blog dieprood leen

vaartwel en de levet scone

2009-01-10T16:22:00.004+01:00

Lieve mensen,

Er is een tijd van komen en van gaan.
Blog Diep Rood houdt op te bestaan.
Ik heb het nochtans met veel plezier gedaan
want schrijven is een tweede natuur geworden.
Maar ik ben een andere weg ingeslaan,

een eindje verder van hier.
De oudste zoon - http://moosability.blogspot.com/ - heeft nu de huissleutel in handen.
Net zoals hij (ver)bouwen we aan de toekomst. We hebben namelijk een negentiende-eeuwse hoeve gekocht in de Landes. Een ferme ferme die we willen omtoveren in een ecologisch verantwoorde woning waar het aangenaam vertoeven is...
Jullie zijn welkom bij ons:
http://www.entrelespassiflores.com/
de website van de chambres d’Hôtes in wording.
Wie onze - de wèrkelijke finesse dan - Franse avonturen wil lezen kan een mailtje sturen naar
entrelespassiflores@hotmail.com

vaarwel

immatriculation!

2009-01-09T17:27:00.000+01:00

Een stukje uit de blog van Gamin et sa Gamine:

- Goed, Mimi, wat hebben we vandaag geleerd?
- Dat je wensen niet meteen vervuld worden.
- Goed zo, en wat nog?
- Dat je geduld moet hebben in het leven.
- Ja, maar er is nog iets.
- Dat Fransen vriendelijk zijn?
- Juist, en wat nog?
- En hun tijd nemen?
- Voila, Mimi, maar we hebben ook geleerd dat de plaatselijke administratie wel feilloos is, maar af en toe eens graag met de voeten rammelt.

Wat vooraf ging:
Gamin met de camionette langs Franse wegen,
kwam met de regelmaat een gendarme-patrouille tegen.
Op een dag, toen hij zijn gordel net
bijna in het slot had gezet
stak een man in uniform
zijn arm in verticale vorm
en gebood Gamin opzij
- t’as jamais entendu de ceinture de sécurité, hein?
Ça te coûteras trente balles
- Mais, monsieur, j’en comprends nogaballen
En ik ging hem net aandoen, meneer de polies
- Tut tut tut, pour vous c’est quatre-vingt-dix
Parce-que votre plaque de Belgique,
on l’a trouve pas chique.
Potverdrie peist Gamin, da’s komiek
Z’hebben precies liever zwart en wit!

Hij had het begrepen en op een dag zei hij tussen twee regenvlagen:
Gamine, we moeten een Franse plak aanvragen!

Zo gezegd, zo gedaan, dat leek wel poepsimpel.
Ze nam de telefoon van de haak en belde de Franse verzekeringsmaatschappij.
En wat vroegen zij?
a. Een bewijs van domiciliëring.
b. Een bewijs van woonst in de vorm van een factuur.
c. Een bewijs van onze Belgische verzekering dat we in orde waren met de betaling en de bonus-malus te kennen.
d. Naar de Prefectuur in Mont de Marsan te gaan.
Voor de domiciliëring was Gamine al eerder naar de Mairie van het dorp geweest, maar had daar bot gevangen, dat moest ze toch in de hoofdstad van de Landes, Mont de Marsan doen!
Twee vliegen in één klap, dachten Gamin en Gamine!
En warempel, de Prefectuur was wel net dicht maar ze zouden snel iets eten gaan in de Donjon, een tweede treffer.

Stipt op het openingsuur – 13.15u - stonden ze aan de inlichtingenbalie van de Prefectuur .
- Een domiciliëring?, vroeg de dame alsof ze het in Keulen hoorde donderen, dat hoeft hier niet, maar ga maar eens vragen aan dat bureau ‘des Etrangers’.
Ze moesten maar een half uurtje wachten, deels ook door de man met kind die snel voor hen binnenglipte, maar daar gingen zij niet moeilijk over doen.
En wat hoorden zij op de ‘Etrangers-dienst’? Dat domiciliering in eigen dorp moest gebeuren.
Dat ging interessant worden!
En voor de immatriculatie van de wagen moesten ze aan een ander bureau staan, wees ze ons vriendelijk naar een lange wachtende rij.
Maar ook hier ging het er eerlijk aan toe, Gamine trok het nummer 23-lot en ze waren al met nummertje 14 bezig!
Reeds na een half uur stond men hen te woord.
Gamine had nog snel haar twijfels geuit over heel de operatie. Gamin had haar gesust:
- We komen met een papier buiten, let maar op!
Effectief. We kregen zelfs 5 papieren. De eerste vier dienden thuis ingevuld te worden, maar het vijfde was pas interessant; een ‘acht-stappen-plan’ voor ‘Immatriculation des vehicules provenant de l’étrangér’.
We vertalen het graag voor de Engelstaligen onder ons ;-)
1. Aanvraag immatriculatiecertificaat
2. Bewijs van oorsprong van de wagen
3. Bewijs van afsluiten van autoverzekering
4. Een bewijs van ‘quitus fiscal’ te bekomen in het ‘Hotel van Belastingen’.
5. Twee omslagen voorzien van zelfklevende zegels met het adres van de aanvrager.
6. Bewijs van identiteit: ID kaart rijbewijs of paspoort
7. Voor auto’s ouder dan 4 jaar (we hebben prijs!): bewijs van technische controle in Frankrijk.
8. Communautair conformiteitattest, of een attest van een Franse constructeur als bewijs dat de wagen conform is aan een Frans type.

Ze kozen voor nummertje vier. Hôtel des Impots in Mont de Marsan. Leve de GPS.
Een half uurtje wachten maar dan…
- Vous venez pour un ‘quitus’?
- Oui, oui, c’est tout à fait ça qu’il faut! Niet te geloven, we hebben de vraag zelfs niet moeten stellen, ze kon het van ons gezicht aflezen.
- Je finie d’abord mon travail.
- Allez y! Zo gelukkig dat we toch iets in handen zouden hebben.
- Et je dois faire encore un télephone.
- Je vous en prie.
Worden we nu verondersteld heel het gesprek mee te beluisteren, was de enige Gamin-kink-in-de-kabel van de dag, want, zeg nu zelf, even later waren we de trotse eigenaars geworden van een quitus fiscal!

En nu de rest.

Young@Heart

2008-12-30T06:06:00.005+01:00

Moe, moede, moeder.
Alle drie.

Bij ‘moede’ hoor ik mijn moeder over de vreemde arme snuiter zingen:
‘….was moede, moede van het wandelen’
We begrepen meteen waarom:
‘Hij had zijn luit verloren
Uit zijne mantel…’
Waarbij pa enthousiast en met veel nadruk op het eerste woord insprong :
‘…ZAK tiralala, Zak tiralala…’
Het was me als kind een raadsel waarom pa telkens zoveel leute had bij dat weemoedig lied.
Ze hadden zo met Young @Heartclub mee kunnen doen.

Schitterende film trouwens, deed me lachen en huilen.

Zingen is me niet vreemd.
Maar mezelf zien met zo’n inpak-wallen onder de ogen wel.

Ik vraag het Eileen, op haar regenboog:
Should I stay or should I go?

met dank aan Tinte en Moosability

Het JAwoord

2008-12-25T17:35:00.001+01:00

La Mama

2008-12-12T11:32:00.005+01:00

november
Als er ooit eens een minder moment zal komen in dit nieuw Frans leven, zal ik naar nu teruggrijpen. Al was de dag een opeenstapeling van sterke momenten. Dit kon er niet tegenop.

