Blog fotograficzny

Lecce

2020-06-10T12:15:00.000-07:00

Lecce to miasto w południowych Włoszech, w regionie Apulia. Lecce znane jest z niesłychanej ilości barokowych zabudowań: kościołów,
zabytków oraz bram, dzięki którym nazywane bywa „Florencją południa” lub „barokową Florencją”.

Uznawane jest za jedno z najpiękniejszych miast południa. Wspaniałe zabytki tego miasta, kościoły oraz kamienice,
wybudowane zostały z charakterystycznego bladozłotego kamienia oraz ozdobione rzeźbami: cherubinami, liśćmi oraz postaciami mitologicznymi.
Wszystkie te budowle powstały między XVI a XVII wiekiem, kiedy miasto pozostawało pod władaniem Hiszpanów.
Jednym z najpiękniejszych kościołów miasta jest Basilica di Santa Croce, wybudowana w 1646 roku przy via Umberti I.
Jest to cudowny przykład barokowej architektury z pięknie rzeźbioną fasadą. W przeciwieństwie do bogato zdobionej części zewnętrznej,
wnętrze charakteryzuje się niezwykłą harmonią oraz elegancją. Warto wybrać się również na Piazza del Duomo,
jedno z najpiękniejszych barokowych miejsc we Włoszech. W innej części miasta można podziwiać ślady pozostawione tutaj przez najstarszych mieszkańców,
między innymi rzymski amfiteatr pochodzący z I wieku n.e.

{http://wlochy.praktycznyprzewodnik.eu/regiony-wloch/apulia/lecce/}

Single Shoots of 2018

2019-12-13T14:12:00.003-08:00

Pojedyncze zdjęcia roku 2018

XI Śląski Piknik z okazji Święta Niepodległości USA

2018-07-06T01:02:00.000-07:00

Piknik w Westernowym Parku Rozrywki Twinpigs w Żorach

Warsztaty Naprawcze GKW w Bytomiu

2018-03-19T05:52:00.000-07:00

Początki Warsztatów Naprawczych GKW w Rozbarku (dzielnica Bytomia) sięgają końca XIX wieku. Wtedy to w roku 1882 powstał pierwszy zakład naprawczy, który dziś już nie istnieje.

Rozwój kolei wąskotorowej następował w szybkim tempie, co wymusiło na ówczesnym dzierżawcy Rudolfie Pringsheimie poczynienie konkretnych inwestycji w nowy kompleks, który sprostałby rosnącemu zapotrzebowaniu na obsługę techniczną posiadanego taboru.

Budowę rozpoczęto w 1898 roku. Nowy kompleks składał się m.in. z przestronnej hali na 25 wagonów, kotłowni, dwóch kuźni z 14 piecami kowalskimi, odlewni oraz tokarni. W reprezentacyjnym budynku biurowym mieściła się administracja oraz zarząd spółki należącej do Rudolfa Pringsheim’a.

Pracę w warsztatach znalazło 150 pracowników. W kompleksie wykonywano bieżące naprawy wagonów oraz naprawy główne lokomotyw parowych, co było niezwykłym osiągnięciem jak na lokalne warunki i wymagało zatrudnienia wysoko wykwalifikowanej kadry.

W 1912 roku zakład rozbudowano i poddano modernizacji. U szczytu świetności GKW obsługujące je warsztaty przy Brzezińskiej były najnowocześniejsze i największe w Europie.

Wydarzenia polityczne z 1922 roku spowodowały, że część sieci GKW znalazła się na terenach Polski a same warsztaty na terenie Niemiec. W związku z tym zakład stanął przed problemem niedostatku taboru do napraw. W tej sytuacji, aby nie dopuścić do masowych zwolnień pracowników, podejmowano prace zastępcze dla kolei normalnotorowych - remontowano m.in. wózki peronowe i produkowano kozły oporowe.

Po roku 1939 dochodzi do scalenia sieci GKW pod zarządem Dyrekcji w Opolu, czego wynikiem jest wzrost eksploatacji taboru wąskotorowego. Na okres ten przypada również znaczna rozbudowa zakładu. Powstają garaże dla samochodów, pomieszczenia dla straży pożarnej czy schron.

Po wojnie warsztaty przechodzą pod zarząd Kierownictwa Wąskotorowych Kolei w Katowicach. Działalność zakładów zostaje przywrócona we wrześniu 1945 roku.

Rekordowe polskie obiekty

Lata 60-te to trudny okres dla zatrudniających 450 pracowników zakładów. Z powodu regresu Górnośląskich Kolei Wąskotorowych warsztaty zaczynają podupadać. Przyczyn było kilka, ale jako kluczową wymienia się brak inwestycji DOKP w sieć GKW.

Ostatnia naprawa parowozu w warsztatach odbyła się w 1974 roku. Z końcem lat 80-tych liczba pracowników spadła do 104 osób. W październiku 2001 roku zakończono eksploatację wszystkich kolei wąskotorowych. Rok później majątek kolei wąskotorowej został przejęty przez Urząd Miasta Bytom, a zarządzanie nim powierzono Stowarzyszeniu Miłośników Kolei.

Obecnie dawne Warsztaty Naprawcze GKW pozostają puste, a w ich wnętrzach kontrolę przejmuje powoli natura. Obiekt jest źródłem wielu inspiracji dla artystów - filmowców, fotografów i nie tylko. To właśnie na terenie warsztatów powstawał jeden z klipów znanego słowackiego rapera Rytmusa (Rytmus - Krstny Otec) realizowany przez 9Liter Filmy.

Tekst: http://poznajpolske.onet.pl/slaskie/opuszczone-warsztaty-naprawcze-gornoslaskich-kolei-waskotorowych-w-bytomiu/6349lx

Ostatki - Chodzenie z niedźwiedziem

2018-02-25T09:57:00.000-08:00

Ostatki 2018, czyli koniec karnawału, znane również jako śledzik przypadają w dzień poprzedzający środę popielcową. W tym roku to 13 lutego. Tego dnia żegnamy karnawał, ostatki to okazja do głośnych imprez i folgowania sobie w jedzeniu i piciu. Najczęściej trwają już od weekendu przed Popielcem.

Koniec karnawału czyli śledzik 2018 W skrócie, Ostatki to czas hucznych imprez, które zwiastują koniec karnawału. Przypadają zawsze w ostatni wtorek przed Środą Popielcową, która zaczyna okres Wielkiego Postu przed Wielkanocą. Ale imprezy ostatkowe, tzw. Śledzik, często odbywają się nie tylko we wtorek, ale już od Tłustego Czwartku, który wypada 8 lutego 2018. W ostatki popularne są wszelkiego rodzaju imprezy taneczne a także babskie combry (http://www.dziennikzachodni.pl/styl-zycia/a/ostatki-2018-kiedy-koniec-karnawalu-2018-sledzik-juz-we-wtorek-1322018,12870180/)

Cmentarz żydowski w Cieszowej

2018-02-19T02:17:00.000-08:00

Cieszowa należy do najstarszych miejscowości gminy Koszęcin i zapewne do jednych z najstarszych na ziemi śląskiej. Jest ona wymieniana w księgach Świętopietrza już w 1305 roku. Geneza nazwy tej miejscowości nie jest dokładnie znana.

