Njoroge’nin kariyerinin aynı zamanda ilk sarı mayosu ve kendisi bu durumdan oldukça gururlu.

Njoroge’nin kariyerinin ilk sarı mayosu

2. etap aynı gün koşuluyor ve toplu sprint finişi sonrasında Njoroge liderliğini kaptırmıyor. 3. etap, bol tırmanışlı ve yarışın kraliçe etabı. Yarışta ataklar oluyor ve peloton giderek küçülüyor. Njoroge bir ara küçük bir problem yaşayıp ufak bir kaza yapıyor ama sonra takım arkadaşları sayesinde liderleri yakalıyor. Etabın sonraki bölümünde, yüksek hızda inilen bir iniş sırasında, yarış görevlilerinin ikazlarına aldırış etmeyen bir otomobil sürücüsü parkurda seyrine devam ediyor. Muhtemelen o anda 80 km/s hızla inişini devam ettiren Njoroge arabayla burun buruna geliyor, gidonunu diğer bisikletçilere doğru kırmak yerine, şansını arabanın diğer tarafından geçmekten yana kullanmak istiyor. Fakat başarılı olamıyor ve arabayla ciddi şekilde çarpışıyor.

Kazanın hemen akabinde ambulans ile hastaneye kaldırılıyor, ancak yaraları maalesef fazla ciddi ve doktorlar tarafından hayatını kaybettiği açıklanıyor. Kenyan Riders takımının diğer bisikletçileri bu haberi ancak finiş çizgisini geçtikten sonra takımın koçu Rob Higley’den alıyorlar ve herkes haliyle şok içinde.

Kenyan Riders, 3. etapta liderleri Njoroge ile beraber etap zaferi peşindeler.

Sonraki gün ise takımlar yarışmama kararı alıyorlar ve bir nevi Njoroge’nin yasını tutarak düşük tempoda etabı tamamlıyorlar. CyclingTips’te bu yarışı ve dramı anlatan bir yazı bulunuyor, buradan okuyabilirsiniz.

2015 Kasım’ında ölümünün ilk yılında, Kenyan Riders John Njoroge Muya Memorial yarışını düzenlemiş. Bütün bu belgeseli izleyip bugüne kadar zor koşullarda neler başardıklarını öğrendikten sonra daha da hüzün kaplıyor insanı gerçekten.

Kenyan Riders bisikletçileri takım liderlerini unutmak istemiyorlar. Hatıra/imza panosu, takımın merkezinde saklanıyor.

Ama kapanışımızı pozitif bir fotoğrafla yapalım. Bildiğiniz gibi Chris Froome, Britanya lisansına geçmeden önce Kenya lisansıyla yarışıyordu ve çocukluğunun önemli bir kısmı Kenya’da geçmişti. Tour’u kazandıktan sonra Kenya’ya dönüp doğduğu yerleri ziyaret ederken, Kenyan Riders’a da uğraşmış. İşte bu fotoğraf da o ziyaretten. Soldaki takımın sportif direktörü Simon Blake, ortada Froome, sağda ise John Njoroge. Bu kare çekilmeden hemen önce Njoroge “Froome’a, elini gidonumun üzerine koy da bisikletimin en azından bir kısmı sarı olsun diye espri yapmış.

Kaynaklar

• Resmi site: Sinamatella
• İzleme: Aeon – Vimeo
• IMDB: Link
• Bicycle Film Festival: Link
• http://www.procyclingstats.com/race.php?id=117464&c=3
• http://www.procyclingstats.com/rider/John_Njoroge
• https://www.facebook.com/simon.blake.54
• https://www.theguardian.com/sport/2014/dec/12/kenyan-riders-cycle-team-tour-de-france
• https://cyclenairobi.wordpress.com/2014/10/20/rip-john-njoroge-muya/

Sayfanın oluşturulma tarihi: 25 Haziran 2016
Sayfanın son güncellenme tarihi: 25 Haziran 2016

Gerçi aslında bana sorarsanız, Contador ve özellikle Wiggins’in demeçlerinde bahsettikleri planları sonradan değiştirdiklerine defalarca şahit olmuşluğumuz olduğu için, ikisinin kesin olarak emekli olduklarına ancak yarışmayı bıraktıktan birkaç ay sonra tam olarak inanabileceğiz.

Boonen, daha tutarlı ama o da henüz kararını tam olarak vermiş değil. Yılın son aylarına doğru yaklaşmamızla, bu kararın büyüklüğünü ve hayatını ne kadar değiştireceğini daha da iyi anlayacağı için, hala yarışmaya devam etme isteği olabileceğini düşünüyorum.

Cancellara ve Boonen, Tour of Flanders 2013 startında. Oudenaarde – Belgium – 31- 03 -2013 – photo JMPNCor Vos © 2013

Bu nedenle an itibarıyla bu dörtlü içinde emekli olma ihtimali en garanti gibi gözüken bir tek Cancellara var. Onun da demeçlerinde tutarlı olduğunu ve takımıyla stratejilerini uzun ve detaylı planlama sonrasında yaptıklarını biliyoruz. Ama bana sorarsanız onun da emekli olmaması için ufak bir şans var. Bu şans da 2016 yılında elde edeceği bir altın madalyaya bakıyor bana sorarsanız. Rio’da yol yarışında gelebilecek bir altın madalya ve hatta belki daha da önemlisi, Katar’da kazanılabilecek bir gökkuşağı mayo Spartacus’un planlarını alt üst edebilir.

Nedeni ise oldukça basit. Hangi bisikletçi gökkuşağı mayo ile yarış koşmak istemez ki? Bu sene Dünya Şampiyonası alıştığımız gibi Eylül ayı yerine Ekim’in 2. haftasında koşulacak (Eylül ayında Katar’daki hava sıcaklığının yarış koşmaya müsait olmamasından ötürü – Ekim bile şüpheli aslında). Bu da Dünya Şampiyonası sonrasında takvimde hemen hiçbir yarışın bulunmayacağı anlamında geliyor. Özetle gökkuşağı mayoyu kazanan bisikletçi, resmi olarak yeni formasını ancak 2017 yılında giyebilecek. Bu bisikletçi Cancellara olursa, yıl sonunda emekli olduğu takdirde bu şansı hiç yakalayamayacak. İşte bu ihtimali öngörenler, Cancellara’nın belki de 2017 bahar klasiklerinde de yarışıp sonrasında emekli olabileceği ihtimali üzerinde duruyorlar.

Ama sanırım durumu özetleyecek olursak, Cancellara’nın bu yıl sonunda emekli olmasının %80, %90 ihtimal olduğunda hemfikir olabiliriz. Takım ve Cancellara da bundan dolayı 2016’yı özel kılmak için elinden geleni yapıyor. Sadece takım ve Spartacus da değil aslında, medya da bu sezonu bir nevi ölümsüzleştirmeye ve Spartacus hikayesinin son bölümünü ellerinden geldiğince en büyülü şekilde yazma çabasında.

Eurosport bu konuda önemli bir rol oynuyor. Önce Aralık ayında aşağıda daha detaylı inceleyeceğimiz Trek Segafredo belgeselini çektiler, sonra da bahar klasikleriyle beraber FollowFabian serisine başladılar. Önce gelin her zamanki gibi gereğinden uzun yaptığım giriş sonrasında Behind the Stripes 2016 belgeselini değerlendirelim, sonra FollowFabian serisi tamamlandığında da onu ayrıca başka bir yazıda değerlendiririz.

Belgesel

Trek Factory Racing, 2015’in sonunda yeni bir sponsorla anlaştı ve takımın isminin 2016 yılında Trek-Segafredo olacağı açıklandı. Bildiğiniz gibi takımların yeni sezon hazırlıkları Kasım ayında yavaştan başlıyor, Aralık ve Ocak aylarında da tempo artıp bisikletçiler yarış temposuna hazır hale geliyorlar.

Belgeselimiz de aslında 2015 Aralık ayında çekilmesine rağmen, yani takım aslında resmen Segafredo olmamışken, belgesel boyunca Segafredo kelimesinin sıklıkla telaffuz edildiğini duyacaksınız. Çünkü hazırlık kampı demek, yeni sezon demek, ileriye bakmak demek.

Trek Segafredo – Behind the Stripes 2016 belgeseli, Eurosport’un Sports Insiders serisinin bir parçası olarak çekilmiş. 25 dakika uzunluğunda. Tabii ki bu bana yetmedi. :) Aslında herhangi bir fazlalığa yer vermeden, ama her konuya da değinerek güzel bir iş çıkarmışlar. Ben biraz fazla detaycı ve belki de meraklı olduğumdan, bazı konulardaki detayları göremediğim için bu şekilde bana yetmedi diyorum, hafiften şımarıklık aslında.

Trek’in Segafredo ile yaptığı anlaşma kamuoyuna açıklanıyor.

Takım, birçok WorldTour takımı gibi, antrenman kampı için İspanya’yı tercih etmiş, bölge olarak ise ülkenin güneyini, Costa Blanca’yı. Çekimler de burada yapılmış haliyle. Belgesel aslında hazırlık kampında takımın bir gününü özetliyor, sabah 06’dan akşam 23’e kadar olan “uyanık” zaman dilimini.

Detaylara çok girmeden hangi konulara değinildiğinden bahsedeyim.

