B'log ang Mundo

Paalam at Salamat

2011-04-26T22:12:00.001+08:00

Bilog ang mundo. Kaya nga may apat na sulok ang daigdig.

Sa isang taon at anim na buwan ng aming tambayan, nais kong pasalamatan ang lahat ng mga masugid na nakikibasa sa mga walang kakuwenta-kuwenta kong mga isinusulat. Ang madalas niyong pagdalaw dito ang nagpasya sa aming munting tahanan.

Salamat kay Loy na kasama kong nagsimula nitong blog para sa mga katulad naming OFW's.

Salamat sa PEBA at PBA. Isang karangalan para sa amin ang maging isa sa mga nominado sa inyong patimpalak.

Salamat Definitely Filipino sa pag-link mula sa inyong datkom papunta sa mga entries namin dito.

Salamat sa lahat ng mga nakalimutan naming pasalamatan.

Paalam at Maraming Salamat sa inyong lahat. Ito na po ang huling entry para sa blog na ito.

Bilog ang mundo. Kaya nga may apat na sulok ang daigdig.

Paalam Tita Maggie

2011-04-17T00:53:00.000+08:00

kuha kasama si Tita Mags (naka-striped shirt) noong ika-31 na kaarawan ko

kuha kasama si Tita Mags (nakahawak sa balikat ko) noong kasal namin ni Supernanay

Paalam Tita Maggie.

Alam kong mas masaya ka na ngayon sa piling ni Lord.

Bilib ako sa tibay mo sa lahat ng mga pagsubok na dumaan. Kahit na gaano kahirap ay nakuha mo pa ring ngumiti para ipakita sa amin ang iyong pagiging matatag.

Sorry sa lahat ng mga naging pagkukulang namin.

Salamat sa lahat ng mga tulong na ibinigay mo noong mga panahong kami ay nangangailangan. Salamat sa lahat ng mga pangaral. Salamat sa pag-aaruga. Salamat sa lahat ng maliligayang araw na nakasama ka namin.

Hindi ka namin malilimutan. We will miss you. We love you!

ANG BUHAY NGA NAMAN

Noel Cabangon

Ang buhay nga naman

Di mo maintindihan

Di mo alam kung saan ang hangganan

Ang buhay ng tao

Sadyang misteryoso

Di mo alam kung kailan ang katapusan

Ngunit ika'y maaalala

Sa mga kwento mong madrama

At hindi malilimutan

Ang iyong mga kalokohan

At ika'y pag-uusapan at pagtatawanan

Ngunit mangungulila sa iyong paglisan

Ang buhay nga naman

Kay lalim ng kahulugan

Di mo alam kung ano ang kapalaran

Ang buhay ng tao

Sa ibabaw ng mundo

Di mo batid kung ano ang iyong daratnan

Ngunit ika'y maaalala

Sa mga kwento mong madrama

At hindi malilimutan

Ang iyong mga kalokohan

At ika'y pag-uusapan at pagtatawanan

Ngunit mangungulila sa iyong paglisan

Ang buhay ng tao

Sa ibabaw ng mundo

Paikot-ikot at sadyang mapaglaro

Ngunit ika'y maaalala

Sa mga kwento mong madrama

At hindi malilimutan

Ang iyong mga kalokohan

At ika'y pag-uusapan at pagtatawanan

Ngunit mangungulila sa iyong paglisan

Wanna Beth

2011-04-14T22:18:00.001+08:00

Somewhere in Cubao, sa isang waiting shed habang nagyoyosi.....

Pare 1: P're, nabalitaan mo ba 'yung tatlong Pinoy na binitay sa pamamagitan ng lethal injection sa
             China?

Pare 2: Oo p're, nakakaawa nga 'yung mga kababayan nating 'yun dahil kailangan lang naman
             nilang kumita ng pera kaya napilitan silang maging drug mules.

Pare 1: Eh 'di alam mong si Beth Tamayo 'yung babaeng binitay doon?

Pare 2: P're, okay ka lang ba? Si Elizabeth Batain 'yung babaeng tinutukoy mo!

Pare 1: Si Beth Tamayo ay may pangalang Elizabeth Batain sa totoong buhay. At ang sabi nila, kaya
             daw hindi ipinakita sa media ang itsura niya ay dahil nga sa dahilang siya si Beth Tamayo.

Pare 2: Weh, 'di nga?

Pare 1: Oo nga. Wanna bet, paksyet?

Pare 2: Tsismis lang 'yan ng mga walang magawa sa buhay. Ang alam ko lang na totoo sa kanya ay
             niligawan siya noon ni Marc Logan.

Pare 1: 'Yung makulit sa TV Patrol? 'Di nga?

Pare 2: Oo, nagkagustuhan sila kaso nagparaya si Beth dahil ayaw niya ang magiging complete
             name niya kapag kinasal na sila!

Pare 1: Borokoy, puro ka kalokohan! Ang alam kong nanligaw talaga sa kanya ay 'yung kumanta ng
            "Footloose"....si Kenny Loggins. Kaso masagwa rin 'yung magiging pangalan ni Beth kung
            magkakatuluyan sila kaya hindi rin niya pinatos!

Manang Yosi Vendor: Oist, ang corny niyong dalawa. Gusto niyong kayo ang bitayin ko? Narinig ko
                                     na 'yang patawa niyo twenty decades ago. Umalis nga kayo sa harapan ko
                                     dahil minamalas ang mga paninda ko!

Pare 2: Honga p're, inom nalang tayo.

Pare 1: Apir!

April Fooled Day

2011-04-04T01:06:00.002+08:00

Sa kasagsagan ng panibagong kontrobersiya ni Willie Revillame ay napilit ko si Sir Ben ng Definitely Filipino na ilathala ang entry kong "Idol Ko Si Willie" sa kanilang page bilang isang April Fools' Day entry. Marami akong napatunayan sa pagkakataong ito at isa sa pinaka-major, major ay ang kasikatan ng host ng Willing-Willie. Mixed siyempre ang mga reactions dahil nahahati ngayon ang bansang Pilipinas sa "anti" at "pro" sa usaping "child exploitation" na napanood sa national teevee.

As of this writing, may 3,534 views na ang entry ko sa DF. Taena, ito na ang pinakamarami kong views sa entry na naisulat ko sa tana ng aking buhay bilang isang blogger! Marami rin ang nagkomento at may ilang 'di ako malilimutan hanggang bukas.

Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ng isang ito. Siguro ay nakita nya ang pahabol ko sa paghingi ko ng suporta sa 12th Philippine Web Awards. Naku, hindi ito isang hidden agenda. Lantaran po akong nagmamakaawa na iboto niyo ang walang kakuwenta-kuwenta kong blog na NOBENTA!

Ito namang dalawang magkasunod na comments ay galing sa iisang tao. Napuna niyang maraming idiots sa mundo. Hindi ko alam kung papuri ba ito o sarcastic comment lang.

May isa namang nag-comment na hindi daw nakakatawa ang entry ko. Eh hindi naman talaga ako nagpapatawa. Ano ba sa Tagalog ang "fool"? Nabara siya tuloy ng reader na nakapunang maraming idiots sa mundo. Pero paksyet, 'di ko naintindihan ang pinapauso niyang salitang "talangkanizing". Malufet ka ate! Atsaka bakit naman ako maglalagay ng advance notice sa isang April Fools' Day entry, 'di ako ang nagmukhang tanga?

Si ateng nakapuna na maraming idiots, mukhang naghahanap ng away sa ibang mga readers na nakabasa ng laman ng buong entry.

Ito namang isang obvious na supporter ni Will ay obvious ding hindi nagbasa. Kumuha pa naman ng moment para sa kanyang remarkable comment. Soplak sa isang reader na mukhang naghahanap rin ng away.

May nagsabi naman na hindi daw kathang-isip ang naisulat ko. Maaaring mali nga ako sa terminong ginamit pero hindi ko alam kung paano niya kinuha ang percentage ng positive at negative na laman ng entry ko. Obvious din na hindi blogger ang nag-comment dahil pati ang pag-e-effort ko sa pagsusulat ay pinapakialamanan niya. Wala pong blogger ang hindi nag-iisip at nagbibigay ng effort sa kanyang sinusulat.

May mga Pilipinong gagawin ang lahat basta makapag-English lang. Ewan ko ba kung bakit may pinanganak na mga mahilig magpasiklab kahit na wrong spelling o wrong grammar naman. Buti nalang ay 'di naging "pluck" ang word na tinutukoy niya.

Heto pa ang isang "interesting" comment. Nice one.

Hindi po ako demonyo. Baka 'yung mga nagpapasikat sa itaas na baluktot ang dila ang tinutukoy nitong isang nag-comment. Pero on the lighter side, isa itong magandang reminder na hindi dapat pagpapasikat ang laman ng mga blog entries.

May mga taong siguro ay nakukulitan at naaasar na sa mga nabubuwisit sa entry kahit di naman nagbasa kaya naglagay na ng "spoiler alert" sa kanyang comment. Sad to say, parang hindi rin nabasa ng karamihan ang mga sinabi niya!

Likas na sa ating mga Pilipino ang pakikisawsaw sa mga usapin na hindi man lang inaalam ang usapan. Kadalasan ay nakikigaya lang tayo sa pananaw ng mga nakakarami. Kapag tinanong mo ang dahilan ay 'di naman makapagpaliwanag. Sa tunay na buhay, dapat ay marunong tayong magbasa bago gumawa ng mga bagay-bagay tulad ng pagkokomento. Parang sa mga exams lang 'yan kung saan madalas nating marinig sa ating mga teachers na "Read the instructions carefully!". Subukan mong mag-fill-up ng PRC application form na gamit ang blue ballpen, tingnan natin kung 'di ka mapagalitan o mamura ng matataray na tagakuha sa counter.

Buti nalang ay nandoon sa DF thread si Poldo (salamat sa suporta, parekoy!) para soplakin lahat ng SKIP READERS!!

400

2011-03-21T22:48:00.001+08:00

siyempre dapat ay may ganitong kodak moment

Heto ang totoo...ang pinakamatandang unibersidad sa Asya ay ang UST. Peksman, mas matanda pa nga ito sa Harvard University ni Uncle Sam. Noong January 28, 2011 ay idinaos ng UNIVERSITY OF SANTO TOMAS ang kanilang Quadricentennial Celebration o ang pagdiriwang sa paggunita ng 400th Founding Anniversary. Ito ay ipinagdiwang hindi lang ng mga alumni at mag-aaral kundi pati na rin ng buong Pilipinas.

Binalak namin ni misis kasama ang kanyang kapatid na pumunta sa "salubong" ng pinakahihintay na event ng bawat Tomasino kaso hindi kami natuloy dahil noong mga panahong iyon ay kakatapos lang ng paksyet na pagpapasabog sa isang bus sa Makati. Natakot kaming mag-commute kaya nauwi nalang kami sa panonood ng live streaming sa net.

Kinabukasan, napag-isip-isip namin na hindi dapat palampasin ang mga ganitong pagkakataon dahil after one hundred years pa namin ulit puwedeng maranasan ang malufet na klase ng celebration. Ayoko namang umabot sa ganung edad! Mula Taguig ay nag-taxi nalang kami papuntang Dapitan (likod ng uste) dahil ito ang pinaka-safe at malamig na paraang alam namin. Habang nasa sasakyan ay ramdam ng bawa't isa ang excitement. Ano na kaya ang itsura ng tambayan namin? Ano na kaya ang nabago sa loob ng uste? Ilang taon na rin kasi kaming hindi nakadalaw dito.

First stop namin ay sa pinakasikat na kainan ng mga Tomasino, ang ALMER'S. Hindi ko alam kung gaano na ito katagal pero naabutan ko na silang stable nang una akong tumuntong sa Engineering Building noong 1995. Ang tanging masasabi ko ay "masarap na, mura pa"! Sa aming pagbisita ay hindi kami na-disappoint dahil nandun pa rin ang masasarap na sizzling dishes tulad ng spare ribs at porkchop, ang sidings na mashed potato, at unlimited gravy. Hindi puwedeng walang extra rice. Ang nakakatuwa, medyo nag-improve na ang itsura ng kanilang place. Sayang at hindi kami nakapagpa-picture dahil nahihiya kami sa mga ibang kumakain.

ate, sali ako ha!

Paglagpas sa A.B. Building ay nakita namin ang dambuhalang 400. Siyempre, hindi puwedeng walang kodak moment dito dahil isa itong ebidins ng aming pagpunta. Effort ang pagpapakuha ng litrato dyan dahil lahat ng mga dumadaan ay 'di magkanda-ugaga sa pag-pose. Kahit na alam natin na "we have to wait for our turn", kailangan pa ring mag-unahan. 'Yung iba ay sadyang pasaway; kahit na naka-pose na ang sis-in-law kong si Sarah ay umeksena pa rin ang makulit pero cute na bata.

si Charlene 'yung nasa itaas, si Piolo 'yung nagpa-pektyur sa ibaba

Sa Quadricentennial Square ay makikita ang isang obra maestra ni Arch. Ramon Orlina, ang "TETRAGLOBAL", na sumisimbulo sa various stakeholders ng university. Apat ang representation na nandito - dalawang mag-aaral (lalaki at babae), isang professor, at isang Dominican priest. Para sa mga 'di nakakaalam, ang modelong pinaggayahan ng lalaking estudyante ay si Piolo Pascual habang si Charlene Gonzales naman ang sa babae. Hindi ko alam na isang Tomasino si Papa P pero si Miss U, sigurado ako dahil madalas ko siya dating makasalubong kapag nagagawi ako dati malapit sa College of Medicine.

ang sikat na Main Building ng Uste

Noong una akong makarating sa uste at makita ang Main Building, nag-sign of the cross ako. Akala ko kasi ay simbahan ito. Aminin niyo, ginawa niyo rin ito. Eh sino bang hindi mag-aakala na simbahan ito? May krus ba naman sa tuktok tapos may mga estatwa pa!

ang koala ay hindi isang bear kundi isang marsupial

Pagpasok namin sa loob ng Main Building ay napadaan kami sa UST Museum of Arts and Sciences na itinuturing namang pinakamatandang school-based museum sa Pinas. Libre ang entrance dahil nga sa celebration kaya ang daming tao, lalo na dun sa souvenir shop. Naalala kong bigla ang time na pumunta kami dito ng mga barkada ko noong nasa freshman year pa kami. Kung noon ay manghang-mangha kami sa mga nai-preserve na artifacts, mas namangha ako sa muli kong pagkakita sa mga ito. Ganun talaga siguro kapag tumatanda na, mas nagiging appreciative sa mga bagay-bagay!

up!

