!! ದಿನ ದಿನವೂ ಹೊಸತಹುದು…

ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಬೇತಾಳ - ಭಾಗ೪ - ಯಾರು ಹಿತವರು ಈ ಮೂವರೊಳಗೆ

noreply@blogger.com (KiranP) — Thu, 24 Oct 2013 17:57:00 +0530

ಭಾಗ೧ - ಮಾಂತ್ರಿಕ ಫಲ
ಭಾಗ೨ - ಅಗೋಚರ ಚೇಷ್ಟೆ
ಭಾಗ೩ - ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿದ ಬೇತಾಳ

***

ವಿಕ್ರಮನ ಬೆನ್ನೇರಿದ ಬೇತಾಳ ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಶುರು ಮಾಡಿತು.
...
"ವಿಕ್ರಮ, ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಸುಂದರ ನಗರಿಯಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಪುರೋಹಿತನಿಗೆ ಮಂದಾರವತಿ ಎಂಬ ಸುಂದರ, ಸುಕನ್ಯ ಕುವರಿ ಇದ್ದಳು. ಪುರೋಹಿತ ಮತ್ತಾತನ ಹೆಂಡತಿ, ತಮ್ಮ ಒಬ್ಬಳೆ ಮಗಳನ್ನು ತುಂಬು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಬೆಳೆಸಿದ್ದರು. ಕಾಲ ಸರಿದಂತೆ, ಮಂದಾರವತಿ ತುಂಬು ಕನ್ಯೆಯಾಗಿ, ವಿವಾಹ ಪ್ರಭುದ್ದಳಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಂತೆ, ಪುರೋಹಿತ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ಚಿಂತೆ ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ಆಕೆಯ ವಿವಾಹದ ಚಿಂತೆ. ಒಬ್ಬ ಯೋಗ್ಯ ವರನನ್ನು ಹುಡುಕಿ, ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಗಳ ಕೈ ಧಾರೆ ಎರೆಯಬೆಕೆಂಬುದೆ ದಂಪತಿಗಳ ಆಶಯ."

ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿ ಬೇತಾಳ ವಿಕ್ರಮನ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಗಲಿಗೆ ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ, "ವಿಕ್ರಮ, ಕೆಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವೆ ತಾನೇ? ನಾನೊಬ್ಬನೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಹೇಗೆ. ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಕೊನೆಯಪಕ್ಷ 'ಹ್ನ' ಎಂದಾದರೂ ಹೇಳಬಾರದೆ" ಎಂದಿತು.

ವಿಕ್ರಮ, ಕೆಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವೆ ಎಂಬಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿ, ಸಣ್ಣಗೆ ಮೀಸೆಯ ಕೆಳಗೆ ನಕ್ಕು, ಮುಂದುವರಿದ.

ಬೇತಾಳ, ವಿಕ್ರಮನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಮಾತು ಹೊರಡಿಸಲಾಗದು ಎಂಬುದು ತಿಳಿದಿದ್ದುದರಿಂದ, "ಸರಿ ರಾಜಾ, ಮಾತನಾಡಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಬೇಡ, ಕಥೆಯನ್ನಾದರೂ ಪೂರ್ತಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿತು.

"ಹೀಗಿರಲು ಒಂದುದಿನ, ಪುರೋಹಿತ ದಂಪತಿಗಳ ಮನೆಗೆ ಮೂವರು ಯುವಕರು ಬಂದು, ಮಂದಾರವತಿಯ ಕೈ ತಮಗೇ ಧಾರೆ ಎರೆಯಬೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡರು. ಮೂವರೂ ಯೋಗ್ಯ, ಸುಂದರ, ಧನವಂತ ಯುವಕರೇ. ಮೂವರೂ ಮಂದಾರವತಿಯನ್ನು ಅತೀ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೊಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವರೇ. ಹೀಗಾಗಿ, ಪುರೋಹಿತ ದಂಪತಿಗಳು ಧರ್ಮ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡರು. ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ, ಮೂವರೂ ಯುವಕರು, ತಮ್ಮ ಬದಲಾಗಿ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೇ ಮಂದಾರವತಿಯನ್ನು ಧಾರೆ ಎರೆದದ್ದೇ ಆದಲ್ಲಿ, ತಾವು ಆತ್ಮ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿ ಬೆದರಿಕೆ ಇಟ್ಟರು. ಪುರೋಹಿತ ದಂಪತಿಗಳು ಏನೂ ತೋಚದೆ, ಕೊನೆಗೆ ಮೂವರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಮಂದಾರವತಿಯನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡದೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಕುವರಿಯಾಗಿಯೇ ಇಡಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರು."

"ತಮ್ಮ ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳ ಜೀವನ ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ತಿತಿ ತಲುಪಿತಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೊರಗಲ್ಲಿ ಪುರೋಹಿತ ದಂಪತಿಗಳಿಬ್ಬರೂ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದು, ದೇಹ ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರ ಮಾತಾ ಪಿತರ ಅಗಲುವಿಕೆಯನ್ನು ತಾಳಲಾರದ ಮಂದಾರವತಿ, ತಾನೂ ಕೊರಗಿ, ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ತಾನೂ ದೇಹ ತ್ಯಜಿಸಿದಳು."

ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿ ಬೇತಾಳ, ವಿಕ್ರಮನ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಗಲಮೇಲೆ ತನ್ನ ತಲೆ ಇರಿಸಿ, "ಎಂತಹ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಅಲ್ಲವೇ ವಿಕ್ರಮ. ನನಗಂತೂ ಬಹಳ ಕನಿಕರ ವೆನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ" ಎಂದು ಬಹಳ ಕೊರಗಿದವರಂತೆ ನಟಿಸಿತು. ವಿಕ್ರಮ, ಯಾವುದೇ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ತೋರದೆ, ಸುಮ್ಮನೆ ಮುಂದುವರಿದ.

ಬೇತಾಳ, ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ,
"ಮಂದಾರವತಿಯನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಮೂವರು ಯುವಕರು, ಆಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದುಃಖ ತಾಳಲಾರದೇ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಒಂದೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ಮೂವರೂ ಸೇರಿ ಆಕೆಯ ಕಳೆಬರಹವನ್ನು ದಹನ ಮಾಡಿದರು. ಮೊದಲನೆಯವನು, ಆಕೆಯ ಅಸ್ತಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಲು ಹೊರಟ. ಎರಡನೆಯವನು ಆಕೆಯ ಕಳೆಬರಹದ ಬೂದಿಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ಅನ್ನಹಾರಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ. ಮೂರನೆಯವನು, ಹುಚ್ಚನಾಗಿ ಊರೂರು ಅಲೆದ."

"ಹೀಗಿರಲು, ಮೂರನೆಯವನು ಅಲೆಯುತ್ತ ಅಲೆಯುತ್ತ, ಒಬ್ಬ ಸಿದ್ದಿಯ ಆಶ್ರಮ ಬಳಿ ತಲುಪಿದ. ಸಿದ್ದಿ, ಈತನ ಪರಿಸ್ತಿತಿಗೆ ಮರುಗಿ, ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಮಂತ್ರ ಪುಸ್ತಕದ ಸಹಾಯದಿಂದ, ಆತನನ್ನು ಮರಳಿ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದ. ಸಿದ್ದಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ತಂಗಿದ ಯುವಕ, ಅದೊಂದು ಅಪೂರ್ವ ಮಂತ್ರ ಪುಸ್ತಕವೆಂದು, ಸತ್ತವರನ್ನೂ ಮರುಬದುಕಿಸುವ ವಿದ್ಯೆಯೂ ಅದರಲ್ಲಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿದುಬಂದಾಗ, ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕದ್ದು ಆಶ್ರಮದಿಂದ ಹೊತ್ತೊಯ್ದ."

"ಮೂರನೆಯವನು ಆಶ್ರಮದಿಂದ ನೇರ ಮಂದಾರವತಿಯ ಕಳೆಬರಹವನ್ನು ದಹನ ಮಾಡಿದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಮೊದಲನೆಯವನು ಆಕೆಯ ಅಸ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಿ ಪವಿತ್ರ ಗಂಗಾಜಲದೊಂದಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದ. ಎರಡನೆಯವನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬೂದಿಯಮೆಲೆ ಮಲಗಿದ್ದ. ಮೂರನೆಯವನು, ಪುಸ್ತಕದ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮಂತ್ರ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಕಲಿತು, ಮಂದಾರವತಿಯ ಕಳೆಬರಹದ ಬೂದಿಯಮೆಲೆ ಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಗಂಗಾಜಲವನ್ನು ಚಿಮುಕಿಸಿದ. ಅತ್ಯಾಶ್ಚರ್ಯ, ಮಂದಾರವತಿ ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎದ್ದವಳಂತೆ ಎದ್ದು ಮೂವರ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು."

"ಮೂವರೂ ಯುವಕರಿಗೆ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಆ ಸಂತೋಷ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪುನಃ ಹಳೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಈ ಮೂವರನ್ನು ಕಾಡಿತು. ಮಂದಾರವತಿ ಯಾರನ್ನು ವರಿಸಬೇಕು? ಯಾರು ಆಕೆಗೆ ಸರಿಯಾದ ಪತಿ?"

ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿ ಬೇತಾಳ, ವಿಕ್ರಮನೆಡೆ ತಿರುಗಿ, "ನೋಡಿದ್ಯ ವಿಕ್ರಮ, ಮೂವರು ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ತೊಂದರೆಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡರು ಎಂದು. ಇದು ಉದ್ದಟತನವಲ್ಲವೇ? ಸತ್ತ ಮಂದಾರವತಿಗೆ ಮರುಜೀವ ನೀಡುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾದರೂ ಏನಿದ್ದಿತ್ತು. ಈಗ ಇದೊಂದು ಯಾರೂ ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ಜಟಿಲ ಸಮಸ್ಯೆ ಆಯಿತು."
ಬೇತಾಳ ವಿಕ್ರಮನ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಗಲಮೇಲೆ ತನ್ನ ತಲೆ ಇರಿಸಿ, "ರಾಜಾ, ನೀನು ಬಹಳ ಬುದ್ದಿವಂತ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಜನರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿಸುವೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಇಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆ ನಿನ್ನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ? ನೀನು ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಸಮಾಧಾನಕರ ಉತ್ತರ ನೀಡಬೇಕು. ನೀನೇ ಹೇಳು ವಿಕ್ರಮ, ಮಂದಾರವತಿ ಆ ಮೂವರು ಯುವಕರಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ವರಿಸಬೇಕು? ಯಾರು ಹಿತವರು ಆ ಮೂವರೊಳಗೆ?" ಎಂದಿತು.

ಬೇತಾಳನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಯೂ, ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ತುಟಿ ಪಿಟಿಕ್ ಎನ್ನದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನಡೆದ.

ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತ ಬೇತಾಳ, ಪಟ್ಟು ಬಿಡದೆ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪ ತೋರಿಸುತ್ತ, ವಿಕ್ರಮನೆಡೆ ತಿರುಗಿ, "ರಾಜಾ, ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನೀನು ಉತ್ತರ ನೀಡಿಲ್ಲ. ಉತ್ತರ ತಿಳಿದಿಲ್ಲವೇ? ಅಥವಾ ತಿಳಿದೂ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲವೆ? ಉತ್ತರ ತಿಳಿಯದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸೋತೆನೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊ, ತಿಳಿದೂ ನೀನು ಹೇಳದಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ತಲೆ ಸಿಡಿದು ನೂರು ಹೋಳಾಗುವುದು, ಜಾಗ್ರತಿ" ಎಂದಿತು.

ವಿಕ್ರಮ ತನ್ನ ಮೌನ ಮುರಿದು, "ಹೇ ಬೇತಾಳವೆ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅತೀ ಸರಳವಾದುದು. ನನ್ನ ತಲೆ ನೂರು ಹೋಳಾಗಲಿದೆ ಎಂಬ ಹೆದರಿಕೆಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ರಾಜನಾಗಿ, ನ್ಯಾಯಯುತವಾದ ಉತ್ತರ ನೀಡುವುದು ಧರ್ಮವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಕೇಳು,
ಒಂದು ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಗಂಡಿನಾಶ್ರಯವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಆಕೆಯ ಜೀವನ ಪರಿಪೂರ್ಣ. ಪ್ರಕೃತಿ ನಿಯಮದಂತೆ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ತನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಗಂಡುಗಳ ಆಶ್ರಯ ಸಿಗುವುದು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ತಂದೆಯ ಆಶ್ರಯ, ಯವ್ವನದಲ್ಲಿ ಗಂಡನ ಆಶ್ರಯ ಮತ್ತು ಮುಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಮಗನ ಆಶ್ರಯ. ಮಂದಾರವತಿ ಸತ್ತು ಮರುಜನ್ಮ ಪಡೆದ ಮೇಲೆ, ಪ್ರಕೃತಿ ನಿಯಮದಂತೆ, ಮಂತ್ರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಂದಾರವತಿಗೆ ಮರುಜೀವ ಕರುಣಿಸಿದ ಮೂರನೇ ಯುವಕ ಆಕೆಯ ಜನ್ಮದಾತನಾದ, ಹಾಗಾಗಿ ಆತ ಮಂದಾರವತಿಯ ತಂದೆಯ ಸ್ಥಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಆಕೆಯ ಅಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ವಿಸರ್ಜಿಸಿ ಮಂದಾರವತಿಯ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಸಾವಿನ ನಂತರದ ಮರುಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣನಾದ ಮೊದಲನೇ ಯುವಕ ಆಕೆಯ ಮಗನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಾದ. ಜೀವನದ ಹಂಗು ತೊರೆದು, ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಆಕೆಯ ಪ್ರೀತಿಯ ನೆನೆಯುತ್ತ, ಆಕೆಗಾಗಿಯೇ ಬದುಕಿ ಆಕೆಗಾಗಿಯೇ ಸಾಯುವುದಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ ಎರಡನೇ ಯುವಕನೇ ಮಂದಾರವತಿಯ ಪತಿಯ ಸ್ಥಾನ ವರಿಸಲು ಯೋಗ್ಯನಾದ."

ಜಟಿಲ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿತ್ತ ವಿಕ್ರಮನ ಜಾಣ್ಮೆಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ತೋರುತ್ತ, ಬೇತಾಳ "ಭಲಾ ವಿಕ್ರಮ ಭಲಾ, ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಉತ್ತರ. ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿನ್ನ ಜಾಣ್ಮೆಗೆ ಮೆಚ್ಚಿದೆ."
ವಿಕ್ರಮನ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ತಲೆ ಇಡುತ್ತ, ಬೇತಾಳ "ಆದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಮೌನ ಮುರಿದೆ. ಹೆ ಹೆ ಹೆ. ನಾನಿದೋ ಹೊರಟೆ. ನಿನಗೆ ನಾನು ದಕ್ಕಲಾರೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ವಿಕ್ರಮನ ಹೆಗಲಿನಿಂದ ನೇರ ಆಕಾಶಕ್ಕೆರಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಾ ತನ್ನ ಮೊದಲಿನ ವೃಕ್ಷಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನೇತು ಬಿದ್ದಿತು.

ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಬೇತಾಳ - ಭಾಗ೩ - ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿದ ಬೇತಾಳ

noreply@blogger.com (KiranP) — Fri, 16 Aug 2013 17:20:00 +0530

ಭಾಗ೧ - ಮಾಂತ್ರಿಕ ಫಲ
ಭಾಗ೨ - ಅಗೋಚರ ಚೇಷ್ಟೆ

***
ವಿಕ್ರಮ, ಮುರುಕು ಬಾಗಿಲನ್ನು ದಾಟಿ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ ಗಾಳಿ ಒಮ್ಮೆ ಹಠಾತ್ ನಿಂತಿತು. ನಿಂತ ನೆಲ ಒಮ್ಮೆ ಸಣ್ಣಗೆ ಕಂಪಿಸಿತು. ಈ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಮೊದಲೇ ನಿರಿಕ್ಷಿಸಿರುವವನಂತೆ ವಿಕ್ರಮ ತನ್ನ ಓರೆಯಿಂದ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಹೊರಗೆಳೆದು ಸುತ್ತಲೂ ವೀಕ್ಷಿಸಿದ. ಕರಾಳ ರಾತ್ರಿ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹೊಗೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಶವಗಳು, ಸುತ್ತಲೂ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಮರಗಳು, ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಭೀಕರವಾಗಿ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ನೋಡುವ ಗೂಬೆಗಳು, ನೆಲದಲ್ಲಿ ಅರೆಬೆಂದು ಕೊಳೆತು ನಾರುವ ದೇಹಗಳು, ದೂರದಲ್ಲಿ ಸತ್ತ ಶವಗಳನ್ನು ಹರಿದು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಚ್ಚಾಡುತ್ತಿರುವ ನರಿಗಳು, ಮನುಷ್ಯನ ಭಯವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಓಡಾಡುವ ಮಾಂಸಭಕ್ಷಕ ಹೆಗ್ಗಣಗಳು, ಮರದ ಕೊಂಬೆಗೆ ಸುತ್ತುಬಂದು ಬೇಟೆಗಾಗಿ ಹೊಂಚು ಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಘಟ ಸರ್ಪಗಳು, ಅಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿ ನೇಯಲ್ಪಟ್ಟ ಬಲೆಗಳು, ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನೂ ನೇರ ಬೇಟೆಯಾಡಿ ಹಿಡಿಯಬಲ್ಲ ಅಂಗೈ ಗಾತ್ರದ ಜೇಡಗಳು, ನರಮನುಷ್ಯನ ಓಡಾಟವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದುನಿಂತ ಹುಲ್ಲು ಗಿಡಗಂಟಿಗಳು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕಾಲುಕೀಳುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಖಡ್ಗದಿಂದ ಹುಲ್ಲು ಗಂಟಿಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತ, ಜೇಡರ ಬಲೆಗಳನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸುತ್ತ ವಿಕ್ರಮ ಮೆಲ್ಲ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ.
ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಮೈಲಿ ಕ್ರಮಿಸಿದ ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ದೂರದಲ್ಲಿ, ದಟ್ಟ ಆಲದಮರದ ಬಳಿ ನರಮನುಷ್ಯನ ಆಕ್ರತಿಯೊಂದು ಕಂಡಿತು. ಒಮ್ಮೆ ನಿಂತು, ಆ ಆಕ್ರತಿ ಕಡೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸಿ, ವಿಕ್ರಮ ಅದರತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ.

ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಅದೇ ಸಾಧು ಮೈ ಎಲ್ಲಾ ವಿಭೂತಿ ಬಳಿದು ಅರೆ ನಗ್ನನಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಆತನ ಹಣೆಯ ವಿಭೂತಿ ಪಟ್ಟಿಯ ನಡುವೆ ಅರಿಶಿನದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತ ಕೆಂಪು ರಕ್ತದಂತ ಬಣ್ಣದ ಕುಂಕುಮದ ಬೊಟ್ಟು. ಮೈಯಲ್ಲಿ ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ ಮಾಲೆಗಳು. ಸುತ್ತಲೂ, ಕತ್ತು ಕೊಯ್ದು ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಕೋಳಿ, ಕುರಿಗಳು. ಯಾಗ ಸಿದ್ದತೆಗೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿದ್ದ ಬೆಂಕಿ ಉರಿ. ವಿಕ್ರಮ ತುಟಿ ಪಿಟಿಕ್ ಎನ್ನದೆ ಸಾಧುವಿನೆದುರು ನಿಂತ.

ಕಣ್ಣು ತೆರೆದ ಸಾಧು, "ಬಾ ವಿಕ್ರಮ, ನಿನ್ನ ಬರುವಿಗಾಗಿಯೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು ನೀನು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಿಯ ಎಂದು. ನಿನ್ನ ಧೈರ್ಯ ಸಾಹಸಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೆ, ಇಂದು ನೇರ ನೋಡಿದಂತಾಯಿತು. ಭಲಾ. ನಿನ್ನ ಪ್ರಯಾಣ ಸುಖಕರವಾಯಿತೆ?"

ವಿಕ್ರಮ ಮಾತನಾಡ ನಿಲ್ಲದೆ, ಸಾಧುವಿಗೆ ನಮಿಸಿ, "ನನ್ನಿಂದ ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದಿರಿ, ಅದೇನೆಂದು ತಿಳಿಸಿ" ಎಂದ.
ತಾನಾಡಿದ ಮಾತಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದೇ ನೇರ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಾಧುವಿನ ಮುಖ ಸಣ್ಣಗೆ ಗಂಟಿಕ್ಕಿತು.
ಕೂಡಲೆ ಏರು ದ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಸಾಧು,

"ಸರಿ ವಿಕ್ರಮ, ಇಲ್ಲಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಮೈಲಿ ದೂರ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಗುಹೆ ಇದೆ. ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಯೂ ಅತ್ತಕಡೆ ಯಾವ ಜೀವ ಜಂತುವೂ ಹೋಗಲಾರದು, ಹೋದವರು ತಿರುಗಿಬರಲಾರರು. ಆದರೆ ನನಗೆ ನಿನ್ನಿಂದ ಆಗಬೇಕಾದ ಸಹಾಯ ಆ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಧ್ಯ. ಗುಹೆಯ ಬಾಗಿಲು ಒಂದು ಬಂಡೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಅದನ್ನು ಸರಿಸಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಆ ಗುಹೆಯ ನಡುಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುರಾತನ ವೃಕ್ಷವೊಂದಿದೆ. ಆ ವೃಕ್ಷದ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಶವವೊಂದು ತೂಗುತ್ತಿದೆ. ನೀನು ಆ ಶವವನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿಗೆ ತರಬೇಕು. ನನ್ನ ತಂತ್ರ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ನನಗೆ ಆ ಶವದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡದೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡು" ಎಂದ.

ಸಾಧು, ವಿಕ್ರಮನಿಂದ ಭಯವನ್ನು ನಿರಿಕ್ಷಿಸಿದ್ದನೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ವಿಕ್ರಮ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಚಿಂತಿಸದೆ, ಎಡ ಮೀಸೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಗು ತೋರುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನೆಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ. ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಾಧುವಿನ ಮುಖ ಪುನಃ ಕೆಂಪಿಟ್ಟಿತು.

***

ವಿಕ್ರಮ ನಾಲ್ಕು ಮೈಲಿ ಕ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಗುಹೆ. ರಾಕ್ಷಸನ ಬಾಯಿಯಂತಹ ಆಕಾರದ ಗುಹೆ, ಅದರ ಮುಂಬಾಗದಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಬಂಡೆ ಗುಹೆಯನ್ನು ಯಾರೂ ಪ್ರವೇಶಿಸದಂತೆ ಮುಚ್ಚಿದೆ.
ವಿಕ್ರಮ ಹತ್ತಿರದ ಮರದ ಸಣ್ಣ ಕೊಂಬೆಯೊಂದನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ತಂದು, ಅದನ್ನು ಸನ್ನೆಯಂತೆ ಬಳಸಿ ಗುಹೆಗೆ ಮುಚ್ಚಿದ್ದ ಬಂಡೆಯನ್ನು ಸರಾಗವಾಗಿ ಸರಿಸಿದ. ನಂತರ ತನ್ನ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಅಂಗವಸ್ತ್ರವೊಂದನ್ನು ಮರದ ಕೋಲಿಗೆ ಸುತ್ತಿ, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಮರದ ಅಂಟನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ಸುರಿದು, ಮರಕ್ಕೆ ಮರ ಉಜ್ಜಿ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ, ಚಿಕ್ಕ ದೊಂದಿಯೊಂದನ್ನು ಹೊತ್ತಿಸಿದ.

ಗುಹೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಮೊದಲು, ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ದೊಂದಿಯನ್ನು ಗುಹೆಯ ಮುಂಬಾಗದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ವಿಷಾನೀಲವೇನಾದರೂ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆಯೇ ಎಂದು ಮೊದಲು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಆತ್ತಿತ್ತ ತೂಗಿದ ದೊಂದಿ ನಂತರ ಸರಾಗವಾಗಿ ಉರಿಯತೊಡಗಿತು.

ನಂತರ, ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಖಡ್ಗದ ಹಿಡಿತ ಸಡಿಲಿಸದೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ದೊಂದಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ವಿಕ್ರಮ ಸುತ್ತಲೂ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುತ್ತ, ಯಾವುದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆಕ್ರಮಣವಾದರೂ ಹೋರಾಡಲು ಸಿದ್ದವೆಂಬಂತೆ ಒಂದೊಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆ ನಿದಾನವಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕಿಡುತ್ತ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ. ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ಫರ್ಲಾಂಗು ನಡೆದ ನಂತರ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಗುಹೆಯಂತೆ ರಚನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಮುಂದೆ ಗುಹೆಯ ಛಾವಣಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡು, ಗುಹೆಯ ಒಳಗೇ, ನಡುಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಸಮತಟ್ಟಾದ ಜಾಗದಂತೆ ರಚನೆಗೊಂಡಂತಿತ್ತು.
ಸಾಧು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಗುಹೆಯ ನಡುವೆ, ಒಣಗಿ ಸುಕ್ಕಾದರೂ ಬೃಹತ್ತಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಒಂದು ವೃಕ್ಷ, ರೆಂಬೆ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಒಂದು ನಿರ್ಜನ ನಿರ್ಜಂತು ಗುಹೆಯ ಒಳ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವೃಕ್ಷವೊಂದು ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆ ಎಂದರೆ ವಿಚಿತ್ರವೇ. ವಿಕ್ರಮ ನಿದಾನವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತ, ವೃಕ್ಷದ ಬಳಿ ನಡೆದ.

ವೃಕ್ಷದ ಬಳಿ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿಕ್ರಮ ಒಮ್ಮೆ ನಿಂತು ಸುತ್ತಲೂ ದೊಂದಿಯನ್ನು ತೋರಿ ಯಾವುದೇ ಅಪಾಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ, ನೇರ ವೃಕ್ಷದ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದ.

ಸಾಧು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಮರದ ಮೂರನೆ ಕೊಂಬೆಯೊಂದರ ಮೇಲೆ ಶವವೊಂದು ನೇತಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಂದಿಯನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿ ಶವವನ್ನು ನೋಡಿದ. ಯಾರೋ ತಂದು ಎತ್ತಿಟ್ಟಂತೆ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ನೇತಾಡುತ್ತಿತ್ತು ಆ ಶವ.

ವೃಕ್ಷದ ಕೊಂಬೆ ಹಾರಿದರೂ ಕೈಗೆ ಎಟುಕದಷ್ಟು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿದೆ, ಅಂದರೆ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಹತ್ತಿಯೇ ಶವವನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಬೇಕು.
ದೊಂದಿಯನ್ನು ಮರದ ಪೊಟರೆಗೆ ಸಿಲುಕಿಸಿ, ಖಡ್ಗವನ್ನು ಓರೆಗೆ ಇಳಿಸಿ, ವಿಕ್ರಮ ವೃಕ್ಷದ ಮೊದಲ ಕೊಂಬೆಯೊಂದನ್ನು ಹಾರಿ ಹಿಡಿದು, ಸರಾಗವಾಗಿ ಹತ್ತಿ ಶವದ ಬಳಿ ಹೋದ.

ಶವದಿಂದ ಯಾವುದೇ ವಾಸನೆಯಾಗಲಿ, ಕೊಳೆಯುವಿಕೆಯ ಗುರುತಾಗಲಿ ಕಾಣಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಶವವನ್ನು ಇನ್ನೇನು ವೃಕ್ಷದಿಂದ ಕೆಳಹಾಕೊಣವೆಂದು ಮುಟ್ಟಿದ್ದೇ ತಡ, ಶವ ನಿದ್ದೆಯಿಂದೆದ್ದಂತೆ ಗರಬಡಿಸಿ ಎದ್ದು, ನೇರ ನೆಲಕ್ಕೆ ಧೊಪ್ಪೆಂದು ಬಿದ್ದು ಕಿಟಾರನೆ ಕಿರುಚಿ ಅಳತೊಡಗಿತು.

ಅನಿರಿಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಶವವೊಂದು ಗರಬಡಿಸಿ ಎದ್ದದ್ದನ್ನು ನೊಡಿ ವಿಕ್ರಮ, ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ, ಒಂದು ಕೈಲಿ ಮೇಲಿನ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ತನ್ನ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆದ.
ವೃಕ್ಷದ ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ಶವ ಬೋರಲು ಮಲಗಿ ಕಿಟಾರೆಂದು ಕಿರುಚಿ ಅಳುತ್ತಿದೆ. ಆ ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಶವದ ಕಿರುಚುವಿಕೆ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದೆ.

ಕೆಲಕ್ಷಣ ನೋಡಿ, ವಿಕ್ರಮ ಮರದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು, ಶವದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಿಂತು, "ಯಾರು ನೀನು? ಇಲ್ಲೇನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ?" ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಗದರಿಸಿದ.
ಕೂಡಲೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಶವ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಗುತ್ತಾ ತನ್ನಿಂದ ತಾನೇ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮೆಲೆರತೊಡಗಿ, ಪುನ ಅದೇ ಕೊಂಬೆಗೆ ಹೋಗಿ ನೇತು ಬಿದ್ದಿತು.
ಪುನ ಸತ್ತಂತೆ ಸುಮ್ಮನಾಯಿತು.

ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಆ ಶವದತ್ತ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ವಿಕ್ರಮ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಚಲನೆ ಇಲ್ಲದ್ದು ನೊಡಿ, ಪುನ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಏರಿ ಶವವನ್ನು ಮುಟ್ಟ ಹೋದ.
ಪುನ, ಶವ ಗಡಬರಿಸಿ ಎದ್ದು, ನೆಲಕ್ಕೆ ಧೊಪ್ಪೆಂದು ಬಿದ್ದು ಕಿಟಾರನೆ ಕಿರುಚಿ ಅಳತೊಡಗಿತು.

ವಿಕ್ರಮ, ಮರದಿಂದ ಕೆಳಹಾರಿ, ಖಡ್ಗವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿಡಿದು, ಪುನ ಕೇಳಿದ "ಯಾರು ನೀನು, ಹೇಳು, ಈ ರೀತಿ ಏಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಿಯಾ? ಮರದಮೇಲೆ ಏಕೆ ನೇತು ಬಿದ್ದಿದ್ದೀಯ?"
ಆ ಕೂಡಲೆ ಶವ, ಗಹಗಹಿಸಿ ಮತ್ತೆ ನಗುತ್ತಾ ಮೇಲೇರಿ, ಪುನ ಅದೇ ಕೊಂಬೆಗೆ ಹೋಗಿ ನೇತು ಬಿದ್ದು, ಸತ್ತಂತೆ ಸುಮ್ಮನಾಯಿತು.

ವಿಕ್ರಮ, ಒಮ್ಮೆ ನಿಂತು ಆಲೋಚಿಸಿದ, ಇದು ಕೇವಲ ಶವವಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಸತ್ತ ಶವದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡ ಬೇತಾಳ. ಆ ಸಾಧು ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದೋ ತಿಳಿಯದೆಯೋ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಬೆತಾಳವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರಲು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ. ನಾನು ಮುಟ್ಟ ಹೋದರೆ ಕೂಡಲೆ ಭೂ ಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿ ಅಳುತ್ತದೆ. ನಾನು ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಕೂಡಲೆ ಇದು ನಗುತ್ತಾ ಮೇಲೇರಿ ಪುನ ಕೊಂಬೆಗೆ ನೇತು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಸುಮ್ಮನ್ನಿದ್ದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಇದು ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತದೆ. ನೆಲ ಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿದರೆ ಅಳುತ್ತದೆ. ಮಾತನಾಡಿದರೆ ನಗುತ್ತಾ ಪುನ ಯಥಾ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳುತ್ತದೆ.

ಮನದಲ್ಲೆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿದ ವಿಕ್ರಮ, ಪುನ ಮರವನ್ನು ಏರಿ ಶವವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ, ಕೂಡಲೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಧೊಪ್ಪನೆ ಬಿದ್ದ ಶವ ಕಿಟಾರೆಂದು ಅಳತೊಡಗಿತು. ಮರದ ಮೂರನೆ ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ನೇರ ನೆಲಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದ ವಿಕ್ರಮ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಬೆತಾಳವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹೆಗಲಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಖಡ್ಗವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕತೊಡಗಿದ.

ಭೂ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಮೇಲೆರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಶವ ಅಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಅಂಜದೆ, ವಿಕ್ರಮ ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ.
ವಿಕ್ರಮ ಮಾತನಾಡದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೊಡಿ ಬೇತಾಳ, ಸರಕ್ಕನೆ ತಿರುಗಿ, ವಿಕ್ರಮನ ಹೆಗಲಿನಿಂದ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಏರಿ ಕೂತು ವಿಕ್ರಮನ ಕತ್ತನ್ನು ಬಳಸಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು.

ವಿಕ್ರಮ, ಒಂದು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಹೆದರದೆ, ಸಣ್ಣ ಶಬ್ದವನ್ನೂ ಹೊರಡಿಸದೆ, ನಿಂತು ಖಡ್ಗದ ಮೊನೆಯನ್ನು ಬೇತಾಳದ ತಲೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಹಿಡಿದು 'ನೀನು ಹಿಡಿತ ಸಡಿಲಿಸದಿದ್ದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಖಡ್ಗ ನಿನ್ನ ಶಿರ ತೂರಿಕೊಂಡು ಹೊರಬರಲಿದೆ' ಎಂಬಂತೆ ಸಣ್ಣಗೆ ಒಮ್ಮೆ ತಿವಿದ.
ಕೂಡಲೆ, ಬೇತಾಳ ತನ್ನ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಸಡಿಲಿಸಿತು.

ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಬರಿಯ ಅಳು ನಗುವೊಂದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೇತಾಳ, ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಮಾತನಾಡಿತು. ವಿಕ್ರಮನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ವಿಕ್ರಮನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿತು,
"ರಾಜಾ ವಿಕ್ರಮ, ಭಲಾ. ನಿನ್ನ ಧೈರ್ಯಕ್ಕೆ, ಬುದ್ದಿಶಕ್ತಿಗೆ ಮೆಚ್ಚಿದೆ. ಹೆ ಹೆ ಹೆ ಹೆ." ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಿಂದ ತಲೆಯಾಡಿಸಿತು.

ವಿಕ್ರಮ ತನ್ನ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ, ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ಬೇತಾಳದ ಸೊಂಟವನ್ನು ಹಿಂಬದಿ ಬಳಸಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಒಮ್ಮೆ ಮೀಸೆ ಕೆಳಗೆ ನಗುವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಡತೊಡಗಿದ.

ವಿಕ್ರಮ ತುಟಿ ಪಿಟಿಕ್ಕೆನ್ನದೆ ಮುಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಬೇತಾಳ, ತಾನೇ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿತು, ವಿಕ್ರಮನನ್ನು ಮಾತನಾಡುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸ ತೊಡಗಿತು,
"ವಿಕ್ರಮಾ, ರಾಜಾ ವಿಕ್ರಮಾ, ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊತ್ತು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಿಯಾ? ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು. ನಾನೊಂದು ಬೇತಾಳ. ನಿನಗೆ ಹೆದರಿಕೆ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ನಾನು ಬೇತಾಳ. ನಾನು ನೊಡಲು ವಿಕಾರವಾಗಿಲ್ಲವೇ? ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಬೆನ್ನಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದಿಯ, ಹೆ ಹೆ ಹೆ, ನಾನು ಹಿಂದಿನಿಂದ ನಿನಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಿದರೆ? ನನ್ನ ಸಹವಾಸ ನಿನಗೇಕೆ? ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು. ನಿನಗೂ ಕ್ಷೇಮ." ಎಂದಿತು.

ವಿಕ್ರಮ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸದ್ದೂ ಮಾಡದೆ, ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಹೆದರಿಕೆ ತೋರಿಸಿ ಕೊಳ್ಳದೆ, ಸಣ್ಣ ನಗು ತೋರಿಸುತ್ತ, 'ಇಲ್ಲ' ಎಂಬಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತ, ಖಡ್ಗವನ್ನು ಪುನ ಬೇತಾಳನ ತಲೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಹಿಡಿದ.
ಬೇತಾಳ, ವಿಕ್ರಮನ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಗಲಿಗೆ ತಲೆ ಇರಿಸಿ, "ಸರಿ ಸರಿ ಸರಿ, ನೀನು ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು ಬಿಡು. ಖಡ್ಗವನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸು. ಹೆ ಹೆ ಹೆ ಹೆ". ಎಂದು ನಕ್ಕಿತು.

ವಿಕ್ರಮ, ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದ. ಬೇತಾಳ ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ,
"ವಿಕ್ರಮ, ನೀನೂ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಗೆ ನನ್ನ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದಿಯೋ ನನಗಂತೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವೆನ್ನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೇ ನಿನಗೆ? ನನಗೇಕೋ ಬಹಳ ಬೇಸರವೆನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕಳೆದ ಏಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಬೇಸರದ ವಿಚಾರವಲ್ಲವೇ? ಈಗ ನೋಡು, ನೀನೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ ಇನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಹೀಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕಳೆಯಬೇಕೆಂದಿದ್ದಿಯಾ?"

ವಿಕ್ರಮ, ಓರೇ ಗಣ್ಣಿನಿಂದ ಬೆತಾಳವನ್ನು ನೊಡಿ, ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಸದ್ದು ಮಾಡದೆ, ಉಸಿರಿನ ಸದ್ದೂ ಕೇಳದಂತೆ ತಡೆದು, ಸಣ್ಣಗೆ ಮೀಸೆಯ ಕೆಳಗೆ ನಕ್ಕು, ಮುಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟ.

ವಿಕ್ರಮನ ಪಟ್ಟು ಸಡಿಲಿಸದ ತಾಳ್ಮೆ ನೊಡಿ, ಬೇತಾಳ ಮನದಲ್ಲೇ ಮುಗುಳುನಕ್ಕು ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿ,
"ಸರಿ ವಿಕ್ರಮ, ನಿನ್ನ ಮೊಂಡು ಮೌನ ನನಗೆ ಬಹಳ ಬೇಸರ ತರಿಸುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ ಇನ್ನು ಎಷ್ಟು ದೂರ ಸವಿಸಬೇಕಿದೆಯೋ ನನಗಂತೂ ತಿಳಿಯದು. ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣದ ಬೇಸರ ಸವೆಸಲು ನಿನಗೆ ನಾನೊಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಆಗದೇ? ನಿನಗೂ ನನ್ನ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡ ಭಾರ ಬೇರೆ, ಜೊತೆಗೆ ನಿನ್ನ ಮೌನದ ಬೇಸರ ಬೇರೆ, ಎರಡೂ ನೀಗಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ."

ವಿಕ್ರಮ ಇದಕ್ಕೂ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ, ಸುಮ್ಮನೇ ಮುಂದುವರಿದ.

ಬೇತಾಳ, ವಿಕ್ರಮನ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಗಲಿಗೆ ತನ್ನ ತಲೆ ಇರಿಸಿ, "ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮೌನವನ್ನು ಸಮ್ಮತಿಯೆಂದೇ ತಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ. ಹೆ ಹೆ ಹೆ. ನೀವೇ ಮನುಷ್ಯರೇ ಅಲ್ಲವೇ ಮೌನಂ ಸಮ್ಮತಿ ಲಕ್ಷಣಂ ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದು. ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ರಾಜಾ, ಕೇಳು ಈ ಕಥೆಯ...... "

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು...

ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಬೇತಾಳ - ಭಾಗ೨ - ಅಗೋಚರ ಚೇಷ್ಟೆ

noreply@blogger.com (KiranP) — Wed, 24 Jul 2013 18:28:00 +0530

ಭಾಗ೧ - ಮಾಂತ್ರಿಕ ಫಲ

****
ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ದಿನ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು.
ರಾಜ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ತನ್ನ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಸಿದ್ದಪಡಿಸುವಂತೆ ಸೇನಾಧಿಪತಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಮಂತ್ರಿ ಭಟ್ಟಿ, ರಾಜನ ಖಾಸಗಿ ಕೋಣೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತ, ಏನನ್ನೋ ಹೇಳ ಬಯಸಿ, ಆದರೂ ಹೇಳಲಾಗದೆ,
"ಪ್ರಭು, ಆ ಸಾಧುವಿನ ನಡವಳಿಕೆ ನನಗೆ ಬಹಳ ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದವಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಸಹಾಯ ಯಾಚಿಸಿ ಬರುವವರು ನೇರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ರಾಜಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಬಹುದು. ನಮ್ಮ ರಾಜ ಸಭೆಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮುಕ್ತ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ದಯಾಮಯಿಯಾದ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿ ಬಂದವರು ಯಾರೂ ಬರಿಗೈಲಿ ಹಿಂದಿರುಗಿಲ್ಲ. ಇದು ಈ ರಾಜ್ಯದ ಸಣ್ಣ ಮಗುವಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ. ಅಂತಿರುವಾಗ, ಆ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಫಲವನ್ನು ಕಾಣಿಕೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಂತೆ ಮಾಡಿ, ನಿಮ್ಮೊಬ್ಬರನ್ನೇ ಅರ್ಧರಾತ್ರಿ ಊರ ಹೊರಗಿನ ಆ ಘೋರ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಬರುವಂತೆ ಕೇಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾದರೂ ಏನಿದೆ. ನನಗೆ ಇದರಲ್ಲೇನೋ ಕುತಂತ್ರ ಇರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಮಹಾರಾಜ ನಿಮ್ಮ ಸುರಕ್ಷತೆ ನನಗೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ನೀವು ಹೋಗುವುದು ಬೇಡ."
ವಿಕ್ರಮ, ಭಟ್ಟಿಯತ್ತ ತಿರುಗಿ,"ಭಟ್ಟಿ, ಮೊದಮೊದಲು ಸಾಧುವಿನ ವರ್ತನೆ ನನಗೂ ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದವಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಆತನ ವರ್ತನೆ ಹೊಸತೊಂದರ ತಿಳುವಳಿಕೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ತಂದಿದೆ. ಅಸ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ, ನನ್ನ ಒಬ್ಬನ ಸುರಕ್ಷತೆ ನಾನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ. ಗಾಂಧರ್ವಸೇನನ ಮಗನಾದ ನಾನು ಒಬ್ಬ ಸಾಧುವಿನ ಕೋರಿಕೆ ಇಡೆರಿಸಲಾರದೆ ಸೋತೆ ಎಂಬ ಮಾತು ಕೇಳಿಬರಬಾರದು."
ಭಟ್ಟಿ ಮರು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ, "ಮಹಾರಾಜಾ, ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಒಬ್ಬರೇ ಹೋಗಬಿಡಲು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನಗೂ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬರಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಿ. ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ, ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ" ಎಂದ.
ಅದಕ್ಕೆ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು, "ಭಟ್ಟಿ, ನಿನ್ನ ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ನಾನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕೃತಜ್ಞ. ಆದರೆ ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಬರುವುದಾಗಿ ಸಾಧುವಿಗೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಮಾತು ನಾನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕು. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಹೋಗುವುದಾಗಿ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರ ಬದಲಾಯಿಸಲಾರೆ".
ಕೊನೆಗೂ ಭಟ್ಟಿ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಕಾಣದೆ, "ಅಂತಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮಹಾರಾಜ, ನೀವು ನನ್ನ ಎರಡು ಸಣ್ಣ ಕೋರಿಕೆಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕು. ಮೊದಲಿನದು, ಊರ ಹೊರಗಿನವರೆಗೆ ನಾನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಭಟರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಬರುತ್ತೇವೆ, ನೀವು ಊರಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಗೂ ನಿಮ್ಮ ಸುರಕ್ಷತೆ ನಮ್ಮ ಹೊಣೆ. ನೀವು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಳತೆಯ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವ ವರೆಗೂ ನಾವಲ್ಲಿಯೇ ಕಾದು ನಂತರ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತೇವೆ. ಎರಡನೆಯದು, ನೀವು ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ, ಎಂತಹ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದರೂ ನಿಮ್ಮ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಕೆಳಗಿಡಬಾರದು."
ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ಅದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿ, "ಅಂತೆಯೇ ಆಗಲಿ ಭಟ್ಟಿ. ಖಂಡಿತಾ ನಿನ್ನೆರಡು ಕೋರಿಕೆಗಳು ಈಡೆರಲಿವೆ. ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬರಲು ಸಿದ್ದತೆ ನಡೆಸು" ಎಂದ.

ಭಟ್ಟಿ, ಏನೋ ಯೋಚನೆ ಹೊಳೆದಂತೆ ಮಾಡಿ, ಮಹಾರಾಜನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಹೊರ ಹೋದ.
ಭಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋದ ನಂತರ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ತನ್ನ ಗುಪ್ತ ಕತ್ತಿಯನ್ನು ತಾನು ಧರಿಸದಿದ್ದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಅದನ್ನು ಕೂಡಲೆ ಅಂಗ ಪರಿಚಾರಕನಿಂದ ತರಿಸಿ, ಸೂಪ್ತವಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಇರಿಸಿಕೊಂಡ.

ರಾಜನ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರನಡೆದ ಭಟ್ಟಿ, ನೇರ ವೇತಾಳಭದ್ರನ ಬಳಿ ಹೋದ. ವೇತಾಳಭದ್ರ, ಮಂತ್ರ ವಿದ್ಯೆ ತಂತ್ರ ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅಸಾಮಾನ್ಯನಾಗಿದ್ದು, ವಿಕ್ರಮನ ರಾಜ್ಯದ ನವರತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೆಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ದಿ ಪಡೆದವನು. ಮಂತ್ರಿ ಭಟ್ಟಿಯ ಕಳೆಗುಂದಿದ ಮುಖದ ಚರ್ಯೆ ನೋಡುತ್ತಲೆ ವೇತಾಳಭದ್ರ ಹೂಂಕರಿಸುವ ದ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, "ಮಹಾರಾಜರು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬರಲು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲವೇ ಭಟ್ಟಿ? ಈ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ನರಬಲಿಯನ್ನು ಯಾರೂ ತಡೆಯಲಾಗದು. ತಾಯಿ ಕಾಳಿಮಾತೆಯ ದಾಹ ಇವತ್ತಿಗೆ ತೀರಲೇಬೇಕು. ನರಬಲಿ ಶತಸಿದ್ದ" ಎಂದ.
ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ ಭಟ್ಟಿ, "ವೇತಾಳಭದ್ರರೇ, ಈ ಅನಾಹುತವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ನೆರವು ಬೇಕು. ನನ್ನ ಜೀವ ಹೋದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ಮಹಾರಾಜರ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಈ ಅನಾಹುತ ಆಗದಂತೆ ತಡೆಯಿರಿ. ನನ್ನ ಪರಿಧಿ ಮಹಾರಾಜರು ಊರ ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಡುವವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ. ಮಹಾರಾಜರನ್ನು ನಾನು ದೂರದಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸಲೂ ನನಗೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ದಿಕ್ಕೇ ತೋಚದಂತಾಗಿದೆ. ನೀವು ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಲೇ ಬೇಕು. ಮಹಾರಾಜರ ಜೀವಕ್ಕೆ ಅಪಾಯವಾಗದಂತೆ ತಡೆಯಬೇಕು" ಎಂದ.
ವೇತಾಳಭದ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಶಾಂತನಾಗಿ, "ಭಟ್ಟಿ, ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಯಾವ ವಿದ್ಯೆಯೂ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರಲಾರದು. ಇದು ಕಾಳಿಮಾತೆಯ ಆಣತಿಯಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಾರ್ಯ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಇದರ ವಿರುದ್ದ ನಡೆಯುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ನಮಗಿರುವುದು ಒಂದೇ ದಾರಿ, ಆ ಜಗನ್ಮಾತೆಯನ್ನು ಮನಸಾರೆ ವೊಲಿಸಿ ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು. ಬಹುಶ, ಆಗುವ ಅನಾಹುತದ ಪರಿಮಾಣ ಕಡಿಮೆ ಆಗಬಹುದೇನೋ. ನಾನು ಮಹಾರಾಜರಿಗೋಸ್ಕರ ಕಾಳಿಮಾತೆಯ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಮಹಾರಾಜರೊಂದಿಗಿದ್ದು ನಿನ್ನ ಪರಿಧಿಯವರೆಗೆ ಅವರ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡು. ಹೊರಡು" ಎಂದ.
ಭಟ್ಟಿ, ವೇತಾಳಭದ್ರನಿಗೆ ನಮಿಸಿ ಪ್ರಯಾಣದ ತಯ್ಯಾರಿ ನಡೆಸಲು ಲಗುಬಗನೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ.
***

ಅಂದು ಸಂಜೆ ಗೋಧೂಳಿಯ ಸಮಯ, ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳೆಲ್ಲ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಚ್ಚಂದವಾಗಿ ಹಾರಾಡುತ್ತ, ಗೂಡು ಸೇರುವ ತಯ್ಯಾರಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದವು. ರಾಜ ವಿಕ್ರಮ ತನ್ನ ಮಂತ್ರಿ ಭಟ್ಟಿ ಹಾಗು ಸಣ್ಣ ಸೇನಾ ತುಕಡಿಯೊಂದಿಗೆ ರಾಜಭವನದಿಂದ ಹೊರಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮಳೆಗಾಳವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮುಗಿಲು ಕಪ್ಪಿಟ್ಟಿತು. ಕಾರ್ಮೋಡ ಕವಿದ ರೀತಿಗೆ ಪಶು ಪಕ್ಷಿಗಳೆಲ್ಲ ರಾತ್ರಿಯಾಯಿತೆಂಬಂತೆ ಕಂಗೆಟ್ಟು ಅತ್ತಿತ್ತ ಓಡ ತೊಡಗಿದವು. ರಾಜ ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಕುದುರೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಆಕಾಶದತ್ತ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ಸಣ್ಣ ಮುಗುಳ್ನಗು ಬೀರಿದ. ಮಂತ್ರಿ ಭಟ್ಟಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಾದ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಂಗೆಟ್ಟ. ಮಹಾರಾಜನೆಡೆಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಆತ ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ನೋಡಿ ಭಟ್ಟಿಯ ದುಗುಡ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಯ್ತು.
ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಹಟಾತ್ ಹೊಡೆದ ಸಿಡಿಲಿಗೆ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಫರ್ಲಾಂಗ್ ದೂರದಲ್ಲಿ ಮರವೊಂದು ಧೊಪ್ಪನೆ ಉರುಳಿ ಬಿದ್ದು ಹೊತ್ತಿ ಧಗ ಧಗನೆ ಉರಿಯತೊಡಗಿತು. ಮಂತ್ರಿ, ಮಹಾರಾಜನನ್ನು ಬಳಸಿ ಆತನ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತು, ಮಹಾರಾಜನನ್ನು ಹೋಗದಂತೆ ತಡೆದ.
ಮಂತ್ರಿ, ಮಹಾರಾಜ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, "ಪ್ರಭು, ನಿಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಹೋಗಬೇಡಿ. ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅಪಶಕುನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ನನ್ನ ಆತಂಕ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಾವು ವಾಪಸ್ಸಾಗೋಣ" ಎಂದ.
ಅದಕ್ಕೆ ವಿಕ್ರಮ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು "ಭಟ್ಟಿ, ಯಾರೋ ನನ್ನ ಆಗಮನವನ್ನು ಆತುರದಿಂದ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನ ಧೈರ್ಯದ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಲು ಕಾತುರದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಅವರದ್ದೇ ಕೆಲಸ. ಬಹುಶಃ ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅವರು ನಿರಿಕ್ಷಿಸಿಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಇವೆಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಹೆದರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲದೇ, ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಅಪಶಕುನಗಳು ಕಂಡುಬಂದಲ್ಲಿ, ಆಕೆಲಸ ಉತ್ತಮ ಕೆಲಸವೆಂದೇ ಅರ್ಥ. ನೀನೆ ಹೇಳಿದ್ದೆಯಲ್ಲವೇ, ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ನೂರಾರು ವಿಘ್ನಗಳು ಕಾಡುತ್ತವೆ ಎಂದು. ಇದೂ ಅದರಂತೆಯೇ. ಹೆದರಬೇಡ, ನಾವು ಮುನ್ನಡೆಯೋಣ." ಎಂದ.
ಮಹಾರಾಜನ ಮಾತಿಗೆ ಭಟ್ಟಿ ತನ್ನ ದುಗುಡವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಂಡು ಇನ್ನು ಮರುಮಾತನಾಡಿ ಪ್ರಯೋಜನ ವಿಲ್ಲೆಂದು ತಿಳಿದು, ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರಿಸಿದ.
ಮುಂದೆ ಅವರ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆ ಕಂಡು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮಹಾರಾಜನೊಡನೆ ಮಂತ್ರಿ ಭಟ್ಟಿ ಅವರ ಸೇನಾ ತುಕಡಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಊರ ಗಡಿಯವರೆಗೆ ಬಂದು ತಲುಪಿದರು. ರಾತ್ರಿ ಸುಮಾರು ಒಂಭತ್ತರ ಸಮಯ, ರಾಜ, ಮಂತ್ರಿ ಹಾಗು ಅವರ ಸೇನೆ ತಮ್ಮ ರಾತ್ರಿಯ ಫಲಾಹಾರ ಮುಗಿಸಿ, ಮಹಾರಾಜನನ್ನು ಒಬ್ಬನನ್ನೇ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು ಬಿಳ್ಕೊಟ್ಟರು. ರಾಜ ವಿಕ್ರಮ ಕಣ್ಣಳತೆಯ ಮೀರಿ ಕಾಣಿಸುವವರೆಗೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು ವೀಕ್ಷಿಸಿ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.
***
ಸುಮಾರು ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಪ್ರಯಾಣದ ನಂತರ, ಸ್ಮಶಾನ ಮತ್ತದರ ಮುರಿದ ಬಾಗಿಲು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿಕ್ರಮ ತನ್ನ ಕುದುರೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಕೆಳಗೆ ಜಿಗಿದ. ಕುದುರೆಯನ್ನು ಪಕ್ಕದ ಮರವೊಂದಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅದರ ಮೈ ತಡವಿ, ತಾನು ಮರಳಿ ಬರುವವರೆಗೆ ಆಯಾಸ ಪರಿಹರಿಸಿಕೊ ಎಂಬಂತೆ ಅದರತ್ತ ಪ್ರೀತಿಯ ದೃಷ್ಟಿ ಬೀರಿ, ಸ್ಮಶಾನದ ಬಾಗಿಲಿನ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು...

ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಬೇತಾಳ - ಭಾಗ೧ - ಮಾಂತ್ರಿಕ ಫಲ

noreply@blogger.com (KiranP) — Tue, 9 Jul 2013 17:50:00 +0530

ಪೌರ್ಣಿಮೆಯ ಮಾರನೆದಿನ ರಾಜಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ಮಂತ್ರಿ ಸೇನಾಧಿಪತಿಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಗಣ್ಯಾತಿಗಣ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ನೆರೆದಿದ್ದಾರೆ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸೇನಾನಾಯಕ ಮಹಾರಾಜನ ಬರುವಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಾ "ರಾಜಾಧಿ ರಾಜ, ರಾಜ ಮಾರ್ತಾಂಡ, ರಾಜ ಗುಣಶೆಕರ, ರಾಜ ಕರುಣಾಕರ, ರಾಜಾತ್ಮಜ ರಮಣ, ಶ್ರೀ ಶ್ರೀ ಶ್ರೀ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ಮಹಾರಾಜ...""ಬಹು ಪರಾಕ್, ಬಹು ಪರಾಕ್, ಬಹು ಪರಾಕ್".
ರಾಜ ಗಾಂಭೀರ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಸಿಂಹ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಾಸನದೆಡೆಗೆ ನಡೆದುಬಂದ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ಸಭೆಗೆ ವಂದಿಸಿ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ.

ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ತನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಮಂತ್ರಿ ಭಟ್ಟಿ ಯೆಡೆ ತಿರುಗಿ, "ಮಹಾಮಂತ್ರಿಗಳೆ ರಾಜ್ಯ ಸುಭಿಕ್ಷೆಯ ಸಲುವಾಗಿ ಈ ಬಾರಿಯ ವಾರ್ಷಿಕ ಆಯವ್ಯಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೊಗದನ್ನು ವಿನಿಯೋಗಿಸಿ. ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ವ್ಯವಸಾಯದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷ ಹೂಡಿದ ಬಂಡವಾಳಕ್ಕಿಂತ ಈ ವರ್ಷ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸಾಯಿಗರ ಕುಂದು ಕೊರತೆಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರುವ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿ."
ಭಟ್ಟಿ ಮಹಾರಾಜನಿಗೆ ವಂದಿಸುತ್ತಾ "ಅಪ್ಪಣೆ ಮಹಾಪ್ರಭು".
ತನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ, "ರಾಜ ಸಭೆಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಬಯಸಿಬಂದ ಪ್ರಜೆಗಳಿಂದ ಪ್ರವೇಶಧನ ವಸೂಲಾತಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ನಮ್ಮ ರಾಜ ಸಭೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗಾಗಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಂತೆ. ರಾಜನನ್ನು ನೋಡಬಯಸಿಬಂದ, ನ್ಯಾಯ ಬಯಸಿಬಂದ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ಧನವಸೂಲಾತಿ ಅನೈತಿಕವಾದುದು ಹಾಗು ಅಧರ್ಮವಾದುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರದ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಇಂದಿನಿಂದ ನನ್ನ ರಾಜಸಭೆಗೆ ಹಾಜರಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತ ಪ್ರವೇಶ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಿ."
ಸೇನಾಧಿಪತಿ, "ಅಂತೆಯೇ ಆಗಲಿ ಮಹಾಪ್ರಭು".

