Bülent Şaman Müzik Tavsiyeleri

Blue System - Walking On A Rainbow LP

2026-09-19T15:16:00.000+03:00

Modern Talking’in görkemli vedasının ardından, Dieter Bohlen’in müzikal dehasının küllerinden doğan bir anka kuşudur Walking On A Rainbow. 1987 yılının kasım ayında, Hansa Records etiketiyle dinleyiciyle buluşan bu albüm, sadece bir başlangıç değil, aynı zamanda Euro-Disco’nun melankoliyle dans ettiği bir dönüm noktasıdır.

Albümün ruhunu şekillendiren unsurları şöyle tasvir edebiliriz:

Gökkuşağının Altındaki Melankoli

Dieter Bohlen, Modern Talking’in o tanıdık, yüksek perdeli falsetto çığlıklarını bir kenara bırakmış; bu albümde daha derin, puslu ve erkeksi bir vokal tınısına sığınmıştır. "Walking On A Rainbow", ismindeki o renkli vaadin aksine, içinde geceye ait hikayeler, puslu sokaklar ve gizemli aşklar barındırır.

Bir Başyapıtın Doğuşu: "Sorry, Little Sarah"

Albümün kalbi, hüzünlü melodisi ve ritmik yapısıyla büyüleyen "Sorry, Little Sarah" parçasıyla atar. Bu şarkı, grubun rüştünü ispat ettiği bir marş gibidir; listelerde yükselirken Blue System'in karakteristik ses örgüsünü de tüm dünyaya ilan etmiştir. Burada Bohlen ilk kez Samba ezgileri ile müziğini harmanlamıştır.

Ses Mimarları ve Görsel Estetik

Perde arkasında Luis Rodriguez’in kusursuz mühendisliği, vokallerde ise isimsiz kahramanlar Rolf Köhler, Michael Scholz ve Detlef Wiedeke’nin armonileri gizlidir. Albüm kapağı, Mitchell Funk’ın objektifinden çıkan o ikonik kareyle, 80’lerin estetik anlayışını bir tablo gibi mühürler.

Şarkıların Ritmik Yolculuğu

"Gangster Love" ile başlayan bu serüven, **"Voodoo Nights"**ın karanlık cazibesine, **"Emanuelle"**in romantik esintilerine ve **"Big Boys Don't Cry"**ın vakur duruşuna uzanır. Her bir parça, diskoteklerin parıltılı ışıkları altında anlatılan birer kısa öykü gibidir.

Blue System külliyatının bu ilk adımı, bugün hala 80'ler pop kültürünün en naif ve etkileyici hatıralarından biri olarak kabul edilir.

Bu müzikal serüvenin derinliklerine indiğimizde, karşımıza sadece notalar değil, aynı zamanda hırslı bir dâhinin dönüşüm sancıları ve şarkıların arasına gizlenmiş dramatik öyküler çıkar.

Dieter Bohlen’in Müzikal Dönüşümü: Gölgelerin Efendisi

Modern Talking döneminde Dieter, Thomas Anders’in parıltılı ve yumuşak sesinin arkasındaki "gizli el" idi. Ancak Blue System ve Walking On A Rainbow ile birlikte bu denge kökten değişti:

Vokal Devrimi: Dieter, Thomas’ın yüksek falsetto vokallerinden tamamen uzaklaşarak, kendi imzasını taşıyan derin, hafif hırıltılı ve pes bir vokal tarzına geçti. Bu, onun "arka plandaki yapımcı" kimliğinden sıyrılıp bir "frontman"e dönüşme çabasıydı.
Melodik Miras: İlginç bir detay olarak; Modern Talking’in son albümü için yazılan ancak grubun dağılmasıyla boşta kalan bazı eserler, yeniden düzenlenerek bu albüme aktarılmıştır. Bu yüzden albüm, Modern Talking’in romantik ruhunu taşırken aynı zamanda daha sert ve enerjik bir Euro-Disco altyapısına sahiptir.
Synth Estetiği: Bohlen, bu albümde Yamaha DX7 ve Prophet 5 gibi klasikleşmiş enstrümanları kullanarak Modern Talking döneminin tınılarını korumuş, ancak bu sesleri daha pürüzlü ve dinamik bir yapıda sunmuştur.

Şarkıların Ritmik Hikayeleri: Geceye Yazılan Mektuplar

Her parça, aslında 80’lerin o neon ışıklı atmosferinde geçen birer sinematik sekans gibidir:

Sorry, Little Sarah: Albümün en parıltılı mücevheridir. Şarkı, bir pişmanlığın ve kaybedilen bir aşkın hüzünlü serenadı olarak kurgulanmıştır. Dieter, bu parçada flüt soloları ve ritmik geçişlerle hüzne dans edilebileceğini kanıtlamıştır.
Gangster Love: Albümün açılışını yapan bu parça, 80'lerin popüler "tehlikeli aşk" temasını işler. Sokakların gizemini ve aşkın adrenalinini bir gangster metaforu üzerinden anlatır.
Big Boys Don't Cry: Albümdeki en duygusal ve vakur parçalardan biridir. Erkeklerin duygularını gizleme çabasını ve içsel yalnızlığını, o dönemin sert ritimleriyle zıtlaştırarak sunar.
Emanuelle: Gizemli bir kadın figürü etrafında dönen bu şarkı, romantizmin daha tutkulu ve karanlık bir yüzünü resmeder.

Walking On A Rainbow, bir devrin kapanışını değil, Dieter Bohlen’in kendi krallığını tek başına ilan ettiği bir gövde gösterisidir.

Blue System - Body Heat LP

2026-08-15T16:01:00.001+03:00

80’lerin neon ışıklı semalarında, bir müzik dehasının zihninden süzülen Body Heat, sadece bir albüm değil; Dieter Bohlen’in pop dünyasına vurduğu altın bir mühür, bir "Modern Disco" manifestosudur. 17 Ekim 1988’de yayımlanan bu şaheser, Bohlen’in Modern Talking’in küllerinden yarattığı o muazzam krallığın en görkemli kalesidir.

Bir Dehanın Melodik İmzası

Dieter Bohlen, bu albümde sadece bir besteci değil, aynı zamanda ruhun ritmini dijital bir büyüye dönüştüren bir simyacıdır. Luis Rodríguez’in kusursuz mühendisliğiyle birleşen Bohlen dehası, her şarkıda dinleyiciyi modern bir şehir masalının başrolüne yerleştirir. Onun o karakteristik, hüzün ile tutku arasında gidip gelen buğulu vokali, synth-pop’un soğuk metalik tınılarını insan ruhunun en sıcak köşelerine taşır.

Şarkı Listesi

Bohlen’in yaratıcı zihninin koridorlarında bir yolculuğa çıkan 10 efsanevi parça:

Under My Skin: Bohlen’in hipnotik ritimlerle teninize işlediği, arzunun en saf hali.
Do You Wanna Be My Girlfriend: Masumiyetin o ürkek ama cesur sorusunu notalara döken bir romantizm marşı.
Titanic 650604: Melankolinin okyanus derinliklerinde yankılandığı, duygusal bir trajedi ve estetik bir şölen.
Love Suite: Aşkın mimarisini Bohlen’in dâhiyane akorlarıyla ören, saf bir müzikal şiir.
Body Heat: Adrenalin ve ateşin dansı; Bohlen’in dans pistlerini nasıl esir alacağını gösterdiği o ikonik zirve.
My Bed Is Too Big: Yanlızlığın devasa boşluğunu synth-pop’un en zarif kederiyle dolduran, Bohlen dehasının zirve noktası.
Too Young: Zamanın akışına kafa tutan, her notasında gençlik ateşinin kıvılcımları olan bir başkaldırı.
Sorry Little Sarah (New York Dance Mix): Klasik bir hüznün, Bohlen’in vizyoner bakışıyla metropolün enerjisine karışmış hali.
Silent Water: Tatort-Moltke’nin karanlık atmosferini besleyen, derin, gizemli ve ruhu sarsan bir sukunet.
I Want To Be Your Brother: Sadakatin ve kopmaz bağların, Bohlen’in kaleminden dökülen en içten yemini.

Zamansız Bir Efsanenin Anatomisi

"My Bed Is Too Big" ve "Under My Skin" gibi hitlerle Avrupa müzik haritasını yeniden çizen Body Heat, Dieter Bohlen’in pop müziği nasıl bir sanat formuna dönüştürdüğünün kanıtıdır. Almanya’nın kalbinden yükselen bu synth-pop fırtınası, üzerinden onlarca yıl geçse de eskimeden, o nostaljik ama her daim taze tınısıyla bir "koleksiyon başyapıtı" olarak kalmıştır.

Bu albüm; geceye aşık olanların, yıldızların altında kendi hikayesini yazanların ve Dieter Bohlen’in o büyülü, parıltılı dünyasında sonsuza dek kaybolmak isteyenlerin kutsal sığınağıdır.

Blue System'in 1988 çıkışlı Body Heat albümü için çalışan müzisyenler ve teknik kadro şu şekildedir:

Ana Sanatçılar ve Prodüksiyon

Dieter Bohlen: Projenin beyni; tüm şarkıların sözlerini yazmış, müziklerini bestelemiş, aranjörlüğünü ve yapımcılığını (prodüktörlüğünü) üstlenmiştir. Ayrıca albümdeki ana vokaller ona aittir.
Luis Rodríguez: Albümün ortak yapımcısı (co-producer) olarak görev almıştır.

Arka Plan Vokalleri (Stüdyo Kayıtları)

Albümün nakaratlarındaki karakteristik yüksek sesli vokaller, genellikle Bohlen'in stüdyo ekibi tarafından sağlanmıştır:

Rolf Köhler: Nakaratlardaki ana vokaller.
Michael Scholz: Arka plan vokalleri.
Detlef Wiedeke: Arka plan vokalleri.

Sahne Grubu (1988 Dönemi)

Blue System bir stüdyo projesi olarak başlasa da, televizyon performansları ve konserler için şu müzisyenler ekipte yer almıştır:

Joachim Vogel: Ritim gitar.
Frank Otto: Davul (1988 sonunda yerini Michel Rollin'e bırakmıştır).
Jeanne Dupuy: Sahne vokalleri.
Nadja Abd el Farrag: Sahne vokalleri.

Görsel Tasarım ve Fotoğraf

Manfred Vormstein: Sanat yönetimi.
Anne Hamann ve Thomas Höpker: Ön kapak fotoğrafları.
Esser & Strauss: Arka kapak fotoğrafları.

Billie Holiday - The Complete Commodore Masters LP

2026-07-18T16:10:00.000+03:00

Billie Holiday’in sesinde saklı o derin melankolinin en saf, en cüretkar dönemi, The Complete Commodore Masters adlı bu nadide koleksiyonda hayat bulur. Sanatçının 1939-1944 yılları arasında, bağımsızlığın ve sanatsal özgürlüğün kalesi olan Commodore Records çatısı altında kaydettiği bu eserler, sadece caz tarihinin değil, insanlık onurunun da müzikal birer vesikasıdır. Büyük plak şirketlerinin, Amerika’nın karanlık yüzünü haykıran "Strange Fruit" şarkısını kaydetmekten korktuğu bir dönemde, yapımcı Milt Gabler kapılarını "Lady Day"e açmış; böylece müzik tarihinin akışını sonsuza dek değiştirecek o tarihi seanslar başlamıştır.

Formatlar ve Baskılar

Bu ölümsüz kayıtlar, zamanın ötesinden gelip bugünün müzikseverlerinin raflarında birer başyapıt olarak yerini alıyor:

180 Gramlık Odyofil Plaklar (Vinyl): Zamanın tozunu silen WaxTime veya Groove Replica baskıları, odadaki havayı 1940’ların dumanlı caz kulüplerine dönüştürür. 16 temel master kaydı barındıran bu plaklar, çoğunlukla geçmişin hikayelerini fısıldayan özel kitapçıklar ve bonus CD’ler ile taçlandırılır.
The Complete Commodore & Decca Masters (3 CD Kutu Seti): Hip-O Records’ın 2009 yılında zamana armağan ettiği bu arşivlik seçki, sanatçının Commodore ve Decca dönemlerindeki tüm 78 devirli taş plak kayıtlarını (52 şarkı) bir araya getirir. İçindeki Ashley Kahn imzalı makale ise dinleyiciyi müzikal bir zaman yolculuğuna çıkarır.

Öne Çıkan Başyapıtlar

Albümün kalbini oluşturan 16 master kayıt, adeta Billie Holiday’in ruhundan süzülen birer şiir gibidir:

Strange Fruit: Güneyin ağaçlarında sallanan bedenlerin acısını, insanlığın yüzüne bir tokat gibi çarpan o ilk ve en güçlü protest çığlık.
Fine And Mellow: Harlem’in müzik kutularında yankılanan, Holiday’in kendi hüzünlü dünyasından kopup gelen özgün bir blues bestesi.
Yesterdays: Geçmişin gölgelerine yakılan hüzünlü bir ağıt.
I Cover The Waterfront: Limanda limanda bekleyen bir aşığın, limanın sisli yalnızlığındaki feryadı.
I'll Be Seeing You: Ayrılığın ardından her köşe başında, her tanıdık mekanda sevgiliyi arayan o ölümsüz melodi.
Embraceable You & As Time Goes By: Zaman akıp giderken aşka ve sadakate sığınan zamansız yorumlar.

Lady Day’e Eşlik Eden Gölgeler

Bu tarihi kayıtlarda Billie Holiday yalnız değildir; onun acısına ve zarafetine dönemin en dahi caz müzisyenleri enstrümanlarıyla can yoldaşlığı etmiştir:

Trompetin Hüznü: Frankie Newton ve Doc Cheatham’ın nefesinden dökülen tınuılar.
Piyanonun Dokunuşu: Eddie Heywood ve Sonny White’ın tuşlarında hayat bulan melankolik ritimler.
Saksofon ve Trombonun Sırdaşlığı: Tab Smith, Lem Davis ve Vic Dickenson’ın enstrümanlarından yükselen kadife tınılar.
Zamanın Nabzı: Sidney Catlett ve Eddie Dougherty’nin davul vuruşlarıyla şekillenen o eşsiz dönem.

Sansüre Karşı Direniş ve "Strange Fruit" Dönüm Noktası

1939 yılına kadar Billie Holiday, Columbia Records (Vocalion/Brunswick) ile çalışıyor ve popüler, hafif, neşeli aşk şarkılarını kendine has o melankolik tarzıyla yorumluyordu. Ancak şair Abel Meeropol’un, Amerika'nın güneyinde siyahilerin linç edilmesini tasvir eden şiirinden bestelenen "Strange Fruit" (Garip Meyve) şarkısını söylemek istediğinde duvarla karşılaştı. Columbia, Güney eyaletlerindeki beyaz dinleyicileri ve radyo istasyonlarını küstürmekten korkarak şarkıyı kaydetmeyi kesinlikle reddetti.

İşte bu noktada sahneye Commodore Records’ın vizyoner sahibi Milt Gabler çıktı. Columbia’dan tek bir seanslık özel izin koparıldı. Holiday, 20 Nisan 1939’da stüdyoya girdiğinde sadece bir şarkı kaydetmedi; caz müziğini entelektüel ve politik bir protesto aracına dönüştürdü. Şarkıdaki "Güney ağaçları garip bir meyve veriyor / Yapraklarda kan var, kökte kan" dizelerini söylerken sesindeki o donuk, adeta felç edici acı, albümün tüm omurgasını oluşturur.