Marami rin akong memories sa grandstand / quadrangle ng uste. Nandyan ang ROTC na walang silbi. Sino bang kabataan ang gustong mabilad sa ilalim ng araw kinabukasan after mong mag-Sabado Night? Ilang yosi (puwede pa manigarilyo sa loob ng campus dati) rin ang naubos naming magbabarkada dito kapag tumatambay kami sa gitna kapag madilim na. Ito ang ilang beses naming sinukat sa subject naming Surveying at dito nasagasaan ng konyotik ng kotse ang ginagamit naming steel tape measure. Nakatugtog rin ang banda namin (representing College of Engineering) sa isa sa mga "Paskuhan".

lovers' lane

Special ang mga pavillions sa tapat ng Engineering Building. Ito ang teritoryo namin kasama ang mga estudyante ng dating College of Architecture and Fine Arts (CAFA). Ito ang nagsisilbing tambayan kapag may vacant at break. Siyempre, yosihan din dito to the max. At higit sa lahat ay nagiging lovers' lane ng mga magsing-irog! Dito kami minsan nagkikita ni Supernanay noong kami ay mga binata at dalaga pa. Magka-building kasi ang Civil Engineering at Interior Design - nice combination, 'di ba?

Sa pag-uwi ay baon namin ang mga litratong wala kami ni misis noong kami ay mga etudyante pa lang sa pinakamatandang unibersidad sa Asya. De-film pa kasi ang mga camera noon. Hindi pa uso ang digicam at mga celfone na may pangkuha ng moments. Sa wakas, kahit na makalipas ang higit sa isang dekada, ay may pang-FB album na kaming maipo-post!

Eksena sa Pila

2011-03-10T00:10:00.004+08:00

Paborito kong kumain sa resto ni Giant Bubuyog dahil bukod sa affordable ang kanilang mga meals ay talaga namang langhap-sarap. Loyal ako sa kanya mula pa noong pagkabata at alam kong halos lahat ng Juan Dela Cruz ay ganun din. Kaya naman walang araw na hindi mahaba ang pila sa kanilang mga branches. Minsang nagwala ang mga sawa sa aking tiyan ko ay naisipan kong dumaan sa kainan nila upang lumamon. As expected, puno ng sangkatauhan ang malufet na Jollibee. Ang pila sa counter ay pangbox-office hits kaya wala ka na halos makitang bakanteng lamesa. Ganun pa man ay pumila pa rin ako para maka-order ng Chicken Joy. Sa harapan ko ay may isang babaeng umagaw ng atensyon ko. May kasama siyang boyfriend (nya yata) na pinapagalitan niya dahil ang haba-haba daw ng pila at ang bagal-bagal ng service. Ok lang sana kung sila lang ang nakakarinig kaso parang nakalunok ng megaphone 'yung babae kaya lahat ng nandoon ay rinig na rinig siya.

Nang makarating sa pila ay hindi muna siya umorder. Nagreklamo muna siya tungkol sa mahaba at mabagal na pag-usad ng pila. Fair enough. Hindi niya lang siguro alam na lunch time na noon at malapit sa isang eskuwelahan ang pinuntahan niya kaya maraming tao. Ilang segundo lang akong nalingat at bigla ko nalang nakita na siya'y gumagawa ng eksena. Lalong lumakas ang boses niya na parang isang speaker na ginagamit sa mga konsiyerto. Kawawa naman 'yung working student na kulang nalang ay murahin niya habang inililibing ng buhay. Hindi yata sila nagkaintindihan kaya nag-hysterical si girl.

"Sa susunod ay sa McDo nalang ako kakain dahil walang kuwenta dito!!", ang talak niya to the highest level.

Dahil doon ay huminto ang mundo at siya na ang naging center of the universe. Napataas ng isang kilay ang lahat habang tinitingnan siya mula ulo hanggang paa. Taena, mukha namang basura 'yung itsura at masangsang din ang amoy ng pagkatao. Paksyet, wala naman siya sa mamahaling resto at 'di naman kagandahan para mag-inarte. Tuloy pa rin siya sa ginagawa niya hanggang sa naramdaman at na-realize niyang nakakahiya na siya. Ayun, 'di nalang niya itinuloy ang order at nag-walkout nalang. Kung ako si bf, naiwan nalang ako at kumain ng palabok.

Ayaw natin ng mahabang pila. Kaya nga nauso ang "save" dahil ayaw nating naghihintay ng matagal. Nakakabagot pero ganun ang takbo ng buhay - we have to wait for our turn.

Noong last na bakasyon ko ay may "eksenang kups" nanaman akong na-witness. Sa Cathay Pacific (at sa ibang airlines din) ay hindi puwedeng mag-unahan kapag boarding na dahil may sequence ang pagpapapasok depende sa location ng upuan. It is a well-known fact na kapag may pila, bawal ang singit unless may emergency, matanda ka na, may bitbit kang bata, may kapansanan, at isa kang buntis. Disiplinado tayong mga pinoy kapag may pila lalo na kung nasa ibang bansa. Kaya naman nakaagaw ng atensyon ang isang babaeng nagrereklamo dahil hindi siya pinapasok sa boarding gate. Ipinaliwanag naman ng attendant na hindi pa seat number nila ang tinatawag para pumasok

"Ay don’t know why der shud be alayn layk this! (sa napakapangit na english accent way)", galit niyang sabi sa chinitang cute na tumitingin sa mga boarding ticket.

"We're sorry ma'aam but you have to wait for your seat number to be called.", ang napakasimpleng sagot lang sa kanya.

"Mee en my hasban ar in a hurry up!!", ang pagdadabog naman ni nanay.

Walang sinagot si cutie chinita at nilayasan nalang siya. Nakanamputs naman kasi, eh ano naman kung nagmamadali sila? Kahit naman mauna silang pumasok ay sabay-sabay pa rin kaming ililipad ng eroplano papuntang Pilipinas! Na-gets ko na ang eksena ni aling mahadera. May foreigner kasi siyang asawa. Siguro dahil kulay puti ang balat ng kasama, ang akala niya ay uunahin na sila!

Ang sa akin lang naman, huwag na sanang mag-inarte kung hindi naman likas na maarte dahil magmumukha lang "trying hard" sa huli. Ang pagyayabang ay may binabagayan. Huwag na rin sanang mag-ingles kung hindi rin naman fluent ang pagbikas at amoy tae ng mamamatay na aso lang ang grammar. May tama ring lugar ang mga times na gusto nating magpasiklab. Huwag nating piliting maging mukhang matalino dahil mas malaki ang tiyansang magmumukha tayong bobo!!

PAHABOL:

Mga kabayan, ka-dekads, at ka-utak, paki-suportahan po ang isa ko pang blog, ang NoBenta. Kasama po ito sa listahan ng mga semi-finalists sa Blog Category ng 12th PHILIPPINE WEB AWARDS. Paki-click lang po ang NOBENTA - REMINISCING THE 90'S sa LINK NA ITO. Maraming Salamat Po!!

KasaySalita

2011-03-02T23:49:00.001+08:00

Back to China. Trabaho nanaman.

Bago ako umalis ng Pilipinas ay naikuwento ko kay misis na may bago akong blog site na gagawin. Trip ko lang dahil masakit sa ulo kapag hindi mo maibahagi sa ibang tao ang mga gusto mong ipahayag. Medyo pa-trivia ulit ito tulad ng NoBenta.

Mga ka-utak, kabarkada, at ka-dekads, masaya akong ipinapakilala sa inyo ngayon ang isa ko pang baby.

KASAYSALITA - Ang Blog ng Kasaysayan ng mga Salita. Bow!

Ang palayaw ng aking paboritong pinsan ay BADDS. Hindi ito hango sa Color Me Badd na sumikat noong mga panahon namin kundi galing sa kantang "Ang Boyfriend Kong Baduy" ng Cinderella. Oo, Baduy ang sinauna niyang palayaw. Nang nagbinata na kami at nagtayo ng banda, siyempre kailangang mag-evolve ng nickname para sa mga chicks.

May patawang kumalat noong nasa elementary pa ako. Bakit daw tinawag na elepante ang elepante? Ang paksyet na sagot: DAHIL MUKHA SIYANG ELEPANTE!!

Tinanong ko minsan si ermats kung saan nakuha ang pangalan kong JAYSON. Ang sagot niya sa akin ay galing daw ito sa pinaghalong JAI-alai (kubrador kasi nito si erpats noong nagsisimula pa lang sila ni mama) at SON (dahil ako ang unang anak na lalaki). Hmmmm….Medyo kapani-paniwala pero may mas nagustuhan akong isang version na kuwento ni papa. Ang sabi niya nagmula daw ang pangalan ko sa 1963 Film na "Jason and the Argonauts" na ibinase naman sa isa sa mga kuwento sa paborito kong Greek Mythology, ang "Jason and the Golden Fleece". Nang malaman ko ito, isa lang ang tanong ko…"Bakit may letter Y ang pangalan ko; na-wrong spelling tuloy?!". At doon ko nalaman na kasalan pala ng lintek na nurse na kasama sa nagpaanak kay inay kung bakit naging six letters ang first name ko.

Marami tayong mga salita na hiram lamang. Akala natin ay sarili natin ang mga pangalan ng mga bagay-bagay na madalas nating makita - bintana, lamesa, kuwarto at kung anu-ano pa. Hindi ko nga rin akalain na ang salitang "suot" ay hiniram lang natin sa salitang "suit" na kung bigkasin ay "syut" kapag itinatambal na sa salitang "bathing". Akala ko rin dati ay sarili natin ang salitang "garalgal" ngunit ito pala ay pinantukoy nating mga pinoy sa tunog ng mumog o "gargle". Kapag may ginigilitan ng patalim ang mga holdaper sa eskinita, isipin mo nalang ang mga salitang "gillete" at "guillotine".

Ang lahat ng salita (o mga pangngalan at mga pangalan) ay may natatanging kasaysayan. Cross my heart and hope to dye!

Taena, alam mo naman sigurong hindi kamag-anak nila Batman, Aquaman, at Superman si PEKSMAN. Sino nga ba siya? Potah, 'di alam ng karamihan ng bata kung bakit kailangang banggitin sa huli ng pangungusap ang salitang ito kung gustong paniwalaan ng pinagsasabihan. Sige sasabihin ko na - ito ay nag-ugat sa pag-uusap ng isang Kano at Noypi. Isang araw ay nagyabang si puti at ayaw siyang paniwalaan kaya hayun, ang nasambit nalamang niya ay "All I'm telling are based on FACTS, MAN. Facts, man!!". At dahil baluktot ang dila natin, the rest is history.

Minsan natanong mo na ba sa sarili mo kung bakit "HIGH FIVE" ang tawag sa "APIR" nating mga pinoy? Kung gusto mong malaman ang kasagutan ay itaas ang isang kamay, at sabihan ang isang kakilala ng "UP HERE" na kasimbilis ng pagbikas ng "KISS SABAY HUG". Mwah!!

Nangangati lang ang isipan kong wala namang laman. Naisipan kong dito nalang ilabas kaysa sa puwet dahil baka maging tae lang ang mga ito at mai-flush sa inidoro.

Kong Sing Bao Sa

2011-01-05T22:31:00.003+08:00

Noong nasa Pilipinas pa ako nagtatrabaho, medyo naiinggit ako sa mga empleyadong ipinapadala ng aming kumpanya papuntang China para mag-training. Una, siguro ay pangarap ko sa buhay ang makasakay ng aeroplane. Pangalawa, gusto ko talagang makapag-tour around the world. Pangatlo, 'yung dalawang naunang reasons pa rin ang reason ko.

Kapag nakauwi na ang mga masuswerteng nilalang ng aming company ay nagtataka naman ako sa kuwento nila. Ayaw na daw nilang bumalik doon para lang mag-aral ng isang buwan.

Taena, pinalipad na nga sila papunta sa lupain ng mga singkit, nagrereklamo pa?!

Noong nasa Saudi ako ay 'di ko masyadong naramdaman ang tinatawag nilang LANGUAGE BARRIER. Alam naman natin na ang lupain ng mga kamelyo ay may mga kasosyong Puti kaya ang pangalawang wika doon ay Ingles. Parang katulad lang sa Pinas. Ang kagandahan pa sa disyerto ay malaki ang populasyon ng Pinoy Community -'di na nakakagulat na malamang may dalawang milyong Pilipino sa buhanginan. Kapag hindi kayo magkaintindihan sa arabic ay malaki ang chance na puwede kayong mag-inglisan. kahait na pabarok. Anytime ay puwede kang gumala mag-isa dahil kaya mong makipag-usap sa mga arabo gamit ang pamana sa'yo ni Uncle Sam.