Hazırlık kampındaki gün erken başlıyor, çünkü şef Kim Rokkjaer’şn, bisikletçilere ve takım personeline kahvaltı hazırlaması lazım. Burada önemli bir ayrıntı var. Zaten Kim de belgesel de dile getirmiş. Büyük turlarda 9 bisikletçi ve yine benzer bir sayıda takım personeli bulunuyor. Ayrıca sadece kahvaltı ve akşam yemeği hazırlanıyor, öğlen yemeği yarış zamanına geldiği için pas geçiliyor. Ama hazırlık kampında hemen hemen takımdaki herkes orada, hem bisikletçiler, hem de takım personeli. Bu da 25 bisikletçiye ve muhtemelen yaklaşık 25-30 takım personeline denk geliyor. Takımın tamamının ne kadar büyük olduğu anlamak için, tam sıralı personel listesine göz atabilirsiniz.

Bir de kampta yarış da olmadığından, öğlen yemeği ihtiyacı da var. Böyle olunca Kim günde yaklaşık 50-55 kişiye, 3 öğün yemek hazırlıyor. Şefler açısından muhtemelen yılın en zorlu dönemi diyebiliriz.

Kahvaltı sonrasında bisiketçiler Daniel Green liderliğinde esneme, ısınma, gerdirme çalışmaları yapıp günün bisiklet antrenmanına hazırlanıyorlar. Sonrasında günün antrenmanı için dışarı çıkıyor bisikletçiler. Genel kondisyon yükleme çalışmalarının haricinde, gerekli ölçümler yaparak bisikletçilerin form düzeyi hakkında bilgi sahibi olmak istiyor takım direktörleri. Bu süreç takımın performans direktörü Josu Larrazabal gözeteminde yapılıyor.

Bu sırada henüz 2015 tamamlanmadığı için takımın yeni transferlerinin eski formalarını giymeye ve eski bisikletlerine binmeye devam ettiği görüyoruz. Örnek: Hesjedal, Bonifazio, Reijnen ve Theuns gibi.

Cancellara’nın genelde esprili yaklaşımı ve takım arkadaşlarıyla hemen hemen sürekli iletişim içinde olması dikkatlerden kaçmıyor.

Takım direktörleri için de hazırlık kampı bütün sezonun planlanma temellerinin atıldığı yer. Özellikle takım liderlerinin yıl boyunca hangi yarışları hedefleyecekleri, ne zaman formlarının zirve yapması gerektiği ve haliyle yıl boyu antrenman programı ve temposu bu planlama süreci sonrasında karar veriliyor.

Belgeselde takımın genel menejeri Luca Guercilena liderliğinde Cancellara’nın programının üzerinden geçtiklerine tanık oluyoruz. Ayrıca Guercilena, sportif direktörlerden neler istediğini de kendilerine iletiyor.

Akşam yemeği sonrasında yine Guercilena’nın tüm bisikletçilere ve teknik personele bir sunum yaptığı ve takımın 2016 hedeflerini aktardığını görüyoruz.

Yalnız söylemeden edemeyeceğim, böyle bir takımın en tepesindeki yönetici olan Guercilena, belgeselde pek karizmatik görünmüyor ve takıma söyledikledikleri de ne kadar motive edici çok emin olamadım. Biraz fazla eski usul gibi sanki. Yani direk olarak “2016’da sorumluluklarımız çok daha fazla. Tek önemli olan kazanmak, sadece katılmanın bir değeri yok.” gibi motive etmekten ziyade bisiketçileri daha çok baskı altına alıp stres yapmalarına neden olacak tarzda bir yaklaşım sergiliyor.

Yine de genelleme yapmayalım, sadece birkaç dakikalığına görüyoruz kendisini ama bu kısa sürede çok olumlu bir izlenim bırakmadı.

Guercilena’nın toplantısı sonrasında, bisikletçiler ve personel rahatlamak ve dinlenmek için bir-iki saat serbest kalıyorlar ve böylece gün bitiyor. Ertesi gün de muhtemelen çok benzer bir program takip edip kamplarına devam ediyorlar.

Belgesel için Trek Segafredo’ya ve Eurosport’a teşekkürler!

Fotoğraflar

• http://cyclingtips.com/2013/04/cancellara-the-king-of-flanders/
• http://www.gettyimages.co.uk/detail/news-photo/britains-bradley-wiggins-leads-teammates-during-the-mens-news-photo/513286880
• https://blogdebicicleta.wordpress.com/2016/03/14/alberto-contador-tinkoff-fizemos-o-nosso-melhor-na-paris-nice-2016/
• https://www.facebook.com/TrekFactoryRacing/

Kaynaklar

• http://www.treksegafredo.com/blog/behind-stripes-eurosport

Sayfanın oluşturulma tarihi: 27 Mart 2016
Sayfanın son güncellenme tarihi: 27 Mart 2016

Sitenin inceleme kısmı şahsen en sevdiğim bölümlerden. Yalnız elimden geldiğinde dergi/kitap okumaya, film/belgesel izlemeye çalışsam da, hepsi için inceleme yazısı yazacak kadar vakti yaratamadım şu ana kadar. Ama sessizliği bu yazıyla bozuyorum, hem de bir dergi incelemesiyle.

Uzun süredir birkaç bisiklet dergisine abone olmak istiyordum ama çeşitli nedenlerden ötürü aboneliklerimi başlatamamıştım. Geçtiğimiz Kasım ayında iki dergiye abone oldum: Procycling ve Cycle Sport. İkisi de profesyonel bisiklet dünyasını konu alan dergiler, tahmin edeceğiniz gibi çok büyük oranda yol bisikleti odaklılar.

Bu yazıda Cycle Sport’un Nisan 2015 sayısını inceleyeceğim. Öncelikle aklınıza ilk gelen sorudan başlayayım. “Daha aylardan Şubat’ta olmamıza rağmen, Nisan sayısını nasıl inceleyebiliyorsun?” şeklinde bir soru olsa gerek bu. Aslında cevabı karmaşık biraz. Dergilerin çok fazla sayısını henüz göremediğim için kesin bir hüküm vermem çok mümkün değil ama görebildiğim kadarıyla dergilerin üzerine yazılan ve onların sayısını belirtmesini beklediğimiz “Nisan 2015” gibi ifadeler burada her zaman derginin satışa çıktığı ayı göstermiyor.

İşte incelediğim bu sayıda Nisan 2015 yazmasına rağmen, kendini elime Şubat’ın ilk yarısında elime geçti.

Gelin artık derginin içeriğine bakalım biraz da. Bu sayıda 3 ana başlık işlenmiş 2015 Yarış Rehberi, 2015 Pro Takımlar Rehberi ve Kaybolan Klasikler. Bunun yanında birkaç sayfalık yazılar, röportajlar da mevcut tabii ki. Aşağıda bu ana başlıkları detaylandırmaya çalışacağım, her birinden de fotoğraflar bulabilirsiniz ayrıca.

Kısaca işlenen konular ise:

• Alman Rönesansı: Sporda Almanya’nın yükselişi, hem öne çıkan bisikletçiler, hem de Tour de France’ın Almanya TV’lerine geri dönüşü
• Ayın Takımı: Bu sayıda Ocak ayı baz alınmış ve Ocak’ta tamamlanan yarışlardaki bisikletçilerin performansları göz önünde bulundurularak bir takım seçilmiş
• Bu Ayın Yarışları: Kısa kısa bilgiler ve istatistikler
• Heinrich Haussler: Avustralyalı bisikletçinin son birkaç yılki performansı ve 2015’e pozitif bir şekilde başlaması
• Beğendiklerimiz: Sezonun açılış yarışlarından beğenilen detaylar
• Soru Var mı? Fran Ventoso ile röportaj
• Cofidis Geri Döndü: Bir zamanlar Tour de France’ta kendini çok daha fazla gösteren ama son yıllarda bunun çok uzağında kalan Cofidis’in Bouhanni ile eski günlerine dönebilme ihtimali
• Graham Watson: En meşhur bisiklet sporu fotoğrafçılarından Graham Watson, Tour Down Under’da yaşadıklarını anlatıyor
• Geçtiğimiz Ay: Sporda son bir ayda yaşanan önemli olaylardan kısaca bahsediliyor
• Mektuplar: Okurlardan gelen ve editörlerin süzgecinden geçen birkaç mektup yayınlanıyor

Ana başlıklarımıza gelirsek:

2015 Yarış Rehberi

İsminden de anlaşılacağı gibi, bu rehberde 2015 yılının önemli yarışlarından tek tek bahsedilmiş. Sadece WorldTour yarışları da yok ayrıca. Genel olarak WorldTour takımlarının katılım göstereceği yarışlar olarak düşünebilirsiniz. Yani Giro d’Italia’dan Dubai Tour’a kadar birçok yarış var.

Takvimdeki sıralarına göre incelemişler bu yarışları. Tabii bazı yarışlar diğerlerinden fazla sayfa kapmayı başarmış. Bazıları çeyrek sayfa yer anca bulurken, bazıları 4, bazıları 6 sayfa boyunca işlenmiş. Genelde yarış hakkında genel bilgiler verilmiş, geçen sene yarışın nasıl koşulduğu ve kazanıldığı anlatılmış, yarışı son birkaç senede kazananların listesi verilmiş. Tabii yarışın prestijine göre etap profilleri, yarışın tarihinden anekdotlar da eklenmiş bazı yarışlara.