2. Müzikal Karakteristik ve Sesin Olgunlaşması

Commodore seanslarında, Columbia dönemindeki o büyük, gösterişli caz orkestraları (big band) yoktur. Gabler, Holiday’in etrafına onun sesini ezmeyecek, aksine onunla nefes alıp verecek daha küçük, samimi topluluklar (combo) yerleştirmiştir.

Sesin Değişimi: 1930'ların başındaki o kıvrak, genç kız neşesi barındıran ses gitmiş; yerine hayatın sillesini yemiş, her kelimenin ağırlığını tartan, mikrofonu adeta bir sırdaş gibi kullanan olgun bir kadın sesi gelmiştir.
Zamanlama Dehası (Phrasing): Billie’nin bu kayıtlardaki en büyük alametifarikası, ritmin arkasından gelmesidir. Melodiyi asla dümdüz söylemez; kelimeleri uzatır, ritmi esnetir ve dinleyiciye o kelimenin anlamını düşünecek alan bırakır. "Yesterdays" ve "I Cover the Waterfront" şarkılarında bu deha zirveye ulaşır.

3. Karanlık ve Aydınlığın Dengesi

Albüm sadece ağır bir kederden ibaret değildir; Holiday’in hırpalanmış ama hala direnen neşesini de barındırır. Kendi yazdığı "Fine and Mellow", aldatılan bir kadının sitemini saf bir blues formuyla sunar. Öte yandan "On the Sunny Side of the Street" ve "I'll Get By" gibi parçalar, o dumanlı atmosferin arasından sızan birer umut ışığı gibidir. Frankie Newton’ın trompeti ile Billie’nin sesi arasındaki diyalog, caz tarihindeki en kusursuz şarkıcı-enstrümantalist uyumlarından birini sergiler.

Sonuç ve Kültürel Miras

The Complete Commodore Masters, Billie Holiday’in bir "pop şarkıcısı" olmaktan çıkıp, "kendi kaderini tayin eden bir sanatçı" mertebesine yükseldiği yerdir. Eğer onun sesindeki trajediyi, zarafeti ve Amerikan tarihinin en karanlık sayfalarına şarkıyla vurulan o mührü anlamak istiyorsanız, bu albüm başlangıç değil, varış noktasıdır.

Bir kaç söz de Strange Fruit üstüne:

"Strange Fruit", caz tarihinin ilk ve en radikal protest şarkısı olmasının yanı sıra, Atlantic Records'ın kurucusu Ahmet Ertegun'un ifadesiyle "Sivil Haklar Hareketi'nin başlangıcı ve bir savaş ilanı" olarak kabul edilir. Şarkı, 1930'lar Amerikasında siyahi vatandaşlara yönelik uygulanan vahşi ve sistematik ırkçı şiddeti (lynching / linç kültürü), daha önce popüler müzikte hiç görülmemiş sanatsal bir cesaretle ifşa etmiştir.

Aşağıda, bu sarsıcı eserin kökeninden sahneleniş ritüellerine kadar tüm detaylı anatomisi yer almaktadır:

1. Şarkının Kökeni ve "O" Fotoğraf

Şarkı aslında Billie Holiday tarafından yazılmamıştır. Kelimeler, Abel Meeropol (takma adıyla Lewis Allan) adında, New York Bronx'ta yaşayan Yahudi bir lise öğretmenine aittir.

İlham Kaynağı: Meeropol, 1930 yılında Indiana'da Lawrence Beitler tarafından çekilen ve Thomas Shipp ile Abram Smith adlı iki siyahi gencin beyaz bir güruh tarafından vahşice ağaca asılarak linç edilmesini gösteren o meşhur fotoğrafla karşılaşır.
Şiirden Besteye: Fotoğraftan günlerce kurtulamayan Meeropol, önce "Bitter Fruit" (Acı Meyve) adıyla bir şiir yazar. Daha sonra bu şiiri eşiyle birlikte besteler. Eser, New York'un ilk ırksal olarak entegre (siyah ve beyazların bir arada eğlenebildiği) gece kulübü olan Café Society'nin sahibine, oradan da Billie Holiday'e ulaştırılır.

2. Lirik Analiz: Şok Edici İroni ve Tezatlık

Şarkının sözleri, dönemin güney edebiyatında sıkça övülen "romantik ve asil Güney Amerika" imajını (Pastoral scene of the gallant South) yerle bir eden korkunç bir tezatlık üzerine kuruludur: [6, 10, 11]

Metafor ("Garip Meyve"): Şarkıda "linç" kelimesi hiç geçmez. Ağaçlarda sallanan "garip meyveler", asılmış siyahilerin bedenleridir.
"Southern trees bear a strange fruit / Blood on the leaves and blood at the root..."
(Güneyin ağaçları garip bir meyve verir / Yapraklarda kan var, kökte kan...)
Koku ve Görüntü Tezadı: Şiirsel zarafet ile saf vahşet yan yana getirilir. Güneyin simgesi olan manolya çiçeğinin tatlı kokusu ile hemen ardından gelen yanmış insan eti kokusu arasındaki geçiş sarsıcıdır:
"Scent of magnolias, sweet and fresh / Then the sudden smell of burning flesh..."
(Manolyaların kokusu, tatlı ve taze / Sonra ani yanmış et kokusu...)

3. Sahne Ritüeli: Dinleyiciye Kaçacak Yer Bırakmamak

Billie Holiday, şarkıyı Café Society'de söylemeye başladığında, kulübün sahibi Barney Josephson ile birlikte dinleyicinin üzerinde maksimum psikolojik etkiyi yaratacak özel bir sahne protokolü geliştirdi:

Servis Durdurulurdu: Holiday bu şarkıya başlamadan hemen önce garsonlar servis yapmayı keser, hesap ödemeleri durdurulurdu. Kulüpte tam bir sessizlik sağlanırdı.
Mutlak Karanlık: Mekandaki tüm ışıklar söndürülür, sadece Billie Holiday'in yüzünü aydınlatan tek bir spot ışığı açık bırakılırdı.
Alkış Yasaktı: Şarkı bittiğinde spot ışığı anında kapanır, Holiday karanlıkta sahneyi terk ederdi. Bis (encore) yapılmazdı. Dinleyici alkışlayıp rahatlayamaz, o karanlık ve suçluluk duygusuyla baş başa kalırdı.

4. Federal Baskı ve Trajik Sonuçları

Billie Holiday’in "Strange Fruit" şarkısını söylemekteki ısrarı, onun kelimenin tam anlamıyla ölüm döşeğinde bile kelepçelenmesine ve hayatını kaybetmesine yol açan sistemik bir devlet zulmünün fitilini ateşlemiştir.

(Yanda 1959 son stüdyo kayıdı sırasında)

Federal Narkotik Bürosu’nun (FBN) ırkçı başkanı Harry Anslinger, Holiday’i bu protest şarkıdan vazgeçiremeyince, onun uyuşturucu bağımlılığını hayatını karartmak için bir silah olarak kullandı. Bu amansız takibin ölüm döşeğindeki trajik sonucu adım adım şöyle gelişti:

Hastane Odasında Gözaltı ve Kelepçeler

1959 yılının Mayıs ayında, yılların getirdiği yıpranma, alkol ve madde bağımlılığı nedeniyle Billie Holiday’in karaciğeri ve kalbi iflas etme noktasına geldi. New York’taki Metropolitan Hastanesi’ne kaldırıldı. Hastanede, ölüm döşeğindeyken bile devletin gölgesi üzerindeydi:

Yatağa Kelepçelendi: Federal ajanlar, Holiday hastane yatağında can çekişirken odasına baskın düzenledi. Yatağının başında uyuşturucu madde bulduklarını iddia ederek (ki bunun bir komplo olduğu sıklıkla iddia edilir) onu tutukladılar ve hırsızlık veya cinayet zanlısı gibi yatağına kelepçelediler
Polis Nöbeti: Odasının kapısına polis nöbetçileri dikildi. Dostlarının, müzisyen arkadaşlarının ve onu rahatlatabilecek insanların içeri girmesi yasaklandı.

Tıbbi Bakımın Kesilmesi ve Ölüm

Zulüm sadece kelepçelerle sınırlı kalmadı; bürokrasi ve nefret, tıbbi bakımı da sabote etti:

İlaçların Kesilmesi: Federal yetkililer, Holiday'in bağımlılığı için aldığı ikame tıbbi tedavileri ve ağrı kesicileri kestirdi. Vücudu zaten iflas etmek üzere olan sanatçı, korkunç yoksunluk krizleri ve ağrılarla baş başa bırakıldı.
Hastaneden Atılma Tehdidi: Durumu kritik olmasına rağmen, tutuklu olduğu gerekçesiyle başka bir kliniğe sevk edilmeye veya hastaneden tamamen çıkarılmaya çalışıldı.

Son Perde

17 Temmuz 1959’da, henüz 44 yaşındayken, Billie Holiday o hastane odasında, polis gözetimi altında ve yatağına kelepçeli bir halde hayata gözlerini yumdu. Öldüğünde banka hesabında sadece 70 sent vardı.

Harry Anslinger ve ekibi, "Strange Fruit" ile beyaz Amerika'nın suçunu yüzlerine vuran bu güçlü siyahi kadını fiziksel olarak yok etmeyi başarmışlardı. Ancak ironik bir şekilde, onu ölüm döşeğinde bile kelepçeleyecek kadar korktukları o ses, bugün insan hakları mücadelesinin en ölümsüz anıtlarından biri olarak yaşamaya devam ediyor. Caz dünyasının en büyük divalarından biri önünde saygıyla....

Strange Fruit

Southern trees bear a strange fruit
Blood on the leaves and blood at the root
Black bodies swinging in the southern breeze
Strange fruit hanging from the poplar trees
Pastoral scene of the gallant south
The bulging eyes and the twisted mouth
Scent of magnolias, sweet and fresh
Then the sudden smell of burning flesh
Here is a fruit for the crows to pluck
For the rain to gather, for the wind to suck
For the sun to rot, for the trees to drop
Here is a strange and bitter crop

Türkçe çevirisi
Güneyli ağaçlar garip bir meyve verir
Yapraklarda kan, köklerde kan
Siyah bedenler sallanır güney esintisinde
Kavak ağaçlarından sarkan garip meyveler
Kahraman güneyin pastoral manzarası
Fırlamış gözler ve çarpılmış ağızlar
Manolyaların kokusu, tatlı ve taze
Ve sonra aniden yanan etin kokusu
İşte kargaların koparması için bir meyve
Yağmurun toplaması, rüzgarın emmesi için
Güneşin çürütmesi, ağaçların düşürmesi için
İşte garip ve acı bir mahsul

Foreiger - 4 LP

2026-06-20T16:15:00.000+03:00

Müzik tarihinde bazı albümler vardır ki yalnızca hit şarkılar toplamı değildir; baştan sona bir bütünlük, bir karakter ve bir ruh taşır. Foreigner’ın 1981 tarihli efsanevi çalışması 4 tam olarak böyle bir eserdir. İkonik parçalarla örülü bu albüm, grubu şöhret basamaklarında bir üst lige taşımış, dönemin en güçlü rock topluluklarından biri olarak konumlarını perçinlemiştir. Bulaşıcı melodiler, kudretli vokaller ve ustalıkla inşa edilmiş besteler… 4, zamana meydan okuyan marşlar yaratma sanatının adeta ders niteliğinde bir örneğidir.

Albümün ismi dahi manidardır. Çoğu albüm başlığı bir şarkıya atıf yaparken, 4 hem grubun dördüncü stüdyo albümü oluşuna işaret eder hem de kadronun dört kişiye — Lou Gramm, Mick Jones, Rick Wills ve Dennis Elliott — düşmüş olmasını simgeler. Bazen gerçekten de az, çoktur.

Müzikal içerik kusursuza yakın olsa da kapak tasarımı için aynı iddiada bulunmak güç. Özellikle bir önceki albüm Head Games’in tartışmalı kapağının ardından daha sade bir görsel tercih edilmiş olması anlaşılabilir; fakat müziğin görkemiyle kıyaslandığında kapak biraz sönük kalır.

Şarkıların özgün sıralamasıyla dinlenmesi gerektiğine inananlardanım; bonus parçalardan arındırılmış saf hâliyle 4, baştan sona bir “greatest hits” hissi verir.

Night Life açılışı enerjik bir patlamayla yapar. Akılda kalıcı nakaratı, güçlü power chord’ları ve Lou Gramm’in muazzam vokaliyle albümün tonunu daha ilk saniyede belirler.

Juke Box Hero ise o meşhur gitar riff’iyle yalnızca hayranların değil, geniş kitlelerin de hafızasına kazınmıştır. Bas ağırlıklı giriş ve vokalin miks içinde hafif geride başlayıp sonra patlaması, dinleyiciye adeta ders verir: işte kusursuz rock şarkısı budur.

Break It Up temposunu düşük başlatır ama kısa sürede melodik bir rock baladına evrilir. Yumuşak niyetli ama güçlü bir yapı.

Waiting for a Girl Like You belki de tüm zamanların en romantik power baladlarından biridir. Atmosferik klavye dokusu ve kadife gibi vokal… Kelimenin tam anlamıyla büyüleyici.

Luanne, 80’ler rock ruhunu damarına kadar taşır. Yüksek tempo, bulaşıcı gitarlar ve coşkulu vokal… Albüm dışı bir hit olmasa da albümün enerjisini diri tutan temel taşlardan biridir.

Urgent ise başlı başına bir şaheser. Mick Jones’un gitarı ile saksafon pasajlarının dansı, şarkıya benzersiz bir karakter kazandırır. Gramm’in vokali burada zirvededir. Bu parça öylesine güçlüdür ki, insan başka büyük vokallerin de bunu yorumlayabileceğini hayal eder.

I’m Gonna Win, kararlılık ve özgüven aşılayan bir motivasyon marşıdır. Ritim sürükleyici, enerji yüksek.

Woman In Black, grubun en derin ve ruh titreten eserlerinden biridir. Gitar işçiligi olağanüstüdür; ancak asıl büyü, ritmin insanın içine işleyişindedir.

Girl On The Moon, daha hipnotik ve rahat bir hava taşır. Albüm parçası olarak kalmış olsa da vokal ve düzenleme zarafetiyle dikkat çeker.

Don’t Let Go ise albümü güçlü bir kapanışla taçlandırır. Bulaşıcı nakaratı, melodik akışı ve tekrar dinleme isteği uyandıran yapısıyla finali kusursuz kılar.

Baştan sona 4, dinleyiciyi rock marşları ile duygusal baladlar arasında ustaca gezdiren bir yolculuğa çıkarır. Juke Box Hero ve Waiting for a Girl Like You gibi zirve şarkılarla müzik tarihindeki yerini sağlamlaştırmıştır. Bu albümde tek bir zayıf halka yoktur. Gerçek anlamda, her notasıyla başyapıt denmeyi hak eden nadir işlerden biridir.Tabii yine kolleksiyon için olmazssa olmaz bir plak.