Potah, nang mapadpad ako dito sa Tsina, masyado akong nanghinayang sa Mandarin Classes sa dati kong pinapasukan. Naalala ko rin ang kuwento ng isa kong kasamahang mag-isang nag-stay ng isang buwan dito. Ayaw na niyang bumalik dahil wala siyang makausap. Ano nga naman ang gagawin mo sa napakalawak na lugar na punung-puno ng mga taong sila lang ang nagkakaintindihan?

Dito sa pinapasukan ko ngayon, medyo hirap ako sa komunikasyon. Simpleng "hi" at "hello" pa lang ang kaya kong sabihin. One to one hundred pa lang ang kaya kong bilangin. Malamig na beer pa lang ang kaya kong orderin. Nagre-rely pa ako sa mga apat na kasama kong Pinoy na marunong mag-Mandarin. Hindi ko kayang mag-isang gumala-gala dito dahil tiyak na mawawala ako!

Napakahirap aralin ang salita dito dahil maraming lalawigan ang China. Kung sa Pilipinas ay napakaraming dialect dahil sa iba't ibang probinsya, ako na ang magsasabi sa'yo na ganun dito pero i-multiply mo siguro ng ten. Kung sila nga na lumaki at tumira dito ay 'di rin nagkakaintindihan minsan dahil sa dialect, paano pa kaya akong ni kailanman ay 'di nakapagsalita nito?

May mga na-download na akong mga audio books para mapadali ang pag-aaral ko ng Mandarin pero mahirap kabisaduhin ito kung hindi mo papraktisin ang pakikipag-usap. Hindi mo rin basta-basta mababasa ng tama ang mga salita based sa spelling. Ang "Q" ay pronounced as "ch" habang ang "X" ay "sh". Bingi na ang tenga ko kaya nahihirapan akong pakinggan ang sinasabi nila. Hindi din pwedeng basta-basta ka magsasalita ng walang consideration sa intonation dahil pwede kang mapahamak dahil doon. Ang apat sa Chinese ay kasintunog ng salitang patay. Kaya nga ang tradition dito ay 'di pwedeng mag-serve ng kung anu-ano "in fours". May narinig din akong walang fourth floor sa mga pindutan ng elavators.

Inuna kong alamin ang mga bad words dahil magagamit ko ito kapag nilalaglag na ako. Ang alam ko na dati ay ang "bolanchao" na kanta noong Dekada NoBenta ng mga hiphoppers laban sa mga metal. Ang ibig sabihin nito ay "walang bayag".'Di ko na sasabihin sa inyo ang iba pa para hindi ma-pollute ang inyong mga paksyet na pag-iisip.

May mga salita dito na may katunog sa salita natin. Ang pagtawag sa aming mga expats dito ay katunog ng pagbanggit ng salitang "laway". Ang forty naman ay may katunog sa hinaharap ng mga kababaihan. Ang siyam dito ay katunog ng "cho" at ang eight naman ay katunog ng "pa". Natatawa nalang kami kapag napapadaan kami sa disco-han na ang pangalan ay Club 98!!

May mga kasama kami ditong intsik na nag-aaral magsalita ng English kaya ang ginagawa namin ay nagtuturuan kapag may spare time.

Minsan ay tinanong ko sila kung ano ang capital ng America sa intsik? 'Di daw nila alam. Ako naman itong si bibo ang nagpabida...."TON SHING WA".

Sabi ko rin sa kanila ay papakainin ko sila kapag nai-translate nila ang "KONG SING BAO SA, TANG SING KWEN GAO LU".

Bilib pa rin ako sa ating mga Pinoy dahil meron tayong Yoyoy na nagturo sa atin ng "BUTSIKIK"!!

PAHABOL:

Mga Kabayan, Ka-utak, at Ka-Dekads, Ito na nga po pala ang last entry ko for this month. Mawawala ulit ako sa mundo ng blogosphere sa loob ng isang buwan para mag-celebrate ng Chinese New Year kasama ang aking pamilya! Yahooooooooo!!!!!!!

Sala sa Init, Sala sa Lamig

2010-12-30T00:33:00.000+08:00

Hot Pot sa may kanto

Sa Pinas, nagrereklamo na kaagad ang kilikili ko kapag ang temperatura ay umaabot na sa thirty degrees.

Noong napunta ako sa Saudi, hindi man lang ako nakapagreklamo sa matinding sikat ng araw na may init na umaabot ng singkwenta dahil na-immune na yata ang balat ko. Para lang akong isang pinapatuyong balat ng baboy na anytime ay puwedeng iprito para maging masarap na chicharong isasawsaw sa maanghang na sukang iloko!

Matapos kong maranasan ang init ng disyerto, heto at nandito na ako sa China at pinipilit ang sarili na kayanin ang matinding lamig.

Nang dumating ako dito noong October ay maganda ang klima. Kayang-kaya ng balat-kalabaw kong kutis ang fifteen degrees. Parang nasa Baguio lang ako, ang sabi ko pa nga sa una kong entry noong nandito na ako sa lupain ng mga chekwa.

Akala ko masarap ang malamig. Taena pala ang pakiramdam.

Una kong naranasan ang six degrees. Kumpara sa mga lugar na nagne-negative ang klima at may snow, hindi pa gaanong malamig (daw) ang temperatura dito sa lugar namin. Pero potah, first time ko ito kaya hindi maiiwasang manibago ang katawan ko.

Una kong kalaban ay ang pagligo sa umaga. WALANG PINOY ANG PAPASOK SA TRABAHONG HINDI NALILIGO. Magyelo man ang dagat, maliligo pa rin tayong mga Pilipino. Buti nalang ay may heater ang shower kaya medyo hindi nakakanginig. Minsan ay hindi gumana ang heater ng shower namin. No choice kundi maligo sa tubig na kasing-lamig ng tubig ng Falls ng Majayjay sa Laguna (teka, parang mas malamig pa nga yata ang lumalabas sa gripo namin!). Bago ko maibuhos ang tubig mula sa tabo ay nakailang sign of the cross ako. Ilang beses ko ring inilagan ang mga unang buhos. Quickie to the max, mga 10 seconds lang at tapos na ako maligo.Goodluck paglabas ng banyo dahil mas malamig ang pakiramdam kapag nadampian na ng hangin ang bagong-ligo mong katawan!

Magastos sa damit ang mamuhay sa maginaw na lugar. Doble ang medyas ko dahil tumatagos sa sapatos ang paksyet na lamig. Doble ang pang-itaas na damit tapos may pang-babaw pa dapat na jacket o long sleeves. Dapat ay may pang-ilalim din ang pantalon mo. Kung puwede lang ay doblehin mo na rin ang briefs mo para hindi manguluntoy si manoy.

Ang hirap matulog. Dapat ay makapal pa rin ang pantulog mo. Hindi uubra ang bananas in panjamas. Buti nalang at makapal ang blanket na nabili ko. Sayang at wala si misis para may kayakap ako dahil hindi sapat ang mga unan. Noong unang dating ko ay nakakapag electric fan pa ako pero ngayon ay parang mas matindi pa sa aircon lamig ng loob ng kuwarto ko! Dito lang ako nakakita sa China ng electric heater fans. Ang lufet 'di ba?

Noong nasa Pinas at Saudi ako, hindi ko kayang uminom ng tubig kapag ito ay hindi ice-cold. Subukan mong uminom ng malamig na malamig na tubig dito ngayon, ewan ko lang kung 'di ka mangatog. Sa totoo lang, dito ko lang na-appreciate sa Chaozhou ang uminom ng maligamgam na tubig.

Ngayon ko lang naiintindihan kung bakit sila mahilig sa tsaa. Ngayon ko lang din na-realize kung bakit may mga dambuhalang aso sa Alaska na may sukbit na barel ng alak. Oo mga parekoy, legal uminom dito ng alak kahit may trabaho. Pampainit daw ng katawan.

Sa gitna ng lahat, may nagustuhan akong kultura dito sa China. Masarap ang humigop ng mainit na sabaw kapag malamig ang panahon. Maraming mga kainan dito sa mga kanto kung saan puwede kang umorder ng HOT POT. 'Yung nakikita niyong pektyur sa itaas ay isang typical na set-up. May palayok na nakapatong sa uling sa gitna ng lamesa. Pinapakulo nito ang bagong katay na native na manok. Oorderan mo ito ng mga rekados na trip sa panlasa mo - maaaring mga gulay, mushrooms, lamang loob ng baboy o baka, at kung anu-ano pa. Ang tinding magpalasa ng mga herbs na inihahalo nila sa sabaw. Dagdagan mo pa ng chili sauce para tulo-uhog ka na talaga.

Walang maginaw sa mainit na sabaw. Ahhhh....

Cats in the Cradle

2010-12-23T22:57:00.003+08:00

Les Paul and Lei Xander

Isang tulog nalang, Noche Buena na.

Para sa mga tulad kong malayo sa pamilya sa araw ng Pasko, hindi maiiwasan ang mag-isip ng kung anu-anong bagay tungkol sa pamilya. Ayokong sirain ang ang kasiyahan pero mukhang tinamaan yata ako ng taenang homesickness. Ewan ko ba kung bakit kaninang umaga ko pa nakakanta sa naglalaro kong isipan ang CATS IN THE CRADLE.

Para sa mga 'di nakakaalam, isa itong kanta na pinasikat ni Harry Chapin, isang folk rock artist, noong 1974. Nagkaroon na ito ng maraming renditions kabilang na ang kina Cat Stevens at Johnny Cash. Ang pinakagusto kong version nito ay ang sa Ugly Kid Joe na sumikat noong Dekada NoBenta. Maganda sa pandinig ang kanta pero kung susuriin ang mga salita, isang masaklap na katotohanan itong sumasalamin sa buhay ng mga OFWs na katulad ko.

My child arrived just the other day,

He came to the world in the usual way.

But there were planes to catch, and bills to pay.

He learned to walk while I was away.

And he was talking 'fore I knew it, and as he grew,

He'd say, "I'm gonna be like you, dad.

You know I'm gonna be like you."

Nang isilang ang mga chikiting namin, wala ako sa tabi ni Supernanay. Kasalukuyang nasa Saudi ako para makadagdag (financially) sa sinusuportahan naming pamilya. Sabi nila, ok lang daw na malayo sa pamilya basta may kinikitang pera. Ang tanong, kaya bang tapatan ng pera ang mga na-miss ko sa paglaki ng mga bata? Paksyet, emo na kung emo pero sayang 'yung panahong una nilang nabanggit ang kanilang "first word" at ang una silang makatayo at nakapaglakad mag-isa. Buti nalang at nandyan si misis para ipaalala na ako ang kanilang ama. Nakakatuwang malaman na kaya na nilang sabihin ang salitang "tatay". Sana habang lumalaki sila ay gustuhin rin nilang maging tulad ko at gawin nilang personal hero kahit na wala ako sa kanilang mga tabi.

And the cat's in the cradle and the silver spoon,

Little boy blue and the man in the moon.

"When you coming home, dad?" "I don't know when,

But we'll get together then.

You know we'll have a good time then."

Mga simpleng nursery rhymes pero kung hihimayin ay may malalim na ibig sabihon. Ang "cat's in the cradle" ay isang idiot-matic expression na ang meaning ay "baby sa crib". Ang "silverspoon" ay maaring tumukoy sa isang constellation sa kalawakan. Sadness naman ang tinutukoy ng "little boy blue" habang ang "man in the moon" ay progression. Kung pagsasama-samahin, maaaring ang ibig sabihin nito ay: isang malungkot na bata ang nakatingin sa mga bituin at sinasabi sa sarili na lalaki siyang katulad ng kanyang tatay kahit na wala ito sa piling niya.

Kung ikaw ang tatay na OFW, paano mo sasagutin ang tanong ng iyong anak na kung kailan ka uuwi? 'Di ba napakahirap?

My son turned ten just the other day.

He said, "Thanks for the ball, dad, come on let's play.

Can you teach me to throw?" I said, "Not today,

I got a lot to do." He said, "That's ok."

And he walked away, but his smile never dimmed,

Said, "I'm gonna be like him, yeah.

You know I'm gonna be like him."

Hangga't maaari ay gusto kong magkaroon ng target kung hanggang kailan lang ako mag-aabroad. Ayokong lumaki ang mga anak ko na walang tatay na gumagabay. Kasama nila ang kanilang nanay pero hindi sapat iyon para sa mga hahanapin nilang kasagutan sa mga bagay-bagay pagdating ng panahon.

Well, he came from college just the other day,

So much like a man I just had to say,

"Son, I'm proud of you. Can you sit for a while?"

He shook his head, and he said with a smile,

"What I'd really like, dad, is to borrow the car keys.

See you later. Can I have them please?"

Nagtagal ka nga sa abroad at napagtapos sa pag-aaral ang iyong mga anak. Pagbalik mo sa iyong pamilya, etchapwera ka. Ni hindi ka man lang kinikilala bilang malapit na magulang dahil napakalayo ng mga damdamin niyo sa isa't isa. BANGUNGOT NG LAHAT NG OFWs. Akala ko sa pelikula lang at mga lecheserye ito nangyayari pero base sa mga nakasama ko dito sa ibang bansa, isa ito sa mga pinakamalaking problemang kumakain sa lahat. Huwag naman sanang mangyari ito sa akin.

I've long since retired and my son's moved away.

I called him up just the other day.

I said, "I'd like to see you if you don't mind."

He said, "I'd love to, dad, if I could find the time.

You see, my new job's a hassle, and the kid's got the flu,

But it's sure nice talking to you, dad.

It's been sure nice talking to you."

And as I hung up the phone, it occurred to me,

He'd grown up just like me.