Pochodzi ona według ludowych podań - podobnie jak nazwy wielu okolicznych wiosek i miast, od krajobrazu, który "cieszył" (np. Koszęcin nazywany także w pewnym okresie historycznym Gościencin - "gościnny", Lubliniec, Lubsza - od "lubienia" "tu mi się lubi"). Nazwa była także przypisywana rodzinie Cieszowskich, która nabyła wioskę na własność w 1586 roku, aby pozostawać tam do 1628 roku.

W Cieszowej co najmniej od XIV wieku zamieszkiwali Żydzi, którzy posiadali tu gminę i szkołę żydowską, wiekowy cmentarz żydowski i jedną z najstarszych na ziemi śląskiej drewnianą synagogę, zbudowaną w 1753 roku (albo wcześniej), a rozebraną w 1911 roku. Obok "bóżnicy" stał również do 1911 roku drewniany domek rabina, w którym mieściła się także szkoła żydowska. Ostatnim rabinem, a zarazem nauczycielem był zmarły w 1871 roku Samuel Schloshof. W roku 1855 Cieszowa liczyła 476 mieszkańców, z tego 449 katolików, 18 żydów i 9 ewangelików. We wcześniejszych wiekach w Cieszowej zamieszkiwało co najmniej kilkadziesiąt, a czasem i około stu Żydów, którzy żyli w wielkiej zgodzie z katolicką większością. Nie znamy dokładnej daty przybycia pierwszych Żydów do Cieszowej.

Wiadomo jednak, na podstawie danych statystycznych wrocławskiego archiwum, dotyczących Żydów zamieszkujących w Cieszowej, że w 1757 roku zapłacili oni 6 guldenów "podatku tolerancyjnego" ("Tolerazsteuer"). Zasiedlenie Cieszowej przez Żydów poczęło wzrastać pod rządami pruskimi, głównie za panowania Fryderyka Wielkiego, który wypędził wszystkich Żydów zamieszkujących lewobrzeżne tereny Odry (za wyjątkiem Brzegu i Głogowa). Mogli oni się jedynie osiedlać na Górnym Śląsku, w pobliżu granicy z Polską. Na przesiedlenie się "otrzymali od władz 10 dni czasu". Po tym terminie żaden Żyd nie mógł zamieszkiwać na zabronionym terenie . Paradoksem pruskich nakazów był fakt, że po pięciu latach od tego żydowskiego dramatu, przepędzano znowu wszystkich Żydów z Górnego Śląska, zamieszkujących na tzw. "płaskich terenach" z powrotem do miast. Tylko w czterech wioskach Śląska zezwolono im na dalsze zamieszkiwanie na dotychczasowym terenie, w tym także w Cieszowej. Działo się tak jedynie ze względu na to, że znajdowały się tam stare żydowskie cmentarze.

W XVIII wieku liczba żydowskich rodzin zamieszkujących Cieszowę była najliczniejsza, a życie religijne i oświatowe Żydów kwitło. W drugiej połowie XIX wieku, kiedy to Żydzi otrzymali prawa swobodniejszego osiedlania się w różnych miejscach, liczba ich populacji w Cieszowej stale i szybko się zmniejszała. W 1830 roku zamieszkiwało tam jeszcze 43 Żydów, w 1845 roku już tylko 28, w 1861 roku 18, a w 1894 pozostała tam tylko czwórka wyznawców judaizmu. Od 1905 roku w Cieszowej nie zamieszkiwali już Żydzi.

W licznych dokumentach archiwalnych ogromnej, katolickiej parafii w Sadowie - do której także przez wieki Cieszowa należała - nigdy nie wspomniano o religijnej nietolerancji. Aktem tolerancji była także poniekąd sprzedaż w drodze przetargu w 1908 roku synagogi i domku rabina, katolickiemu proboszczowi Karolowi Urbanowi z Sadowa.

Z przebogatej, żydowskiej spuścizny architektonicznej małej Cieczowej pozostał do naszych czasów jedynie chylący się ku upadkowi cmentarz. Ale, patrząc historycznie na ogromne straty, które poniosła - szczególnie w XX wieku - żydowska kultura w Polsce i na świecie, to posiadamy i tak dużo. O żydowskich zabytkach w Cieszowej, w tym i o cmentarzu, pisali kiedyś najwybitniejsi znawcy kultury żydowskiej. Zachwycali się oni bogatą i wielowiekową historią zakodowaną w pięknie architektonicznym i krajobrazie. W 1908 roku Karol Urban pisał o cmentarzu m. in: "Oprócz synagogi i domu rabina, znajduje się w Cieszowej jeszcze jeden świadek kwitnącego tu przez wieki życia żydowskiego. Jest nim oddalony od wioski o jeden kilometr żydowski cmentarz położony w polu na wzniesieniu i ogrodzony deskowanym płotem. Ten cmentarz jest daleko starszy od synagogi. Według tradycji liczy już sześćset lat".

Profesor Brann pisał o cmentarzu żydowskim w początkach XX wieku w "Die juedischen Altertuemer in Cieschowa", że jest on "...najwspanialszym i najcenniejszym obiektem", i że "...20 stycznia 1690 roku zapłacono podatek za cmentarz w wysokości siedemnastu śląskich talarów". Brann dokonał wówczas także dokładnego przeglądu macew znajdujących się na cmentarzu. Zdumiewały go daty wykute w piaskowcu. Wspomina macewę z 1650 roku, zaś szczegółowo opisuje "pamiątkowy kamień" z października 1780 roku, poświęcony: "R. Eljakim Getzes, synowi R. Nathan Natas". Wykute napisy na macewach dotyczące zarówno mężczyzn i kobiet, którzy na żydowskim cmentarzu w Cieszowej znaleźli "wieczny pokój" były - jak to opisuje Brann -"bardzo oszczędne i skrótowe". Mimo tej zwięzłości można było jednak dowiedzieć się, jaką wielką czcią za życia otaczano zmarłego, lub jego przodków. Brann przytacza wzór takiego napisu na jednej z macew z cieszowskiego cmentarza: "Tu spoczywa uczony R. Gerson Mannes, syn Rabina R. Nathan Nata s. U. z Przedborza, Zmarł w środę 11 grudnia 5545 roku". Ten sam badacz pisze, że w 1917 roku na cmentarzu żydowskim w Cieszowej znajdowała się jeszcze wielka ilość dobrze utrzymanych macew: "In Cieschowa gibt es heute noch eine ganze Anzahl wohl erhaltener Grabsteine". To samo stwierdza w swych opisach ks. Karol Urban, który jak wiadomo, stał się w 1908 roku właścicielem synagogi, domku rabina, a poniekąd wziął na siebie także odpowiedzialność za bezpieczeństwo cmentarza żydowskiego. Wiadomo, że w 1911 roku z niewyjaśnionych powodów rozebrano synagogę i domek Rabina, a prawdopodobnie w 1917 roku - jak to wynika z akt katastralnych - działka, na której te obiekty stały, przeszła w ręce nowych właścicieli. Cmentarz jednak istniał nadal. Przetrwał I wojnę światową, okres międzywojnia i bestialskie lata II wojny światowej. Co prawda ząb czasu niszczył powoli drewniane oparkowanie, wiekowe macewy traciły powoli swój dawny blask, poddawane nieuchronnej erozji, ale cmentarz trwał i prawie wszystkie macewy z piaskowca, stały na grobach tych, którym były poświęcone.