Cabo Verde - Cesária Évora Double LP

2026-05-23T16:43:00.000+03:00

Eğer insanın teninin altına işleyen, damarlarına sinsice sızan bir ritimden söz edilecekse, o ritim hiç kuşkusuz Cesária Évora’nın Cabo Verde albümünde vücut bulur. Bu eser, sanatçının külliyatı içinde adeta bir mihenk taşıdır. Bir kez dinlemeye başladınız mı, geri dönüş yoktur; plak bitse de etkisi bitmez. İyi ya da kötü, bu albüm sizinle kalır, içinize yerleşir, hafızanızın en mahrem köşesinde yaşamaya devam eder.

Bu kıvrılan, uçucu gibi görünen ama özünde son derece yalın ve kadim tınıların üzerimizde nasıl bir hâkimiyet kurduğunu çözümlemeye kalkışmak neredeyse beyhudedir. Analiz etmeye çalıştıkça elimizden kayar; fakat etkisi tartışmasızdır. Üstelik en temel, en ilksel düzeyde işler bu etki. Sanki bilinçten değil de doğrudan kalpten, hatta kalpten de önce bir yerden seslenir.

Mesela “Apocalypse”i dinleyin. Apocalypse Neredeyse dünyaya henüz yabancılaşmamış bir çocuğun, var olmanın yüküyle henüz kirlenmemiş bir ruhun, en temel ve belki de cevapsız soruları sorduğunu hissedersiniz. O sorular ki hem son derece sade hem de ürpertici derecede derindir. Şarkı, insanın içindeki o ilk ve saf merak duygusunu uyandırır; hayatın anlamına dair dile gelmemiş sorgulamaları fısıldar.

Bu albüme direnmek kolay değildir. Aksine, kendinizi yavaş yavaş teslim ederken bulursunuz. Dinleme sona erdiğinde ise biraz sarsılmış, biraz soyulmuş, biraz da çıplak kalmış hissedersiniz. Fakat bu çıplaklık incitici değil; arındırıcıdır. İçinizde hafif bir yanık izi bırakır ama o izin üzerinde, Cesária Évora’nın hayat sevincinin silinmez parıltısı dolaşır.

Evet, bu albüm insanı ham bırakır; ama aynı zamanda cilalar, parlatır, içindeki tortuyu temizler. Ve böylesi bir bedel, böylesi bir ruhsal dokunuş için fazlasıyla makuldür.

Sonuç olarak Morna kraliçesinin ardında bıraktığı en güzel albümlerinden biri ve plak olarak koleksiyonunuzda bulunmalı.

Foreigner - Agent Provocateur LP

2026-04-19T14:00:00.017+03:00

Agent Provocateur , Foreigner diskografisinin beşinci halkası olarak, ilk bakışta parlak bir ticari zafer gibi görünse de, derinine inildiğinde insanı düşünmeye sevk eden birtakım çelişkiler barındırır. Yeni baskı kapak tasarımına sahip olanlar için ise ayrı bir muamma söz konusudur: Kapakta yer alan şarkı sıralaması ile orijinal CD üzerindeki sıralama belirgin biçimde farklıdır. Öyle ki açılış ve kapanış parçaları neredeyse yer değiştirmiş gibidir. “Kışkırtıcı ajan” anlamına gelen bu başlık, sanki yalnızca sözlerdeki ilişkisel gerilime değil, albümün kendi iç düzenine de gönderme yapar. Bu bilinçli bir dramaturji midir, yoksa teknik bir tercihin sonucu mudur, bilinmez; fakat albüme gizemli bir çehre kazandırdığı muhakkaktır.

Albüm, grubun önceki işleri gibi yine multi-platin mertebesine ulaşmış ve kariyerlerindeki tek bir numara hiti olan I Want to Know What Love Is’i müzik tarihine armağan etmiştir. Hatta anlatılana göre, Sting dahi solo kariyerinin ilk kayıt sürecinde bu şarkıdan etkilenmiştir; bu husus daha sonra yayımlanan The Very Best... and Beyond derlemesinde de ima edilir.

Şimdi albümü parça parça, daha incelikli bir nazarla ele alalım:

Tooth And Nail:
Albüm, 80’ler estetiğinin o metalik ve endüstriyel synth dokusuyla açılır. Sert, meydan okuyan ve yer yer konuşmalı pasajlarla bezenmiş bu parça, âdeta bir mücadele manifestosu gibidir. Asia ya da Europe repertuvarında yer alsa yadırganmayacak bir kıvam taşır. Daha ilk dakikadan itibaren romantik bir kırılganlıktan ziyade, ilişkiyi savunma refleksi öne çıkar.

That Was Yesterday:
That Was Yesterday, açılıştaki meydan okuyan tavrı sürdürür; ancak bu kez daha melodik ve duygusal bir çerçevede. Dünle hesaplaşma, geçmişe takılı kalmama arzusu, şarkıya diri bir enerji kazandırır. Ne var ki albümün genel bağlamında bu iddianın ne ölçüde sahici olduğu tartışmaya açıktır.

I Want to Know What Love Is:
Bu eser, grubun diskografisinde adeta bir dönüm noktasıdır. Soğuk ve hissiz bir dünyada sahici sevgiyi arayan bir ruhun yakarışı… Lou Gramm’ın vokali ile koro düzenlemesinin ihtişamlı birleşimi, şarkıya neredeyse ilahi bir atmosfer kazandırır. Bu nedenle yalnızca bir hit değil, kolektif bir duygunun tercümanı olmuştur. Yıllar geçse de dans salonlarında, düğünlerde, hatıralarda yaşamaya devam edecektir.

Growing Up The Hard Way:
Daha sade bir altyapı, daha minimal bir prodüksiyon. Sözlerde yine zorluklarla yoğrulmuş bir karakter portresi. Albümün dramatik çizgisini sürdürse de, sanatsal anlamda derin bir iz bırakmaz.

Reaction To Action:
Başlığı, içeriğini doğrudan özetler. Anlatıcı bir karşılık arar; eylemine bir tepki, varlığına bir yankı ister. Bu karşılıklılık arayışı, aslında grubun birçok şarkısında tekrar eden ilişki çıkmazlarının da anahtarıdır. Ancak müzikal bakımdan tekdüzeliğe düşmekten kurtulamaz.

Stranger In My Own House:

Blues esintili bir rock parçası. Kendi evinde yabancı hissetmek, iletişimin kopuşuna dair evrensel bir metafordur. Grup kariyeri boyunca iletişim sorunlarını tekrar tekrar işlemiştir; bu şarkı da o temanın bir başka tezahürüdür.

A Love In Vain:
Love in Vain, yalın 80’ler prodüksiyonu eşliğinde bir aşkın boşa gitmemesi için edilen ısrarlı bir niyazdır. Ancak aynı duygusal temanın sürekli tekrarı, dinleyicide bir kısır döngü hissi uyandırır.

Down On Love:
Down on Love, albümün zarif ve kıymeti bilinmemiş mücevherlerinden biridir. Kırık kalpli birine umut aşılayan bu synth-pop baladı, albümün ağırlaşan ilişki gerilimine karşı tatlı bir denge unsurudur.

Two Different Worlds:
Two Different Worlds, iki insanın aynı mekânda ama farklı dünyalarda yaşamasını anlatır. İletişimsizlik ve yabancılaşma yine merkezde. Bu tema, grubun kariyerinin bu safhasında neredeyse tehlikeli bir tekrar hissi yaratır. Nitekim Lou Gramm, benzer duygusal zemini solo hiti Just Between You and Me’de daha etkileyici biçimde işlemiştir.

She’s Too Tough:
Bir başka 80’ler rock kalıbı. “Zor kadın” teması, albüm boyunca yinelenen ilişki çatışmalarının devamıdır. Bu tekrar, yaratıcı bir çeşitlilikten ziyade tükenmişlik hissi verir.

Albümün adı, içeriğiyle ironik bir uyum içindedir. Mick Jones — hem besteci hem ortak prodüktör olarak — kışkırtıcı rolünü kendine mi, yoksa karşı tarafa mı atfeder? Belki de tüm bu şarkılar, karşı taraftan gelecek en ufak bir yankıyı provoke etme çabasıdır.

Öte yandan, dönemin Los Angeles merkezli rock gruplarının — örneğin Guns N' Roses — cilalı ama sert estetiğinin etkisi de sezilir. Ancak o ham ateş, o içsel isyan, bu albümde tam manasıyla mevcut değildir. İlginçtir ki bu ticari başarı, rock müziğin daha karanlık ve pürüzlü bir yöne evrilmesine de zemin hazırlamıştır; alternatif ve grunge akımlarının yükselişi, adeta bu parıltılı yüzeye bir karşı tepki olmuştur.

Netice itibarıyla Agent Provocateur, iki büyük hitiyle hatırlanan; geri kalanında ise döneme uyum sağlama çabası ile sanatsal öz arasında sıkışmış bir çalışmadır. Ticari kudreti tartışılmazdır; fakat estetik bütünlük bakımından grubun önceki zirvelerinin gerisinde kalır. Dinleyici, gerçek cevherleri keşfetmek için yüzeydeki cilayı sabırla aralamak zorundadır. Fakat herşeye rağmen kolleksiyonluk bir plaktır.

Kandace Springs - The Women Who Raised Me Double LP

2026-03-21T18:30:00.031+03:00

Cover albümler çoğu zaman iki ayrı sepete kendiliğinden ayrılır. Birinde, dinleyenin zihninde en ufak bir iz bırakmadan tozlu raflara karışacak, ilhamdan yoksun, tekdüze yorumlar yığılır. Diğer, çok daha küçük olanında ise, önceki ustaların izini yalnızca takip etmekle yetinmeyip, şarkılara kendi ruhunu üflemeyi başaran sanatçılar yer alır. O seçkin sınıfa dâhil olmak isteyenler, yorumladıkları her parçaya kendilerine özgü bir dokunuş katmanın yolunu bulur; öyle ki o eserler, yeni icracısının karakteriyle yeniden can bulur.

Şarkıcı ve piyanist Kandace Springs'in önceki albümü Indigo zaman zaman pop ve R&B esintilerinin bir ortak paydada eridiği, bir karışım sunarken; ilk albümü ise daha geleneksel blues tınılarına yaslanıyordu. Springs, üçüncü uzunçaları The Women Who Raised Me ile bu iki çizgiden de ziyadesiyle sapıyor ve kendisini hiç tereddütsüz o ikinci, nitelikli sepete yerleştiriyor.

Albüm, Springs’in kariyerine ilham veren kadın vokalistlerin ünlenmiş şarkılarından oluşturduğu bir seçkiyi barındırması açısından yeni bir dönemi temsil ediyor. Sanatçı, bu yolculukta gitarist Steve Cardenas, kontrbasçı Scott Colley ve davulcu Clarence Penn’den oluşan bir triyoyu da yanına almış; bu isimlerin her birinin, Springs’in esin kaynağı olan o güçlü kadınlarla ayrı ayrı bağları bulunuyor.

Bu üçlünün varlığı, çoğunlukla akustik bir karakter taşıyan The Women Who Raised Me albümüne hak ettiği ağırlığı ve meşruiyeti kazandırıyor. Üstüne bir de yüksek profilli konuk sanatçılar eklenince, albümün nostaljik yahut ‘eski kafalı’ bir tınıya sapmasının da önüne geçilmiş oluyor. Springs’in şarkı söyleyişindeki berraklık, yalınlık ve duruluk her parçada hissediliyor; çağdaş teknolojinin imkânlarından yararlansa da ona asla teslim olmuyor.

Springs, özellikle bir doruk anına doğru kademeli yükselmeyi gerektiren parçalarda parlıyor. “I Put A Spell On You”da piyanonun o tanıdık ritmini ağır ağır kurarken gerilimi adım adım tırmandırıyor. Clarence Penn’in zillerinin iki kanala birden patlayarak yayıldığı o an, David Sanborn’un saksofon solosu devreye giriyor. Bu karanlık, yoğun ve güçlü yorum, sanatçının uygun bir müzikal ortamda neler ortaya koyabileceğine dair kusursuz bir örnek. Springs’in türsel beklentileri ters yüz edebilecek bir geleceğine dair de küçük bir ipucu belki.

Albümün daha sakin sularında dolaşan anlar bile asla sönük kalmıyor. “Pearls” ve “The Nearness of You”, yeterince derin bir iç kıpırtısı taşıyor. Özellikle ikincisinde Avishai Cohen’in hüzünlü trompeti, Springs’in boğazında solan notaların yarattığı o acı-tatlı duyguya ince bir fon oluşturuyor; sanatçı, her bir notayı adeta son damla duygu kalmayana dek sıkıp bırakıyor.

Albümün bir diğer bariz vokal zirvesi, Springs ile Norah Jones’un düeti “Angel Eyes”. Albüme adını veren “Women” listesinde yer alan Jones, burada Springs’i ne gölgede bırakıyor ne de onun altında kalıyor; Ella Fitzgerald’ın 1958’deki ünlü yorumundan daha derinlikli, daha olgun bir versiyon sunuyorlar. Bunun sebebi belki de modern kayıt teknolojisinin pürüzsüzlüğüdür, ancak asıl etki, Jones’un hafif mahzun yorumunun Springs’in olumlu, sıcak cümleleriyle kurduğu dengeden kaynaklanıyor.

Chris Potter’ın saksofonuyla renklenen “Gentle Rain” ve “Solitude” ile David Sanborn’lu önceki işbirliği, Springs’in yanında bir nefesli çalgı olduğunda nasıl da serpildiğini açıkça gösteriyor. Gelenek ya da beklenti baskısına kapılmadan sesini özgürce uzatıyor; üflemelilerin kattığı duygu yükü de her parçayı ayrı bir zerafetle süslüyor.

Modern çağda bir şarkıcının yalnızca sesinin güzelliğine hayran kalmak ne kadar da nadir oldu… Topluma sundukları kişilikler, sosyal tavırları, politik duruşları ya da yapay ses efektlerinin gölgesinde, onları sahneye taşıyan asıl sanatı fark edemez hâle geliyoruz. İnternet çağında şöhretten tamamen kaçınmak elbette imkânsız; ancak Kandace Springs, kendi güçlü yanlarına tutunmaktan ve sahiciliğinden ödün vermemekten yana görünüyor. Dikkatle takip edilesi ve albümleri edinilesi bir sanatçı bence...

Albümün belgesel videosu altta...

Travis - The Man Who LP

2026-02-21T19:00:00.023+03:00

1997’de İskoç dörtlü Travis ilk albümleri Good Feeling’i yayımladığında, 12 adet dosdoğru indie rock parçasından oluşan bu set eleştirmenler tarafından övgüyle karşılanmıştı. İki yıl ileri sarıyoruz ve grup ikinci albüm The Man Who ile çıkageliyor; bu kez Britanyalı eleştirmenlerin büyük kısmı ya soğuk yaklaştı ya da bazıları doğrudan acımasız bir tutum sergiledi. Buna karşın hayranlar albümü benimsedi ve Travis iyi sahne performanslarıyla kısa sürede evlere giren bir isim hâline geldi.