Ook niet het fotograferen van de twee naar mekaar zwaaiende wolken in de schemer, de aankoop van onze eerste fruitbomen, de kennismaking met Robert van Point P, de aansluiting van water na zolang wachten en veelvuldig bellen, de stijve nek, de luiken in Mont de Marsan waarvan Karel moest toegeven dat het inderdaad mooi was en de belofte dat hij dat zou proberen te evenaren - een ‘kun’-stenaar moet dat kunnen – het samen rijden in de wagen doorheen de Franse wegen en het telkens opnieuw besterven bij een tegenligger, dat alles verdween in het niets toen ‘La mama’ van Charles Aznavour door de camionette galmde.

Ik kreeg er zowaar kippenvel van, keek zijlings naar Karel.
Raar hoe we van dezelfde dingen genieten. Zoals ik stiekem had gehoopt liet hij de motor draaien tot het lied uitstierf.
Ik heb hem eens goed vastgepakt.
- Mooi hé!
- Ja.

einde praktijk

2008-12-10T08:04:00.002+01:00

Balen was het wel de derde. ’s Morgens na het bericht ‘gebroken vliezen en lichte weeën’ snel koeken en chocoladen Sint gehaald bij de warme bakker, nog eens extra gepoetst, de verwarming op maximum gezet, lakens strak getrokken, drank en glazen klaargezet, fruit in een schaal geschikt en dat alles voor 9u.
Dit zou de laatste bevalling in het geboortehuis Diep Rood worden. Ik was in blijde verwachting en ik zou ze daar eens in de watten leggen!
’s Middags bij haar thuis langs geweest om de kleine in de buik te beluisteren maar dan, ’s namiddags moest ik ze wel naar het ziekenhuis sturen vanwege te lang gebroken vliezen.
Het volgende moment – als troost - het vliegtuig geboekt naar Pau en de mijter van de sint opgegeten.

Drie dagen later, op de verjaardag van Sinterklaas, belt hij om 6u om te zeggen dat ’t vrouwtje contracties heeft.
Net zoals de eerste keer zou ik de arbeid opvolgen en ze doorsturen naar het ziekenhuis voor de bevalling.
De frustraties van de gemiste bevalling laaiden weer op toen ik me aankleedde.
Ik wou zo graag nog eens een pasgeboren kind in mijn handen voelen.
Hebben deze verlangens een rol gespeeld?
Ik vrees van wel.
Een paar uren na de bevalling vroeg hij haar of we dat afgesproken hadden.
Ze ontkende en ik ook. Op geen enkel manier had ik haar proberen te beïnvloeden tijdens de raadplegingen.
Ze werkte als specialist in een universitair ziekenhuis, getrouwd met een specialist, uit een doktersfamilie stammend; voor hen was er maar één veilig baken om te bevallen: het ziekenhuis.
Eénmaal had ze zich laten ontvallen dat, indien het niet anders kon (te snel ging bv.), ze desnoods (bij nood dus) thuis zou bevallen maar dat hij daar tegen was.
Ik had er geen woord aan vuil gemaakt maar toegegeven, het was niet in dovemansoren terecht gekomen.
Ze lag te bed op haar zij, had onmiskenbaar weeën, nog intacte vliezen en was nog heel alert en rustig. De kleine deed het goed, bewoog nog flink voor en na de wee, ’t hartje klonk wel een beetje tachycard vlak na de wee maar dat herstelde zich.
Halfduister. De zoon was net opgehaald door de grootouders, vanaf nu kon ze er voor gaan.
Ik vroeg hem olie om haar te masseren. Ze stelde vragen , zuchtte voor een wee en hervatte het gesprek. Hij keek en zweeg.
Niemand vroeg naar de ontsluiting. Men liet het op zijn beloop. Een vrouw ontsloot in alle sereniteit. Waarom zouden we de rust verstoren?
Woorden bleven achterwege.
Met z’n drieën op bed, om beurten masserend. Net zoals de vorige keer kwam er geen klacht over haar lippen. Ze mocht nochtans.
Na een half uur dacht ze te moeten plassen. Soepel kwam ze recht en kroop na de boodschap weer in ’t warme nest, het kersenpittenzakje omklemmend om haar ritme terug te vinden.
En dan zei ze het, dat ze ‘het’ lichtjes voelde duwen in haar onderrug. Misschien werd het toch eens tijd voor een evaluatie?
- Een soepele boord, vruchtvliezen als een gespannen ballon, wil jij mijn koffers uit de auto halen? richtte ik me tot hem.
Hij had kunnen weigeren en zeggen dat ze meteen naar het ziekenhuis moesten, maar hij nam mijn autosleutels aan en twee tellen later kwam hij gepakt boven.
Rustig, berustend.
- De kleine gaat komen, verduidelijkte ze hem.
- Ik weet het.
Vanaf dan werd het een lust voor het oog. Het natuurlijk proces van baren openbaarde zich eens te meer aan mij. Ik genoot tot in de toppen van mijn tenen. Tintelingen in heel het lijf, dankbaar voor het vertrouwen.
Eerst de douche van spattende vliezen over me heen. Ik had voor mijn vertrek nog getwijfeld of ik die propere jeans wel zou aantrekken, maar dan…
Mooi, mooi kind. Roze kind. Roze meid.
Tien op tien op je eerste rapport.

- Kan ik de navelstreng voelen kloppen? haalt ze mij uit mijn roes.
Samen voelen ze de pulsaties. Dat had ze de vorige keer gemist.
- Wanneer ga je afklemmen? hervalt ze in haar doktersrol.
- Pas als de navelstreng niet meer klopt.
Ze knikt goedkeurend.
En dan de dochter aan de borst, alsof het nooit anders was.
Ik had geen mooier einde van mijn praktijk kunnen dromen.

Louis

2008-12-05T08:39:00.005+01:00

Negentig verhuisdozen en nog 15 gebruikte bovenop. Het kon allemaal in mijn klein ottootje.
Een onmogelijke taak lijkt het wel, je huisraad inpakken.
Gooi weg.
Ik wil wel maar mijn handen blijven haperen bij elk voorwerp. Hele filmen paseren de revue bij het verpakken.
Wie gaf me dit? Wanneer kocht ik dat?
En dan ben ik nog niet eens aan de klerenkast toe.
Maar af en toe levert zo’n verhuis wel leuke scenes op.
Neem nu het containerpark, een drukbezochte plaats tegenwoordig.

Een paar weken terug haalde Karel de leeggemaakte dozen en het winkelwaar uit de camionette.
Met een overbezorgd gezicht bracht hij me een kartonnen doos onder de aandacht:
- Waar heb je dat gehaald? wijzend op het koffertje in een achtergebleven doos.
Hij moet gemeend hebben dat ik me aan een folie had overgegeven.
- Oh dàt? Dat heb ik uit het containerpark gehaald.
- Weet je wat dat kost!
- Geen idee, een Yves Saint Laurent beautycase zal wel niet goedkoop zijn, nee.
- Niks Yves … dit is een Louis Vutton.
- Ah? En wat mag dat dan wezen? Dit kistje stond bij herbruikbare goederen, ik weet dat ik er niets uit mag halen, maar dit vond ik wel handig en het stonk niet, dus heb ik het in een kartonnen doos meegenomen. Dat spiegeltje plak ik met een sjik wel vast.
Loammi zoekt het op,
- 2000 euro kost dit kistje.
Karel kan er niet bij dat iemand dit van de hand doet.

Volgende dag bij de bank van ons dorp schoffelt er een bejaard vrouwtje binnen, beige regenjas, witte haardos zoals je ze bij dertien in een dozijn ziet.
Ik geef Karel een elleboogstoot en wijs – discreet, jawel, dat kan ik ook – naar het omaatje.
In haar hand heeft ze haar grote Louis Vuitton tas vast.
Zou het?

