Bits and History

De school van de toekomst: steen voor steen

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Tue, 06 Mar 2012 20:57:00 +0000

Hoe ziet de toekomst van het onderwijs eruit? Dat is iets waar ik me meer en meer mee bezighoud. Op UniC is er heel veel mogelijk en dat smaakt naar meer merk ik. Dat sluit gedeeltelijk aan bij wat er in veel populaire toespraken (keynotes) wordt geroepen, denk aan Ken Robinson. Maar na de inspiratie komen altijd de vragen. De belangrijkste is: hoe?

In dit rijtje past ook het manifest van Seth Godin 'Stop Stealing Dreams'. Het is inmiddels al veel besproken en ik kan me er voor een groot deel wel in vinden. Maar ik wil ook iets recht zetten. Het onderwijs wordt vaak weggezet als een soort bloedzuigende vampier die alle creativiteit wegzuigt. Dat beeld doet geen recht aan al die gepassioneerde leraren die met hart en ziel hun leerlingen inspireren. Ik was daarom zowel geïrriteerd als gecharmeerd van Godin's volgende uitspraak

I have no idea what it's like to teach full-time in an underserved education-industrial-complex high school in which the teachers are in a pitched battle with a testing-oriented system that wants nothing but to force them to act like automatons. My guess is that it's unspeakably horrible, which is why I wrote this manifesto. link

Op scholen vinden hele mooie dingen plaats. Maar het kan nog veel beter en zoals Godin zelf zegt: "Mass customization of school isn’t easy" De oplossing ligt ook niet in een overheid die dicteert dat het roer om moet, of een "progressieve" vernieuwingskerk die oplegt hoe authentiek leren plaatsvindt. De oplossing ligt bij de individuele docent, leerling, teamleider, directeur die inspireert en zich laat inspireren om nieuwe paden in te slaan.

Dat kan al in het klaslokaal. Geef leerlingen meer vrijheid en verantwoordelijkheid. Ga op bezoek bij collega's en zoek ook vooral andere scholen op. Door verbanden te zoeken binnen en buiten de school ontstaan er vanzelf de "scholen" van de toekomst.

Zo werk ik ook. Samen met een leerling overleggen wat voor soort opdracht het beste bij hem past binnen een bepaald thema en hem zelf met een voorstel laten komen. De examentraining zo indelen dat leerlingen eigen keuzes kunnen maken, praten over wat het einddoel is en hoe je daar samen kan komen. Je visie delen in een overleg en erachter komen dat iedereen een soortgelijk idee heeft. Op twitter steeds meer gelijkgestemden leren kennen om daarna op een congres met voorheen onbekenden enthousiast ervaringen te delen en geïnspireerd te worden. Via al deze contacten ook weer mensen buiten het onderwijs leren kennen en zo op een coworkingconferentie terecht te komen. Ook daar komt mijn school van de toekomst vast dichterbij.

Zo ontstaan er informele netwerken binnen en buiten de school. Daarnaast zijn er ook "formelere" verbanden als Het Kind, Leraren met Lef, The Crowd, Society 3.0 Education, innovatie impuls onderwijs, Onderwijsvernieuwen, allemaal initiatieven waarbij ik in meer of mindere mate bij betrokken ben. Dit alles, het contact met de leerlingen, met collega's, mijn analoge en digitale netwerk, zijn mijn school. De plek waar ik leer en ideeën opdoe om leren vorm te geven.

Dat proces van verbinden en nieuwe ideeën opdoen kun je niet vatten in een grote organisatie. Dat moet je ook niet willen. Het antwoord op de hoe vraag is voor iedereen en elke organisatie anders. Om de school van de toekomst te bouwen moet je zelf het fundament leggen, steen voor steen en met kleine stappen. De school van de toekomst dat ben jezelf en de fundamenten liggen er al.

Historische films in de les

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Sat, 03 Mar 2012 12:17:00 +0000

Glen Wiebe, een Amerikaanse docent, schrijft regelmatig over geschiedenisonderwijs op zijn blog History Tech. Zijn laatste twee posts over films zijn zeker de moeite waard:

Ik ben een groot voorstander van films in het geschiedenisonderwijs. Ook als een film niet historisch betrouwbaar is biedt het mooie didactische aanknopingspunten. Jos Martens heeft er op Histoforum ook een mooi artikel aan gewijd.

Wat betreft het eindexamenonderwerp Vietnam raad ik de volgende films aan. Helaas allemaal vanuit Amerikaans oogpunt, maar allemaal de moeite waard:

The Quiet American, over de Franse periode
Platoon, onovertroffen over de beleving van de 'grunt'
Apocalypse Now, beste film over de waanzin van de oorlog (en stiekem ook de beste boekverfilming). De Redux versie heeft een mooie scene over de Franse koloniale periode.
Born on the 4th of July, net als Platoon en Heaven and Earth onderdeel van zijn Vietnam-trilogie. Over de thuiskomst van een invalide veteraan.

Maar natuurlijk zijn de allerleukste historische films van Monthy Python... :)

Value added assessment en de gevolgen voor Nederland

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Sun, 26 Feb 2012 09:47:00 +0000

In New York zijn beoordelingen van leraren openbaar gemaakt. Het is een nieuw dieptepunt in het onderwijsdebat in de VS. De beoordelingen zijn gebaseerd op de praktijk van 'value added assessment' Toetsscores van leerlingen worden geanalyseerd om te onderzoeken of een leraar "waarde" heeft toegevoegd aan een leerling. Oftewel de toetsscores geven aan wat de voortgang, groei, is van een leerling het hele jaar door. Maar niet alleen de leerling wordt langs de meetlat gelegd, ook (of misschien juist) de toegevoegde waarde van een leraar is een speerpunt in dit onderzoek. De gebreken in de methodologie van het onderzoek worden in dit artikel pijnlijk duidelijk:

"The ratings have high margins of error, are now nearly two years out of date and are based on tests that the state has acknowledged became too predictable and easy to pass over time."

En die gegeven worden dus openbaar gemaakt. Audrey Waters verwoordt bredere bedenkingen als volgt:

"First and foremost, of course, it reduces the impact that a teacher has on a student to a question of standardized test scores. How does a teacher help boost a student's confidence, critical thinking, inquisitiveness, creativity? What about other subjects other than math or English? What about poverty and other socio-economic influences on students' lives?"

Bill Gates is één van de grootste voorstanders van versterkte teacher evaluations en hij heeft via zijn stichting enorm hierin geinvesteerd, maar ook hij is geschrokken van de consequenties van deze beslissing:

I am a strong proponent of measuring teachers’ effectiveness, and my foundation works with many schools to help make sure that such evaluations improve the overall quality of teaching. But publicly ranking teachers by name will not help them get better at their jobs or improve student learning. On the contrary, it will make it a lot harder to implement teacher evaluation systems that work.

Wat kunnen we hiervan leren in Nederland? Het is raadzaam om eerst een stap terug te doen en te bekijken hoe ons beleid tot stand komt en wie dat beleid beïnvloeden. Alles wijst erop dat Nederlandse beleidsmakers onder invloed staan van de ideeën van de GERM beweging (Global Education Reform Movement). De laatste jaren wordt er steeds meer de nadruk gelegd op toetsen, controle, presatiebeloning en meetbare output. Organistaties als het CPB, CBS en het CITO lijken de meeste invloed te hebben op onze politici en ambtenaren. Dat zou helemaal niet het geval moeten zijn en het zou goed zijn om dit in kaart te brengen.

Statistieken en economische afwegingen hebben hun waarde in onderwijsbeleid, maar niet meer dan dat. Ik pleit al langer voor een veel grotere inspraak van docenten in het onderwijsbeleid. En dan doel ik niet op een vage onderwijscooperatie. Nee, docenten zouden op alle niveaus part-time vertegenwoordigd moeten zijn bij OCW, gemeentes en schoolbesturen om te waarborgen dat de ontwikkeling van de leerling centraal staat. Daarnaast moeten de uitgangspunten van ons onderwijsbeleid worden herzien. Politici, ambtenaren, statistici en economen die zich bezig houden met onderwijs zouden daarom verplicht "Finnish Lessons" van Pasi Sahlberg moeten lezen.

Meer informatie:
blog van Larry Ferlazzo

Salman Khan heeft het antwoord

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Tue, 14 Feb 2012 19:47:00 +0000

En dat is ... blended learning

Erg toevallig, maar hieruit blijkt wel weer dat hij een goede docent is: fijn filmpje. En ik ben het helemaal met hem eens. Het gaat om niveau 3. Om een analoog en digitaal leernetwerk waarin leerlingen in eigen tempo, via keuzes en via uitdagende projecten leren.

Maar laten we het toch maar gewoon Fliping the Classroom noemen. Blended learning kan echt niet.

via Mindshift

Flipping the Classroom of...? What's in a name

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Tue, 07 Feb 2012 21:40:00 +0000

Onlangs schreef ik met Michel van Ast dit artikel over Flipping the Classroom in Vives. Er is nog steeds veel te doen over dit concept (zie eerdere posts) Mijn conclusie is al een lang dat het veel verder gaat dan alleen huiswerk maken in de klas. Of zoals we in het artikel constateren:

leren vindt steeds meer plaats in een analoog en digitaal leernetwerk.

Blended Learning klinkt echt ongelooflijk saai. Flipping the Classroom dekt de lading niet, maar zorgt wel voor een enorme interesse in dit soort onderwijs. Is het tijd voor een naamsverandering, of laten we het verder zo?

Open publication - Free publishing - More ict

Een nieuw elan: 'redesigning' leraren

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Sun, 05 Feb 2012 14:53:00 +0000

Als je het merk leraar een cijfer zou moeten geven dan kom je volgens mij uit op een kleine onvoldoende. Ga maar na. Aan de positieve kant kom je uit op steekwoorden als: bevlogen, passie, opvoeders, betrokken, vakinhoud, hard werken. Deze woorden roepen een krachtig beeld op dat wel meer associaties heeft met gevoel en emotie. Aan de andere kant heb je ook woorden als: suf, lui, geitenwollen sokken, niet ambitieus, wereldvreemd, etc. Zo kun je nog wel even doorgaan en heel veel woorden zijn uitwisselbaar. Koppel dit aan een niet al te hoog salaris en lange vakanties en voila daar is de hedendaagse leraar. De negatieve kant komt meer overeen met een harde, zakelijke blik op onze maatschappij. Uiteindelijk komt het er vaak op neer dat docenten een beetje goedbedoelende sufferds zijn. Het echte werk vindt ergens anders plaats.