Dopiero po II wojnie światowej o wielowiekowym, otaczanym czcią "Miejscu Żydowskiej Pamięci" ginęła pamięć. Obojętność brała górę nad ludzką tolerancją i szacunkiem do "Starszych Braci", którzy odeszli na zawsze. Nikt, albo prawie nikt, przez długie dziesięciolecia nie interesował się "z urzędu" losami żydowskiego cmentarza w Cieszowej, podobnie jak wieloma innymi cmentarzami na polskiej i śląskiej ziemi. W Cieszowej, małej miejscowości związanej przez wieki z Żydami pozostała na cmentarzu spora część "kamieni", które upominają się o pamięć i które mogą tę pamięć ożywić. Ocalenie tej materialnej spuścizny, przypomni również historię Żydów na śląskiej, koszęcińskiej ziemi. Historię wcale nie bagatelną, bo mającą znaczenie nie tylko lokalne.

W ostatnich latach dzięki zaangażowaniu ludzi dobrej - między innymi młodzieży z miejscowego gimnazjum - teren nekropolii został uporządkowany. Część macew odrestaurowano, wykonano także inwentaryzację zachowanych nagrobków.

tekst: Jan Myrcik (http://www.kirkuty.xip.pl/cieszowa.htm)

Kościół odpustowy pw. Świętej Trójcy / Koszęcin

2018-02-08T16:30:00.000-08:00

Kościół zbudowany w 1724 r. na miejscu poprzedniego z XVI w. Usytuowany na południe od osady z tym jest związana legenda: Ks. Jeziorski, proboszcz Sadowa tak opisuje w 1721 r. historię kościoła na podstawie starych kronik.

Białogłowa Wiktoria [córka miejscowego młynarza] modląc się tam, oglądała koło dębu gdzie dziś ołtarz, troje dzieci (symbol Trójcy Św.), które objawiały się wiele razy. W czasie wielkanocnym lud tam zgromadzony słyszał bicie dzwonów i widział z dala procesje z chorągwiami i śpiewami. Cudowne objawienia, związane z budową dawnego kościoła uwieczniono na 8 scenach płótna datowanego na 1564 r. W miejscu tym znajdowało się również cudowne źródło. Zapisy wskazują, że znajdowało się opodal posiadłości gospodarza Pudełki. Wodę ze źródła odprowadzano do ocembrowanej studni, nad którą później wzniesiono kapliczkę.

Obecnie brak śladów po kaplicy i źródełku. Wewnątrz zbudowanego w 1724 r. kościoła, znajduje się gablota z legendarną uzdą i pazurem raka. Uzdę miał podarować w XVI w. Wincenty Kluczyński, zwożący wówczas drewno na budowę kościoła. Natomiast pazur raka związany jest z legendą która mówi, że to właśnie ogromny rak przetaczał drewno ze wzgórza „Żydowina”, w dolinę rzeki Leśnicy. Świątynia jest orientowana, konstrukcji zrębowej z wieżą konstrukcji słupowej.

Prezbiterium zamknięte trójbocznie, przy nim od pd. przybudówka składająca się z zakrystii o loży kolatorskiej na piętrze. Nawa na rzucie prostokąta, przy niej od pd. i pn. niewielkie kruchty. Wieża szalowana z hełmem ośmiobocznym i latarnią. Dach gontowy, ponad prezbiterium wieżyczka na sygnaturkę z latarnią. Wokół nawy i prezbiterium otwarte soboty. Ściany nawy i prezbiterium nad sobotami pobite gontem. Wewnątrz wyposażenie barokowe. Ołtarz główny z rzeźbą piety późnogotyckiej z XVI w. Płaskorzeźba Trójcy Świętej – barokowa. Obraz związany z legendą dotyczącą powstania kościoła oraz cudów z nim związanych, podzielony na osiem kwater z datą 1568 r. powstały w XVIII w. (Tekst: http://www.kosciolydrewniane.eu/koszecin)

Wiedeń

2018-02-07T02:57:00.002-08:00

„Cesarski Wiedeń” to w oczach wielu polskich turystów symbol luksusu, dobrego smaku i splendoru. Według raportu serwisu Mercer poziom życia w stolicy Austrii jest najwyższy na świecie. Jeśli dodać do tego liczne zabytki to nie powinna dziwić olbrzymia liczba turystów, którzy co roku odwiedzają Wiedeń. Od kiedy miasto zyskało tanie połączenia autokarowe z naszym krajem wzrosła też liczba Polaków podróżujących do stolicy Austrii.

Historycy wywodzą Wiedeń od celtyckiej osady, jaka miała znajdować się na tym obszarze w V wieku przed naszą erą. Po podbojach rzymskich założono tutaj obóz wojskowy Vindobona, w którym w roku 180 zmarł cesarz Marek Aureliusz. Fabularyzowana (i powiedzmy sobie szczerze zmyślona) wersja tych wydarzeń stała się punktem wyjścia w słynnym filmie „Gladiator” Ridleya Scotta. Obóz został zniszczony przez Germanów i przez kolejne lata tereny te znajdowały się pod panowaniem barbarzyńców. Po bitwie nad rzeką Lech w 955 roku wojska cesarza Ottona I wyparły stąd Węgrów, a ofiarowane rodowi Babenbergów miasto zaczęło się szybko rozwijać.

Już w XII wieku swoją siedzibę przeniósł do Wiednia książę Austrii Henryk Jasomirgott. Potwierdzeniem dobrej kondycji miasta było uzyskanie przezeń praw miejskich. Miasto przeszło pod panowanie Habsburgów (choć rządzili nim też Przemyślidzi i Węgrzy) i rozkwitło pod panowaniem księcia Rudolfa IV Założyciela. Przebudowano wtedy kościół św. Stefana (obecną katedrę) i założono uniwersytet. W 1515 roku w mieście spotkali się król Polski Zygmunt Stary, król Czech i Węgier Władysław Jagiellończyk oraz cesarz Maksymilian Habsburg. Wiek XVII jest dla miasta czasem upadku – wojny z Turcją i zarazy znacznie ograniczyły populację i znaczenie stolicy Austrii. Z kolei wiek XVIII nazywany jest „złotym wiekiem Wiednia” - rozwój handlu, przemysłu, budownictwa sprawia, że miasto wyrasta na prawdziwą metropolię. Nie zmieniły tego ani walki podczas wiosny ludów, ani klęski Austro-Węgier w kolejnych wojnach. Po upadku monarchii Wiedeń zyskał status stolicy republiki austriackiej, a po tzw. anschlussie Austrii miasto weszło w skład III Rzeszy. Po zakończeniu II wojny światowej, po początkowym okresie podziału przez aliantów, stał się stolicą Austrii.