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಡಮರುಗ ನುಡಿಸುತ್ತ ನಾಗಾಸಾಧುವೊಬ್ಬ ರಾಜಸಭೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ,
ತನ್ನ ಗುಡುಗಿನಂತ ದ್ವನಿಯಲ್ಲಿ "ಧೀರಾಧಿ ಧೀರ, ಕಲಿಯುಗ ಮಾರ್ತಾಂಡ, ಗಂಡ, ಪ್ರಚಂಡ, ವಿಕ್ರಮ, ತಿವಿಕ್ರಮ, ಶ್ರೀ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ಮಹಾರಾಜ, ವಿಜಯೀಭವ".
ರಾಜ ಸಾಧುವಿಗೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ ವಂದಿಸಿ,
"ಬನ್ನಿ, ಸಾಧುವರ್ಯ, ನಿಮ್ಮ ಆಗಮನದಿಂದ ನಮ್ಮ ಸಭೆಗೆ ಕಳೆಬಂದಂತಾಯಿತು, ಆಸಿನರಾಗಿ".
ಸಾಧು ಒಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ದೃಷ್ಟಿ ಇಟ್ಟು ನೊಡಿ, ನಂತರ ರಾಜನೆದುರು ತಿರುಗಿ,
"ವಂದನೆಗಳು ರಾಜನ್. ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಇಂದು ಸಮಯದ ಅಭಾವವಿದೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಬರುವಾಗ ಒಂದು ಅಮೂಲ್ಯ ಫಲವೊಂದನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಇದೋ ಸ್ವೀಕರಿಸು" ಎಂದು ತನ್ನ ಜೋಳಿಗೆಯಿಂದ ಫಲವೊಂದನ್ನು ತೆಗೆದು ರಾಜನ ಕೈಗಿತ್ತ.
ರಾಜ ಫಲವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ. ಅದೊಂದು ಪೂರ್ತಿ ಬಲಿಯದ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಫಲ ಎನ್ನಿಸಿತು. ಅಂತಹ ಅಮೂಲ್ಯವೆನು ತೋರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ,
"ನಿಮ್ಮ ಉಡುಗೊರೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಸಾಧುವರ್ಯ. ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ, ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳಿಂದ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಯಾವುದೇ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರೆ. ಈ ಉಡುಗೊರೆಯ ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮಿಂದ ಏನಾದರೂ ಅಪೆಕ್ಷಣೆ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿ".

ಸಾಧು, ಏನೋ ಯೋಚಿಸಿದಂತೆ ಮಾಡಿ, "ಇದೆ ಮಹಾರಾಜ, ಅಪೆಕ್ಷಣೆ ಇದೆ. ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಯಾವ ಪ್ರಜೆಯೂ ರಾಜ ಸಭೆಗೆ ಬರಲಾರ. ಅಂತೆಯೇ, ನಾನು ಒಂದು ಅಪೆಕ್ಷಣೆ ಇಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ, ರಾಜನ್, ನಾನದನ್ನು ಸಮಯಬಂದಾಗ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ, ಇಂದು ಸಮಯ ಸೂಕ್ತವಾಗಿಲ್ಲ. ನಾನಿನ್ನು ಬರುತ್ತೇನೆ. ವಿಜಯೀಭವ ಮಹಾರಾಜ". ಎಂದು ರಾಜ ಸಭೆಯಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋದ.
ಸಾಧು ತೆರಳಿದ ನಂತರ, ಮಹಾರಾಜ ಸಭೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದ.

ಆದಿನ ರಾತ್ರಿ ತನ್ನ ಶಯ್ಯ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತ, ರಾಜ ಫಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸಾಧುವಿನ ನಡವಳಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಸುತ್ತ, ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಆತನ ಮನದೊಳಗೆ ನುಸುಳಿ ಹೊರಬಿದ್ದವು. 'ಸಾಧು ಫಲವೊಂದನ್ನು ನೀಡಿ ಅದನ್ನು ಅಮೂಲ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದೇಕೆ?'. 'ಸಾಧುವಿನ ನಡವಳಿಕೆಯಂತೂ ಏನೋ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದ್ದವು', 'ಆತನ ವಿಜಯೀಭವ ಎಂಬುದರ ಅರ್ಥವೇನಿರಬಹುದು?', 'ಸಮಯಬಂದಾಗ ಏನನ್ನೋ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ, ಏನಿರಬಹುದು ಇದರ ಹಿಂದಿನ ಗುಟ್ಟು?'.
ರಾಜ ಸಾಧು ನೀಡಿದ ಫಲವನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಫಲ, ಎನೂ ವಿಶೇಷವಿಲ್ಲ, ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿ ಮಾಗಿಲ್ಲದ ಕಾಯಿ.
ಸರಿ, ಸಾಧುವಿನ ಹೇಳಿಕೆಯಂತೆ ಆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ಬರಲಿ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ, ಎಂದು ಎಣಿಸಿ, ರಾಜ ತನ್ನ ಪರಿಚಾರಕನನ್ನು ಕರೆದು ಫಲವನ್ನು ಆತನ ಕೈಗಿತ್ತು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ತೆಗೆದಿಡುವಂತೆ ತಿಳಿಸಿದ.

ಮರುದಿನ ಎಂದಿನಂತೆ ರಾಜ ಸಭೆ ಶುರುವಾಗುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಾಧು ಪುನಃ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಡಮರುಗ ನುಡಿಸುತ್ತ ಸಭೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ರಾಜನನ್ನು ವಂದಿಸಿ ಇನ್ನೊಂದು ಫಲವನ್ನು ನೀಡಿದ. ರಾಜ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ಬರಲಿ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ರಾಜನನ್ನು ವಿಜಯೀಭವ ಎಂದು ಹರಸಿ, ಹೊರಟುಹೋದ.

ಹೀಗೆಯೇ ಏಳು ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು, ಪ್ರತಿದಿನ ರಾಜ ಸಭೆಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸಾಧು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಜನಿಗೆ ಫಲವೊಂದನ್ನು ನೀಡಿ, ವಿಜಯೀಭವ ಎಂದು ಹರಸಿ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ . ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಸಾಧುವಿನ 'ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ' ಕಾದ.

ಹಿಗಿರಲೊಂದು ದಿನ, ರಾಜ ಮಾರುವೆಷಧಾರಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಮಂತ್ರಿ ಭಟ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ರಾಜನ ಕುದುರೆಗೆ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಅದೇ ಸಾಧು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ. ರಾಜ ಮಾತನಾಡುವ ಮೊದಲೇ ರಾಜನ ಕೈಗೆ ಹಣ್ಣಾದ ಫಲವೊಂದನ್ನು ನೀಡಿದ, ಮತ್ತು ವಿಜಯೀಭವ ಎಂದು ಹರಸಿದ. ರಾಜನಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿ ಸಾಧುವಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಕೇಳಿದ, "ನನ್ನ ಗುರುತು ಹೇಗೆ ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿದಿರಿ? ನಾನು ಮಾರುವೆಷದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಹಲವುದಿನಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಸಭೆಗೆ ಬಂದು ನನಗೆ ಈ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಿರಿ, ಏನಿದರ ಹಿಂದಿನ ಮರ್ಮ? ಇಷ್ಟು ದಿನ ಹಣ್ಣಾಗದ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವರು ಇಂದೇಕೆ ಪೂರ್ತಿ ಹಣ್ಣಾದ ಫಲವನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಗಿತ್ತಿದ್ದಿರಿ? ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನನಗೆ 'ವಿಜಯೀಭವ' ಎಂದು ಹರಸುತ್ತಿದ್ದಿರಿ, ನನ್ನ ಯಾವ ಕಾರ್ಯ ಸಫಲವಾಗಲೆಂದು ಈ ಹಾರೈಕೆ? ಸಮಯಬಂದಾಗ ನನ್ನಿಂದ ಏನನ್ನೋ ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವಿರೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಿರಿ, ಅದೇನದು?".

ಸಾಧು ಮುಗುಳುನಗುತ್ತ, "ರಾಜನ್, ನಿನ್ನ ಮಾರುವೇಷ ನಿನ್ನ ಬಾಹ್ಯಕ್ಕೆ, ಆಂತರ್ಯಕ್ಕಲ್ಲ. ನೀನು ದೇಹವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಬಹುದು, ಆದರೆ ಮನಸನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಮರೆಮಾಚಲಾರೆ? ನನ್ನ ತಪೋಬಲಕ್ಕೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ದೇಹದ ಗುರುತು ಹಿಡಿಯುವ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲೆ.

ಹೌದು, ನಿನ್ನ ಗ್ರಹಿಕೆ ಸರಿಯಾಗಿದೆ, ಇಂದು ನಾನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಸೂಕ್ತ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ, ನೀನು ಆ ಫಲವನ್ನು ತಿನ್ನಬಹುದು. ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನೀಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಫಲಗಳೂ ಇಂದಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಗಿ ಹಣ್ಣಾಗಿವೆ ಕೂಡ. ನೀನದನ್ನು ಸೇವಿಸಬಹುದು."
ರಾಜ ತನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಸಾಧು ನೀಡಿದ ಹಣ್ಣನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದ. ಅತ್ಯಾಶ್ಚರ್ಯ, ಹಣ್ಣಿನಿಂದ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವೊಂದು ಹೊರಬಿತ್ತು. ರಾಜ ತನ್ನೊಂದಿಗಿದ್ದ ಸೇವಕನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ, ತನ್ನ ಪರಿಚಾರಕನಿಗೆ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ತೆಗೆದಿರಿಸಲೆಂದು ಹೇಳಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತರಿಸಿ, ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ನೋಡಿದ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಣ್ಣಿನಲ್ಲೂ ಒಂದೊಂದು ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳು ಹೊರಬಿದ್ದವು.
ರಾಜ ಅತ್ಯಾಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಸಾಧುವಿನೆಡೆ ನೊಡಿ, "ಸಾಧುವರ್ಯ, ಏನೀ ಚಮತ್ಕಾರ, ಏನಿದರ ಹಿಂದಿನ ಗುಟ್ಟು? ಪ್ರತಿದಿನ ನೀವು ನನಗೆ ಇಂತಹ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳಿದ್ದ ಫಲವನ್ನು ಏಕೆ ನಿಡುತ್ತಿದ್ದಿರಿ?" ಎಂದ.
ಸಾಧು ಪುನಃ ಮುಗುಳುನಗುತ್ತ "ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಮಹಾರಾಜ. ಇದೊಂದು ಮಾಂತ್ರಿಕ ಫಲ. ಇದು ಯಾರ ಕೈ ಸೇರುತ್ತದೋ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಎಂದೂ ದಾರಿದ್ರ್ಯ ಕಾಡಲಾರದು. ಸುಖ ಸಂಪತ್ತು ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವುದು. ಈ ಹಣ್ಣನ್ನು ಉತ್ತಿ ಬಿತ್ತರೆ, ತನ್ನಂತಹ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೊಡಬಲ್ಲ ಹಲವು ವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಬಲ್ಲದು. ನೀನೊಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ಆಡಳಿತಗಾರ, ನಿನಗೆ ಈ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೀಡಿದರೆ ರಾಜ್ಯದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಖಂಡಿತ ಬಳಸುತ್ತಿಯ ಎಂಬ ಪೂರ್ಣ ವಿಶ್ವಾಸ ನನಗಿದೆ. ಈ ಫಲ ಪೂರ್ತಿ ಮಾಗಿ ಹಣ್ಣಾದ ಬಳಿಕವೇ ಈ ರತ್ನವ ಕೊಡಬಲ್ಲದು. ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಿನಗೆ ನೀಡಿದ ಫಲಗಳು ಪೂರ್ತಿ ಮಾಗದ ಫಲಗಳು, ಇಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ನೀನದನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಅದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ರತ್ನಗಳು ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಈ ಫಲದ ಹಿಂದಿನ ಮರ್ಮವೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂತೆಯೇ, ರಾಜನ್, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆ ಇಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯ ಏನನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲಾರ; ಯಾವ ವಿಶೇಷವಾದುದನ್ನೂ ಪಡೆಯಲಾರ. ನಿನ್ನ ತಾಳ್ಮೆಗೆ ಮೆಚ್ಚಿದೆ ರಾಜನ್. ಈ ಫಲದ ಹಕ್ಕುದಾರ ನೀನೆ."
ರಾಜ ಸಾಧುವಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, "ಸಾಧುವರ್ಯ, ನಿಮ್ಮ ಕೊಡುಗೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಈ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನನ್ನ ರಾಜ್ಯದ ಜನರ ಸುಖ ಕ್ಷೇಮಕ್ಕೆ ಖಂಡಿತ ಸದ್ಬಳಕೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಈ ಕೊಡುಗೆಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನೀವೆನನ್ನೊ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಿರಿ ಎಂಬುದು ತಿಳಿದುಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಅದೇನೆಂದು ತಿಳಿಸಿ. ಅದನ್ನು ಖಂಡಿತಾ ನೆರವೇರಿಸಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. "

ಸಾಧು ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳವರೆಗೆ ರಾಜನನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೊಡಿ, ಮೌನ ಮುರಿದು "ರಾಜನ್, ನೀನು ಅತೀ ಧೈರ್ಯವಂತ, ಶೂರನೆಂದು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಇಂದಿನಿಂದ ಎಳು ದಿನಗಳ ತರುವಾತ, ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ, ಊರ ಹೊರಗಿನ ಭಯಾನಕ ಕಾಡಿನ ಮದ್ಯ ಇರುವ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ನೀನು ಒಬ್ಬನೇ ಬರಬೇಕು. ಆ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಆಲದ ಮರವೊಂದಿದೆ, ಅದರ ಕೆಳಗೆ ನಿನಗೆ ನಾನು ಸಿಗುತ್ತೇನೆ. ನಾನೊಂದು ಸಿದ್ದಿಗಾಗಿ ಯಜ್ಞ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಅದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಸಹಾಯ ಬೇಕು." ಎಂದ.
"ಸಾಧುವರ್ಯ, ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ಇಂದಿನಿಂದ ಎಳು ದಿನಗಳ ತರುವಾತ, ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ, ಊರ ಹೊರಗಿನ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿರುವ ಒಂಟಿ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ". ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಭಟ್ಟಿ ಸಾಧುವಿಗೆ ವಂದಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ತೆರಳಿದರು.

ಮಂತ್ರಿ ಭಟ್ಟಿ ದಾರಿಮಧ್ಯ ರಾಜನನ್ನು ಕುರಿತು, "ಮಹಾರಾಜ, ನಿಮ್ಮ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ವಿಚಾರದಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಒಬ್ಬರೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ನಾನು ಅನುಮತಿ ಕೊಡಲಾರೆ" ಎಂದ.
ಅದಕ್ಕೆ ವಿಕ್ರಮ, "ಭಟ್ಟಿ, ನಾನು ಸಾಧುವಿಗೆ ಅವರ ಕೋರಿಕೆಯನ್ನು ಇಡೆರಿಸುವುದಾಗಿ ಮಾತುಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆನೆ. ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ನಾನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಸುರಕ್ಷತೆ ನಾನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಬೇಡ" ಎಂದ.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು...

ವೃತ್ತಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬೆಲೆ ಏನು?

noreply@blogger.com (KiranP) — Mon, 25 Mar 2013 10:15:00 +0530

Hi, I am Sharan, fresher. I am B.Tech graduate in Computer Science with 75%. Please let me know if any openings in your company. I have attached my resume with this mail.

Hello, I am Shankar. M.B.A. I have experience of 1 plus years in Marketing. Please let me know if any opening in your company.

Dear Sir, I am Pramod, M.Tech in Computer Science. I am looking for a job in your organization. I have attached my profile here with this mail for your kind reference.

...

ನಾನೇನು ಮಾತನಾಡಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ಎಂಬುದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು. ಅದೇನೆಂದರೆ, ಮೇಲಿನವು ಉದ್ಯೋಗಾಕಾನ್ಷಿಗಳು ಬರೆಯುವ ಇ-ಅಂಚೆ (ಇ-ಮೇಲ್). ಇಂತಹ ಇ-ಅಂಚೆಗಳು ಬಹುಶ ದಿನಕ್ಕೆ ಮಿಲಿಯಗಟ್ಟಲೆ ಬರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಅಂತರ್ಜಾಲದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ನಮಗೊಂದು ಹೊಸ ಪೆರ್ಮನೆಂಟ್ ಜಾಬ್ ಬೇಕಾಗಿದೆ, ಅದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಂಥ ಮೆಟ್ರೋ ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ, ಕೈ ತುಂಬಾ ಸಂಬಳ ಸಿಗುವಂತಹದ್ದು.

"ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಕೆಲಸವೇ ಬೇಕೇ?" ಸುಮ್ಮನೆ, ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದೆ.

"ಹೌದಯ್ಯ.. ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಬಳದ ಕೆಲಸ ಬೇಕಾಗಿದೆ, ಈಗಿನ ಸಂಬಳ ನನ್ನ ಖರ್ಚಿಗೆ ಸಾಲುತ್ತಿಲ್ಲ, ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆನಿಫಿಟ್ಸ್ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿಂಗೆ ಗೊತ್ತಲ್ಲಾ, ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆ ಬೆನ್ನಿನಮೇಲೆ ಒಂದೊಂದೆ ಬರೆ ಎಳಿತಾ ಇದೆ. ಬದುಕೋದಿಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲ," ವಿಷಾದದಿಂದಲೇ ಎಂದ.

"ಎಲ್ಲ ಓಕೆ, ಆದ್ರೆ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆ ಆಗಿದೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿನಗೆ ಹೊಸ ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಕೆಲಸ ಬೇಕೆನಯ್ಯ? ಅದಕ್ಕೂ ಇದಕ್ಕೂ ಏನಯ್ಯ ಸಂಬಂಧ?" ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ, "ನೀನು ಇದೇ ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ ಬದುಕಿದ್ದಿಯ ತಾನೆ? ಯಾಕೆ ಅವೆರಡರಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧ ಇಲ್ಲ ಹೇಳು? ದಿನನಿತ್ಯದ ವಸ್ತುಗಳ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆ ಆದಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸಂಬಳ ಏರಿಕೆ ಆಗ್ತಾ ಇದೆಯೇನಯ್ಯ?". ಅವನ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೇ ನನ್ನ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿ ಹೋಯಿತು. ಇದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಯಾವುದೇ ಕಾಮೆಂಟ್ ಇಲ್ಲಾ ಬಿಡಿ. ಇದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ ಗೋಳು, ನನ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಈ ಕಾರಣಗಳೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ವಯಕ್ತಿಕ ಮತ್ತು ಅದರಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆಯವರು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ನಾನೂ ಅದರಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಬಹಳ ಸಮಯದಿಂದ ಅಮೆರಿಕದಂಥ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ರಾಷ್ಟ್ರ ಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶವೆನ್ನುವುದು ಏರುಪೇರಾಗಿದೆ. ಇವನ್ನೇ ನಂಬಿರುವ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ನಿರುದ್ಯೋಗ ಸಮಸ್ಯೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಜಟಿಲವಾಗಿದೆ. 2012 ರ ಸಣ್ಣ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳಪ್ರಕಾರ ಭಾರತದ ನಿರುದ್ಯೋಗ ಸಮಸ್ಯೆ ೯.೮% ರಷ್ಟಿದೆ (ಸಂತೋಷದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಇದು ೨೦೧೦ ರಲ್ಲಿ ೧೦.೧% ರಷ್ಟು ಇದ್ದಿದ್ದು, ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ). ಬಿಡಿ, ಇದೂ ನಮಗೆಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿರುವ ಕಥೆಯೇ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ, ನಾನು ಇದರಬಗ್ಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಹೇಳಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಮಾತನಾಡ ಹೊರಟ ವಸ್ತು ಇದಲ್ಲ ಬಿಡಿ.

ಈಗ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ಕಡಿಮೆ ಎಂದರೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಾಲೂಕಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜ್ ಇದೆ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಸರಿ ಸುಮಾರು 18,000 ಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಇಂಜಿನಿರ್ಸ್ [ಕೇವಲ ಇಂಜಿನಿರ್ಸ್ ಗಳ ಅಂಕಿ ಅಂಶ ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ] ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ರೆಡಿಯಾಗಿ ಕಾಲೇಜ್ ನಿಂದ ತೇರ್ಗಡೆ ಹೊಂದಿ ಹೊರಬರುತ್ತಾರೆ. ಇವರಲ್ಲಿ 10% ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ [ಎಂ.ಎಸ್ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂ.ಟೆಕ್ ಅಥವಾ ಎಂ.ಬಿ.ಎ] ಆಕಾಂಶಿಗಳಾಗಿದ್ದರೆ, 30% ಕ್ಕೂ ಕಡಿಮೆ ಜನರಿಗೆ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಧಿಕೃತ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನು ಕೆಲವರು, ಕಾಲೇಜ್ ನಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಮೊದಲೇ ಅಲ್ಲಿಯ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಗೆ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ ಹಾಕಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತಷ್ಟು ಜನ ಗವರ್ನಮೆಂಟ್ ಜಾಬ್ ಇಲ್ಲವೇ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಜಾಬ್ ಗಳಿಗೆ ತಯ್ಯಾರಿ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು, ಅಂದರೆ ಸರಿಸುಮಾರು 5 ರಿಂದ 6 ಪ್ರತಿಶತ ಜನ 'ಪಿತ್ರಾರ್ಜಿತ' ಬಿಸಿನೆಸ್ ನಲ್ಲಿ ತೂರಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟರೆ, ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮಂತ, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಲ್ಲುವ ಜನ, ಬೆಂಗಳೂರು ಅಥವಾ ಮುಂಬೈ ಇಲ್ಲವೇ ಪುಣೆ ಯಂತಹ ಮೆಟ್ರೋ ಸಿಟಿಗಳಿಗೆ ಬಂದು ಕೆಲಸ ಅರಿಸುವ [ಕೆಲವುಸಲ ಆರಿಸುವ] ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರು ಕೇಳಿದರೆ "ಏನು ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಿಯಾ?" ಕೆಲಸ ಹುಡುಕುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ ಎಂದರಾಯ್ತು. ಇದರಬಗ್ಗೆ ದಿನವೂ ಹತ್ತು ಹಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲೋ, ಟಿವಿಯಲ್ಲೊ ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಒಂದುಕಡೆ ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಆಗಲೆ ಸುಸ್ತಾಗಿರುತ್ತಿರಿ. ಮತ್ತೆ ನಾನು ಇದರಬಗ್ಗೆ ಹರಿಕಥೆ ಬರೆಯುವ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಮಾತನಾಡ ಹೊರಟ ವಸ್ತು ಇದೂ ಅಲ್ಲ.

ಹಾಗಿದ್ರೆ ನೀನು ಏನನ್ನ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದಿದ್ದಿಯ ನೆಟ್ಟಗೆ ಹೇಳಿ ಸಾಯಿ.

ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ತಾಳ್ಮೆ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ ಸಾಹೇಬ್ರೆ. ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮೊದಲು, ಎರಡು ಅಂಶಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಿಷದಪದಿಸಬೇಕಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, "ವೃತ್ತಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ" ಪದದ ಬಳಕೆ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಪದದ ಬಳಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಯ್ತು ಏಕೆಂದರೆ, ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕಿದೆ, ನಾನು ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳ ಪಟ್ಟಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನೆದಾರೂ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆನೆಯೇ ಅಥವಾ ಅಪ್ರಯೋಜಕವಾದುದೇನಾದರೂ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದೆನೆಯೇ? ಏಕೆಂದರೆ ಎರಡೂ ನಿರರ್ಥಕ. ಹಾ, ಇಲ್ಲಿ ಕೊಳ್ಳುವುದು, ಮಾರುವುದು ಪದಗಳು ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಶಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತವೆ. ಜೀವನ ಎಂಬ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಪ್ರತೀ ಹಂತದಲ್ಲಿಯೂ ನೀವು ಅವಶ್ಯಕಥೆಗಳನ್ನೇ ಮಾರಬೇಕೆ ವಿನಃ ಅಪ್ರಯೋಜಕ ಅಂಶಗಳನ್ನಲ್ಲ. ವೃತ್ತಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ 'ವೃತ್ತಿ ಎಂಬ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ' ಎನ್ನುವ ಪದ ಬಳಕೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಎರಡನೇ ಅಂಶ "ನಮ್ಮ ಬೆಲೆ" ಎಂಬ ಪದದ ಬಳಕೆ. ಗುರುಗಳೊಬ್ಬರು ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು, 'ಬೆಲೆ' ಮತ್ತು 'ಮೌಲ್ಯ' ಎರಡೂ ವಿಭಿನ್ನ ಪದಗಳಾಗಿದ್ದು ಅವುಗಳ ಅರ್ಥ ಬೇರೆ ಬೇರೆ. ಬೆಲೆ ಎಂಬುದು ನಿಗದಿಪದಿಸಬಹುದಾದ ಒಂದು ಮಾಪನ, ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಅವಶ್ಯಕತೆಗನುಗುಣವಾಗಿ ಬೆಲೆ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದೇನೆ. ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ, ವೃತ್ತಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ನಾವುಗಳು "ಮೌಲ್ಯ"ದಲ್ಲಿ ಅಳೆಯುವ ಅಂಶವಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.

ಇನ್ನು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ.

ನಾನು ನನ್ನ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪದವಿಯನ್ನು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್ ಅಂಡ್ ಕಮ್ಯುನಿಕೇಷನ್[E&C] ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪಡೆದಿದ್ದರೂ, ವೃತ್ತಿಗಾಗಿ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್-ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡೆ; ಯಾಕೋ ಮೊದಲಿನಿಂದ ನನ್ನ ತಲೆ ಹಾರ್ಡ್ವೇರ್ ಬಗ್ಗೆ ಒಲವು ತೋರಲೇ ಇಲ್ಲ, ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಈ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಹಾರ್ಡ್ವೇರ್ ಬಗ್ಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೆ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಡಿ; ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ತಿಳಿದುಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು, ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನೊಬ್ಬ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ತಯಾರಿಸುವುದು ನನ್ನ ಕೆಲಸ. ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ತಯಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ "ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಂಗ್ ಭಾಷೆ [programming language]" ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ಒಂದೊಂದು ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಗಳ ಹಿಂದೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಂಗ್ ಭಾಷೆಗಳ ಇತಿಹಾಸವೇ ಇರಬಹುದು. ಮೂಲ ವಿಷಯ ಇದಲ್ಲ ಬಿಡಿ.

ಆಡು ಮುಟ್ಟದ ಸೊಪ್ಪಿಲ್ಲವಂತೆ[ನಾನು ಸ್ವತಃ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ ನೋಡಿಲ್ಲ], ಅಂತೆಯೇ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ನನ್ನ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಳಸದೇ ಇರುವ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಂಗ್ ಭಾಷೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಬಹುದು. ಆದರೆ, ಸರಿಸುಮಾರು 4 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹುಳ[ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬಗ್] ಕೊರೆಯುತ್ತ ಇದ್ದಿತ್ತು.
"ನನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಗಳಾಗಿರುವವರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಾನೂ ಸಹ ಸರಾಗವಾಗಿ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ. ನೀವು ಕೇಳಿದ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಂಗ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ, ಕೇಳಿದ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನನಗಿದೆ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಇದೆ, ಅಹಂಕಾರ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ನನಗೂ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಗಳಿಗೂ ಏನು ವ್ಯತ್ಯಾಸ?".