Om maar even een open deur in te trappen: ik zie mezelf helemaal niet als goedbedoelende sufferd. Ik beschouw mezelf inderdaad als betrokken, maar ook als zeer ambitieus, creatief, professioneel en modern. Aan een leraar wordt toch het meest waardevolle van een maatschappij toevertrouwd? De ontwikkeling van onze kinderen. Ik verwonder me constant over de inspiratie en creativiteit die ik bij kinderen zie. En wat leer ik ongelooflijk veel van die creativiteit. Ik mag werken met mensen die diezelfde nieuwsgierigheid en houding hebben in de ontwikkeling van hun leerlingen, maar ook van zichzelf. In zo'n omgeving werken beschouw ik als een voorrecht en juist hierdoor heb ik zo veel plezier in mijn werk.

Ik hou me bezig met het ontwerpen van leerprocessen, de school van de toekomst, integratie van nieuwe technologieën, het denken over de toekomst van het individu in een steeds veranderende maatschappij en hoe dit aan leren gekoppeld kan worden. Constant ben ik aan het experimenteren met nieuwe manieren om leerlingen en mezelf inhoudelijk uit te dagen. Een van de kernwaarden hiervoor is creativiteit. Ik vind onderwijs daarom bij uitstek een creatieve sector: design principes, gamedesign, de school als lerend netwerk, authentiek onderwijs, social media. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het bruist in mijn hoofd van al die mogelijkheden die er al zijn en aan zitten te komen.

Het wordt tijd dat we als leraren juist dat aspect van het onderwijs laten zien. Het imago van leraren voldoet al lang niet meer aan de werkelijkheid die ik zelf ervaar en om me heen zie. En kennelijk ben ik niet de enige. In opdracht van Studio 360 heeft Hyperakt Studio de opdracht gekregen 'to rebrand teachers'. Het resultaat is te vinden op de inspireteachers.org website. Modern, creatief en inspirerend, precies zoals het onderwijs is.

Maar een imago herzien is meer dan een paar inspirerende, strakke logo's ontwerpen. We moeten onszelf ook meer laten zien en verantwoordelijkheid nemen. Twee initiatieven waarbij ik het geluk heb betrokken te zijn, The Crowd en Leraren met Lef, proberen dat vorm te geven. Met The Crowd nemen docenten verantwoordelijkheid voor hun eigen ontwikkeling. We delen onze expertise en leren van collega's en het zou schoolleidingen sieren als ze meegaan in deze ontwikkeling.

Daarnaast is het is hoog tijd dat docenten zich op een positieve manier laten zien. Om daar een begin mee te maken komt er op 14 april er een grote manifestatie vanuit 'Leraren met Lef'. Met dat hele mooie programma zullen we laten zien hoe uitdagend het is om leraar te zijn en dat we veel meer verdienen dan een zes.

Een hartenkreet van een Amerikaanse schoolleider

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Wed, 25 Jan 2012 19:31:00 +0000

Een artikel uit het 'Schoolbook' blog van de New York Times raakte bij mij een gevoelige snaar. Carol Corbett Burris, een Amerikaanse schoolleider verwoorde precies mijn weerzin tegen de toenemende focus op cijfers in het onderwijs. Een belangrijke en gevaarlijke ontwikkeling in de VS is het gebruik van toetsscores om leraren te evalueren. Maar zoals ze zelf treffend zegt: "The right question to ask, however, is not whether this evaluation system is good or bad for adults, but rather whether it is good or bad for students."

Ze toont zich hier een onderwijsmens in hart en nieren. De leerling staat centraal! En is al die nadruk op cijfers goed voor onze kinderen? Nee, natuurlijk niet. Zeker niet als je leraren gaat afrekenen op hun resultaten. Je raakt de kern van waar het om gaat. De relatie tussen leerling en leraar. "Numerical evaluations of educators, 40 percent of which is based on student test scores and achievement, will damage the relationship between teachers and students, a relationship at the heart of student success."

Hele mooie woorden die alleen maar kunnen worden uitgesproken door iemand die hart voor én verstand van onderwijs heeft. In tegenstelling tot de mensen die het beleid beinvloeden en bepalen. Het idee van de school als bedrijf gaat tegen alles in waar goed onderwijs over gaat. Ze verwoordt het zelf heel kernachtig:

"Advocates of systems like the new evaluation system in New York, however, look to the business world for school improvement ideas. From this perspective, test scores are viewed as analogous to the way a business looks at profits.

These advocates believe that if teachers are in fear of losing their jobs, they will intensify their efforts to raise students’ scores. The focus is the score (the “profit”), not the child.

For these folks, test scores are the bottom line, and these “bottom line” reformers believe that what gets measured gets done.

Educators have a different belief. We believe that what is nurtured grows."

Iedereen die zich bemoeit met onderwijs moet deze zin tot zich door laten dringen, "the focus is the score (the profit), not the child." Iedereen die gelooft dat je op deze manier met goed onderwijs bezig bent moet een straatverbod worden opgelegd en ze moeten ver uit de buurt van onze kinderen en scholen blijven.

Wat bedoelen we precies met onderwijsvernieuwing?

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Sat, 07 Jan 2012 13:30:00 +0000

Onderwijsvernieuwing, het maakt de tongen los. In de kranten, op twitter en met name ook op blogs vindt er een mooie discussie plaats over vernieuwing dan wel vernieling in het onderwijs. Het valt me op dat er dan een drietal elementen van onderwijsvernieuwing door elkaar lopen: van bovenaf opgelegde vernieuwing, autonome vernieuwing en ICT vernieuwing. Om de discussie een beetje helder te krijgen is het raadzaam om deze drie te ontwarren.

In de discussie over onderwijsvernieuwing is de door de overheid opgelegde vernieuwing de grote boosdoener. We hebben het dan over bijvoorbeeld de invoering van het Studiehuis, de invoering van de Tweede Fase en recentelijk ook de verhoging van 1000 naar 1040 uur. Maar de aanklacht gaat soms verder terug naar de mamoetwet en het HOS-accoord. Het probleem hierbij is dat het dan een organisatorische vernieuwing betreft (de uren) dan weer en pedagogisch-didactische vernieuwing (Studiehuis) en dat vernieuwingen met elkaar worden verward (Tweede Fase en Studiehuis). Dit zijn de belangrijkste vernieuwingen, maar hierbovenop zijn enorm veel kleinere vernieuwingen gekomen. Twee belangrijke conclusies: organisatorische, bestuurlijke, didactisch-pedagogsiche vernieuwingen worden op één hoop gegooid onder de noemer onderwijsvernieuwing. Daarnaast heeft die opeenstapeling tot enorm veel rancune op de werkvloer, onder docenten, geleid.

Ten tweede is er ook een autonome vernieuwingsbeweging in het onderwijs. Deze wordt gekenmerkt door een andere blik op het onderwijs waarbij de nadruk ligt op de ontwikkeling van het individu via reflectie en samenwerking. De leerling draagt veel meer verantwoordelijkheid en hij heeft meer keuzevrijheid dan in het traditioneel onderwijs. Deze beweging bestaat zeker al sinds Jean Jacques Rousseau. Traditioneel is deze beweging terug te vinden in bijvoorbeeld in het Montessori en Dalton onderwijs. Sinds de opkomst van het 'Nieuwe Leren' zijn daar ook scholen bijgekomen onder de Pleion paraplu. Het onderwijsdebat wordt ook gekenmerkt door voor-en tegenstanders van deze beweging. De nadruk moet op kennisoverdracht liggen en de docent speelt een centrale rol. Zo is Beter Onderwijs Nederland (BON) bijvoorbeeld een verklaard tegenstander. Het nieuwe leren is inmiddels een 'besmette' term, mede door de ondergang van het iederwijs systeem.

Ten derde is er met de opkomst van de Personal Computer (PC) ook een vernieuwingsbeweging die een grotere rol van ICT voorstaat in het onderwijs. Een leerling moet goed worden voorbereid op de toekomst. ICT vaardigheden zouden daarom een centrale rol moeten spelen in het onderwijs. Verder sluit het aan bij de belevingswereld van de leerling en wordt het didactisch palet enorm vergroot. De afgelopen jaren is daar een hele component aan goedkope web2.0 applicaties, cloud computing en social media aan toegevoegd. Hierdoor is deze beweging in een stroomversnelling gekomen. Een belangrijke link naar de pedagogisch-didactische vernieuwingsbeweging is dat ICT leren op maat mogelijk kan maken en dat het ontwikkelen van 21st century skills noodzakelijk zijn om je staande te houden in de 21ste eeuw.

De opsomming hierboven maakt wel duidelijk hoe makkelijk een discussie kan verzanden in spraakverwarring. In mijn volgende post ga ik in op enkele noodzakelijke conclusies die we hier uit zouden moeten trekken.

Een overzicht van recente posts die weer doorlinken naar andere artikelen blogs:

Willem Karssenberg, Waarom zou je niet veranderen?
Wilfred Rubens, Over de noodzaak van onderwijsvernieuwing
Wilfred Rubens, kenmerken van een succesvolle vernieuwingsschool
Rein Bijlsma, Onderwijsvernieling, ja of nee?
Willem van Ravenstein, Lang leve de docenten
Geert de Vries, It it works don't fix it

Leren, spelen en een betere toekomst

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Tue, 03 Jan 2012 19:37:00 +0000

Spelen en het spel is essentieel voor leren. Je mag fouten maken. Door het proces, trial and error, en het plezier leer je. Je leert nieuwsgierig te zijn, je leert opnieuw beginnen, je leert dat leren helemaal niet saai en eenzijdig hoeft te zijn. Dit staat in een mooi artikel dat ik helemaal onderschrijf: The Pedagogy of Play and the Role of Technology in Learning Volgens Aran Levasseur is "play -- especially in the digital sense -- (...) emerging as a pedagogical keystone for education in the 21st century"

Het spel gaat verder dan alleen games. Levasseur beschrijft het onderzoekende karakter van digitale lessen. Ik merk dat zelf ook. Gewoon aan de slag gaan met Twitter, Storify of Mindomo terwijl leerlingen er nog nooit mee gewerkt hebben. Dat zijn vaak geen voorgeprogameerde lessen, maar lessen waar leerlingen (en ik ook!) nieuwe dingen ontdekken. Die les is zeker niet volgens het boekje, maar ze zijn wel heel leerzaam, onderzoekend, speels en bevredigend.