Tabii ki koyu bir bisiklet tutkunuysanız buradaki detaylar size yetmeyecektir. Ama 2015 yılı boyunca yarışlar koşulmadan hafızanızı bir tazelemek isterseniz, güzel bir kaynak olabilir.

Yukarıda Tour of Flanders ve Tour de France incelemelerinden birkaç sayfayı görebilir, hatta belki de okuyabilirsiniz. :) Mesela Tour of Flanders 4 sayfa işlenmiş, Tour de France ise 6. Ama mesela Vuelta biraz üvey evlat muamelesi görmüş gibi. Kendisine 2 sayfayı uygun görmüşler.

Tabii buraya kadar bahsettiklerim hep erkekler yarışları üzerine. Bütün bu yarışlar tamamlandıktan sonra birkaç sayfada kadınlar takvimini özetleyip yine aynı şekilde bir sayfada 2015’te yarışacak kadınlar takımlarını da değerlendirmişler.

2015 Pro Takımlar Rehberi

Bu sayının 2. rehberi de profesyonel takımlar üzerine. 17 WorldTour takımı ve de birkaç tane profesyonel kıta takımı kendilerine yer bulmuş. Fena da bir rehber olmamış bana sorarsanız. Takımdaki bisikletçilerin bir listesi verilmiş, burada bisikletçilerin isimleri, yaşları ve kaç yıldır takımda oldukları bilgisi yer alıyor. Tabii buradan yeni transfer olup olmadıklarını da çıkarabiliyorsunuz.

Bunun dışında takımın geçen seneki performansının değerlendirmesiyle, 2015’te neler yapabileceklerinden, hedeflerinin neler olduklarından bahsedilmiş.

“Yıldız Bisikletçiler” köşesinde takımın liderleri sıralanmış ve kendilerinin 2015 hedefleri ve yarış takvimleriyle bu bölüm tamamlanmış.

Takımın yol yarışlarında kullanacağı bisiklet marka, model bilgisi ve fotoğrafıyla tanıtılmış. Tabii takımlar genelde 3 farklı kadro kullanıyorlar yıl içinde, hatta bazıları 4’ü bile bulabiliyor. Burada en yaygın olarak kullanılan model sunulmuş.

Son olarak da takımların son 3 yıldaki zafer sayıları verilmiş. Burada 17, 25, 50 gibi sayılar görüyorsunuz sadece. Kazanılan zaferlerin ne kadar prestijli olduğu gibi bir bilgi yer almıyor. Ama en azından 3 senenin de verilerini değerlendirerek takımların inişte mi yoksa çıkışta mı olduğu konusunda fikir edinme şansınız var.

İlk rehberde olduğu gibi bu rehberde de bazı takımlar 1 sayfayla yetinirken Etixx – Quick-Step gibi takımlar 2 sayfaya anca sığmış.

Kaybolan Klasikler

Bu sayının en çok beğendiğim bölümü. Sitedeki yazılarımı yakından takip edenler zaten sporun tarihine oldukça meraklı olduğumu biliyorlar. Burada da konu kaybolan klasikler konu alınmış, yani tarihte belli dönemlerde koşulmuş ama sonradan yarış takvimlerindeki yerini kaybedip tarihin sayfalarındaki yerini alan yarışlar.

Merak edenler için bu bölümde bahsedilen kaybolan klasikleri aşağıda listeleyeyim:

• La Course de Cote de Mont Faron
• Cyclo-cross de Montmartre
• Derny Yarışları
  • Bordeaux-Paris
  • Gran Premio Cicolmotoristico delle Nazioni
  • Roma-Napoli-Roma
  • Criterium des As
• Sassari-Cagliari
• Zamana Karşı Klasikleri
  • GP des Nations
  • GP de Lugano
• The Leeds Classic
• The Peace Race
• Classique des Alpes
• Grand Prix de Monaco
• A Travers Lausanne

Yarışlardan bahsederken, nerede koşulduklarından, nasıl türde bir yarış olduğundan (etaplı, tek günlük, dağlık, tepelik, düzlük, kaç km.), hangi yıllar arasında ve kaç kere düzenlendiğinden, kazanan ünlü bisikletçilerden bahsediliyor. Gerçekten de bu bilgileri okuyup yarışın geçmişi hakkında bilgi edinebiliyorsunuz. Bununla beraber yarışın neden takvimlerden kaybolduğu konusuna gerek zamanında açıklanan gerekçelerle, gerekse tahmin yaparak açıklık kazandırmışlar.

Son olarak da bu yarışlar günümüzde düzenlense hangi ufak değişikliklerle başarılı olma şansları olur, bunu değerlendirmişler.

İki kişilik zamana karşı yarışı ve tek günlük bir dağ TT klasiğini izlemek isterdim doğrusu.

Sayfanın oluşturulma tarihi: 16 Ağustos 2015
Sayfanın son güncellenme tarihi: 16 Ağustos 2015

And Dağları’nda yaklaşmakta olan Tour de France için antreman yapmakta olan Nairo Quintana’yı gören bir delikalı, dökük bisikletine rağmen, yıldız bisikletinin temposuna 32 km. ayak uydurmayı başardı. Quintana, etkilenmiş bir şekilde, destek aracından yedek bir forma alıp delikanlıya hediye etti.

Quintana, eğimin daha da dikleşmesiyle, pedallamaya tek başına devam etti. 16 yaşındaki David Ardila ise yorulmuş ama heyecanlı bir şekilde, “Bisiklet süren herkes onun gibi olmak istiyor.” dedi.

Dünyanın bu bölümü olağanüstü bisikletçiler yetiştirdi ancak hiçbiri bu ufak tefek tırmanış uzmanı gibi değildi. Quintana, 167 cm. ve 58 kg.’lik, tırmanışların en dik yerlerinde atak yapan Kolombiyalı, Tour de France’ı kazanan ilk Güney Amerikalı olma yolunda, yarış 4 Temmuz’da başlıyor. Bahisçiler tarafından, Britanyalı yıldız ve 2013 galibi Chris Froome’dan sonra, bu sene Tour’u kazanması muhtemel ikinci isim olarak gösteriliyor.

Quintana, birkaç gün önce, yarışın lider mayosunun rengine ithafen, “Sarının hayalini kuruyorum.” demişti.

Quintana, arkadaşı Roger Diagama (sağda) ile antrenmanda. Yer: And dağlarının doğusu, Tunja. Fotoğraf: Carlos Villalon – THE WALL STREET JOURNAL

Bisiklet dünyasının en büyük yarışının, bu dağlık ve bisiklet delisi bölgeden birisi tarafından kazanılmamış olması, spor tarihinin en büyük ironilerinden biri.

Kolombiya, her çocuğun profesyonel bir bisikletçi olma hayalini kurduğu, bisiklet kültürünün çok güçlü olduğu bir ülke. 1951’de koşulmaya başlanan, Tour de France’taki dağ geçitlerinden bile yüksek irtifalar içeren ve ezeli bir rekabete sahne olan, Latin Amerika’nın en eski yarışı Vuelta a Colombia’ya ev sahipliği yapıyor Kolombiya. Kalburüstü genç bisikletçiler yerel bisiklet takımlarına ve kulüplere katılabiliyorlar. Arjantin, Venezuela ve Kosta Rika çok sık olmasa da üç büyük tura bisikletçi gönderiyor, ancak Kolombiya sürekli olarak elit yol yarışçısı üreten tek Latin Amerika ülkesi.

Bu bisikletçiler arasında, 1985 Tour de France’ta, yüzünden akan kanlarla birlikte dağlık bir etabın bitiş çizgisini geçerek bir ikon haline gelen Luis ‘Lucho’ Herrera da bulunuyor. Lucho bu zaferden iki yıl sonra Vuelta a España’yı kazandı. 2002’de Santiago Botero dünya zamana karşı yol şampiyonasını kazandı, bundan iki yıl sonra da Victor Hugo Peña, Tour de France’ta genel klasman liderliğini elinde tutan ilk Kolombiyalı oldu. Peña sarı mayoyu takım arkadaşı Lance Armstrong’a vermeden önce, sarı mayoyla üç gün boyunca yarıştı.

Ama yine de, bu bölgeden hiç kimse bugüne kadar sporun en üst basamağına çıkmayı başaramadı. Bisiklet sporu, tek bir kişinin, domestik denen yardımcılarının desteğiyle yarış kazandığı bir takım sporudur. Domestikler liderleri için yiyecek ve su taşır, pelotonun önünde rüzgarı kesmek için pedal basar ve liderinin iş yükünü azaltır. Genelde dağlarda güçlü, düzlüklerde daha zayıf olan Kolombiyalılar, çoğunlukla Avrupalı yıldızların ekürileri olarak hizmet ederler.

Quintana da bir tırmanışçı. Ama o farklı bir yeteneğe sahip ve İspanya’nın Movistar takımının lideri olarak arkasında bir bölük domestik desteğiyle yarışıyor.

Quintana’nın memleketinden bir manzara. Fotoğraf: Carlos Villalon – THE WALL STREET JOURNAL

25 yaşındaki Quintana, 15 yaşına kadar bisiklet sürmeye başlamamıştı bile. 16 km. uzaktaki okuluna gitmek için bisiklet sürmeye başlamıştı ama bir gün yoldaki bir çukur yüzünden kaza yaparak kafasını kaldırıma çarptı. Ve bu onun 24 saat komada kalmasına sebep oldu. Bu kazadan sonra kask takmaya başladı. Okul sonrası, Kolombiya’nın ortasındaki And Dağları’nda 3200m. yükseklikteki aile çiftliğine dönerken tırmandığı dik yokuşun öyle bir uzmanı olmuştu ki, bazen kız kardeşinin bisikletine bir kablo bağlayıp onu çekerdi.