ಈ ಹುಳ, ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಸುಮಾರು ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು "ಅಮೇಜೋನ್"[Amazon] ಕಂಪನಿಗೆ ಸಂದರ್ಶನ ಕೊಡುವವರೆಗೂ ನನ್ನ ತಲೆಯಿಂದ ತೊಲಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅಮೇಜೋನ್ ಕಂಪನಿಯೊಂದಿಗಿನ ಸಂದರ್ಶನ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಅಮೂಲ್ಯ ಅನುಭವಗಳಲ್ಲೊಂದು ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹುಳ, ವಸ್ತು ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸರಳವಿದ್ದರೂ, ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಆದ ನನ್ನ ಅನುಭವದಿಂದಲೇ ಅದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೆ ಸಂದರ್ಭ ಒದಗಿ ಬಂದಿದ್ದು ಇನ್ನೊಂದು ಅಚ್ಚರಿ. ನನಗೆ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಕೊನೆಯ ಟೆಕ್ನಿಕಲ್ ಸುತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೈಗೆ ಬಂದ ತುತ್ತು ಬಾಯಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಆದಿನ ನಾನು ಸೋಲದಿದ್ದರೆ ಬಹುಶ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹುಳಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತಿ ಖಂಡಿತ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಮೂರು ಟೆಕ್ನಿಕಲ್ ಸುತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನು ಕ್ಲಿಯರ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಕೊನೆಯ ಸುತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಂದರ್ಶಕ, ಸರಳವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೇ ಕೇಳಿದ್ದ. ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತಮವಾದ ಉತ್ತರಗಳನ್ನೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಯಾವ ಕಂಟಕ ಎದುರಾಯ್ತು? ಕೇಳಿ. ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿ ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಳಸಿದ ತಾಂತ್ರಿಕ ಪದಗಳು [technical terms] ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಹೋಗಬೇಡಿ. ಆ ತರಹದ ಒಂದು ವಸ್ತು/ವಿಷಯ ಇದೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಮುಂದೆ ಓದಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಸಂದರ್ಶನದ ಮುನ್ನಾ ಅವರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಅನುಭವ, ಅನುಭವದ ವಿಷಯ ಹಾಗೂ ಅನುಭವದ ಮಟ್ಟ ಎಷ್ಟಿರಬೇಕು ಎಂಬುದರ ವಿವರಣೆ ನೀಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಮುಖ್ಯ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಂಗ್ ಭಾಷೆಯೊಂದರ ಮೇಲೆ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗೆ ಅನುಭವವಿರಬೇಕೆಂದೂ, ಮತ್ತು ಇತರೇ ಕೆಲವು, ಆತನ ಮುಂದಿನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗವಾಗುವಂತಹ, ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಂಗ್ ಭಾಷೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅನುಭವವಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಅಂತೆಯೇ, ಈ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ "ಶೆಲ್-ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ [Shell Script]" ಎಂಬ ಭಾಷೆ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಂಗ್ ಭಾಷೆಯಾಗಿದ್ದು, ಯಾವುದೇ "ಆಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಓರಿಯಂಟೆಡ್ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಂಗ್ [OOPS]" ಭಾಷೆಯ ಅನುಭವವಿರಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. "ಶೆಲ್-ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್" ನಾನು ಸುಮಾರು 2 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವುಬಾರಿ ಬಳಸಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ಹಲವುಬಾರಿ ವಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಕೂಡ ಬಳಸಿದ ರೂಢಿ ಇದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ನನಗೆ ಈ ಸಂದರ್ಶನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಷ್ಟಕರವೇನು ಇರಲಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.

ಕೊನೆಯ ಸುತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಂದರ್ಶನ ಪಡೆದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಸುಮಾರು 8-9 ವರ್ಷಗಳ ಅನುಭವ ಉಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದೂ, ಶೆಲ್-ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ನ್ನು ಸುಮಾರು 5-6 ವರ್ಷಗಳಕಾಲ ಬಳಸಿದ ಅನುಭವವಿದೆಯೆಂದು ಗ್ರಹಿಸಿದೆ. ಟೆಕ್ನಿಕಲ್ ಸುತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು[Requirements] ಕೊಟ್ಟು ಪ್ರೊಗ್ರಾಮ್ ಬರೆಯಲು ಹೇಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಅಂತೆಯೇ ನನಗೂ ಶೆಲ್-ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಮೇಲೆ ಕೆಲವೊಂದು ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರೊಗ್ರಾಮ್ ಬರೆಯುವಂತೆಯೂ, ನಾನು ಬರೆದ ಪ್ರೊಗ್ರಾಮ್ ಅನ್ನು ಆತನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸುವಂತೆಯೂ ತಿಳಿಸಿದ್ದ. ನಾನು ಆತ ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಂಗ್ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರವನ್ನೇ ನೀಡಿದ್ದೆ, ಆತ ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರೊಗ್ರಾಮ್ ಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೆದು ಅದನ್ನು ಆತನಿಗೆ ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಿದ್ದೆ.

ಸಂದರ್ಶನ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಸಂದರ್ಶಕನಿಗೆ ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಸಂದೇಹಗಳಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕೇಳಲು ಅವಕಾಶವಿರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು, ಸಂದರ್ಶನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂದರ್ಶಕ ಕೂಡ ನಿಮಗೆ ಆ ಕೂಡಲೆ ಫಲಿತಾಂಶ ತಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನಿಮಗೆ ಹೊರಗೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವಂತೆ ತಿಳಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಹೆಚ್.ಆರ್[H.R] ಗಳ ಮುಖಾಂತರ ನಿಮಗೆ ಫಲಿತಾಂಶ ತಲುಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ತನಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿರಿ, ನನಗೆ ಯಾವ ಸ್ಥಾನ ಮಾನಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿರಿ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಸಂದರ್ಶಕನಿಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇರಲಿ, ಯಾವ ತಪ್ಪೂ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಅವರವರ ವಯಕ್ತಿಕ, ಅವರವರ ಫ್ಯಾಶನ್. ಆದರೆ ನನಗೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಿದೆ; ಸಂದರ್ಶನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೇಲಿನ ಯಾವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಕೆಳಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಅದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಕೂಡ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಿರುವುದು ನನ್ನ ಸಂದರ್ಶನದ ಫಲಿತಾಂಶ ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಶನದಿಂದ ನನಗಾದ ಉಪಯೋಗ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತ ನಾನೊಬ್ಬ ಸ್ವಾರ್ಥಿ. ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಕೇವಲ ಎರಡು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲೇ ನಾನು ಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲೆ. ಸಂದರ್ಶಕನಿಗೆ ನಾನು ಕೇಳುವ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹೀಗಿರುತ್ತದೆ "ನೀವು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದುದರಲ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ನನ್ನ ಯಾವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ತಿಳುವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಭಿವೃದ್ದಿಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ?". ನನ್ನ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸಂದರ್ಶಕ ನೀಡುವ ಉತ್ತರದಿಂದ 3 ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗೃಹಿಸಬಲ್ಲೆ; ಮೊದಲನೆಯದು, ನಮ್ಮ ಸಂದರ್ಶನದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಂದರ್ಶಕ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಮಂಜಸ ವಿವರಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು - ಇದು ಅತೀ ಅವಶ್ಯಕ ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಲವೊಂದುಬಾರಿ ಸಂದರ್ಶಕ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂದರ್ಶನ ನಡೆಸುತ್ತಿರುತಾನೆ, ಅಥವಾ ಆತನ ಅನುಭವದ ಹೊರತಾದ ವಿಷಯಗಳಮೇಲೆ ಸಂದರ್ಶನ ನಡೆಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ, ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆತ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಆರಿಸುವ ಯೋಗ್ಯತೆ ಉಳ್ಳವನು ಎಂಬ ವಿಷಯ ಮನದಟ್ಟಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಎರಡನೆಯದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಿಜಾವಾಗಿಯೂ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜ್ಞಾನ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆಯೇ ಎಂಬುದು ಮನದಟ್ಟಾಗುತ್ತದೆ; ಇನ್ನು ಮೂರನೆಯದು, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ನನ್ನ ಸಂದರ್ಶನದ ಫಲಿತಾಂಶ - ಸಂದರ್ಶಕ ಉತ್ತರಿಸುವ ವಿಷಯಗಳು, ಉತ್ತರಿಸುವ ದಾಟಿಯಲ್ಲಿಯೇ ತಿಳಿಯಬಹುದು, ವಿಷಯ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಇದೆಯಾ ಇಲ್ಲ ರೈಲು ಹಳಿ ತಪ್ಪಿದೆಯ ಎಂಬುದು; ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ಸಂದರ್ಶಕ ಒಂದರಮೇಲೆ ಒಂದು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತ ಹೋದಲ್ಲಿ ಸರಾಗವಾಗಿ ಗೃಹಿಸಬಹುದು, ಬಹುಶ ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಈತ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯನ್ನಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ವಿಶ್ವಕೋಶವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಎಂಬುದು.

ಇನ್ನು, ಇವಿಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅವಶ್ಯವಾದ ಅಂಶಗಳು ದೊರೆಯದಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಎರಡನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ, ನೇರವಾಗಿ ಹೀಗಿರುತ್ತದೆ - "ನೇರವಾಗಿ ತಿಳಿಯಬಯಸುತ್ತೇನೆ, ನಮ್ಮ ಸಂದರ್ಶನದ ಫಲಿತಾಂಶ ಏನು? ಅದು ಪಾಸಿಟಿವ್ ಇದೆಯೇ ಇಲ್ಲ ನೆಗೆಟಿವೆ?". ನನಗೆ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಬಾರಿ ಈ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಕೆಳುವ ಸಂಧರ್ಭ ಬಂದಿದೆ, ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಎಲ್ಲಾ ಬಾರಿ ನನಗೆ ನಾನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನೇರ ಉತ್ತರ ದೊರಕಿದೆ.

ನನ್ನ ಈ ಸಂದರ್ಶನದ ಕೊನೆ ಕೂಡ ಹೀಗೆ ಆಗಲಿದೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರವನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ಅಂದಮೇಲೆ ಫಲಿತಾಂಶ ನನ್ನ ಪರವಾಗಿಯೇ ಇರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೂ, ಸಂದರ್ಶಕ ಕೆಳಿದ್ದಾನಲ್ಲವೆ 'ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಲು ನಿನಗೇನಾದರೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿವೆಯೆ?' ಎಂದು, ಸರಿ ಎಂದಿನಂತೆಯೇ, ಮೊದಲನೇ ಪ್ರಶ್ನೆ, 'ನನ್ನ ತಿಳುವಳಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆಯೇ?'. ಆತ ನೀಡಿದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಆತನ ದಾಟಿಯಲ್ಲಿಯೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ,
"ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಏನೂ ಹೇಳಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ನೀನು ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರವನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಿ. ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ[Logically] ಹೇಳುವುದಾದರೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಈ ಜಾಬ್ ಗೆ ಆರಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ನಾನು ಆರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ನಿನಗೆ ನಾನು ಕೇಳಿದ ವಿಷಯಗಳ ಮೆಲೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇದೆ, ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅನುಭವವಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವುದು ಮತ್ತು ಆ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಅನುಭವ ಹೊಂದಿರುವುದು ಎರಡೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ [having knowledge is different than having experience]. ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟದ ಮಾತಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅನುಭವ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ [it is not difficult to get knowledge about subject, but it is not easy to get experience about it]. ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವುದು ಮಾತ್ರ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ, ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರದ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಂದರ್ಭಿಕ ಹಾಗೂ ಅನುಭವೀ ಉತ್ತರ ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ಈ ಬಾರಿ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಿಸಲಾರೆ, ಬದಲಾಗಿ, ನಾನು ಕೇಳಿದ ಒಂದೆರಡು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ನೀನು ಕೊಟ್ಟ ಉತ್ತರಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಉತ್ತರಿಸಬಹುದೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಕೇಳಿದ ಎರಡನೇ ಪ್ರೊಗ್ರಾಮ್ ಗೆ ನೀನು ಸುಮಾರು 2 ಸಾಲುಗಳ ಉತ್ತರ ಬರೆದಿದ್ದಿಯ. ಉತ್ತರ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇದೆ, ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಉತ್ತರ ಕೂಡ ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀನು ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರೆಯಬಹುದು [ಆತ ಬರೆದು ತೋರಿಸಿದ]. ಈ ಉತ್ತರ ಕೂಡ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ. ಯಾವುದು ಉತ್ತಮ?. ಇದು ಕೇವಲ ಅನುಭವದಿಂದಲೇ ಬರಬೇಕು."
ಇಂತಹದೊಂದು ಸಂದರ್ಭ, ಇಂತಹದೊಂದು ಉತ್ತರ ನನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ. ಆತ ಮಾತು ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನನಗೆ ನನ್ನ ಎರಡನೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸೋಲಿನ ಕಹಿ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ತೊರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರಲು ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡಬೇಕಾಯಿತು. ಆತನ ಮಾತಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದ ಪೇಚಾಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೂ, ಅಭ್ಯಾಸ ಬಲವಲ್ಲವೆ, ಹುಸಿ ನಗು ಮುಖದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಬಂದೆ.

ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಮಥನದ ವಿಚಾರ ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಲು ಪದಗಳು ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನನಗಾದ ಅನುಭವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬಲ್ಲೆನೇ ಹೊರತು ವಿವರಿಸಲಾರೆ. ಅಂದು ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು, ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹುಳ ಕೇವಲ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಚಾರವೊಂದೇ ಆಗಿರದೆ ಅಹಂಕಾರದ ಬೀಜ ಕೂಡ ಆಗಿತ್ತು ಎಂದು. ಈ ಅಹಂಕಾರವೆಂಬ ವಸ್ತು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪೊರೆ ಇದ್ದಂತೆ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಆಂತರಿಕ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಹೊದಿಕೆಯಂತೆ ಆವರಿಸಿ, ಎಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದೆಂದರೆ, ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಅಂತರ್ಯವನ್ನು ಕೇಳ ಹೊರಟ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಇದು ತಾನೇ ಉತ್ತರಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರವೇ ನಿಮ್ಮ ಅಂತರ್ಯ ಎಂಬ ಮೌಢ್ಯ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸತ್ಯದಿಂದ ದೂರ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗ ನಿಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಏಟು ಬಿಳುವುದೋ ಅಂದೇ ನಿಮಗೆ ನಿಜವಾದ ಸತ್ಯದ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಜೀವನದ ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸೋತಾಗ ಸಿಕ್ಕ ಅನುಭವದ ಪಾಠ ಗೆಲುವಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗಲಾರದು. ಅಂದು ನಡೆದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ತಲೆಯ ತುಂಬೆಲ್ಲ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದೆ.

ಸ್ನೇಹಿತರೆ, ಮರೆತು ಮರೆತು ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ವಿಚಾರಗಳನ್ನೂ ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ನಾವು. ಚಿಕ್ಕವರಿರುವಾಗ, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ 'ಈ ಕೆಳಗಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಒಂದು ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿ' ಎಂಬುದ ಓದಿದ ನೆನಪಿದೆ, ಆದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜನ ಅದರ ಒಳಾನುಭವ ಅರಿತಿದ್ದೇವೆ? ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಲಿತ ವಿಷಯಗಳ ಜೊತೆ ಜೀವನ ನಮಗಾಗಿಯೇ ನೀಡಿದ ಅನುಭವದ ಪಾಠ ಅತಿಮುಖ್ಯವಲ್ಲವೇ?. ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ ದಿನಚರಿಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ವಿನಿಯೋಗಿಸುವ ದಿನದ ಸಮಯವೇ ಅಧಿಕ. ಆದರೆ, ನಾವು ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ಪಾಠ, ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವ ಅತೀ ಕಡಿಮೆ. ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ವಸ್ತುವಿಗಿಂತ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು, ಯಾರದ್ದೋ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವೇ ಹೆಚ್ಚು. ನಮಗೆ ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ ಕೆಲಸ ಹೇಗೆ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿಯೇ ಆಸಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚು; ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ.
ನಾವೆಲ್ಲಾ ಜೀವನಕ್ಕೆಂದು ಒಂದೊಂದು ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟೋ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟೋ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಆ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಸುಖ ಕಾಣಬೇಕಾದ್ದು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಇಂದಿನ ದಿನಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗುವಷ್ಟು ಆಧುನೀಕರಣ ಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವಶ್ಯಕ. ಹಳೆಯ ಅಪ್ಪ ನೆಟ್ಟ ಆಲದಮರಕ್ಕೆ ನೇತು ಬಿದ್ದಿರುವುದಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ, ಪ್ರತೀ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಚತುರತೆ, ಜಾಣ್ಮೆ, ಬುದ್ದಿವಂತಿಕೆ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯ ಇದೆ. ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಕಷ್ಟಕರವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ತೋರುವುದು ಎಣಿಸಿದಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದ ಗುರಿ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿರಲಿ. ನಿಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ಸರಾಗವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ, ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಹೊಸ ರೂಪ ತಾಳುತ್ತಿರುವ ಹೊರಪ್ರಪಂಚದ ಜೊತೆ ನಿಮ್ಮ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ನವೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಬದಲಾವಣೆಯೇ ಜೀವನದ ನಿಯಮ; ಅನುಭವವೇ ಜೀವನದ ಪಾಠ.

ಕುರುಡನಿನ ಚಂದ್ರರನು ಕಣ್ಣಿಂದ ಕಾಣುವನೆ?
ಅರಿಯುವಂ ಸೋಮ್ಕಿಂದೆ ಬಿಸಿಲು ತಣಿವುಗಳ ||
ನರನುಮಂತೆಯೆ ಮನಸಿನನುಭವದಿ ಕಾಣುವನು |
ಪರಸತ್ತ್ವ ಮಹಿಮೆಯನು - ಮಂಕುತಿಮ್ಮ ||

ಮರುದಿನ ಮುಂಜಾವಿನಲ್ಲಿ ಎದ್ದಾಗ ಏನೋ ಒಂದು ಸಂತೋಷ. ಏನೋ ಹೊಸದೊಂದರ ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಆನಂದ. ಪ್ರತಿ ಸಂದರ್ಶನದ ಬಳಿಕ, ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ನನಗೆ ಸಂದರ್ಶನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಸಮರ್ಪಿಸಲು ಇ-ಅಂಚೆಯೊಂದನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಕಳುಹಿಸಿದ ಇ-ಅಂಚೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸತ್ವವೂ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬರಿಯ ಕಾಟಾಚಾರದ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಅಷ್ಟೆ. ಆದರೆ ಅಂದು ಪೂರ್ಣ ಕೃತಜ್ಞತಾ ಭಾವದೊಂದಿಗೆ ಇ-ಅಂಚೆಯೊಂದನ್ನು ಬರೆದು ಕಳುಹಿಸಿದೆ. ನನಗೆ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮನಸಾರೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದೆ.

ಸಾವು ಆರಿಸುವ ಮುನ್ನ...

noreply@blogger.com (KiranP) — Tue, 1 Jan 2013 00:08:00 +0530

ಇದೊಂದು ಬರಹ ನನ್ನನ್ನು ಬಹಳ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತು, ನಾನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸಗಳು, ಮಾಡದೇ ಅಲಕ್ಷಿಸಿದವುಗಳು, ಮುಂದೆಂದಾದರೂ ನೋಡಿಕೊಂಡರಾಯ್ತು ಎಂದುಕೊಂಡವುಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಬರಹದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನದ್ದೇನೂ ಇಲ್ಲ, ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಚೊಕ್ಕವಾಗಿದೆ, "ಕೆಲವು ಅತಿಮೂಲ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಾಡದೆ ಉಳಿದಿರುವವು".
ಓದಲು ಶುರುಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಈ ಬರಹದ ಇಷ್ಟ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಡೋಣ, ಒಮ್ಮೆ ಓದಿ, ಅಲ್ಲಿರುವ ಅಂಶಗಳಂತೆ ನಾವೆಂದಾದರೂ ನಡೆದುಕೊಂದಿದ್ದೆವೆಯೇ ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿನೋಡಿ, ಸಾಕು. ಆನಂತರ ಮರೆಯುವುದು ಇದ್ದಿದ್ದೆ. ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದಮೇಲೆ ಮರೆವು ನಮಗೆ ಬಳುವಳಿಯಾಗಿ ಬಂದ ಉಡುಗೊರೆ. ಅಮೇರಿಕಾದ ಬರಹಗಾರ ಮಿ. ಹಿಲರಿ ಹಿಂಟನ್ ಶಿಗ್ಲರ್ ಬಳಿ ಜನ ಕೇಳಿದ್ದರಂತೆ, "ಶಿಗ್ಲರ್ ರವರೆ, ನೀವು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಿ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೆರಣಕಾರಿ ಭಾಷಣ ಕೇಳಿ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಪ್ರೆರಿತರಾಗುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಭಾಷಣದ ಪ್ರೇರಣೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಉಳಿಯಲಾರದು, ನಾವು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ." ಅದಕ್ಕೆ ಹಿಲರಿ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು ಇಷ್ಟೇ, "ಪ್ರೆರಣಕಾರಿ ಮಾತುಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಉಳಿಯಲಾರದು, ಅಂತೆಯೇ ನೀವು ಇವತ್ತು ಮಾಡಿದ ಸ್ನಾನ ಕೂಡ; ಹಾಗಾಗಿ ಅವೆರಡನ್ನೂ ದಿನವೂ ತಪ್ಪದೇ ಮಾಡಿರೆಂದು ನಾನು ಶಿಫಾರಸ್ಸು ಮಾಡುವುದು". ಬಹುಷ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳಿದರೆ ಸರಿ ಎನ್ನಿಸಬಹುದು, "People says, Motivation doesn't last for long; neither does bathing. That is why they are recommended daily."
[ಅಂದ ಹಾಗೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ, ಇದು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಬರವಣಿಗೆ ಅಲ್ಲ, ಫಾರ್ಬ್ಸ್ (Forbes) ಮ್ಯಾಗಜಿನ್ ನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಒಂದು ಲೇಖನದ ಸಹಾಯ ಪಡೆದಿರುತ್ತೇನೆ]

"ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ !!"
ಏಕೆಂದರೆ, ನಾನು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ವ್ಯಯಿಸಿದ ಸಮಯವನ್ನು ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು, ಬಹುಷಃ.

"ಇವತ್ತಿನ ದಿನ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು !!"
ಇದನ್ನು ನೀವು ಮನಪೂರ್ವಕ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಬಲ್ಲಿರಾದರೆ, ಬಹುಷಃ, ಇದು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪದೇ ಪದೇ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

"ನನಗೆ ಇದರಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ !!"
ದೇವರು, ಒಂದು ಯೋಜನೆ, ಒಂದು ಸಂಸ್ಥೆ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಇಲ್ಲವೇ ನಿಮ್ಮದೇ ಒಂದು ಯೋಚನೆ - ಇವಿಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಪಕ್ಷ ಒಂದರಮೇಲಾದರೂ ನಿಮಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆ ಇರಬೇಕು.

"ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಾನಿನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಮುಗಿಸಿಲ್ಲ !!"
ಇದು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿ ಹಾರಿಹೋಗುವವರೆಗೂ ಸತ್ಯ. ಆ ಕೆಲಸ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವುದು ನಿಮ್ಮ ಕೊನೆಯ ಉಸಿರಿನೊಂದಿಗೇ.

"ಕೆಲಸವನ್ನು ಹಸನಾಗಿಸಿಕೊಟ್ಟ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಧನ್ಯವಾದಗಳು !!"
ಏಕೆಂದರೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗದು. ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸವೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಸ್ತುವೋ, ವ್ಯಕ್ತಿಗೋ, ಇಲ್ಲವೇ ಶಕ್ತಿಗೋ ನಿರ್ಬಂಧಿಸ್ಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ.

"ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಾಕು !!"
ಜೀವನದಲ್ಲಿ, ಊಟ-ತಿಂಡಿ-ಉಪಚಾರಗಳು, ಆಲಸ್ಯ ತರಿಸುವಷ್ಟು ನಿದ್ರೆ, ಶೃಂಗಾರ ಸಾಧನಗಳು ಮುಂತಾದವುಗಳು ನಿಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿರಲಿ.

"ನಾನಿದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ !!"
ನೀವಿದನ್ನು ಹೇಳಿದ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಿಂದ ಅದನ್ನು ಜಯಿಸುವಲ್ಲಿ ನೀವು ಅತೀ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದಿರಿ ಎಂಬುದ ಮರೆಯಬೇಡಿ.

"ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ !!"
ಇದನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳದೆ, ಮನಸ್ಪೂರ್ವಕ ಹೇಳಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಬೆಲೆ.

"ಬಹುಶಃ, ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಪಾಯದಿಂದ ಬಚಾವಾದೆ !!"

ಪ್ರತಿಬಾರಿ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೊದಗಿದ ತೊಂದರೆಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ ನೀವೆಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದ್ದು.

"ನೀವು ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಗ್ರೇಟ್ ಕಣ್ರಿ !!"

ಬೇರೆಯವರ ಉನ್ನತಿಯನ್ನು ಹೊಗಳಲು ಕಲಿತರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಂತೆ. ಮನಸ್ಪೂರ್ವಕ ಮಾಡಿದಲ್ಲಿ ಖುಷಿ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ, ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದರೂ ಅವರಂತೆ ತನಗೆ ಮಾಡಲಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಾದರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡದೆ ಬಿಡಲಾರದು.

"ಇದೇ ನನ್ನ ಆನಂದದ ನೆಲೆ !!"

ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸವೂ ಈ ಆನಂದದ ನೆಲೆಯಿಂದಲೇ ಶುರುವಾಗಲಿ, ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಜಯ ಖಂಡಿತ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಇಂತಹ ಒಂದು ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಂತೆ. ಬಹುಷಃ, ನಮ್ಮ ಮನೆ, ನಮ್ಮ ಸಂಸಾರವೇ ನಮಗೆ ಅಂತಹ ಆನಂದದ ನೆಲೆ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯ.

"ನಾನು ನನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಮೀರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ !!"

ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿಜವಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಈ ಕೆಲಸದಿಂದ ನಿಮ್ಮ "ನಿಮ್ಮತನಕ್ಕೆ" ತೃಪ್ತಿಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ನೀವು ಯಾವುದೋ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಾರ್ಯವನ್ನೇ ಮಾಡಿರುತ್ತೀರಿ.

"ನನ್ನಿಂದ ಯಾವ ಸಹಾಯವನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರಿ? !!"

ಮನುಷ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದನೆಂಬುದು ಆತನ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಜನರ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ನಿಮ್ಮ ಅಂತ್ಯ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಭಾಗವಹಿಸಲಾಗದಿದ್ದರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದುಖವಾದರೂ ಅವರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ.

"ನಾನೇ ಅದೃಷ್ಟವಂತ !!"

ನಿಜ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಮಗಿಂತ ಅದೃಷ್ಟವಂತರು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇರಲಾರರು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೇಳದೇ ಆ ಭಗವಂತ ದಯಪಾಲಿಸಿದ್ದೆ ಬಹಳಷ್ಟಿದೆ, ನೋಡಲು ಸಂಯಮ ಬೇಕು.

"ನಾನದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲೇ ಬೇಕು !!"

ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಬೆಕಾದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಿ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಹಕ್ಕು.

"ಬಹುಶಃ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ !!"

ನೀವಿದನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಹೇಳದಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಬಹುಷಃ ನೀವು ಆತ್ಮವಂಚನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಿರಿ.

"ಸಾಕು, ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ !!"

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುವ ಎಲ್ಲವೂ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿರುವುದೇ ಆಗಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಿಜ ಅರಿವಾಗುವುದು ತಡವಾದರೂ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲ, ಜಾಣತನದಿಂದ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲು ತಯ್ಯಾರಾಗಿರಬೇಕು.

"ಆಹಾ, ಪ್ರಪಂಚ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸುಂದರವಾಗಿದೆ !!"

ನೀವು ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೋಡುತ್ತಿರೋ ಪ್ರಪಂಚ ನಿಮಗೆ ಅಷ್ಟು ಮನೋಹರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

"ನಿಮಗೆ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು !!"

ಇದನ್ನು ಯಾವುದೇ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಿಲ್ಲದೇ ಹೇಳಲು ಕಲಿಯಿರಿ. ಬೇರೆಯವರ ಉನ್ನತಿಯನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಲೂ ಧೈರ್ಯ ಬೇಕು.

"ವಾವ್, ನಾನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದನ್ನು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದೆ !!"

ನಿಮ್ಮ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಶಂಶಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ . ನೆನಪಿರಲಿ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನೀವು ದಾಟಿಬಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಜನರು ಅತೀ ಕೀಳುಮಟ್ಟದ ಸಮಯಸಾಧಕರೂ ಇದ್ದಾರೆ.

"ನಾನಿದನ್ನು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಕಲಿಯಬಲ್ಲೆ !!"

ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವ ಗುಣ ಇರುವವರೆಗೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸಾಧನೆ ನಿಲ್ಲಲಾರದು.

"ಇದು ಖಂಡಿತ ನನ್ನ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿದೆ, ನಾನಿದನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲೆ !!"

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಹಿಡಿತವಿರಲಿ. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಅಂಶಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತವೆ.

"ನೊಡಿ ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನಿರುವುದೇ ಹೀಗೆ !!"

ನಾನು, ನನ್ನದಲ್ಲದ ವಸ್ತು-ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ ನಾವು ವ್ಯಯಿಸಿದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೇರೆ ಉತ್ತಮ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿನಿಯೋಗಿಸಿದ್ದರೆ, ಬಹುಶ, ನಮಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಟರಾದವರು ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ. ಮೊದಲು ನೀವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಯಿರಿ, ಆಗ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಪಂಚ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ.

"ನನ್ನ ಜೀವನದಿಂದ ತೊಲಗಾಚೆ !!"

ಕೆಟ್ಟ ಚಟಗಳು, ಧೂಮ್ರಪಾನ, ಮದ್ಯಪಾನಗಳೇ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ರೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತೀ ಸುಲಭ, ಆದರೆ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವುದು ಬಲು ಕಷ್ಟ. ಇಂತಹ ಕೆಟ್ಟವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯುವಲ್ಲಿ ನೀವು ಕಾರ್ಯ ನಿವ್ರತ್ತರಾಗುವುದು ಆತೀ ಅವಶ್ಯಕ.