Spelen is niet alleen een leuke en goede manier van leren, het is zelfs noodzakelijk. 21st century skills zijn nodig in een steeds snelle veranderende samenleving. We moeten dus leren leren en leren ontdekken zodat we die nieuwe uitdagingen aan kunnen gaan:

"Play is about exploring the possible. In times of rapid change, exploring the possible becomes an essential skill. We don't have maps for the territory of tomorrow. As a result, all citizens must become explorers of this emerging world. The best way to prepare for the emergence of the future is to learn how to be comfortable with uncertainty. To be comfortable with uncertainty, one must remain fluid, receptive and creative -- in a word: playful."

Tot slot nog twee mooie citaten uit een artikel die Levasseur aanhaalt. Joichi Ito, directeur van MIT Media Lab, in 'Innovating by the seat of our pants:

"Neoteny, one of my favorite words, means the retention of childlike attributes in adulthood: idealism, experimentation and wonder. In this new world, not only must we behave more like children, we also must teach the next generation to retain those attributes that will allow them to be world-changing, innovative adults who will help us reinvent the future."

"I don’t think education is about centralized instruction anymore; rather, it is the process establishing oneself as a node in a broad network of distributed creativity."

Inspiratie: Don't lecture me!

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Tue, 03 Jan 2012 19:10:00 +0000

Net via Michel van Ast een mooi artikel gelezen en even wat verder gaan graven. Blijkt er een hele website te zijn gewijd aan innovatieve natuurkunde-professoren die hun hoorcollege de deur uit doen, en dat allemaal gebaseerd op een grootschalig onderzoek:

"What we found over now close to 20 years of using this approach is that the learning gains at the end of the semester nearly triple,"

Don't lecture me heet de website. Het maakt deel uit van een serie artikelen over Tomorrow's College: de Universiteit van morgen. Dat is wat mij betreft ook de school van de toekomst. Alle artikelen zijn tot nu toe de moeite waard en geven me in het nieuwe jaar nog meer vertrouwen dat we op de goede weg zijn. Volgens mij gebeurt er echt iets in onderwijsland en zien we echt de paradigm shift die zo hard nodig is.

The Problem with Lecturing - link
Rethinking the way college students are taught - link

Empathie in het onderwijsdebat

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Mon, 02 Jan 2012 13:54:00 +0000

2012 begon gelijk met een mooie knal. Op twitter brak er een zogenaamde "twitterfittie" uit tussen exponenten van twee "scholen" in het onderwijs die ogenschijnlijk diametraal tegenover elkaar staan. Hannes Minkema staat aan de kant van het 'Beter Onderwijs Nederland' (BON), een organisatie die zich verzet tegen alle onderwijsvernieuwingen van de afgelopen tientallen jaren. Kort door de bocht: alle 'ellende' is bij de mamoetwet begonnen (ja, ik overdrijf nu). BON heeft derhalve een nogal behoudend imago. Willem Karssenberg heeft onlangs met enkele anderen het initiatief lenteinhetonderwijs opgezet om goede voorbeelden te laten zien van ICT en sociale media in het onderwijs. Willem staat wat dat betreft meer aan de kant van de 'onderwijsvernieuwers' (zie bv Het Kind voor een goed overzicht) . Ik ga hier niet de hele twitterdiscussie oprakelen. Het gaat me om een fundamenteler punt.

Wat me opvalt aan deze fundamentele discussie over onderwijs is dat ze soms gevoerd wordt met een religieus fanatisme dat me doet denken aan de Reformatie. De bloeddruk loopt over het algemeen erg op en beide partijen (en daarmee bedoel ik overigens niet de heren Karssenberg en Minkema mee) betrekken de loopgraven en bestoken elkaar zonder ook maar een milimeter toe te geven. Vanuit een dogmatische visie over het verleden en de toekomst van het onderwijs wordt de tegenstander weggezet als conservatieve dan wel idealistische idioot. Onderwijs is dan ook bij uitstek een ideologisch beleidsterrein. Hoe je onderwijs en leren ziet heeft alles te maken met je mensbeeld. Dat staat kennelijk zo dichtbij dat van een redelijke discussie vaak geen sprake meer is.

Ik sta zelf meer aan de kant van de onderwijsvernieuwers. Door mijn eigen onderwijservaring, als leerling, student en docent, ben ik tot de conclusie gekomen dat traditioneel onderwijs niet goed bij mij past. Daarom ben ik op UniC gaan werken. Dit gaat mij en mijn leerlingen goed af. Past het bij iedereen? Nee, absoluut niet. Er zijn genoeg docenten en leerlingen die behoefte hebben aan meer structuur. Ik wil dan ook absoluut niet mijn visie opleggen. En dat zouden de 'conservatieven' en 'progressieven' ter harte moeten nemen.

Zoek naar punten waar je je wel in kunt vinden en doe daar je voordeel mee. Zo schrijft Minkema op zijn blog:

Zo blijkt “meer nadruk” voor OCW in de praktijk slechts”meer toetsen” te betekenen en niet “betere leraren”, “meer les” of “kleinere klassen”. Bij OCW onder Van Bijsterveldt & Zijlstra heerst de neoliberale ideologie van het ‘afrekenen op resultaten’. OCW staat aan het einde de ‘output’ te meten, en scholen zoeken zelf maar uit hoe ze aan die ‘output’ komen.

Hij waarschuwt voor de desastreuze 'No Child Left Behind' politiek in de Verenigde Staten en neemt Finland als voorbeeld. Een kernpunt van het Finlandse systeem is de verantwoordelijkheid van scholen en docenten voor het onderwijsproces. Daarnaast moet er meer geld vrijmaken voor het primaire proces: kleinere klassen, meer les, etc. Nou dat zijn punten waar ik het helemaal mee eens ben. Hoe je "lessen" en "klassen" invult staat natuurlijk open voor discussie. Uiteindelijk zijn er wel degelijk overeenkomsten te vinden zijn en niet alleen maar tegenstellingen.

Ik wil niet op een BON-school werken, net zo goed als BON'ers niet op UniC willen werken. Het mooie is juist dat hier in Nederland ruimte voor is. Als beide partijen eens over hun eigen schaduw heen konden stappen kunnen we samen noodzakelijke hervormingen er wel door krijgen. Het Voortgezet Onderwijs is al lang onderverdeeld in traditionele scholen, vernieuwende scholen en alles wat daar tussenin ligt. Daar is niets mis mee. Leerlingen, ouders en docenten hebben de keuze om een school te zoeken die bij hun past.

Ik ben ervan overtuigd dat onderwijsvernieuwing nodig is en dat ICT daar een noodzakelijk middel bij is. Leren vanuit een persoonlijke relatie is voor mij geen vage theorie, maar dagelijkse werkelijkheid. Maar dat geldt net zo goed voor werken. Vandaar dat dwang of opgelegde staatsdidactiek voor docenten een slecht idee is. De overheid moet een goed doordacht kader stellen waarbinnen er ruimte is voor meerdere onderwijsvisies. Zoals Rein Beilsma terecht stelt zijn er heel veel slechte en ondoordachte onderwijsvernieuwingen doorgevoerd. Dat heeft heel veel mensen vernieuwingsmoe gemaakt. Maar met een beetje empathie van beide kanten kunnen we met zijn allen voortbouwen op al het goede wat er al is in het onderwijs.

Bring your own game

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Wed, 28 Dec 2011 19:09:00 +0000

Vlak voor de vakantie liep ik in de pauze door school toen ik opeens werd getroffen door de aanblik van een stel gamende leerlingen. Dat is geen ongewoon gezicht bij ons op school. Als de kinderen hun eigen laptop hebben dan zal een aantal van hen in hun vrije tijd natuurlijk aandacht willen besteden aan hun favoriete bezigheid. Ze zitten ook voor andere dingen in de pauze achter hun beeldscherm, maar gamende jongens in de onderbouw zijn geen uitzondering.

Ik was net in gedachten verzonken over ons bring your own device (byod) beleid dat de school voor een aantal nieuwe uitdagingen stelt. Maar toen ik die (met name) jongens zag zitten achter Civilization V, Medieval Total War 2, Rise of Nations, etc. bedacht ik me ineens dat het fantastisch zou zijn als ze hun eigen games allemaal konden inzetten in hun lessen. Ik was net met een klein experiment met Civilization IV bezig en dat vergde zelfs op een school als de onze al aardig wat organisatie.

Maar veel van die kids hebben allemaal al games op hun computer. Dan is het toch zonde om daar geen gebruik van te maken? Bring your own game! Stel nou dat je daar een aantal specifieke lessenseries of algemene blauwdrukken bij had? Of dat je in samenspraak met de leerlingen daar een les bij bedenkt? Dat je aan de leerlingen vraagt: Wat leer je nou van zo'n game? En dan in samenspraak met een vakinhoudelijke expert dat verder uitdiepen.

Dat betekent dat je als docent meer moet loslaten en meer initiatief bij de leerling moet leggen. En laat dat juist nou ook iets zijn waar ik, collega's en juist ook veel leerlingen een speerpunt van willen maken volgend jaar. Het is mooi om te zien hoe al die verschillende ideeen die door je hoofd gaan in een inspirerende setting als UniC tot mooie nieuwe ingevingen leiden: Bring your own game. Wordt vervolgd!

Wat is dat eigenlijk? Flipping the Classroom?