İnternetin herkesin sesini duyurduğu bir mecra hâline gelmesinden önce, eleştirmenler neredeyse dokunulmazdı. Yazdıkları şey önemliydi; adeta kutsal metin sayılırdı. Bu durum da doğal olarak eleştirmenlerde birtakım önyargıların kök salmasına yol açıyordu. Eğer bir grup, eleştirmenin kafasındaki beklentileri karşılamazsa, sonuç kaçınılmaz olarak kötü bir inceleme oluyordu. Hatta bunu bir denklem gibi düşünebiliriz:

Bir grup rock ağırlıklı, yer yer marşvari bir albüm çıkarıyorsa, devam albümü daha da marşvari olmalıdır.

The Man Who, rock temelli marşlarla dolu bir albüm değil. Evet, akılda kalan şarkılar var; ama albüm boyunca hakim olan dingin, melankolik bir hava söz konusu. Doğal olarak, eleştirmenler Travis’ten ilk albümlerindeki o enerjik, yükselen anları çoğaltmalarını beklediklerinden, bu beklenti karşılanmayınca düşük puanlar vermişlerdi.

Neyse ki bugün artık bu tür saçma muhasebeler tamamen geçerli değil.

Her neyse… 27 yıl geçtikten sonra The Man Who’yu artık tüm önyargılardan arınmış şekilde dinlemek mümkün.

The Man Who hâlâ bir yana sapış albümü. Bir melankoli havası tüm parçaları sarıp sarmalasa da, grubun ilk albümde gösterdiği melodik sezgi burada da capcanlı. Radiohead’in yapımcısı Nigel Godrich’in prodüktör koltuğunda oturması da şarkılara beklenmedik bir derinlik katmış.

Single’ları hepimiz biliyoruz: “Writing to Reach You”, “Driftwood”, “Why Does It Always Rain on Me?” ve “Turn”… 1999–2000 arasında radyolarda adeta hüküm sürdüler. Tümü harika parçalar ama single olmayanlara baktığımda eleştirmenlere biraz hak veriyorum: “The Fear”, “Slide Show” ve “The Last of the Laughter” gayet iyi; “As You” ve “Luv” idare eder; “She’s So Strange” ise gerçekten kötü bir şarkı. Yani on parçadan yedisi hatırı sayılır bir seviyede. Bir de gizli parça “Blue Flashing Light” var; müzikal olarak grubun ilk albümünü andırıyor, sözleri ise daha karanlık ve albümün genel havasına uyuyor. Benim puanım 8.5: Albüm sağlam ama mükemmel değil; yer yer aksayan parçalar var. Sanırım benim görüşüm hayranlarla eleştirmenlerin arasında bir yerde duruyor.

The Man Who’nun ardından Travis durdurulamaz görünüyordu; Coldplay, Turin Brakes, Keane, Elbow ve Starsailor gibi yürekten çalan indie gruplar yükselişteyken Travis’in yanlış yapması zordu. Nitekim 2001’de yayımlanan üçüncü albüm The Invisible Band, The Man Who’daki tüm pürüzleri törpüleyen harika bir çalışma oldu. Derken The Strokes sahneye çıktı ve Travis’in popülerliği hızla düşmeye başladı. Yine de grup bugün hâlâ albüm yapıyor ve The Man Who’nun dokusunu yanlarında taşımaya devam ediyor.

Yani trajik bir hikâye değil ama benim gözümde Travis, kendi zamanının bir ürünü. “Why Does It Always Rain on Me?” muhtemelen 90’ların en iyi şarkıları listelerinde kendine yer bulacak.Çok ama çok iyi bir parça..

Bugün hala grubu dinliyorum ve yeni çalışmalarını takip ediyorum 90'lrın sonu, 2000 lerin başından bu yana takibe değer üç gruptan biri, diğer ikisi mi tabii ki Coldplay ve Keane...

Diana Krall - Only Trust Your Heart

2026-01-31T18:30:00.001+03:00

Diana Krall’la ve onun yeteneğiyle tanışmamı sağlayan, standartlara olan ilgimi yeniden alevlendiren albüm buydu.

Şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki, Great American Songbook’un o zamansız şarkılarını seviyorsanız, bu albüm sizi muhakkak tatmin edecektir.

Krall o kayıt döneminde henüz genç bir müzisyendi; ama büyük eserlerin yorumlanışındaki ustalığına, arkasındaki eşsiz kadroyu da ekleyince ortaya incelenmeye değer bir çalışma çıkıyor. Basta Ray Brown (ve ayrıca Christian McBride), davulda ilham kaynaklarımdan biri olan Lewis Nash… Bu ritim bölümü gerçekten taş gibi sağlam. Buna bir de Stanley Turrentine’in o eşsiz, kadifemsi tenor saksofon tonunu eklediğinizde, karşınıza kusursuz bir dörtlü çıkıyor — özellikle de Turrentine’in o blues’a yaslanan tonu, albüme ayrı bir ruh katıyor.

Brown’ın Krall’ın kariyerinde önemli bir rol oynadığı bilindiğinden, bu albümün prodüksiyonuna da nasıl yön verdiğini insan ister istemez merak ediyor. Üstelik albümün, 13–16 Eylül 1994 tarihleri arasında, New York’taki Power Station stüdyolarında yalnızca üç günde kaydedilmiş olması gerçekten etkileyici. Krall’ın ilk albümü Stepping Out onun adını duyurmuştu, ama bu albüm — en azından benim açımdan — onun standartlara yeni bir soluk getiren bir yetenek olarak sağlam bir şekilde yerini aldığı çalışma oldu. Hatta bu albümden sonra geri gidip Stepping Out’u arayıp bulmak zorunda kalmıştım; dolayısıyla beni asıl “hayran” yapan albüm budur.

Plak formatı ki benim sahip olduğum çok güzel bir kayıda sahip. Zaten odyofiller bilir Diiana Krall her zaman güzel kayıtlar sunan bir caz sanatçısı.

Kandace Springs - Indigo LP

2026-01-03T18:30:00.046+03:00

Kimi zaman hayatın ve kariyerin akışına tesadüfler yön verir; neredeyse hiçbir müzisyen yoktur ki “doğru zaman, doğru yer” ilkesine az ya da çok borçlu olmasın. Kandace Springs için o an, belki de 2014 yılında, efsanevi, biricik, tarifsiz Prince’in YouTube’da Sam Smith’in “Stay With Me” şarkısını söylediği kaydına denk geldiği andı.

Prince, Springs’in taşıdığı cevheri anında fark ederek onu Purple Rain’in 30. yıl kutlaması için Paisley Park’a davet etti. Ardından gelen beğeni toplayan bir EP ve büyüleyici televizyon performanslarından sonra Kandace Springs, “dikkatle takip edilmesi gereken isim” olarak işaretlenmişti bile. Bu işaret, 2016’da yayımlanan ilk albümü Soul Eyes ile meyvelerini vermeye başladı. Olgunluğuyla şaşırtan bir vokal ve türler arasında ustalıkla dolaşan bir müzikal kulakla donatılmış bu albüm, Prince’in (ve daha birçoklarının) onda gördüğü potansiyelin gerçekleşmeye başladığını gösteriyordu.

Aradan iki yıl geçtiğinde Springs, büyük ölçüde Karriem Riggins’in rehberliği ve prodüktörlüğünde şekillenen ikinci albümü Indigo ile dinleyicinin karşısına çıktı. Riggins, organik dokularla bezeli zengin bir ses dünyası kurarken, yer yer dijital ritimlerin modern vurgularını da ustalıkla harmanlayarak iş birliğinin ne kadar isabetli olduğunu kanıtlıyor.

Ne var ki albüm boyunca hiçbir unsur, asıl cazibeyi gölgeleyemiyor: Springs’in zahmetsiz, gümüş gibi parlayan vokalleri. İster soul’a göz kırpan bir parça, ister pop tınıları taşıyan bir durak, ister düpedüz bir caz baladı olsun, sesinin billur niteliği tüm berraklığıyla kendini hissettiriyor. O, sahiden de göz ardı edilemeyecek bir vokal gücü.

Albümdeki on üç parça, çoğu vokal albümünden çok daha geniş bir müzikal alanı kapsıyor. Parçaların büyük bölümü özgün eserlerden oluşurken, araya yer yer seçmece yorumlar da serpiştirilmiş. Dünyanın “The First Time Ever I Saw Your Face”in bir başka versiyonuna ihtiyacı var mı tartışılır; ancak Springs bu parçayı öylesine içten, öylesine kaynak malzemeye duyduğu sevgiyle söylüyor ki, bu soru neredeyse anlamsızlaşıyor.

Albümün bir başka noktasında Springs, “Piece of Me” ile Sade’nin topraklarına cesurca adım atıyor. Gerek müzikal, gerek vokal açıdan Sade’nin o eşsiz dünyasını andıran bir iş çıkarmasına rağmen, eser yine de Springs’in kendi ses gücü ve Sade’ye duyduğu hayranlık sayesinde başarıya ulaşıyor.

Albümün zirve noktası ise hiç kuşkusuz “Fix Me”. Melankolik piyano çizgilerine eşlik eden hafif arka ritimler, büyüleyici bir atmosfer yaratıyor. Üstüne bir de Prince’e yapılan zarif sözsel göndermeler eklenince ortaya direnmesi zor bir karışım çıkıyor. Ancak bu, albümün geri kalanının gölgede kaldığı anlamına gelmiyor; aksine albümün güzelliği, parçadan parçaya yapılan zarif üslup değişimlerinde yatıyor. Bu değişimler devrimsel ölçekte olmasa da Springs’e hâkimiyetini korurken ufkunu genişletme imkânı tanıyor.

“6 8” adlı parça, sade ve hafif sözlerle başlayan ince yapılı bir eserken, eklenen bas çizgileriyle Erykah Badu ve Georgia Anne Muldrow’un ortak üretimlerini andıran bir düşünceli hava kazanıyor.

“Black Orchid” ise dökülen gitar melodisi, kırılgan flüt dokunuşları ve zarif bir dramatik hissiyatla öne çıkıyor.
“Unsophisticated” ise adının aksine oldukça rafine: Springs’in büyüleyici vokalleri, Roy Hargrove’un enfes, sükûnetli trompetiyle buluşarak müthiş bir ikili yaratıyor.

Albümün sonlarına doğru bir başka göz alıcı parça bizi karşılıyor: “Love Sucks.”

Amy Winehouse tarzı bir Bond temasını andıran eser, Springs’in kendine yönelik acımasız bir iç döküşünü içeriyor—yeni aşka kapılmanın karşısında duyduğu çaresizliği açıkça lanetlediği dizelerle…

“You play the game so very well /
Seems to me it’s a fairy tale /
I swear that I’m done /
Then love calls and I run /
Somebody help me, I can’t save myself.”

Albümün gerçek yıldızı ise kuşkusuz Springs’in sesinin ta kendisi. Her adımda bir huzur veren, her tarz dönüşümünde pürüzsüzce yol alan bu vokal, albüme bütüncül bir karakter kazandırıyor. Tarzlar arasında yaptığı küçük, zarif geçişler sayesinde albüm hem bütünlük hem çeşitlilik sunuyor.

Artık “takip edilmesi gereken” bir isim olmaktan çıkan Kandace Springs, bugün gönül rahatlığıyla güvenilebilecek bir sanatçı.

Öne Çıkan Parçalar: Black Orchid | Breakdown | Fix Me | Love Sucks

Her odyofilin kolleksiyonunda olması gerekli bir ses ve albüm...

Keane - Night Train LP

2025-12-05T20:00:00.029+03:00

Her ne kadar hakkını teslim etmek gerekirse bu teknik olarak bir albüm değil, sekiz şarkı ve yaklaşık yarım saatlik süresiyle genişçe bir EP — ben kısacık bir albüm olarak kabul edeceğim; tıpkı yüz sayfalık bir hikâyeyi kısa roman yerine koymak gibi. Albümün adının Keane için belli bir tematik ağırlığı da var; “gece treni” imgesi, grubun şarkı sözlerinde sık sık karşımıza çıkıyor. Albümün kendisi orta halli bir başarı yakaladı: İngiltere’de Top 40’a girmiş bir hit (“Stop For A Minute”, K’Naan eşliğinde) ve en iyi şarkılar derlemelerine alınmış dokunaklı piyano baladı “My Shadow”… Buna rağmen albümün kısalığı, kimi Keane hayranlarının tepkisini çekti. Gelin şimdi bu kısa albümü parça parça değerlendirelim:

House Lights – Kısa bir enstrümantal olan bu parça, raylar üzerinde ilerleyen bir trenin sesleriyle açılıyor; hem bir atmosfer kuruyor hem de adeta “Grammy çıtası” niyetine ortaya bırakılmış bir giriş gibi duruyor. Tıpkı Under the Iron Sea’de “The Iron Sea”nin albümün tonunu belirlemesi gibi.

Back in Time – Dans popuna çalan bu parça, eski güzel zamanlara dönmeye çalışan bir sevgiliyi konu ederken, anlatıcı her ne kadar “uyanık” olduğunu söylese de tren yolculuğunda dalıp gitmiş gibidir. Tehlike tınıları taşıyan synth’leriyle, geçmişe dönüşün pek de tatlı sürprizler getirmeyeceği hissini verir.

Stop For A Minute (f/ K’Naan) – İngiltere’de hatırı sayılır bir hit olan parça, Somalili K’Naan’ın ilgi çekici bir rap bölümünü barındırıyor. Sürükleyici ritmiyle bitmek bilmeyen ilişki sorunlarını, karşılıklı bağımlılığı ve berbat giden bir hayattan kaçma isteğini anlatıyor. Neşeli tınılarının ardında şaşırtıcı derecede karanlık bir şarkı bu; bazen müziğin, şarkının gerçekte ne söylediğini saklaması mümkün. Şahsen sözleri fazlasıyla tanıdık buluyorum.

Clear Skies – El çırpmalı ritmiyle ne umutlu ne kederli; ikisinin tam arasında süzülen bir şarkı. Anlatıcı “hiç bu kadar güzellik ve bu kadar açık gökyüzü görmemiştim” derken, şimdiki manzarayı mı takdir ediyor yoksa henüz gelmemiş daha iyi günleri mi hayal ediyor, belli değil. Ama yanında bulunduğu kadına dair bir özlem ve burukluk seziliyor.

Ishin Denshin (You’ve Got To Help Yourself) f/ Tigarah – Hafif çarşı-panayır havası taşıyan, kişinin kendine saygı duyması ve sorumluluk alması gerektiğini vurgulayan, albümün geneli düşünüldüğünde ironik bir havası olan bir parça. Tigarah’ın tatlı, genç kız tonlarındaki vokalleri parçaya hoş bir yumuşaklık katıyor; gerçi sesinin miks içinde biraz gömülü kaldığını söylemek gerek. Yine de hem kendine hem başkalarına yardım etmeyi teşvik eden, dinlemesi hoş bir şarkı.

Your Love – Bu dans popu parçası, grubun bir önceki albümünde ballandıra ballandıra yer bulacak türden. Hem sözlerinde doğrudan “soğuk bir hava”dan bahsettiği hem de geçmişi anımsattığı için hafif bir kış ayazı taşıyor. Sevginin geçmişi daha katlanılır kılabileceğine dair bir inanç seziliyor; tümünü silmese bile yükü hafiflettiği düşünülüyor. Hüzünlü olsa da zarif bir şarkı. Benim albümdeki favorilerimden.

