tag:blogger.com,1999:blog-36183139254407455582026-08-11T03:27:05.634+02:00Stowarzyszenie Dzieci Powstania 1944http://www.blogger.com/profile/03961692196498175277noreply@blogger.comBlogger107125tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-19740972584367743092025-07-23T20:30:00.003+02:002025-07-23T22:06:04.800+02:00

 Z życia StowarzyszeniaCo warto przeczytaćZaproszenie na uroczystość złożenia wieńców  1 sierpnia 2025 w parku DreszeraInstytut Pamięci Narodowej zaprosił nas ostatnio na dwie uroczystości.Odpowiedź z U.M.st. Warszawy w sprawie udzielenia pomocy finansowejJerzy Bulik w ramach „Rozmyślań przy goleniu" rozważa najstarszy problem – co było na początku - nazywany żartobliwie – jajko czy

Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-80546272032059778582025-07-23T20:11:00.004+02:002025-07-23T20:11:34.512+02:00

Przedstawiamy wspomnienia Bogusława Górakowskiego, urodzonego w Warszawie 6.02.1938 r. w szpitalu św. Zofii.  Materiał powstał z wywiadu przeprowadzonego w Muzeum Dulag121 i przesłanego nam przez autora wspomnień. Bogusław Górakowski i Helena Górakowska - matka BogusławaPrzed PowstaniemW czasie okupacji mieszkaliśmy na Nowym Mieście przy ul. Kościelnej pod numerem 10. Tam mnie zastało

Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-83772575394757649192025-07-21T22:24:00.000+02:002025-07-21T22:24:06.636+02:00

Widziała pani pierwszy odcinek nowego serialu o wojnie? – spytała Regina. – „Ludzie i bogowie”, taki  chyba nosi tytuł.Tak i przyznam, że nie mogłam się połapać, o co chodzi.Jakiś szmalcownik, jakiś aktor i reszta bohaterów, mamroczących coś pod nosem.I mnóstwo strzelaniny, która ma zastąpić dramaturgię. W pamiętniku z tamtych lat wyglądało to całkiem inaczej – powiedziała Klara.Właśnie, w

Unknownnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-2035995119138735132024-12-04T18:57:00.000+01:002024-12-04T18:57:56.397+01:00

Z życia StowarzyszeniaCo warto przeczytaćW bieżącym numerze stałe pozycje - prof. Andrzej Targowski i dr Jerzy Bulik.Uczestniczymy w kolejnych obchodach w DULAG 121.Wystosowaliśmy list do Prezydenta m.st. Warszawy.A ponadto nieco poezji spod pióra naszych członków.Na naszym blogu opublikowaliśmy w ostatnim czasie:wspomnienia pana Tadeusza Świątka,wspomnienia pana Andrzeja Komorowskiego.Ukazał się

Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-79653076587877141012024-12-04T00:42:00.004+01:002024-12-04T00:42:44.996+01:00

 Klara wyjęła pożółkły zeszyt z wetkniętym w środku zdjęciem, które zostało opisane. Odłożyła je i zaczęła czytać. Po niedługim czasie od wkroczenia Niemców do Warszawy, rodzice otrzymali propozycję nie do odrzucenia, którą jednak odrzucili. Nie zgodzili się przyjąć niemieckiego oficera na sublokatora. Jakby tej przewiny było mało, przygarnęli przyjaciół, których Niemcy wyrzucili z ich

Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-37080681825691597792024-12-04T00:33:00.000+01:002024-12-04T00:33:21.623+01:00

Długo zwlekałem ze spisaniem swoich wspomnień powojennych, a kiedy to uczyniłem, to zderzyłem się z kategorycznym żądaniem wydawcy, abym je pominął, bo ukazują niekorzystny obraz naszego kraju. Nie pomogło tłumaczenie, że odnoszę się do moich wyłącznie autentycznych przeżyć, nie obrazu Polski. Moja Polska, do której szacunek wpojono mi w domu rodzinnym nie zaistniała po wojnie. Zmiana wydawcy mi

Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-16166208114711324512024-12-04T00:19:00.002+01:002024-12-04T00:23:29.228+01:00