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Wed, 14 Dec 2011 14:45:00 +0000

Ik kwam net weer een nieuwe blogpost tegen in het debat over de Khan Academy: Pro vs Khan. De naam zegt het al. Hier ligt weer de focus op het video aspect van Flipping the Classroom. De flipped classroom is inmiddels voor veel mensen iets anders gaan betekenen.

In zijn post gaat Gay Rubinstein in op de vraag of het wel goede video's zijn die Sal Khan heeft gemaakt. Hij vergelijkt een filmpje van Khan met één van hemzelf en van Vi Hart. Alledrie de filmpjes hebben zo hun kwaliteiten. Maar de kritiek van Rubinstein gaat volgens mij met name over het ondoordachte van het instructiefilmpje, de "gebrekkige" didactiek en dat videoinstructie inferieur is aan klassikale intsructie.

Ik ben geen wiskundeleraar, but I have to respectfully disagree. Alledrie de video's hebben hun sterke kanten. Ik vond het nogal zuur commentaar. Khan's filmpjes zijn niet zomaar zo populair geworden en het feit dat hij zelf ook fouten maakt en leerlingen meeneemt in zijn denkproces maakt hem eerder tot een natural. Leerlingen stemmen niet voor niets met hun voeten

In het commentaar werd terecht gesteld dat Rubinstein aan het revolutionaire karakter van de Khan Academy voorbijgaat: "the watcher is in control! You can pause, you can walk around, you can do your own manipulatives, and then rewind, restart." Daarnaast omvat Khan's website inmiddels veel meer dan alleen maar video's.

Rubinstein's kritiek gaat weer voorbij aan wat Flipping the Classroom voor mij betekent: instructie online aanbieden als alternatief voor klassikale instructie zodat leerlingen zelf keuzes kunnen maken in hun leerproces. De videoinstructie is dan één van de vele elementen die leerlingen kunnen gebruiken om zich vaardigheden en kennis eigen te maken. Ze kunnen er bijvoorbeeld voor kiezen om zichzelf te toetsen met de software van Khan. Een casus in een klaslokaal behoort dan ook tot de mogelijkheden. Tenminste dat is zoals ik het gebruik Dat gaat veel verder dan alleen online instructie en huiswerk maken in de klas. Het is aan de docent en de leerling om zinvol invulling te geven aan het gehele leerproces. De revolutie van het flipped model zit hem uiteindelijk in de vrijheid van de leerling.

Meer recente artikelen:

Dit is een presentatie die ik op 13 december bij Kennisnet gaf over 'Flipping the Classroom'

Flipping the Classroom on Prezi

Onderwijsvernieuwing: 'Trouw' of Floris?

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Sun, 11 Dec 2011 08:16:00 +0000

Gisteren opende Trouw met: "Vernieuwende scholen scoren lage cijfers" Jawel, het is weer tijd voor de jaarlijkse lijst waarin scholen genadeloos langs de cijfer-lat worden gelegd. En kennelijk heeft Trouw iets met vernieuwend onderwijs. Vorig jaar werd UniC onder de loep genomen door Trouw en daar had mijn toenmalige mentorleerling Floris een uitgesproken mening over:

De titel van het artikel over UniC luidt “Op deze school leer je zelfstandig te werken.” En jawel, daar ben ik het helemaal mee eens. De tegenoverliggende bladzijde draagt de titel “Structuur bieden en eisen stellen.” Nu ben ik redelijk zeker dat je in het leven na je middelbare school, waarvan vele scholieren zich met mij nog nauwelijks iets kunnen voorstellen meer hebt aan een geroutineerde zelfstandigheid dan dat je terug moet vallen op je structuur die er op de middelbare school met een soort van militaire discipline is ingestampt. Als trouwe lezers van de krant waarvoor ik inmiddels een iets minder diepe buiging maak deze informatie meenemen bij het lezen van het artikel over UniC, waarin ook genoeg juiste informatie staat, ben ik ervan overtuigd dat ze drie keer extra nadenken over UniC en dan toch een positief oordeel vellen.

Floris is het toonbeeld van hoe je graag wilt dat leerlingen tegen school aankijken en van school afkomen. Zijn conclusie is voor mij dan ook waardevoller dan wat Trouw hierover te zeggen heeft. Door een beperkte lijst van parameters te gebruiken wordt onderwijs vernauwd tot op cijfer gerichte fabrieksmatige output. Het examenresultaat wordt heilig verklaard terwijl dat examen maar beperkt iets zegt over wat een leerling allemaal in zijn mars heeft.

De examenresultaten worden trouwens wel steeds beter en dit jaar scoren we dan ook een stuk beter op de Trouw lijst. Ik ben er van overtuigd dat dit ook meer te maken heeft met voortschrijdend inzicht in wat een examen precies inhoudt dan dat onze onderwijsvisie niet voldoet, integendeel.

UniC heeft in twee jaar een enorme slag gemaakt. De kunst is dat we onze onderwijsvisie niet uit het oog verliezen. Waar leerlingen, ik en collega's ons zorgen over maken is dat we teveel teruggrijpen op traditionele lesmethoden om aan de exameneisen te voldoen. Meike in het Trouw artikel: „In de bovenbouw merk je dat je aan de normen moet voldoen. Het wordt steeds erger, er wordt steeds meer naar het examen toegewerkt.” Niet onterecht natuurlijk, met slechte resultaten moet je de tent sluiten. Nu is het dus zaak om goede "resultaten" te halen en om dit te doen vanuit de kracht van onze visie.

Als ouders en leerlingen traditioneel onderwijs willen, prima. UniC kan laten zien en laat zien dat het ook anders kan. Onderwijs is meer dan een lijstje dat is opgesteld door Jaap Dronkers en uiteindelijk hecht ik meer waarde aan de mening van Floris dan aan die van Trouw.

Andere posts hierover:

Education 3.0 in a traditional world

Twee hele mooie jaren

Slechte cijfers Nederlands onderwijs? Laat leerlingen door nog een hoepel springen!

"20 percent time" voor docenten

Lesje mediawijsheid en bronnenkritiek

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Wed, 07 Dec 2011 15:50:00 +0000

Ik heb naar aanleiding van mijn vorige post een interessante lesje bronnenkritiek en mediawijsheid gehad. Ik hamer er bij mijn leerlingen op dat ze kritisch naar media en bronnen moeten kijken, bij uitstek een historische vaardigheid. Maar ik heb net toch gedaan waarvoor ik mijn leerlingen juist waarschuw. Ik heb klakkeloos informatie overgenomen van een blog, zelfs nadat ik de originele site heb bekeken.

Wat is er precies gebeurd? Ik kwam een blogpost tegen over de The Britisch Newspaper Archive. In die post werd beschreven wat er te vinden is (Britse kranten vanaf 1800) en wat je er met geschiedenisonderwijs allemaal mee zou kunnen doen. Ik klikte natuurlijk door naar de Archive. Eenmaal daar aangekomen klikte ik op de example page van de slag bij Waterloo, daarvoor moest ik mezelf zelfs registreren. Ik raakte zo enthousiast dat er zoveel Britse kranten online beschikbaar zijn dat ik er gelijk even een blogpost over wilde schrijven.

Daarbij maakte ik dus een elementaire fout. Ik nam niet even de tijd om de site rustig te doorzoeken. Ik nam gewoon de informatie van de Engelse blog over dat het voor onderwijs inzetbaar zou zijn. Wat bleek? De site is wel doorzoekbaar, maar voor de artikelen moet worden betaald. Daar werd ik gelijk door twee mede-tweeps, Albert van der Kaap en Marie José Klaver, op gewezen. En om het nog erger te maken: ik heb niet eens een verwezen naar de originele blogpost. Ook daar wijs ik mijn leerlingen steeds op.

Wat heb ik hier nu (opnieuw) van geleerd? Dat bronnenkritiek en mediawijsheid in deze tijd nog veel belangrijker zijn. Er is zo veel informatie en het is zo makkelijk te benaderen dat gemakzucht op de loer ligt. Ik heb de informatie uit een secundaire bron (de blogpost) niet getoetst aan de primaire bron (het archief). Deze fout ga ik zeker met mijn leerlingen bespreken, ik hoop ook dat ze dit lezen. Het is niet het einde van de wereld, maar het laat wel zien hoe makkelijk het is om online de fout in te gaan. Daarnaast toont het ook aan hoe belangrijk en waardevol de corrigerende filter van Twitter is. Weer wat geleerd.

Brits krantenarchief online

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Wed, 07 Dec 2011 09:05:00 +0000

Ik kwam vandaag van een potentieel mooie bron tegen: The Britisch Newspaper Archive. The British Library heeft 40 miljoen krantenpagina's gedigitaliseerd en ontsloten, helaas wel tegen betaling.* Ik blijf me verwonderen over dit soort initiatieven. Ik ben tien jaar geleden afgestudeerd, maar tijdens mijn studie geschiedenis had ik nog lang niet bronnen van deze kwaliteit tot mijn beschikking.

De Koninklijke Bibliotheek heeft natuurlijk al een vergelijkbaar initiatief: Historische Kranten En ook de onovertroffen Library of Congress heeft een mooie site: Chronicling America. Deze zijn wel gratis toegankelijk Ik zie al een mooie opdracht over bijvoorbeeld de rol van de media in deze landen in de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog.

Voor het geschiedenisonderwijs is dit natuurlijk ook een zegen. Tegelijkertijd nog meer een reden om leerlingen permanent toegang te geven tot een laptop of tablet. Dit zijn de bronnen waarmee je met leerlingen aan de slag wilt. Hiermee kun je een scala aan zoek-en mediavaardigheden aan bod laten komen. Hoe dan ook, fantastische bronnen om heel wat uurtjes in kwijt te raken.

*post is aangepast na terechte opmerkingen van Albert van der Kaap en Marie-José Klaver. Ik had alleen example pages bekeken. Die zijn wel gratis te bekijken.