Looking Back f/ K’Naan – Girişi 1970’lerden çıkma gibi ya da Kanye West’in “Touch the Sky”ı tadında. Bu nedenle K’Naan’ın tekrar konuk oluşu şaşırtıcı değil. Parça, albümün genelinde sıkça karşımıza çıkan “geriye bakma” temasını işliyor. İlginç olan şu: Keane ve K'naan, bir başkasını geçmişte takılıp kalmakla eleştiriyor ama bu, bizzat kendilerinin sık sık yaptığı şey. Bu ironinin bilinçli olup olmadığı tartışılır, doğrusu.

My Shadow – Bu kasvetli ama derinlemesine güzel piyano baladı, albümü bir önceki parçanın mesajıyla neredeyse çelişen bir noktada kapatıyor; hayatlarımızdaki gölgelerin, diğer insanların hayatlarıyla nasıl iç içe geçtiğini düşündürüyor. “Bedshaped” ya da “Love Is The End” gibi önceki Keane kapanışlarını anımsatan, hüzünlü ama büyüleyici bir şarkı. Hepimiz geçmişimizin, tanıdığımız insanların, taşıdığımız anıların hayaletiyle dolaşıyoruz. Kederli bir kabul belki; ama zaman zaman böyle güzel şarkılar çıkaran bir kabul. Tam bir Keane tarzı, güzel ve etkileyen..

Genel Değerlendirme – Bu albüm hem geçmişe dönüp bakıyor, hem yayımlandığı dönemde (2010) grubun bulunduğu noktayı yansıtıyor, hem de üç düet içermesi (Keane için hiç alışıldık değildir) ve iki parçada rap kullanmasıyla açık bir yön değişikliğini temsil ediyor. Muhteşem piyano baladları, önceki albümle uyumlu dans popu parçaları, ileriye bakma isteği ile geçmişin tanıdık huzuru arasında gidip gelen güçlü bir gerilim… Hepsi burada. Bu tanıdık gerilim, albümü kısa olmasına rağmen kesinlikle değerli kılıyor. Benim gibi Keane hayranı iseniz koleksiyonunuzda yer alması gereken bir çalşma..Severim bu grubu çok iyidirler..

George Michael - Older Double LP

2025-11-14T19:30:00.028+03:00

George Michael, 1996 tarihli ve onu sessiz ama olağanüstü rafine bir şekilde “sürgünden geri getiren” albümü için “en büyük anım” demişti. 1990’daki Listen Without Prejudice Vol. 1’dan bu yana Michael, Sony ile yaşadığı bitmek bilmeyen hukuki kavgalar, sevgilisi Anselmo Feleppa’nın ölümü ve müziğinde geçirdiği radikal dönüşümle adeta bir cehennemden geçmişti. Artık Young Guns (Go For It!)’ın iyimserliğinden çok uzaktayız. Yine de tarihi yeniden yazmayalım: Adil olmak gerekirse, önceki iki solo albümü de derinliğini kanıtlamıştı – örneğin Father Figure ve Praying for Time, pop müziğin gösterişli ama duygu yüklü zirvelerindendi. Ancak Older, bambaşka bir seviyede, zarif bir “stoner soul” olarak parlıyordu. Albüm neredeyse Zenvari bir huzura, dinginlik içinde yeniden yaşanan duygulara sahipti.

Üç yıl süren yapım süreci boyunca Jon Douglas ile birlikte yaratılan bu katartik (arınma sağlayan) eser, yas ve iyileşme üzerine derin bir meditasyondu. Albümün genelindeki zarif huzur, 1994’te ölen Brezilyalı “bossa nova’nın babası” Antônio Carlos Jobim’den ilham almıştı (albüm ona adanmıştır). Ayrıca insan merak etmeden duramıyor — George, 1986–87 civarında David Sylvian’ın Gone to Earth albümünü dinlerken bir iki “bitki sigarası” içmiş olabilir mi? Çünkü Before the Bullfight gibi parçalar, bu albümün caz tınılı, yavaşça akan, sıcak atmosferine adeta şablonluk ediyor.

Ne olursa olsun, bu “yaşlı silahşörün” zorlu üçüncü albümü tam altı adet Top 3 hiti çıkararak rekor kırdı. Ancak bu parçaların üçü albümün genel ruhundan ayrılıyordu; çünkü bunlar tam anlamıyla dans pistine yönelik bombalardı. Marvin Gaye etkili Star People, şöhretin boşluğuna dokunurken; Spinning the Wheel, cinsel özgürlük ve risk temalarını işliyordu. Yine de asıl zirve, tek kelimeyle efsaneleşen Fastlove’dı — bekâr hayatını neşeli bir hedonizmle ve Patrice Rushen dokunuşuyla kutlayan, hipnotik ritimleriyle dans pistlerini tutuşturan bir parça. Michael’ın “I do believe that we are practising the same religion” (“Aynı dine ibadet ettiğimize inanıyorum”) gibi ustaca imalı sözleri, şarkıya zekâ dolu bir erotizm katıyordu.

Bu acil funk enerjisinin altında, Older’ın kalbi ise Jesus to a Child ve albüme adını veren parçada atıyordu. Jesus to a Child’da akorlar, sanki dalgalar üzerindeki deniz feneri ışıkları gibi süzülüyor; Older ise “change is a stranger” (“değişim bir yabancıdır”) diye iç çekiyor ama müziğin kendisi bu sözle hemfikir değil. Şarkının yapısındaki geciktirilmiş haz, melodik “hayalet kancaların” ortaya çıktığı anları daha da büyüleyici kılıyor.

Albümün ikinci yarısına geçtiğimizde ise bir plato etkisi hissediliyor: You Have Been Loved duygusal olarak hâlâ gözleri nemlendirse de, The Strangest Thing veya To Be Forgiven gibi parçalar genellikle favori olarak anılmaz. Yine de bu şarkılar, albümün bütünlüğünü koruyan atmosferi yaşatıyor. Older, bir “şarkı koleksiyonu”ndan ziyade tam anlamıyla bir albüm; baştan sona akan bir ruh hâli. (Buna rağmen bu kadar çok hit çıkarması hâlâ şaşırtıcıdır.) Albümde The Style Council’ın denediği perküsyon tarzlarının yankılarını, Sade’in temel estetiğine yapılan zarif göndermeleri duyabiliyoruz. Dönemin “sofistike müzik” işaretleri bolca mevcut ama hiçbir zaman yüzeysel kalmıyor; hepsi özümsenmiş ve haklı kılınmış.

Eleştirmenlerin övgüsünü kazanan Older, muhtemelen George Michael’ın en “miras niteliğindeki” albümü olarak kabul edilir (her ne kadar önceki iki albüm de duygusal içgörüler açısından ondan geri kalmasa da). Bu nedenle albümün 25. yıl özel baskısı (aslında 26. yılında yayımlandı) çeşitli formatlarda geldi.

Older, George Michael’a yeniden bir onaylanma duygusu kazandıran albümdü — ve bunu kendi tatlı, yavaş zamanında başardı.

Plak olarak koleksiyonunuz da olması elzem bir çalışma...

Miss Perfumado - Cesária Évora Double LP

2025-10-25T20:00:00.032+03:00

Yalınayak Diva bizi, müziğin rehberliğinde, evin ebedî güzelliği, geçmişin sevdikleri ve onun müziğine nüfuz eden uluslararası etkilerin hüzünlü tarihine doğru bir yolculuğa çıkarıyor. Dünyanın dört bir yanında süregiden Black Lives Matter protestoları, polis şiddeti ve kurumsal ırkçılığın köklü adaletsizliklerini hatırlatırken, aynı zamanda bizi bir toplum olarak yeniden eğitilmeye, tarihsel dengeyi küçük ama anlamlı eylemlerle yeniden kurmaya davet ediyor. Bu eylemlerden biri de siyahların tarihine, edebiyatına ve kültürüne aşina olmak. Özellikle siyah kadınlar, hayatın hemen her alanında ağır biçimde temsil eksikliğiyle karşı karşıya kalmış, olağanüstü yeteneklerine rağmen çoğu kez hak ettikleri takdiri alamamışlardır.

Cesária Évora, kariyerinin son dönemlerinde müzik dünyasının içinden gelen övgülere layık görülmeye başlasa da, onun mirası esasen Portekizce konuşulan dünyada ve doğduğu topraklar olan Yeşil Burun Adaları ile diasporasında yaşamaya devam ediyor. Kusursuz 1992 albümü Miss Perfumado, Batı Afrika kıyılarının 800 kilometre açığındaki o küçük ada ülkesine melankolik bir saygı duruşu niteliğinde. Ancak Évora’nın güçlü sesi, Portekizce ya da Cape Verde Kreolu bilmesek bile, dinleyicinin kalbine doğrudan ulaşabiliyor. Eğer bu siyah müzisyenin olağanüstü yeteneğiyle tanışmak istiyorsanız, bu satırları okumayı sürdürün ve en kısa zamanda bir saat ayırıp bu albümü dinleyin. Emin olun, pişman olmayacaksınız.

Müziğin özü, Évora’nın ruhu titreten sesiyle taçlanıyor — Aretha Franklin’in yankılarını taşıyan bir ses bu. Onun sesinde hem derin bir hüzün hem de incelikli bir asalet gizli. Direito di Nasce, Lua Nha Testemunha ve benim en çok etkilendiğim Bia gibi eserlerde bu duygular belirgin biçimde hissediliyor. “Yalınayak Diva” lakabını, sahneye ayakkabısız çıkma alışkanlığından alıyor; bu tavır bana göre, onun sesinin ipeksi zarafetinde de hissedilen, saf bir özgüvenin ve duruluğun sembolü. Évora’nın müziği tıpkı kendisi gibi sınırları aşan, çok katmanlı bir yapıya sahip: Afrika’dan köklenen, fakat Avrupa ve Amerika’nın müzikal etkileriyle yoğrulmuş. İlginçtir, albümün sözlerinin Afrika anavatanını anlattığını öğrendiğimde, aslında en çok çalgıların sesinden ülkesinin hüzünlü tarihini hissettiğimi fark ettim — hatta çevrilmiş sözlerinden bile daha derinden.

Évora, morna adı verilen, Yeşil Burun Adaları’na özgü bir türde söylüyor şarkılarını. Morna; Angola’nın lundu ritimlerini, Brezilya modinha’sının zarafetini ve Portekiz fado’sunun içli hüznünü kusursuz bir uyumla harmanlayan bir tür. Albüm, yüzeyde nostaljik bir tatlılığa sahip olsa da, bundan çok daha derin bir şey yapıyor: bizi, Évora’nın asıl amacına uygun biçimde, artık uzak birer hatıraya dönüşmüş insanları ve yerleri özlemle anmaya davet ediyor.

Albüm, Portekiz’in fado geleneğinin duygusal tonlarını taşırken, aynı zamanda farklı yer ve zamanların tablolarını da gözümün önüne getiriyor. Bir Afrika albümü nasıl oluyor da bu kadar Avrupalı, bu kadar “Afrika dışı” bir atmosfer yaratabiliyor? Cevabı tarihin acı bir gerçeğinde yatıyor: Bu müzik, Afrika’nın trajik geçmişini yankılıyor.

Beş yüzyıl boyunca Portekiz sömürgesi olan Yeşil Burun Adaları, şeker plantasyonlarına elverişli olmadığı için, köle ticaretinin merkez limanı hâline gelmişti. Avrupa malları burada satılır, karşılığında Cape Verde köleleri Amerika’ya gönderilirdi. Oradan da yeni mallar yine Avrupa’ya taşınır, böylece üçgen ticaret döngüsü Cape Verde toplumunu sonsuz bir sömürünün içine hapsederdi. Évora’nın müziğinde duyduğumuz Latin ve Avrupa etkileri, her ne kadar kulağa zarif bir uyumla birleşmiş gibi gelse de, bu Batı Afrika ulusunun acı dolu tarihinin sessiz bir yankısıdır.

Ancak bu albüm, yalnızca kölelikten ya da sömürgeden bahsetmiyor. Aksine, kuraklık, kıtlık ve köleliğin gölgesinden doğan bir halkın, bütün bu zorluklara rağmen ayakta kalışını kutluyor. Yeşil Burun Adaları, bugün dünyanın dört bir yanına dağılmış geniş diasporasıyla, hâlâ o ruhun kalbinde yaşıyor. Ne var ki, adaların zor doğa koşulları nedeniyle, bugün ülke dışında yaşayan Cape Verdeli sayısı, ülke içindekilerden fazla. Évora’nın kendisi bile geçimini sağlamak ve müziğini dünyaya duyurmak için sürekli turnelerdeydi; çünkü ülkede turizm dışında pek az fırsat vardı. Bu nedenle albümün açılış şarkısı Sodade, evinden uzak yolculukların özlem ve umudunu dile getirerek, dünyanın dört bir yanına dağılmış Cape Verdeli dinleyicilerde güçlü bir yankı uyandırıyor. Fakat bu albüm, yalnızca onlara değil, hepimize – kökenimiz ne olursa olsun – bir gerçeği hatırlatıyor: Uzaklarda kaldığını düşündüğümüz anılar, insanlar ve yerler asla ölmez. Ruhumuzun derinliklerinde hep var olurlar; bir gün yeniden buluşma umudu ise bizi yaşama bağlar.

Eğer Cesária Évora ve onun bu başyapıtı sizi büyülediyse, Black Lives Matter ruhuna uygun biçimde Yeşil Burun Adaları tarihinden iki önemli figürü de keşfetmenizi öneririm: İlki, Morna tarzında eserler vermiş, Portekiz işgaline karşı eleştirel tavrıyla tanınan şair Eugénio Tavares; diğeri ise ülkenin 1975’teki bağımsızlık mücadelesinde kilit rol oynamış, anti-sömürgeci devrimci Amílcar Cabral.

Benim için Miss Perfumado, bir albümün ulaşabileceği mükemmelliğe en yakın eserlerden biri. Ve eğer bir müzik, sizi yalnızca hüzünle değil, aynı zamanda bir halkın tarihini, kültürünü ve mücadelesini keşfetmeye teşvik ediyorsa, o zaman bu müzik yalnızca bir sanat değil, insan ruhunun evrensel bir aynasıdır.

Lost & Found - Buena vista Social Club LP

2025-10-07T20:00:00.001+03:00

Alkış sesleri, yeni bir Buena Vista Social Club albümünün açılışı için bundan daha anlamlı olamazdı. Başta nazik, ölçülü bir uğultu gibi yükseliyor; üflemeliler ve perküsyonun tınısı arasında usulca salınan bir selam. Ardından, müzik kendini bütünüyle ortaya koyduğunda, yaklaşık bir dakika sonra, tezahüratlar bir anda saf bir sevinç ve minnettarlığın doruğuna ulaşıyor. Evde dinlerken bile o coşkunun içine karışmamak elde değil. Onların yeniden aramızda olmasının verdiği haz tarifsiz.

İçiniz rahat olsun: bu albüm ne kolayına kaçılmış bir ek iş, ne de nostaljiye sığınan bir gösteriş ürünü. Tam tersine, Buena Vista Social Club’ın mirasına duyulan sevgiyle, derin bir saygıyla hazırlanmış bir kutlama bu. Lost and Found – adından da anlaşılacağı üzere – yeni kayıtların, eski ezgilerin ve canlı performansların bir araya geldiği bir hatıra defteri gibi. Elbette bu doğası gereği, 1997 tarihli o efsanevi, kendi adlarını taşıyan albüm kadar bütünlüklü değil. Ama belli ki özenle, sevgiyle ve bilgece bir temkinle şekillendirilmiş. Kendini “nihai başyapıt” gibi sunmaya çalışmıyor; yalnızca Küba cazına adanmış bir ömrün bir başka sahnesi, bir başka fotoğrafı bu.