"ಇದು, ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಕೊಡುಗೆ !!"

ಒಂದು ಉತ್ತಮವಾದುದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಕೊಡುಗೆ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವಿರಲಿ. ಅದನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ. ಪ್ರಪಂಚ ನಿಮ್ಮ ಅಳಿವಿನ ನಂತರವೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

"ನಾನು ಖಂಡಿತ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ !!"

ಇದನ್ನು ಮನಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಹೇಳಲು ಕಲಿಯಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವೆನೆಯೇ ನಿಮ್ಮ ಯಶಸ್ಸಿನ ದಾರಿದೀಪವಾಗಲಿ.

"ನನಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೆಕಿದೆ !!"

ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ವ್ಯಕ್ತಿ/ವಸ್ತು/ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿ. ಇದು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಮೆಲೆ ಖಂಡಿತ ಉತ್ತಮ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರದೆ ಇರಲಾರದು. ಬಹುಶ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ/ವಸ್ತು/ವಿಚಾರಗಳು ನಿಮಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಉತ್ತಮ ಜೀವನದೆಡೆಗೆ ನಡೆಸಬಹುದೇನೋ.

"ಇದು ನನಗೆ ಅತಿ ಪ್ರಿಯವಾದುದು !!"

ನೀವು ಪಡೆದುದರಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿ. ನೀವು ದಿನನಿತ್ಯ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿರುವ ಆ ವಸ್ತುಗಳಿಗೂ ಒಮ್ಮೆ ಧನ್ಯವಾದ ಸಮರ್ಪಿಸಿ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರಲು ಕಾರಣ ಬೇಕಿಲ್ಲ, ಆಸಕ್ತಿ ಬೇಕು.

"ಇದು ನನ್ನ ಸಂಪಾದನೆ !!"

ಸಂಪಾದನೆ ಕೇವಲ ಹಣವೇ ಆಗಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೀವು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದು ಸಂಪಾದಿಸಿದುದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಲ್ಲಿ ಇರುವ ಹೆಮ್ಮೆಯೇ ಬೇರೆ. ನೆನಪಿರಲಿ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಿಗಲಾರದು; ಅಂತಹದರಲ್ಲಿ ಅದು ನಿಮಗೆ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗಿದೆ.

"ನನಗೆ ಅದರ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲ !!"

ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದ್ದೂ ಅದೇ, ಚಿತೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಶೂನ್ಯ ಸೇರಿಸಿಯೇ ಚಿಂತೆ ಆಯಿತು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನಾವಶ್ಯಕ ಶೂನ್ಯ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ನೆನಪಿರಲಿ ನಿಮ್ಮ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಮತ್ತು ಅನಾವಶ್ಯಕತೆಗಳ ವಿಂಗಡಿಸಿ ಜೀವನ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ಒಂದು ಕಲೆ.

"ನಿಮ್ಮ ಗೌಪ್ಯ ವಿಚಾರಗಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತ !!"

ನೀವು ಒಬ್ಬ ನಂಬಿಗಸ್ತರಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆ ವಿಚಾರದಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಿ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೀವು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಂಬಿಕೆ ಸಂಪಾದಿಸುವದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದಿರೆಂದರೆ ನೀವು ಜೀವನದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದಿರಿ.

"ವಾವ್, ನಾನೇ ಮೊದಲನೆಯವ !!"

ಒಂದು ಹೊಸ ವಿಚಾರವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಮೊದಲ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎನ್ನಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಾರ್ಥಕತೆಯ ಮಜವೇ ಬೇರೆ.

"ನನಗೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ !!"

ನಂಬಿಕೆ ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವ ಜೊತೆಗೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಅದನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಂಬಿಕೆ ಎನ್ನುವುದು ಗಳಿಸಿ-ಹಂಚುವ ವಸ್ತು, ಶೇಖರಣೆಯ ವಸ್ತು ಅಲ್ಲ.

"ನನಗೆ ಇದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ !!"

ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ ತಿಳಿದಿದೆ ಎಂದು ಆತ್ಮ ವಂಚನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ತಿಳಿದಿಲ್ಲವೆಂದು ನಿಜ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ನಂತರ ಅದರಬಗ್ಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಪಡೆಯುವುದೇ ಲೇಸು.

ಅಂದ ಹಾಗೆ ಇದು ೨೦೧೨ ರ ನನ್ನ ಕೊನೆಯ ಬರಹ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಏರು ಬೀಳುಗಳನ್ನು ತಂದಿದ್ದರೂ ೨೦೧೨ ನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಲಂಗಿಸಿ ಬೀಳ್ಕೊdoNa

ನಾವು ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್, ನಮಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮರ್ಯಾದಿ ಕೊಡಿ

noreply@blogger.com (KiranP) — Thu, 29 Mar 2012 23:44:00 +0530

ಅವತ್ತು ಭಾನುವಾರ, ನಾನು, ವಸೀಮ, ಶಿವು, ಪ್ರವೀಣ, ಪಾಂಡು, ಗಣೇಶ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷ, ನಾವೆಲ್ಲ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ, ಲೋಕಾಭಿರಾಮ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ತುಂಬಾ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೆವಲ್ಲ, ಪೋಲಿಟಿಕ್ಸ್, ಪೋಲಿ-ಟ್ರಿಕ್ಸ್, ದೇಶ-ವಿದೇಶ, ಮಣ್ಣು, ಮಶಿ ಏನೇನೋ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವೆಂಕಿ ಬರ್ರನೆ ಬೈಕ್ ತಂದು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಸರ್ರನೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.

ವಸೀಮ (ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ): "ಏನೋ, ವೆಂಕಿ - ಬೆಂಕಿ, ಎಷ್ಟೋತ್ತೋ ಬರೋದು? !!" ಅಂದ.

ವೆಂಕಿ (ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾಂಡ್ ಹಾಕುತ್ತಾ): "ಅಯ್ಯೋ, ಏನ್ ಕೇಳ್ತೀಯಪ್ಪ, ನನ್ನ ರಿಲೇಟಿವ್ ಒಬ್ರು ಊರಿಂದ ಬಂದಿದ್ರು ಅವರನ್ನ ಮಾತಾಡ್ಸಿ ಬರೋವಾಗ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾಯ್ತು"

ಪ್ರವೀಣ: "ರಿಲೇಟಿವ್ ಬಹುಶ ಹುಡುಗಿನೇ ಇರಬೇಕು, ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೊತ್ತು ಯಾಕೆ! ಮಾವನ ಮಗಳೇನೋ?"

ವೆಂಕಿ (ಅವನತ್ತ ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡಿ): "ಮಾವನ ಮಗಳಲ್ಲ, ಸ್ವತ ಮಾವನೇ ಬಂದಿದ್ದ"

ಸಂತೋಷ (ಕೊಂಕಣಿಯಲ್ಲಿ): "ಯೋರೆ, ತು ಎಕ್ಲೊ ಕಮ್ಮಿ ಆಶಿಲೊ, ಯೋ ಬೈಸ" [ಬಾರೋ, ನೀನೊಬ್ಬ ಕಮ್ಮಿ ಇದ್ದಿದ್ದೆ, ಬಾ ಕುಳಿತ್ಕ]

ವಸೀಮ (ನನ್ನತ್ರ ತಿರುಗಿ): "ಶುರುವಾಯ್ತು ಇವ್ರದ್ದು, ಅಮ್ಗೇಲ್ ತುಮ್ಗೇಲ್"

ನಾನು (ನಕ್ಕು): "ಅಮ್ಗೇಲ್ ಬಾಯ್ಸ್" (ಇಬ್ರೂ ತಲೆಯಾಡಿಸಿ ನಕ್ಕೆವು)

ಶಿವು (ವೆಂಕಿಯತ್ತ ತಿರುಗಿ): "ಏನಂತೋ ನಿನ್ನ ಮಾವಂದು?"

ವೆಂಕಿ (ಸಂತೋಷನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತ): "ನನ್ನ ಮಾವನ ಮಗಂದು ಇಂಜಿನೀರಿಂಗ್ ಮುಗಿದಿದೆ, ಕೆಲ್ಸ ಹುಡುಕ್ತ ಇದ್ದಾನೆ, ಈಗ ಸಿಕ್ಕಿ ಅವನಿಗೆ ನಾನೊಂದು ಕೆಲ್ಸ ಕೊಡಿಸ್ಬೇಕಂತೆ. ನಾನೇ ಇಲ್ಲಿ ನೇತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ, ಇನ್ನು ಅವ್ನಿಗೆ ಏನ್ ಕೆಲ್ಸ ಕೊಡ್ಸೋದು. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಮಾವ ಹೋಗೋವಾಗ ಹತ್ ಸಾರಿ ಹೇಳಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ, ಮರೀಬೇಡ, ಅವನ ರೆಸ್ಯೂಮೇ ನನಗೆ ಕಳ್ಸೋಕೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಅಂತ, ಈಗ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಹತ್ರನೂ ನನಗೆ ಹೇಳಿಸ್ತಾನೆ"

ಪಾಂಡು: "ರೆಸ್ಯೂಮೇ ನೋಡು, ನಿನ್ನತ್ರ ಏನಾದ್ರೂ ಆದ್ರೆ ರೆಫರ್ ಮಾಡು, ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ರೆಸ್ಯೂಮೇ ಮ್ಯಾಚ್ ಆಗೋಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿಬಿಡು. ಅದಕ್ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ತಲೆ ಕೆಡಿಸ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ?"

ವೆಂಕಿ (ಪಾಂಡು ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ): "ಅದು ನೀನು ಹೇಳಿದಷ್ಟು ಈಸೀ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ಎಷ್ಟೋ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೊಂದು ಈಸೀ ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ ಅದು, ಮ್ಯಾಚ್ ಆಗೋಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳೋದು."

ಗಣೇಶ: "ವೆಂಕಿ, ಇದು ನಿನ್ನೊಬ್ಬನ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಆಲ್ಲಪ್ಪ, ಎಲ್ಲ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಪ್ರೋಬ್ಲೆಮ್ಮು ಇದೇಯ"

ವಸೀಮ: "ಹೌದ್ರೋ, ನನಗೂ ಇದೇ ತರ ಎಕ್ಸ್ಪೀರಿಯನ್ಸ್ ಆಗಿದೆ, ಸುಮ್ನೆ ರೆಸ್ಯೂಮೇ ಮ್ಯಾಚ ಆಗೋಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ನಂಬಲ್ಲ ಕಣ್ರೋ ಅವರು, ನಾವು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀವಿ ಅಂದುಕೊಳ್ತಾರೆ."

ಶಿವು: "ಸುಳ್ಳುಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀವಿ, ಜೊತೆಗೆ, ನಮಗೆ ಅಹಂಕಾರ ಅನ್ನೋ ಪಟ್ಟ ಬೇರೆ, 'ನೋಡು, ಸಣ್ಣಕಿರಬೇಕಾದ್ರೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ಮುಂದೆ ಓಡಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದ ಪೋರ, ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊದ್ಮೇಲೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣ್ಸೋಲ್ಲ ಇವನಿಗೆ '. ದೊಡ್ ದೊಡ್ ಡೈಲಾಗ್ಸ್ ಎಲ್ಲ ಕೇಳಬೇಕು."

ಗಣೇಶ: "ಹೌದ್ರೋ ನೀವು ಯಾರನ್ನಾದ್ರೂ ಮೀಟ್ ಮಾಡಿ, ಹಳೆ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್, ರಿಲೇಟಿವ್ಸ, ಯಾರೇ ಇರ್ಲಿ, ನೀವು ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಅಂದ್ರೆ ಸಾಕು, ಅವರು ಅದೇನೋ ಒಂದಿಷ್ಟು ಅವರ ತಲೇಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡ್ಬಿಡ್ತಾರೆ. ಏನ್ ಅನ್ಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಊರಲ್ಲಿರೋ ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಕೆಲ್ಸ ಕೊಡಿಸ್ತಾ ಇರ್ಬೇಕೆನೋ."

ಸಂತೋಷ (ಸಮ್ಮತಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತ): "ಕೊಡಿಸದೇ ಇದ್ರೆ ಎಲ್ಲಾ ತರದ ಮಾತು ಕೇಳಬೇಕು"

ನಾನು : "ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸೋದು ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ ಕಣ್ರೋ ಪ್ರೋಬ್ಲೆಮ್ಮು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ತರದ ಮಾತುಗಳೂ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ರಿಲೇಟಿವ್ಸ್ ಆಡ್ಕೋತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ರಿಸೆಷನ್ ಅನ್ನೋದು ಬಂದು, ನಮಗೆ ಇದ್ದ ಒಂದ್ ಚೂರು ಪಾರು ಮರ್ಯಾದೆನೂ ಕಳೆದೊಯ್ತು. ಊರಲ್ಲಿ ರಿಲೇಟಿವ್ಸ್ ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ರೆ, ನಾನು ಹೇಗಿದೀನಿ ಕೇಳೋ ಮೊದಲೇ, 'ಏನೋ ಹೇಗಿದೆ ಕೆಲ್ಸ, ರಿಸೆಷನ್ ಇದ್ಯ ನಿಮ್ ಕಂಪೆನಿಲಿ, ಆಚೆ ಮನೆ ಸುಗುಣನ್ ಮಗನ ಕೆಲ್ಸ ಹೊಯ್ತಂತೆ. ರಿಸೆಷನ್ ಪ್ರಭಾವ.' ಅಂತ ಮಾತು ಬರುತ್ತೆ. ಅಂದ್ರೆ ಏನೋ ಅರ್ಥ, ನನಗೂ ಹಾಗೆ ಆಗುತ್ತೆ ಅಂತನೋ?"

ಪಾಂಡು: "ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಇನ್ನೊಂದ್ ಪ್ರಶ್ನೆ, 'ಇನ್ನೂ ಅದೇ ಕಂಪೆನಿಲಿ ಇದ್ದೀಯಾ, ಅತ್ವ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿದ್ಯ?' ಅಂತ."

ನಾನು: "ಹಾಂ, ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಂಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಬಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ, ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಅವರ ರಿಲೇಟಿವ್ ಮಗ ಕಂಪೆನಿ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿದ್ನಂತೆ, ಅದಿಕ್ಕೆ ನನಗೂ ಕೇಳೋದು, ಅದೇ ಕಂಪೆನಿಲಿ ಇದ್ದೀಯಾ ಅತ್ವ ಬೇರೆ ಕಂಪೆನಿಗೆ ಹಾರಿದ್ಯ ಅಂತ. ಅದೇನು ಅಂಗಿ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡುವುದ, ಕಂಪೆನಿ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡೋದಂದ್ರೆ?, ಅತ್ವಾ ಪೋಲಿಟಿಶಿಯನ್ ಪಾರ್ಟಿ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿದಾಂಗ? ತಿಂಗ್ಳಿಗೊಂದು ಕಂಪೆನಿಲಿ ವರ್ಕ್ ಮಾಡೋಕೆ."

ವೆಂಕಿ: "ಜೊತೆಗೆ ಪುಕ್ಸಟೆ ಸಜೆಷನ್ ಬೇರೆ, 'ಒಂದೇ ಕಂಪೆನಿಲಿ ಇದ್ರೆ ಹೆಚ್ಗೆ ಸಂಬಳ ಸಿಗೋಲ್ಲ, ಕಂಪೆನಿ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಜಾಸ್ತಿ ಡಿಮಾಂಡ್ ಮಾಡ್ಬೋದು ' ಅಂತ."

...

ಪ್ರವೀಣ: "ಬರೇ ಸಜೆಷನ್ ಆದ್ರೆ ತೊಂದ್ರೆ ಇಲ್ಲ ಮಾರಾಯ, ಇವರನ್ನ ಒಪ್ಸೋದ್ರಲ್ಲೆ ನಮ್ಮ ಅರ್ಧ ಜೀವನ ಕಳೆದೊಯ್ತು. ಮೊನ್ನೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ, ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಲಿ ಒಬ್ಬ ಮುದ್ಕ ಇದ್ದಾನೆ, ರಿಟಾರ್ಡ್ ಹೆಡ್-ಮಾಸ್ಟರ್, ಸುಮಾರ್ ದಿನದ ಮೇಲೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೆ ಅವ್ನಿಗೆ, ಕೆಳ್ದ, 'ಯಾವ್ ಕಂಪೆನಿಲಿ ಇದ್ದೀಯಾ' ಅಂತ. ನಾ ಹೆಳ್ದೆ 'ಈಗ ಎಚ್.ಪಿ (H.P) ನಲ್ಲಿ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿದೀನಿ' ಅಂತ. ಮುದ್ಕ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ರೆ ಬಾಯ್ ಮುಚ್ಕ ಬೇಕು ತಾನೇ, ಏನ್ ಹೆಳ್ದ ಗೊತ್ತಾ 'ಎಚ್.ಪಿ?, ಅದ್ಯಾವ ಕಂಪೆನಿ?, ಆ ಹೆಸ್ರು ಎಲ್ಲೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ ಮೊದ್ಲು, ನನ್ನ ತಂಗಿ ಮಗ ಇನ್ಫೋಸಿಸ್ ನಲ್ಲಿ ಇದಾನೆ, ಯಾಕೆ ನಿಂಗೆ ಇನ್ಫೋಸಿಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲ್ಸ ಸಿಗ್ಲಿಲ್ವ?', ಇದಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳ್ತೀರಪ್ಪ. ಇಂತವರಿಗೆ ನಾನು ಏನ್ ಉತ್ತರ ಕೊಡ್ಲಿ?"

[ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ನಕ್ಕೆವು, ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಬಾರಿ ಖಂಡಿತ ಬಂದಿವೆ]

...

ಪಾಂಡು: "ನನ್ನ ರಿಲೇಟಿವ್ ಮದ್ವೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ನನಗೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ, 'ನಿಮ್ಮ ಕಂಪನಿ ಏನ್ ಮಾಡ್ತದೆ?'. ಏನ್ ಉತ್ತರ ಕೊಡ್ಲಿ ನಾನು? ನಾನು ಹೇಳಿದ್ರೂ ಇವರಿಗೆ ಏನ್ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತೆ? ನಾನಂದೆ 'ನಾವು, ಚಿಪ್ ಮ್ಯಾನ್ಯುಫ್ಯಾಕ್ಚರ್ ಮಾಡ್ತೀವಿ, ಎಲೆಕ್ಟ್ರೋನಿಕ್ ಐಟೆಮ್ಸ ಒಳಗಡೆ ಇರೋ ಚಿಪ್ಸ್ ತಯಾರು ಮಾಡ್ತೀವಿ '. ಅವರಿಗೆ ಏನು ಅರ್ಥ ಆಯ್ತೋ, ದೇವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು."

ಗಣೇಶ (ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ): "ಬಹುಶ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿ ಚಿಪ್ಪ್ ತರಹದ್ದೇ ಇದೇನೋ ಎಲೆಕ್ಟ್ರೋನಿಕ್ ಚಿಪ್ಸ್ ಅಂದುಕೊಂಡಿರ್ಬೆಕು"

[ಎಲ್ಲಾ ನಕ್ಕೆವು]

ವೆಂಕಿ: "ಬನಾನ ಚಿಪ್ಸ್ ಅಂದುಕೊಂಡಿರ್ತಾರೆ"

[ಎಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕೆವು]

ಪಾಂಡು: "ಹೌದ್ರೋ, ಟೆಕ್ನಿಕಲಿ ಇವರಿಗೆ ಏನಾದ್ರೂ ಅರ್ಥ ಆದ್ರೆ ಹೇಳಬಹುದು. ಮನೇಲಿ ಕೂತು ಅಡಕೆ ಚಿಪ್ಪು ಬಿಡಿಸೋರಿಗೆ, ನಾನು ಚಿಪ್ಸ್ ಅಂದ್ರೆ ಏನು ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತೆ"

...

ವಸೀಮ: "ಮೊನ್ನೆ ಮೆಖ್ಯಾನಿಕಲ್ ಬ್ರ್ಯಾಂಚ್ ನ ಸುಮೋದ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ನಾವು ಮಾಡೋ ಕೆಲ್ಸ ಏನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಕಣ್ರೋ. ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಮಾತಾಡ್ತಾ, ಬಡ್ಡಿಮಗ ಏನಂದ ಗೊತ್ತ, 'ನಿಮಗೇನ್ರಪ್ಪ ಬಿಳಿ ಡಬ್ಬಿ ಮುಂದೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಕೂತ್ಕಂಡು ಕೀಬೋರ್ಡ್ ವತ್ತಿದ್ರಾಯ್ತು, ನಮ್ಮ ತರ ಮಶೀನ್ ಜೊತೆ ಕಷ್ಟ ಪಡೋದು ಬ್ಯಾಡ ' ಅಂತೆ. ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಬಿಡಲಾ ಎರಡು ಅನ್ನಿಸ್ತು ನನಗೆ.."

...

ಸಂತೋಷ: "ನನ್ನ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಒಂದ್ ಸರ್ತಿ, ಅವ್ನು ಹೊಟೇಲ್ ಮ್ಯಾನೇಜ್ಮೆಂಟ್ ಮಾಡ್ಕೋಂಡು ಈಗ ಡೊಮಿನೊಸ್ ನಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಆಗಿ ವರ್ಕ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ. ಮಾತಾಡ್ತಾ ಮಾತಾಡ್ತಾ, ನಮ್ಮ್ ಮನೇಲಿ ಹಳೇ ಓಮಿನಿ ಕಾರ್ ವಿಷ್ಯ ಬಂತು, ಏನಂತೆ, 'ನಿನಗೇನಪ್ಪಾ, ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್, ನೀ ಹೋಂಡಾ ಸಿ.ಆರ್.ವಿ ಬೇಕಾದ್ರೂ ಕೊಂಡ್ಕೊ ಬಹುದು, ನಮ್ಮ ತರನ ' ಅಂತೆ. ಏನ್ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಇವ್ರೆಲ್ಲ, ಸಿ.ಆರ್.ವಿ ಸಾಯ್ಲಿ ನಮ್ಮತ್ರ ವಿ.ಸಿ.ಆರ್ ತಗಳ್ತಿವಿ ಅಂದ್ರೂ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ."

ಪಾಂಡು: "ಹೌದೋ ಮಾರಾಯ, ತಿಂಗಳ ಕೊನೇಲಿ ಕೈ ಖಾಲಿ, ದುಡ್ಡು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾ ಇದೇ ಅಂತನೇ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮಪ್ಪ, ಮದ್ವೆ ಮಾಡ್ಕೊ ಅಂತ ಬೇರೆ ಹೇಳ್ತಾ ಅವ್ನೆ. ಬರೋ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಬ್ಬನ್ನ ಸಾಕಿ ಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಕಷ್ಟ ಆಗಿದೆ, ಇನ್ನು ಮದ್ವೆ ಮಾಡ್ಕೋಂಡ್ರೆ ಕೇಳ್ಬೆಕ."

...

ಗಣೇಶ: "ನನ್ನ ಮಾವ, ತಮ್ಮ ಯಾವ್ದೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಇದ್ರೂ ಪದೇ ಪದೇ ನನಗೇ ಫೋನ್ ಮಾಡೋದು ಮಾರಾಯ. ಬರೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ ಮತ್ತೆ, ಯಾವ ಎಲೆಕ್ಟ್ರೋನಿಕ್ ಐಟೆಮ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಇದ್ರೂ. ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮನ್ನೇನು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ರಿಪೇರಿ ಅಂಗಡಿಯವರು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾರೋ ಏನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಅಂದ್ರೆ ಸಾಕು, ಬಹುಶ ನಮಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು. ಮೊನ್ನೆ ಅವರ ಮನೇಲಿ ಟಿ‌ವಿ ಹಾಳಾಗಿದೆ ಏನ್ ಮಾಡೋದು ಅಂತ ಕೇಳೋಕೆ ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಟಿ‌ವಿ ರಿಪೇರಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ತಗಂಡು ಹೋಗಿ ತೋರ್ಸು ಅಂದೆ."

...

ನಾನು: "ಯಾರಿಗೂ ಒನ್-ಸೈಟ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಇನ್ನೂ ಶುರು ಆಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ. ನನ್ನ ಮಾವ, ಮೊನ್ನೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ, 'ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಆಯ್ತಲ ನೀನು ದುಡಿಯುಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲೂ ಹೊರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗೋ ಛಾನ್ಸ್ ಸಿಗ್ಲಿಲ್ವ? ' ಅಂದ. ನಾನ್ ಹೇಳ್ದೆ, 'ಇಲ್ಲ ಮಾವ, ನಾನು ಮಾಡ್ತಾ ಇರೋ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಒನ್-ಸೈಟ್ ರಿಕ್ವೈರ್ಮೆಂಟ್ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಕ್ಲಯಿಂಟ್ ಜೊತೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಇಂಟರ್ಯಾಕ್ಟ್ ಮಾಡೋಲ್ಲ ' ಅಂದೆ. ಅದಿಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮಾವ 'ನೋಡು, ದೀಪ ಗೊತ್ತಲ್ಲ ನಿಂಗೆ, ನನ್ನ ಅತ್ಗೆ ಮಗಳು, ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಲಿ ಓದಿ ಬಂದ್ರೂ, ಒಳ್ಳೆ ಕಂಪನಿ ಸೇರಿ, ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ದುಡದ್ಲು, ಒಂದೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಕಂಪನಿ ಅವಳನ್ನ ಅಮೆರಿಕಾಕ್ಕೆ ಕಳಿಸ್ತು.' ಅಂದ. ಇದಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳಲಿ ನಾನು. ಇವರ ಪ್ರಕಾರ ನಾವೆಲ್ಲ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದವರು ಅಂತ, ಬ್ರೇನ್ ಇಲ್ಲಾದವ್ರು ಅಂತ. ಒಂದ್ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಇವರ ಪ್ರಕಾರ, ನಾವೆಲ್ಲ ಹಾರ್ಡ್ ವರ್ಕ್ ಮಾಡುವವರಲ್ಲ, ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಇಲ್ಲ, ಅದಿಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ಇಂಡಿಯಾನೇ ಗತಿ."

...

ಪ್ರವೀಣ: "ನನ್ನ ಬಾವ ಮೊನ್ನೆ ಸಿಕ್ಕಿ, 'ನೀನು ಎಚ್.ಪಿ. ಲಿ ಇದ್ದೀಯಲ್ವೋ, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ ತಂಗಿ ಶ್ಯಾಮಲನೂ ಇದ್ದಾಳೆ, ಸಿಕ್ತಾಳ ನಿಂಗೆ ' ಅಂದ್ರು. ಅಯ್ಯ, ಇದ್ಯಾವ್ ತರ, ಎಚ್.ಪಿ. ನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಶ್ಯಾಮಲಾ ಇದ್ದಾರೋ, ಎಲ್ಲಾ ನಂಗೆ ದಿನಾ ಸಿಕ್ತ ಇರ್ತಾರ. ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಟೀಮ್ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರ ಮುಖನೂ ಪರಿಚಯ ಇರೊಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ, ಅದ್ರಲ್ಲಿ, ಇವರ ಶ್ಯಾಮಲಾ ಅಂತೆ ಖರ್ಮ."

...

ವಸೀಮ: "ಬಿಡ್ರೋ ಇದು ಮುಗಿಯೊಲ್ಲ ಕಥೆ, ಮಾತಾಡ್ತಾ ಹೋದ್ರೆ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇರ್ತೀವಿ. ಎಲ್ಲಾ ಬಂದ್ರಲ್ಲಾ. ಎಲ್ಲಿಗಾದ್ರೂ ಹೋಗೋಣ"

ಪಾಂಡು: "ಮೂವಿಗೆ ಹೋಗುವ?"

ವೆಂಕಿ: "ಯಾವ ಮೂವಿ ಬಂದಿದೆ, ಹೊಸದಾಗಿ?"

ನಾನು: "ಜಾನ್ ಕಾರ್ಟರ್, ಹೊಸ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೂವಿ ಬಂದಿದೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯಂತೆ, ಹೋಗೋಣ?"

ಶಿವು: "ಫಿಕ್ಷನ್ ಮೂವಿ ಕಣೋ, ಬೋರು, ಬೇರೆ ಯಾವುದಿದೆ?"