Quintana çiftliğine yakın bir yerde yer alan Cómbita’nın belediye başkanı Giovanni Díaz, genç bisikletçinin ilk yarışlarını hala hatırlıyor. Çelik kadrolu külüstür denebilecek bir bisiklet ve sıradan spor ayakkabılarla yarışıyordu. Ama çok geçmeden kazanmaya başlamıştı ve ödül olarak verilen parayı da, ki genellikle 50 dolardı, bisikletini geliştirmek için kullanıyordu.

Quintana bir röportajında, ‘Bisikletimi parça parça geliştirdim. Hala en ağır ve en kötü bisikletti. Ama ben her zaman onu yıkadım, cilaladım ve yağladım.’

Quintana’nın tırmanış yeteneği yerel bir spor antrenörü olan Jenaro Leguizamo’nun dikkatini çekti. Leguizamo, Quintana’nın VO2 maksimum değerini (bir atletin en fazla ne kadar oksijen kullanabileceğini gösteren önemli bir performans değeri) ölçtü. Elit bisikletçilerin VO2 değerleri genelde 60’lar veya 70’ler seviyesindeyken, Quintana’nınki, 7 kez kazandığı Tour de France zaferleri doping yaptığı gerekçesiyle elinden alınan Lance Armstrong’la aynı değer olan 86’ydı.

‘Onu farklı yapan bu.’ diyor Leguizamo.

Quintana, 2013’te ilk kez katıldığı Tour de France’ta ikinci oldu. Bu, bir Latin Amerikalının yaptığı en iyi dereceydi. Geçen sene, Giro d’Italia’yı kazanan ilk Latin Amerikalı olurken, yine Kolombiyalı Rigoberto Urán ikinci olmuştu. Quintana, 2014 Vuelta a España’da da kaza yapıp yarış dışı kalana kadar liderdi*.

“Gençliğimde Lucho Herrera’yı Tour’da ve Vuelta a España’da izlemek bana bisikletçi olmam için ilham vermişti.” diyor Leguizamo. “Şimdi de gençler Nairo ve Rigoberto’yu izliyor ve bisikleti ünlü ve zengin olmanın bir yolu olarak görüyor.”

Nairo, Tour de France’ta ilk defa 2013 yılında yarıştı. Valverde’ye destek olmak için başladığı yarışı, etap zaferi, beyaz ve benekli mayo ve GK 2.’liğiyle tamamladı.

Çok az kişi o seviyeye gelebiliyor. Birçok Kolombiyalı bisikletçi, Quintana gibi, ekonomik zorluklar çeken ailelerden geliyor. Gelişen teknoloji, bisiklet ve bisiklet parçalarının fiyatlarını arttırarak birçok genç Kolombiyalı bisikletçinin spordan uzaklaşmasına sebep oluyor.

‘Spora başlarken, bisikletçi olma savaşı ekonomiktir.’ diyor Quintana. ‘Eğer bir baba kirayı ödeyecek parayı zar zor bulabiliyorsa, oğluna 2000 dolarlık bir bisikleti alması pek kolay değil.‘

Leguizamo da “30 veya 40 Quintana olabilirdi, ama onlar hiçbir zaman keşfedilmediler.”

Ve tabii ki Kolombiya’daki yarım asırlık gerilla çatışmaları var. Barış konuşmaları süre gelse de, savaş dağlık yolları antremanlar için kullanım dışı bıraktı. Aynı zamanda bazı genç bisikletçilerin hayalleri de askere alımlar sebebiyle alt üst oldu. Quintana ise, eğer profesyonel bisiklette bir kariyer yapamasaydım, büyük ihtimalle orduya katılırdım diyor. Quintana’nın ilk profesyonel zaferinin en büyük getirisi Başkan Juan Manuel Santos’la tanışması olmuştu. Başkan, Quintana’nın isteği üzerine, Quintana’nın asker olan kardeşlerinden birini Güney Kolombiya’daki savaş bölgesinden çekmeyi kabul etmişti. Santos, bu kararı kardeşinin birkaç yıldır yüksek risk bölgesinde konuşlandırılmış olduğunu öğrenince almış.

Şu anda bisiklet dünyasının zirvesinde olsa da, Quintana mütevazi bir dairede, doğduğu yerin birkaç kilometre ötesinde yaşıyor. Cómbita’lı köylüler, Quintana’nın Giro d’Italia’yı kazanıp pembe mayoyu giymesi şerefine, yün pançolarını pembeye boyamışlardı. Ama utangaç ve tatlı dilli Quintana eve gizlice döndü ve kutlamaları es geçti.

Giro’yu kazanan ilk ve tek Latin Amerikalı Nairo Quintana.

Yakın zamanda yaptığı 200 km.’lik bir sürüşte, Quintana eski bisiklet rotasını takip ederek lisesinin yanından geçti ve suluklarını bir dağ çeşmesinden doldurdu. Başka bir molada ise Quintana’yla anı fotoğrafı çektirmek için bir kalabalık toplanmıştı.

Ama Tour de France yaklaşıyordu. Quintana bu itiş kakıştan kendini hızlı bir şekilde geri çekti ve tekrardan tırmanmaya başlayarak gözden kayboldu.

* Quintana, yarış lideriyken 10. etaptaki ITT etabında kaza yapmıştı. Sakatlanmasına rağmen etabı tamamladı ve sonraki gün de yarışa devam etti. Ama 11. etabın ilk bölümünde tekrar kaza yaptıktan sonra yarıştan çekilmek durumunda kaldı.

Önemli Not: Bu yazı kesidinin tamamı The Wall Street Journal’da yayınlanmış, sevgili Anıl Gencelli tarafından dilimize kazandırılmıştır. WSJ harici fotoğraflar ve fotoğraf altı yorumlar Bisiklet Sporu tarafından sonradan eklenmiştir.

Fotoğraflar

• http://roadcyclinguk.com/racing/reports/nairo-quintana-alejandro-valverde-lead-movistar-vuelta-espana.html#pAXbRoZZQWx224S4.97
• http://www.cyclingquotes.com/news/froome_it_brought_tears_to_my_eyes/
• http://www.eurosport.fr/cyclisme/tour-de-france/2013/tour-de-france-2013-les-cinq-choses-a-savoir-sur-nairo-quintana_sto3843389/story.shtml

Sayfanın oluşturulma tarihi: 14 Temmuz 2015
Sayfanın son güncellenme tarihi: 14 Temmuz 2015

Bu mayo klasmanında süreye bakılmaz, bunun yerine puanların toplamıyla sıralama yapılır. Oldukça basit, en çok puan toplayan kazanır.

Tour boyunca etaplardaki önemli tırmanışlar organizatörler tarafından çeşitli kategori derecelerine ayrılır. Bu derecelendirmenin kesinleşmiş herhangi bir formülü yoktur ve tamamen organizatörlerin tercihleri sonucunda belirlenir. Tabii ki onlar da belli standartları oluşturabilmek adına kendilerince belirli kriterlere dikkat ediyorlar. Bu kriterler tırmanışın mesafesi, eğim yüzdeleri, zemin koşulları, irtifa ve tırmanışın etap içerisindeki önemi ve konumu.

Bütün bu kriterler göz önüne alınıp kalburüstü tırmanışlar derecelendiriliyor. Zorluk biraz alıştığımızın tersi yönünde ilerliyor yani 4. derece zorluk en kolayı, 3 biraz daha zoru, 2 biraz daha, 1 biraz daha ve HC (hors catégorie) ise en zoru. HC’yi dilimize kategori ötesi olarak çevirebiliriz. Bu tırmanışlar öyle zor ki organizatörler artık bu seviyeleri derecelendiremeyiz, bunlara kategori ötesi diyelim diye düşünmüş. Tahmin edilebileceği gibi yarışın kırılma anları genelde HC kategorisindeki tırmanışlarda yaşanıyor.

Yarışların kraliçe etabı olarak anılan etapları da genelde en çok sayıda HC tırmanış içeren etaplar oluyor. Hatta biraz daha ileri gidersek, şampiyonları pelotonun geri kalanından ayıran, güçsüzlerin, formsuzların apaçık bir şekilde ortaya çıkarıldığı tırmanışlar genellikle hep HC tırmanışlardır. Özellikle bir de etabın finişi bir HC tırmanışıysa işte o zaman muhtemelen tadından yenmeyecek bir keyif bisikletseverleri bekler.

Bir de haftalık turlarda genel klasmanı kazanan veya genel klasmanda oldukça iyi dereceler elde eden her bisikletçinin büyük turlarda da genel klasmanda aynı başarıyı tekrarlayamadığına şahit oluyoruz. Yakın tarihten örnek verecek olursak Simon Spilak, Rui Costa akla gelen ilk isimler. İşte bu aradaki fark genelde HC tırmanışlardan ötürü doğuyor. Haftalık turlarda daha çok Kat1 tırmanışlar bulunuyor ve HC bulunsa bile sayısı muhtemelen 1-2 taneyle sınırlı oluyor. Büyük turlarda ise bir etapta bile bir-iki tane görebiliyoruz. Bu da farkı yaratmaya yetiyor.