Z charakterystycznych punktów wiedeńskiego śródmieścia wymienić trzeba też tzw. kolumnę morową wzniesioną z polecenia cesarza Leopolda po ustaniu wielkiej zarazy z 1679 roku. Oznacza ona miejsce gdzie naprędce grzebano zmarłych. Warto też odwiedzić Albertinę czyli galerię gromadzącą grafiki i rysunki, ufundowaną księcia Alberta oraz Muzeum Historii Naturalnej. Po przeciwnej stronie tego ostatniego zlokalizowano Kunsthistorisches Museum czyli Muzeum Historii Sztuki. Jego zbiory należą do największych na świecie.

Wrażenie robi też pałac Hofburg (łączący kilka stylów m.in. barok i klasycyzm), mieszczący rezydencję prezydenta Austrii, muzeum oraz Austriacką Bibliotekę Narodową. Równie imponująco prezentuje się Rathausplatz, którego pierzeje wyznaczają: neogotycki ratusz (Wiener Rathaus), dziewiętnastowieczny budynek parlamentu Austrii, Uniwersytet Wiedeński oraz działający od XVIII wieku Teatr Zamkowy (Burgtheater).

Północno-wschodnią część dzielnicy ogranicza ulica Franciszka Józefa Franz-Josefs Kai oraz kanał Donaukanal gdzie cumują statki turystyczne. Na wschodzie Śródmieścia zlokalizowano Park Miejski (Stadtpark) pierwszy publiczny park wiedeński stworzony po wyburzeniu murów miejskich. Znajdziemy tu kilka pomników (m. in. Schuberta i Straussa) oraz Kursalon czyli XIX-wieczna sala koncertowa. Blisko Albertiny mieści się ekskluzywny, pięciogwiazdkowy hotel Sacher, słynny z wypiekanego słodkiego torcika Sachera. Przy ulicy Tiefen Graber możemy spróbować znanych kanapek Trześniewskiego – tam właśnie mieści się jedna z siedzib dawnego baru kanapkowego założonego przez Polaka Franciszka Trześniewskiego.

Nieco dalej od centrum miasta (w dzielnicy Hietzing) znajduje się wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO pałac cesarza Leopolda I. Budowla służyła wielu władcom Austro-Węgier, w tym cesarzowi Franciszkowi Józefowi i cesarzowej Sisi. Pałac był miejscem wielu znanych wydarzeń (koncertował tu Mozart, przebywał Napoleon, odbywały się bale podczas kongrresu wiedeńskiego). Jest jedną z największych rezydencji władców Europy (do zwiedzania udostępniono jedynie 30% wszystkich pomieszczeń). Pałac posiada też niezwykły ogród, w którym turyści natkną się na kilka niespodzianek (ogród labirynt Irrgarten, glorietę z której roztacza się piękny widok na cały kompleks, a także kolejkę obwożącą turystów po okolicy). Tekst: https://www.podrozepoeuropie.pl/wieden-zwiedzanie/

Pszczyna - Zamek

2018-01-24T17:53:00.000-08:00

Neobarokowy zamek w Pszczynie przypominający pałac stanowi jeden z najcenniejszych obiektów tego typu w całym kraju. Pierwotnie był zamek, później reprezentacyjna, trójskrzydłowa rezydencja - siedziba książąt pszczyńskich.

We wnętrzach budowli natomiast mieści się Muzeum Zamkowe, które za przeprowadzone prace konserwatorskie i restauracyjne otrzymało prestiżową nagrodę w konkursie Europa Nostra 1995. W Muzeum można zwiedzać oryginalne wyposażenie z przełomu XIX i XX wieku. Duże wrażenie robią olbrzymie, kryształowe lustra, nie zniszczone podczas wojen światowych.

Na zewnątrz zaprasza do spacerów rozległy i malowniczy zabytkowy Park Pałacowy wraz z ciekawymi zabudowaniami i malowniczym stawem pełnym kaczek. Miejsce tu uważane jest często za zielone płuca Śląska.

(Tekst: https://www.polskieszlaki.pl/zamek-w-pszczynie.htm)

Park Krajobrazowy Lasy nad Górną Liswartą

2018-01-22T04:35:00.003-08:00

Park Krajobrazowy Lasy nad Górną Liswartą leży na obszarze Lasów Lublinieckich i utworzony został w 1998. Powierzchnia parku wynosi 38 701 ha, do otuliny należy dodatkowo 12 045 ha. Większą część powierzchni stanowią obszary leśne, częściowo podmokłe.

Zachowanie owych obszarów oraz występujących tu cennych zbiorowisk roślinnych to podstawowe cele powstania parku. Przez centralną część obszaru płynie rzeka Liswarta, której szeroka dolina otoczona jest lasami oraz łąkami. Dopływy Liswarty stanowią m.in. Olszynka, Turza i Potok Jeżowski. Uroku tutejszemu krajobrazowi dodają także stawy hodowlane. Najpospolitszym składnikiem miejscowych lasów jest sosna; w drzewostanie spotkamy także olchy, dęby i jesiony.

Na terenie parku leżą także wilgotne łąki, wrzosowiska i zbiorowiska roślinności wodno-torfowiskowej. Do rzadkich roślin należą różanecznik katawbijski, wawrzynek wilczełyko, lilia złotogłów, rosiczka okrągłolistna oraz storczyki. Pośród zwierząt szczególnie bogaty jest świat ptaków. Występują tu m.in. rzadkie gatunki drapieżne, jak orzeł bielik, rybołów czy orlik krzykliwy. Teren parku jest dogodnym środowiskiem życia dla bociana czarnego. Najbardziej cenne fragmenty parku objęte zostały ochroną w czterech rezerwatach: „Cisy nad Liswartą”, „Cisy w Łebkach”, „Łęg nad Młynówką” oraz „Rajchowa Góra”.

Obok tej formy ochrony znajdują się tutaj również użytki ekologiczne oraz pomniki przyrody. Na terenie parku oraz w jego pobliżu znajdują się ponadto zabytkowe obiekty, m.in. kilka kościołów (w tym budowle drewniane w Boronowie i Cieszowej) oraz zespoły pałacowe i pofolwarczne. Przez teren parku przebiegają szlaki turystyczne (m.in. szlak Józefa Lompy) oraz kilka ścieżek dydaktycznych.

(Tekst: https://www.slaskie.travel/Poi/Pokaz/3746/1046/park-krajobrazowy-lasy-nad-gorna-liswarta)

Jak zrobić zdjęcie lewitacyjne?

2018-01-19T01:31:00.002-08:00

Dziś post krótko opisujący proces wykonania prostej manipulacji z efektem lewitacji czyli zawieszenia czegoś w powietrzu. Kilka osób pytało się poprzez fb jak mogą wykonać coś podobnego. Na zdjęciu którym się posłużę będą dwie osoby w otoczeniu klasy lekcyjnej - zdjęcie zostało zrobione w czasie zajęć które miałam okazje prowadzić w gimnazjum. Tak samo jak osoby można wykonywać zdjęcia przedmiotów - ograniczeniem będzie tylko Wasza wyobraźnia. Sam proces powstawania jest dość mało skomplikowany i nie wymaga dużej wprawy i w fotografii i w postprodukcji. Do stworzenia takiej fotomanipulacji musimy przygotować dwa zdjęcia lub więcej ale o tym w kolejnym poście.