ನಾನು: "ಫಿಕ್ಷನ್ ಮೂವಿ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ, ಬಾರೋ ಸುಮ್ಮನೆ, ಹೋಗೋಣ ಅದಿಕ್ಕೆ"

ವಸೀಮ: "ಸರಿ, ಎಲ್ಲಾ ನಡಿರೋ, ಹೋಗೋಣ, ಇಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಕಂಡು ಟೈಮ್ ವೇಸ್ಟ್ ಮಾಡೋದು ಬ್ಯಾಡ"

[ಎಲ್ಲಾ ಎದ್ದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲು ಹೊರಟೆವು]

...
ಹಲೋ, ಇಲ್ಲಿಯ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕೇಳಿ ಖುಷಿ ಆಯ್ತಲ್ಲವೇ, ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸೀರಿಯಸ್ ಮಾತಾಡೋಣವೇ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿ 45 ವರ್ಷ ಕಳೆದಿದ್ದರೂ, ೧೯೯೧ ವರೆಗೆ ಭಾರತದ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಸುಧಾರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಅತೀ ಗೌಣ, ಸ್ಥಳೀಯ ಉದ್ಯಮಗಳು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಬೆಳೆಸುವಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಾರದಾದವು, ಜಿ.ಡಿ.ಪಿ(GDP) ಬೆಳವಣಿಗೆ ಅತೀ ಗೌಣ. ಇಂತಿರುವಾಗ, ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರ, ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗಾಗಿ, ಇನ್ಫ್ರಾಸ್ಟ್ರಕ್ಚರ್, ಆಟೋಮೊಬೈಲ್, ಟೂರಿಸಂ, ಇನ್ಫಾರ್ಮಶನ್ ಸೈನ್ಸ್ ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಬಯಸಿ, ಬೃಹತ್ ಎಮ್.ಏನ್.ಸಿ(MNC) ಕಂಪನಿಗಳನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡಿತು. ಈ ಎಮ್.ಏನ್.ಸಿ ಕಂಪನಿಗಳು ಭಾರತ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಅಗಾಧ ಬಂಡವಾಳ ಸುರಿದು, ಬೆಳೆಸಿ ಇಂದು ಭಾರತ ಒಂದು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿವೆ. ಇದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ.

ಗ್ಲೋಬಲೈಸೇಶನ್(ಜಾಗತೀಕರಣ) ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ? ಇದು, ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೇಶದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಜನಜೀವನ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ, ಅಭಿವೃದ್ದಿಪಡಿಸುವ ಒಂದು ಅಮೋಘ ಅಂಶ. ಭಾರತದ, ಅತೀ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನ, ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ/ರಾಷ್ಟ್ರಪತ್ನಿಯ ಆಡಳಿತ ಕೇವಲ ಭಾರತದ ಪರೀದಿಯ ಒಳಗೇ ನಡೆಯಬಹುದಷ್ಟೇ, ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಈತನಿಗೆ ಒಂದು ಲಿಮಿಟ್ ಎಂಬುದಿಲ್ಲ, ಇವನೊಬ್ಬ ಜಾಗತೀಕರಣದ ಅಂಗ. ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಜನಜೀವನವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಪಾಲುದಾರ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು.
ಭಾರತದ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳು ತಮ್ಮ ಬಡತನದಲ್ಲೂ ಬೆಳೆದು ಅಮೇರಿಕದಂತಹ ಬೃಹತ್ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಪ್ರಜೆಗಳ ನಿದ್ದೆಗೆದಿಸುವಂತೆ ಅವರ ಕೆಲಸ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದಮೇಲೆ, ಒಬ್ಬ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗೆ ಎಂತಹ ಶಕ್ತಿ, ಯುಕ್ತಿ ಇರಬೇಡ ನೀವೇ ಯೋಚಿಸಿ. ನಾವೆಲ್ಲ ತಿರುಗಿ ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದರೆ ನಿಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿದ್ದೀರಾ? ಇಂದು ಭಾರತ ಒಂದು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಸರಿಸಮಾನ ನಿಲ್ಲುವ ಯೋಗ್ಯತೆ ಹೊಂದಿದೆ ಎಂದಾದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಪ್ರಮುಖ ಶಕ್ತಿ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳದ್ದು.

ನಾವು ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್ಸ, ನಾವು ಸಾಫ್ಟ್ ಇರಬಹುದು, ಈಗ ನಮಗೆಲ್ಲ ರಿಸೆಷನ್ ನಡೀತಾ ಇರಬಹುದು, ನೀವು ತಿಳಿದಂತೆ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ದೈಹಿಕ ಶ್ರಮದಾಯಕ ಅಲ್ಲದೇ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ, ರಿಸೆಶನ್ ನಡಿತ ಇರೋದು ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಗೆ, ನಮ್ಮ ವಿದ್ಯೆಗಲ್ಲ, ನಮಗೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಇದೆ, ನಾವೂ ಮನುಷ್ಯರೇ, ನಮಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮರ್ಯಾದಿ ಕೊಡಿ.

{ಮೇಲಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದ-ಕೇಳಲಾಗದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯ ಮಧ್ಯ ಹಾರಿಸಿ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೊಳಿ. ಈ ಮೇಲಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾತ್ರಗಳು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು,
ನಾನು - ಅಂದರೆ ಕಿರಣ್
ವಸೀಮ - ವಸೀಮ್ ಫಿರೋಜ್
ಪ್ರವೀಣ - ಪ್ರವೀಣ್ ಶೆಟ್ಟಿ
ಪಾಂಡು - ಪಾಂಡುರಂಗ್ ಪೈ
ವೆಂಕಿ - ವೆಂಕಟೇಶ್ ನಾಯಕ್
ಶಿವು - ಶಿವಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯಕ್
ಗಣೇಶ್ - ಗಣೇಶ್ ರಾವ್
ಸಂತೋಷ - ಸಂತೋಷ್ ಪೈ}

ಕೆಲವರು, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಲ್ಲುವವರು

noreply@blogger.com (KiranP) — Thu, 1 Mar 2012 15:22:00 +0530

ಹೀಗೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ, "ಮಾರ್ಟಿನ್ ಲಿಂಡ್ಸ್ಟ್ರೋಮ್" ರವರ ಒಂದು ಲೇಖನ ತುಂಬಾ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು. ಆ ಪೂರ್ತಿ ಲೇಖನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನುವಾದಿಸಿ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದಿದ್ದೇನೆ. ಅನುವಾದದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅನುಭವ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕ ಆತನ ಅಗಾಧ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಲೇಖನವಾಗಿ ಬಟ್ಟಿ ಇಳಿಸಿರುವಾಗ, ನಾನೊಬ್ಬ ಓದುಗನಾಗಿ, ನನ್ನ ವಿಚಾರ ವಿಮರ್ಶೆಗಳ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅದರ ರುಚಿಯನ್ನು ಸವಿಯಬಹುದೇ ಹೊರತು, ಆತನ ಸಮಾನವಾಗಿ ಆತನ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಜತೆಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನುವಾದಿಸುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ. ಆದರೂ, ಅಂತಹ ಉತ್ತಮ ಲೇಖನವನ್ನು ಅನುವಾದಿಸದೇ ಬಿಡಲು ನನಗೆ ಮನಸ್ಸಿರಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಇದೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಕಷ್ಟವಾದಲ್ಲಿ ದಯವಿಟ್ಟು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.
ಮುಂದಿನ ಸಾಲುಗಳು ಮಾರ್ಟಿನ್ ಲಿಂಡ್ಸ್ಟ್ರೋಮ್ ರವರ ಲೇಖನದಿಂದ ನೇರ ಅನುವಾದ,

ಹಿಂದಿನವರ್ಷ ಸುಮಾರು 300 ದಿನಗಳೂ ನಾನು ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದೆ, ಹಲವಾರು ಜನರನ್ನು ಭೇಟಿಮಾಡುವ ಸೌಭಾಗ್ಯ ನನ್ನದಾಯಿತು. ಯಾವಾಗಲೂ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವ, ಸುಖಿ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅವರು ಯಾರು, ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ, ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬೆಲ್ಲ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರೆ ನಿಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಬಹುದು.

ಅದೊಂದು ದಿನ, ನಾನು ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮನ್ಹಾಟನ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಡ್ರೈವರ್ ಜಗತ್ತಿನ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಬಹಳ ಬೇಸರವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ನೊಂದು ನುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ. "ಜಗತ್ತಿನೆಲ್ಲೆಡೆ ಬರೀ ವಿಕೋಪಗಳೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತಿವೆ, ಯಾರನ್ನೂ ನಂಬಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರವಾಹ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ತ್ಸುನಾಮಿ; ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಬೆಂಕಿ, ಬಿರುಗಾಳಿಗಳು, ಭೂಕಂಪಗಳು... ಇವೆಲ್ಲ ಸಾಲದೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಜನರ ದಂಗೆ, ಬಾಂಬ್ ಅಟ್ಯಾಕ್ ಗಳು, ಬರೀ ಟೆರ್ರರಿಸಮ್, ಹಿಂಸೆ, ಯುದ್ಧ, ಕಂಡಕಂಡಲ್ಲಿ ಗುಂಡಿನ ಕಾಳಗಗಳು." ಆತ ಬೇಸರದಿಂದ ತನಗೆ ತಾನೇ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತಾ ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದ, "ಜಗತ್ತು ಎಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ".

ಒಂದುರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಆತ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲ ವಿಷಯ ತಿಳಿಯಲು ಹೆಚ್ಚಿನ ಶ್ರಮವಹಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಮೇಲಾಗಿ ಇವೆಲ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಖಪುಟ ಲೇಖನಗಳೇ ತಾನೆ - ಜಗತ್ತು ಸಧ್ಯ ಯಾವ ಭಯಾನಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ: ನಿಜಕ್ಕೂ ಜಗತ್ತು ನಾವೆಣಿಸಿದಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆಯೇ?

ನನ್ನ ಕೆಲಸ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊಸದು, ಹಾಗಾಗಿ ಅದರಿಂದ ನನಗೆ ಬಹಳ ಅನುಕೂಲಗಳಾಗಿವೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ನನಗೆ ಹಲವಾರು ಹೊಸ ಹೊಸ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಕೊಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು -- ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು 300 ದಿನಗಳೂ ನಾನು ನನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೇ ಇದ್ದೆನೆನ್ನಬಹುದು-- ಅಲ್ಲದೆ, ನನ್ನ ರೀಸರ್ಚ್ ನನ್ನನ್ನು ಹಲವಾರು ಮನೆಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿನೀಡಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಇದರಿಂದಾದ ಉಪಯೋಗವೇನನ್ನುತ್ತೀರಾ? ನಾನು ಜನರನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತಂದುಕೊಂಡೆ. ನಾನು ನನ್ನನ್ನೂ, ಜನರನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸತೊಡಗಿದೆ, 'ಯಾಕೆ ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಸುಖಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುತ್ತಾರೆ? ಉಳಿದವರಿಗೆ ಯಾಕೆ ಹೀಗಿರಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ?'
ಕಳೆದವಾರ ನಾನು ಕೊಲಂಬಿಯಾದ ಒಂದು ಬಡ ಜಿಲ್ಲೆ ಮೆಡೆಲಿನ್ ಗೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಒಂದು ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಎಸ್ಕಲೇಟರ್(ತಿರುಗುಮೆಟ್ಟಿಲು) ಒಂದನ್ನು ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ನಾನ ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಪರಿಚಿತವೆಂದರೆ, ಪ್ರತೀಬಾರಿಯೂ ಹಲವಾರು ಮಂದಿಗೆ ಆ ಎಸ್ಕಲೇಟರ್ ಅನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸಬೇಕೆಂಬ ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಇವೆಲ್ಲದರನಡುವೆ ನನ್ನ ಗಮನ ಅಲ್ಲಿಯ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳಮೇಲೆ ಹರಿಯಿತು. ಅವರ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವು, ಓಡುತ್ತಿರುವ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ಬಹಳ ಮೋಜಿನಿಂದ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಭಾಷೆ ಬಾರದಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಕೇಳಿದಾಗ, ಕೈಯನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಎಸ್ಕಲೇಟರ್ ನಂತೇ ಓಡಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟವು.

ಇಂತಹದೇ ಹಲವು ಅನುಭವಗಳು ನನಗೆ ದೂರದ ಥೈಲ್ಯಾಂಡ್ ನ ಹಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಆಗಿದೆ. ಆ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ತಿನ ಕೊರತೆ ಇದ್ದರೂ, ಜನಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸುಖ, ಶಾಂತಿ, ನೆಮ್ಮದಿ ಮನೆಮಾಡಿದ್ದವು. ಮಕ್ಕಳು ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ ಆಟವಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿಯ ಒಂದು ದೃಶ್ಯಾವಳಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯ ಉಪಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲೂ ನೋಡಸಿಗುವುದು ಬಹಳ ಅಪರೂಪ. ಒಬ್ಬರು ವಯಸ್ಸಾದವರು ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆಂದರೆ, 'ಕುಟುಂಬಗಳು ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವೆನ್ನುವುದು ತಾನೇ ದೊರಕುವುದು'. ಆಧುನಿಕ ಜನಜೀವನದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರವಿರುವ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ, ಜನ ತಮಗೆ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾದುದರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವುದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದಿತ್ತು.

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ನಾನು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯದ ಕೆಲವು ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಜನಜೀವನ ಅಷ್ಟೊಂದು ಹಿಂದುಳಿದಿಲ್ಲ, ಕೆಲವೆಡೆ, ಶೌಚಾಲಗಳು ಆಟೋಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಫ್ಲಷ್ ಮಾಡುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಆಡುವುದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು, ಯಾರಿಗೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲಿ, ನಾನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಏನು ರೀಸರ್ಚ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಕೇಳುವ ವ್ಯವಧಾನವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೇ ಮಾತನಾಡಿಸಿದಾಗ, ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಹೇಳಿದ, ಆತನಿಗೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಾಗ ಸಂತೋಷ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಆತ ದಿನವೂ ಒಂದೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನಂತೆ.

ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಚೈನದ ಹೊಸದಾಗಿ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ರಾಂತ್ಯವೊಂದಕ್ಕೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಸುಮಾರು 60 ಮಿಲಿಯನ್ ಮನೆಗಳಿದ್ದ ಆ ನಗರ 21ನೇ ಶತಮಾನದ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲೂ ಹೈ-ಸ್ಪೀಡ್ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಟೆಲಿವಿಜನ್ ಗಳು, ಪ್ರತೀ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಉಪಕರಣೆಗಳು, ಸಲಕರಣೆಗಳು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಠಾರವೂ ಇಂಟ್ರಾನೆಟ್ ಸೌಲಭ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರೊಂದಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿರಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಜನರ ಜೀವನದ ನಡುವೆ ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಒಂದು ಅತೀ ಮುಖ್ಯ ಕೊರತೆಯೆಂದರೆ 'ನಗು', ಯಾರ ಮುಖದಲ್ಲೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.
ಅಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 2 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವಾಸವಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಚೈನ ದಂಪತಿಗಳಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬಗೆಗಿನ ನನ್ನ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. ಅವರು ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದರು "ನಾವು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ, ಸುಖವಾಗಿರಲು ನಮಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಾಧಿಸಬೇಕಿದೆ, ಆಗಲೇ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ನೆಮ್ಮದಿ ಎನ್ನುವುದು ದೊರಕುವುದು. ನಾವೂ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ, ಜನರು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ನಮಗಿನ್ನೂ ದೊರೆತಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವಿನ್ನೂ ಬಹಳಷ್ಟು ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ದುಡಿಯಬೇಕಿದೆ. ನಮಗೆ ಖಂಡಿತ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ, ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ನಾವು ನಮ್ಮ ಗುರಿ ತಲುಪಿಯೇ ತಲುಪುತ್ತೇವೆ ಎಂದು." ಇವರ ಮಾತುಗಳು ಹೇಗಿದ್ದವೆಂದರೆ, ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಇವರು ಗಳಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಡೌನ್ಲೋಡ್ ಮಾಡಿದ ಸಾರವಿಲ್ಲದ ಹಾಡುಗಳಂತಿದ್ದವು.
ಆ ನಗರ ನೋಡಲು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು. ಯಾವ ಮಕ್ಕಳೂ ಹೊರಗೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಶಿಸ್ತಿನ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗೆ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮಾಸ್ಕ್ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಹೇಳಲಾಗಿತ್ತು, ನನ್ನ ಶೂ ಗಳನ್ನು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿಡುವಂತೆಯೂ, ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊದಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವಂತೆಯೂ ತಿಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಶುಭ್ರವಾಗಿದ್ದು, ಯಾವುದನ್ನೂ, ಎಲ್ಲೂ ಕೊಳೆಯಾಗದಂತೆ ಉಪಯೋಗಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟ ಬೀಜಿಂಗ್, ಶಾಂಘಾಯ್ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು 'ನೈರ್ಮಲ್ಯ ಜೀವನ ಮಾತ್ರ ಮಾನವನ ಚಿರಕಾಲ ಬದುಕಿಗೆ ಬುನಾದಿ'.

ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಮೇಲಾಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬ ನನಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ, 'ನಿನ್ನ ಸಂಬಳ ಎಷ್ಟೆಂಬುದನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ'. ಆತನೂ ಅದನ್ನು ಒಂದು ರಹಸ್ಯವಾಗಿಯೇ ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ, ಏಕೆಂದರೆ, ಅವನ ಪ್ರಕಾರ ಜನರಿಗೆ ಬೇರೆಯವರ ಗಳಿಕೆಯ ಮಾಹಿತಿ ದೊರೆತರೆ ಅದು ಅವರನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಸುಖವಾಗಿರಲು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ. ಆತ ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿಯಾಗಿತ್ತು, ನನಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇದರಬಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ನಮಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ ಸಿಗುತ್ತ ಹೋದಂತೆಲ್ಲಾ ನಾವು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ, ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ, ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಹೊಲಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡುಗುತ್ತೇವೆ. ಇದೇ ತತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತದೆ, ಆದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಎಲೆಕ್ತ್ರೋನಿಕ್ ವಸ್ತುಗಳ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿದುಕೊಂಡಂತೆ, ಮನುಷ್ಯ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯವನ್ನು ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ, ತಮ್ಮ ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಳೆಯುವಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತಾನೆ, ಇದು ಹೆಚ್ಚು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕಿಗೆ ದಾರಿಯಾಗಬಹುದು; (ಇದು ಕೇವಲ ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಲ್ಲ, ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಬಂದಿವೆ.) ಏಕೆಂದರೆ, ನಾನು ಮಾತನಾಡಿಸಿದ ಚೈನೀಸ್ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ, ತಮ್ಮನ್ನು ಬೇರೆಯವರ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿಯ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತಿದ್ದರು, ಪ್ರತೀ ಬಾರಿಯೂ ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಹೋಲಿಸಿಕೊಂಡು, ತಾವು ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಗಳಿಸಬಹುದಿತ್ತು ಎಂದು ಮರುಗುತ್ತಿದ್ದಂತಿತ್ತು.

ಈಗ ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ, ನಾನು ಆ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಡ್ರೈವರ್ ಗೆ ಹೇಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡಬಹುದಿತ್ತು ಎಂದು. ವಾಸ್ತವ ಎಂದರೆ, ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಷ್ಟು ಭಯಂಕರ ಯುದ್ದಗಳು, ದಂಗೆ, ಗಲಭೆಗಳು ಇಂದಿಲ್ಲ. ಮನುಕುಲ, ತಮ್ಮ ಹಿಂದಿನವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವಾಗಿ, ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿ ಬದುಕು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಇತ್ತೀಚೆಗಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ, ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಕೋಪ-ವಿಚಾರಾದಿಗಳು ನಮಗೆ ಒಂದು ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಲು ಸಿಗುತ್ತಿವೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಕೇಳಿದೆವು, ಇಟೆಲಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಡಗು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹಲವಾರು ಜೀವಗಳ ಬಲಿತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು, ಬೆಲ್ಜಿಯಮ್ ನಲ್ಲಿ ಗುಂಡಿನ ಚಕಾಮಕಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವು ಜೀವಗಳು ನೆತ್ತರು ಹರಿಸಿ ಸತ್ತವು, ಪಶ್ಚಿಮ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚಿನಿಂದ ಜನ ಮನೆ-ಮಠ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ನಮ್ಮ ಮೆದುಳು ಇವೆಲ್ಲದಕ್ಕಿನ್ನೂ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ, ಇವೆಲ್ಲ ಹಲವು ಸಹಸ್ರ ಮೈಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದರೂ, ನಮಗಿನ್ನೂ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಇವೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಹೊಸದು. ಒಂದಾದಮೇಲೆ ಒಂದರಂತೆ ವಿಕೋಪಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆಲ್ಲಾ, ವಾರ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿ, ನಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕತೆಯೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದು, ಬದುಕಲ್ಲಿ ವಿನಾ ಕಾರಣ ನೆಮ್ಮದಿಯೂ ಹಾಳಾಗುವುದು.

ಇವೆಲ್ಲದರ ಅರ್ಥ, ನಾವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದಾರಿತಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಒಂದು ವಿಷಯವಂತೂ ನಮಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಬೇಕಿದೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ತಾಂಡವ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ನಾವೆಲ್ಲ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು, ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ, ನಾವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿರಲು, ಒಂದೊಂದು ಉತ್ತಮ ಮಾರ್ಗ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ನೀವು ಎಷ್ಟೇ ಉನ್ನತಿಯ ಗುರಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರಬಹುದು, ಕೊನೆಗೆ ನೀವು ಆ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಲೂ ಬಹುದು. ಆದರೆ ಗುರಿ ತಲುಪುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಬಲಿಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ, ನನ್ನ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವುದೆಂದರೇನು? ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದ, "ಸಂತೋಷವೆಂಬುದು ನೀನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಬದುಕಿದೆ ಎಂಬುದರಿಂದ ಅಳೆಯಲ್ಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಜೀವನದ ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳನ್ನು ಅಳಿಸದೇ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಬದುಕಿದ್ದೀಯೇ ಎನ್ನುವುದರಿಂದ ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ".

ನಾನು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡೆ, ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ, ಆ ಸಂತುಷ್ಟ ಜನರೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಕಳೆದ ದಿನಗಳನ್ನೂ ಮರೆಯಲಾರೆ.

---------------------------------------------------------------------------------------------

ಮಾರ್ಟಿನ್ ಲಿಂಡ್ಸ್ಟ್ರೋಮ್ (Martin Lindstrom)ರವರು 2009 ರಲ್ಲಿ TIME Magazine ನ "World's 100 Most Influential People" ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಪಾತ್ರರಾದವರು. ಇವರು ಉತ್ತಮ ಲೇಖಕರೂ ಹೌದು, ಇವರ ಕೃತಿ Buyology: Truth and Lies About Why We Buy (Doubleday, New York), New York Times ಮತ್ತು Wall Street Journal ನ ಬೆಸ್ಟ್ ಸೆಲ್ಲರ್ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿದೆ. ಮಾರ್ಟಿನ್ ರವರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಫಾರ್ಚೂನ್ 100 ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಸಲಹೆಗಾರರೂ ಹೌದು. ಇವರ ಇತ್ತೀಚಿಗಿನ ಕೃತಿ Brandwashed: Tricks Companies Use to Manipulate Our Minds and Persuade Us to Buy, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ನಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಆಗಿದ್ದು, ಇವರ 5 ಬೆಸ್ಟ್ ಸೆಲ್ಲರ್ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಜಗತ್ತಿನ 30 ಭಾಷೆಗೆ ಅನುವಾದವಾಗಿವೆ.

ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ 2 ಗಂಟೆ

noreply@blogger.com (KiranP) — Mon, 6 Feb 2012 00:41:00 +0530

ಇವತ್ತು ಶನಿವಾರ, ಆಫೀಸಿಗೆ ರಜ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಬಂದು ಏನಾದರು ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಪೋನ್ ಮಾಡಿದೆ, ಸ್ವಿಚ್-ಆಫ್ ಅಂತ ಬಂತು. ಸರಿ ಇನ್ನೇನು ಮಾಡುವುದು, ಇವತ್ತಿನ ದಿನ ಕಳೆಯಬೇಕಲ್ಲ, ಏನು ಮಾಡಲಿ. ನನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ಬಿಚ್ಚಿ ಕುಳಿತೆ. ಫೆಸ್-ಬುಕ್, ಜೀ-ಮೇಲ್ ಎಲ್ಲಾ ಆಯ್ತು. ಇನ್ನೂ ಗಂಟೆ ಹತ್ತುವರೆ ಅಷ್ಟೇ. ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ಮಡಚಿಟ್ಟು, ಬುಕ್ಕೊಂದನ್ನು ತೆಗೆದು ಕುಳಿತು ಓದ ತೊಡಗಿದೆ. ಯಾಕೋ ಓದಲು ಮನಸ್ಸೇ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ, ಎಳೆದು ಎಳೆದು ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆ ತನಕ ದೂಡಿದೆ. ಇದ್ಯಾಕೋ ಸರಿಬರುತ್ತಿಲ್ಲ, ಸರಿ ಹೊರಗೆಲ್ಲಾದರೂ ಹೋಗಿಬರೋಣ ಎಂದು ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ರೂಂ ಬೀಗ ಹಾಕಿ ಹೊರಟೆ. ಬೈಕ್ ಬೇಡ ನಡೆದೇ ಹೋಗೋಣ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆ.
ಸುಮ್ಮನೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು ೨೦೦ ಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಸ್-ನಿಲ್ದಾಣವೊಂದಿದೆ ಅದರ ಬಳಿ ಬಂದೆ. ಎಣಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚೇ ಜನರಿದ್ದರು ಇವತ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಬಸ್ ಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಂಚ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ನಿಂತಿದ್ದರು. ನಾನೂ ನಿಂತಿದ್ದವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ನಿಂತೆ, ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಜಾಗ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸೊಂದು ಬಂತು, ಕುಳಿತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಮತ್ತು ನಿಂತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಮುದುಕರೊಬ್ಬರು ಬಸ್ ಹತ್ತಿದರು. ಹುಡುಗರು ಬೆಂಚ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು, ವಯಸ್ಸಾದ ಮುದುಕರೊಬ್ಬರು ನಿಂತಿದ್ದರು! ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ, ನಾನು ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾವು ಹುಡುಗರು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಸೀಟಿನ ಪಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಾದವರು ಯಾರಾದರು ಬಂದು ನಿಂತರೆ ನಾವು ಎದ್ದು ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸೀಟ್ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈಗಿನ ಜನರೇಶನ್ ಬೇರೆನೇ ತರಹ. ಬಿಡಿ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಈಗ ನನಗೂ ಆ ಆಚಾರ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಅಂದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾವಣೆ ಕೂಡ ಸಹಜ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಬಸ್ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು. ಇನ್ನೂ ಹಲವರು ತಮ್ಮ ಬಸ್ ಗೋಸ್ಕರ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೋಗಿ ಕುಳಿತೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಎಡ ಪಕ್ಕ, ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬರು ಬಂದು ಕುಳಿತು ತಮ್ಮ ಸೆರಗಿನಿಂದ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ "ಉಸ್ಸಾ..." ಎಂದು ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು. ಪಾಪ ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರೋ ಏನೋ; ಬಸ್ ಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಬೆಂಚ್ ಗಾಗಿ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಲ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಗಂಡಸೊಬ್ಬ "ಸಾರ್ ಟೆಯಿಮು (ಟೈಮ್) ಎಷ್ಟಾಯ್ತು?" ಎಂದ. ಹಾ, ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ವಾಚ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕು. ನನ್ನ ಬಳಿ ಅಪ್ಪ ತೆಗಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಒಂದು ಬೆಳ್ಳಿ ಬಣ್ಣದ ಟೈಟಾನ್ ವಾಚ್ ಇದೆ. ನಾನು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದುವಾಗ ಅಪ್ಪ ಕೊಡಿಸಿದ್ದು, ಈಗ ಅದಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ೭ ವರ್ಷ, ಇನ್ನೂ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಕೂಡ. ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವಾಗಲೆಲ್ಲ ನಾನದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಅದೇನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ತುಂಬಾ ಸಾರಿ ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಹೊರಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಜನ ಬಂದು ಬಂದು ನನ್ನ ಬಳಿ ಟೈಮ್ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇವತ್ತು ಕೇಳಿದವನು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಸಾವಿರದೈದ್ನುರನೇ ಆಸಾಮಿ ಇರಬಹುದೇನೋ. ಇರಲಿ, ನಾನು ವಾಚ್ ನೋಡಿ ಅವನಿಗೆ "ಹನ್ನೊಂದು ಕಾಲು" ಅಂದೆ. ಆತ "ಸಾರ್ ಈ ಅಗರ ಹೋಗೋ ಬಸ್ಸು ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಬತ್ತದೆ?" ಅಂದ. ನಾನೇನು ಇವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಸ್ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ತರ ಕಾಣಿಸ್ತಿನಾ ಹೇಗೆ, ಇರೋ ಬಸ್ ನ ಟೈಮ್ ಎಲ್ಲಾ ತಿಳಿದಿರೋಕೆ. "ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಸರ್" ಅಂದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೆಬ್ಬಾಳ ಹೋಗುವ ಬಸ್ಸೊಂದು ಬಂತು, ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹೆಂಗಸೂ ಸೇರಿ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸುಮಾರು ಜನ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದರು. ಟೈಮ್ ಕೇಳಿದ ಆಸಾಮಿನೂ ಅದೇ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದ. ಬಸ್ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು. ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಈಗ, ನಾನು, ಒಬ್ಬ ಕಾಲೇಜ್ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬಳು ಟಿ-ಶರ್ಟ್ ಜಿನ್ಸ್ ಹಾಕಿದ ಹುಡುಗಿ, ಮೂರೇ ಜನ ಉಳಿದೆವು.