Benekli mayonun sponsoru ülkemizde de faaliyet gösteren bir süpermarket – Carrefour.

Biraz da tırmanış mayosu için dağıtılan puanların nasıl verildiğine bakalım. Yukarıda tırmanış dereceleri için bir formül bulunmadığından bahsetmiştim ama en azından daha zorlu tırmanışların daha çok puan getiriyor olması gibi temel mantık noktası atlanmamış. Puan dağılımları şu şekilde:

• HC (Hors Catégorie) tırmanışlar: İlk geçen bisikletçi 25 puan, sonra sırasıyla 20, 16, 14, 12, 10, 8, 6, 4, 2
• 1. kategori tırmanışlar: 10, 8, 6, 4, 2, 1
• 2. kategori tırmanışlar: 5, 3, 2, 1
• 3. kategori tırmanışlar: 2, 1
• 4. kategori tırmanışlar: 1
• Eğer etap bir tırmanış finişi barındırıyorsa, o zaman puanlar 2 ile çarpılıyor. Bu sene örneğin 12., 17., 19. ve 20. etapların son tırmanışlarının puanları ikiyle çarpılacak. 20. etap Alpe d’Huez ile finiş görüyor. Tahmin edebileceğiniz gibi kendisi hali hazırda bir HC tırmanış. Ama aynı zamanda tırmanış finişi olduğu için dağıtılacak puanlar 2 ile çarpılacak ve sırasıyla 50, 40, 32, 28, 24, 20, 16, 12, 8, 4 olacak.
• Eğer birden fazla bisikletçi aynı puana sahipse, ilk sırayı aralarında en çok sayıda HC tırmanış 1.’liği olan alıyor. Eşitlik bozulmazsa bozulana kadar sırasıyla Kat1, Kat2, Kat3 ve Kat4 1.’liklerine bakılıyor. Bütün bunların sonunda hala eşitlik varsa o zaman genel klasman süresine bakılıyor.
• Bisikletçilerin yarış sonunda bu klasmanda yer alabilmeleri için yarışı tamamlamaları gerekiyor. Aksi takdirde kaç puan kazanmış olurlarsa olsun, yarış sonunda klasmandan çıkarılıyorlar.

Ekleme: Sevgili Alper Durmaz, bu yazıyı yayınladığım günün akşamı yaptığı bu çizimi Twitter’dan benimle paylaştı, ben de izniyle buraya ekliyorum. Kırmızı benekleriyle ve gökyüzüne uzanan yokuşla bu yazıya çok yakıştı. Ellerine sağlık. Çizimin orijinali burada.

Organizatörler, mayo rekabetini en üst seviyede tutmak ve en çok hak edenin bu mayoyu kazanabilmesi için bu puanlamalarda değişiklik yapabiliyorlar. Son değişiklik de aslında 2012 Tour’u öncesinde yapıldı ve yukarıdaki gördüğünüz tabloya karar verildi. Kısaca inceleyecek olursak 3. ve 4. kategori tırmanışların öneminin son derece sınırlandığını hemen fark ediyoruz. Yani 20 tane 4. kategori tırmanışı 1. sırada geçmek, tek bir HC tırmanışı 1. sırada geçmekle aynı puanı getiriyor. Başka bir bakış açısıyla da, 1 tane 1. kategori tırmanıştan 6. sırada geçmek, 1 tane 4. kategori tırmanıştan 1. sırada geçmekle aynı puanı getiriyor.

Tablo böyleyken tırmanış mayosu için rekabetin daha çok HC tırmanışlarıyla, zirve finişi olan etap galibiyetlerinde yoğunlaşacağını öngörebiliriz. Nitekim son iki senede benzer bir tablo izledik. Tırmanış klasmanını 2013’te Nairo Quintana, 2014 ise Rafal Majka bu şekilde kazandı. Özellikle de zirve finişlerinde alınan puanların iki ile çarpılıyor olmasıyla ASO, genel klasman iddialılarının da bu mayo için rekabet edebilmelerine olanak sağlamış oluyor. Aksi halde puanların birçoğu kaçış grubunda yer alan “fırsatçı” bisikletçilere gitmiş olacaktı.

Son olarak 2015’te benekli mayonun 40. yılını kutladığımızı da ekleyeyim. Klasmanın kendisi 1933 yılından beri var olmasına rağmen, benekli mayo ilk kez 1975 yılında giyildi. O sene bu mayoyu kazanan isim ise Lucien Van Impe olmuştu. 2015 Tour’unun yakın zamanın en dağlık Tour’u olmasında 40. yıl kutlamalarının da payı olduğunu söylemek lazım.

Fransız bisikletçi Richard Virenque benekli mayosuyla tırmanışta. Virenque benekli mayoyu tam tamına 7 kere kazanma başarısını gösterdi ve bu alandaki rekoru elinde bulunduruyor. Tour’da 7 veya daha fazla mayo kazanmış başka bir bisikletçi bulunmuyor. (Lance Armstrong da 7 sarı mayo kazanmıştı ama bildiğiniz gibi sonra hepsi elinden alındı.) Kendisinin de aslında doping kullandığı biliniyor, ama 2015 itibarıyla mayolar hala resmen onun.

Bilindiği gibi Fransızlar Hinault’un 1985 zaferinden beri sarı mayoya ulaşamıyorlar. İşte bu uzun yıllar boyunca Virenque’in aldığı benekli mayolar ile bir nevi teselli bulmuştu Fransız halkı. 2012 yılında ise bu mayo Thomas Voeckler’in omuzlarında görüldü. Fransa’nın toplamda 21 benekli mayosu bulunuyor, bu konuda liderler.

Kaynaklar

• Lacets de Montvernier fotosu: https://www.flickr.com/photos/15068801@N00/6321494794
• Richard Virenque fotosu: http://cadenced.tumblr.com/post/15531099647/richard-virenque

Sayfanın oluşturulma tarihi: 06 Temmuz 2015
Sayfanın son güncellenme tarihi: 06 Temmuz 2015

Geçtiğimiz son birkaç büyük turda olduğu gibi Tour de France 2015 öncesinde de fantezi bisiklet yarış sitesi olan Velogames.com‘da BisikletSporu ligini kurdum. Velogames’i tanımayanlar için kısa bir açıklama yapayım. Bu siteye yarış başlamadan önce gidip kayıt oluyorsunuz. Sistemde Tour’da yarışacak bütün bisikletçiler kayıtlı ve her bisikletçinin bir puan değeri var. Chris Froome, Alberto Contador, Nairo Quintana, Peter Sagan gibi isimler en yüksek değerlere sahipken, adı çok duyulmayan domestiklerin puanları oldukça düşük. 4 puana bile bisikletçiler bulabiliyorsunuz.

Kayıt olunca size 100 puan veriliyor ve siz de bu 100 puanla 9 kişilik Tour takımınızı kurmaya çalışıyorsunuz. 9 kişinin toplam puanı 100’den az olabilir ama 100’den fazla olamaz. Yarışın ilk etabının startı verilene kadar takımınızdaki bisikletçilerde değişiklik yapabiliyorsunuz ama start verildikten sonra bir daha değişiklik yapma şansınız yok.

Bu aşamada takımızla Velogames’te yaratılmış yüzlerce ligden istediğiniz 5 tanesine katılabiliyorsunuz. Benim yarattığım BisikletSporu ligi de bu liglerden bir tanesi. Lige katılmak için lig koduna ihtiyacınız var, BisikletSporu ligi için bu kod 27094655.

Katılacağınız ligleri seçtikten sonra artık yarışın başlamasını bekliyorsunuz. Her etapta kadronuzdaki bisikletçilerin o günkü performansına göre puan topluyorsunuz. Puan hesapları biraz karışık, detaylı incelemek isterseniz burayı ziyaret edebilirsiniz. Tahmin edebileceğiniz gibi etap zaferi, GK’de üst sıralarda bulunma oldukça önemli puan getiriyor.

Günden güne bu şekilde puanlar toplanıyor ve yarış tamamlandıktan sonra son hesaplar yapılıp bütün takımların son toplam puanları belirleniyor. Böylece bir nevi genel klasman hesabı gibi, her ligde en çok puan toplayan takımlar belli oluyor.

Geçtiğimiz büyük turlarda her etap sonrası o etabın en çok puan toplayan takımını ve o ana kadar en çok puan toplamış takımı (GK lideri) Twitter’dan duruyordum. Bu Tour’da da bu devam edecek. Ama bu sefer bir de ödül var.

Ligin 1.’si, henüz geçtiğimiz haftalarda güzel bir sürpriz yaparak Nota Bene Yayınları’ndan Şule Ünsaldı çevirisiyle çıkan Fransa Turu Tarihi kitabını kazanacak. Kitabı ben de ancak 2 hafta önce edinebildim. İlk birkaç bölümünü okudum, tamamladığımda, inceleme yazısını yazacağım.