'Ik werd er giechelig van'

2008-12-02T17:53:00.000+01:00

‘De vulkaan is weer tot rust gekomen’, die woorden pluk ik uit haar tuil bloemen.
Twee pakken koeken, muisjes, een tekening van haar jongste dochter; ik krijg het allemaal cadeau.
De kleine zoon, acht weken oud, deponeert ze op de onderzoekstafel.
‘…na de kille, klinische begeleiding in ’t buitenland voelde het alsof er in Erps Kwerps een warm deken om me heen werd geslagen. Een deken van interesse en een luisterend oor.
In plaats van het gevoel een risicovolle ziekte te hebben, besefte ik hier dat we een baby gingen krijgen, nog een wondertje bij!…’

Drie weken voor de bevalling kwam ze in België aan. Ze had me een maand ervoor gebeld, of ik haar thuisbevalling wou doen. Haar man werd onverwacht (terug ) naar België getransfereerd, met als gevolg heel het gezin.
En waarom niet? Ze was me niet vreemd, ik had ze al zien bevallen.

De verhalen over haar gynaecoloog daar deden me schuddebuiken.
Zijn reactie toen ze hem zei dat ze al drie keer thuis was bevallen.
“Hij moet gedacht hebben dat ik onder een boom was bevallen want van toen af aan legde hij me alles haarfijn uit. In de aard van ‘dit is een speculum – daarbij stak hij het onding in de hoogte -, daarmee ga ik in je vagina kijken’.
Moest ik op zo’n vreselijke tafel gaan liggen met mijn benen opengesperd (waarom is dat nodig tijdens de zwangerschap?), hij zette een hilarische stroboscopische bril op en verdween met zijn instrument en neus tussen mijn benen. Ik werd er giechelig van.
En altijd een echo.
Voor elke consultatie moesten we met alle andere zwangere vrouwen urenlang wachten op kleine harde banken. Met de regelmaat van de klok kwam er één van de partners binnen om zich boos te maken op de secretaresse. Ik begreep de taal niet maar de pantomime was overduidelijk. Iedereen was boos owv het lange wachten, er werd niet aardig gezucht.
Mijn zwangerschap werd als een ziekte beschouwd, heel medisch aangepakt, met argwaan luisterde hij naar de harttonen , steeds op de hoede voor iets abnormaals.
Wegens bezoek aan het buitenland had ik twee consultaties gemist. Dit werd een hele scene want enkele onderzoeken waren niet kunnen doorgaan! Nee, ik zag het echt niet zitten om daar, in dat steriel ziekenhuis te bevallen, heb allerlei uitwegen gezocht en toen mijn man hoorde dat hij weer naar België moest, ben ik tot rust gekomen. Ik vroeg de gynaecoloog een verslag voor jou te schrijven. Hij vroeg me of hij daarin de thuisbevalling mocht ontraden wegens risico voor overmatig bloedverlies. Ik gaf hem volle toestemming.
Hij heeft geen verslag willen maken, enkel de permissie voor het vliegtuig…”

Een paar weken later vond ik haar stil op bed,
haar moederschoot als een broeiende vulkaan.
Net op tijd was ik,
voor de eruptie.

Vanavond wordt het weer warm

2008-12-01T10:32:00.003+01:00

Onthoud het. De slechts mogelijke tijd om zonder stookolie te vallen is zaterdagmiddag.
- De chauffeur is net naar huis.
- En wanneer komt hij terug?
- Maandag.
- Sta ik dan als eerste op de lijst?
- Dat weet ik niet, mevrouw.
Ik waan me weer in Frankrijk, net zoals hij elke morgen doet op een 1000 km van hier, open ik de kachel, maak proppen van kranten, voeg droog hout toe en hoop dat het vuur voor lang is.
Mits wat acrobatentoeren vind ik toch nog wat brandhout achter het tuinhuis.
De motor van de ‘warmteverspreider’ (hoe noemt dat ding?) boven de haard heeft ook zijn beste tijd gehad. Een kleine ‘pffff’ komt er nog uit.
Heel ’t weekend is het een 16° in huis. Doenbaar met twee truien boven elkaar.
Ik mis mijn ochtenddouche. Morgen of misschien deze avond al? Het is behelpen met de waterverwarmer en een emmer.
Niks nieuws, in Indië deed ik het ook met een kan en een emmer lekker koud water.
Maar een mens zou voor minder naar verjaardagspartijtjes trekken.
Aankomen in een lekker warm huis. Van Zapnimf ende hare Moose.
Een allegaartje van voedsel en drank tussen de sigaretten, het mag voor een keer. Pralines en dan de soep van Chelone waarvan ze wil beweren dat we het sàmen gemaakt hebben.
Ben net terug van Frankrijk, geen tijd gehad om te kokkerellen .
Maar zie Chelone, dat kan ik niet. Da’s liegen voor mij – mag niet van ma en pa - en valt te achterhalen door nimfie.
Scampies, goulash, roulade van brood en zalm op stokjes, pizza, pannenkoeken, ijstaart, nog pralines en vooral véél verhalen die we delen met voor mij de helft onbekende mensen.
Op dezelfde golflengte wel, dat merk je meteen.
Openbaringen. Hoe later op de avond hoe meer.
- Niet voor blogs, hé mensen!’ roept een anoniem iemand (de dysfunctionele huisvrouw) schalks.
Tuurlijk niet, wat dacht je?!

- Waarschijnlijk nog voor de middag, mevrouw, de chauffeur werkt de bestellingen af.
Deze avond wordt het hier warm.

ik wil niet/nu zitten...

2008-11-29T10:42:00.002+01:00

“…Tussen twee weeën in loop ik naar de badkamer en laat het bad lopen, terwijl ik alweer een nieuwe wee opvang over het luierkussen geleund.
Ik hoor in de living Leen naar haar collega bellen met de boodschap dat ik druk voel.
Carl staat naast me, zijn hand op het luierkussen…ik leg mijn hoofd ertegenaan, zijn koele hand doet deugd…
- Leen, ik moet gewoon meeduwen, ik kan niet anders!
Leen komt de badkamer binnen en besluit dat het toch maar geen bad-tijd is en dat we beter terug naar de living gaan… daar staan de baarkruk en al Leen haar spullen al klaar.

Het valt me op dat Leen me nu ook nog mijn gang laat gaan, waar ik ook loop, wat ik ook doe, ik denk eigenlijk niet dat ze vijf zinnen gezegd heeft.
Opnieuw valt het verschil met de ziekenhuisbevalling me op, waar alles meer geregistreerd verloopt. Er wordt gemonitord, er wordt gecoached (in het genre van ‘duwe zenne madammeke”) en de omgeving is ook een stuk sterieler…van dit alles nu niets; ik loop waar ik lopen wil, doe wat ik voel… ik voel dat Leen alles in ’t oog houdt en dat stelt me gerust, ik zie vanuit een ooghoek dat ze alles klaar houdt, dat ze Carl stil aanwijzingen geeft waar te gaan zitten zodat hij mij kan ondersteunen, maar het gevoel van ‘men laat mij doen’ overheerst.
Een gek gevoel eigenlijk; even doorspekt met onzekerheid (gaat het wel goed zo – ik krijg geen feedback?) maar direct daarna empowerded het echt.
De stilte valt me vooral op… de stilte van de anderen want dit keer maak ik best wel kabaal met het puffen en het zuchten.
Vriendin ging foto’s nemen, ze neemt er eentje tijdens de wee… de plotse flits doet me schrikken en mijn concentratie verliezen. Ik vraag geen foto’s meer te nemen.