My boy was just like me.

Sad ang ending pero ipinapangako kong hindi ito mangyayari sa amin. Ipapapitpit ko ang aking bayag kung mabibigo ako sa layunin kong ito. Malaki ang tiwala ko sa aming pamilya kaya alam kong walang mga kuwentong pang-dramang magaganap!

Tama na ang drama. THINK POSITIVE. Itae nalang ang homesickness at i-flush sa squat type na inidoro.

Sa lahat ng OFWs at kanilang mga pamilya, MALIGAYANG PASKO AT MASAGANANG BAGONG TAON!!

Mukha ng Pera

2010-12-18T00:32:00.005+08:00

"Bakit ang Pera, may Mukha? Bakit ang Mukha, walang Pera?" ~ The Youth

Marami na ang naisulat tungkol sa pera. May kanta tulad ng naririnig niyo ngayon na gawa ng The Youth at ginawan ng rendition ng Parokya ni Edgar. Mayroong "Money, Money, Money" ng Abba at "Money for Nothing" ni Dire Straits. Sabi nila, "Money is the root of all evil". Sabi ng iba ay "Umiikot ang mundo sa pera". Kung ang sabi ni Kuya Kim ay "Ang buhay ay weather-weather lang", sa iba naman ay "Pera-pera lang 'yan!".

Lahat tayo ay mahilig sa pera. Hipokrito ka nalang kung sasabihin mong hindi. Kaya ka nga nagtatrabaho (bukod ng dahilang para sa ikabubuti ng pamilya) ay para kumita ng pera. 'Yung bulag nga sa "Slumdog Millionaire", alam ang denomination ng pera sa pag-amoy lang, paano pa kaya ang mga nakakakita? Paksyet ang gasgas na kasabihang "hindi mahalaga ang pera". Tingnan lang natin kung saan kang taehan pupulutin kung wala kang pera.

Just in time for the Yuletide, inilabas na ng Bangko Sentral ng Pilipinas ang mga bagong itsura ng pera ng mga Pinoy. Sa internet ko lang ulit ito nakita, courtsey of Yahoo! News. Sa aking opinyon, maganda ang naging disenyo ng mga bagong bayarin. Akma ang ginawa nilang gawing parang "business card" ng Pilipinas ang mga pera natin. Sa harapan ay naroon ang kasaysayan habang sa likuran naman ay naroon ang mga tourist spots na ipinagmamalaki natin sa buong mundo. Kung isa akong isang dayuhang mamamasyal sa Pinas, makakatulong ang pera sa aking itinerary.

Gusto ko lamang bigyang puna ang mga bagong pera natin.

BENTE. Sigurado akong isa ito sa pinakamaraming magiging laman ng mga sobreng ipamimigay sa mga bata bilang aginaldo ngayong Kapaskuhan. "Galing kay ninong at Ninang". Ang hirap gastusin kasi bago, mabango, at malutong. Pero huwag ka, mga ilang araw lang na ganun at mauubos rin naman. Hindi ko alam kung sa computer ko lang pero parang nag-iba ang kulay nito. Kaugnay kay Manuel Quezon ang lahat ng nasa harapan. Nandoon pa rin ang Palasyo ng Malakanyang. Makikita pa rin kaya 'yung anino ng taong nasa bintana na nakaimprenta sa lumang bente? Hindi ko alam kung bakit mula isang libo ay bumaba papuntang bente ang Banaue Rice Terraces.

TAPWE. Mukhang kulay pula pa rin naman. Kung sakaling magtatanong ka kung bakit 'yung landing ni McArthur sa Leyte ang kaugnay Late President Serge, ito ay dahil sa siya ang Vice President nang pumanaw si Quezon at noong patapos na ang WWII. Taal Volcano ang nasa likuran. Puwede na rin dahil isang natural wonder ito pero mas "wonderful" ang Banaue, 'di ba?

UBE. May halaga pa ba ang sandaan? President Roxas ang nag-author ng pagkakaroon ng isang central bank kaya kung maalala niyo, pektyur ng BSP ang nasa likod ng dating sandaang piso. Okay ang choice na Mayon Volcano at butanding. Kaso wala na ang security feature ng perang ito tulad ng nasa dating sandaan na may "bangkosentralngpilipinasbangkosentralngpilipinas..." sa mismong pektyur ng gusali.

ARROYO BILL. Dios ama. Dios anak. Diosdado Macapagal. Ito ang pinakapangit sa lahat ng designs. Parang walang theme. Connect the dots. Dahil siya ang nagpalit ng Independence Day from July 4 to June 12, nasa perang ito ang Aguinaldo Shrine at Barasoain Church na nasa dating lima at sampung pisong papel, respectively. Kita pa rin ba si muning sa bandang itaas ng simbahan? Chocolate Hills at tarsier, wala na ang tatalo pa kapag Bohol ang napag-usapan. Mas may value ito kaysa ipakita ang EDSA Dos. Okay na sana pero taena, ano 'yung nasa bandang kaliwa sa ibaba? May kutong-lupa? Ah hindi pala, nuno sa punso! Ang liit-liit na nga, pinaliit pa. Paksyet, bakit hindi nalang kasi binura?!

NINOY BILL.Mukhang suwerte na itong perang ito dahil hindi na nakasimangot si Ninoy at hindi na rin nakakulumbaba. Wala na ang treseng "500". Wala na ang treseng tao. Wla na 'yung ahas na nakapulupot. Wala na rin ang treseng bituin. Medyo nakakatuwang makita na after ilang years ay nagsama na rin sila ni Tita Cory. 'Yun nga lang, sa harap ng pera! May security feature ang parrot na nasa pera - nag-iiba ng kulay ang batok nito kapag inikot ng ninety degrees. Nagiging green mula red color.

TITO VIC AND JOEY. Hanggang ngayon ay 'di ko pa rin alam ang pagkokonek sa tatlong ito. Si Josefa Lllanes Escoda, alam kong siya ang founder ng Girls Scouts of the Philippines. Si Vicente Lim naman, ang alam ko lang sa kanya ay isa siyang kalye na binababaan ko noong pumapasok pa ako sa uste. Si Jose Abad Santos, kalye pa rin ang pagkakakilala ko sa kanya. Astig ang pagkakalagay ng Tubbataha Coral Reefs sa likuran! Pangarap kong makapunta dito kasama ang aking pamilya balang araw. Tulad ng limangdaan, may security feature din ang bill na ito. Nagiging gree from red ang kulay ng clam kapag inikot ng ninety degrees.

Okay ang ginawa ng BSP na ipakita ang mas batang itsura ng mga taong nasa harapan ng mga bagong pera. All in all, maganda talaga ang dating nila sa pagkakakita ko sa monitor ng laptop ko. Ewan ko lang sa actual. Hindi tulad ng pera sa ibang bansa na iisang tao lang ang nakalagay sa lahat ng pera at sa kulay lang nagkakatalo, ang sa atin ay may pagkakakilanlan. Kumpara sa ibang perang nahawakan ko na sa mga bansang napuntahan, may ibubuga ang gawang pinoy!

Kahit Maputi na ang Buhok Ko

2010-12-05T23:17:00.002+08:00

kuha sa....alam niyo naman kung saan

kahit pumuti man ang buhok namin

Twenty years from now, malamang ang mga bahay sa Vigan ay nandoon pa rin at patuloy na dinadagsa ng mga turista. Malufet kasi ang pagkakayari sa mga iyon - may matatag na pundasyon kaya hindi matibag-tibag. Nandoon naman talaga ang sikreto kung gusto mong tumibay ang isang bagay at tumagal ng mahabang panahon.

Twenty years from now, tatanda rin kami ng pinakamamahal kong asawa pero hindi aamagin ng panahon ang aming tunay na pag-iibigan. Titiyakin kong magiging sintatag ng mga old Spanish houses ang aming love team.

Nakikita mo na ba ang sarili mo sa paglipas ng panahon?

Sinubukan kong i-upload ang pektyurs naming mag-asawa sa isang manghuhula parqa makita ang magiging hitsura namin matapos ang dalawang dekada at 'yan ang lumabas sa tawas. Ang galing 'di ba? In twenty years time, maganda pa rin ang labs ko at siyempre, (ehem) kamukha ko pa rin ang poging si Jayson.

Twenty years from now, madadagdagan ang marami ko nang puting buhok. Kung dati ay nagpapabunot ako ng makating uban sa misis ko para hindi halatang tumatanda na ako, hahayaan ko nalang itong dumami sa paglipas ng panahon. Ang mga puting buhok na 'yun ang magsisilbing simbolo ng aming mas tumatagal na love namin sa isa't isa.

Paglipas ng dalawang dekada ay hindi pa naman kami ganoon katanda. Hindi namin kailangang akayin ang isa't isa dahil malakas pa naman kami. Pero hindi mawawala ang mga holding hands with matching pa-sway-sway habang naglalakad sa park.

Wala na ako sa abroad by that time at sigurado akong ini-enjoy nalang namin ang mga bunga ng aming mga sakripisyo para sa pamilya. Tapos na sa kolehiyo at may kanya-kanyang trabaho ang mga anak naming sina Les Paul at Lei Xander. May maayos na kaming tirahan at nagpapatakbo ng sariling business. Sama-sama naming binubunuan ang mga taong nawala noong kami ay magkakalayo.

Twenty years from now, sabay naming babasahin ng labs ko ang entry na ito, sasariwain ang aming pagmamahalan, at ipapaalala ang pangako na ang pag-ibig ko'y lagi lang sa kanya.

Pero bago sumapit ang twenty years, ilang araw nalang ay Wedding Anniversary na namin. Sa December 8 ay DALAWANG TAON na kami!!! Masayang malungkot dahil pangalawang taon na rin naming itong ise-celebrate na magkahiwalay. Kinakaya para sa ikabubuti ng pamilya.

LABS, ILOVEYOUSOMUCH!! THANKFUL AKO KAY BRO NA IKAW ANG IBINIGAY NIYA SA AKIN PARA MAKASAMA HABAMBUHAY.

Usapang Tae Ulit

2010-11-29T23:19:00.003+08:00

Ang entry na ito ay pangatlo na sa mga usapang jerbaks kaya kumuha ka na ng tisyu. NANDITO ang una. HETO naman ang pangalawa. Hindi na lingid sa kaalaman ng mga "close" sa akin na napakahilig kong tumae. Hindi ko alam kung bakit ganun pero parang karugtong na yata ng buhay ko ang kubeta, washroom, bathroom, powder room.

Pero teka lang, konting trivia muna. Ang salitang toilet ay hindi tumutukoy sa kubeta kundi sa fixtures o kadalasan ay ang inidoro. Kung sakaling mapunta ka sa mga ibang bansa, huwag mong gagamitin ito sa pagtatanong kung nasaan ang kubeta dahil "low class" ang magiging tingin nila sa iyo. Ang "COMFORT ROOM" naman na term ay sa Pinas lang madalas gamitin.

Balik sa mabaho kong kuwento.

Nakatae ka na ba sa SQUAT TYPE na taehan?

Pinanganak akong isang Manila Boy kaya nasanay ako sa inidorong puwedneg upuan. 'Yung klase ng inidorong puwede kang matulog kung inaantok ka pa sa umaga bago maligo. 'Yung tipong puwede kang magbasa ng diyaryo habang iniire ang tubol palabas ng tumbong mo. Una akong nakakita ng squat type na taehan nang minsang magbakasyon kaming magkakapatid sa isang kamag-anak sa Bulacan. Medyo mga totoy pa kami noon at talaga namang 'di pa developed ang lugar. Sabi ko sa tita ko, "Natatae po ako.". Dinala niya ako sa likod ng bahay at itinuro yung kuwadradong gawa sa apat na yero. Pagpasok ko sa loob ay nagulat ako dahil wala akong nakitang inidoro. Tumakbo ako pabalik sa tita ko at sinabing nanakaw 'yung inidoro nila! Potah, napingot ako dahil 'yun na raw ang taehan nila - 'yung hinukay na portion na para sa akin noon ay parang kasing-lalim ng bangin. Hindi ko alam kung paano ko isu-shoot ang ebak ko sa kumunoy ng tae. Kung napanood mo ang pelikulang "Slumdog Millionaire", parang katulad ng tinutukoy ko 'yung nasa isang scene doon.

Akala ko ay hindi na ako ulit makakagamit ng squat type. Nang minsang magbakasyon naman kami sa Ilocos Sur, natae nanaman ako. Siyempre tinanong ko ulit ang kamag-anak namin kung nasaan ang kubeta. Sabi ni lola ay nasa labas ng bahay. Kinabahan ako dahil naalala ko 'yung kubeta sa Bulacan. Paglapit namin, safe naman ang nakita ko dahil may naka-install na inidoro. Ang siste, nasingitan ako ng nagmamadali kong tito na taeng-tae na rin. Sabi ni lola ay walang problema dahil may isa pa daw silang kubeta. Itinuro niya ako sa 'di kalayuan sa may kuwadradong yari naman sa pawid. Potah, wala nanamang inidoro! Kaya ko na ito sa loob-loob ko dahil malaki naman na ako. Nakaupo na ako at handa nang umire nang biglang may tumunog galing sa butas ng taehan. Kokak...kokak!!!

Unang trabaho ko pagka-graduate ng college ay napadapad ako sa itinadhana ng puwet ko - sa pagawaan ng magagandang inidoro. Sigurado ako (sa isip-isip ko) na pareho ng tinataehan ko sa bahay ang tataehan ko sa planta. Tama ako dahil sa opisina at dormitory ay katulad nga. Pero taena, nang minsang nagrebolusyon ang tiyan ko sa production area ay katulad ng nasa picture sa itaas ang bumulaga sa akin. Hindi ko sana papatulan dahil naka-fit ako na pantalon pero 'di na kaya ng tumbong ko ang pagpigil sa nagpipumiglas na buris ko. No choice!