Changing education? Lessons from Occupy and Tahrir square

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Sun, 20 Nov 2011 22:22:00 +0000

A week full of contrasts. While Tahrir square was again turned into a bloodbath, all around the world creative young people took to the stage at various TEDxYouth events. The young idealistic speakers at TEDxYouth Amsterdam were an inspiring sight, even if I was only able to follow it from afar via a livestream. One of the things that I like about education is that idealism and creativity in young people. A brilliant young app developer, hackateacher and NewgenerationNL were some of the wonderful ideas introduced by all these kids who are following their dreams.

The theme of TEDxYouth Day was “Play, Learn, Build & Share,” requirements for an inspiring learning environment. In line with this a recurring theme in Amsterdam was: education is killing creativity and our educational system should be thoroughly reformed. I couldn't agree more. It is a theme that is keeping me occupied evey day.

At the same time I keep coming back to the question of: how? The Occupy movement and Tahrir square might offer some valuable lessons here. The Occupy movement is being heralded as something new and we should look at it in an entirely new light: "1968 2.0" Or maybe 3.0. I don't know. As an historian I'm a bit sceptical about these kind of claims. They remind me of the bust of the New Economy in the late 1990's: "Some believed the tech boom would create permanent steady growth, low unemployment, and immunity to boom-and-bust cycles--thus, a new economy" (source)

Human history doesn't work this way. Social, political, economical and cultural norms and rules are deeply deeply entrenched. That is what is happening to the Occupy movement. It is failing to gain broader traction because it is underestimating these underlying mechanics and overestimating its "new" way to influence "the system". So it needs an old fashioned platform, a clear message and a broad coalition accross the whole of society to reform the system. In the past coalitions between the middle class, students and workers have been powerful forces of change. If the focus would be on a clear set of goals that everyone can agree on, the focus and support for the occupy movement would be much bigger. Reform of the financial sector is hugely popular, but next to nothing is happening right now. When you see the occupy camps being cleared of important squares you can sense that a window of opportunity is closing.

Contrast this to the brave Egyptians, young and old, who are risking their lives for their future and their freedom. What do they want? Freedom and democracy. In varying degrees of course and with different end-states in mind, secular activists want something different than the Muslim Brotherhood. But they all have a clear goal in that the military council, which is setting itself up to become a junta, must go. They know their enemy, they're acknowledging the system in order to change it and they're willing to take concrete action in order to change things. They're risking their lives to get what they want. And maybe most important of all: they're gaining critical mass because different groups are willing to put aside their differences.

My take on the Occupy movement may sound negative, but it isn't. This is also my future, and more importantly this is the future of my two sons. I have a huge stake in a better future and I want reform to succeed. That is the reason why any reform movement should heed history. Our political and economical system needs to change and for any endurable reform to succeed education needs to change as well. At the moment the focus in the Netherlands is on even more testing. The 'No Child Left Behind Act' was actually singled out as a successful model by an important Dutch think tank. So the 'reform movement' is actually losing ground when it comes to legislation.

That is why we need to have a clear message, build a political platform and most importantly we need to build a broad and powerful coalition.

The message is already quite clear. Our children are growing up in a system that was designed for the 19th century. We need to reform our educational system to allow children to get the best out of themselves. Keywords include freedom, relevance, autonomy, 21st century skills, knowmads, ict and social media. Ingredients for 21st century learning.

A broad platform isn't here yet. Both the occupiers and the the Arab protesters are savy users of social media. So are most progressive educational reformers. Both the Wall Street Occupiers and Arab protesters have proven that these informal networks can kickstart a movement. Similarly we need to build an inclusive platform to gain traction and scale. That's why we need to try to bring together all these beautiful initiatives already spreading on a smaller scale across the Netherlands and maybe the globe. We need to have a broad manifesto and at the same time a virtual and physical meeting place where ideas and good-practice are being shared. There are already great ideas being put into practice, my school being one of them. Personally I am experimenting with student responsibility, gaming, social media and action learning. People outside of our twitter bubble need to see this and similar schools in action to change their perception of learning and education.

Which leads to the need for a broad coalition to implement these reforms on a larger scale. I haven't seen any major political party picking up educational reform yet, unless it is more standardized testing. And although a lot of people may not like it. In the end it is still the politicians who decide on which direction our educational system will take. They set the boundaries, and a lot those boundaries need to go. To achieve change we need to engage all stakeholders: students, parents, unions, businesses, politicians and maybe most important of all: teachers. Any reform will only succeed with the broad support of teachers. Don't treat teachers as enemies and with disdain, because just like our students we need freedom to flourish and explore our talents as well. Our whole system should breathe freedom, responsibility and creativity and it should include everyone involved.

I want Finn and Syp, my two boys, to grow up in an environment where they will have the confidence to step up unto the stage just like those great TEDxYouth speakers from all over the world. I want them to be able to express themselves, to take risks, to be creative, to be curious and have the confidence to explore new paths. I don't want them to be hampered by a dysfunctional educational system that only subjects them to senseless testing. I want them to “Play, Learn, Build & Share,”

So what's next? I want those brilliant young people I heard on Sunday to put their ideas into practice. And I want to do it with them. How about you?

Is 'Flipping the Classroom' zinvol? (deel 3)

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Tue, 15 Nov 2011 18:54:00 +0000

Het debat over Flipping the Classroom blijft doorgaan. Ik heb er ook een uitgesproken mening over. De laatste keer heb ik de eerste vier kritiekpunten van Tery Freedman behandeld. Die waren redelijk fundamenteel van aard. De laatste vier zijn meer praktisch van aard.

The idea is unscaleable from the students’ point of view. In a typical English secondary (high) school the students will have 5 lessons a day. If each of those lessons becomes a video lecture to watch in the students’ own time, they will need to spend 5 hours a night watching YouTube. Is that feasible? Is it desirable from a health point of view? Is it even desirable from an educational point of view, given that the best homework activitiesrequire students to do something, not simply read, watch or listen.

Op zich een goed punt. Stel je eens voor dat leerlingen elke dag nog eens vijf uur video zouden moeten kijken. Nou is dat natuurlijk niet helemaal realistisch. Je geeft ook geen presentatie van een uur lang en een docent geeft natuurlijk niet altijd een weblecture als huiswerk. Maar ook hier is het dus belangrijk naar de bredere context te kijken. In een traditionele school is het inderdaad moeilijker toe te passen binnen schooltijd. Stel je hebt drie uur klassikale lessen per week voor je vak en geen toegang tot laptops of tablets, dan zijn de video's allemaal extra tijd. Als alle vakken hun presentaties buiten de les gaan doen dan kunnen de leerlingen inderdaad in tijdsnood komen.

It’s unscaleable from the teachers’ point of view. No teacher in their right mind is going to teach a full timetable and record all their lessons as lectures. What would be a feasible proportion of lessons to record? I’d say zero, unless the school is able to allocate time for them to do so. It’s unreasonable to expect teachers to work full-time during the school day, and full-time outside school too!

Dit is ook zeker een punt waar je als school en docent rekening mee moet houden. Een goed filmpje maken kost inderdaad veel tijd. De manier waarop ik het doe is tijdrovend. Ik doe het zelf liever goed, en prezi is echt een meerwaarde om video's visueel te ondersteunen. Vanuit een schematisch overzicht inzoomen op details en weer terug is voor geschiedenis (en bijna elk ander vak) van grote waarde.

Als de video's langer gebruikt kunnen worden dan is het een zinvolle investering. Vietnam is na dit jaar geen examenonderwerp meer, maar ik blijf het wel als verdiepingsthema aanbieden. Misschien wel zonder dat ik er klassikaal les over ga geven. Er staat een heel digitaal thema klaar om door de leerlingen gedaan te worden. Zo kunnen leerlingen kiezen uit meerdere thema's en ik begeleid ze daarbij individueel. Leren op maat!

That leaves recommending other people’s videos. The only way I, when teaching, found it useful to do so was to tell students things like “Watch this video from 4 minutes in to 12 minutes in, then watch the second half of that video.” Other people’s videos (or lesson notes, or books, or radio broadcasts, or podcasts) are rarely completely suitable in themselves.

Freedman moet zich iets dieper verdiepen in web2.0. Het is inmiddels een fluitje van een cent om YouTube videos naar eigen smaak en lengte aan te passen. Een paar voorbeelden met dank aan Larry Ferlazzo en Richard Byrne (bijvoorbeeld Veengle en dit overzicht). Tegenwoordig moet je als docent ook lesmateriaal zelf kunnen bewerken en arrangeren. Dat is in dit digitale tijdperk een kerncompetentie (of zou dat moeten zijn) Op deze manier zijn video's van docenten alleen nog maar waardevoller omdat ze inderdaad helemaal naar een (individuele!) leerlijn kunnen worden aangepast.

Even it the idea were feasible, scaleable or useful, you still have to deal with the fact that lecturing to an audience is different to lecturing to an empty room and a camera. Even if nobody asks questions or makes comment, a good speaker will pick up on the mood of the audience, changing the direction where it seems efficacious, making the odd flippant comment to lighten the tone, or whatever.

Een slechte spreker wordt niet zomaar een goede spreker, ook niet als hij of zij voor de klas staat. Je moet het wel in de vingers hebben en anders moet je het misschien niet doen. Het is heerlijk om met leerlingen te sparren, de diepte in te gaan, te dollen en zijpaden te betreden. Maar ook dat bouw je in. Bij Flipping the Classroom komen er meer vaardigheden kijken. Denk bijvoorbeeld eens aan het design van een goede presentatie. Een monotome Bueller stem in combinatie met een Death by Powerpoint presentatie gaat niet werken, maar ook hier geldt: in het klaslokaal ook niet.