‘Black Chicken 37’ sade bir perküsyon oyunu, neredeyse bir fısıltı kadar hafif. ‘Habenera’ ise iki dakikalık kısa bir enstrümantal parantez; hüzünlü ama zarif, adeta bir düşüncenin notaya dönüşmüş hâli. Albümün bu kadar rahat, bu kadar doğal akışlı olması, bu küçük anları büyük gösterilerin arasına ustalıkla yerleştirmesiyle mümkün. Ritminin kendine güvenen, olgun bir nefesle salınması, onu “derleme” olmaktan çıkarıp, gerçek bir albüm kılıyor.

Ses dünyası da her zamanki gibi büyüleyici: Lost and Found’un kayıtlarında enstrümanların çevresinde süzülen sıcak bir ışık var. Yine de bazen bu yüksek kaliteli kayıtlar, köşeleri fazla törpüleyip cilayı biraz fazla parlaklaştırabiliyor. Neredeyse yirmi yıl sonra, bir dönemi, bir kültürü ve bir ruhu tüm çıplaklığıyla yakalamayı başarmış o ilk albümün ardından, keşke prodüksiyon biraz daha “yaşanmışlık” taşısaydı diyorsunuz. Ama yıllara yayılmış kayıtların bir araya getirilmesiyle doğan bu çeşitlilik de, bu albümün kaderi ve güzelliği aynı zamanda.

Elbette kimileri, bunun gerçekten bir “ikinci” Buena Vista Social Club albümü sayılıp sayılmayacağını sorgulayacaktır. Zira o ilk efsane kadronun çoğu artık aramızda değil; yerlerini zamanla değişen bir müzisyen topluluğu almış. Geriye kalanlar da yıllar içinde kendi albümlerini yapmış, birbirlerinin kayıtlarında çalmış, birlikte üretmeyi sürdürmüşler. Peki o hâlde, bu albümü “gerçek” kılan şey ne?

Belki de cevap, tam da bu sorunun gereksizliğinde gizli. Ne fark eder? Karşımızda bir hediye var; üzerinde fazla düşünmeden kabul etmek, keyfini sürmek gerekiyor. Bu, alabileceğimiz en sahici ikinci Buena Vista Social Club albümü ve onlar bu “zafer turunu” fazlasıyla hak ediyorlar. Küba cazının büyüsünü tüm dünyaya tanıtan bir topluluk olarak, bize bir kez daha o eski Havana kahvelerinin sıcaklığını yaşatmaları büyük bir lütuf. Üstelik, yıllar geçse de, hâlâ aynı ustalıkla, aynı zarafetle çalıyorlar.

Bu albüm, bir kapanış değil; bilakis, geçmişin yankılarından doğan bir teşekkür mektubu. Ve o mektup, tıpkı ilk albümleri gibi, kalpten gelen bir müzik diliyle yazılmış.

Özellikle benim gibi albümü plak formatında edinmenizi şiddetle iyi bir analog tat için edinmenizi tavsiye ederi.

Beyond The Missouri Sky - Charlie Haden & Pat Metheny Double LP

2025-04-25T19:30:00.008+03:00

Charlie Haden ve Pat Metheny, her ikisi de Missouri'den olan ve iyi arkadaş olan bu iki sanatçı, büyük ölçüde akustik bir düet olan bu albümü için güçlerini birleştirmiş. Tüm parçalar akustik bas ve gitar düetleri olarak kaydedildi ve parçaların yaklaşık yarısında Metheny, synclavier'de ya da ek bir akustik gitar bölümüyle bazı "orkestral" arka planlar ekledi. Ancak bu eklemeler, yalnızca doku ve tonlama katıyor ve bas ile gitarın birincil seslerini gölgede bırakmıyor.

Tarz açısından, bu albüm her iki sanatçı için, özellikle Metheny için bir sapma niteliğinde. Haden, bu müziği "çağdaş empresyonist Amerikan müziği" olarak adlandırdı ki bunun müziği çok güzel tanımladığını düşünüyorum. Albüm, geleneksel anlamda bir caz albümü olmasa da, güzel bir doğaçlama ve etkileşim sunuyor. Birçok parçada Amerikan taşrasından gelen basit bir folk hissi var, ancak şarkılar kesinlikle basit değil. İki sanatçının sergilediği akor seslendirmeleri ve armonik duyarlılık şaşırtıcı ve melodi ile solo çizgilerini bükerek ve esneterek etkileyici ve düşünceli müzikal ifadeler oluşturuyorlar.

Bu harika bir albüm, bir Pat Metheny Group ya da Quartet West kaydı gibi olmasını beklemek yerine ancak onu kendi terimleriyle yaklaşmaya istekli olmanız gerekiyor; .

Charlie Haden ve Pat Metheny, 1970'lerden beri iyi arkadaşlar, bu yüzden Beyond the Missouri Sky'ın onların birlikte yaptıkları ilk düet albümü olması biraz şaşırtıcı. Her iki müzisyen de Missouri'deki küçük kasabalardan geliyor ve Metheny, albüm kitapçığındaki notlarda, benzer çocukluk ortamlarının iki oyuncunun birbirine olan sevgisini ve uyumunu açıklayabileceğini düşünüyor. Yanıt ne olursa olsun, bu mantıklı eşleşmenin sonucu oldukça melankolik bir albüm olmuş. Metheny'nin elektrik gitarında karanlık bir tonu var ve Beyond the Missouri Sky'da akustik gitar çaldığında sesi benzer şekilde derin ve yuvarlak bir hale geliyor. Metheny, Haden'ı tüm zamanların en büyük doğaçlamacılarından biri olarak adlandırmış albümü. Beyond the Missouri Sky'da çalımı her zamanki gibi hassas ve güzel.

Haden ve Metheny'nin albümde aradıkları atmosfere bir ölçüde hak verilebilir, ancak yavaş ve orta tempo materyallerin baskın olması dinleyici üzerinde yorucu bir etki yaratabiliyor. The Precious Jewel parçasında, sonuçlar yine atmosferik oluyor ve aslında albüm kapağında belirgin şekilde yer alan Ortabatı manzaralarını daha da çağrıştırıyor. Metheny, ritmik bir tempo oluştururken, Haden kusursuz tonuyla asil melodiyi çalıyor. Bu parça, Metheny'nin performansın sesini yoğunlaştırmak için farklı gitarları üst üste eklemesini de sergiliyor. Sonuçlar, en azından ruhsal olarak, 1990'ların ikinci yarısında Bill Frisell'in kayıtlarına benzer bir yapıya sahip.

Bu albümde Metheny ve Haden'ın birçok bestesi yer alsa da, albümdeki eski materyalleri yeniden yorumlamaları en etkili olanları. Jimmy Webb'in klasik parçası The Moon Is a Harsh Mistress, Metheny'nin güzel bir düet performansına eşlik eden ince gitar ve synth dokunuşlarıyla son derece nostaljik. Geleneksel He's Gone Away ise adeta hiç var olmayan en iyi ninni gibi. Genel olarak, Beyond the Missouri Sky materyali gerçekten etkileyici olduğundan mükemmel bir albüm, ancak zaman zaman yorucu olabiliyor.

Alan Parsons - From The New World LP

2025-01-24T19:39:00.001+03:00

Alan Parsons ve Alan Parsons Project, onlarca yıl boyunca bana eşlik eden birkaç grup ve sanatçının arasında yer alıyor. Onlarda bir sihir var. Tabii ki iniş ve çıkışlar oldu, ancak oldukça az sayıda düşüş oldu. Bu yeni From The New World albümü ise zamanla değer kazanan bir albüm!

Son yıllarda Alan Parsons'ın etrafındaki grup oldukça değişmiş durumda, ancak hala gerçekten sağlam bir yapıda. Parsons'ın kayıtlarında alıştığımız gibi, birçok vokalist sırayla şarkı söylüyor. Bu sefer Tommy Shaw (Styx), P-O Olsson, David Pack, Todd Cooper, Mark Mikel, James Durbin, Dan Tracey, Tabitha Fair ve Alan Parsons’ın kendisi vokalistler arasında. Gerçekten ince bir vokalist listesi.

Alışıldığı gibi müzik genellikle çok yumuşak, pop, westcoast, AOR, senfonik rock/pop ve hatta caz unsurlarını içeriyor. "You Are The Light" adlı parçada, armoni vokaller bana "The Day The Earth Stood Still" (Planet 3) şarkısını hatırlatıyor. Bu şarkı, David Pack’in grubu Ambrosia'nın sonraki albümlerine kolayca uyabilirdi, bu arada.

Ancak, neden eskiden The Ronettes tarafından söylenen "Be My Baby" şarkısının bir cover versiyonunu dahil ettiklerini anlayamıyorum (1964 yılı). Güzel bir eski şarkı ama burada tamamen yersiz olmuş.

Biyografinin şarkı-başına-line-up içermemesi de ayrıca bir ayıp. Çalanları (ve bazen de söyleyenleri) tam olarak kimlerin olduğunu bilmek için gerekli olurdu. Gitar’da Jeff Kollmann, Dan Tracey, Doug Powell, Jeff Marshall ve James Durbin bulunuyor – üstüne üstlük, iki konuk solosuyla da Joe Bonamassa gibi bir ustayı görüyoruz. Diğer beş müzisyeni belirleyebilmek gerçekten hoş olurdu. Ancak, yumuşak sesi ve fantastik düzenlemeleriyle tanıdık gelecektir. Çok sayıda klavye, yaylılar, gitarlar ve armoni vokalleri.

4 üzerinden bir puanı hak ediyor gibi, demeliyim.

Alan Parsons, kariyerine 19 yaşında Londra’da efsanevi Abbey Road stüdyolarında asistan mühendis olarak The Beatles’ın Let It Be ve Abbey Road albümlerinde çalışarak başladı. Peter Jackson’ın Get Back serisini yakından izleyenler, Parsons’un Fab Four ile birlikte çalıştığı eski görüntüleri gördü. Parsons, kısa süre içinde Paul McCartney, The Hollies ve Pink Floyd'un 1973 başyapıtları The Dark Side of the Moon albümlerine yenilikçi mühendislik tarzını getirdi.

Parsons kısa sürede yapımcı rolüne geçerek, Pilot, Cockney Rebel, Ambrosia ve Al Stewart gibi isimlerle sayısız altın ve platin ödüller kazandı. Aynı zamanda, Eric Woolfson adlı şarkı yazarı/vokalisti ile dünyanın ünlü Alan Parsons Project'i kurarak "Eye in the Sky," "Don't Answer Me," "Time" ve "Games People Play" gibi birçok hit şarkı üretti. Parsons/Woolfson ikilisi hiç tur yapmadı, ancak tüm çabalarını stüdyoda yoğunlaştırdılar. Projeyle on stüdyo albümünden sonra, Parsons kendi adı altında albümler kaydetmeye başladı ve dünya çapındaki milyonlarca hayranının büyük memnuniyetiyle ilk kez sahne almaya başladı.

2019 yılında, Eye In the Sky'ın 35. Yıldönümü baskısı için Grammy kazanmalarının yanı sıra Parsons, The Secret adında beşinci solo albümünü çıkardı. Bu albüm, Parsons'un tutkusu olan sihir teması etrafında dönen bir albümdü. The Secret, 15 yıllık ilk stüdyo kaydıydı ve dünya çapında turnelerle sonuçlandı.

2019 yılında iki konser filme alındı ve 2021/2022 yıllarında yayımlandı. IM3 Global Entertainment tarafından üretilen The NeverEnding Show: Live in the Netherlands ve One Note Symphony: Live in Tel Aviv son birkaç ay içinde Frontiers Records tarafından uluslararası beğeniyle yayımlandı. Tel Aviv konseri, Alan Parsons Live Project'in 80 parçalık bir senfoni orkestrasıyla birlikte sahne aldığı bir konserdi. Bu konserlere AlanParsons.com'dan ve BURADAN: (Tel Aviv) ve BURADAN: (Netherlands) ulaşılabilir.

Parsons, 2019 yılında İngiltere Kraliçesi’nden sanatlara katkılarından dolayı prestijli OBE (Order Of The British Empire) ödülünü aldı. Yeni albümü From the New World, STYX grubundan Tommy Shaw, Ambrosia'nın eski üyelerinden David Pack, American Idol'dan James Durbin ve gitar efsanesi Joe Bonamassa gibi özel konuklarla dolu ünlü bir kadroyu içeriyor.

Parçalar:

1. Fare Thee Well

2. The Secret

3. Uroboros

4. Don’t Fade Now

5. Give’ Em My Love

6. Obstacles

7. I Won’t Be Led Astray

8. You Are The Light

9. Halo

1 Goin’ Home

11 Be My Baby

Coldplay - Moon Music LP

2024-12-26T19:30:00.001+03:00

Coldplay her albümü son albümleriymiş gibi ele alıyor ve X&Y'den beri kariyerlerini bitirmekle tehdit ediyorlar. O zamanlar 31 yaşında olan Chris Martin, Viva la Vida'dan sonra "Gruplar 33'ü geçmemeli" demişti. A Head Full of Dreams de "bir şeyin sonu"ydu. Şimdi, 47 yaşında olan Martin sonunda ciddileşti ve son albümleri Moon Music'ten sonra iki albüm daha çıkarmak için somut bir planı var. Coldplay'in müziği son yıllarda durgunlaşmış olabilir, ancak tutarlı yayınlar konser sektörünün devleri olarak ortaya çıkmalarını sağladı. Mylo Xyloto şovları, artık Taylor Swift şovlarının vazgeçilmezi olan LED bileklikleri yaygın olarak kullanan ilk şovlardı ve Music of the Spheres turneleri, izleyicilerin konser için enerji üretmesini sağlayan "kinetik dans pistleri" gibi sürdürülebilirlik konusunda yenilikler getirdi. Müziğin bu büyülü tuhaflığı, canlı şovlarının bu kadar sevilmesinin ve stüdyo kayıtlarının bu kadar kötülenmesinin nedenidir. Bir izleyicinin neşesi sizi kelimenin tam anlamıyla güçlendirdiğinde hayatın karanlık tarafını görmek zordur.

Seyirciyi uzaklaştırın, biraz daha riskli. "🌈" ve "GOOD FEELiNGS" gibi parça adlarıyla Moon Music, zaten "en 'Coldplay' Coldplay albümü" olarak adlandırıldı, ancak grubun melankolik balad sanatçılarından yıldızlara bakan stadyum devlerine dönüşmesiyle bunun anlamı değişti. O kadar yükseldiler ki -yıldızlara bakmaktan galaksiyi dolaşmaya- bir albüme ay adını vermek geri adım atıyor. Music of the Spheres'in akıcı pop'u ile Everyday Life'ın eklektizmi arasında bir orta yol iddia eden Moon Music, Coldplay'den bıkmak için tüm nedenleri ve gerçekten emekli olduklarında özlenecekleri tüm nedenleri gösteriyor.