Plots voel ik persdrang: dit herken ik! En dat zeg ik ook…het eerste wat opnieuw hetzelfde aanvoelt als bij mijn eerste bevalling sinds de vliezen braken.
Wat een krachtig gevoel, mijn angst dat ik geen kracht meer zou hebben om te persen was totaal ongegrond, mijn lijf neemt gewoon opnieuw de boel over.
Ik probeer op de baarkruk te gaan zitten, maar dat lukt niet. Ik kan gewoon niet gaan zitten, er zit ‘iets’ in de weg, ik probeer opnieuw maar het lukt niet, ik sta zo goed als recht te persen
- Baarkruk weg, die staat in de weg, ik kan toch niet zitten!
Leen neemt de baarkruk weg.
Het voelt aan alsof ik stoelgang maak en dat is écht een vervelend gevoel, ik wou dat iemand dat even wegnam!
- Kalm, hoor ik Leen zeggen, daar zit geen stoelgang maar een kind te duwen.
Ze zegt ook dat ik op Carl zijn knieën kan gaan zitten mocht ik dat willen.
Dat lijkt me niet zo’n goed idee, lijkt me nogal onstabiel en trouwens: ik kan niet zitten!
Plots voel ik het hoofdje binnenin doorschuiven naar voor toe, de druk op mijn perineum is weg, ik voel dat het hoofd eraan komt:
- Vlug, geef me de baarkruk terug, ik wil NU zitten!
Even snel als ze weggehaald werd staat ze terug klaar. Nu lukt het zitten wel, ik leun achterover in Carl zijn armen.
Ik voel het hoofdje komen en duw heel zachtjes mee… ik wil niet inscheuren deze keer én heel vreemd, ik wil het voelen… ik weet wat eraan komt, hoe snel het nu zal gaan en ik wil het bewust meemaken.
Dus voel ik het hoofdje zachtjes geboren worden, daarna de schoudertjes en daarna glibber, glibber, het lijfje… en dan – na hoogstens 5 minuten persen – krijg ik een wit kindje tegen me aan: van kop tot teen wit van de huidsmeer, nog donzig in haar gezichtje.

Ik herinner me eigenlijk niet meer wanneer we gekeken hebben of het een jongen of een meisje was, of dat iemand ons dat gezegd heeft… wat ik me wel nog levendig herinner en ook op de foto’s telkens om moest lachen is dat ze in een bruine kottekeskeukenhanddoek’ gewikkeld werd.

Nog geen tien minuten na de geboorte kwam de placenta.
Mijn badje, al gevuld van tijdens de weeën kon ik gelijk inplonzen, genieten van het warme water.
Nadat de refelexen van onze dochter bekenen en goedgekeurd zijn, installeer ik me in de zetel, blij dat alles goed verlopen is, dat ze een goed zuigreflex en een goed gewicht heeft ondanks het feit dat ze zo vroeg gekomen is.
Ik leg ze aan de borst en na even snuffelen drinkt ze, gelijk al met grote slokken.
Wat een rustige sfeer, zalig gewoon, is me dat genieten!…”

Een donzig dekentje

2008-11-24T22:50:00.003+01:00

Het geschenk

2008-11-19T22:28:00.005+01:00

Moeder overhandigt me een uitgescheurd papier waarop ze in drukletters een gedicht schreef.
- Lees het aan je pa voor, hij heeft erom gevraagd.
Bij de eerste zinnen schiet moeder haar gemoed vol.
- Ik heb het altijd een triestig gedicht gevonden, we moesten het in de lagere school leren, je pa ook. Pa knikt en kijkt haar aandachtig aan. Zoals ervoor heeft hij mijn ansichtkaart uit Frankijk in de zetel liggen. Hoe vaak zou hij het al gelezen hebben?
Ik lees verder, pa verbetert een zin, ik moet het herlezen om te zien of het nog klopt. Nee, het klopt niet, ma is een zin vergeten.
Weerom opnieuw, pa pinkt een traan weg.
(“Ik had binnen een maand willen ‘weggaan’. Nee, pa, je moet ons huis en onze tuin in Frankrijk nog zien, met het vliegtuig ben je er zo.
Ja, ik wil wel, maar de winter…)
- Verdomme, zit ik nu zelf ook al te janken, waarom leerden ze jullie geen leuker gedichten op school!

Het geschenk

I
Hij trok het schuifken open
Het knaapje stond aan zijn zij
En zag het uurwerk liggen
- Och grootvader, geef het mij

‘k Zal het u wel eens geven
toekomend jaar misschien
Als ge wel leert en braaf zijt
Zei de oude, we zullen wel zien

- Toekomend jaar! Sprak het knaapje
O, grootvader, maar dan zoudt
ge reeds lang kunnen dood zijn
Ge zijt zo ziek en zo oud

De oude stond te peinzen
en dacht : Het is wel waar
En zijn lange vingren streelden
Des knaapjes krullend haar

Hij nam het zilvren uurwerk
en ook de zware keten erbij
Lei het in de gretige handjes
- ‘t komt nog van uw vader, sprak hij

II
Er was een grafje gedolven
De scholieren stonden er rond
Een grijsaard boog met moeite
Nog een knie ten grond

Het koele morgenwindje
Speelde om zijn haren zacht
’t Gele kistje zonk neder
arm schaapje, wie had dat gedacht

Hij keerde terug naar zijn woning,
de oude vader, en weende zo zeer
En lei het zilveren uurwerk
in het oude schuifken weer

Rosalie Loveling (Nevele 1834-1875), zus van Virginie, nicht van Cyriel Buysse

3 in 24u tijd

2008-11-15T06:58:00.003+01:00

Bevallingsverhalen. Ze zitten in mijn hoofd of staan half genoteerd op het partogram.
Van sommige maak ik het verhaal af, zoals twee haar geleden van deze.

‘Lieve Julie
De wijze waarop jij werd geboren
Daar mag iedereen van dromen
Zo mooi, zo rustig, zo zacht
Zo wonderlijk, zo te vroeg-onverwacht
Ontvingen je mama en papa je in hun armen
Om voorgoed je hartje te verwarmen’

Een zondagmorgen. Linda aan de lijn, drie weken voor haar uitgerekende datum. “Ik heb af en toe weeën”, vertelt ze, ze twijfelt of ze al ‘in arbeid’ is. Op de vraag of ze betrekkingen heeft gehad antwoordt ze bevestigend.
De liefde bedrijven op het einde van de zwangerschap kan al eens een valse arbeid-start uitlokken, dat weten alle vroedvrouwen. We spreken af dat ze het rustig aan doet vandaag. Daar kunnen we een valse start mee nekken. Een échte arbeid laat zich niet in de luren leggen door een beetje rust.
Ze is zwanger van haar tweede kind en wenst poliklinisch te bevallen.
Middag. Linda aan de lijn. ‘Het’ zet zich door. Toch heeft ze geen zekerheid omdat de weeën nog een onregelmatig patroon vertonen, maar de sterkte van de wee herkent ze als echte arbeid.
- Bel me als je naar het ziekenhuis vertrekt, spreek ik met haar af want ze moet haar man nog bereiken, haar moeder, vervoer vinden, opvang voor haar dochter… het heeft geen zin dat ik meteen vertrek.
Maar ik krijg geen nieuws meer en besluit het ziekenhuis te bellen.
Effectief, in de chaos van de bedrijvigheid heeft ze geen tijd gevonden mij nog te bellen.
De vroedvrouw van het ziekenhuis maant me tot spoed aan want er is al flink wat ontsluiting. Daar baal ik even van, ik moet me nu reppen naar de hoofdstad want een tweede kind kan soms zo snel gaan dat het net zo goed geboren kan worden tijdens mijn rit naar het ziekenhuis.
Acht centimeter ontsluiting als ik de ‘doe-maar-lekker-of-je-thuis-bent-bevallingskamer’ betreed.
Giorgio, de Italiaanse papa staat naast Linda. Hem had ik nooit eerder ontmoet, hij kon nooit meekomen op consultatie wegens te druk, dus maken we snel kennis – in ’t Frans.
Linda puft rustig een wee weg, je zou het haar niet geven dat ze bijna klaar is voor het baren. Ze blijft in haar cocon, wil niet meer naar het uitnodigend bad, stil blijven liggen wil ze.
We masseren om beurten haar rug, Giorgio en ik. Soms raken onze vreemde handen mekaar op haar rug. De bewegingen staken dan niet. In een half uur tijd zijn we bondgenoten geworden, hij en ik, voor haar. We willen beiden de sereniteit van de arbeid bewaren, een stilzwijgende afspraak tussen ons.
Linda de kracht en het vertrouwen geven om te baren.
Dat doet ze ook, zo heerlijk instinctief dat ik er bijna bij sta te glunderen.
Ach, Linda, geef jezelf, schenk jezelf dat kind.
Alsof ze nooit anders deed neemt ze haar kind uit haar schoot aan en legt het op haar borst.
Kleine Julie (2695 gram), prachtig kind, wees welkom.