Is Flipping the Classroom feasible, scaleable en useful? Natuurlijk, ik ben er enorm enthousiast over. Is het een wondermiddel om het onderwijs ingrijpend te veranderen? Natuurlijk niet, niet op zichzelf. Daar is veel meer voor nodig. Dan moet je naar de kern van het onderwijs. Naar de kern van wat leren precies is. Het kan meer dan een truc of geheugensteun zijn als je ook de school zelf ingrijpend gaat veranderen. Context is key. Flipping biedt fantastische mogelijkheden om onderwijs op maat aan te bieden. Maar maatwerk gedijt niet in een traditionele school. De school moet dus op de schop. Op naar onderwijs 3.0

Nog een paar artikelen over dit onderwerp:

Think Tank: Flip-thinking - the new buzz word sweeping the US - Artikel over Karl Fish, "bedenker" van "Flipping the Classroom"
Khan Academy does not constitute an education revolution, but I’ll tell you what does - Kritiek op de Khan Academy en Flipping the Classroom waar ik het qua onderwijsvisie wel mee eens ben.
Flipping for BeginnersInside the New Classroom Craze, leuk artikel met goede voorbeelden van didactisch gebruik

Education 3.0 in a traditional world

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Tue, 08 Nov 2011 21:40:00 +0000

Today was a very interesting day. Two worlds collided at UniC, at least for me. First of all I met with John Moravec, and secondly I met with the "education inspection" (onderwijsinspectie in Dutch)

John is an educational visionary who sees an educational future in which learning takes place everywhere: education 3.0 for a society 3.0. He is part of a larger movement which acknowledges that global change, driven by globalisation and information technology is changing the educational paradigm of the 19th century. And that those changes are accellarating at a continuing pace. Besides the fact that a lot of schools are mind-numbing and killing creativity we are also endagering the future prospects of our children. The danger is that we educate our children in such a way that we prepare them for mass unemployment in the long run. They're not acquiring the skills that they need to make it in an ever-changing world in which they need to compete globally.

I'm teaching and co-learning at a school, UniC, which tries to address a lot of these issues. Students are given more freedom to create their own learning environment. A lot of time is spent on developing "soft skills": reflection, collaboration, motivation, etc. We try to challenge students by asking relevant essential questions and by designing "real world" assignments. All students have access to their own computer, and except for the current final year students we're a complete "Bring Your Own Device" (BYOD) school. We use classical instruction sparingly which leaves a lot of room for one-on-one learning. This is facilitated by an open and colourful building with lots of open and personal spaces. Teachers also work together and with the students from the same basic principles as the students do. Each one of us has unique qualities which we need to recognize to get the best out of each other and ourselves. I love "working" there.

So far so good. If it was up to a lot of teachers and students, learning would take place more outside of the school as well. But reality is different of course. That's where the inspection comes in. The education inspection is an organization which visits schools. In general it sees to good educational practice and particulary it audits "weak" schools which produce bad grades, most notably exam results. We're a new school and those results are continuously improving. So in the end I think we'll do fine (and our students better in the ways that count as well). The thing is, a lot of the skills that we focus on aren't captured in the official results and a lot of people are scrutinizing us to see if we will be able to produce these results. We had a real nice discussion with the inspectors of course and they were very generous, but in the end it is the "result" that matters. In fact there is an ever increasing focus on results and testing, like in the United States.

That is why the visit by both John and the inspectors was so stimulating. They are, in a lot of ways, at completely different ends of the educational scale. It lead to interesting discussions with John. If you want to change education, how do you achieve that on a large scale? Every student, rich and poor should be able to profit from this vision. A lot of initiatives in secondary education are small-scale, privately funded and private schools. That is really hard to replicate on a large scale and globally. It means that you have to find ways to work within the system, because the system isn't going anywhere soon. That is what UniC is trying to do. Changing an educational paradigm as far as the government and funding is allowing it to go. Those are the first real steps toward real educational change. We aren't the dreamschool of Moravec's vision, but until we get there UniC is probably the closest a regular school can get.

Resources:

John Moravec on VPRO tegenlicht, article and documentary
UniC website

PS

After a confusing twitter conversation with John, Dreamschool turned out to be an initiative from Peter de Visser and Marcel Kampman who are working on their dream school in Meppel. Here's a a talk by Marcel Kampman. Good idea and inspiring people!

21st Century skills? Teach what you preach

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Sun, 06 Nov 2011 11:02:00 +0000

Ik heb onlangs in verschillende settings bijeenkomsten over 21st century skills mogen bijwonen: bij het APS en een studiedag van UniC, Amadeus College en de Werkplaats. Dat waren over het algemeen enorm inspirerende dagen. Met name de inspirerende mensen, het directe contact en de verschillende blikken gaven deze dagen echt een meerwaarde.

Wat deze dagen ook gemeen hadden, waren lezingen van verschillende mensen uit de wetenschap. Alhoewel de inhoud zeer interessant was, gold dat zeker niet voor de presentatie. En die twee, en dat weet iedere goede docent, zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Enthousiasmeren doe je door te inspireren. En het valt me op het hier aan schortte: death by Powerpoint dacht ik regelmatig. Er zijn genoeg manieren om je presentatie wel interessant te maken. Passie is daarbij een vereiste, de rest is extra.

Ik vind die disconnect tussen het onderzoeksveld van wetenschappers en daarna de manier waarop dit door henzelf in de praktijk wordt gebracht fascinerend om te zien. Wat moet je daar nou als docent van denken? Iemand houdt een verhaal over wat er allemaal anders moet in het onderwijs, maar laat dat op een 20ste eeuwse manier zien. Ik ben dit al heel veel tegengekomen als ontvangende partij en bij deze dus een oproep aan de wetenschap en beleidsmakers om de boodschap zelf ook in de praktijk te brengen: teach what you preach!

Hieronder de prezi die ik zelf in mijn workshop van de APS-conferentie heb gebruikt.

21st Century Skills on Prezi

Is 'Flipping the Classroom' zinvol? (deel 2)

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Tue, 01 Nov 2011 20:20:00 +0000

#blogpost #flippedclassroom #onderwijs -

"I'm not impressed with this brilliant “new” idea." Dat zijn een van de eerste woorden die Terry Freedman weidt aan 'Flipping de Classroom', en hij is niet de enige. Je kunt wel stellen dat er in de Verenigde Staten in bepaalde onderwijskringen een push-back tegen dit "nieuwe" fenomeen gaande is. Vorige keer ben ik op mijn eigen redenen ingegaan om videoinstructie te gebruiken. Nu dus Freedman's punten van kritiek.

It’s not actually new. When I did my post-graduate teacher training course in 1974 at Brunel University in the UK, the university library had thousands of videos and tape-recordings you could watch or listen to in study booths. The videos comprised not just lectures but televised interviews and documentary films. That was 37 years ago!

Nee natuurlijk is dit niets nieuws. Weblectures worden in de academia inderdaad al veel langer gebruikt. Met name al vanaf het einde van de jaren '90. Dat het niet nieuw is, is natuurlijk (en hopelijk) geen diskwalificatie. Maar belangrijker deze argumentatie gaat totaal voorbij aan het revolutionaire karakter van het internet en met name Web2.0. De situatie die hij hier beschrijft is zo gebonden aan beperkingen in plaats, tijd en techniek. VHS was nog niet eens geïntroduceerd in de VS, laat staan dat het massaal was aangeslagen. Leerlingen kunnen nu onder het hardlopen, thuis, op school de lesstof tot zich nemen op een scala aan verschillende apparaten.

Do teachers actually only lecture these days? Lecturing to students is usually (and rightly, in my view) regarded as an undesirable thing in schools. Sometimes they have a tendency to talk too much and ask too little, but that can be addressed through professional development on techniques found in assessment for learning. The answer to too much talking to, or talking at, students is not to institutionalise it in the form of video lectures but to reduce it.

Dit punt gaat uit van een zorgelijke veronderstelling: 'lecturing is bad'. Nee hoor, dat hangt er maar helemaal van af. Waarom gebruik je deze vorm? Hoe vaak doe je het? Hoe lang? Ben je er uberhaupt wel goed in? Als je jezelf als docent die vragen stelt dan kan het wel degelijk een goede functie hebben. Iedereen herinnert zich toch die briljante docent die zo fantastisch kon vertellen en uitleggen? Dat enthousiast kennis overbrengen van de heer van Polanen, de eruditie van professor Siccama, voor mij cruciale docenten, hebben grote indruk op me gemaakt.

I would say that the best teachers realise that students don’t learn best by being lectured to, but that talking to students to give them facts or guidance is clearly necessary. In the best classrooms there is a good balance of different activities, including “lecturing”,and that kind of variety lends a sense of pace to the lesson, and helps to make it a good and enjoyable learning experience for the students.

Ik ben het hier helemaal mee eens en ik ben blij dat het werd rechtgezet, maar ik kon dit niet helemaal rijmen met het vorige punt waarin hij zei: Lecturing to students is usually (and rightly, in my view) regarded as an undesirable thing in schools. Iets wat eigenlijk niet moet en mag gebeuren. Kritiek op de lezing/college komt steeds terug in de kritiek op 'flipping the classroom' Ik proef daarin steeds een soort fundamentalistisch constructivistisch dogma. En iedereen die iets van geschiedenis weet dat fundamentalisme en dogma's meestal aan de verkeerde kant van de geschiedenis eindigen. Een goede docent is "Neither sage on the stage, nor guide on the side, but meddler in the middle" *

Verder is het toejuichen van afwisselende didactiek natuurlijk een enorme open deur. En daar ligt nu juist de kracht van 'Flipping the Classroom'. Hoe leerlingen bepaalde basiskennis tot zich nemen wordt steeds minder voor ze bepaald. Je geeft ze alleen maar meer opties: een onderzoeksopdracht? Opdrachten maken uit een boek? Een videolecture? Dat is toch de vrijheid die we voor leerlingen willen?

The Brunel anecdote in #1 illustrates a very important point: if you expect students to watch lectures outside normal school hours, you can’t rely on their having access to the technology. The school needs to ensure it has the resources and infrastructure to support such a change.

Dit is inderdaad een hele terechte vraag. En een die ik gelijk positief kon beantwoorden. De technologische context is op UniC helemaal toegesneden op dit concept. Elke leerling heeft toegang tot een laptop. En eerlijk gezegd is dit in Nederland ook minder een issue zijn dan in de VS en in armere landen. Maar het kan wel degelijk een punt zijn en een waarbij je als docent wel stil moet staan.

Belangrijker is dat hij het heeft over outside school hours, ook dat is bij ons geen punt omdat onze leerlingen de lectures onder eigen schooltijd kunnen bekijken. En dan is het een van de vele manieren zijn om kennis te vergaren. Met deze pedagogische en organisatorische context wijkt UniC enorm af van de meeste scholen en zonder die context moet je je als docent inderdaad gaan afvragen wat je er precies mee wilt bereiken.