Pierwsze zdjęcie to osoby które chcemy umieścić w powietrzu, w pozach imitujących "latanie", natomiast druga fotografia to nasze tło. W tym przypadku tło nie do końca odpowiada pierwszemu gdyż było robione z ręki a w międzyczasie podeszłam ustawić osoby, lecz udało się dość dobrze je dopasować. Aby uniknąć zbędnych problemów, najlepiej jest fotografować z statywu lub jeśli go nie ma - postawić na czymś aparat. Dzięki temu kadr będzie taki sam, należy też zwrócić uwagę aby przysłona była taka sama, ostrość ustawiona na ten sam punkt, czas nie był za długi (wyeliminować poruszenie - chyba że jest taki zamysł). Ważne jest aby światło było identyczne niemal więc oba zdjęcia trzeba wykonać w podobnym czasie jeśli fotografujemy w naturalnym świetle.

Mając dwa podobne zdjęcia rozpoczynamy obróbkę. Użyć można bezpłatnego programu graficznego pracującego na warstwach np Gimp, lub płatny Photoshop - wysyłam linka z opisem:

http://www.youtube.com/watch?v=dgzdiiC8_pc

Na zdjęciu zaznaczyłam osoby/przedmioty które zostaną usunięte - wymazane gumką i te które dodałam aby podkreślić efelt. Na pewno należny usunąć naszych asystentów trzymających konewkę i książkę, mniejsze przedmioty można zawiesić na cienkim sznurku/żyłce wtedy łatwiej będzie retuszować. Poza osobami usunęłam też krzesła oraz używając kilku narzędzi - elementy które nieco odwracały uwagę (np. zegar). Aby podkreślić scenę dodałam wodę wylewającą się z konewki, dwie książki (z innego ujęcia), aparat na pierwszym planie (też z innego kadru). W efekcie powstała taka fotografia - może nie jest bardzo artystyczna ale zależało mi na pokazaniu młodzieży proces jej powstawania. Powodzenia w własnych działaniach ;-)

Zdjęcia zostały zrealizowane w Gimnazjum w Lisowie (woj. śląskie)

Ilford Delta 400, Kodak Portra, Fuji pro 160C / Poradnik fotograficzny

2018-01-19T01:29:00.000-08:00

Dziś publikuję post nie będący wyłącznie galerią zdjęć. Jako że fotografia cyfrowa zagościła na dobre w mojej torbie fotograficznej, czas przypomnieć sobie początki mojej przygody z fotografią. Fotografia tradycyjna nadal kojarzy mi się z pewną „magia”, kiedy to fotografujemy i nie możemy zobaczyć zdjęć od razu, tylko czekamy na efekty po wywołaniu i wykonaniu odbitek. Jakże satysfakcjonujące jest kiedy bez użycia programu graficznego uzyskujemy bardzo dobre kolory o charakterystycznym wyglądzie w zależności od użytego filmu. Obrazy są atrakcyjne bez dodatkowych poprawek a sam wygląd czasami przypomina nam stare, dobre odbitki z rodzinnego albumu. W wpisie chcę przybliżyć Wam trzy bardzo popularne i dostępne klisze fotograficzne: Ilford Delta, Kodak Portra oraz Fuji Pro 160C. Pokażę przy okazji kilka swoich „Szufladkowych” prac zrobionych w wakacje właśnie tradycyjnie.

Aktualnie najczęściej używam analoga Canona Eos 1000, w zapasie leży body Eos 300. Wcześniej zdarzyło się brać ze sobą średni format.

Pierwszym kultowym filmem jest Kodak Portra. Tym razem to wysokoczuły negatyw barwny o czułości ISO 400/27°, mający neutralne nasycenie barw. Daje nasycone kolory w niemal każdych warunkach oświetleniowych. Dzięki niemu przez problemu sa się uzyskać efekt gładkiej, jednolitej, skóry z szerokim zakresie naturalnych odcieni – beżów, pomarańczy, czerwieni bez przekłamań. Idealny film do portretu, fotografii mody, a także do fotografii natury, krajobrazu.

Pierwszym filmem jaki użyłam był Kodak Portra o czułości 400 w wersji z umiarkowanie nasyconymi kolorami ( oznaczenie NC). Najważniejszym podsumowaniem tego filmu jest sugestia że to bardzo wygodny przy skanowaniu i obróbce negatyw, niewymagających dodatkowych zabiegów. Źle naświetlony Kodak Portra objawiał się nadmierną ilością zieleni, brązów, bordo.

Film Kodak Portra 400, Canon Eos 1000, Canon EF 38-76/4,5-5,6

Dla początkującego fotografa idealnym rozwiązaniem wydaje się cyfrowy aparat z manualnymi ustawieniami. Możliwość robienia zdjęć bez jakichkolwiek dodatkowych kosztów powiązanych z liczbą robionych klatek wydaje się przewagą. Odpadają koszty kolejnych rolek filmu, ich wywołania, robienia odbitek, czy skanowania aby móc zdigitalizowac swoje prace. Dzięki temu każdy może robić niemal nieograniczoną ilość ujęć do woli. Łatwo jest natychmiast zobaczyć poprawność kompozycji, wprowadzić odpowiednią korektę, przekadrować i ponowić ujęcie. Metody „analogowa” wydaje się być przestarzała, nie dająca efektów od razu a tym samym na pierwszy rzut oka – zawodna w rękach osoby która zaczyna. Tradycyjna fotografia w kolorach czerni i bieli znakomicie nadaje się do nauki o tworzeniu się obrazu fotograficznego. Głównie przypomina nam że gotowy efekt zdjęcia to złożony proces. Używając programów graficznym łatwo zapomnieć jaki trud trzeba włożyć do przygotowania dobrej jakości materiału.

Film Kodak Portra 400, Canon Eos 1000, Canon EF 38-76/4,5-5,6

Film Kodak Portra 400, Canon Eos 1000, Canon EF 38-76/4,5-5,6

Kodak Portra 400 to znana i lubiana klisza filmowa wśród fotografów. Jest ona często wykorzystywana w fotografii portretowej oraz podróżniczej. Obrazy uwiecznione za jej pomocą posiadają podkreślone kolory, ciepłą, naturalną tonację skóry, delikatnie podbity kontrast, „przyćmione” cienie oraz zdecydowane ziarno o ładnym wyglądzie. Wszystko to daje charakterystyczny klimat zdjęciom wykonanym za pomocą kliszy filmowej Kodak Portra.

Film Kodak Portra 400, Canon Eos 1000, Canon EF 38-76/4,5-5,6

Seria Portra z swoją technologią T-GRAIN® zapewnia miłą dla oka mikrostrukturę ziarna. Daje doskonałe wyniki skanowania dzięki małemu ziarnu i warstwie emulsji zaprojektowanej specjalnie pod kątem skanowania filmy sprawdzają się w reprodukcji. Bez względu na warunki oświetleniowe można oczekiwać naturalnych kolorów, nawet przy świetle fluorescencyjnym. Żaden inny film kolorowy nie zapewnia tak dużej tolerancji na światło dających.

Film Kodak Portra 400, Canon Eos 1000, Canon EF 38-76/4,5-5,6

Drugim filmem o którym wspomnę jest czarno-biały Ilford Delta 400, film negatywowy o czułości ISO 400/27 DIN, dający obraz bardzo wysokiej ostrości i jednocześnie małej ziarnistości. Został wykonany w specjalnej technologii umożliwiającej kontrolę wzrostu kryształów, mają one tą samą wielkość i kształt. Przy typowym kontraście fotografowanej sceny możliwe jest naświetlanie w zakresie EL 200/24 do EL 3200/36.