In een roes van euforie kom ik thuis aan. Steeds een ontnuchtering want thuis ben ik vroedvrouw af en kruip ik in de rol van mama. Er moet - zoals steeds - nog van alles gedaan worden.
En dan krijg ik Kathie nog aan de lijn. Ze moet naar het ziekenhuis te Mechelen; de geplande thuisbevalling kan niet doorgaan want ze is flink over tijd.
Na een paar bemoedigende woordjes en de belofte haar te begeleiden eens de weeën komen opzetten, haak ik in.
Drie uren slaap haal ik, maar dan moet ik eruit.
Na aankomst in het ziekenhuis waren haar vliezen spontaan gebroken. Meteen kreeg ze erg sterke weeën en uitgeput van het lange wachten op de baby zag ze zich dit kind niet puur natuur krijgen.
Eens de optie ziekenhuis genomen kon ze van alle ‘gemakken’ gebruik maken, dus ook van een epidurale verdoving. Vooruit dan maar, ik gun het haar. De spanning is te groot geweest; spanning ook tussen hen beiden.
De arbeid lijkt te stagneren, we beslissen allen een dut te doen, zij beiden in de verloskamer, ik in een bureau.
Tegen de ochtend is het zover, het kind duwt. De paniek slaat weer toe, gaat ze dat kind er wel uit krijgen? Met z’n allen: de papa, de ziekenhuisvroedvrouw en ik moedigen we haar aan, sterken haar zelfvertrouwen.
- Je kan het Kathie, komaan, nog even.
Een reuzehoofd komt piepen, ik voel een strakke navelomstrengeling rond de nek; het kind kleurt blauw, we moeten snel handelen. Ik grits de klemmen van de tafel, de assisterende vroedvrouw komt me tegemoet, duwt de navelstreng plat zodat ik makkelijker kan knippen tussen de klemmen. Het kind is bevrijd, nog eens flink persen voor de romp van dat groot kind.
Geen tijd voor huid-op-huidcontact . In een mum van tijd ligt de blauwe baby op de onderzoekstafel. Ogen staan op oneindig, ze staren. Bewegingsloos ligt hij daar.
Ik noem dit het ‘de-dood-in-d’ogen-kijken’ moment.
Snel aspiratie, stimulatie en daar merk ik een knippering van de ogen en een armpje schiet de hoogte in.
Leven!
Een schreeuw!
Meer moet dat niet zijn.
Welkom knuffel David (4420gram). Bijna twee kilo meer dan Julie.

Tijdens de ochtendlijke rit naar huis wordt ik mobiel gebeld.
Bernard aan de lijn. Aarzelend. Weet niet goed hoe hij deze vrouwenzaak moet aanbrengen.
De eerste keer in verwachting van een kind. Maar hij kan er niet omheen: zijn Hongaarse, 40 jarige vrouw ‘lijkt’ wel contracties te hebben sinds enkele uren, wat nu?
Ook ik twijfel. Ik dacht – uiteraard - rechtstreeks naar huis te rijden om mijn consultaties van 9u te starten. Zou Helena in de latente of actieve fase zijn van haar arbeid? Daar kom ik alleen achter als ik ze dadelijk ga bezoeken. Ik verander mijn route en rij recht naar Leuven.
- Bonjour!
Ah, Leen, je suis content que tu es là, verwelkomt Bernard me opgelucht. Hij wijst me de weg naar boven. In een donkere kamer ontwaar ik haar. Het gordijn wordt opengeschoven. Het licht dat binnenvalt werpt een flits op een foto van Helena in haar gloriejaren, een moviestar.
Ze heeft haar lange blonde manen in een knot opgestoken. Begroet me met een zwakke glimlach.
- They are coming every three minutes apart, but not that painful, I can manage it. Do you think that I make progress?
Ze zucht een wee weg en vervolgt haar verhaal dat telkens onderbroken wordt door een wee. De weeën zijn kort, de frequentie ervan regelmatig, ze is nog flink alert, kan heel coherent praten tussenin, hm. Toch onderzoeken doe ik. Ik doe er redelijk lang over om 100% zeker te zijn van wat ik voel.
- Do you feel the baby pushing? vraag ik haar.
- Yes!, maar tot nu had ze er niet aan durven toegeven.
- You’re ready to deliver, meld ik haar en schiet in actie. Collega bellen, koffers uit de wagen halen, instrumenten klaarzetten, baarkruk, luierkussen, lintmeter, snel de eerste twee afspraken afbellen en de weegschaal: dat laatste is minder noodzakelijk, gewoon routine. Foetale harttoontjes nogmaals beluisteren; die baby is nog steeds in zijn nopjes daar in mama’s buik!
Ik voel het weer tintelen in heel mijn lijf. Het jeukt tot in de toppen van mijn vingers: straks mag ik nog een baby ontvangen. Adrenaline in drie lijven.
Ook het persen verloopt probleemloos. Met beperkte aanwijzingen heeft ze de truc al snel beet. De zwaartekracht helpt ook een handje, het is persen zoals je stoelgang maakt, op de kruk ipv op de plee. De meest logische manier. In kleermakerszit gezeten kan ik alles mooi volgen. Als baby’s kruintje komt piepen, haal ik er de spiegel bij. Bernard kijkt opgetogen naar het spiegelbeeld, Helena sluit liever de ogen als ze pauzeert na een wee. Op mijn aanraden gaat ze wel eens voelen en is verbaasd dat harde stukje hoofd aan te treffen op die anders zo zachte plek. Het geeft haar extra kracht. De volgende wee schuift het hoofdje er half door. Het moment om wat af te remmen, we willen het inscheuren beperken. Ze volgt al mijn aanwijzingen en vijf minuten verder leg ik haar kind in de armen.
Een zachte schreeuw, een springlevend kind.
Ik bedek het met een rode handdoek.
- What’s the sexe?
Dat verklap ik niet. Te mooi om de ouders dat zelf te laten ontdekken.
- It’s a boy!
Welkom sterke Bruno (3500gram). En veel geluk in ’t leven.

entrelespassiflores

2008-11-06T19:01:00.004+01:00

Schunnige liefde

2008-11-01T08:47:00.005+01:00

Zijn wij nog steeds die minnaars van de ergste soort,
Ik die mijn leven met het jouwe heb verward
En jij die meer en meer gelijkt op wat ik doe
En hier verloren bent gelopen in mijn woord?

Ik ben schuldig omdat jij je niet herkent
In jou, het beeld dat ik van jou gesneden heb.
Ik ben schuldig want bedrogen heb ik jou
Met jou – en toch was dit bedoeld als een geschenk.

Ik heb je veel te dicht tegen mij aan gehouden.
Ik heb je altijd veel te diep in mij bewaard.
Als ik je hier laat zien wie je geworden bent
Schrik jij nog steeds van mijn gezicht in jouw gedicht

Leonards Nolens

Leonard Nolens ' (°1947, Bree) bundel Liefdesverklaringen (1990) werd in Nederland bekroond met de Jan Campertprijs 1991, in België met de Driejaarlijkse Staatsprijs 1992. Voor zijn gehele werk kreeg hij in 1997 de Constantijn Huygensprijs. Voor Bres kreeg hij in 2008 de VSB Poëzieprijs.