Max Martin tekrar dümende olsa da Moon Music, Viva La Vida'dan bu yana ilk kez bir grubun işi gibi geliyor. Bu hafif bir övgü gibi görünebilir, ancak Coldplay, Martin & Martin'den ziyade dört kişilik bir birim olarak en iyi hallerinde. Chris, outro'daki zorunlu Jonny Buckland gitar yalpalamalarına kadar duyulabilen tek üye olduğunda (bu formül "Magic", "Higher Power" ve "Something Just Like This"te tekrarlanır) etki belirsizdir; dördü de ince ayarlı stadyum grubu gibi vurduğunda, direnmek çok daha zordur. "iAAM"in sözlerine bakın ve Martin kendini bir dağa ve bir Yunan tanrısına benzettiğinde gülün, sonra o ticari marka dik piyano sesi nakaratı duyurduğunda yumruğunuzu sıkmamaya çalışın.

Lüks versiyondaki "Man in the Moon" bile, gençlik grubu soru-cevap saçmalığını utanmadan ikiye katlayarak, teneke Buggles ritmiyle kurtulur. Bu saçmalık, Coldplay'i espriye hayran bir pop ruhuyla temasını koparır; ayrıca onları dünyadaki hemen hemen her sanatçıdan daha büyük yaptı. Albümle ilgili röportajlarda Martin, "havalı olmayanı" benimsemek konusunda (hala saf olsa da) savunmada ve belagatli. "Kendiniz olmanıza izin verilseydi, dünya şu anki kadar saldırgan olur muydu?" diye sordu The New Yorker'dan Amanda Petrusich'e: "Bence [dünyadaki] şiddetin ve çatışmanın çoğu bastırma, bastırma ve açığa çıkarılmamış hasardan kaynaklanıyor." Coldplay'in çocuksu hayrete kapılması için gereken tek gerekçe bu. Ancak büyük duygular basit olmak zorunda değil ve çocuksu hayret, mümkün olan en sıradan duygulara geri dönmek anlamına gelmek zorunda değil. Duygular tam da bu zamanlarda ortaya çıkıyor:

Bu albümde en sık duyulan kelimeler "la la" ve şarkıların yaklaşık yarısı sözsüz bir hep bir ağızdan şarkı söylemeyle bitiyor. Martin, sondan bir önceki parça olan "All My Love"da "La-la-lay/That's all, all I can say" dediğinde, adeta birine "evet, Chris, biliyoruz!" demesi için meydan okuyor, ama çok kaliteli bir ballad. Coldplay güçlü yanlarını hatırladığında, yılların en iyi materyaliyle son bulur. "Jupiter", diğer kadınlara olan sevgisini keşfeden bir kadına yazılmış gerçekten hoş bir övgüdür:

Coldplay'in uzun zamandır olmadığı kadar düşünceli, Ghost Stories sonrası nadir şarkılardan biri, erken dönem çalışmalarının samimiyetine başarılı bir şekilde geri dönüyor. ("Don't Give Up" 80.000 kişiye değil, tek bir kişiye söylendiğinde daha fazla anlam ifade ediyor.) "Aeterna", basçı Guy Berryman'ın Martin'in dijital olarak değiştirilmiş falsettosuna öncelik verdiği, ortam dansı shuffle'ı için sözleri kenara itiyor.

Caz eksantrik Louis Cole'un "Weird Part of the Night"ından alınan bir arka vuruşla, Chainsmokers'ı hala "GOOD FEELiNGS" adlı bir şarkıyı birlikte yazmaları için neden işe aldıklarını merak ettiren türden bir stilistik sapma. Bu öngörülemeyen kalite kontrolü, Coldplay'i savunmayı veya reddetmeyi sinir bozucu hale getiriyor; her şüpheli seçim için köşede bekleyen 6 dakikalık bir nu-jazz vamp veya klasik progresif pop eseri var.

Sadece Coldplay "🌈" adında bir şarkı yapardı, ancak sadece Coldplay onu albümün en güzel ve keşfedici şarkısı da yapardı. Başka bir "Fix You" tekrarı olarak başlayan şey, Martin'in Jeff Buckley yerine Parachutes'ı yaparken Cocteau Twins ve Sigur Rós dinlemiş gibi giderek keyifli hale geliyor. Bu yüzden "We Pray" gibi bir şarkı potansiyeline ulaşamadığında daha da sinir bozucu oluyor. Bazı seçimleri cesurca: Filistinli Şilili sanatçı Elyanna'dan bir özellik ve İran protesto şarkısı “Baraye”nin adı geçiyor. Burna Boy ve Little Simz, ruh dolu konuk görünümleriyle ellerinden gelenin en iyisini yapıyorlar.

Ancak “We Pray” bir kez daha “la la”lar ve basit duygularla dolduruluyor, o kadar fazla doldurulmuş ki farklı kıtalara sahip iki alternatif versiyon var. En iyi hallerinde, Coldplay kendi boyutlarındaki hiçbir grubun başaramayacağı şeyleri başarabiliyor. Moon Music'te neden bu kadar uzun süre dayandıklarını, neden hiçbir yanlış hip-hop egzersizinin veya beceriksiz şarkı sözlerinin saltanatlarını durduramayacağını göstermeye yetecek kadar çekicilik var.

Bir diğer bonus parça olan “The Karate Kid”, yazdıkları kadar iyi bir hüzünlü balad. Sözler kağıt üzerinde hala saçma ve şarkıdaki “Daniel”ın The Karate Kid'in orijinal bir karakteri mi yoksa gerçek kahramanı mı olduğunu bilmek zor. Ancak ayrıntılar önemli değil: Şarkı, Martin'in sevdiği birinin acısını düzeltmeye çalışmak yerine onunla oturduğu nadir bir an ve bu yüzden hayalleri gerçeğe dönüştürmekle ilgili kaçınılmaz dizeler hak edilmiş hissettiriyor. Ya da geç dönem Coldplay'in tabiriyle: 🌈'dan önce 🌧️ olduğunu hala hatırlıyorlar.

Sonuç bana göre yine güzel bir Coldplay albümü Moon Music. Kolleksiyonunuzda olması gerekli bir plak.

Charlie Haden - Nocturne Double LP

2024-05-07T15:54:00.001+03:00

Gece karanlıkta ne duyuyorsunuız? Küçük şeyler? Gün içinde fark edilmeyen sesler. Cırcır böcekleri, gıcırdayan menteşeler, hafif mırıldanan makineler, otomobil trafiğinin uğultusu ve belki uzaktaki bir televizyon veya radyo. Gece yaratıkları her yerde...

Charlie Haden'in ballad albümü Nocturne, onun kara film sevgisinden geliyor. Quartet West gibi bu güçlendirilmiş üçlü de manzarayı lirik bir kulakla yorumluyor. Karamsar melodilerle yavaş danslardan oluşan program, romantizmin özünü içeriyor. Melodi ister kemandan, ister saksafondan, gitardan, piyanodan veya bastan gelsin, her zaman "Besame Mucho" demeye yaklaşır.

Bolerolar sanatçılara hatırı sayılır bir özgürlük tanıyor. Oturum sessiz ve Haden'in bas soloları sahneler arasında kusursuz bir şekilde akıyor. Albümü Latin cazının genellikle akla gelenden farklı bir yönünü yansıtıyor. Haden'in seansı, ritimleri ve güçlü perküsyonu yönlendirmek yerine şarkı sözlerine ve armoniye dayanıyor. Hayır, şarkı sözleri burada açıkça kullanılmıyor; ancak her zaman her güzel melodinin merkezindedirler.

Charlie Haden bu melankolik ve dinlendirici albüm için bir kez daha Kübalı genç piyanist Gonzalo Rubalcaba ile birlikte çalışmış. Davul ve perküsyondaki Ignacio Berroa çekirdek üçlüyü tamamlıyor. Özel konuklar arasında tenor saksafoncular Joe Lovano ve David Sanchez, kemancı Federico Britos Ruiz ve gitarist Pat Metheny (sadece bir parça) yer alıyor.

Rubalcaba, her ikisinde de davul ve perküsyonun yer almadığı iki kesimde orkestrasyona katkıda bulunuyor. Haden'in amacı, Ignacio Berroa'nın fırçalarla çalınan yumuşak, ince trampet sesiyle vurguladığı, çubuğun ilk vuruşunun "ve" ile başlayıp ikinci vuruşunda biten kendine özgü bir Latin dans ritmi olan bolero'yu keşfetmek. Bu ritim, yavaş bir dans için mükemmel ve gerçekten de albümün tamamı, acı-tatlı melodiler ve hareketli ritimlerle son derece romantik.

Haden'in iki orijinali ve Rubalcaba'nın bir orijinali dışında şarkıların çoğu Küba ve Meksika standartlarına uygun ve çok güzeller.

Nocturne şimdiye kadarki en iyi mum ışığında yenen romantik akşam yemeği müziği olabilir,

Till Brönner - That Summer Double LP

2024-04-23T10:30:00.001+03:00

Yaz geliyor. Çok stresli bir iş gününün ardından eve geliyorum. Klimam birkaç saattir tam hızda çalışıyor ve dairemin kapısını açtığımda serin ve ferahlatıcı bir rüzgar üzerime doğru esiyor. Önce derin bir nefes alıyorum, sonra hemen buzdolabına gidip içecek soğuk bir şeyler alıyorum. Müzik siatemimi açıp - That Summer - plağımı plak çalarıma koyarken buz küplerinin de fena olmayacağını düşünüyorum. Güzelce rahatlatıcı ilk şarkı çalarken oturma odamda arka planda çalarken tekrar buzdolabına doğru koşuyorum.

Hemen ardından bir tak, tak, tak sesi geliyor ve önümdeki masanın üzerindeki bardağa üç buz küpü düşüyor. Şimdi tek yapmanız gereken içeceğinizi dökmek, ayakkabılarınızı çıkarmak, ayaklarınızı yukarı kaldırmak, gözlerinizi kapatmak ve zihninizin dolaşmasına izin vermek.

Zaten ikinci şarkı olan Bein' Green ile birlikte tüm stresin yavaş yavaş vücudumdan nasıl uzaklaştığını fark ediyorum ve giderek daha sakin ve rahat olduğumu fark ediyorum. Derin nefes alıp veriyorum, kumsalda uzanmanın ne kadar harika olacağını hayal ediyorum. Aklımdaki bu güzel görüntüyle soğuk içeceğimden büyük bir yudum daha alıyorum ve hemen derin bir nefes veriyorum. Müzik çok rahatlatıcı olabiliyor..

Dördüncü parça - When Your Lover Is Gone - başladığında, zaten tamamen rahatlamış durumdayım ve vücudumun sistematik olarak yeni güç ve enerjiyle dolduğunu hissediyorum. Klimadan gelen soğuk esinti tüylerimi diken diken ederken buzlu içeceğimden uzun bir yudum daha alıyorum. İşte size albüm bunları hissettiriyor.

Kendimi bildim bileli Bossa Nova hayranıyım ve bu, Antonio Carlos Jobim'den bu yana Bossa Nova tarzı en iyi çalışmalardan biri olmuş .

Melodiler esasen vokalden oluşuyor ve Till Bronner'ın harika trompetiyle yeterince karıştırılıyor. Eşlik eden müzisyenlerin hepsi mükemmel, özellikle de perküsyon.

Müzik, yaz göğünde yıldızların altında sıcak bir akşamda hafif bir esinti kadar pürüzsüz ve baştan çıkarıcı bir şekilde akıyor. Şiddetle tavsiye ederim.

Ülkemizde double plak olarak bulabilirsiniz, inanın alırsanız pişman olmazsınız.

CHRIS BOTTI – VOL.1 LP

2024-04-09T10:30:00.036+03:00

Bir smooth caz yıldızının Blue Note'a katılması ister istemez dikkat çekiyor ama onun burada ne işi var?O da caz yapıyor evet ama...

Chris Botti'nin pek çok caz standardını ele alarak Blue Note'taki ilk albümü için kolay yolu seçmediğini söyleyebiliriz: “Danny Boy”, “Blue In Green”, “Someday My Prince Will Come”, “My Funny Valentine”…

Tipik olarak bir sanatçı bunu yaptığında felaket çok uzakta değildir; ya daha önce yapılmış olanı taklit eder, ya da bir dans salonuna yakışan, sönük bir yorumla sonuçlanır. Ama en sevdiğim trompetçilerden biri olan Chris Botti gibi bir karakter için durum böyle değil ve bu albüm Chris'in tüm sanatsal niteliklerini doğruluyor…

Pürüzsüz cazdan, kendisini pürüzsüz caz türünde başarılı kılan şeyin özünü koruyor; özellikle notalara hücum etme ve yumuşak bir dokunuşla çalma, gerekli nüansı tam ihtiyaç duyulan yere ekleme, iyi kalibre edilmiş, ilham verici bir müzik ortaya çıkarma tarzı. Hatta zaman zaman merhum büyük Chet Baker'ı en iyi zamanlarını hatırlatan caz. Böylece tüm bu parçaların ustalıkla yeniden tasavvur edildiğine tanık oluyoruz; “Blue in Green” benim görüşüme göre bu albümün başyapıtıdır. Chris Botti, görkemli tarzını ortaya koyarak sadece iki notayla bize Miles Davis'i unutturmayı başarıyor. Teşekkürler Chris Botti! Çünkü herkes bu tür bunu başaramaz.

Chris Botti şunları söylüyor: "2022'de, dünyadaki pek çok şey için yeni bir başlangıç gibi görünen bir dönemde 60 yaşına girdim" diyor Botti. "Tüm orkestrasyonları bir kenara bırakıp kendi çalışıma, grubumun çalışına ve hala sahnede icra etmeyi sevdiğimiz caz klasiklerine daha çok odaklanmak istedim."

Botti, aynı sahneyi paylaştığı harika isimlerle övünebilirken, bu proje onun Miles Davis'ten Keith Jarrett'a, Pat Metheny'den Brad Mehldau'ya kadar kendisine ilham veren geçmiş ve şimdiki caz efsanelerine duyduğu heyecanı paylaşmasına olanak tanıyor. Yaratmaya çalıştığı sofistike ortam müziğinin modelleri olarak Davis'in "Kind of Blue", "John Coltrane ve Johnny Hartman" gibi ikonik albümlerini veya Metheny'nin Charlie Haden ile yaptığı "Beyond the Missouri Sky" işbirliğini örnek gösteriyor.

Yani bu albüm, artırılmış gerçeklikteki %100 Chris Botti'nin sanatını uç noktalara taşıyor. Güzel, son derece estetik ve şaşırtıcı, özellikle benim gibi caz severler için, burada sürpriz daha çok sanatının daha geleneksel caza aktarılmasından geliyor, bu da onu oldukça alışılmadık hale getiriyor. Chris Botti iddiayı kazandı ve kendisinin günümüzün en büyük sanatçılarından biri olduğunu doğruladı, bunu zaten biliyorduk ama bu yine de iyi hissettiriyor!

Caz sever dostlar, bu plağı ki baskısı da muhteşem alırsanız, asla pişman olmayacağınızı size garanti ederim, mutlak kolleksiyonunuza eklemelisiniz.....