GROCHÓWCzęść Warszawy - Grochów - bliski sercu Andrzeja Komorowskiego, który mieszkał przed wojną na Pradze, następnie w wyniku zniszczeń wojennych przeniósł się wraz z rodzicami na Grochów i tam też 6 lat po wojnie, zrządzeniem losu znowu wrócił na Grochów i studiował na Wydziale Weterynarii SGGW.  W latach 1997 - 2001 A. Komorowski pełnił funkcję Głównego Weterynarza Kraju. Jego

Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-19726034689710902142024-05-17T09:53:00.002+02:002024-05-31T12:10:00.752+02:00

Z życia StowarzyszeniaCo warto przeczytaćW bieżącym numerze stałe pozycje - prof. Andrzej Targowski i dr Jerzy Bulik.Odwiedzamy naszego Jubilata oraz spotykamy się na świątecznym spotkaniu członków SDP1944.A ponadto nieco poezji spod pióra naszych członków.Na naszym blogu opublikowaliśmy w ostatnim czasie:kolejny odcinek powieści pani Małgorzaty Todd - "Zdarzenia i zmyślenia"wspomnienia pani

Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-23418492897539176162024-05-17T00:25:00.004+02:002024-05-17T14:05:36.287+02:00

W okresie okupacji niemieckiej rodzice moi - oboje zaangażowani byli w działalność konspiracyjną i używali fałszywych dokumentów.Ojciec: Janusz Sierant, mama: Maria Wiśniewska - po ślubie (w dniu 26.12.1942r.) Maria Sierant. Również ja, ich córka od urodzenia tj. 23.11.1943r. nosiłam konspiracyjne nazwisko moich rodziców: Maria Jolanta Sierant.Ojciec mój Roman Stefański ur. 10.02.1917r. mieszkał,

Stowarzyszenie Dzieci Powstania 1944http://www.blogger.com/profile/03961692196498175277noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-41714804448672265082024-05-17T00:18:00.004+02:002024-05-17T00:18:27.689+02:00

– Pani Klaro – powiedziała Regina po przekroczeniu progu – przyprowadziłam wnuczkę,żeby dowiedziała się od pani, jak to z tym wybuchem wojny było naprawdę.– Matylda jestem – dziewczę w podartych dżinsach wyciągnęło rękę do starszej pani.– Nie wiem, czy potrafię powiedzieć coś nowego, co nie byłoby powszechnie znane –odparła Klara.– Nie ma pani pojęcia, co teraz młodym wkładają do głów –

Stowarzyszenie Dzieci Powstania 1944http://www.blogger.com/profile/03961692196498175277noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-15966313713568683932023-11-26T11:22:00.008+01:002023-11-26T11:22:56.840+01:00

Nazywam się Hanna Szymanowska – Karolczuk. Mieszkam w Malborku i jestem emerytowaną nauczycielką. Urodziłam się 4. lutego 1941 r. w okupowanej Warszawie, w szpitalu przy ulicy Karowej.Do dnia wybuchu Powstania mieszkałam z moją rodziną – ojcem Stefanem (urzędnikiem skarbowym) i matką Jadwigą zd. Browarek (businesswoman mówiąc nowomodnie) w kamienicy przy ulicy Królewskiej 29.ul. Królewska 27-29 -

Stowarzyszenie Dzieci Powstania 1944http://www.blogger.com/profile/03961692196498175277noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-32622499341460700912023-11-18T23:58:00.006+01:002025-02-16T20:37:48.933+01:00

Jestem emerytowaną adiunkt Instytutu Matematyki Politechniki Wrocławskiej. Moim promotorem był Profesor Władysław Ślebodziński (6.02.1884-3.01.1972), wybitny polski matematyk, twórca pojęcia pochodnej Liego, który 13 listopada 1942 r. został aresztowany przez funkcjonariuszy zakopiańskiej placówki Gestapo, we dworze państwa Głowińskich w Rabie Wyżnej, za wielkie wykroczenie przeciwko zarządzeniom

Stowarzyszenie Dzieci Powstania 1944http://www.blogger.com/profile/03961692196498175277noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-58335822879443506232023-11-10T13:17:00.001+01:002024-04-03T20:35:40.747+02:00