Marieke Ayrin

2008-10-30T16:43:00.005+01:00

Het geboorteverhaal van Marieke zoals het in haar dagboek staat opgetekend.

(Wat vooraf ging: we zijn al een week over tijd en de vastgestelde datum om de bevalling in te leiden nadert. Ik wil thuis bevallen. Het is 23 oktober. Iedereen is het huis uit. Zoontje is bij Moeke en Pappie. En Patrick is gaan repeteren met het koor van Trees Rhode. Samen wachten, ging niet. Alleen wachten gaat beter. Het heeft iets meditatief. Ik ben helemaal alleen thuis, net wat ik nodig had om toch nog een thuisgeboorte mee te maken.)

Het vervolg: om 15u.30 begonnen de weeën elkaar om de 7 à 10 minuten op te volgen maar nog zeer draaglijk; 1 op mijn pijnschaal . ‘k Heb Patrick dan toch een berichtje gestuurd om naar huis te komen van de repetitie ondanks het feit dat ik wel genoot van een leeg huis, alleen met mijn dikke buik. De hele tijd heb ik lopen zingen van “kom maar kindje, kom toch vlug bij mij dan kan ik je in m’n armen houden allebei.” Ondertussen liep ik op te ruimen en te rommelen tot Patrick thuis was. Overal brandde een kaars en op de schouw beneden wolkte een wierookstokje. Ik keek nog eens alle attributen na op de slaapkamer. Alles leek in orde. Patrick kwam nu thuis. Hij was een beetje zenuwachtig-blij, zo van laat het nu maar gebeuren. Hij maakt alvast een vuurtje in de openhaard. We bellen Leen om haar op de hoogte te stellen van de stand van zaken. Nee, ze moet nog niet komen. Gewoon weer wachten. De weeën bleven hun werk doen terwijl ik mijn zinnen verzette met “Zwellend fruit” van Peter Verhelst. Een prachtig sprookje. Gruwelijk ook, zoals sprookjes horen te zijn. Ondertussen zink ik af en toe weg in een wat pijnlijkere wee met quotatie 6 à 7op de schaal. Om half negen hebben we Leen weer gebeld of ze misschien toch eens langs kon komen voor we de nacht ingingen. Ja, ze had zelf ook gedacht even te komen kijken.
Leen voelt 2 cm opening rekbaar tot 3. De baarmoederhals is heel zacht, de vliezen nog intact. Het gaat de goede kant uit. Leen stelt voor om te strippen. Patrick denkt: ‘Humm, nu, hier???’ Flauwe mop. Dat dacht hij niet, ofwel, ik moet het hem toch eens vragen.
Strippen (vliezen losmaken) doet zeer maar alles voor het doel dat ik voor ogen had: thuis bevallen, een geboortehuis geven aan ons nieuwe kindje.
Als Leen nog maar net de deur uit is, na ons een goede nacht te hebben gewenst met slaapwel enzo, barsten de weeën quotatie 7,8 en 9 los. Patrick blijft bij me terwijl ik in de zetel lig, masseert m’n rug en fluistert me toe ‘loslaten, ruimte maken, openen’ zoals ik hem gevraagd had.
Ik probeer ook mezelf los te maken van de pijn alsof hij niet mijn lichaam behoort. Of misschien behoort de pijn net wel mijn lichaam maar niet mijn geest. Het vergt veel concentratie maar het werkt. Pijnbestrijding met het hoofd. Vooral het ‘ruimte scheppen’ helpt. De tijd gaat nu vliegensvlug of staat hij stil? Het is 1 uur als we Leen weer bellen.
Tien minuten later is ze er. De openhaard brandt nog en Leen vraagt waarom we hier niet bevallen. O ja, OK. Hup alles wordt in allerijl verhuisd. Patrick onderhoudt het vuur. Leen installeert alles bij de haard. Ik vang weeën op. Het wordt hoe langer hoe moeilijker. Ik blijf me concentreren. Op verzoek van Leen laat Patrick het bad vollopen en eenmaal daarin zijn de weeën iets draaglijker. Loslaten, ruimte maken, openen. Mijn mantra. Na een uur moet Leen komen. Ik heb persdrang. Ik heb het hoofdje letterlijk voelen stoten tegen mijn bekken. Ik hoorde zelfs ‘klong’ maar dat zal wel verbeelding zijn.
Tussen 2 weeën door gaan we naar beneden. Ik weet nu dat het snel voorbij zal zijn en voel de controle weer helemaal terugkomen. Nieuwe energie vult mijn lijf. We installeren ons bij de haard. Even is het moeilijk want er komt een wee die niet te houden is en ik zit nog niet goed op de baarkruk. Mijn benen bungelen onbeholpen in de lucht. Ik vraag om me wat meer naar voor te zetten op de kruk. Met mijn voeten nu stevig in de grond kan ik goed persen. Patrick zit achter me en houdt me stevig vast. Leen zit voor me op de grond. De drang is nu zo groot dat het voelt alsof ik stoelgang maak. Ik roep: “Ik denk dat er stront komt.” Achteraf excuseer ik me hiervoor bij Leen. Maar zij noch Patrick kon zich die uitroep herinneren. Ik had me weer onnodig zorgen gemaakt. Enfin, het staat nu ook op papier zodat het de eeuwigheid kan ingaan dat Katelijne ‘stront’ zei tijdens de geboorte van haar tweede kindje.
Het hoofdje is er nu door. Ik praat met het kind maar Leen vindt dat niet zo’n een goed idee. Nu niet, ik moet persen en doe dat dan ook. Leen spoort me aan. Patrick houdt me goed vast. En daar is ze dan: onze dochter. Leen vangt ze kundig op en legt ze op mijn buik. Het kleintje begint te snuffelen met het hoofdje omhoog. Ze vindt een borst en begint meteen te zuigen.
De navelstreng wordt doorgeknipt. Ik hoor een akelig ‘kgggk’. Nu zijn we voorgoed gescheiden. Zo dicht als die 9 maanden komt ze nooit meer. Ik huil als een wolvin in de nacht met grote uithalen diep vanuit de buik. Patrick troost me. Ik ben niet verdrietig. Het is zo. Patrick zegt trots te zijn op mij en houdt me zo mogelijk nog steviger vast.
Ik informeer naar de nageboorte. Even later hoor ik een natte ‘floep’. Dat was het dus. De moederkoek is helemaal intact.

Marieke Ayrin, vredebrengende ster van de zee, is geboren.
Het haardvuur smeult na. Patrick had even wat anders te doen dan vuurman spelen. Maar met wat droge takjes en een dik blok is het gauw weer aan de praat.
Marieke wordt gewikt en gewogen en goed bevonden.
Nu komen de minder leuke dingen: het hechten. Omdat we nu beneden zijn moeten we een andere plek zoeken om te hechten dan het vers opgemaakte bed met matrasbescherming. Het wordt de tafel maar omdat die ovaal is lopen we het risico dat ze kantelt. Geen nood Patrick zet zich er mee bovenop om alles in evenwicht te houden. Marieke ligt op mijn buik. Patrick heeft z’n bandoneon boven gehaald en zet ‘Chiquilin de Bachin’ van Piazzolla in. Zo schor als een kraai val ik in met het lied. Zingend en spelend word ik gehecht, met z’n drieën op de tafel.
Het vuur brandt. Een man en een vrouw geholpen door een kundige vroedvrouw hebben een nieuw mensje op de wereld gezet.
Marieke Ayrin weegt 3kg280 en is ongeveer 50 cm lang. Ze heeft veel haar, licht op de kruin en donker in de lengte. Ze lijkt een popje. We zijn dol op haar.