ನಾನು ನನ್ನ ವಾಚ್ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ, ಹನ್ನೊಂದು ಇಪ್ಪತೈದು. ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ನಿಂತಿದ್ದ ಕಾಲೇಜ್ ಹುಡುಗ ಬ್ಯಾಗ್ ಒಂದನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಕಿವಿಗೆ ಇಯರಪೋನ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮೊಬೈಲ ಹಿಡಿದು ಏನೋ ಬಟನ್ ವತ್ತುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದ. ಬಹುಶ ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತ, ಎಸ್.ಎಮ್.ಎಸ್ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಸ್.ಎಮ್.ಎಸ್ ಓದಿ ಸಣ್ಣಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಚಾಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಟಿ-ಶರ್ಟ್, ಕಪ್ಪು ಜಿನ್ಸ್ ಹಾಕಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ ನಮ್ಮಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ, ನಿಲ್ದಾಣದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಆಕೆ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಶಾಲ್ ಒಂದನ್ನು ಹಾಕಿ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಸುತ್ತಿ ಇಳಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು, ಬಲ ಗೈಯಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಸಣ್ಣ ಪರ್ಸ್ ಮತ್ತು ಎಡ ಗೈಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ನೋಕಿಯ ಮೊಬೈಲ್ ಒಂದು ಇತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳೋ ಅಥವಾ ಕಸಿವಿಸಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ಅಂತೂ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಬಲಗಡೆ ಅವಾಗಾವಾಗ ಅದೇನೋ ಇಣುಕಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಹುಶ ಇವಳು ಹತ್ತುವ ಬಸ್ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲವೇನೋ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಆಗ ಫ್ಯಾಮಿಲಿಯೊಂದು ಅಟೋ ದಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಾವಿದ್ದ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದೆದುರು ಇಳಿದರು. ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಸುಮಾರು ೧೫ ವರ್ಷದ ಮಗ ಬಂದು ನನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಬೆಂಚ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರು, ಗಂಡಸು ಆಟೋದವನಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು, ಚಿಲ್ಲರೆಯನ್ನು ಕಿಸೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು ನನ್ನ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತುಕೊಂಡ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೆಬ್ಬಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ವೋಲ್ವೋ ಬಸ್ಸೊಂದು ಬಂದು ನಿಂತಿತು, ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗ ಅದನ್ನು ಹತ್ತಿದ. ಎಲಾ ಇವನ, ಇದರ ಮೊದಲು ಬಂದಿದ್ದೂ ಹೆಬ್ಬಾಳ ಬಸ್ಸೇ ತಾನೇ, ಅದನ್ನು ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ, ಈತ ವೋಲ್ವೋ ಬಸ್ ಮಾತ್ರ ಹತ್ತುವುದೋ, ಸಾಧಾರಣ ಬಸ್ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣೋಲ್ಲ ಬಹುಶ. ಹಾಂ, ಸ್ವತ ದುಡಿದು ತಿನ್ನೋ ತನಕ ದುಡ್ಡಿನ ಮಹತ್ವ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲ ಮರಿ ನಿನಗೆ, ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಆ ತಾಯಿಯ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹುಡುಗ, "ಅಪ್ಪ, ಈ ಬಸ್ ಅಗರ ಹೋಯ್ತದೆ" ಅಂದ. ಅದಿಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅವನ ತಂದೆ, "ಸುಮ್ನೆ ಕೂತ್ಕ, ಈ ವೋಲ್ವೋ ಬಸ್ನಾಗೆ ಅಗರಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ರಿಗೆ ಮಿನಿಮುಮ್ ಚಾರ್ಜ್ ೧೦ ರೂಪಾಯಿ ತಗಂತರೆ" ಅಂದ. ಹುಡುಗ ಸುಮ್ಮನಾದ. ಓಹೋ ಈ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಕೂಡ ಅಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವವರೋ, ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ ಈ ಅಪ್ಪ ಚೆನ್ನಾಗೆ ಕ್ಯಾಲ್ಕುಲೆಶನ್ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಆಮೇಲೆ ಹೊಳೆಯಿತು, ಈತ ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಆಟೋ ದಲ್ಲಿ ಬಂದವನು, ಅಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಸ್-ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಬಂದ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಅಗರ ೨ ಕಿಲೋಮೀಟರ್, ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ೪ ರೂ. ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಇವರು ೩ ಜನ ಇದ್ದಾರೆ, ಅಂದ್ರೆ ೧೨ ರೂ. ಆಯಿತು. ಅದೇ ೧೨ ರೂ. ಆಟೋದವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ರೆ ಆರಾಮವಾಗಿ ಆಟೋದಲ್ಲೇ ೩ರೂ ಜನ ಅಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ. ಇರಲಿ, ಆದ್ರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯ, ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಕೂಡ ಹಣದ ಮಹತ್ವ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಆ ಹುಡುಗಿ ಕೂಡ ಆ ವೋಲ್ವೋ ಬಸ್ ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಬಸ್ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು. ಇವಳು ಯಾವ ಬಸ್ ಗೋಸ್ಕರ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಹಾಗಾದರೆ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ನಡೆದು ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಬಂದವರೇ, ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ನೋಡಿ, ಆ ಹೆಂಗಸು "ನೋಡ್ರಿ, ಸಾವಿತ್ರಕ್ಕ ಗಣೇಶಣ್ಣ ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲೇ ಅವ್ರೆ" ಎಂದು ಗಂಡನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಈ ಹೆಂಗಸಿನ ಮುಖ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಈ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹೆಂಗಸೂ ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಳು. ಆ ವೋಲ್ವೋ ಬಸ್ಸು ಹೋಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ಬಸ್ಸು ಬರಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಈ ಹೆಂಗಸರ ಮಾತು ನಾನೂ ಕೇಳಬೇಕಾಯ್ತು. ಈ ಬಿ.ಎಮ್.ಟಿ.ಸಿ ಬಸ್ ಗಳೇ ಹಾಗೆ, ಬಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ, ಜನರಿಗೆ ಯಾವುದು ಹತ್ತುವುದು ಅನ್ನೋದೇ ಒಂದು ಟೆನ್ಶನ್. ಬರದಿದ್ರೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ತನಕ ಯಾವುದೂ ಬರೋಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅದ್ರಷ್ಟವೋ ದುರಾದ್ರಷ್ಟವೋ ಮುಂದಿನ ಬಸ್ ಬರುವುದು ವಿಳಂಬವಾಯ್ತು, ಇತ್ತ ಹೆಂಗಸರ ಪಟಾಕಿ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಹುಡುಗರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಚೂಯಿಂಗ್ ಗಮ್ಮು, ಹುಡುಗಿಯರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಮಾತು, ಎರಡೂ ಒಂದೇ; ಇಬ್ಬರೂ ಅಗಿದು ಅಗಿದು ಉಗಿಯುವುದೊಂದೇ. ಹೊಸತಾಗಿ ಬಂದ ಹೆಂಗಸೇ ಮೊದಲು ಮಾತು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು,
ಹೊಸ ಹೆಂಗಸು "ಬಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ರಾ ಸಾವಿತ್ರಕ್ಕ?" ಅಂದಳು.
ಅಪ್ಪಾ, ದೇವ್ರೇ, ಎಂತಾ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ಯೇ ತಾಯಿ, ಬಸ್-ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಯದೆ ಮತ್ತಿನ್ನೇನು ರೈಲಿಗೆ ಕಾಯ್ತಾರ? ಈ ಹೆಂಗಸಿಗೆ ಒಂದು ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ. ಹಲವು ಕಡೆ ನೋಡಿದ್ದೀನಿ, ದೇವಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಹೋದ್ರೆ ಪರಿಚಯದವರು ಸಿಕ್ಕಿ ಕೇಳುವುದು, 'ದೇವರ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬಂದ್ಯನೋ?', ಇಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ ನಿಮ್ಮನ್ನ ನೋಡೋಣ ಅಂತಾ ಬಂದೆ. ಔಷಧಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದ್ರೆ 'ಮೆಡಿಸಿನ್ ತಗಳೋಕೆ ಬಂದ್ಯಾ?'; ಇಲ್ಲಾ ೧ ಕೆಜೀ ಆಪಲ್ ತಗಳೋಣ ಅಂತಾ ಬಂದೆ. ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಊರಕಡೆ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ, ಯಾರದ್ದಾದ್ರೂ ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ರೆ, 'ಈಗ ಬಂದ್ಯನೋ?, ಬಾ, ಕೂತ್ಕ'; ಇಲ್ಲಾ ಆಗಲೇ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಮೊದಲೇ ಬಂದಿದ್ದೆ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆ ಗೇಟಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಒಳಗೆ ಬರಬೇಕೋ ಬ್ಯಾಡವೋ ಅಂತಾ ಯೋಚಿಸ್ತ ಇದ್ದೆ. ಎಂತಾ ಅಸಂಬದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿವು.
ಅದಿರಲಿ, ಅವಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹೆಂಗಸು,
"ಹೌದೆ ಕಾವೇರಿ, ಒಂದ್ ಬಸ್ಸು ಕಾಣುಕಿಲ್ಲ. ಉರಿ ಬಿಸ್ಲು, ಯಪ್ಪಾ" ಅಂದಳು.
ಹೊಸ ಹೆಂಗಸು "ಹೌದು, ಸೆಕೆ ಸುರು ಆಯ್ತು." ಎಂದು ಕೈ ಬೀಸಿ ಗಾಳಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಪುನ ಅವಳೇ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದಳು,
"ಎಂತಾ ಹೇಳ್ತೇ ದೇವ್ರು?" ಅಂದಳು.
ಈಗ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡುವ ಸಂಗತಿ ನನ್ನದು. ದೇವರೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದವೇ? ಇವರಹತ್ರ ದೇವರು ಬಂದು ಏನೋ ಹೇಳಿದವೇ? ನನ್ನ ಕಿವಿ ಚುರುಕಾಯಿತು, ಮುಂದಿನ ಮಾತು ಕೇಳಲು.
ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹೆಂಗಸು "ಬಲಗಡೆ ಹೂ ಕೊಟ್ಟದ್ಯೇ, ಇನ್ನು ಏನ್ ಆಯ್ತದೆ ನೋಡ್ಬೇಕು. ಸುಮಾರ್ ಹೊತ್ತು ಕಾಯ್ಸ್ತ ಇತ್ತು ದೇವ್ರು, ಕೊನಿಗ್ ಬಟ್ರು ೩ ಸುತ್ತು ಹಾಕ್ಕಂಡಿ ಬನ್ನಿ, ಅಷ್ಟರಾಗೆ ಪರಸಾದ ಆಯ್ತದೆ ಅಂದ್ರು. ಕೊನಿಗೂ ಬಲಬದಿದೆ ಕೊಟ್ಟದೆ."
ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು, ಇದು ದೇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾದ ಕೇಳುವ ನಂಬಿಕೆ. ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಹತ್ತಿರದ ಒಂದು ದೇವಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಜನ ದೇವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ಬಂದು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ತಾವು ಕೇಳಿಕೊಂಡ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುವುದಾದರೆ ಬಲಗಡೆಯ ಹೂವನ್ನು ಕೊಡೆಂದೂ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಎಡಗಡೆಯ ಹೂವನ್ನು ಕೊಡೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ/ಅಥವಾ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಳಂಬವಾಗಿಯಾದರೂ ದೇವರ ಎಡ ಅಥವಾ ಬಲದಿಂದ ಹೂವು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಜನ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಇದರಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಲು ಇಷ್ಟ ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಅವರವರ ವಯಕ್ತಿಕ ವಿಷಯ, ಇದರಿಂದ ಆ ಜನರಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ, ಅವರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿರುವ ದೇವರ ಮೇಲೆ ಅವರ ಭಕ್ತಿ ಭಾವನೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ. ಬಹುಶಃ ಅವರ ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಅಘಾಧ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಅವರಿಗೆ ಶ್ರೀರಕ್ಷೆ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಜಿನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹುಡುಗಿಯ ಎದುರು ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಪಲ್ಸಾರ್ ಬೈಕ್ ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ಆಗಲೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾದದ್ದು, ಇದು ಗರ್ಲ್-ಫ್ರೆಂಡ್ ಗಿರಾಕಿ. ಬಂದವನೇ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ತೆಗೆದ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೂದಲು ಬಾಚಿಕೊಂಡ. ಆ ಹುಡುಗಿ "ಹವ್ ಮಚ್ ಟೈಮ್ ಐ ಹ್ಯಾವ್ ಟು ವೈಟ್" ಅಂದಳು. ಓಹೋ ಇದು ಇಂಗ್ಲಿಷ ಗಿರಾಕಿ ಕೂಡ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ಏನೋ ಅಂದ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಪರ್ಸ್ ನಿಂದ ಅವನ ಭುಜಕ್ಕೆ ಮೊಟಕಿದಳು. ಅವನ ಡ್ರೆಸ್ಸಿಂಗೋ, ಅವನ ಮುಸುಡಿಯ ಮೇಲಿನ ಫ್ರೆಂಚ್ ಗಡ್ದವೋ. ಇವಳೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಚೆನ್ನಾಗೇ ಇದಾಳೆ, ಆದರೆ ಎಂತಾ ಟೇಸ್ಟ್. ಅಪ್ಪಾ ಶಿವಾ ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಗೆ ಒಂದು ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ. ನಿಜಾ ಒಂದು ಹಾಡು ಜ್ಞಾಪಕಕ್ಕೆ ಬಂತು,
ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಬಳ್ಳಿಲಿಟ್ಟನು, ನಮ್ಮ ಶಿವ,
ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಮರದಲ್ಲಿಟ್ಟನು,
ಕೊಡುವುದನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಇಡುವುದನ್ನು ಇಟ್ಟು,
ಕಾಣದಂತೆ ಮಾಯವಾದನು...
ಬಿಡಿ ಬಿಡಿ, ಬೇರೆಯವರ ವಿಷಯ ಮಾತಾಡಬಾರದು. ಅದು ತಪ್ಪು. ಅವಳು ಬೈಕ್ ಹತ್ತಿದ್ದೆ, ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬೈಕ್ ಬರ್ರನೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೊರಟು ಹೋದ.

ಇವರ ಮದ್ಯ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೂ ಇನ್ನೊಂದು ಬಸ್ ಬಂತು, ಅವರೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋದರು. ಎರಡು ಮೂರು ನಿಮಿಷ ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಟೈಮ್ ನೋಡಿದೆ ಹನ್ನೆರಡೂವರೆ. ಹೊಟ್ಟೆ ಕೂಡ ಸಣ್ಣಗೆ ಚುರು ಚುರು ಅನ್ನತೊಡಗಿತು.

ಬಹುಶ ಇತರಹದ ಒಂದು ಎಕ್ಷಪೀರಿಯೆನ್ಸ್ ನನ್ನ ಲೈಫ್ ನಲ್ಲೇ ಹೊಸತು. ಏನೂ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಬಸ್-ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಘಂಟೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಇದೊಂದು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು, ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ, ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ನನ್ನಂತಹ ಯುವಜನರು ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಪುಸ್ತಕ ಓದುವಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲವೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ತೋರದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲ ಎಂದು. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ನಾನು ಬಸ್-ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ೨ ಗಂಟೆಗಳು ಹಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ನೆನಪಿಸಿ ಕೊಟ್ಟವು. ಅಬ್ಬಾ ನಿಜಕ್ಕೂ ಇವತ್ತು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು ಒಂದು ಸಾಧಾರಣ ಬಸ್-ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲೂ ಎಂತಹ ವಿಷಯಗಳ ಕಂತೆಯೇ ಅಡಗಿದೆ ಎಂದು. ನಿಜ, ಜಗತ್ತು ತನ್ನಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಅಡಗಿಸಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ, ನಮಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ.

ಇನ್ನೇನು ಅರ್ಧ ದಿನ ಕಳೆದವು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸ್-ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬಳು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾದ ಹಿರಿಯ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ಬಂದು ನನ್ನ ಮುಂದೇ ನಿಂತಳು. ಇಬ್ಬರು ಯುವಕರೂ ಬಂದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸೊಂದು ಬಂತು, ಆ ಹೆಂಗಸು ನನ್ನೆಡೆ ತಿರುಗಿ, "ಮಗಾ, ಈ ಬಸ್ ಎಲ್ಲೋಯ್ತದೆ?" ಅಂದಳು, ನಾನಂದೆ "ಇದು ಮಾರತ್-ಹಳ್ಳಿ ಕಡೆ ಹೋಗುತ್ತೆ". ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬಸ್ಸು ಬಂತು, ಪುನ ಕೇಳಿದಳು "ಇದೆಲ್ಲೋಯ್ತದೆ?", ನಾನಂದೆ "ಹೆಬ್ಬಾಳ ಹೋಗುತ್ತೆ". ಆಕೆ ಯಾವ ಬಸ್ಸೂ ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಬಸ್ಸು ಬಂತು, ಆಕೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದಳು "ಈ ಬಸ್ಸು ಎಲ್ಲೋಯ್ತದೆ?". ನಾನಂದೆ "ಅಮ್ಮಾ, ಇದೂ ಹೆಬ್ಬಾಳ ಹೋಗುತ್ತೆ; ಆದ್ರೆ ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು?". ಆಕೆ ಆ ಬಸ್ಸೂ ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ, "ನಂಗೆ ಸಿಲ್ಕ್-ಬೋರ್ಡ್ ಹೋಗುದು" ಅಂದಳು. "ಅಯ್ಯೋ ಅಮ್ಮಾ, ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ ನಿಮಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಿಲ್ಕ್-ಬೋರ್ಡ್ ಬಸ್ಸೂ ಸಿಗೊಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಸಿಲ್ಕ್-ಬೋರ್ಡ್ ಗೆ ಬಸ್ ಲಿಂಕ್ ಇಲ್ಲ. ನೀವೊಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಯಾವುದಾದರು ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿ ಮುಂದಿನ ಸ್ಟಾಪ್ ಅಗರದಲ್ಲಿ ಇಳ್ಕಳಿ. ಅಲ್ಲಿ ೫೦೦ ನಂಬರಿನ ಯಾವುದಾದ್ರೂ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿ ಅದು ಡೈರೆಕ್ಟ್ ಸಿಲ್ಕ್-ಬೋರ್ಡ್ ಹೋಗುತ್ತೆ" ಅಂತ ಹೇಳಿ ನಾನು ನನ್ನ ಸೀಟ್ ನಿಂದ ಎದ್ದೆ. "ಇಲ್ಲಿಂದ ಯಾವ್ ಬಸ್ಸಾದ್ರೂ ಹತ್ತುದ ಅಗರಕ್ಕೆ?" ಅಂದಳು, "ಹೌದಮ್ಮ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಹೋಗೋ ಎಲ್ಲಾ ಬಸ್ಸೂ ಅಗರ ಹೋಗುತ್ತೆ" ಅಂದೆ. "ಸರಿ ಮಗಾ, ನೀ ಎತ್ಲಾಗ್ ಹೋಯ್ತಿ? ಅಗರಕ್ಕ?" ಅಂದಳು. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾ ಅಂದೆ,
"ಇಲ್ಲಮ್ಮ, ಮನೆಗೆ"...

ಶಕ್ತಿಮಾನ್, ಇಂಡಿಯಾದ ಮೊದಲ ಸೂಪರ್ ಹೀರೊ

noreply@blogger.com (KiranP) — Tue, 27 Dec 2011 08:59:00 +0530

"ಹೇ ಕಿರಣ ನಿಂತ್ಕಳ, ತಿಂಡಿ ತಿಂದ್ಕ ಹೋಗಾ"..
"ಇಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮ, ನಾ ಕಡೆಗ್ ಬಂದ್ ತಿಂತಿ, ಲೇಟ್ ಆಗ್ತು"..
ಎಂತ ಹೇಳದ್ರು ನಿಲ್ತಿದ್ದಿಲ್ಲ, ಒಂದೇ ಓಟ, ರವಿವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹತ್ತ ಗಂಟೆಗೆ, ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಸುರು ಆಗ್ತು ಟೀವಿಲಿ!

ಆಗ ನಮ್ ಮನಿಲಿ ಟೀವಿ ಇದ್ದಿದ್ದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಬಾಡಿಗೆಗಿದ್ದ ಮನೆಯವ್ರತ್ರ ಹೋಗಿ ಟೀವಿ ನೋಡ್ತಿದ್ದಿ ನಾ.
"ವಿಷ್ಣುಅಣ್ಣ, ಟೀವಿ ಹಾಕ್ಕೊಡ, ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಸುರುವಾಗ್ತು" ಒಂಚೂರೂ ನಾಚ್ಕೆ ಇಲ್ದೆ ಕೆಳ್ತಿದ್ದಿ. ನಾ ಆಗ ೫ ನೇ ಕ್ಲಾಸು.
ಅವ್ರಿಗಂತೂ ನಾ ಅಂದ್ರೆ ಪಂಚಪ್ರಾಣ. ಒಂದ್ಚೂರು ಬೇಜಾರಿಲ್ದೆ ಟೀವಿ ಹಾಕಿ ಕೊಡ್ತಿದ್ರು. ಅವ್ರ ಮನೆಯವು ಎಂತ ನೋಡುಲು ಕೊಡ್ತಿದ್ದಿಲ್ಲ ನಾನು, ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಸೀರಿಯಲ್ಲು ಮುಗು ತಂಕನೂ. ಒಂದ್ಸಲ ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಸುರು ಆಯ್ತೋ, ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಕಂಡಿ ನೋಡ್ತಾ ಹೊಪುದು. ಕೊನಿಗ್ ಅಮ್ಮ ಬಂದು ಎಬ್ಬಿಸ್ಕ ಹೋಗವು, ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನು ಹೇಳಿ, ಅಲ್ಲಿ ತಂಕ ಎಳ್ತಿದ್ದಿಲ್ಲ ದೂರ್ದರ್ಶನ್ ಬಿಟ್ಟು.
ನೆನಪಿದ್ದಾ ಆ ದಿವಸ? ನಂಗಂತೂ ಇನ್ನೂ ಹಸಿ ಹಸಿ ನೆಂಪು. ಗಂಗಾಧರ್ ವಿದ್ಯಾಧರ್ ಮಾಯಾಧರ್ ಓಂಕಾರ್ ನಾಥ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿ, ಗೀತಾ ವಿಶ್ವಾಸ್, ಡಾಕ್ಟರ್ ಜೆಕಾಲ್, ಕಿಲ್ವಿಶ್ ಎಲ್ಲರ ನೆಂಪು ಇದ್ದು. "ದೇವಿಜಿ.. ದೇವಿಜಿ" ಹೇಳಿಕ್ಯತ್ತ ಗೀತಾ ವಿಶ್ವಾಸ್ ನ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಓಡಾಡ್ಕ್ಯತ್ತಿ ಅವಳ್ತ್ರೆ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದ ಮುಂಬು ಹಲ್ಲಿನ್ ಚಷ್ಮಿಶ್ ಗಂಗಾಧರ್. ಅವನ್ ವಿಚಿತ್ರ ಅಂದ್ರೆ ಅದೇ ಗಂಗಾಧರ ಗರಗರ ತಿರ್ಗಿ ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಆಗ್ತಿದ್ದ. ನಾ ಮನೆಗ್ ಬಂದ್ಕಂಡಿ ಅವನ್ ತರನೇ ತಿರ್ಗ್ತಿದ್ದಿ, ನಾನು ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಆಗ್ತ್ನ ಹೇಳಿ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡುಲೆ, ತಲೆ ತಿರ್ಗ್ತಿತ್ತು ಬಿಟ್ರೆ ಮತ್ತೆಂತೂ ಆಗ್ತಿತ್ತಿಲ್ಲೆ. ಅಪ್ಪಯ್ಯನತ್ರೆ ಕೆಳುದು, ಅದು ಹೆಂಗೆ ಅವ ತಿರ್ಗಿ ತಿರ್ಗಿ ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಆಗ್ತಾ ಹೇಳಿ. ಅಪ್ಪಯ್ಯ "ಅದೆಲ್ಲ ಟಿವಿಲಿ ತೋರ್ಸುದು, ಹಂಗೆಲ್ಲ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಗ್ತಿಲ್ಲೆ" ಹೇಳಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುದು.
೧೯೯೭ ನೆ ಇಸ್ವಿಲೆ ಎಂತ ಕ್ರಿಯೇಟಿವಿಟಿ ಅಲ್ದಾ ಅದು. ದಿನಕರ್ ಜಾನಿ ಡೈರೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದು, ಬೇರೆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ನಾರ್ಮಲ್ ಮಂಶನಂಗೆ ಇದ್ದ ಗಂಗಾಧರ್ ಜನ್ರಿಗೆ ತೊಂದ್ರೆ ಆದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಆಗಿ ಬದಲಾಗ್ತಿದ್ದ. ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗ್ದಿದ್ದಂಗೆ ಜನರ ಮದ್ಯನೇ ಇದ್ದ್ಕಂಡು ಅವ್ರ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದ.