Film Ilford Delta 400, Canon Eos 1000, Canon EF 38-76/4,5-5,6

Producent zaleca stosowanie wywoływaczy własnych mi. Ilford Ilfotec DD-X i Ilfotec Hc ale może być wywoływany we wszystkich typach wywoływaczy czarno-białych w koreksach, tankach i procesorach automatycznych.. Polecany do zastosowań wymagających wysokiej rozdzielczości, w sytuacjach gdy jednocześnie wymagana jest wysoka czułość filmu. Świetnie sprawdza się do zdjęć dzieł sztuki, fotografii produktowej, fotografii kreacyjnej, architektury, krajobrazu, portretu, fotografii mody. Spośród dostępnych filmów o czułości ISO 400, daje obrazy o największej ostrości z bardzo wysoka jakością odwzorowanego obrazu. Film ten należy do jednych z najbardziej lubianych czarno-białych „czterysetek", dostępnych na naszym rynku. Był to pierwszy film o czułości 400 ASA, który pozwolił mi na robienie bardzo dobrych zdjęć a tym samym powiększeń bez użycia statywu.

Film Ilford Delta 400, Canon Eos 1000, Canon EF 38-76/4,5-5,6

Dzięki błonie można uzyskać ostre zdjęcie „z ręki" przy czasach ekspozycji ok. 1/30 -1/60 s, gdzie standardowe filmy o czułości 200 i więcej dawały duże ziarno. Odbitki charakteryzowały się drobnym ziarnem przy dużych powiększeniach. Premiera filmu nastąpiła po wypuszczeniu kultowego Kodaka T-Maxa. Filmy z kryształami T były przełomowe jednak miały małą tolerancję na światło i nie nadawały się do forsownej obróbki. Nowe filmy llforda charakteryzują się odmienną budową kryształów niż T-Maxy. Ich kryształy mają większą „grubość", co powinno dawać większe ziarno ale też składają się z trzech różnie zbudowano poszczególne warstwy: pierwsza odpowiada za czułość, druga o odpowiedni kontrast, trzecia z kolei o jakość wywoływania.

Film Ilford Delta 400, Canon Eos 1000, Canon EF 38-76/4,5-5,6

Ilość szczegółów w cieniach nie jest taka jak przy nieznacznym prześwietleniu, ale pozwala na wykonanie dobrych odbitek. Ilford zaprojektował swój film tak że jego krzywa charakterystyczna przypomina filmy klasyczne, na odbitkach udaje się uzyskać szczegóły w światłach. Należy go jednak naświetlać bardzo poprawnie gdyż ma małą tolerancję na błędy w naświetlaniu. Film jest aktualnie kojarzony z klimatem królującym na istagramowych profilach (zdjęcia „przerobione” imitujące analogowe) niż z technicznym wyborem opartym na pewnych ograniczonych możliwościach. Charakterystyczne dla konkretnych filmów dominanty barwne nadają fotografii niepowtarzalny wymiar w pewien sposób odrealniając obraz. To co przeszkadza szczególnie początkującym w zdjęciach, mam na myśli ziarno, a raczej szum cyfrowy, jest wykorzystywane w fotografii tradycyjnej czarno-białej do podkreślenia wybranej metody. Fotografując na filmie mamy pewną część przypadkowości co jednak nie zawęża jednak możliwości ekspresji. Niekwestionowaną przewagą tradycyjnych materiałów nad cyfrową jest fakt iż sprzęt używany, nadal sprawny można kupić w atrakcyjnych cenach.

Film Ilford Delta 400, Canon Eos 1000, Canon EF 38-76/4,5-5,6

Trzecim filmem o którym wspomnę jest Fuji pro 160C o wysokiej rozdzielczości, superdrobnym

ziarnie i szerokim zakresie tonalnym, będącym uznanym filmem przez profesjonalnych fotografów. Dzięki zwiększonemu nasyceniu wszystkich kolorów, genialnemu kontrastowi, optymalnej ostrości, dość trafnemu balansowi bieli oraz ładnemu ziarnu stała się niezwykle popularna w świecie fotografii tradycyjnej.

Film Fuji Pro 160C, Canon Eos 1000, Canon EF 38-76/4,5-5,6

Znalazła zastosowanie o w portrecie, krajobrazie, ale także fotografii wnętrz i fotografii mody. Doskonale odwzorowuje szczegóły obrazu. Zapewnia efekt gładkiej, naturalnej barwy skóry. Jednocześnie z powyższym filmem fotografowałam FUJI NPH 400 który jest mniej kontrastowy niż PRO 160 C. Niekwestionowaną przewagą fotografii analogowej nad cyfrową jest wiek, który przekłada się na bogactwo różnorodności sprzętu z drugiej ręki. Oczywiście możliwości jest więcej, możemy wybrać aparaty średnioformatowe, wielkoformatowe (w wersji cyfrowej niedostępne do typowego kupującego ze względu na koszt) lustrzanki dwuobiektywowe, polaroidy, małe kompakty z autofocusem czy lustrzanki z wymiennymi obiektywami. Jeśli za sobą mamy już zakup lustrzanki warto przyjrzeć się i sprawdzić czy przypadkiem nie warto kupić analoga, ot tak dla własnych eksperymentów.

Film Fuji Pro 160C, Canon Eos 1000, Canon EF 38-76/4,5-5,6

Materiał ten jest optymalnie dobrany pod kątem późniejszego skanowania. Oznaczenie S to wersja mniej kontrastowa i mniej nasycona. S zapewnia większe nasycenie i kontrast. Oba są rewelacyjne właśnie do portretu. Pro-S lepiej użyć w dobrych warunkach oświetleniowych, w słoneczny dzień, dając pastelowe barwy. Natomiast C, ze względu na większe wysycenie, do motywów zacienionych aby podbić kolory. Oczywiście te trzy opisane filmy to tyko wycinek dostępnych materiałów światłoczułych jednak uważam ze są to naprawdę dobre materiały na rynku. Warto poeksperymentować z fotografią analogową i dobrać film tak aby jak najbardziej wpasował się w warunki pasujące ale też nasze gusta.

Film Fuji Pro 160C, Canon Eos 1000, Canon EF 38-76/4,5-5,6

Jeśli przemawia do was bardziej fotografia cyfrowa (najczęściej z względów jakie opisałam w tekście) warto regularnie robić odbitki fotograficzne. Dysk, pendrive, płyta mogą po czasie uszkodzić się i ciężko będzie odzyskać dane, dlatego namawiam do wykonywania wydruków np. za pośrednictwem firm on-line takiej jak www.foto4u.pl

Florencja

2018-01-14T10:17:00.002-08:00

Florencja, miasto sztuki (to tu narodził się włoski Renesans) i pięknej zabudowy, dla wielu miejsce swoim urokiem przebijające nawet Rzym. Miasto niemal zawsze tłoczne, mające jednak “to coś”, co pozwala zapomnieć o tysiącach innych odwiedzających i cieszyć się wąskimi uliczkami, pałacami oraz nieustannym harmidrem. Florencja oferuje tak wiele atrakcji i niesamowitych widoków, że przed przyjazdem powinnismy bardzo dobrze ułożyć plan dnia, uwzględniając kolejki i godziny otwarcia atrakcji.