Tour de France #Velogames BisikletSporu Ligi

Toplam takım sayısı: 158

1. Etap Sonrasında

Etap zaferi: Nakregs (erkan) – 420 puan
Sarı mayo: Nakregs (erkan) – 420 puan

2. Etap Sonrasında

Etap zaferi: @gtutuncu – 577 puan
Sarı mayo: @gtutuncu – 902 puan

3. Etap Sonrasında

Etap zaferi: Hakan KALAYCI – 518 puan
Sarı mayo: @gtutuncu – 1231 puan

4. Etap Sonrasında

Etap zaferi: @kirosiya – 558 puan
Sarı mayo: @gtutuncu – 1555 puan

5. Etap Sonrasında

Etap zaferi: @gtutuncu – 432 puan
Sarı mayo: @gtutuncu – 1987 puan

6. Etap Sonrasında

Etap zaferi: ahmet resul özden – 495 puan
Sarı mayo: @shcabuk – 2175 puan

7. Etap Sonrasında

Etap zaferi: @rogerthatgogo – 466 puan
Sarı mayo: @EyupENGEL – 2585 puan

Parkur

Bu sene de yarış 8 etap üzerinden koşulacak. 2012’den beri takip edilen genel format devam ediyor. Yani Alanya – Alanya etabı ile başlayıp sonra aradaki etaplarla İzmir’e kadar gelmek, son etabı ise İstanbul – İstanbul şeklinde koşmak. Yine de aradaki etaplarda yapılan değişiklikler gözden kaçmıyor. 2014’e kıyasla start ve finiş kentlerinin 6 tanesi 2015’te farklılık gösteriyor. 2015 parkurun daha detaylı incelemesini aşağıda bulabilirsiniz, ama önce öne çıkan detaylar.

İlk kez 2010-2011 yıllarında TUR rotasına dahil olan, Dünya mirası listesindeki eşsiz traverten oluşumları, tarihi dokusu ve termal suları ile öne çıkan Pamukkale, 3 yıllık bir aranın ardından 2015’te yarışa tekrar dahil oluyor. Pamukkale’nin parkura dahil olması aynı zamanda bir sonraki etabın (6. etap) startının da Denizli’den verilmesine olanak sağlıyor. Böylece Denizli de 2011’den sonra tekrar bisikletçilerle buluşacak.

Diğer önemli bir değişiklik ise 7. etapta. Son 3 yıldır Kuşadası’ndan start alıp İzmir’de finiş görmesine alıştığımız etap bu sene tamamen farklı bir rota izleyecek. Selçuk’tan start aldıktan sonra deniz kıyısına yönelmek yerine Torbalı-Kemalpaşa-Manisa üzerinden İzmir’e gelinecek.

Türkiye Turu 2010-2015 Tüm Etaplar

TUR parkurunun yıllar içindeki değişimi. 2010 yılının, TUR’un 2.HC kategorisinde koşulmaya başlandığı ilk yıl olmasından ötürü ayrı bir önemi var. 2010 ve 2011 yıllarında İstanbul’da başlayıp Alanya’da sonlanan yarış, 2012’den itibaren ters koşulmaya başlandı. 2010 yılının ilk etabı prolog olarak koşulmuştu, ondan beri herhangi bir prolog veya zamana karşı etabı parkura dahil edilmedi.

Yarış için önemli bir dönüm noktası da Elmalı zirve finişinin eklenmesi oldu. Büyük turlarda bile HC kategorisinde değerlendirilebilecek bir tırmanış olan Elmalı’nın eklenmesi hem yarışa tırmanışçı bisikletçilerin gelmesini sağladı, hem de yarışın genel klasman mücadelesinin seyrini değiştirdi. Böylece biz bisikletseverler sprint etaplarında sprinterlerin mücadelesini izlemekle kalmayıp tırmanışlarda da genel klasman iddialılarının çarpışmasını seyredebildik. Bunun diğer bir artısı ise katılan takım yelpazesinin genişlemesi oldu. Takvimin bu döneminde önemli tırmanış etapları koşmak isteyen takımlar için TUR önemli bir seçenek haline geldi.

2010 – 2015 Yılları Arasında TUR’da Kentlerin Etap Startı/Finişi Ev Sahipliği Sayıları

Kısaca bir değerlendirme yapacak olursak, Alanya, İstanbul ve Marmaris’in en popüler ilçeler/şehirler olduğu görülüyor. Bunun dışında ilk tabloyla birlikte bakıldığında Fethiye, Kuşadası, Bodrum ve Turgutreis’in son 6 senenin 5’inde TUR’u konuk ettiği hükmüne varılabilir. Aslında listede sadece ilçeler veya şehirler yok. Bir başka yaklaşım da beldeleri bağlı olduğu ilçelerle gruplamak şeklinde olabilirdi. Örneğin Tekirova’ya listede tek başına yer vermek yerine bağlı olduğu Kemer ilçesine katıp tablo daraltılabilirdi. Ama TUR’un sitesindeki etap bilgilerine sadık kalmak istedik.

2010 yılı yarışının ilk günü prolog olarak koşulmuştu, yukarıdaki tablo için o gün İstanbul-İstanbul etabı olarak düşünülerek hesaplandı. Örnek vermek gerekirse, Elmalı son 4 yıldır bir etap finişine ev sahipliği yapıyor, bunun dışında herhangi bir etap startı veya finişi görmedi, bu nedenle hanesinde 4 yazıyor. Diğer bir örnek ise Alanya – Alanya etabı olabilir. Etabın hem startı, hem de finişi Alanya’da olduğu için bu etap için Alanya hanesine 2 eklendi.

2015 Parkuru

1. Etap (26 Nisan): Alanya – Alanya

2012’den beri alışılan şekilde, bu sene de TUR’un startı Alanya – Alanya etabıyla veriliyor. Geçen sene şehirde 2 tur atıldıktan sonra peloton Gazipaşa’ya uğramış, sonra Alanya’ya geri dönüp yine 2 tur attıktan sonra etap sona ermişti. Bu sene de etap aynı görünüyor. Profil oldukça düz, sadece etabın ilk yarısında muhtemelen 3. kategori olarak sınıflandırılacak bir tırmanış var. TUR’un ilk gününden podyumda yer alma şansını yakalamak isteyen takımlar kaçış grubunda yer alıp bu tırmanış puanlarını toplamak isteyeceklerdir. Ama kaçış grubunun etap zaferine ulaşması oldukça zor, toplu sprint finişi kuvvetle muhtemel. Bu etabı 2014’te Mark Cavendish, 2013’te de Marcel Kittel kazanmış ve turkuaz mayoyu sırtlarına geçirmişlerdi.

2. Etap (27 Nisan): Alanya – Antalya

2014’te bu etapta Antalya merkez geçilip Kemer’de finiş görülmüştü. Bu nedenle 2013 yılının 2. etabıyla daha kolay bir karşılaştırma yapabiliriz. Zira 2013’te de etap Antalya’da tamamlanmıştı. Bu sene de çok benzer bir etap bekleyebiliriz. Görünüşe göre rotada birkaç küçük değişiklik var, 2013’te Side ve Belek ziyaret edilmişti, bu sene bunların yerine Özlü’den geçilecek. Ama bu değişikler etabın profilini değiştirmiyor, yine oldukça düz bir etap. Bu etapta da toplu sprint finişi bekleniyor. 2014’te Cavendish burada da kazanıp üst üste 2. etabını kazanmıştı. 2013’te ise son 500m.’de ciddi bir kaza yaşanmış ve bu kaza etabın sonucunu direk etkilemişti, kazanan isim Aidis Kruopis olmuştu.

3. Etap (28 Nisan): Kemer – Elmalı

Kraliçe etap. 10,8 km. uzunluğu, %14,8 maksimum, %7,1 ortalama eğimi ile tam bir zirve finişi. Finişte rakım 1850m civarında olacak. Neyse ki bu etap Nisan ayının sonunda koşuluyor, yoksa daha Mart ayında Tirreno-Adriatico’daki Terminillo zirvesinde gördüğümüz karlar içindeki bisikletçi fotoğraflarını benzerlerini TUR’da görebilirdik. Etaba dönecek olursak, 2012’de parkura dahil olmasından beri genel klasmanın şekillenmesinde en çok rol oynayan etap olma özelliğini sürdürüyor Elmalı etabı.

2012 ve 2013 yıllarında etap neredeyse birbirinin aynısıydı. Antalya’da verilen start sonrası Tahtalıbeli, Saksağanlıbeli, Elmalı üzerinden Göğübeli’ne varılıp Göğübeli’nde finiş görülüyordu. 2014’te bu parkurda önemli bir değişiklik yapıldı. Finike’den verilen start sonrası Davazlar, Kuruovabeli, Sarılar, Elmalı geçilip sonunda yine Göğübeli’nde etap tamamlandı. Böylece hem etabın toplam uzunluğu, hem de etaptaki toplam tırmanış mesafesi arttırılmıştı. 2015’te ise yepyeni bir rota izlenilecek. Bu sefer peloton güne Kemer’den başlayacak, akabinde Tekirova, Ulupınar, Kumluca, Finike, Yalnız, Elmalı üzerinden yine Göğübeli’ne tırmanacak ve günü tamamlayacak.

2014’te bu etapta zafere ulaşan isim Rein Taaramäe olmuş, TUR’u da 2. sırada tamamlamıştı. 2013’te ise Natnael Berhane önce bu etabı kazanmış, sonrasında da TUR’un sonunda turkuaz mayoyu sırtına geçiren isim olmuştu.