Nang mapadpad naman ako sa lupain ng mga kamelyo, nasundan pa rin ako ng mga squat type na taehan, May mga nauupuang inidoro sa Saudi pero mas marami ang nakabaon sa sahig. Basahin niyo nalang ang Jeddah Tae Trip ko sa second link na ibinigay ko kanina.

Mukhang itinadhana yata na maging connected ~~parang sa FB~~ ang taehan sa buhay ko dahil isang taon matapos akong magtrabaho sa disyerto ay bumalik ako sa pagawaan ng inidoro. This time, sa China na. Ang nakakapagtaka, kahit na ang ginagawa namin dito ay katulad ng mga inidorong ginagamit sa Pinas, Squat Type pa rin ang bida!!!

Mornings and Airports

2010-11-23T21:57:00.002+08:00

sa Hong Kong Airport bago ako pumasok ng China

Langya, napakabilis ng araw. Sa sobrang bilis ay 'di ko namalayang nakakaisang buwan na pala ako dito sa bagong bansang napuntahan. Dalawang buwan na lang ay pauwi na ako para magbakasyon sa Pilipinas. Ilang araw na lang bago ako muling magbakasyon pero mukhang napakatagal na ng huli kong entry sa tambayan kong ito.

Paksyet, medyo busy lang ako sa mundo ng mga inidoro. Kung 'di kami gagawa ng mga tataehan niyo ay siguradong babaho ang buong mundo.

Pass muna ako sa mga kuwento ko mula nang umalis ako ng Saudi at ~~mapatambay~~ magbakasyon sa Pilipinas ng halos dalawang buwan. Marami akong kuwento doon pero next time nalang dahil 'di ko pa naayos ang mga pektyurs at stucture ng gusto kong i-share. Espesyal kasi ang mga 'yun na parang pansit palabok na paborito ko.

Nandito na ako sa China kaya simulan natin ang bagong kabanata ng buhay ko sa NAIA Airport. Imposible namang 'di mo napansin ang iyotube player na nilagay ko sa entry na ito. Kaya 'yan ang naisipan kong soundtrack dahil napakaaga ng flight ko paalis ng pinas. Ala-sais ng umaga lang naman. Kung isa kang OFW, alam mong nasa airport ka na dapat two to three hours before ng flight mo. So that means, madaling-araw. Mga alas-tres lang naman kami umalis ng bahay papuntang paliparan.

Kasarapan pa lang ng tulog nila Paul at Xander ang oras ng pag-alis ko sa bahay. Mabuti na rin na tulog sila dahil mas nakakalungkot kung gising sila, hahabol sa akin para sumama at iiyak. Tama ang kuwento ng mga dati kong kasamahan na ang napakahirap humakbang at napakabigat ng katawan mo kapag pansamantala mo nanamang iiwanan ang pamilya mo para bumalik sa trabaho abroad.

Kailangan na naming masanay ng mag-iina ko na ganito ang schedule dahil connecting flight ang biyahe ko lagi sa Hong Kong papuntang Chaozhou. Ito na daw ang pinakamaayos dahil dalawang magkaibang airlines ang sasakyan namin papuntang China.

Okay lang. Konting tiis dahil mas maigsi naman na ang paghihintay kumpara sa isang taon noong nasa disyerto pa ako. At least ngayon, every three months ang uwi para magsama-sama!!

MORNINGS AND AIRPORTS

Sugarfree

Oh honey, I know you’re still asleep
It’s 7:30, you won’t even hear your phone ring

Mornings and airports drive me crazy
I’m Hungry, sleepy, oh so lonely
Wake up soon

By the time you get up I’ll be far away
As the plane warms up I wish that I could stay

Because I belong with you
Oh a day away is just too long
And this shirt I have on is too big for me
But your arms they fit me perfectly

The TV’s on, but no one’s really watching
This hotel room is the last place I want to be in

I wanna sleep and wake up next to you
And then drown in how you make me feel
Like love is something new

Home is where you are
It’s just too far away right now

I wanna stay
Because I belong with you
Oh a day away is just too long
And this shirt I have on is too big for me
But your arms they fit me perfectly

Take me home
Because I belong with you
Oh a day away is just too long
And this shirt I have on is too big for me
But your arms they fit me perfectly

Take me home…

Goodbye Hello

2010-11-02T23:51:00.004+08:00

pektyur para sa mga nakaka-miss sa akin

"It's nice to be back!!", ito ang natatandaan kong unang shoutout ko sa FB noong magbakasyon ako sa Pilipinas galing Saudi last August 17, 2010. Ang sarap kasi ng feeling na uuwi ka na sa pamilya mo matapos ang isang taon na paghihintay para sa isang buwan na bakasyon.

Nagpaalam pa nga ako sa mga kautak, ka-dekads, at kabyan ko sa mundo ng blogging. Isang buwan lang ang nasabi kong hiatus na mangyayari pero tumagal ng dalawa. Eh ano ba naman ang pakialam niyo, 'di niyo rin naman ako na-miss!

Taena, ang hirap sabihin ng "It's nice to be back" dito sa entry na ito. Ang pagbabalik ko sa mundo ng pagsusulat ay senyales na balik nanaman ako sa pagtatrabahao. Lintek, hindi sa Pinas kundi sa ibang bansa. Ang hirap dahil malalayo nanaman ako sa aking pinakamamahal na asawa at mga anak. Ang tanging pakonswelo ko lang ay sa ibang kumpanya na ako magtatrabaho. Paksyet ka, ang arte mo eh ang dami ngang walang trabaho sa mundo. Umayos ka na nga.

You say yes, I say no. You say stop, I say go. You say goodbye, I say hello.

Goodbye forty-five-degree temperature na nakakapaso ng balat tagos hanggang buto. Hello weather na malamig na parang nasa Baguio lang ako. Sarap matulog ng nakabukas ang bintana. Itapat mo pa ang electric fan sa'yo habang nakatalukbong ng makapal na kumot. Buti nalang ay 'di ako na-assign na lugar na may snow.

Goodbye shawarma na peyborit ko. Hello naman sa isa ko pang paboritong hot mami na parang luto ng Ma Mon Luk at iba pang mamihan sa Binondo. Goodbye broast, barbecue at lechon manok. Hello peking duck!

Goodbye oil piping construction. Hello ceramics. Actually back to ceramics!

Goodbye Riyals. Hello RMB / Dollars. Goodbye mahabang pila sa mga padalahan ng pera. Hello automatic remittance.

Goodbye isang taon na paghihintay bago makapagbakasyon. Hello Philippines every three months.

Goodbye Red Sea. Hello South China Sea.

Goodbye Arabic. Hello Mandarin.

Goodbye Saudi Arabia.....SIGURO NAMAN AY ALAM NIYO NA KUNG NASAAN NG LUPALOP NG MUNDO AKO NAROROON?

Walang social networks dito. Kaya ako natagalang makabalik sa mundo ng pagsusulat.

Pauwi Na, Pahinga Muna

2010-08-16T00:00:00.010+08:00

PAUWI NA

Noel Cabangon

Ako'y pauwi na sa ating bayan

Lupang sinisinta, bayang sinilangan

Ako'y nananabik na ika'y masilayan

Pagkat malaon din akong nawalay

Sa ating inang bayan

Ang aking dala-dala'y

'Sang maleta ng karanasan

Bitbit ko sa ‘king balikat

Ang binuno sa ibang bayan

Hawak ko sa ‘king kamay

Ang pag-asang inaasam

Na sana'y matupad na rin ang pangarap

Na magandang kinabukasan

Bayan ko ako'y pauwi na

Ako'y sabik na ika'y makasama

Bayan ko ako ay nariyan na

Ating pagsaluhan…

Ang pag-asang dala-dala

Ako'y pauwi na sa aming tahanan

Sa mahal kong asawa, mga anak at kaibigan

Ako'y nananabik na kayo ay mahagkan

Pagkat tunay ang pangungulila

Dito sa ibang bayan

Mahal ko ako'y pauwi na

Ako'y sabik na kayo ay makasama

Mahal ko ako ay nariyan na

Ating pagsaluhan ang pag-asang dala-dala

Heto na ang pinakahihintay kong araw! Mga katropa, ka-dekads, at kabayan, isang buwan po akong mawawala sa mundo ng blogosperyo upang i-enjoy ang bakasyon ko sa Pilipinas. Susulitin ko ito para maka-bonding ang aming mga chikitings kasama ang aking labs. Ang tanging maisisingit ko lang ay ang trivia challenge kong "Panahon Ko 'To: Pa-Contest ng Bahay Ko!".

Tuhog Part 2

2010-08-05T18:10:00.045+08:00

galing DITO ang malinamnam na pektyur

Kung medyo natakam kayo sa mga pambatang pinoy street foods na naikuwento ko sa "Tuhog Part 1", mas tatakamin ko naman kayo sa mga pagkaing paborito ng mga matatandang katulad ko!

Unahin natin sa itlog na paborito nating lahat. Matagal nang napatunayan ng mga scientists na itlog ang nauna kaysa sa manok o kung anu-ano pang klase ng ibon dahil si Adan ang unang ginawa ni Bro. Bukod kina Pacquiao at Imelda Marcos, kilala ang lahi natin sa pag-murder sa mga kawawang ducklings. Yes, nakakasawa na ikuwento pero ang BALUT ang isa sa mga kinakatakunang kainin ng mga kawawang foreiners. Ano ba ang kakaiba sa itlog na may sabaw sa loob at bawal itong i-hand carry sa eroplano? Hindi rin naman nakakadiring kumain ng maliit na itik na mabalahibo na, buo na ang kuko sa paa, at may tuka na! Sa mga medyo nag-iinarteng makakita ng sisiw, ang binibili nalang nila ay BALUT SA PUTI. Kung talagang ayaw mo nito ay meron namang kamag-anak na PENOY. Panalo ang bitbit ni manong na binurong siling may kaunting suka. Hindi rin kumpleto kung walang rock salt na ibubudbod.

Pero hindi dito nagtatapos ang masalimuot na buhay ng itlog dahil ang mga bugok na kasamahan nila ay nagiging ABNOY (ito ang tawag sa'min) o KWEK-KWEK sa karamihan. Ito 'yung itlog na binalutan ng harina na sagana sa food coloring na orange. Take note, ito ang nakasanayang kulay kaya huwag kang gagamit ng iba kung ayaw mong malugi ang iyong paninda. Although wala namang kinalaman ang kulay sa lasa, parang 'di ko kayang kumain kung kulay red o yellow. Kung itlog ng manok ang ginamit, ang nagiging pangalan nito ay HEPALOG habang ang tawag naman sa smaller version na itlog ng pugo ang ginagamit ay TUKNENENG. Tulad ng fishballs, may sauce din ito na matamis, maanghang, at tamis-anghang pero mas popular sa mga parokyano ang suka na kumpleto sa sili, bawang, sibuyas, at pipino. Kung gusto niyong maka-experience ng masarap na tuhugan, recommended ko ang hepatitis avenue sa Morayta. The best ang tinda nila manong at manang doon!

Kung itlog pa lang ay hindi natin pinapatawad, paano pa kaya ang mismong manok? Ang mga kawawang sisiw na namatay pagkatapos nilang mapisa ang itlog ay laman tiyan na para sa'ting mga noypi. ONE DAY OLD ang tawag ng karamihan dito pero mas gusto namin itong tawagin na ANDOKITO'S. Masarap itong kainin lalo na kapag crispy. May nainuman akong bar ma kasama sa menu nila ito pero nang tikman ko ay 'di ko nagustuhan ang "sosi" na pagkakaluto nila. Mas masarap pa rin talaga ang madumi!

Ang manok na yata ang pinakakawawang hayop dahil 'yung tuka, kuko, at balahibo lang ang hindi natin pinapatawad (oy, kinakain rin ang palong at kurbata!). Maraming ayaw sa balat ng manok dahil sa cholesterol pero paborito ko ang tinitindang CHICKEN SKIN sa kanto namin dahil mas mura ito sa hotshots ng KFC.

Sa barbecue-han, manok ang kalaban ng baboy dahil ang daming parte nito ang puwedeng ihawin. Ang ulo o HELMET na mapakasarap supsupin dahil sa mata at utak ng chicken. Sa mga matatakaw, mas gusto nila ang HELMET with NECK. Ang CHICKEN ASS, na obviously ay puwet, ay paborito naman ng mga gustong ma-highblood. Paborito ko itong pulutan kapag hard ang iinumin. Dapat ay marunong naman maglinis ng bituka sila manong kung ayaw nilang maglasang tae ang paninda nilang IUD o isaw. Ganun din dapat sa paglinis ng mga paa para masarap ngatngatin ang ADIDAS. Hindi ko alam kung ano ang nakasanayang tawag sa atay, balunan, at puso pero kasama rin ito sa mga puwedeng i-barbecue. BETAMAX naman ang paborito ng mga fans ng Twilight at mga taong mala-vampire ang lifestyle. Suka pa lang ay ulam na kapag bumili ka nito para gawing instant dinner.