Najlepszymi miesiącami na odwiedziny Florencji wydają się kwiecień oraz druga połowa września i początek października. Nie jest aż tak gorąco i duszno, a turystów jest mniej niż w miesiącach letnich. Warto jednak pamiętać, że słowo mniej nie oznacza, że w historycznym centrum nie będzie turystów.Warto również omijać weekendy oraz święta i dni około świąteczne, wtedy we Florencji pojawia się także wielu Włochów.

Przyjeżdżając do Florencji wysiadamy na stacji Santa Maria Novella, zlokalizowanej kilkanaście minut drogi od historycznego centrum, przy Bazylice Santa Maria Novella (wartej odwiedzenia).

Poruszanie się po Florencji pieszo nie jest skomplikowane i nie wymaga wielkiego wysiłku. Odległości nie są duże, warto jednak korzystać z mapy, aby nie zgubić się w wąskich uliczkach. Nieco trudności może sprawić poruszanie się po obszarze Oltrarno po drugiej stronie rzeki, gdzie teren jest nierówny i chcąc odwiedzić największe atrakcje należy liczyć się z kilkoma podejściami pod górę.Większość turystów jednak w trakcie swojego pobytu ani razu nie korzysta z komunikacji publicznej.

Najbardziej znaną atrakcją Florencji jest oczywiście katedra Santa Maria del Fiore (Duomo) i wszystkie budynki wchodzące w jej skład. Katedra jest czwartym największym kościołem na świecie, a jej fasada oraz kopuła są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych symboli świata.

Drugim symbolem Florencji po katedrze jest Pałac Vecchio, słynący ze specyficznej wieży (na którą można wejść - jest to świetny punkt widokowy). Przed wejściem stoi kopia rzeźby Dawida. Sam pałac w środku jest imponujący, szczególnie wielka sala.

Pałac Vecchio znajduje się przy olbrzymim placu Piazza della Signoria słynącym z fontanny Neptuna (niestety, w 2017 roku jest w remoncie) oraz z otwartej galerii rzeźb Loggia dei Lanzi.

Tuż obok Pałacu Vecchio znajduje się Pałac Uffizi będący jedną z najważniejszych galerii sztuki w całych Włoszech. Pamiętajmy, że bez karty Firenze Card przed wejściem czeka nas długa kolejka. Przy drodze przez pałacem postawiono rzeźby słynnych artystów.

Każdy kto oglądał film Inferno na pewno skojarzy w jaki sposób bohaterowie filmu dostali się z Ogrodów Boboli do Pałacu Vecchio. W trakcie zwiedzania tego miejsca warto spojrzeć w górę - słynny korytarz Vasari naprawdę istnieje. Idąc od Pałacu Vecchio aż do Pałacu Pitti, przechodząc obok Pałacu Uffizi i Mostem Vecchio po drodze cały czas będziemy widzieć fragmenty połączeń pomiędzy budynkami, którymi prowadzi korytarz.

Jeśli interesuje nas historia rodu Medyceuszy powinnismy zajrzeć do kaplicy San Lorenzo, w której pochowano wielu słynnych członków tego rodu. Wejście jest płatne, a przed wejściem czeka nas kontrola podobna do tej na lotnisku. W środku zobaczymy m.in. prace renesansowego artysty Donatello.

Florencja pałacami stoi. Niemal na każdym kroku zobaczymy piękną fasadę i miejsce, w którym przez wieki mieszkali możni miasta i regionu. Dziś w wielu pałacach znajdują się muzea i galerie, ale większość z nich jest w prywatnych rękach. Warto jednak zaglądać na dziedzińce, przyglądać się fasadom i generalnie być ciekawym, nikt nam tego nie zabroni, a w niektórych przypadkach odnajdziemy ukryte skarby stolicy Toskanii.

Obszar kojarzony z Bazyliką Santa Croce, która przez 500 lat była miejscem pochówku i uwiecznienia słynnych mieszkańców. Pochowano tu m.in. Michała Anioła, Machiavelliego czy Galileusza. W środku znajduje się również uwiecznienie Dantego, jednak pamiętajmy, że jego prawdziwy grób znajdziemy w Rawennie - sam artysta został wygnany z Florencji. Będąc na miejscu spoglądajmy na podłogę, powinniśmy wypatrzyć również ciekawe grobowce.

W środku poczujemy się trochę jak w galerii sztuki - piękne rzeźby, freski i zdobienia. Wychodząc z kościoła przechodzimy przez klasztor. Na terenie kościoła znajduje się również małe muzeum oraz piękna kaplica Pazzi. Wejście jest płatne.

Przed kościołem stoi olbrzymi plac o tej samej nazwie (Piazza Santa Croce). W grudniu na placu odbywa się targ bożonarodzeniowy.

Florencja słynie z pięknych ogrodów. Najbardziej znane z nich to znajdujące się za pałacem Pitti Ogrody Boboli. Nie każdy zdaje sobie jednak sprawę, że jeszcze piękniejsze ogrody znajdują się kawałek dalej - są to Ogrody Bardini, które możemy odwiedzić na jednym bilecie z Ogrodami Boboli. W obu przypadkach ogrody oprócz zieleni słyną z rzeźb i fontann.

Spacer nad rzeką Arno na niektórych fragmentach może nie być najprzyjemniejszym doświadczeniem, głównie z powodu dużego ruchu samochodowego oraz tłumów przechodniów niedaleko mostu Vecchio (Ponte Vecchio). Na zabudowanym moście Vecchio, znanym również jako Most Złotników, niemal o każdej porze dnia są tłumy. Warto jednak się nim przespacerować i zajrzeć do sklepów ze złotem i biżuterią. Najlepszy widok na most jest jednak z innego z mostów, mostu Santa Trinita.

Tekst: https://www.podrozepoeuropie.pl/florencja-zwiedzanie/

Antyfotografia

2018-01-05T12:03:00.002-08:00

Zadanie polegało na znalezieniu sposobu uzyskania obrazu bez aparatu, wykorzystam więc matrycę w skanerze aby wykonać zdjęcia można powiedzieć martwej natury.

Park Narodowy Krka

2018-01-05T11:19:00.003-08:00

Cały park zajmuje powierzchnię 109km kwadratowych, więc do małych nie należy. To co wyróżnia Park Narodowy Krka to powstałe w osadach wapiennych liczne wodospady na rzece Krka. Ze względu na jej wyjątkowe położenie oraz rożne rodzaje siedlisk, obszar rzeki Krki cechuje wyjątkowo bogata flora i fauna. Na terenie parku występuje ponad tysiąc gatunków i podgatunków roślinnych. Odcinki, w których rzeka tworzy jeziora, jak również bagna, zamieszkiwane są przez płazy i gady, natomiast w rzece żyją liczne endemiczne gatunki ryb. Krka odgrywa ważną rolę w wiosennych i jesiennych wędrówkach ptaków. Ze względu na liczność gatunków, jest jednym z najważniejszych obszarów Europy pod względem ornitologicznym.