W przeddzień powstania ukończyłem 10 lat. Ojciec był w niewoli niemieckiej, wzięty z walk 1939 roku. Mieszkałem z mamą na Mokotowie przy ul Madalińskiego 52 róg Króżańskiej, w pobliżu Alei Niepodległości. Budynek, jakich wiele było wówczas w Warszawie, wybudowany chyba jeszcze przed I wojną światową, trzypiętrowy, mieszkania głównie jednoizbowe. Na rogu budynku był sklep spożywczy zwany „U Rożka"

Stowarzyszenie Dzieci Powstania 1944http://www.blogger.com/profile/03961692196498175277noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-52782221596127514242023-11-06T09:39:00.000+01:002023-11-06T09:39:15.444+01:00

Z życia StowarzyszeniaCo warto przeczytaćNasi członkowie starają się dzielić swoimi wspomnieniami i zaszczepiać w młodych pokoleniach zainteresowanie naszą historią. Zachęcamy do zapoznania się z działalnością kolejnych naszych członków, których opisujemy w niniejszym numerze.W Biuletynie tradycyjnie znajdziecie również kolejne felietony naszych stałych publicystów - Andrzeja Targowskiego i

Stowarzyszenie Dzieci Powstania 1944http://www.blogger.com/profile/03961692196498175277noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-34253333892405210012023-11-05T22:25:00.009+01:002023-11-05T22:25:49.494+01:00

Urodziłem się w Warszawie 12.07.1933 roku. Rodzice Antoni i Anna z domu Kossak przeprowadzili się ze Lwowa do Warszawy w 1929 roku.  Ojciec dr praw pracował w Prokuratorii Generalnej, Mama prowadziła dom. We wrześniu 1939 roku, w pierwszym tygodniu wojny ewakuowaliśmy się do Lwowa, gdzie po 17-tym września dostaliśmy się pod okupację sowiecką. Dalsze przebywanie we Lwowie groziło wywózką w

Stowarzyszenie Dzieci Powstania 1944http://www.blogger.com/profile/03961692196498175277noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-91043091647473916262023-11-05T11:53:00.000+01:002023-11-05T11:53:07.532+01:00

– Dzisiaj opowiem o rodzinie Piotrowskich – powie­działa Klara.Regina odstawiła filiżankę i usadowiła się wygod­niej.– Zosia, ta co to „konfiturek nie jadła”, dorosła i wy­szła za mąż za Stanisława. Dochowali się czwórki dzieci. Najstarsza była Janina, następnie Włodzimierz, który otrzymał imię po starszej siostrze matki Włodzimierze. Stanisław nie lubił szwagierki, co przejawiało się w tym, że

Stowarzyszenie Dzieci Powstania 1944http://www.blogger.com/profile/03961692196498175277noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-9148076902259065092023-06-08T21:44:00.006+02:002023-06-26T23:40:24.541+02:00

Z życia StowarzyszeniaCo warto przeczytaćWracamy po dłuższej przerwie, przerywanej z rzadka nowymi wpisami na Instagramie. Mamy nadzieję, że na kolejny numer nasi czytelnicy nie będą musieli czekać aż tak długo.Nasi członkowie starają się dzielić swoimi wspomnieniami i zaszczepiać w młodych pokoleniach zainteresowanie naszą historią. Zachęcamy do zapoznania się z działalnością niektórych naszych

Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-34217705464512443862023-04-02T21:20:00.001+02:002023-06-11T23:03:02.185+02:00

Mieszkaliśmy na rogu Grójeckiej i Słupeckiej. Teraz na dole jest narożny sklep spożywczy, w czasie wojny sprzedawano tam różnorodne przybory krawieckie. Zachwycały mnie szafeczki z umieszczonymi przy gałce (może na gałce) guziczkami różnej wielkości, kształtu i koloru. Zamiast zabawek miałam całą kolekcję takich guziczków, z których układałam obrazki. Najczęściej (bo najłatwiej) bukiety

Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-59787537460163863142022-11-23T22:35:00.000+01:002022-11-23T22:35:34.818+01:00

Prawie wszyscy z Państwa mają wiedzę o Powstaniu z literatury wspomnieniowej, beletrystyki względnie innych źródeł. Przed sobą macie państwo uczestnika powstańczych zmagań, żołnierza 227 harcerskiego Plutonu walczącego na Żoliborzu I chciałbym prosić, by Państwo wysłuchali moich własnych wspomnień o Powstaniu Warszawskim, które zapewne mogą być również przyczynkiem do ogólnej wiedzy o Powstaniu