Hindi rin naman magpapahuli ang kaibigang si Piggy dahil marami rin siyang puwedeng ialay sa kagutuman natin. Tulad ng manok, meron din siyang isaw. Pero ang sa kanya ay may dalawang klase - SMALL at LARGE INTESTINES. Pahaba 'yung small at pabilog naman ang large. Hindi ko alam kung alin sa dalawa ang dinadaanan ng tae pero mas malasa 'yung malalaki. Kung mayroong betamax, meron namang WALKMAN na mas masarap kung medyo tostado; 'yung medyo pumuputok-putok na tulad ng gusto kong pagkaluto rin sa BALAT. Siyempre, hindi mawawala ang traditional na PORK BARBECUE na karne naman ng baboy. Sa ibang lugar sa Manila ay nagulat ako nang matikaman ang mga ito na hindi inihaw kundi ipinirito na may breading.

Speaking of breading, hindi rin mawawala sa listahan natin ang CALAMARES na sabi ng iba ay gawa raw sa pusit na may formalin. Kamag-anak nito ang breaded na pinutol-putol na CHICKEN NECK na parang fried chicken na rin ang pagkakatimpla.

Ayon sa kay pareng WikiPilipinas, ang Top 10 Pinoy Street Foods ay ang mga sumusunod:

01. Banana Cue
02. Isaw
03. Kamote Cue
04. Fishballs
05. Kwek-Kwek
06. Adidas
07. Turon
08. Betamax
09. Taho
10. Iskrambol

Ang sarap talaga ng mga pagkain natin sa Pilipinas. Kaya nga sobrang nami-miss ko ito dahil wala naman nito sa Saudi. Sa darating na bakasyon ko ay sisiguraduhin kong makakatuhog ako ng masarap!

Mga parekoys at marekoys, last entry ko na nga pala muna ito for this month. Getting ready for the big day! Salamat sa mga madalas tumambay dito!! Blogenroll \m/

Tuhog Part 1

2010-08-04T20:20:00.005+08:00

sauce lang ang katapat

Kung mayroon akong isa pang lubos na nami-miss sa Pilipinas, ito ay ang mga pagkaing nabibili sa mga lansangan natin. Maraming mga street foods dito sa Saudi tulad ng shawarma pero wala pa ring tatalo sa lasa ng mga tuhog-tuhog ng mga suki natin sa kanto!

Sabi ni mama, noong ipinagbubuntis niya ako ay mahilig siyang kumain ng CHAMPOY at BALUT. Hindi naman ako lumaking kamukha ni Balot na may maasim na mukha pero may birthmark ako sa kanang dibdib ko na may balahibong-pusa. Mamula-mula daw ito noong bata ako pero ngayon ay parang wala na at mapapansin mo nalang kapag tinitigan mo. 'Yung mga pinagkakain niya siguro noong nasa sinapupunan pa lang ako ang dahilan kung bakit napaka-hilig ko sa mga street foods.

Noong nasa elementary pa lang ako ay naabutan ko pa ang mga lolo at loa kong nagtitinda pa ng mga makakain sa hapon. Isa ako sa mga apo nilang matiyagang naglako ng mga paninda nilang MARUYA, BANANACUE, KAMOTECUE, TURON, PILIPIT, KARINGKING (ito 'yung kamote fries na instead of salt ang nakalagay ay asukal na pula ang inihalo). Bukod sa kumikitang kabuhayan ko kapag nag-iikot ng tinda nila ay libre pa ako ng meryenda. Wantusawa! Nahilig ako sa sawsawang asukal na pula kapag kumakain ng maruya.

Mawawala ba sa pagkabata noong unang panahon ang tropa nila Manong Bote, Diyaryo, Garapa? Lagi namin silang inaabangan para maipalit ang mga naipon naming basura sa kanilang CHEESY KRISPAP. Palagi kong inaabangan ang mga bote ng gin na nauubos ng mga sunog-baga sa amin. Pati na rin ang mga bote ng patis, toyo, at suka na ginagamit sa pagluluto sa bahay. Mas gugustuhin naming magkakapatid, magpipinsan, at magkakalaro ang itinatakal niyang tsitsirya kaysa sa barya! Ang sarap ng maalat "residue" na naiiwan sa pambalot nitong pahina ng diyaryo o yellow pages. Finger-licking good! Kulay dilaw ang mga daliri mo pagkatapos kumain.

Click naman kapag summer si Mamang Sorbetero. Kahit na anong paninirang gawin nila ermats at erpats ay patuloy pa rin kaming bumili ng kanyang DIRTY ICE CREAM. Ang sabi kasi nila ay marumi daw ang kamay ni manong pero ok lang 'yun dahil sa tingin ko eh 'yun ang nagpapasarap sa apa. 'Di ko nalang iniisip ang paalala ng mga magulang ko na pinangkakamot ng bayag ni manong ang kanyang kamay na pinanghahawak sa ice cream cone. Tatlong flavors kadalasan ang dala niya sa kanyang cart - cheese, chocolate, at avocado ang common flavors pero minsan ay may mango, langka, at ube. Puwede kang mag-request sa kanya kung isang flavor lang o mixed. Sa apa naman ay may option ka kung regular o sugar cone ang gagamitin, depende sa bayad mo. Ang pinakapaborito ko sa lahat ay ang ice cream sandwich - ito 'yung sorbetes na nakalagay sa hamburger bun. Taenang NatGeo 'yan, inilista ang ganitong way ng pagkain natin sa kanilang weird foods!

Sa school naman ay marami akong paboritong hepatitis vendors. Isa sa mga peyborit ko ay ang sinaunang Zagu, ang ISKRAMBOL. Hindi ko alam kung ano ang tamang spelling nito dahil may nakita ako dati na "ice crumble". Kung sa parumihan lang kay Mamang Sorbetero, mas marumi ito dahil 'yung kamay ni Manong Scramble ay nakakapaghugas lang kapag kinakadkad niya ang yelong main ingredient nito. Sumasama na sa paninda niya ang kung ano mang mayroon sa kamay niya! Ah basta, paborito ko pa rin siya. Madalas akong humirit na dagdagan ang chocolate syrup na inilalagay as topping. Nakanamputs, akala mo eh tunay pero ang lalagyan lang naman ang "Hershey's".Pero ano nga ba ang ingredients nito bukod sa food coloring na pink?

Kakumpitensiya ni Manong Scramble si Manang Samalamig dahil parehong pampaalis ng init ang kanilang paninda. Iba't iba ang kulay ng SAGO'T GULAMAN. Mayroong red, mayroong green, at mayroon din namang orange. Iba't iba ang kulay pero pareho naman ng lasa. Nagkakatalo lang sila sa banilya na inilalagay dahil ito ang may iba't iba namang flavors tulad ng banana, vanilla, at pandan. Huwag ka na magtaka kung bakit alam ko ang pagtimpla dahil nag-sideline din ako nito dati sa pagtitinda! May mga tinderang malufet ang ingredients. Sila 'yung hindi kuntento na tubig lang at asukal. Nakatikim ka na ba ng fruit salad flavor? Ang sarap nito. The best there is. May gatas, may sago, may gulaman, may buko, may apples, may grapes, at kung anu-ano pa!

Kung may panulak, aba siyempre ay may pambara. Dito naman eeksena si Manong Pisbol. Noong unang panahon, ang mga laman ng itinutulak lang nila ay kawaling may FISHBALLS. Kasama nito ang mga garapon ng sauce na matamis, sauce na maanghang, sauce na tamis-anghang, at garapon ng suka na pagsasawsawan mo ng mga tinuhog mong paninda niya. Sa ngayon, may iba na ring bentahe ang mga "tulak" nito. May choice ka nang mamili sa nilulutong KIKIAM, SQUIDBALL, CHICKEN BALL, KIKIAM BALL, PEKENG HOTDOG, at KWEK-KWEK. Huwag mo lang kalimutan ang sauce na talagang nagpapasarap! Meron ding malalaking garapon na may nakababad na singkamas o manggang hilaw sa tubig! Kapag bumili ka naman nito ay may choice ka kung asin lang ang ibubudbod o ang bagoong alamang na hindi mo alam ang ingredients pero mas masarap pa sa bagoong ng Barrio Fiesta.

Hanggang dito nalang muna. Lalo akong nagugutom eh. Abangan nalang ang karugs.

My Super One

2010-08-02T18:42:00.001+08:00

me and my super one

SMS 1, 6am (Saudi Time): hi labs, gud morning! how’s evrythng? wt r u n d kids doin ryt now?

NO REPLY

SMS 2, 12nn (Saudi Time): hi labs, im taking my lunchbrk. r u still busy?

NO REPLY

SMS 3, 4pm (Saudi Time): hi labs, i stil hav an hour 2 go b4 i can go home. txt me when u can. i miss u

NO REPLY

When I left our country to work here in the deserts of the Kingdom of Saudi, I and my wife (who was five months preggy at that time) had an agreement to have a constant communication so that we will not “forget” each other. Constant for us means calling often, at least once a week, and a lot of exchange of SMS. We were like boyfriend and girlfriend always excited and waiting for every text message. A “no reply” to every message sent will really mean war! The five hours of time difference between us is not enough to stop us from this routine that lasted for several months.

here's our wedding photo presentation

Our daily habit changed when Les Paul and Lei Xander, or collectively known as “The Wonder Twins”, came into our lives. These little angels instantly became our top most priority in everything we do. Though I really miss the hourly messages, I truly understand why my wife has lessened the time communicating with me. She can only reply to my text messages at the end of their day, around nine or ten in the evening, or when the kids are sleeping. Most of the time, I really feel sorry that I am not around to help her in raising our kids because I know that nurturing two active boys is really a painstaking responsibility. My labs even told me that she now has less time to take care of herself because her main concern is to become a great mother to our twin sons.

the wonder twins with their proud lolas

Her dedication to me as my wife and to the twins as SUPERNANAY is something that I really admire. Being a mother and father at the same time is a difficult task only superheroes are capable of but believe me, she did it. No Psylocke, no Storm, no Kristala, and no Darna can ever equal my wife – there are no other women I know who have the courage and determination like hers.

super nanay with les paul and lei xander

I was the luckiest and happiest man alive when we got married in 2008. When she became the mother to my children, I felt even more. I am assured that even though I am in a distance from them, our sons will grow happily and we will have a great family because there is a special woman looking after them.

Supernanay will always be my Super One.

This is my official entry to “Super One Blogger Contest: Win an Android Phone!”. Globe Telecom’s Super One allows you to call and text that special one as often as you want to.

Tama na 'Yan, Pulutan Na

2010-08-01T19:06:00.004+08:00

kaya mo bang uminom ng gin-tubig na walang kasunod na pulutan?

Unang araw ng Agosto. Heto na ang entry dahil malapit na ang Oktoberfest!

Puwede bang tawaging pulutan ang isang pagkain kung wala namang inuman session?

Natanong ko lang ito dahil naalala ko ang manager namin nang minsang nagyaya akong kumain sa Aling Lucing's sa Buendia sa Makati. Nang umorder ako ng sizzling sisig budget meal ay tinanong niya ako kung bakit 'yun ang kakainin ko. Ang sagot ko lang ay "Paborito ko kasi ang sisig. Kaya nga 'di ba dito ako nagyaya? Alanganin namang umorder ako ng paksyet na fried chicken!". Sinagot naman niya ako ng "Ang weird mo kasi dahil pulutan ang sisig tapos gagawin mong lunch!". Sana ay may libreng sabaw ng papaitan para lalo siyang naguluhan!

Okay, tama na sa intro dahil malamang ay na-gets niyo na ang point ko.

PULUTAN, isa sa mga sagradong inihahain kapag may inuman. Tayong mga Pinoy na yata ang tanging lahi sa mundo na hindi makainom ng panulak na alak kung walang itutulak na pulutan. Isa na itong bahagi ng ating kultura na mahirap nang mawala. Kung hindi niyo naaalala ang classic commercial ng San Miguel na nauwi sa isang platitong mani, ipapaalala ko sa inyo 'yun sa pamamagitan ni pareng YT. Ang advertisement na ito ay tunay na sumasalamin sa ating mga Pinoy kapag inuman at pulutan na ang pinag-uusapan.

Malamang ay napansin mo nang kahit saan mang handaan ay pinaplano ang pagluluto ng pulutan. Madalas ngang mas nauuna pa itong isipin ng mga kalalakihan dahil ayaw nilang mapahiya sa tropa nilang dadalo sa kanilang mga paanyaya. May mga bukod-tanging taong naka-assign sa paghahanda ng mga ito dahil iba ang way ng preparation para dito. Kadalasan ay ang mga kelots ang nakatoka (teka, wala pa naman talaga akong nakita o narinig na bebot na nagluluto ng pulutang pang-sunog-baga) dahil sa pamimili pa lang sa palengke ay iba rin ang mga dapat mong puntahan para makakuha ng mga ingredients!

Saan ba nagsimula ang salitang pulutan? Kunwari ay ako si Kuya Kim...."ang salitang pulutan ay hango sa salitang "pulot" na madalas na ginagawa ng isang manginginom pagkatapos mag-shot ng alak. Noong panahon ng mga ninuno natin, ang mga nakahain lang sa lamesa ay mga "finger foods" lamang at bawal ang gumamit ng kutsara at tinidor dahil isa itong kakonyohan.". Maniwala man kayo o sa hindi, ang triviang ito ay inimbento ko lang dahil tinatamad akong makipagkuwentuhan kay pareng Googs at pareng Wiki.