4. Etap (29 Nisan): Fethiye – Marmaris

Geçen seneye kıyasla etap aynen korunmuş, sadece etabın başında ve sonunda küçük oynamalar yapılacak gibi duruyor. Kısa bir etap ve gün boyu 350m. rakımın üzeri görülmüyor. Yalnız finişe oldukça yakın yaklaşık 6km. uzunluğunda ve ortalama eğimi %6 olan bir tırmanış var. Bu tırmanışta verilecek bir yüksek temponun pelotonu parçalamaya ve en azından sprinterleri düşürmeye yetmesi aslında muhtemel. Ama geçtiğimiz senelerde öyle olmadı. 2012’de Mark Renshaw, 2013’te Andre Greipel, 2014’te de Mark Cavendish etabı kazandı. Bu sene de yine benzer bir senaryo bekleyebiliriz. Ama ciddi atakların başarı şansını yadsımayalım.

5. Etap (30 Nisan): Muğla – Pamukkale

Pamukkale’ye tekrar merhaba diyoruz. En son 2011’de TUR’a dahil edilmişti, şimdi tekrar bir etap finişine ev sahipliği yapıyor. 2010 ve 2011’de etap Marmaris’te start alıp Akyaka, Muğla, Tavas, Denizli istikametini takip edip Pamukkale’de tamamlanmıştı. Bu sene start Muğla’dan veriliyor, ama rotanın gerisi korunmuş durumda. Günün büyük bölümünde 600 rakımın üzerinde pedallayacak bisikletçiler, hatta yer yer 1000m.’ye de tırmanacaklar. Finişten önce uzun bir iniş var ve sonra kısa bir tırmanışın sonunda etabın kazananı belli olacak.

2011’de etabı kazanan Alessandro Petacchi olmuştu ve yaklaşık 30 kişilik bir grup finişi beraber geçmişti. 2010’da ise çok daha farklı bir etap izlemiştik. Etabı ilk 3 sırada bitiren bisikletçiler Giovanni Visconti, Tejay van Garderen ve David Moncoutié, 8 etabın sonunda genel klasmanı da ilk 3’te tamamlayan isimler olmuşlardı. Diğer bir deyişle Pamukkale etabı, genel klasmanı tek başına şekillendirmişti. Tabii o sene Elmalı etabı yoktu, ama en azından bu bize Pamukkale etabının ne kadar sürprizlere açık olduğunu gösteriyor.

6. Etap (01 Mayıs): Denizli – Selçuk

Selçuk finişi 5.14 km. uzunluğunda, maksimum eğim %13,8, ortalama eğim ise %7,9; özetle kısa ama hayli dik bir tırmanış. Tırmanış kısa olmasına rağmen, ciddi dik, bu nedenle tırmanışın ilk bir iki kilometresinde kendini fazla zorlayanlar, geri kalan 3 km.’de önemli zaman kaybedebiliyor. Geçtiğimiz senelerde bunun örneklerini gördük. Gücünü tutarlı kullanıp etabın sonunda diri kalıp doğru yerde atak yapmak etabı kazanmanın anahtarı diyebiliriz.

Etabı 2013’te Yoann Bagot, 2014’te ise Adam Yates kazanmıştı.

7. Etap (02 Mayıs): Selçuk – İzmir

Bu sene çok büyük oranda değişen diğer bir etap da 7. etap. Son 3 yıldır, Kuşadası – İzmir şeklinde koşulmasına alıştığımız bu etap bu sene tamamen farklı bir güzergah takip edecek. Geçen sene Kuşadası’ndan çıkıp büyük ölçüde Ege sahilini takip edip Menderes-Seferihisar-Narlıdere istikametiyle İzmir’e gelip Karşıyaka’da finiş görülmüştü. Bu sene ise değişiklik start çizgisinden başlıyor. Start Selçuk’ta veriliyor, akabinde Torbalı-Kemalpaşa-Turgutlu-Manisa-Bornova üzerinden İzmir’e girilip yine Karşıyaka’da etap tamamlanıyor.

Burada yeni güzergahın etap profilini tamamen değiştirdiğini vurgulamak gerek. Geçtiğimiz senelerde düz etap olarak kabul edilen ve dolayısıyla sprint finişi beklentisinin yüksek olduğu bu etapta, bu sene iki önemli tırmanış geçilecek. Bu da haliyle toplu sprint finişi beklentisi biraz fazla iyimser kılabilir. Takım taktikleri ve takımların nasıl yarışacağı çok önemli olacak. Eğer bazı takımlar bu etapta agresif yarışmaya karar verirse, oldukça keyifli bir etap izleyebiliriz.

8. Etap (03 Mayıs): İstanbul – İstanbul

İstanbul’da TUR2015’i noktalıyoruz. Geçen senelere göre bir değişiklik yok. Sultanahmet’te başlayan son etapta, Boğaziçi köprüsü geçişi ile heyecan bir kıtadan diğerine taşınıyor. Sonrasında Bağdat Caddesi sahil yolu güzergâhında atılan 8 turun sonunda final etap tamamlanıyor. Toplu sprint finişi ilk etapta olduğu gibi oldukça yüksek ihtimal. İstanbulluların ve özellikle Anadolu yakasında oturanların oldukça şanslı olduğunu eklemem gerekiyor. 2 saatlik bir süre içerisinde pelotonu 8 kere izleyebilmek aslında önemli bir lüks ve bu Bağdat Caddesi’nde mümkün. Bu nedenle imkanı olanların bu seviyede bir bisiklet yarışını canlı izleme fırsatını kaçırmamalarını öneririm.

Ekleme: Dergi basıma gittiği zaman etap geçen seneyle aynı olduğu için yukarıdaki yorumu eklemiştim. Ama bilindiği üzere İstanbul etabının parkuru yarış sunumundan önceki gün değiştirildi. Rota değişikliği ile Kadıköy tamamen parkurdan çıkarıldı. Onun yerine peloton yine Sultanahmet’te start alıp Boğaziçi köprüsünden karşıya geçtikten sonra, Altunizade’den geri dönüp tarihi adada atacağı turlar sonrasında etabı ve TUR’u tamamlayacak.

Genel Değerlendirme

2 önemli tırmanış finişinin yanında yine önemli sayıda sprint finişi görebileceğimiz etaplar mevcut. Bununla birlikte Pamukkale’nin dahil edilmesi ve İzmir etabında rotanın değiştirilip Manisa’dan geçilmesi sayesinde daha bol ataklı ve sürprizlere açık etaplar bizi bekliyor. Keyifli bir TUR olacak, şimdiden sabırsızlanabiliriz.

Takımlar

Türkiye Turu'nda Yarışan Takımların Dağılımı

TUR’da yarışan takımların istikrarı devam ediyor. Özellikle 2011 yılından itibaren baktığımızda her sene en az 20 WorldTour + Pro Conti takımın yarışta yer aldığını görüyoruz. (2014’te Colombia takımı pasaportlarıyla yaşadığı sorunlar nedeniyle yarışa gelememişti.) Tabii aslında ülke bisikleti adına asıl görmek istediğimiz ülkemiz takımlarının ve bisikletçilerinin sayısının artması; bundan sonra da en büyük temennimiz de bu yönde olacak.

2015 Yılında yarışacak takımlar

WorldTour:

Astana Pro Team
Orica – GreenEDGE
Lampre – Merida
Lotto – Soudal
Etixx – Quick Step
Tinkoff – Saxo

Profesyonel Kıta:

Androni Giocattoli
Bardiani – CSF
Bretagne – Séché Environnement
Caja Rural – Seguros RGA
CCC Sprandi – Polkowice
Colombia
Drapac Professional Cycling
MTN – Qhubeka
Nippo – Vini Fantini
Southeast
Team Novo Nordisk
Topsport Vlaanderen – Baloise
UnitedHealthcare Pro Cycling Team
Wanty – Groupe Gobert

Kıta:

Torku Şekerspor

Geçtiğimiz senelerdeki gibi peloton birçok sayıda ülkenin takımından oluşacak. İtalya’dan 5, Belçika’dan 4, Avustralya ve ABD’den 2’şer, Kolombiya, Fransa, Kazakistan, Polonya, Rusya, Güney Afrika, İspanya ve ev sahibi ülke takımı olarak Türkiye adına yarışacak 1’er takım 26 Nisan’da Alanya’da start çizgisinde olacak. TUR’a en istikrarlı katılım gösteren takımlar Lampre – Merida ve Tinkoff – Saxo bu sene de pelotonda yer alıyor. Bunun yanında geçtiğimiz senenin 1.’si Adam Yates’in takımı Orica – GreenEdge, 2.’si Rein Taaramäe’nin takımı Astana, Kadrosunda TUR’da 9 etap zaferi bulunan André Greipel’i barındıran Lotto Soudal ve son olarak geçtiğimiz yıl ülkemizde 4 etap zaferine ulaşan Mark Cavendish’in takımı Etixx – QuickStep bu sene izleyeceğimiz diğer WorldTour takımları.

UCI’ya kayıtlı toplam 20 Pro Conti takımın 14’ü bu sene TUR’da yer alacak. Bu gerçekten çok önemli bir yüzde. Yarış 2.HC kategorisinde olduğu için Pro Conti takımlar için oldukça önemli puanlar dağıtılıyor ve yüksek oranda katılımdan takımların bu konuda istekli olduğunu görebiliyoruz.

Son olarak, yarışta tek kıta takımı var, o da ülkemizdeki tek kıta takımı olan Torku Şekerspor. Bu sene de muhtemelen en büyük hedefleri TUR’da başarı yakalamak, bu nedenle yüksek motivasyonla yarışıp hem etap hem de genel klasmanı kovalayacaklar.