Daarmee sluit ik de eerste vier punten af: je visie op onderwijs. Er is enorm veel aan het veranderen in het onderwijs. Dat voel je gewoon. En de aandacht voor 'Flipping the Classroom' is daar een klein onderdeeltje van. Als je onderwijs wilt vernieuwen dan moet je niet aan symptoompolitiek gaan doen. "We moeten wat nieuws, oh ja laten we onze classroom gaan flippen" Daarmee verander je niet de grondslagen van je onderwijs. Terwijl veel docenten juist daar naar op zoek zijn. Food for thought voor veel schoolleiders denk ik.

Volgende keer de overige vier punten

* Met dank aan Albert van der Kaap die me onlangs weer aan dit prachtige citaat herinnerde

Web2.0 overkill?

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Thu, 27 Oct 2011 19:28:00 +0000

Foto door langwitches op Flickr

#Blogpost #onderwijs

Vanavond heb ik weer een paar leuke ideeën en tools binnen gekregen via Twitter, Google Reader en Google Plus.

Een greep:

Moglue - Een ebook/app maker. Ik zie hier fantastische mogelijkheden voor content creation van zowel leerlingen als docenten
Google Plus in Google Apps - Een social network, video conferencing, collaboration, sharing tool voor je school. Wow!
Google Plus Ripples - Lijkt me nuttig om bijvoorbeeld samenwerking binnen school te analyseren. Of dat als opdracht meegeven aan leerlingen
How to fix our Maths education - New York Times over vernieuwend (?) wiskunde onderwijs
etc.

Het punt is, weer een heleboel mooie tools om uit te proberen, weer allemaal mooie ideeën om over na te denken. Je moet uitkijken dat je niet in een continu experiment verzand en het diepgaandere creëren uit het oog verliest: eigen inhoud koppelen aan al die nieuwe ideeën en tools waardoor je onderwijs op een hoger niveau komt. Web 2.0 overkill ligt om de hoek, zo merk ik soms de afgelopen maanden.

Ik vind het daarom wel passend om met dit laatste artikel af te sluiten:

How meditating helps with multitasking - over mindfulness in school.

Even pas op de plaats en leren focussen. Dat moet ik kennelijk ook leren en daar kunnen we allemaal ons voordeel mee doen. Niet alleen leerlingen, maar ook docenten. En met die rustgevende gedachte is het voor deze avond wel weer even genoeg.

#Twexit

Is 'Flipping the Classroom' zinvol? (deel 1)

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Sun, 23 Oct 2011 15:46:00 +0000

#blogpost #flippedclassroom #onderwijs -

In een paar recente blogposts zetten Lisa Nielsen en Terry Freedman een paar terechte vraagtekens bij het fenomeen 'Flipping the Classroom'. Freedman's post (en ook die van Wilfred Rubens) zette me, zoals elk goed discussiestuk, aan het denken. Vandaar dat ik er zelf ook op terug wil komen. Ik ga in deze post in op mijn eigen overwegingen en de didactische context op UniC. In twee volgende posts zal ik Freedman's punten nader onder de loep nemen omdat ik vind dat iedereen die zich bezig houdt met onderwijsvernieuwing (of überhaupt met onderwijs) zich rekenschap moet geven van zinvolle kritiek.

Ik ben zelf een voorstander van het idee om colleges/presentaties op te nemen zodat leerlingen dat buiten het klaslokaal kunnen terugzien. Het hangt natuurlijk wel helemaal van de didactische context af, of het een zinvolle exercitie is.

Bij mij was de eerste aanzet om er mee te gaan experimenteren het eindexamen van vorig jaar. Op UniC kunnen de leerlingen redelijk zelfstandig werken. Er is één klassikaal lesuur ingeroosterd en voor de rest begeleid ik leerlingen al dan niet individueel op de groep (het leerdomein). Op het domein werken alle leerlingen op een computer, tot en met leerjaar 5 met een laptop. Dat klassikale uur is dus kostbaar en moet zinvol worden ingezet. Als ik een presentatie/college geef (onderwijsleergesprek in onderwijsjargon) dan is er gelijk een groot gedeelte van die tijd voorbij.

Vooropgesteld dat hoeft niet erg te zijn, als ik college geef is dat nooit een monoloog, maar met heel veel vragen tussendoor. Ik vind het ook leuk om te doen en vaak komt er door de interactie ook hiaten in kennis en vaardigheden naar boven. Maar ik wil die tijd ook kunnen inzetten om samen met de klas opdrachten te maken en te bespreken: Document Based Questions bijvoorbeeld zijn bij geschiedenis (en voor algemene informatievaardigheden) erg zinvol.

Vandaar dat ik vorig jaar besloot om colleges op te nemen. Zowel vanuit pedagogisch, didactisch en technisch opzicht was het dus een logische oplossing. Pedagogisch omdat de keuze bij de (bovenbouw) leerling ligt om het te gebruiken of niet. Leerlingen moeten voorbereid naar de les toekomen, hoe ze dat doen is hun keuze (vragen maken, alleen lezen, college bekijken). Didactisch geeft het de mogelijkheid om te focussen op waar het in mijn ogen echt om gaat: interessante en uitdagende opdrachten die veel meer analytisch van aard zijn. Technisch is UniC de perfecte school voor dit soort onderwijs. Ze kunnen het gewoon op school in eigen werktijd bekijken en eventueel ook nog thuis. YouTube wordt ook niet geblokt door onze firewall dus ik kan er altijd van uit gaan dat leerlingen de video's kunnen bekijken.

Het is mij en de leerlingen vorig jaar goed bevallen. Zo goed dat ik er mee verder ga en ook verder ga uitbreiden qua stof en leerjaar (nu ook 5 VWO). Dat betekent niet dat ik geen klassikale les meer geef of college. Integendeel soms kan het heel zinvol zijn om samen met leerlingen een zijpad te betreden. Dan is er niets beters dan een whiteboard en een paar gekleurde markers. Technologie is een enorme verrijking, maar dat betekent niet dat je je hele onderwijspraktijk overboord moet gooien.

In een volgende post zal ik ingaan op de kritiekpunten die Freedman heeft geuit op 'flipping the classroom' Hieronder nog een paar interessante artikelen over 'flipping the classroom'

"Flipping the classroom: hoe werkt dat?" Een eerdere blogpost
"8 Observations On Flipping The Classroom" Terry Freedman
"Five reasons I'm not flipping over the Flipped Classroom" Lisa Nielsen
"Flipping the Classroom kan leiden tot didactische drama's" Wilfred Rubens
"The Flipped Classroom model, a full picture" Jackie Gerstein
"Flipping the classroom" Marieke Simonis

De les als game - deel 2

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Sun, 09 Oct 2011 21:49:00 +0000

#onderwijs #games #lesidee #voorbeeld -

Single player videogames zijn een uitzondering in de lange geschiedenis van het spel. Spelen is altijd een sociale bezigheid geweest. Net zoals leren. Het is dus ook helemaal niet raar om van je les een multiplayer game te maken. Een paar maanden geleden was ik begonnen met het onderzoeken naar mogelijkheden om games en game-technieken in mijn les te gebruiken. Vanaf het begin heb ik me toegespitst op twee ideeën. Civilization IV als game gebruiken en om gamification te gebruiken bij een simulatie die ik al langer doe. Over Civilization later meer, dat begint pas over een paar weken.

Inmiddels zijn we wel begonnen met de simulatie. Het gaat over internationale politiek, en het is een soort mini Model United Nations, een afsluiting om de theorie in de praktijk te brengen. Meestal kiezen de leerlingen zelf een onderwerp om daarmee de Veiligheidsraad na te spelen. Één groep is daar op dit moment mee bezig: de drugsproblematiek in Zuid- en Midden-Amerika (met name Colombia en Mexico). De andere leerlingen uit het Economie en Maatschappij profiel kregen die vrijheid dit keer niet. Ik koos ervoor (met over het algemeen hun instemming) om de eurocrisis te gaan simuleren. Een heel moeilijk onderwerp dat eigenlijk heel goed dient als meesterproef voor de kennis en vaardigheden binnen hun profiel.

De simulatie was tot nu toe voornamelijk off-line. De voorbereiding en het onderzoek gebeurden wel via het web, maar de daadwerkelijke interactie vond plaats in het klaslokaal en daarbuiten. Dat was ten dele onbevredigend omdat juist het proces naar een overeenstemming zo interessant is en daar was toch moeilijk zicht op te krijgen als begeleider. Daarnaast wilde ik juist ook het proces zelf ook een grotere rol laten spelen in de simulatie. Actieve deelname is essentieel en dat moest beter worden vormgegeven, zowel op technisch gebied als via het game-raamwerk van de simulatie zelf.

Eerst de techniek. Er is een heel goed platform dat dit goed kan faciliteren: Wordpress. Wat een fantastisch en elegant stukje techniek. Het is makkelijk om mee te werken en het is bijna oneindig uitbreidbaar. Één van de meest populaire plug-ins is Buddypress, die van je blog een social media site maakt. In combinatie met cubepoints en achievements, een puntensysteem, heb je ineens een 'game' platform. Met het forum, de punten en awards zijn de technische ingrediënten van een multiplayer game aanwezig.

De deelname verbeteren kan door meer game-technieken te gebruiken in de opzet van de simulatie. Zo krijgen deelnemers punten voor participatie in forum, en actieve deelname telt ook mee in de eindbeoordeling. Punten hebben ook een cruciale rol in het spel want zo kun je de strategie van de ander 'stelen': unlockable content! En met punten kun je ook kaarten kopen om op bepaalde punten andere deelnemers te dwingen een bepaald standpunt in te nemen. Er kan gelekt worden naar de pers, waardoor de publieke opinie zich tegen je kan keren wat weer tot puntenverlies kan leiden. Enzovoort

Het mooie is dat leerlingen via onderzoek zelf hun doelen bepalen in het spel en dat ze mede beoordeeld worden op het feit of ze die doelen hebben behaald in de eindovereenkomst. Natuurlijk moet hun strategie goed zijn, maar daarvoor krijgen ze ook tussentijdse feedback van mij.