Katelijne

in stijl zwanger zijn

2008-10-28T06:32:00.004+01:00

http://www.mydailystyle.blogspot.com
Of hoe je in stijl zwanger kan zijn.
Zwanger en aantrekkelijk.
Niet dat het mij – als verjaarde hippie - ooit heeft beziggehouden. In mijn tijd droegen we tentjurken vanaf de vijfde maand. Of nog beter een:
Overgooier:m. (-s): Wijd kledingstuk dat je over het hoofd aantrekt, m.n. een rok en lijfje aaneen, zonder mouwen waaronder een blouse of een trui gedragen wordt

Je kon er inderdaad alles onder kwijt: een T-shirt , een blouse of een hemd (van je eega), een pull of niks; enkel je slip. Handig zeg. Vooral als er een onuitwisbare plek de voorkant je blouse sierde, geen kat dat het zag.
Een donkerblauwe -zelfgemaakte - had ik, die paste bij alles, wat je eronder droeg fleurde het geheel op.
Wij moesten het van onze vrolijke armen hebben. De rest was grijs. Pardon blauw.
Gegesticuleerd dat we hebben…………NOT!
Na de laatste vier maanden snakten we wel terug naar een jeans.
Nog eens vier maanden later konden we er eindelijk terug in.

wie moet het allemaal weten?

2008-10-25T09:36:00.007+02:00

'uw werkgever
familie
vrienden en kenissen
buren
zakenrelaties
de school van uw kinderen
uw vaste leveranciers
uw huisarts, specialist en apotheek
uw tandarts
uw mutualiteit
diverse verzekeringsinstanties en het pensioenfonds
de bank
de notaris
de inspecteur der directe belastingen
uw garage
sportclubs en verenigingen
dag-en weekbladen
de nieuwe bewoners van het oude huis'

uit: verhuistips

bij deze: Moosability.blogspot.com : we gaan verhuizen!

toch ergens in 2009

mijn verzameling geboortekaartjes schenk ik weg, liefhebbers mogen zich melden

Gruschwitz garen

2008-10-22T05:37:00.002+02:00

Een kommetje water, een stuk zeep, een handdoek en garen van het sterkste soort; Gruschwitz, stervormig gevlochten. Op de kop getikt op een rommelmarkt.
Hij glimlacht een beetje onwennig maar kijkt hoopvol wanneer ik me met mijn attributen naast hem neerzet.
Ik leg de handdoek op mijn schoot, knip twee stukken draad af en wring ze aan weerszijden van de ring door. Maak zijn vinger nat en zeep in. Trek voorzichtig voorwaarts.
- Ja, ’t ga lukken, Leen.
Ik bekijk de obstructie. De knokkel van zijn ringvinger is dikker dan van de andere vingers.
- Zo gek hoe ik aan die verdikking kom, zegt hij.
Na een zware beklimming stond ik aan de top uit te hijgen en het landschap te bewonderen.
Ik wil er mij bij zetten en verstuik of breek daarbij die vinger toch niet zeker!
Nee, je gaat er hem toch niet afkrijgen, ik voel het.
’t Is waar, hij zal het nog even met die trouwring moeten uitzingen .
Een juwelier heeft vast beter materiaal, verzeker ik hem.

Nee, maar, was dat een verrassing aan de deur.
Ze hadden gewacht tot ik klaar was met de consultaties.
We zouden net aan tafel aanschuiven toen de bel ging.
En daar stond hij, gelaarsd, met helm in de hand.
Of hij stoorde?
- O, maar ik kom wel terug als jullie net gaan eten.
- Maar nee, schuif aan, stoofpotjes zijn er om met velen te delen.
Bij elke hap werd het verhaal duidelijker.
Zijn vrouw en hij hadden na 32 jaar huwelijk beslist om met onderlinge toestemming…

Zis weg mét Judith

2008-10-20T18:40:00.007+02:00

Haar blog : Zon voor iedereen

25 juni 2006 :

Als ik zeg :een berg afwas, dan bedoel ik een berg; gootsteen, aanrecht, afdruiprek en fornuis: alles staat vol. Meisjes in den blok. Koken doen ze nog, als ontspanning, terwijl ik dan , vanuit praktische overwegingen zou denken: ga naar het studentenrestaurant de Alma als ontspanning.
Maar nee, elke dag vers eten, dat willen ze, of ze moeten blokken of niet.
Wanneer waren ze van plan die afwas te doen? Tja, na de examen!
Goed, als moeder wil je je kind helpen, op welke manier dan ook. Dus handen uit de mouwen en afwas sorteren op de tafel die eerst ontruimd moet worden. Daarna kan de ‘berg’ op tafel. Er komt zelfs warm water uit de losstaande kraan én ergens vind ik ook detergent, ik kan aan de slag terwijl dochterlief verder studeert in haar kamer op het eerste.
Als de afwas half ver is sijpelen de kotgenoten binnen, nog onder de adrenaline van het net afgelegd examen.
’t Ging goed, ze zullen erdoor zijn.

Judith uit Oostende – oudste van een kroost van 8 - pakt spontaan een handdoek om af te drogen. Ze is het maatje van dochterlief geworden omdat beide meisjes als enige heel de blokperiode op kot bleven studeren. Judith vertelt over de startproblemen van haar pleegbroertjes en zusjes, over haar jaar in Afrika, het Erasmusproject waar ze binnenkort instapt en welk een toeval Saïdja bij hen bracht….

Mooi kind, bedenk ik, ze mag zo ons leven in.
Op haar aanwijzingen vind ik het Marokkaans winkeltje waar je werkelijk àlles kan kopen.
Geladen met drie zakken kom ik het kot weer in. Samen smullen we van al die lekkernijen in het zonnetje buiten.
Ik kan niet weg voor ik ook de living én WC heb gepoetst – hoogtijd was dat! Ik laat de keuken voor wat ze is want zoontje wacht thuis.

Een innige omarming -zoals steeds - en erbovenop dikke kussen. Kop op dochter, ’t zijn de laatste loodjes.

Cyrus groet 's morgens de dingen

2008-10-17T05:47:00.005+02:00

Dag ventje soezend onder de wol in de wieg
vlieg vlieg
dag wieg in het park
dag mat op de vloer
woef bereknuf bij beebielief
en
dag moedermama met je lach
zoete lach
van mamaatje lief
goeiendag
Daa-ag ventje
waf lief ventje
dag ventje klein

vrij naar Paul van Ostaijen (1896-1928)

Cuisinier suppose une tête légère...

2008-10-14T07:33:00.014+02:00

Ik weet het niet hoor. Verstand op nul. Dat lijkt me het meest opportuun is zo’n situatie.
De uitnodiging liet het al doorschemeren:

‘Het is weer zo ver, een volgend kind - Saïdja vertrekt naar Zuid-Amerika voor
9 maanden - spreidt haar vleugels en of we daar blij mee zijn of niet, we
zouden het fijn vinden als jullie hier komen eten op zaterdagmiddag.
's Avonds is er een nog een verrassingsfeest voorzien, waar Saïdja al weet van heeft; zo verrassend is het echt niet meer,
maar ook daar: welkom!
In ieder geval hoop ik op een talrijke opkomst, hoe meer zielen, hoe draaglijker, zou ik zeggen
vanaf 12u gaan de deuren open.’

De feestvreugde (?) is aan ons voorbij gegaan, we stonden zowat twaalf uur aan het fornuis.
Ja, ze vonden het lekker, maar iets simpel was even goed geweest, zeiden ze.
De volgende keer moet onze timing beter.

‘Cuisinier suppose une tête légère, un esprit pur de bonté, et un coeur large de générosité’

Parelwijn, olijven en tortillachips met chimichurri-dipsaus (wegens succes vorige keer)
Canja: Braziliaanse kippesoep met rijst, middeleeuws recept: kip, bouillon, laurierblad, ui, knoflook, risoni-rijst,

citroenschijf en muntblad als garnituur.