Noong nag-aaral pa lang kaming uminom ng mga barkada ko ay wala pa kaming mga trabaho. Yes, high school pa lang ay nagtatago na kami sa mga madidilim na eskinita para tikman ang inumin ng mga tunay na lalake! Dahil nga wala pa kaming mga mapagkukunan ng pambili maliban sa aming mga tinipid na baong pera sa iskul-bukol, ang madalas naming mga "panlasa" sa ginbulag matched with sparkling ice-cold nawasa juice ay mga tsitsirya lamang. Hindi mawawala ang mga malinamnam na mani - adobong mani, maning kalbo, growers, at nagaraya. Siyempre kung may mani, meron ding cornik dapat. Pero mas paborito ko ang dried green peas kaya ito ang madalas kong i-request. Salamat nalang at naimbento ang dingdong mixed nuts dahil kanya-kanya kaming paborito! Masarap din ang tigpi-pisong mga maaalat na tsistsirya tulad ng pompoms, clover, lechon manok, at cheesedog. Suwerte mo kung may malaking ambagan na naganap para bumili kayo ng chippy, chiz curls, v-cut, o piattos! Kung wala naman ay puwede na ang stork, halls, o juicy fruit. Kung walang-wala na talaga ay yosi nalang o sipol! Those were the days - tandaan niyo mga kids, mahirap makipag-inuman na ganito lang ang mga pulutan dahil siguradong gasgas ang inyong lalamunan kapag isinuka niyo ang mga ito!!

College days naman ay medyo nag-level up na ang pulutan. Mas malaki na kasi ang mga allowance kaya medyo kaya nang bumili ng mas mahal sa mamiso. Masarap gawing pulutan ang century tuna na hot 'n spicy (depende rin sa taste dahil ang iba ay gusto ng "in brine", "in natural oil", afritada, mechado, menudo, o paksiw flavor) with matching sky flakes. Nakakabili na rin kami ng beinte pesos na halo-halong fishballs, squid balls, kikiam, at chicken balls kay manong na naglalako sa lugar namin. Huwag mo nga lang itutuhok ito sa stick - dapat ay nakalagay sa isang malalim na mangkok at lumulutang sa tamis anghang na special hepatitis sauce! Masarap din ang "on the side" sa kariton ni Manong Pisbol - ang nakababad na manggang hilaw at singkamas na may half-cooked na malasang-malasang bagoong na tinalo pa ang sa Barrio Fiesta. Kung wala naman siya dahil naka-dayoff ay nasa kanto naman ang mga barbecue-han na may mga instant pulutan din tulad ng isaw, dugo, ulo, paa, tenga, bato, bituka at kung anu-ano pang parte at lamang-loob. Basta't huwag lang kakalimutan ang sukang may halu-halong laway ng mga parokyano! Oy, nandiri ka pa sa laway ng suka pero sa laway ng isang maliit na basong tagayan na pinapaikot sa tatlumpung katao eh hindi ka nandiri!

Naaalala mo rin ba si Manong Balut kapag nag-iinuman kayo? Masarap din itong pulutan, promise. Huwag penoy ang bilihin niyo dahil walang thrill. Bili kayo ng mga sampung pirasong balut. Basagin at inumin ang sabaw. Balatan isa-isa at huwag munang kainin. Ilagay sa isang mangkok at himayin gamit ang isang tinidor o kutsara. Buhusan ng suka. Asinan. Presto, may masarap na kayong pulutan! Matibay nga lang dapat ang sikmura mo na tingnan bago kainin ang balahibo, tuka, at paa ng kawawang duckling. kung 'di mo trip ang ganito ay meron namang chicharong baboy on the side. Pampabata to the max, not applicable ang ganitong match kung beer ang iniinom niyo.

Sa mga inumang kanto, ganyan ang nakagisnan ko pero kapag kasama ko ang mga konyo kong klasmeyts sa mga bars ay hindi mawawala ang sizzling sisig, ang iconic food na naimbento nila Aling Lucing ng Pampanga. Ang sarap amuy-amoyin ang pulutang ito habang nagsi-sizzle pa siya. Dapat ay marunong kang mag-mix ng knorr seasoning, hot sauce at kalamansi. Alam mo rin dapat ang tamang paghalo sa itlog na topping para hindi magmukhang torta ang pupulutanin niyo - dapat ay tamang malasado lang ang dating. Actually, maraming klase ng sizzling plate dishes ang puwedeng gawing appetizer. Mayroong sizzling calamares, sizzling mushroom, sizzling tuna belly, sizzling tenga ng elepante, at sizzling mata ng ostrich. Next on the list ay ang tokwa't baboy na ang nagdadala talaga ay ang timpla ng soy-vinegar sauce. Kasama rin sa listahan ang cheese sticks, onion rings, at crispy kangkong. Ang mahal ng serving, taena sayang 'yung perang pinapaaral ng mga nanay at tatay natin (naks, bumanat purket graduate na)!

Noong kami ay nagkatrabaho na ay malaya na kaming nakakapili at nakakapagluto ng mga gusto naming pulutan. Usually (mga binata pa that time) ay pinaplano na namin Lunes pa lang kung ano ang magiging pulutan pagdating ng weekend o "Sabado Night". Paborito naming lahat ang papaitan dahil bukod sa lamang-loob ng baka ang tutunawin ng alak sa loob ng tiyan mo ay may mainit ring sabaw na puwedeng pangontra sa hilab ng iyong sikmura kapag nasobrahan ka na ng asido sa katawan. Noong bata ako ay nandidiri ako sa papaitan dahil alam ko kung ano ang "papait". Ito yung fluid na nasa tiyan ng baka o kambing na nasa boundary ng bituka nila. Boundary bago maging tae. Eeew. Ganun pala talaga, habang tumatanda ay dumudumi ang isipan ng tao. Lalo na kapag nagiging lasenggo.

Masarap din ang mga ihaw-ihaw. Hindi ako kumakain ng ulo ng isda kapag sinasabawan pero paborito ko ang mga inihaw na panga ng isda. The best ang inihaw na manok, inihaw na liempo, inihaw na tambakol, inihaw na bangus, at inihaw na tilapia. Sarapan lang din dapat ang pagkakatimpla ng toyomansi na may siling labuyo at sibuyas.

Crispy pata, tinurbong manok, kinilaw na blue marlin, dinakdakan, kinilaw na dilis, sinampalukang ulo ng baka, sinampalukang ulo ng kambing ('di ako mahilig sa goat), soup number 5, bulalo, bicol express, gising-gising, pinikpikan, baked tahong, talaba, halabos na hipon, pritong hito, pesang dalag, gambas, itlog ng kambing, crablets, andok's.... may nakalimutan ako panigurado dahil iba-iba ang taste at trip ng tao kapag nag-iinuman.

Ang sarap ng mga ganitong klaseng drinking sessions pero may dapat din tayong katandaan pagdating sa mga ganitong bagay. Una, huwag matakaw sa pulutan dahil hindi naman kainan ang dinayo mo kundi isang inuman. Pangalawa, puwedeng maging matakaw kung may inambag kang mas malaki sa mga nag-ambag na iba. At pangatlo, ang pulutan ay nasa mesa at hindi ang katabi mo!

Definitely Filipino

2010-07-31T19:35:00.002+08:00

click the image to visit DEFINITELY FILIPINO
credits to the original owner of this image

Last July 27, 2010 ay nag-celebrate ng first year anniversary ang Definitely Filipino. Kung isa kang Pinoy na adik sa Facebook, malamang ay alam mo ang tinutukoy ko dahil sa ngayon, ang fan page nila ang pinakamaraming members under Filipino cultural groups. As of this writing, nasa 791, 851 likes na ang group na kinabibilangan ko rin. Check mo ang kanilang page at sigurado akong may kaibigan kang connected sa kanila. Ganun sila katindi sa internet.

Nasa Saudi na ako nang mag-join sa DF fan page. Naghahanap kasi ako noong mga panahong iyon ng group na sasalihan para hindi ma-homesick. Hindi naman ako nabigo sa ini-expect ko sa pagsali sa kanila dahil talagang naging tambayan ito ng mga kababayan natin saan mang sulok ng mundo! Masarap dumalaw sa kanilang page dahil grabe ang pagpapalitan ng mga kuro-kuro at impormasyon ng mg Pinoy doon. Sari-sari ang mga pinag-uusapan kaya naman hindi ka mawawala sa update sa Pinas kahit nasa malayong bansa ka pa.

Dito ko lang nakita ang tunay na ibig sabihin ng isang cultural group dahil sa DF ko lang nadama ang pagiging seryoso sa pagpapakita at pagpapalaganap ng kultura nating mga Pilipino. Maraming mga ibang fan pages ang nabuo sa iba't-ibang social networks pero dito ko lang nakita ang mga kababayan natin na may matinding interaction sa bawa't isa. Aminin mo sa sarili mo na may mga sinalihan kang groups na sinalihan mo lang para masabing sumali ka pero after ilang days ay nabaon na sa limot. Ibahin niyo ang DF dahil araw-araw ay bago ang matutunan kaya naman babalik-balikan mo! Anything Pinoy - pagkain, latest trends, latest happenings, at kung anu-ano pa ay nandito!

Humanga talaga ako sa grupong itinatag ni Sir Ben Totanes dahil napakaraming Pinoy ang sumuporta at patuloy na sumusuporta sa kanyang adhikain. Sabi ko sa sarili ko, sana ay maging isa ako sa mga moderators o administrator ng DF dahil gusto kong ibahagi rin ang aking mga ideya tungkol sa pagiging isang tunay na Pilipino.

Parang tinupad naman ni Bro ang aking kahilingan dahil noong nakaraang linggo ay nag-post ang DF sa kanilang FB wall na nangangailangan sila ng addiitional bloggers para sa kanilang group. Ang siste lang, ilang beses kong pinag-isipan muna kung magpapadala ako ng email kay Sir Ben dahil alam ko namang walang kakuwenta-kuwenta ang mga pinagsusulat ko sa mga blogs ko sa loob ng halos isang taon. Nahihiya kasi akong magpresinta tapos mare-reject lang. Nang mawala na ang mga daga sa aking dibdib ay naglakas-loob na akong magpadala ng message sa DF na nagsasabi ng aking hangarin na makasali sa kanilang grupo. Bukod sa B'log ang Mundo ay ibinida ko rin ang NoBenta, The Wonder Twins, at Frontispiece para mabigyan siya ng mga samples ng aking mga entries.

Laking tuwa ko nang makatanggap ako ng kasagutan mula sa admin ng DF na nagsasabing nagustuhan daw nila ang style of writing ko at willing silang tanggapin ako upang maging part ng kanilang blogging team! Masayang-masaya ako dahil matagal ko nang gustong makapagsulat para sa isang maimpluwensiyang grupo na nagpapakita ng pagiging makabayan. Bale rotation ang contibutions ng mga nagsusulat dahil may magilan-ngilan na ring naunang bloggers. Kanina ay nasilip ko sa ang schedule namin at ang mga dates na nakalaan para sa akin ay sa 14th and 29th of August. Yahooo!!

Sa aking bagong pamilya sa blogosphere, DF, lubos po akong nagpapasalamat. Asahan niyo ang aking pagsuporta sa inyong nasimulan sa pamamagitan ng pag-aambag ng mga sulating tungkol sa ating kulturang DEFINITELY FILIPINO!!

Umuwi na Tayo

2010-07-29T15:02:00.003+08:00

masarap palang titigan ang e-ticket dahil ramdam mo na ang pag-uwi!!

Kaninang umaga ay nakita ko na ang passport ko sa opisina! Yes, hindi na ito isang photocopy kundi ang totoo na! Tanda na itong malapit na akong umuwi ng Pilipinas para magbakasyon!!

Nakita ko na rin ang monthly memo ng listahan ng mga magbabakasyon kaya mas na-excite ako siyempre. Mga thirty minutes ko rin itong paulit-ulit na binasa habang naluluha-luha! Tutulo na sana ang luha ko kung hindi pa inagaw sa akin ng tea boy ang memo para maikabit sa bulletin board.

Ang bilis ng panahon dahil parang kailan lang ay nasa airport ako ng NAIA at ngayon naman ay malapit nang bumalik sa mahal kong Pilipinas. Talagang napakabilis ng isang taon kung hindi mo ito papansinin. Tingnan mo nga ang blog kong NoBenta, malapit na rin ang anniversary. Dati ay walang katao-tao doon pero nakakatuwa dahil sa loob ng one year ay marami akong naging kaibigan. Hindi ko namalayan na isang taon na rin pala akong nagsusulat ng mga walang kakuwenta-kuwentang mga entries tulad nitong binabasa mo.

Pagdating ko pa lang dito sa Saudi last year ay gusto ko na kaagad umuwi matapos ang isang araw. Parang hindi ko kakayanin kako - ang dami kasing adjustments bukod pa sa pag-iisip pa sa mga loved ones mo. Ilang beses akong nagtangkang magpa-book ng ticket online kaso kapag nakikita ko na ang babayaran plus ang imumulta ko sa agency at sa kumpanya, umuurong ang betlog ko. Siyempre kaya nga ako nagpunta dito sa buhanginan dahil para mabigyan ng magandang kinabukasan ang mag-iina ko. Kung uuwi ako kaagad eh baka pulutin nalang kami sa kangkungan!

Dati ay ineekisan ko ang kalendaryo ko. Bawat nagdaraang araw ay may katumbas na "x". Pinayuhan ako ng iba na huwag gawin 'yun dahil mas tatagal ang paghihintay. Sinunod ko ang payo at heto na ako ngayon, ilang tulog nalang ay tutubuan na ng pakpak para makalipad na sa Pinas!

Pero bakit ganun? Kung kailan malapit na ay parang ang tagal-tagal namang dumating ang araw na pinakahihintay ko! Siguro dahil ito sa excitement talaga. Ang feeling na ito ay kapareho ng feeling ko kapag natatae. Habang papalapit sa banyo ay lalong gustong kumawala ng sama ng loob pero ang feeling mo ay napakalayo pa rin ng inidoro kahit ilang hakbang nalang!

Umuwi na tayo dahil wala ng sense ang ating mundo.....