Tekst: https://crolove.pl/park-narodowy-krka-bajkowe-wodospady-i-soczysta-zielen/

Trogir i Split

2018-01-05T10:53:00.000-08:00

Split to drugie co do wielkości chorwackie miasto i równocześnie stolica Dalmacji, ważny ośrodek administracyjny, gospodarczy i komunikacyjny. Największą tutejszą atrakcją są pozostałości gigantycznego pałacu rzymskiego cesarza Dioklecjana.

Ruiny murów pałacu z biegiem czasu wręcz wtopiły się w nowszą zabudowę, stając się integralną częścią starego miasta. Dawne korytarze i komnaty to obecnie uliczki i placyki centrum Splitu.

Split cieszy się szczególną popularnością wśród turystów z Włoch, przybywających tu dzięki dogodnym połączeniom promowym w poprzek Adriatyku. Ze Splitu wypływają także promy kursujące do wszystkich ważniejszych wysp chorwackich.

Trogir jest miastem portowym na wybrzeżu Morza Adriatyckiego, znajdującym się w środkowej Dalmacji, w okręgu Splicko-Dalmatyńskim w Chorwacji. Zwarta, średniowieczna starówka Trogiru położona jest na wyspie. Wzdłuż portu znajduje się wysadzany palmami, szeroki bulwar, wokół którego skupia się wieczorne życie miasta.

Tekst: http://podroze.onet.pl/plaze/split-w-chorwacji-co-zobaczyc-w-miescie-atrakcje-jak-dojechac/4vgl8n

Dubrownik

2018-01-05T10:19:00.000-08:00

Od Splitu do Dubrownika rozciąga się, jak uważa wielu, najpiękniejszy pas wybrzeża Chorwacji i całego Adriatyku. Ta część Dalmacji może poszczycić się nie tylko miastami o starożytnym rodowodzie, ale także licznymi nadmorskimi miejscowościami wypoczynkowymi: od zacisznych wiosek rybackich po znane kurorty, które oferują turystom wachlarz różnorodnych usług.

Jednak zdecydowanie największą atrakcją tego terenu jest miasto-zabytek – Dubrownik. Przyciąga turystów nie tylko swą urodą i cennymi zabytkami, ale też, podobnie jak Split, licznymi imprezami cyklicznymi.

Strategiczno-geograficzne położenie miasta spowodowało, że historia Dubrownika obfituje w dosyć burzliwe chwile. Miasto zostało założone na jednym z ważniejszych morskich szlaków handlowych prowadzących ze wschodu na zachód, jako pierwszy port Adriatyku chroniony wyspami. Ponadto ważnym miejscem strategicznym było także niedalekie ujście Neretwy, którą prowadził szlak komunikacyjny w głąb lądu.

Tekst: http://podroze.onet.pl/plaze/dubrownik-atrakcje-historia-zwiedzanie-zabytki/ehjb7)

Jeziora Plitwickie

2018-01-05T09:40:00.000-08:00

Park narodowy Plitwice został założony w roku 1949, od roku 1979 znajduje się na spisie światowego przyrodniczego dziedzictwa UNESCO. Tworzony jest systemem 16 jezior, liczne wodospady i kaskady. Cały park zajmuje 295 km2. System jezior rozdziela się na górne piętro z 12 jeziorami i piętro dolne z 4 jeziorami.

Tekst: https://park-narowodwy-plitwickie-jeziora.chorwackie.pl/

Ostatki

2018-01-05T08:20:00.003-08:00

Ostatkami nazywa się ostatni tydzień karnawału, trwający od Tłustego czwartku do wtorku poprzedzającego Środę Popielcową.

Jest to zatem okres ruchomy, którego ramy czasowe wyznacza data Wielkanocy.

Tradycyjne wodzenie niedźwiedzia

2018-01-05T06:30:00.000-08:00

Ostatki - Ostatni dzień karnawału w miejscowości Chwostek (woj. śląskie). Korowód w skład którego wchodzą zazwyczaj: kominiarz, cyganka, diabeł, policjant, muzykanci niedźwiedź z poganiaczem. Niedźwiedź w tradycji ludowej symbolizuje wszelkie zło, jakie spotyka człowieka. Każda gospodyni bądź tez gospodarz domu powinien zatańczyć z niedźwiedziem, gdyż wróży to szczęście na cały rok, ponadto gospodarz powinien poczęstować wodzących niedźwiedzia drobną kwotą pieniędzy lub czymś do jedzenia. W zamian otrzymują zaproszenie na comber. Jeśli gospodarze próbują wymigać się od tych powinności, diabeł lub kominiarz smaruje gospodarzom twarze sadzą. Zdjęcia zostały wykonane w 2016 roku.

Gdańsk, Sopot, Gdynia

2018-01-05T04:11:00.000-08:00

Trójmiasto to wyjątkowy kompleks 3 różnych organizmów miejskich połączonych unikalnym położeniem nad Zatoką Gdańską i oddzielonych polodowcowymi wzgórzami morenowymi od reszty świata. 1000 letni Gdańsk, stolica pomorskiego, o wysokich walorach architektonicznych i kulturowych łączy się z najsłynniejszym kurortem i uzdrowiskiem Sopot, który z kolei poprzez nadmorski las sąsiaduje z modernistyczną i bardzo nowoczesną Gdynią. Trzy miasta połączone szybką koleją miejską i wspólną ofertą zakupową, wypoczynkową oraz kulturalną. Doskonale połączone ze światem, drogą lądową, powietrzną i wodną, oferuje szereg atrakcji i niepowtarzalny klimat. (Tekst: http://pomorskie.travel/Odkrywaj-Regiony-Trojmiasto)

Trójmiasto

2018-01-05T03:15:00.000-08:00

Kadry z wyjazdu do Trójmiasta

Ogród Zoologiczny we Wrocławiu

2018-01-05T01:51:00.000-08:00

Wrocławskie ZOO ma 150 lat i w wyjątkowy sposób łączy tradycję z nowoczesnością. Oto pośród zabytkowych pawilonów powstał nowy, na wskroś nowoczesny i wyjątkowy – AFRYKARIUM (oddane do użytku 26 października 2014 roku). To jedyne na świecie oceanarium poświęcone faunie i florze jednego kontynentu – Afryce. Afrykarium stanowi kolorową mozaikę, gdzie każdy ekosystem to nowa przygoda – odmienne wrażenia estetyczne, egzotyczne zwierzęta i rośliny, charakterystyczne warunki atmosferyczne, które tworzą jeden spójny obraz Afryki.

Kulisy tworzenia animacji poklatkowej

2018-01-05T01:21:00.001-08:00

Kulisy tworzenia animacjo poklatkowej

Więcej na :
https://animowariacje.wordpress.com/2015/01/11/opla-czy-nie-opla/

Festyn

2018-01-05T00:32:00.000-08:00

Na terenie rodzinnego Ogrodu Działkowego Tulipan w dzielnicy Helenka odbył się festyn podsumowujący projekt ekologiczny „Nasza Dzielnica – Czysta Okolica”. Imprezę uświetniły występy dzieci i młodzieży z okolicznych szkół i przedszkoli, natomiast wieczorem odbyła się zabawa taneczna.