Stowarzyszenie Dzieci Powstania 1944http://www.blogger.com/profile/03961692196498175277noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-16044739769437515432022-11-21T00:02:00.021+01:002022-11-26T15:25:29.658+01:00

Z życia StowarzyszeniaCo warto przeczytaćW niniejszym biuletynie przede wszystkim prosimy o zapoznanie się z najświeższym wydarzeniem - promocją książki eksperta IPN pani Marii Zimy-Marjańskiej. SDP1944 dołączyło do relacji spotkania z autorką i zaproszonymi prelegentami własną opinię o roli m.st. Warszawy w kultywowaniu pamięci o wygnanych mieszkańcach w 1944 roku. Wracamy

Stowarzyszenie Dzieci Powstania 1944http://www.blogger.com/profile/03961692196498175277noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-18116561806837137762022-11-20T14:25:00.006+01:002022-11-20T14:25:53.794+01:00

– Panie Grzesiu, ma pan gościa – zawołała recepcjonistka. – Kto taki? – mężczyzna siedzący w fotelu nawet nie od­wrócił głowy i nie odłożył czytanej książki.– Jakaś starsza pani.Klara zdecydowała, że nie ma sensu wysłuchiwać tego dia­logu i podeszła do mężczyzny.– Witaj, Grzegorzu – powiedziała.– O, to ty jesteś tą starszą panią?– A kogo się spodziewałeś?– Nie wiem, ale kogoś prawdziwie

Stowarzyszenie Dzieci Powstania 1944http://www.blogger.com/profile/03961692196498175277noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-67605463345528051182022-07-12T22:28:00.004+02:002022-07-12T23:07:44.375+02:00

 Z życia StowarzyszeniaCo warto przeczytaćW niniejszym biuletynie przede wszystkim mamy przyjemność zaprosić na coroczne spotkanie Stowarzyszenia w Parku Dreszera. Jak co roku, 1 sierpnia nie tylko oddajemy hołd Powstańcom Warszawskim, ale także jest to dla nas okazja do spotkania w gronie członków i sympatyków SDP1944.W Biuletynie, poza tym, również kolejne felietony naszych stałych

Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-84135900674416563712022-06-05T22:55:00.001+02:002022-06-05T22:55:23.911+02:00

Dla nas powstanie zaczęło się od wycia syren, zapo­wiadającego bombardowania. Byliśmy przygotowani na taką okoliczność. Należało jak najprędzej zejść do schronu. Po odwołaniu alarmu wracaliśmy do mieszka­nia, które stawało się coraz bardziej niebezpieczne. Szy­by, mimo zabezpieczeń, powypadały po pierwszych bombardowaniach pobliskich domów. Nie było czym ich zasłonić, ale na szczęście letnia pora

Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-41466851033842039062022-04-03T15:30:00.002+02:002022-04-03T15:30:35.457+02:00

Klara jeszcze raz przyj­rzała się starej fotografii, za­nim umieściła ją na powrót w pudełku, z którego wyjęła ze­szyt z pożółkłymi kartkami z zamiarem zagłębienia się w lekturę, ale spojrzała na zega­rek i stwierdziła, że najpierw trzeba zaparzyć herbatę. Kiedy wszystko było go­towe, sięgnęła znowu po ze­szyt, ale najwyraźniej nie było jej dane oddać się lekturze, bo sygnał dzwonka zmusił

Unknownnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3618313925440745558.post-87662450853044737132022-03-27T22:15:00.001+02:002022-03-27T22:15:17.424+02:00

Wspomnienia - Stanisław WicherZ panem Stanisławem Wicher rozmawiała pani Marta Adamus.Na początku II wojny światowej jako mały chłopiec został pan tylko z mamą i siostrą. Jak to się stało?Ja mam 82 lata. Na początku powstania miałem 14. Mój ojciec w 1939 roku poszedł walczyć na front. Dostał się do niewoli, był 6 lat koło Królewca. Wrócił po wojnie, w 19 45 roku. Pierwszy rok okupacji, byłem

Unknownnoreply@blogger.com0