Müzisyenler:

Chris Botti (trompet), Taylor Eigsti (piyano), David Foster (piyano), Patrick Warren (yaylı çalgılar), Vinnie Colaiuta (davul), Zach Moses (bas, elektrik bas), Julian Pollack (rhodes, piyano), Gilad Hekselman ( gitar), Leonardo Amuedo (gitar), John Splithoff (vokal), Shane Fontayne (gitar), Chad Lefkowitz-Brown...

Alan Parsons - Time Machine Double LP

2024-03-30T11:00:00.001+03:00

Alan Parsons'ın The Time Machine'i aslında albümün yapımcılığını ve mühendisliğini de yapan Parsons'ın kendisinden çok az müzikal girdi içeriyor, ama önemli değil, çünkü zamanın geçişini ve bununla bağlantılı zaferleri, hataları, pişmanlıkları ve anıları konu alan bir konsept albüm, Parsons'ın 90'lardaki en iyi eseri. Parsons'ın geleneksel progresif rock ve pop/rock eğilimlerini biraz tekno ile harmanlıyor. Yapımcı ve mühendis ama yalnızca iki şarkıda org çalıyor (başka enstrüman yok) ve yalnızca bir şarkı yazmış. Bu albümün yıldızları Ian Bairnson ve Stuart Elliott; bu ikisi albümdeki diğer her şeyi yazmış. Özellikle Bairnson birçok farklı enstrüman çalarak parlıyor. Time Machine biraz yumuşak olsa da Alan Parsons'ın 90'ların sonunda yaptığı en iyi şey.

Albüm, Elliott'un yazdığı ve Project'in albümünün açılış şekline benzeyen enstrümantal "The Time Machine (Part 1)" ile açılıyor; iyi bir albüme mükemmel bir başlangıç. Sırada Parsons tarafından kaleme alınan ve yalnızca bir dakika süren "Temporalia" var. Bairnson tarafından yazılan "Out of the Blue" çok iyi bir şarkı, akılda kalıcı bir ritim ve baş vokali Tony Hadley (Spandau Ballet) yapıyor.

Bairnson tarafından yazılan "Call Up", Bairnson'un saksafon solosunu içeren güzel bir şarkıdır. Bairnson tarafından yazılan "Ignorance Is Bliss"in baş vokalini Colin Blunstone (The Zombies) üstleniyor. uzun süredir Proje çalışmalarının bir üyesi; aynı zamanda arka planda vokal yapan Chris Rainbow da var .

Üstte TEMPORALIA ve OUT OF THE BLUE

"Rubber Universe" Bairnson tarafından yazılmış bir enstrümantal parça ve albümdeki en iyi şarkılardan. Bairnson davul dışında tüm enstrümanları çalıyor. Sırada Bairnson tarafından yazılan "Call of the Wild", baş vokalde Maire Brennan'ın (Clannad) yer aldığı ve oldukça Kelt tınısına sahip harika bir çalışma.

"No Future In The Past" Elliott tarafından yazılmıştır ve çok güzel bir şarkıdır. Bu şarkı ve "Temporalia", Parsons'ın seslendirdiği tek şarkıdır. Elliott tarafından yazılan "Press Rewind" albümdeki en iyi şarkılardan biridir. Bairnson tarafından yazılan "The Very Last Time", Beverly Craven'ın seslendirdiği yavaş bir balad.

Üstte Call Of The Wild

"Far Ago and Long Away" Bairnson'un bir enstrümantalidir ve Projenin I Robot günlerindeki bazı seslerini anımsatmaktadır. Çok karamsar, Pink Floyd şarkılarını anımsatan sentezlenmiş bir basa sahiptir ve konuşulan kısımlar karışımın alt kısmındadır. Albüm, albümü kapatmanın mükemmel yolu olan "The Time Machine (Bölüm 2)" ile kapanıyor.

Albümün orkestra düzenlemelerinde Andrew Powell da var. Bu albüm daha çok 70'lerdeki Alan Parsons Project albümlerine benziyor. Bir dip not I Robot çıkmadan önce Alan Parsons zaman makinesi konseptinde bir albüm yapmak istemişse de Eric Wolfson ile I Robot'u yapmaya karar vermişler.

Plak satışları artmaya devam ediyor: Gelirleri CD'yi üçe katladı

2024-03-27T11:12:00.002+03:00

Amerika Kayıt Endüstrisi Birliği'nin (RIAA) geçen yıla göre ABD'de 43 milyon plak satıldı. Bu rakam, 2023'te satışa sunulan CD'den 6 milyon daha fazla. geçen yıl plak satışları 1987'den bu yana ilk kez CD satışlarını geçmişti. Verilere göre plak satışları 17 yıldır partide artıyor.

Plak gelirleri CD'yi üç katladı

Plak fiyatları CD'lere daha yüksek olduğu için plak gelirleri, CD gelirlerini üç katlamış durumda. Satılan CD sayıları ise bir önceki seneye göre 700 bin azaldı.

Plak satışlarının CD satışlarını geride bırakmasının sebeplerini anlaşılması zor değil. Plaklar, müzik tutkunlarına nostaljik hisler yaratmasının dışında, koleksiyona erişilebilen yüksek yüksek olması, bazı dinleyicilere daha doğal ve otantik gelen ürünler sunması nedeniyle son yıllarda popülerlik kazanmış durumda. CD ise birçok kişinin seçeneğin çıkmış durumda, hatta birçok bilgisayar ve otomobilde CD çalar/sürücü dahi bulunmuyor.

Haber: Donanım Haber sitesinden alınan Deniz Çakmak haberidir

Alan Parsons - On Air LP

2024-03-10T11:30:00.047+03:00

Alan Parsons Projesi'nin Parsons'ın olduğu kadar vokalisti Eric Woolfson'un da olduğunu düşünenlerdenim ben. Parsons da aynı fikirde olsa gerek ki; Woolfson 1990'da gruptan ayrıldığında grup "Project" olmaktan çıktı. Evet Woolfson'un vokallerini duymayı isterdim ama yapacak bir şey yok.

Ancak Woolfson olmasa bile Parsons müziği için güçlü bir duruş sergilemeye devam ediyor ve müziğinde hiçbir şeyden ödün vermiyor. Muhtemelen On Air albümünün dinlenmesi bu kadar büyülü kılan budur; kayıt stüdyosundaki tam ustalığını korurken müziğinin doğal ilerlemesidir.

Bir kez daha, tüm müziği birbirine bağlayan bir tema var - bu sefer tema, müzik, insanın yükselişi ve düşüşünün (kelime oyunu değil) bir resmini sunuyor. kuşlarla birlikte süzülebilme hayallerini.

"Blue Blue Sky"ın açılış notalarından insan başını kaldırıp toprakla bağlarını koparabilmenin hayalini kurar. (Albümün, Bairnson'un güzel gitar çalışmalarını içeren "Blue Blue Sky"a geri dönmesi çok akıllıca bir hareket olmuş.) Oturma odanızda bir jetin uğultusunu takip ederek yaşadığınız binayı sarsmamak için birkaç dakika daha düşük ses seviyesinde çalabilirsiniz; Parsons, jetin yanından geçip gitmesinin ve ses patlamasının tüm gücünü yakalar parçada.

"Too Close To The Sun" adlı şarkıda Icarus efsanesinin müziğe dönüştürülmesiyle rüya trajik bir gerçekliğe dönüşür. Parçada, Neil Lockwood'dan güçlü vokalini duyuyoruz.

Çoğunlukla insan kontrolü dışında olan balonların geliştirilmesinden "Blown By The Wind" insanların uçma korkusuyla baş etmesine "Can't look Down" e kadar, Parsons ve tayfası bu konu üzerinde durmamayı tercih ediyor. Havacılığın tarihi yerine gelişmelerin ve günümüzün durumlarının şiirselliğine odaklanın sizde. On Air'deki iki enstrümantalden biri olan "Cloudbreak" Parsons ile ekibinin bu albüme dek olan 20 yıllık müzik yaratma süreci boyunca hiçbir şey kaybetmediğinin kesin kanıtı.

Bu albümün öne çıkan parçası, Bairnson'un kuzenine saygı duruşu niteliğindeki "Brother Up In Heaven". Diğer bazı şarkılardan farklı olarak, buradaki tema sevilen birinin kaybı ve yas süreciyle ilgili. (Örnek şarkı sözü: "Hala onun gölgesini görüyorum / Kahkahası sürüyor / Rüya gördüğümde hepimiz tekrar bir aradayız / Uyandığımda o gitmiş." ..

Ancak artık insanlar kuşlarla birlikte süzüldüğü için Parsons, bizi uzaya götüren düşünme tarzımızın doğal ilerleyişine bakıyor. Enstrümantal "Apollo", işleri hızlandıran, ruh halinizi belirleyen bir parça ve yer çekimine meydan okuduğunda kişinin karşılaştığı tehlikelerden bahseden başka bir parça olan "So Far Away"e giden yolu açıyor. Christopher Cross bu şarkıda ana vokal rolünü üstleniyor.

Ancak sınırlar aşılmaya devam ederken ve uçuş deneyleri ara sıra başarısızlıkla sonuçlansa da, insan kendini hâlâ uçuşun sonraki aşamaları hakkında hayaller kurarken buluyor ve bu da dinleyiciyi "One Day To Fly"a getiriyor. Şarkının, herkesin hayatının bir aşamasında olduğunu düşündüğüm hayalini yansıtması şaşırtıcı değil: Hepimiz insan yapımı aletler ve yüksek teknoloji olmadan uçabilmeyi diliyoruz. Bununla birlikte asıl rüyaya ve "Blue Blue Sky"a geri dönüyoruz.

Alan Parsons Project tarih olsa da bu, Parsons'ın şimdiye kadar dinlediğim en güçlü albümlerinden biri olabilir. Grupta daha az rol oynayabilir, şarkılara sadece klavye desteği verebilir ki bu önemlidir. Fakat işin stüdyo kısmında yani mutfağında yine sadece o var, bu albümü bir önceki solo Alan Parsons albümü " Try Anything Once" tan ayıran, bestelerin efsane gitarist Ian Bairnson'a ağırlıkla ait olması.

Sonuçta 1998 yılı çıkışlı bu albüm gerçekten iyi müzik ve konsept albüm sevenlerin koleksiyonunda olması gerekli bir çalışma.

Alan Parsons - Try Anything Once Double LP

2024-02-25T00:34:00.000+03:00

Alan Parsons'ın 1993 yılında piyasaya sürülen Try Something Once albümü, albüme katkıda bulunan çok sayıda vokalist sayesinde kendi karizmalarını taşıyan, ustalıkla hazırlanmış şarkılardan oluşuyor.

Bu albüm 1990 yılında yayımlanan son Alan Parsons Project albümü olan Freudiana sonrası Eric Woolfson ile olan müzik yolculukların nokta koduktN sonra Alan Parsons 'ın 1993' te çıkan ilk solo albümü aynı zamanda.

"Freudiana" albümünün ardından gelen Parsons-Woolfson boşanmasının ardından Parsons, kayıt sanatçısı olarak devam etmeye karar verdi. Woolfson'ın Proje'ye yaptığı katkılara saygı göstermek amacıyla Parsons, Proje adını geride bırakmaya ve en az bir kez bir şey denemeye karar verdi; müzisyen arkadaşlarının kendi bestesel girdilerini yeni repertuvara getirmelerine izin vermek, hatta onlara izin vermek. özellikle Parsons'ın ömür boyu ortakları Powell ve Bairnson olmak üzere yazma değerlerine hakim olmak. İlki, bir klavyeci (aslında çok iyi bir kişi, geniş bir ustalık yelpazesine sahip olan) olarak rolüne daha fazla konsantre olabilmek için iyi bilinen orkestra düzenleme yeteneklerine çok az yer veriyor; ikincisi, bazı klavyeler de dahil olmak üzere enstrümantal yeteneklerini genişletiyor.

Gerçek şu ki, repertuvarın tamamında kullanılan büyük miktardaki klavye parçaları, APP'nin daha önceki çabaları için son derece önemli olan devasa, yinelenen orkestrasyonların etkili bir alternatifi olarak hizmet ediyor. Yani, birçok yönden "Try Anything Once ", "Eye In The Sky " günlerinden bu yana APP işine hakim olan giderek daha popüler hale gelen eğilimin ardından bir tür forma dönüş olduğunu kanıtlıyor. Aslında, neredeyse "Friendly Card" kadar ve "Pyramid" ve "I. Robot"tan biraz daha fazla keyifli bir Albüm.

Albümde hiçbir parça diğerlerinden üstün değil ve bu durum albümün işe yaramasını sağlıyor. David Pack, Chris Thompson, Eric Stewart ve Jacqui Copland gibi şarkıcılar her melodiyi canlandırıcı bir farklılık ve tarzla sunuyor.

Try Something Once'da bir araya getirilmiş genel bir konsept yok, ancak "Wine From the Water" ve "Turn It Up" gibi şarkıların çoğu dine ve ölümden sonraki yaşam umuduna değiniyor.

Açılış parçası 'The Three of Me', bu yenilenmiş projenin yeniden yapılandırılmış müzik dünyasına çarpıcı bir giriş niteliğinde: gösterişli bir giriş ve bazı akıllıca tempo değişimleri içeren bir ana tema.

İyi art rock havası 'Turn It Up' ve Ellliott'un kaleme aldığı 'Mr. Time ", incelikli enerji ve etkili akılda kalıcılık dolu iki parçanın yanı sıra ara sıra ürkütücü pasajlara yer bırakan bazı akıcı ruh hali değişimleri; aynı şey güzel bir prog pop parçası olan 'I'm Talking to You' ve daha rock'lı 'Back Against the Wall' için de geçerli ve bunlar yukarıda bahsedilenlerden biraz daha kısa olduğundan, enerji hissi özellikle tıpkı açılıştaki gibi daha az incelikli ve biraz daha abartılı.

Ama hiçbir yerde işler, dinleyiciyi "Pyramid'den" "Shadow of a Lonely Man" ve "Old & Wise" günlerine götüren dramatik bir senfonik balad olan muhteşem kapanış "Oh Life" kadar abartılı olamaz.

Her şarkı ya zengin enstrümantasyon ya da hassas sözlerle kendi ağırlığını taşıyor ve Parsons'ın kafa karıştırıcı metaforları kullanması bir kez daha ilgi çekici bir şarkı koleksiyonu yaratıyor.

Dört enstrümantal - "Dreamscape", "Breakaway", "Jigue" ve "Re-Jigue" - Philharmonia Orkestrası'ndan yararlanan "Re-Jigue" ile albüme merak ve klasik bir ustalık katıyor.

"The Three of Us" ve "Mr. Time" gibi şarkıların üzerinde bir merak ve hayranlık unsuru dolaşıyor ve Parsons'ın temalarının bulanıklığı ve belirsizliği, onun düşündürücü sözlerinde bir çekim yaratıyor.

Mesajı dinleyicinin üzerinde düşünmesine bırakıldığı için (I Robot veya Pyramid gibi kavramsal olarak bariz olan geçmiş albümlerin aksine), Try Something Once kendi cazibesini ve karmaşıklığını besliyor. İsminin sonunda ilk kez bu albümde "Proje" kelimesinin olmaması hiçbir şeyi değiştirmiyor çünkü bu albümdeki müzik ve atmosfer, proje günlerindeki aynı gizemli etkileri taşıyor.

İyi yıllar / Happy new year...

2023-12-31T23:00:00.001+03:00

İyi yıllar!/ Happy new year...