Panahon Ko 'To: Pa-Contest ng Bahay Ko

2010-07-27T11:30:00.008+08:00

isang taon na, mga kabayan, ang isa ko pang tambayan!!

Hindi ko akalain na makakatagal ng isang taon ang NoBenta. Akalain niyo 'yun, mag-iisang taon na pala ito sa August 8!!

Bilang pasasalamat sa lahat ng mga dumaan at nagsayang ng kanilang oras sa pagbabasa sa mga walang kakuwenta-kuwentang entries ko doon ay inaanyayahan ko ang lahat na sumali sa aming TRIVIA CHALLENGE. Heto ang mga prizes na puwede niyong mapanalunan sa aming first year celebration:

FIRST PRIZE (one winner):

1 CD of THE TONE DEF COLLECTION - Rock Revolution Vol. 1

1 CD of THE TONE DEF COLLECTION - Rock Revolution Vol. 2

1 CD of ORIENT PEARL's "Pagbabalik" album

SECOND PRIZE (two winners):

1 CD of ISLA ERA's "Barkada Ko" album

1 CD of SYATO's self-titled debut album

THIRD PRIZE (two winners):

1 CD of NERVELINE's "Anesthesia"

Para may konting sample ng mga tanong, heto ang sampu sa laman ng 30-Item Trivia Challenge:

01. Company na gumawa ng Family Computer
02. Grupo ni Kurt Cobain na naging "flagship band of Gen X"
03. First music video na ipinalabas sa MTV
04. Ang tinaguriang "Aerosmith Chick"
05. Ang pinakasikat na pamilya sa Springfield (surname lang)
06. Disco Bar na tinutukoy daw sa kantang "Disconnection Notice" ng bandang Pupil
07. Title ng unang episode ng Maalaala Mo Kaya
08. Album ng Eheads na may backmasked intro na "Merry Christmas everybody, Happy New Year too!"
09. Title ng kanta ng Yano na tumutukoy sa isang mall sa EDSA
10. Ang kalaban ng "Thank God It's Sabado"

Madali lang ang mga sagot diyan dahil matatagpuan mo ang lahat ng ito sa mga entries ko sa kabilang bahay ko. Ano pang hinihintay mo? Sali na!!

Para sa mga detalye, PINDOT NA DITO.

Kinanton Ko With Mayo

2010-07-24T02:23:00.004+08:00

nakakatakam na meryenda

Last Tuesday ay tinakam ako ng kuwento ni Roanne na may taytol na "Kantunan Tayo! Tara?". Tungkol ito sa lugar malapit sa school nila kung saan puwede kang magpaluto ng instant pancit canton. Naranasan ko na ring makapunta sa mga karinderya sa u-belt na ganito ang style. Ang medyo na-curious ako sa entry ni Roanne ay nang sabihin niyang may bagong craze daw ng pagse-serve ng nalutong canton - WITH MAYONNAISE!!

What the F?!! Nakatikim na ako ng pancit bihon na hinaluan ng ketchup at hamburger na may Mang Tomas pero never pumasok sa isip ko na lagyan ng mayo ang paborito kong LMPC!! Naikuwento ko na dati sa entry kong "Pakanton Ka" kung gaano ako kaadik sa Lucky Me! Pancit Canton. Kahit nandito na ako sa Saudi ay madalas ko itong hanap-hanapin.

Dahil dayoff ko ngayong Biyernes ay naisipan kong mag-experiment sa meryenda ko based sa nabasa ko kay Prodigal Daughter. Wala namang mahirap sa experiment na ito. Ganun pa rin naman ang pagluto ng LMPC. Nagpakulo rin ako ng isang itlog para medyo mas masarap ang lamon. Muntikan na sanang maging "Picture Perfect" ang mga photos dito tulad kapag nagpapakodak ako sa mga sasakyan na hindi naman akin. 'Yun nga lang, basag ang itlog ko kaya hindi maganda ang finished product! On the side, may tinapay rin para talagang busog. Lastly, kumuha na ako ng dalawang dakot ng kutsara ng mayonaise na natira pa sa ginawang dinakdakan noong bertdey ko last July 19.

Matapos ang pagpicture ng ebidins para sa entry na ito ay itinabi ko na muna ang celphone ko para namnamin na ang panibagong makakain.

Ummmmm......masarap siya. Paksyet, 'di ako nagbibiro. Mahilig kasi ako sa carbonara. Parang ganun 'yung nalasahan ko. Mahirap lang talagang ma-imagine kung paano pagsasamahin ang mayo at pancit kanton pero I DARE YOU to try it. Masarap talaga. Within ten seconds naubos ko nga parang mani 'yung meryenda ko eh. Mauulit ito. Sarap!

Salamat Roanne sa bago kong natutunan sa kantunan!

Tahanan ng mga OFWs

2010-07-19T20:45:00.005+08:00

ang mga inspirasyon ko sa pagiging isang OFW

Bilog ang Mundo at saan ka man magpunta ay may mga Pilipino. Ang nakilala nating daigdig ay itinuring na nating isang malaking Pilipinas.

Kung tatanungin mo ang isang kababayan kung paano siya naligaw sa bansang kanyang pinuntahan kapalit ng Pinas ay sasagutin ka niya malamang ng "Para sa pamilya." na walang halong pag-aalinlangan. Hindi ka na magugulat sa ganito dahil likas naman sa atin ang pagiging "family-oriented". Nasa pre-school pa lang ay itinuro na sa atin na ang isang bahay ay nagiging tahanan lamang kung ang mag-anak na binubuo ng tatay, nanay, mga anak, lolo, lola, ni muning, at ni bantay ay lubos na nagmamahalan.

Kung ang definition ng lahat ng eskuwelahan ay ganito, ang ibig sabihin din ba ay hindi qualified ang lahat ng OFWs magkaroon ng isang matatag at masayang tahanan dahil kulang silang pamilya?

Noong bata pa ako ay inggit na inggit ako sa mga barkada, mga klasymeyts, at kamag-anak ko na may mga magulang na nagtatrabaho sa abroad dahil parang lahat ng luho ay nakukuha nila - ang laki ng bahay, may magarang kotse, may malaking teevee na may satellite dish, maraming laruan, at ang sarap ng mga pagkain. Gustung-gusto kong tumatambay sa kanila dahil doon lang ako nakakaranas ng mga ganung bagay na sobrang maluho.

Marami akong barkadang ganito ang antas ng pamumuhay at saksi ako sa kanilang mga karangyaan. Biruin mo, isang tawag lang sa kanilang mga expat na mommy o daddy ay may pera kaagad na pambili ng gusto nila! Ang kaibahan nga lang, may halong pagmamahal ang mga bagay na natatanggap ko sa galing kina ermats at erpats. Sa kanila kasi, parang wala naman silang pakialam - basta't makapagpadala lang ay okay na. Parang naging isang walang kuwentang responsibilidad nalang ang monthly remittance. Ang sa amin naman kasi ay naramdaman namin kung paano pinaghihirapan bago maibigay ang mga hinihiling.

Mukha lang silang masaya sa mga natatanggap nila kahit na hindi naman talaga. Karamihan sa mga barkada kong ganito ay broken family, maagang nabuntis, naging adik, at mga rebelde. Oo, lagi silang updated sa lahat ng bagay pero wala namang mga gumagabay sa kanila ng tama parang maging tunay na updated (sa values). Hindi ko sinasabing lahat ng pamilya ng mg OFWs ay ganito pero ito ang katotohanan na lumalamon sa ating lipunan. 'Yung mga pang-MMK at mga dramang pampelikula, sumasalamin ang mga iyon sa inaayawang bangungot ng bawat manggagawa sa ibang bansa.

Kailanman ay 'di sumagi sa isip ko na mangibang-bayan. Idealistic at matatag ako sa prinsipyong kung gusto mong makatulong sa Pilipinas, manatili ka sa kanyang pag-aaruga at huwag manilbihan sa kamay ng mga dayuhan. Bukod pa sa ganitong pananaw ay 'di ko kayang mahiwalay sa aking mga mahal sa buhay. Nabanggit ko na sa aking entry na "The Calling" na nabago ang lahat ng aking pananaw nang biyayaan kami ni Bro ng Wonder Twins. Mahirap isisi lahat sa gobyerno ang paglisan ng mga pinoy papuntang Saudi o san mang lupalop ng mundo kung talagang naghihirap ang ekonomiya ng bansa.Talagang isang napakahirap na option ang lumayo nalang papuntang ibang bansa para kumita. Last resort o minsan pa nga ay first kung no choice ka na talaga.

Nang makatanggap ako ng job order galing sa aming agency ay hindi ko ito kaagad napirmahan dahil sa likod ng magandang kikitain ay nakapila naman ang tanong na "paano na ang pamilya kong maiiwanan?" Ilang buwan pa lang kaming nagsasama ni misis at limang buwan ang aming kambal sa kanyang sinapupunan nang magdesisyon kaming magtrabaho ako dito sa buhanginan ng mga bado. Sa pag-alis ko sa ating bayan ay dala ko ang mga katanungang "sino ang mag-aalaga sa asawa ko habang nagbubuntis?", "sino ang magdadala sa kanya kapag nanganak?", "makikilala kaya ako ng mga anak ko sa pagbalik ko sa Pilipinas?". Natural lang sa isang magulang at asawa ang mag-isip ng kung anu-ano bago umalis lalo na kung mamatagal na mawawala at napakalayo ng destinasyon. Pero sa gitna ng lahat ay baon ko sa aking puso ang hangarin na mabigyan sila ng magandang kinabukasan. Sila ang nagbibigay inspirasyon kung bakit kinakaya ko ang mabuhay sa lugar na hindi ko naman kinagisnan.

Nagkaroon kami ng sumpaan ni Supernanay na hindi mangyayari sa amin ang buhay ng mga tauhan sa movie ninaVilma Santos at Claudine Barretto. Sisikapin namin na magiging sulit ang sakripisyo namin para sa aming pamilya. Kahit na malayo kami sa isa't isa ay pananatilihin namin ang CONSTANT COMMUNICATION na isa sa mga pinakamabisang paraan para maging in-tact ang samahan. Kahit hindi pa nakakaintindi ang mga anak naming sina Les Paul at Lei Xander ay madalas na pinaparinig sa akin ni misis ang kanilang boses. Ganun na rin ang ginagawa ko para may naririnig silang tatay kahit na sa celphone lang. lagi ring nagkukuwento si misis kung gaano namin sila kamahal at kung bakit kailangan kong lumayo. Sasamahan din namin ng walang humpay na TRUST sa isa't isa upang walang mga temptations. Ang pagkakaroon din ng POSITIVE OUTLOOK IN LIFE ay makakabuti para hindi mag-isip ng masama sa lahat ng panahon. At bukod sa lahat, PRAYERS, PRAYERS, AND EVEN MORE PRAYERS - BECAUSE IT REALLY WORKS. Kung naniniwala kang ang lahat ay planado ni God, maniwala ka rin na lagi Siyang nakikinig sa atin.

Ngayon, tatanungin kita ulit - hindi ba qualified ang lahat ng OFWs magkaroon ng isang matatag at masayang tahanan dahil kulang silang pamilya?

Ang sagot, SUPER QUALIFIED. As long as alam mo ang responsibilidad bilang OFW para sa iyong pamilya at alam din ng mga naiwanan mo ang kanilang responsibilidad sa sakripisyong iniaalay niyo, magiging isang matatag at masayang tahanan ang isang bahay kahit na may kulang. Maaaring wala physically, pero ang pagmamahalan na nakatanim sa puso ng lahat ay patuloy na magbubunga. Ang hangin nga na hindi natin nakikita ay alam nating nakakapagpalamig sa panahon ng tag-init. Si Lord na hindi natin nakikita, alam rin nating nandiyan Siya. Hindi lahat ng bagay na hindi nakikita ay wala.

Sa ikatlong taon ng Pinoy Expats/OFW Blog Awards o PEBA, ang kanilang napiling tema ngayong 2010 ay “Strengthening OFW Families: Stronger Homes for Stronger Nation”. Ito'y napapanahon dahil alam naman nating bumibilis ang pagtaas ng porsiyento ng mga OFWs na may wasak na pamilya. Ang adhikaing ito ay lubos kong sinusuportahan dahil alam ko kung ano ang hirap na dinadanas ng pagiging isang OFW. Bilang isang blogger, naniniwala akong hindi lang isang award-giving body ang PEBA kundi isang samahan na may seryosong programa para sa lahat ng mga Overseas Filipino Workers at kanilang mga pamilya. Sa pamamagitan ng social media na blogging ay maari nating maiparating ang tunay na kalagayan ng bawat isa. Kung babasahin ng lahat ang mga madrama, masaya, nakakatawa, maseryoso, at kung anu-ano pang entries, hindi malayong isang umaga ay magigising tayo na naiintindihan na ng lahat ang tunay na buhay-abroad.

Wala nang mas mabigat na dahilan sa pagiging OFW kung wasak na ang inyong tahanan. Wala ng silbi ang paghihirap kung wala naman ng pinagsisikapan. Umuwi ka nalang sa Pilipinas para ayusin ang pamilya mo kung ganun ang mangyayari. Ika nga ni Benjamin Disreali, "NO SUCCESS IN PUBLIC LIFE CAN COMPENSATE FOR FAILURE IN THE HOME".

Kung nagustuhan mo ang entry, inaanyayahan kitang iboto ito sa 2010 Pinoy Expats/OFW Blog Awards. Maraming Salamat Po!

Similar stories from my other sites supporting PEBA's theme:

Dekada, Pamilya, at ang OFW
The Fruits of Love: Dedicated to all the Children of OFWs