Ik vind het in ieder geval een reuze spannend experiment. Ik krijg de indruk dat ze er fanatiek mee bezig zijn. En de reactie "cool, het is net een game" bracht bij mij een grote glimlach op het gezicht. De papers die leerlingen tot nu toe hebben geschreven zijn van een heel hoog niveau en ze zijn zich al als experts aan het ontwikkelen en aan het verdiepen in hele complexe materie. Het niveau wat je hiermee bereikt en het bereik in een groep is veel hoger en breder dan in een meer traditionele les. Het lijkt erop dat de les als game wel degelijk iets toevoegt aan de dynamiek en motivatie om actief (dare I say it) te leren.

Binnenkort meer.

link naar eurocrisis simulatie site

911 in de les

noreply@blogger.com (Jelmer Evers) — Sun, 11 Sep 2011 19:54:00 +0000

#blogpost #geschiedenis #onderwijs #lesidee -

Leerlingen willen graag actualiteit in de les. Ook nu weer aan het begin van het jaar zijn onder andere de eurocrisis en de Palestijnse kwestie uitgebreid aan bod gekomen. Vanuit de actualiteit is het makkelijker leerlingen te motiveren voor de historische achtergrond.

Ondanks het feit dat de aanslagen van 11 september inmiddels tot 'echte' geschiedenis zijn gaan behoren blijft het nog steeds een zeer actueel onderwerp. Zeker nu die verschrikkelijke aanval inmiddels al weer tien jaar geleden heeft plaatsgevonden staan we er weer uitgebreid bij stil.

Ik sta er ook bij stil in de les en leerlingen vinden dat inderdaad prettig en interessant. Er zijn enorm veel middelen aanwezig om zinvolle lessen over 911 te maken. Wat een les tot een waardevolle ervaring maakt voor leerlingen én docenten, is als je als docent ook je eigen ervaringen en ideeën deelt. Zo wordt het een gedeelde ervaring waarbij we met zijn allen het onderwerp kunnen verkennen. Hier zijn wat ideeën en links die ik heb gebruik in de les:

Essential Question
Essential Questions zijn belangrijk in een lessenserie. Een overkoepelende vraag in de les(sen) kan zijn:
In hoeverre waren de aanslagen op 911 een breuklijn in de geschiedenis?

Beelden
Een hele goede binnenkomer is het NOS-journaal van die dag. Heel aangrijpend en de leerlingen gaan gelijk ook aan elkaar vragen of ze het zich nog kunnen herinneren. Een mooie brug naar het volgende onderdeel

Waar was je?
Vraag de leerlingen kort de volgende drie vragen te beantwoorden:

Waar was je?
Wat voelde je?
Wat dacht je?

We denken dat we precies weten waar we waren en wat we dachten en voelden. Het tegendeel blijkt vaak waar, herinneringen vervagen en we vullen de gaten steeds meer op. Deze oefening is helaas niet heel lang meer houdbaar, omdat er inmiddels al leerlingen in het Voortgezet Onderwijs zitten die 911 niet bewust hebben meegemaakt. Mijn stagiaire Jesse was ook in de les en zo zaten er drie generaties in de klas die het ieder het op een bepaalde manier hebben meegemaakt. Een hele leerzame ervaring.

Uiteindelijk zijn hun- en mijn herinneringen de primaire bronnen. Een soms abstract begrip wordt zo heel tastbaar en op deze manier behandel je tijd- en plaatsgebondenheid op een hele persoonlijke manier.

Inleven
Aansluitend kun je leerlingen een kaartje geven met al dan niet echte historische personages: George Bush, Osama Bin Laden, een brandweerman in New York, een Amerikaanse soldaat, een Irakese marktkoopman, een Palestijnse tiener, etc. Stel de leerlingen opnieuw dezelfde vraag en laat ze iets uitgebreider de drie vragen beantwoorden. Daaropvolgend kunnen de leerlingen elkaar interviewen, waarbij ze beide in hun rol blijven. Met bepaalde combinaties krijg je dan hele interessante gesprekken. Het kan natuurlijk zijn dat leerlingen nog niet veel voorkennis hebben en dan is het ook een mooie onderzoeksopdracht die met de interviews worden afgesloten.

Gevolgen van 911
Naast een meer persoonlijke geschiedenis willen leerlingen ook graag het belang en de gevolgen weten. Ik maak dan vaak gebruik van een combinatie van een Conceptmap en een Tijdlijn waarin oorzaak-gevolg duidelijk worden. Je kunt van tevoren al een blanco tijdlijn maken in A3 formaat. In een groepje van 3/4 komt er al heel veel informatie naar voren en in combinatie met een laptop of smartphone kun je echt de diepte in. Je kunt het centraal behandelen via bijvoorbeeld Google Drawings, Prezi of gewoon op het bord.

Om het in te leiden is het ook interessant om het journaal er weer bij te nemen en een fragment met Rob de Wijk erbij te pakken. Een expert die eventuele gevolgen bespreekt. Wat is daarvan uitgekomen?

Winnaars-verliezers bespreken
En nu tien jaar na dato, wie zijn de winnaars en verliezers? Zeker na de oefening hierboven kunnen leerlingen heel goed een afweging maken. In een tabel kunnen ze de winnaars en verliezers neerzetten, en natuurlijk uitleggen waarom.

Winnaars

Waarom?

Verliezers

Waarom?

Het Centraal bespreken kan al dan niet aan de hand van 2 fragmenten NOS journaal Fareed Zakaria. Deze Infographic van de New York Times is ook mooi

Hoofdvraag beantwoorden

Hoe belangrijk is 911 eigenlijk? Dat hangt ervan af: bekijk je het vanuit een persoonlijk perspectief of vanuit de grote geschiedenis? Bekijk je het vanuit het perspectief vanuit een Írak, de VS of vanuit China? Één jaar na de aanslagen of tien jaar na de aanslagen. Dit is een mooie opdracht om mee af te sluiten. Laat alle leerlingen één perspectief opschrijven en deel die dan willekeurig weer uit en laat ze een afsluitend betoog schrijven. Een debat of plenair gesprek lenen zich ook prima om het af te sluiten

Overig
911 past voor 6 VWO in een grotere lessenserie over Internationale Betrekkingen. In Foreign Affairs verscheen vorig jaar een mooi artikel waarbij de IB vanuit verschillende perspectieven (Ideologisch, realistisch en cultureel) wordt bekeken. Dit artikel is een goed uitgangspunt, en zeker bij 911 komt het goed van pas.

De oorlogen in Irak en Afghanistan kunnen goed worden behandeld in het eindexamenthema Vietnam. Dit zijn hele zinvolle vergelijkingen.

Conspiracy Theories zijn erg geliefd bij de leerlingen. Ik heb besloten om alle leerlingen die daar in geinteresseerd zijn een wiki te laten maken. Waarbij ze kritisch die theorieën bespreken. Een vraag die ik mijn leerlingen stel en die ze in overweging moeten nemen: is het mogelijk om zo'n groot complot geheim te houden? (en aan het eind van een debat/les ook de opmerking of dezelfde incompetente bestuurders die verantwoordelijk waren voor het Irak-fiasco dan wel een perfecte terroristische aanslag kunnen plannen en geheim houden)

Om de oorzaken van het anti-Westers sentiment te behandelen is 'Occidentalism' van Ian Buruma een goed uitgangspunt. Dit kan in een serie over ideeëngeschiedenis (Verlichting en Romantiek in de moderne tijd)

Privacy, propaganda en vrijheid kunnen in een vakoverstijgend project worden besproken met Maatschappijwetenschappen/Maatschappijleer

En zo kun je natuurlijk nog heel lang doorgaan, de ideeën die ik hier heb beschreven werken in ieder geval goed in de les. Leerlingen worden geëngageerd en uitgedaagd om zich te verdiepen in hun recente verleden. Suggesties zijn zoals altijd van harte welkom.

Bronnen

NOS - 10 jaar na 911 - link
The Reckoning - mooi overzicht van de New York Times - link
Infographic over de kosten voor de VS van de New York Times - link
Ooggetuigenverslagen van via de New York Times - link
Mooie multimediale tijdlijn van de BBC over de dag zelf - link
911 was geen keerpunt (met name verwijzing naar Timothy Garton Ash - NRC blog - link
Ik heb er hier en hier ook eerder over geblogd
Richard Betts, 'Conflict or Cooperation', Foreign Affairs - link
Prachtig boek over 911 - Extremely loud and incredibly close - Jonathan Safran Foer - link
Meest indringende film over 911 is United 93 - link
Tegenlicht heeft de afgelopen jaren veel over 911 uitgezonden - link
Morgen is er een aflevering van Tegenlicht over de impact - link
Deze week heeft de VPRO ook weer veel documentaires over 911 - link

Bits and History

De school van de toekomst: steen voor steen

Historische films in de les

Value added assessment en de gevolgen voor Nederland

Salman Khan heeft het antwoord

Flipping the Classroom of...? What's in a name

Een nieuw elan: 'redesigning' leraren

Een hartenkreet van een Amerikaanse schoolleider

Wat bedoelen we precies met onderwijsvernieuwing?

Leren, spelen en een betere toekomst

Inspiratie: Don't lecture me!

Empathie in het onderwijsdebat

Bring your own game

Wat is dat eigenlijk? Flipping the Classroom?

Onderwijsvernieuwing: 'Trouw' of Floris?

Lesje mediawijsheid en bronnenkritiek

Brits krantenarchief online

Changing education? Lessons from Occupy and Tahrir square

Is 'Flipping the Classroom' zinvol? (deel 3)

Flipping for BeginnersInside the New Classroom Craze, leuk artikel met goede voorbeelden van didactisch gebruik

Education 3.0 in a traditional world

21st Century skills? Teach what you preach

Is 'Flipping the Classroom' zinvol? (deel 2)

Web2.0 overkill?

Is 'Flipping the Classroom' zinvol? (deel 1)

De les als game - deel 2

911 in de les