Önemli Not: Bu yazının orijinali Cyclist Türkiye dergisinin Nisan 2015 sayısında yayınlanmıştır. Etap profilleri Bisiklet Sporu tarafından sonradan eklenmiştir.

Kaynaklar

• https://tourofturkey.org/

Sayfanın oluşturulma tarihi: 29 Nisan 2015
Sayfanın son güncellenme tarihi: 29 Nisan 2015

Bu şimdiki yarışımız Amstel Gold Race’i bir kenara koymamızı gerektirmiyor. Nispeten genç bir klasik Amstel Gold Race, ilk defa 1966 yılında düzenlendi. Ama özellikle son yıllarda WorldTour takvimindeki yerini sağlamlaştırmasıyla, bisikletçilerin hedeflediği yarışlardan birisi haline geldi.

Hollanda genellikle düzlük bir ülke olarak binilir. Hatta ülkemizde sık sık duyduğunuz bir söylem vardır “Ya Hollandalılar çok fazla bisiklete biniyorlar evet, ama orası da dümdüz ülke.” Aşağıdaki etap profiline bakanlar belki bu konudaki fikirlerini değiştirebilirler. Amstel Gold Race’in özelliği kısa ve büyük çoğunluğu fazla dik olmayan onlarca tepecikten oluşuyor olması.

Künye

Takvim: WorldTour
Kategori: 1.UWT
Tarih: 19 Nisan 2015
Yarış Uzunluğu: 258 km.
Yarışan Takımlar: 17 WorldTour, 8 Profesyonel Kıta

Parkur

Girişte de bahsettiğim gibi neredeyse hepsi 2 km.’nin altında, hatta sadece 2 tanesi 3 km.’nin üstünde 34 tepecik var Amstel Gold Race parkurunda. Bu tepeciklerin bazıları bir kereden fazla geçilecek, dikkatli incelerseniz isimlerini profilde görebilirsiniz. Çoğunlukla bu tepeciklerin ortalama eğimleri %5 civarında, maksimum eğimleri de çift basamakları görmüyor ama görenleri de var.

Özellikle finişe 30 km. kala geçilecek Keutenberg, ülkenin en yüksek maksimum eğimine sahip olan tepeciği, %22. Burada atakların gelmesini bekleyebiliriz. İçerisinde önemli isimler bulunduran bir kaçış grubu oluşursa tehlike yaratabilirler.

Cauberg bu yarışın en önemli tırmanışı. 2012 senesi de dahil olmak üzere finiş çizgisi bu tırmanışın zirvesinde bulunuyordu. Bundan sonra aşağıda da gördüğünüz gibi tırmanışın zirve noktasından 1,8 km. ileriye alındı. Bu son 1,8 km. oldukça düz profile sahip.

Eskiden direk olarak puncheur’ler için özel olarak tasarlanmış bir finiş vardı, şimdi biraz daha sürprizlere açık bir profilde bir parkur var. 2014’te Gilbert çok güçlü bir atak yapıp Cauberg’in zirvesine tek başına ulaşmış ve elde ettiği 5 saniyelik farkı finişe kadar korumayı başarmıştı. Zaten yarışın en kilit noktası bu nedenle Cauberg’in zirvesi. Bu noktaya tek başına gelmeyi başarmış bir bisikletçi olursa ve bu esnada arkadaki takipçilere 5-10 saniye bir fark atmayı başarmışsa, finişe kadar yakalanmama ihtimali hiç de az değil.

Ama eğer Cauberg zirvesinde bisikletçiler birbirlerinden kopamamışsa ve birkaç kişilik bir grup veya gruplar oluşmuşsa, o zaman iş biraz daha karmaşıklaşacak. Son 1,8 km.’de profil düz olsa da kaçış yapmak isteyenler olabilir ama düzlükte kaçmak o kadar da kolay değil. Bu nedenle yarışın kazananı bir sprint sonucunda da belli olabilir.

Önemli bir detay da yarış içinde bitmek bilmeyecek peloton içindeki pozisyon kaygısı olacak. Birçok yarış için bu söylenir ama buradaki önemi gerçekten büyük. Bütün yarışta iniş/çıkışlar var ve yollar genellikle dar, birçok ada, kavşak da cabası. Bu nedenle favorilerin yarış boyunca önlerde yer alması gerekecek. Arkalarda kalınca özellikle inişlerde uzayan peloton sonucunda, çıkışlara gelindiğinde gereksiz zaman ve efor kaybı yaşamak olası. Tabii ki bir de pelotonun arkasındaysanız yoldaki engelleri fark etmeniz zorlaşabilir.

Harita

Favoriler

***** Philippe Gilbert

**** Alejandro Valverde, Michal Kwiatkowski

*** Michael Matthews, Dan Martin, Joaquim Rodriguez, Sergio Henao, Bauke Mollema, Fabio Felline

** Tony Gallopin, Jelle Vanendert, Rui Costa, Enrico Gasparotto, Greg Van Avermaet, Daniel Moreno, Michael Valgren, Giampaolo Caruso, Tom Dumoulin, Nathan Haas

* Ben Hermans, Alexis Vuillermoz, Davide Rebellin, Anthony Roux, Kevin Reza, Rafael Valls, Tim Wellens, J.J. Rojas, Tom-Jelte Slagter, Ramunas Navardauskas, Wilco Kelderman, Samuel Sanchez, Jan Bakelants, Vincenzo Nibali, Jakob Fuglsang, Julian Alaphilippe, Martin Elmiger, Wout Poels, Roman Kreuziger, Grega Bole, Maciej Paterski, Bjorn Leukemans, Marco Marcato

TV Yayını

Canlı yayın. Eurosport 1. TSİ 15:00.

Link isteyenlerin şu siteleri ziyaret etmelerini tavsiye ederim. Alfa Media Turkey, CyclingFans, SteepHill, CyclingHub, ProcyclingLive. Etapların özet videolarını ise muhtemelen bu sitede bulabileceksiniz.

Anekdotlar

1. Nispeten genç klasiklerden Amstel Gold Race, ilk defa 1966’da düzenlendi ve kazanan isim Jean Stablinski oldu.
2. En fazla zafer elde eden bisikletçi Jan Raas, 1977-1982 arasına 5 zafer sığdırmayı başardı.
3. En fazla sayıda podyumda yer alan bisikletçiler Michael Boogerd ve Jan Raas, 7’şer kere.
4. Hollandalı bisikletçiler bugüne kadar 17 zafer elde ettiler. Onları 12 ile Belçikalılar takip ediyor.
5. Gökkuşağı mayo ile zafere ulaşan son isim Bernard Hinault, 1981.
6. Bjarne Riis’in 1997’deki zaferinden beri hiçbir Tour de France şampiyonu bu yarışı kazanamadı.
7. Avrupa dışındaki ülkeler sadece iki kazanan çıkarabildi, Phil Anderson (Avustralya) ve Alexander Vinokourov (Kazakistan).
8. 1. ve 2. arasındaki en büyük fark 1976 yılında oluştu, Freddy Maertens, Jan Raas’ın 4:29 önünde yarışı kazandı.
9. 1966’daki yarış 302 km.’di, bundan sonra hiçbir zaman bu kadar uzun koşulmadı.
10. 1976, 1977 ve 1978 yıllarda ise 230 km. olarak koşuldu ve bu yarışlar da en kısa parkurlar olarak tarihe geçti.
11. Davide Rebellin, en fazla start alan isim, tam 17 kere (2015 dahil).
12. Gerrie Knetemann en genç şampiyon (23 yaş 44 gün), Joop Zoetemelk ise en yaşlı şampiyon (40 yaş 153 gün).
13. Bu yarıştaki ilk ve son zaferi arasında en uzun süre bulunan isim Gerrie Knetemann (1974-1985).
14. Meşhur Cauberg, sadece 800m. uzunluğunda, ortalama %7,3 eğime sahip.
15. 2012 Dünya Şampiyonası da dahil olmak üzere ondan sonraki Amstel Gold Race yarışlarında finiş çizgisi Cauberg’in zirvesinden 1,8km. sonra geliyor.
16. 2015 Yarışı:
    1. Pelotonda 34 İtalyan, 30 Belçikalı ve 28 Hollandalı bulunuyor.
    2. Eski kazananlardan 7 tanesi Pazar günü yarışıyor olacak, Damiano Cunego, Enrico Gasparotto, Philippe Gilbert, Roman Kreuziger, Davide Rebellin, Frank Schleck ve Stefan Schumacher.
    3. En genç bisikletçi Niccolo Bonifazio (21 yaş) en yaşlısı ise Davide Rebellin (43 yaş). Rebellin’den sonraki en yaşlı isim 38 yaş ile Xabier Zandio.

Son Kazananlar

2014’te ilk 15

2014 Yarış Videosu

Start Listesi

Kaynaklar

• http://www.amstel.nl/evenementen/amstelgoldrace
• http://www.procyclingstats.com/race/Amstel_Gold_Race_2015
• http://inrng.com/2015/04/amstel-gold-race-preview-2015/
• http://caferoubaix.com/2015/04/17/amstel-gold-race-stats/
• http://rouleur.cc/

Sayfanın oluşturulma tarihi: 18 Nisan 2015
Sayfanın son güncellenme tarihi: 18 Nisan 2015