Feijoada met witte rijst; een stoofpot van diverse soorten vlees en bonen, versierd met sinaasappelpartjes.
Voor 6 pers.: 300g varkensvlees, 200g sparerib, 200g rundvlees, 200g worst, 100 g bacon, 500 g zwarte bonen, 4 knoflooktenen, 3tl rode peper, 2 laurierblaadjes, gesneden bieslook als versiering, zout, olijfolie
Enchiladas: wrap met chili con carne vulling
Herfstdesserts:

-Bladerdeegtaart met peren en rodewijn-glazuur, recept uit Delicious okt 2008, p 82.

-Drie-in-de-pan: gekarameliseerde peren, chocoladesaus en karnemelkpannenkoekjes: recept uit Delicious nov 2008, p 94.
-Ijs met koffie
Vergeten: pralines.

Saïdja
Geboren 30 november 1985 te Kortenberg
170 cm, G: 60 kg (?)
Haar: wit/blond, krullend en droog, splitsend ook (er moet een stuk af).
Ogen: blauw, blonde wimpers, pretlichtjes.
Mond: immer lachend; ‘Joehoe!’ borrelt er te pas en te onpas uit.
Hals: eerder lang, neiging tot kropvorming, maar huisarts zegt van niet.
Huid: droog, opflakkering eczeem aan armen en benen.
Voeten: klein, maat 37, twee littekens voetzool linkervoet.
Allergieën: sterke pinda-allergie, huisstofmijt, grassen, pollen, paarden…
Medicatie: puffers en antihistaminica bij hooikoorts
CV: biologe, tropische geneeskunde, 4 jaar scoutsleidster.
Reiservaringen: Benelux, Denemarken, Duitsland, Engeland, Frankrijk, Griekenland, Hongarije, Ierland, Italië, Marokko, Noorwegen,
Kroatië, Oostenrijk, Polen, Spanje, Turkije, Oeganda, Zuid-Afrika, Zweden…
Plannen: rondreis Zuid-Amerika op een moto met vriendin Judith.
Rijbewijs: A en B.
Rij ervaring A: nihil.
Aankomst in Brazilië op 19 oktober 2008.
Verder weet ik niets. Toch dit: ze wil broer Yolan bezoeken in Argentinië.
Opdracht: elke week bellen naar één van de ouders.

Als ze ooit terugkomt maak ik de heerlijkste dis met al haar lievelingsrecepten.

Een dag van extremen

2008-10-09T09:05:00.003+02:00

Houtsniplei, Franse lei, Roerdomplei, Buizerdlei…
- Neem je lei en griffel, zei zuster Marie-Achille van het eerste leerjaar.
Met grote voorzichtigheid kraste je de sommen op het zwarte bordje. De gulden middenweg.
Je had het gauw geleerd: te hard drukken brak griffels, te zacht griffelen liet je bord zwart.
- Kras, kras, ging het door de klas. De uitsparing met het potje inkt lonkte.
Griffel-as op je houten, schuine bank.
En ’t leukste: het nat oranje sponsje om met een schone lei te beginnen.
De volgende keer.

Waar is ze nu?
Haar as in een urne, de urne op het kerkhof, het nieuwe kerkhof naast de stad.
In het crematorium verloopt alles een beetje vlug, te vlotjes. Kan men in een half uur afscheid nemen?
Hans Andreus’ gedicht incluis?
‘…Vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens
ze zouden je niet geloven…’
Wat een onzin, bedenk ik en ook: ik wil spreken. Ik wil alle aanwezigen over mijn buurmeisje vertellen. Maar de gelegenheid wordt niet geboden, niemand leest iets van eigen bijdrage voor. De kracht ontbreekt om op te staan en het woord te vragen. Had ik maar op voorhand moeten afspreken, tekst voorbereiden.
Ik lees in gedachten mijn woorden voor en sein haar: ‘ Vlieg waarheen je wil, je bent vrij nu. Je was me lief en ik ben tekort geschoten…’

Een dag van extremen. Net zoals een week geleden: een thuis bevalling, haar overlijden en 's avonds nog een thuisbevalling, alles op de eerste oktober.

’s Namiddags, in Antwerpen, draai ik de knop om.
Vijf meiden achter een mochito en tortilla’s bij de Huisvrouw.
Heel andere koek. Heerlijke koek. Vrij en vrank, laat ik daar ook vrolijk op volgen.
Bevallingsverhalen, uiteraard, uiteraard.
Het ultieme woord voor vrouwelijke geslachtsorganen?
-‘piemel’ is makkelijk, maar wat zeg je tegen je dochter?
Moeten we dan een enquête starten?

kinnekeskak

2008-10-07T08:08:00.002+02:00

-Meconium
-Overgang
-Vaste stoelgang
-Zalfachtig
-Gekabbeld
-Ruikt vies
-Groenachtig
-Slijmerig
-Lopend
-Spuitend
Uit: Observaties in het patiëntendossier. In de luier van de pasgeborenen, door M. Van Dam

En wat als er géén kaka komt, kabbelend noch spuitend?
Dan wordt het plasluiers tellen. Er moet iéts uit de baby komen.
Ok, ’t is waar, er zat meconium in het vruchtwater, dus weten we dat de darmen functioneren. En de dag nadien kwam er nog éénmaal een ‘meconium’-luier.
Op dag vier na de geboorte een paar veegjes.
- Alsof het wat natte windjes waren, zegt ze.
Ik bekijk de buik van het kind. Op zijn zachtst gezegd ‘opgezet’.
- Dat hebben ze op de echo al gezien, dat de omvang van zijn buik groter was in proportie met zijn lichaam.
Ik ben er zeker van dat het kind goed drinkt, moeder heeft stuwing en hij slikt hoorbaar wanneer hij aanligt. De veelvuldige natte plasluiers zijn het bewijs. Maar waar blijft die kaka?
Temperaturen helpt niet, zelfs met olie op de thermometer, geeft hij zich niet prijs.
Ik druk voorzichtig op het gespannen buikje, het kind lijkt er geen hinder van te ondervinden. Met wat olie op mijn hand masseer ik de buik in wijzerzin, telkens neerwaarts eindigend, richting endeldarm. Ik vraag haar dit meermaals te herhalen en net zoals gisteren het kind bij het venster te plaatsen. Daglicht moet dat kind hebben om de fysiologische (?) geelzucht aan te pakken.
- Ja maar, Leen, je moet weten dat ik Indische roots heb, wij kleuren iets donkerder dan doorsnee blank volk.
Het oogwit is nog niet geel gekleurd. Geruststellend. Ook het gedrag van het kind: het vraagt actief naar voeding en valt niet meteen in slaap wanneer hij aanligt. Tussendoor slaapt hij wel als een roos.
De vijfde dag ben ik vastberaden: als er weer niks geproduceerd werd zou ik het kind een halve glycerine-suppo opsteken. Maar zie: vier kakaluiers sinds ik weg ben! Iedereen lacht.
Ik een beetje minder als ik naar de baby kijk, lijkt wel net uit skivakantie teruggekeerd.
Onmiskenbaar. Bellen naar het ziekenhuis, het duurt en duurt. Uiteindelijk krijg ik geen enkele pediater aan de lijn, beslis haar zo naar spoed door te sturen, met verslag van de thuisgeboorte en evolutie.
’s Avonds op mijn GSM:
- We zijn op weg naar huis, ze hebben beslist niet tot fototherapie over te gaan omdat het al de vijfde dag was.
- Wat was de waarde, hebben ze je een cijfer gezegd?
- Hij had 17.
- Proficiat, zeg ik, je bent de eerste mama die met een baby van 17 (mg/dl) naar huis mag!

och kind

2008-10-04T07:15:00.003+02:00

"Och kind, weet je
vanwaar je komt?
Van zoveel plaatsen kom je,
uit het water en van de aarde,
uit het vuur en uit de sneeuw
langs oneindige wegen
naar ons beiden
en nu willen wij weten
hoe je bent, wat je ons zegt
omdat jij meer weet van de wereld
die wij je gaven"

P. Neruda