ಟೈಟಲ್ ಸಾಂಗ್ ನೆನಪಿದ್ದ ಯಾರಿಗದ್ರು? ಯಂಗ್ ನೆನಪಿದ್ದು,

ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಶಕ್ತಿಮಾನ್,
ಅಧ್ಭುತ್ ಅಸಂಭವ್ ಅನಾಹತ್ ಕಿ, ಪರಿ ಭಾಷಾ ಹೈ,
ಯೇ ಮಿಟ್ತಿ ಮಾನವತಾ ಕಿ ಇಕ್ ಆಶಾ ಹೈ|
ಯೇ ದಿವ್ಯ ಶಕ್ತಿ ಯಾನ್, ವರದಾನ ಹೈ,
ಯೇ ಅವತಾರ್ ನಹೀ ಹೈ, ಯೇ ಇನ್ಸಾನ ಹೈ|

ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಶಕ್ತಿಮಾನ್,
ತೆರೆ ಹಾತ್ ಜೋ ಶಕ್ತಿ ಹೈ,
ದುನಿಯಾ ಬದಲ್ ಸಕ್ತಿ ಹೈ,
ಫೂಲೋಮೇ ಧಲ್ ಸಕ್ತಿ ಹೈ,
ಶೋಲೋ ಸೆ ಜಲ್ ಸಕ್ತಿ ಹೈ|
ಹೋತಾ ಹೈ ಜಬ್ ಆದಮಿಸೆ ಅಪನಾ ಗ್ಯಾನ್, ಕೆಹೆನಾಯ ವೋ, ಶಕ್ತಿಮಾನ್|
ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಶಕ್ತಿಮಾನ್|

ಒಳ್ಳೆ ಮಸ್ತ್ ಅಲ್ದಾ......
ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟ್ ತಗಂಡ್ರೆ, ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಸುಪರ್ ಹಿರೋನೆಯ. ತನ್ನ ೭ ಜನ ಗುರುಗಳಿಂದ ಶಕ್ತಿ ತಗತ್ತ, ಆ ಸಪ್ತ ಋಷಿಗಳು ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಗೆ, ಯೋಗಿಕ್ ಶಕ್ತಿ ಕೊಟ್ಟು ಭೂಮಿನ ಕಾಪಾಡು ಹೇಳಿ ಹರಸಿ ಕಳಿಸಿ ಕೊಡ್ತೋ. ಸೂರ್ಯವಂಶದ ಫಾಲೋವರ್ಸ್ ಆಗಿ ಜನ್ಮ ತಳ್ಕಂಡಿ ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿನ ನಾಶ ಮಾಡುಲೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬತ್ತ ಶಕ್ತಿಮಾನ್. ಅವಂಗೆ ಆ ಸಪ್ತ ಋಷಿಗಳು ಸೇರ್ಕಂಡಿ ಟ್ರೇನಿಂಗ ಕೊಡ್ತೋ, ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಕುಂಡಲಿನಿ ಯೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ತೋರಿಸ್ತೋ, ಏಳು ಕುಂಡಲಿನಿ ಚಕ್ರಗಳನ್ನ ಜಾಗ್ರತೆ ಮಾಡಕಂಡಿ ಅದ್ರಿಂದ ಸೂಪರ್ ನೆಚುರಲ್ ಪವರ್ ತಗತ್ತ ಅವ. ಯಜ್ಞ ಯಾಗನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿ, ಪಂಚಭೂತಗಳಿಂದ ಅವ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿ ಕೊಟ್ಟು ಅವಂಗೆ ಮರಣವೇ ಇಲ್ದಂಗೆ ಮಾಡಿ, ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಗಳ ವಿರುದ್ದ ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಆಗಿ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುಲೆ ಸಜ್ಜು ಮಾಡಿ ಕಳಿಸ್ತ.
ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ನ ದೊಡ್ಡ ಶತ್ರು ಅಂಧೇರಿಕೆ ರಾಜಾ ಕಿಲ್ವಿಶ್. ಆ ಕಿಲ್ವಿಶ್ ಜತಿಗೆ ಇಪ್ಪವೆಲ್ಲ ಅವನ್ನ ನೋಡುಕೆ ಬಂದ್ರೆ ಅವರದ್ದು ಒಂದು ಸಿಂಬಾಲ್ ಇದ್ದಲ ಎರಡೂ ಕೈ ನ
ಕತ್ತಿನತ್ರ ಕ್ರಾಸ್ ಮಾಡಿ ಹಿಡ್ಕಂಡಿ, "ಅಂಧೇರ ಖಾಯಂ ರಹೇ" ಅಂತಾ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೋ, ಅದಕ್ಕೆ ಕಿಲ್ವಿಶ್ ತಾನೂ ಕೈ ಕ್ರಾಸ್ ಮಾಡಿ ಹಿಡ್ಕಂಡಿ "ಅಂಧೇರ ಖಾಯಂ ರಹೇಗಾ" ಅಂತಾ ರಿಪ್ಲೈ ಕೊಡ್ತಿದ್ದ. ಇದೆಲ್ಲ ಒಂದತರ ಮನಸಲ್ಲಿ ಹೆದ್ರಿಕೆ, ಮೋಜು, ಕುತೂಹಲ ಎಲ್ಲಾ ತರ್ತಿತ್ತು. ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಗೆ ಕಿಲ್ವಿಶ್ ನ ಒಂದೇ ಸಮ್ನೆ ಸಾಯ್ಸುಲೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲೆ. ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿ ನಾಶ ಆದವಿನ ಕಿಲ್ವಿಶ್ ಸಾಯ್ತಿಲ್ಲೇ ಹೇಳಿ ಅವ್ನ ಮಹಾಗುರು ಹೇಳಿರ್ತ. ಅದಿಕ್ಕೆ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ರಾಕ್ಷಸ್ರನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಗಿಸ್ಕ್ಯತ್ತ, ಡಾಕ್ಟರ ಜೆಕಾಲ್ ನಂತ ಕೆಟ್ಟವರನ್ನೆಲ್ಲ ಹಿಡದು ಬಡದು, ಕೊನಿಗ್ ಟೈಮ್ ಮಷಿನ್ ಬಳಸ್ಕಂಡಿ ಕಿಲ್ವಿಶ್ ನ ಸಾಯಿಸ್ತ ಶಕ್ತಿಮಾನ್.
ಪ್ರತೀಸಲ ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಮುಗುದ್ ಕುಡ್ಲೆ ನಂಗೆ ಬೇಜಾರ್ ಆಪುದು, ಛೆ ಮುಗಧೋತಲೆ ಹೇಳಿ. ಮತ್ತೆ ಮುಂದಿನ್ ವಾರ ತಂಕ ಕಾಯವಲೇ. ನಾ ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ದು ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್, ಪೋಟೋ ಎಲ್ಲಾ ಕಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಿ. ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡ್ತಿದ್ದಿಲ್ಲ ಮತ್ತೆ, ಯಾರು ಮುಟ್ಟುಲೂ ಆಗಾ.
ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹಿಡದಿ ದೊಡ್ಡವು ನೋಡ್ತಿದ್ದ ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಸೀರಿಯಲ್ಲು. ಸುಮಾರು ೧೫ ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆಯ ಇಂತಾ ಒಂದು ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟ್ ಇಟ್ಕಂಡಿ ಜನರ ಮನ್ಸು ಗೆಲ್ಲುದು ಅಷ್ಟೊಂದ್ ಸುಲಭ ಇದ್ದಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಈಗಿನ್ ತರ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಕೂಡ ಇದ್ದಿದ್ದಿಲ್ಲ ಅವತ್ತು, ಎಂತ ಮಾಡವಾದ್ರೂ ತುಂಬಾ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಹ, ಜತಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಟೆಕ್ನಿಶಿಯನ್ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಕಗ್ತಿದ್ದಿಲ್ಲೆ, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮನಿಶ್ರೆ ಆಗವು ಮತ್ತೆ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡುಲೆ.
ಇವೆಲ್ಲ ಸ್ವೀಟ್ ಮೆಮೊರಿ ಈಗಿನ ಜನಕ್ಕೆ ಬಹುಶ ಸಿಗ್ತಿಲ್ಲೆ. ಈಗೆಲ್ಲ ಸಾವ್ರ ಚಾನೆಲ್ಸು ಟಿವಿಲಿ, ಯಾವ್ದು ನೋಡವು ಹೇಳೇ ಕನ್ಫ್ಯೂಸ್ ಆಗೋಗ್ತು. ಅದೂ ಅಲ್ದೆ ಭಾರತೀಯ ಚಾನೆಲ್ ಮೇಲೆ ಪರಕೀಯರ ಚಾನೆಲ್ ಗಳ ಆಕ್ರಮಣ. ಈಗಿನ್ ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಟೂನ್ ನೆಟ್ವರ್ಕ್, ಪೋಗೋ ಮತ್ತೂ ಎಂತೆಂತದೋ ಚಾನೆಲ್ಸು ಬಂದಿದ್ದು. ಈಗೆಲ್ಲ ಮೊದ್ಲಿನ್ ತರ ಕಷ್ಟಪಡು ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲೆ, ಕಾರ್ಟೂನ್ ಮಾಡುಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಬಳಸ್ಕತ್ತೋ, ಎಲ್ಲಾ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಯುಗ. ಹೆಚ್ಗೆ ಖರ್ಚೂ ಇಲ್ಲೆ ಮತ್ತೆ.
ಆಗ್ಲಿ, ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ತುಂಬಾ ಮುಂದುವರ್ದಿದ್ದು ಮಕ್ಕ್ಲಿಗೆಲ್ಲ ಹೊಸಾ ಹೊಸಾ ತರ ಎಂಟ್ರ್ಟೆನ್ಮೆಂಟ್ ಕೊಡುಲೆ ಹೆಲ್ಪ್ ಆಗ್ತಾ ಇದ್ದು. ಹೌದು ಇದ್ರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಆಗ್ತು, ಆದ್ರುವೆ, ಮಿತದಲ್ಲಿ ಬಳಸ್ಕಂಡ್ರೆ ಮಕ್ಕಳ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಹೆಲ್ಪ್ ಆಗ್ತು.
ಸಾಕು, ನಾ ಕೊರ್ದದ್ದು, ಜಾಸ್ತಿ ತಲೆ ತಿನ್ತಿಲ್ಲೆ. ಕೊನಿಗ್ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳವಾದ್ರೆ, ಈಗಿನ್ ಮಕ್ಳಿಗೆ ಎಂತಾ ಎಂಟ್ರ್ಟೆನ್ಮೆಂಟ್ ಇದ್ದ್ರುವೆ "ಕದ್ದ ತಿಂದ ಮಾಯಣಣ್ ರುಚಿನೇ ಬೇರೆ ಬಿಡಿ".

ನಂಬಿಕೆ...

noreply@blogger.com (KiranP) — Mon, 21 Nov 2011 11:11:00 +0530

ರಾಮಾಯಣ ಮುಗಿದು ಸುಮಾರು ೧೦ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿದ್ದವು. ವಿಭೀಷಣನ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಲಂಕೆ ಸುಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ನಡೆದಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ರಾವಣನ ರಾಕ್ಷಸ ಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಿದ ಕಪಿರಾಯನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಲಂಕೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ಮಾರ್ಗಗಳೂ ಕೊನೆಗೆ ಬಂದು ಸೇರುವುದು ಸಮುದ್ರ ದಡಕ್ಕೆ. ಕಪಿರಾಯನೂ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಬಂದು ನಿಂತು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದ. "ಈಗ ಈ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟುವುದು ಹೇಗೆ?? ಅಂದಾದರೋ ಶ್ರೀರಾಮನ ಹೆಸರು ಬರೆದ ಬಂಡೆಗಳಿಂದ ಸೇತುವೆ ಕಟ್ಟಿ ದಾಟಿದ್ದಾಯಿತು. ಇಂದು? ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸೇತುವೆಯೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ". ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕಪಿರಾಯ ಸಮುದ್ರ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವಾಗ ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ವಿಭೀಷಣ ಮಹಾರಾಜ ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲೆ ನಿರಾಳವಾಗಿ ನಡೆದುಬರುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಹತ್ತಿರ ಬಂದ ವಿಭೀಷಣನಿಗೆ ಕಪಿರಾಯ ವಂದಿಸಿ ತನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡ,
"ವಿಭೀಷಣ ಮಹಾರಾಜ, ನನಗೆ ಈ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಿ ಅತ್ತ ನಿಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಿದೆ, ಹನುಮಂತನಂತೆ ಹಾರುವ ಶಕ್ತಿ ನನಗಿಲ್ಲ. ನೀವು ನೋಡಿದರೆ ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲೆ ನಿರಾಳವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ನಡೆದು ಬಂದಿರಿ. ನನಗೂ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿ."
ಮಂದಹಾಸದೊಂದಿಗೆ ವಿಭೀಷಣ ಹೇಳಿದ "ಕಪಿರಾಯ, ಅದು ಅತೀ ಸುಲಭ. ನನ್ನ ಬಳಿ ಮಂತ್ರಿಸಿದ ಒಂದು ಕಲ್ಲಿದೆ. ಕಲ್ಲಿನಮೇಲೆ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ ಮಂತ್ರವೊಂದು ಬರೆದಿದೆ. ಅದನ್ನು ನಿನ್ನ ಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಅದನ್ನು ಎದೆಗೊತ್ತಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ನಿರಿನಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡು. ಆ ಮಂತ್ರದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನೀನೂ ನಿರಿನಮೇಲೆ ನಡೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಂದು ಷರತ್ತು, ನೀನು ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಓದುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಒಪ್ಪಿಗೆಯೇ? ಇಗೋ ತಗೋ ಮಂತ್ರ ಕಲ್ಲು."
"ಆಗಬಹುದು ಮಹಾರಾಜ, ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು." ಹೇಳಿದ ಕಪಿರಾಯ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಮಂತ್ರಿಸಿದ ಕಲ್ಲನ್ನು ಎದೆಗೊತ್ತಿಕೊಂಡು ನಿರಿನಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟು ನಡೆಯತೊಡಗಿದ. ಆಶ್ಚರ್ಯ ಎಂಬಂತೆ ಆತ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿರಿನಮೇಲೆ ತೇಲುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ.
ಅರ್ಧ ಸಮುದ್ರ ತಲುಪಿದ ಕಪಿರಾಯನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಳವೊಂದು ಓಡತೊಡಗಿತು. "ವಿಭೀಷಣ ಕೊಟ್ಟ ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಂತ್ರ ಬರೆದಿರಬಹುದು?, ಅಲ್ಲದೆ ನನಗೆ ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಓದಬಾರದೆಂದು ಯಾಕೆ ಹೇಳಿದರು? ಯಾಕೆ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿಬಿಡಬಾರದು? ಸುತ್ತ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ, ಸುಮ್ಮನೆ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಪುನಃ ಹಾಗೆಯೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಡೆದರಾಯಿತು" ಎಂದುಕೊಂಡವನೇ ಕಪಿರಾಯ ಮೆಲ್ಲನೆ ಕಣ್ಣುತೆರೆದು ಮುಷ್ಠಿ ಬಿಡಿಸಿ ಕಲ್ಲನ್ನು ತೆರೆದು ನೋಡಿದ.
ಅದರಲ್ಲಿ "ಶ್ರೀರಾಮ" ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು.
ಕಪಿರಾಯನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. "ಇದೇನಿದು ಈ ಕಲ್ಲಿನಮೇಲೆ ಯಾವ ಮಂತ್ರವೂ ಇಲ್ಲ !!"
ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲಾ ತಿರುಗುಸಿ ನೋಡಿದ, ಉಹುಂ, ಬೇರೇನೂ ಇಲ್ಲ.
"ಬರಿಯ ಶ್ರೀರಾಮ? ಇದೆಂತಾ ಮಂತ್ರ? ಬರಿಯ ಈ ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಸಮುದ್ರ ದಾಟಬಹುದೇ?" ಎಂದುಕೊಂಡದ್ದೇ ತಡ, ಕಪಿರಾಯ ಗುಳಕ್ ಎಂದು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋದ..
"ಕಾಪಾಡಿ... ಯಾರದ್ರೂ ಕಾಪಾಡಿ.. ನಾನು ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.. ಕಾಪಾಡಿ" ಎಂದು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ನೀರು ಕುಡಿದಮೇಲೆ ವಿಭೀಷಣ ಬಂದು ಆತನನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿ ದಡಕ್ಕೆ ತಂದು ಹಾಕಿದ.
ಮೆಲ್ಲ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಪಿರಾಯ, "ಮಹಾರಾಜ ಏನಿದು, ಆ ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಂತ್ರವೂ ಬರೆದಿರಲಿಲ್ಲ, ಬರೀ ಶ್ರೀರಾಮ ಎಂದಷ್ಟೇ ಬರೆದಿತ್ತು."
ಮತ್ತೆ ಮುಗುಳುನಕ್ಕು ವಿಭೀಷಣ ಹೇಳಿದ "ಅಯ್ಯೋ ಕಪಿರಾಯ, ನೀನು ಆ ಕಲ್ಲನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅರ್ಧ ಸಮುದ್ರ ದಾಟಿದ್ದಿ. ಅದು ಕಲ್ಲಿನ ಮಹಿಮೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಶ್ರೀರಾಮನ ಮಹಿಮೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಆ ಕಲ್ಲಿನಮೇಲೆ ಯಾವುದೋ ಮಂತ್ರವಿದೆ ಎಂದು ನೀನು ನಂಬಿದ್ದೆಯಲ್ಲ, ಆ ನಂಬಿಕೆಯ ಮಹಿಮೆ. ಆ ಕಲ್ಲಿನ ಮಂತ್ರಶ್ಕ್ತಿಯಿದ್ದರೆ ನೀನು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಬಲ್ಲೆ ಎಂದು ನೀನು ನಂಬಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ಮಹಿಮೆ ಅಷ್ಟೇ. ನಾನು ನೋಡಬೇಡವೆಂದರೂ ಸಮುದ್ರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಕಲ್ಲನ್ನು ತೆರೆದು ನೋಡಿದೆ,
ನಿನಗೆ ಆ ಕಲ್ಲಿನಮೇಲೆ ಇದ್ದ ನಂಬಿಕೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ, ಜತೆಗೆ ಮಂತ್ರದ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ. ಅಷ್ಟೇ, ನೀನು ಮುಳುಗಿಹೋದೆ.

ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜೀವನವೂ ಇಂತಹದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಎಂಬ ದ್ರವ ದಿನಬರುತ್ತಾ ಆವಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವ ಶಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಕುಂಟಿತವಾಗಿದೆ. ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಬಗ್ಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿದೆ. ಏನನ್ನೂ ನಂಬಲಾರದ ಸ್ಥಿಥಿ ಮನುಷ್ಯ ಈಗ ತಲುಪಿದ್ದಾನೆ.

ಇಂತಹ ಒಂದು ಅಸಹನೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಕಾರಣವೆನಿರಬಹುದು, ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ. ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡೆ ಸಹ. ನನಗೆ ತಿಳಿದುಬಂದಂತೆ ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಘಾಸಿಗೊಳಿಸಿದ ಅಂಶಗಳೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ವೈಚಾರಿಕತೆಯ ಕೊರತೆ, ನಮ್ಮ ಋಣಾತ್ಮಕ ಯೋಚನೆಗಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಅಪನಂಬಿಕೆಗಳು.

ವಿಚಾರ ಮಾಡುವ ಗುಣ ನಮ್ಮಿಂದ ಯಾವತ್ತೋ ದೂರಾಗಿದೆ. ದುಡುಕುವಿಕೆಯೇ ನಮ್ಮ ಸಾಧನ. ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರು "ನಡೆ ಮುಂದೆ ನಡೆ ಮುಂದೆ ನುಗ್ಗಿ ನಡೆ ಮುಂದೆ..." ಸರಿ, ನುಗ್ಗುವುದೊಂದೇ ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಈಗ. ಇದು ಅವರು ಹೇಳಿದ ವಾಕ್ಯದ ದುರುಪಯೋಗವೊ, ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಮೌಢ್ಯತೆಯೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ನಾವೆಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ವೈಚಾರಿಕತೆ ಅಗತ್ಯ. ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡರೂ ಪರಾಂಬರಿಸಿ ನೋಡು ಎಂದಿದ್ದಾರೆ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು. ಮಾಡಿದ ಕೃತಿಗಳ ಮನ-ಮಂಥನ ಅಗತ್ಯ (ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ಅರಿವನ್ನು ಜಾಗ್ರತಗೊಳಿಸಿ). ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲಿ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವ ಭಾವನೆ ಅಗತ್ಯ. ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಮನಶುದ್ಧಿ ಇರಲಿ, ತಾಳ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿರಲಿ.
ಇನ್ನು ಋಣಾತ್ಮಕ ಯೋಚನೆಗಳು, ಇವು ನಮ್ಮ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಕೊಡಲಿ ಪೆಟ್ಟಿದ್ದಂತೆ. ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ಈ ಋಣಾತ್ಮಕ ಯೋಚನೆಗಳಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಪುಕ್ಕ ಕಟ್ಟಿ ಹಾರಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ, ನಮ್ಮ ಮನಸಿನ ಧನಾತ್ಮಕ ಭಾವನೆಗಳ ಬಲಿಕೊಟ್ಟು ಋಣಾತ್ಮಕಕ್ಕೆ ನೀರೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನನಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ, ಸಹಜವಾಗಿ, ಈ ಋಣಾತ್ಮಕ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಸ್ವತಃ ಯಾವುದೇ ಬಲವಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಾವು ಇದರಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ಆಲೋಚಿಸಿ, ಇದಕ್ಕೆ ಬಲ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ಇನ್ನು ಅಪನಂಬಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದಷ್ಟೂ ಕಮ್ಮಿಯೇ. "ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವಸಾಮರ್ಥ್ಯದಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಅನುಮಾನ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಅನುಮಾನದಮೇಲೆ ಬಹಳ ನಂಬಿಕೆ", ಏನಂತಿರಿ ಇದಕ್ಕೆ? ಒಂದು ನಕಾರಾತ್ಮಕ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ನಮಗೆ ಎಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆ ಅಂದರೆ, "ನೋಡ್ತಾ ಇರು ಇವತ್ತು ಖಂಡಿತಾ ನಿನಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗೋಲ್ಲ", "ಇವತ್ತು ನಾನು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಫೈಲೆ", "ಈ ನೀರು ಕುಡಿದರೆ ನನಗೆ ಖಂಡಿತಾ ಜ್ವರ ಬರುತ್ತೆ", "ಇವತ್ತು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದಿದ್ದೇನೆ, ನಾಳೆ ನನಗೆ ಜ್ವರ ಗ್ಯಾರಂಟಿ". ಎಷ್ಟು ಖಡಾಖಂಡಿತವೆಂದರೆ ಇನ್ನೇನು ಆಗದ್ದೂ ಆಗಿಬಿಡಬೇಕು, ಅಂತಹ ನಂಬಿಕೆ ನಮಗೆ. ಅದೇ ನಂಬಿಕೆ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಮೇಲೆ ಇಲ್ಲ. "ನಾನಿವತ್ತು ಈ ಪೂರ್ತಿ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿಯೇ ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ", "ನನಗೆ ಇವತ್ತು ಖಂಡಿತ ಆ ಕೆಲಸ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ", "ನನ್ನಷ್ಟು ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಇನ್ನಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ರೋಗ ಅಂಟಲಾರದು" ಇಂತಹ ಧನಾತ್ಮಕ ಯೋಚನೆಗಳು ತಲೆ ಕೆಳಗೆ ಮಾಡಿ ನಿಂತರೂ ನಮಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ನಾನೇನೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದು ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಹೌದು. ಪರಿಹಾರ ನನಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇದೆ; ವೈದ್ಯರ ಮಾತ್ರೆ ಔಷಧಿಗಳಲ್ಲ, ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವ-ಬದಲಾವಣೆಯ ಅಗತ್ಯ ಇದೆ.

ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೊಂಡು ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ, "ವಿಜ್ನಾನ ಇಂತಹ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ, ಅತ್ಯಾಕರ್ಷಕ ಅಪರಿಮಿತ ಅನ್ವೇಷಣೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ, ಭೂಮಿ ಮೇಲಿನ ಹುಟ್ಟು ಸಾವು ಇದರಬಗ್ಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಹಲವಾರು ಅಂಶಗಳನ್ನು ವಿಜ್ನಾನ ಬಯಲಿಗೆಳೆದಿದೆ, ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ನೀನು ದೇವರು, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಇದೆಲ್ಲ ನಂಬುತ್ತೀಯಾ?". ನಿಜಕ್ಕೂ ಆತನಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವಷ್ಟು ಜ್ನಾನ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಈಗಲೂ ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ, ಆದರೆ ಕೆಲವು ದಿನದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಥೆಯನ್ನು ಓದಿದೆ, ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ,

ಒಂದ್ ಸಲ ಸರ್ ಥೋಮಸ್ ಆಳ್ವ ಎಡಿಸನ್ ರೈಲಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಬೈಬಲ್ ಓದುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇರೋ ಒಬ್ಬ ಯಂಗ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಯದೆ "ಎಂತಾ ಸ್ಟುಪಿಡ್ ಜನರು, ವಿಜ್ಞಾನ ಇಷ್ಟು ಮುಂದುವರಿದಿರಬೇಕಾದ್ರೆ, ಇನ್ನೂ ಅದೇ ಹಳೇ ಬೈಬಲ್ ಓದ್ತಾ ಕುತಿದಿರ. ನಾಚ್ಕೆ ಅನ್ನಿಸೋಲ್ವಾ ನಿಮಗೆ" ಅಂದ. ಅದಿಕ್ಕೆ ಎಡಿಸಿನ್ "ಯಾಕೆ ಮರಿ, ಬೈಬಲ್ ಓದೋದ್ರಿಂದ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನ ಇಲ್ಲಾ ಅಂತಿಯ?" ಕೇಳಿದ್ರು. ಅದಿಕ್ಕೆ ಯಂಗ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ "ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನ ಇಲ್ಲಾ ಓಲ್ಡ್ ಮ್ಯಾನ್. ವಿಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟೋ ಮುಂದುವರಿದಿದೆ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಎಷ್ಟೋ ಅಂಶಗಳನ್ನ ನಾವು ಕಂಡುಹಿಡಿದ್ದೀವಿ, ನಾವು ಬೇರೆ ಜಗದ ಜೀವಿಗಳ ಜತೆಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಮಾಡಲು ಟ್ರೈ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಿವಿ.. ಬ್ಲಾ ಬ್ಲಾ ಬ್ಲಾ.. ನಿಂಗೆ ಈಗ ಎಲ್ಲಾ ವಿವರಣೆ ಕೊಡೋದಿಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಸಮಯ ಇಲ್ಲ, ಒಂದು ಬಾರಿ ನನ್ನ ಲ್ಯಾಬ್ ಗೆ ಬಾ, ಎಲ್ಲಾ ಡೆಮೋ ಜೊತೆಗೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ವಿವರಣೆ ಕೊಡ್ತೀನಿ, ನಿಮ್ಮಂತಹ ಹಳೆಕಾಲದ ಜನರನ್ನ ತಿದ್ದಿ ಸರಿಪಡಿಸುವುದು ನಮ್ಮಂತಹ ಯಂಗ್ ಜನರೇಷನ್ರ ಕರ್ತವ್ಯ ಕೂಡ" ಅಂತಾ ತನ್ನ ವಿಸಿಟಿಂಗ್ ಕಾರ್ಡ್ ಕೊಟ್ಟ. ಎಡಿಸನ್ ಆ ಕಾರ್ಡ್ ನ ಜೇಬಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರು. ಯಂಗ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ "ನಿನ್ನ ಪರಿಚಯಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಡ್ ಏನಾದ್ರೂ ಇದ್ರೆ ಕೊಡು" ಅಂದ. ಎಡಿಸನ್ ತನ್ನ ವಿಸಿಟಿಂಗ್ ಕಾರ್ಡ್ ತೆಗೆದು ಕೊಟ್ರು. ಕಾರ್ಡ್ ನೋಡಿದ ಯಂಗ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್, "ಒಹ್ ಮೈ ಗಾಡ್, ದಿ ಗ್ರೇಟ್ ಸರ್ ಥೋಮಸ್ ಎಡಿಸನ್, ಐ ಯಾಮ್ ಸೋರಿ ಸರ್" ಹೇಳಿ ಅವ್ರ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದ. "ಸರ್, ನೀವು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಮಾತನಾಡಿದೆ, ತಪ್ಪಾಯ್ತು, ಕ್ಷಮಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು" ಅಂದ. ಎಡಿಸನ್ ಮುಗುಳುನಗುತ್ತ ಅಂದರು "ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಮರಿ, ನಿನ್ನದೇನೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಬಿಡು, ನಿನ್ನ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೀಯಾ". ಯಂಗ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ "ಸರ್, ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೇಜಾರಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ, ನಿಮ್ಮ ಲ್ಯಾಬ್ ಗೆ ಒಂದು ಸಾರಿ ಬರಬೇಕು ನಾನು, ಒಂದು ಅಪಾಯಿಂಟ್ಮೆಂಟ್ ಕೊಡಿ ಸರ್" ಅಂದ. ಅದಿಕ್ಕೆ ಎಡಿಸನ್ "ನನ್ನ ಲ್ಯಾಬ್ ಯಾವಾಗಲು ತೆರೆದೇ ಇರುತ್ತೆ, ನೀನು ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದ್ರು ಬರಬಹುದು" ಅಂದ್ರು. ಅವರಿಗೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿ ಯಂಗ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದ.
ಮಾರನೆ ದಿನ, ಯಂಗ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಎಡಿಸನ್ ಲ್ಯಾಬ್ ಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟ. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ ಮಾಡೆಲ್ಲುಗಳು, ಎಕ್ಷಪೆರಿಮೆಂಟ್ಗಳು ಎಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ತಲೆ ತಿರುಗುವುದೊಂದು ಬಾಕಿ ಆತನಿಗೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಸೌರವ್ಯೂಹದ ಮಾಡೆಲ್ ನೋಡಿ ಬಾಳ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು ಯಂಗ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಕೇಳಿದ "ಸರ್ ಈ ಸೌರವ್ಯೂಹದ ಮಾಡೆಲ್ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ನೀವು ಮಾಡಿದ್ದ?". ಅದಿಕ್ಕೆ ಎಡಿಸನ್ "ಎಲ್ಲಿ, ಅರೇ ಇದು ಹೇಗೆ ಬಂತು ಇಲ್ಲಿಗೆ? ಯಾರು ತಂದಿದ್ದು. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಇದು ಯಾರು ಮಾಡಿದ್ದು ಅಂತ. ಇದು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಂತು, ಇಷ್ಟೊತ್ತು ಇರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ಇದು?" ಅಂದರು. ಯಂಗ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ "ತಮಾಷೆ ಮಾಡಬೇಡಿ ಸರ್, ಇಲ್ಲಿಗೆ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರು ಬಂದಿಲ್ಲ ಈಗ, ಇದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಹೇಗೆ ಬರೋಕೆ ಸಾದ್ಯ. ಇದು ನೀವು ಮಾಡಿದ್ದೆ ಇರಬೇಕು" ಅಂದ.
ಅದಿಕ್ಕೆ ಎಡಿಸನ್ "ಹೌದೇ, ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ಸೌರವ್ಯೂಹದ ಮಾಡೆಲ್ ತನ್ನಿಂದ ತಾನೇ ಬರೋಕೆ ಸಾದ್ಯ ಇಲ್ಲಾ ಅಂತಾ ಆದ್ರೆ, ನಾವಿರೋ ನಿಜವಾದ ಸೌರ ಮಂಡಲ, ಈ ಜಗತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ತನ್ನಿಂದ ತಾನೇ ಬರೋಕೆ ಸಾದ್ಯ ಇಲ್ಲಾ ತಾನೇ? ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ಸೌರವ್ಯೂಹದ ಮಾಡೆಲ್ ಮಾಡೋದಿಕ್ಕೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಬೇಕೇ ಬೇಕು ಅಂತಿದ್ದರೆ, ಅಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಸೌರವ್ಯೂಹದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಒಬ್ಬ ಇರಲೇ ಬೇಕು ಅಲ್ವಾ?"
".. ಅದನ್ನೇ ನಿನ್ನೆ ನಾನು ಬೈಬಲ್ ನಲ್ಲಿ ಓದಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ" ಅಂದ್ರು..

ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಬದುಕಿಗೆ ಹಲವು ಉತ್ತಮ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಉತ್ತಮ ಮಾರ್ಗವೊಂದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯಬೇಕಾದ್ದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ. ಸ್ವ-ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರಲಿ, ಅಪನಂಬಿಕೆ ಬೇಡ. ಧನಾತ್ಮಕತೆ ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿರಲಿ, ಋಣಾತ್ಮಕತೆ ಬೆಳೆಯಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡದಿರಿ. ಮಾಡುವ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ವೈಚಾರಿಕತೆ ಇರಲಿ, ದುಡುಕುತನ ಬೇಡ.

ನಂಬದಿರ್ದನು ತಂದೆ ನಂಬಿದನು ಪ್ರಹ್ಲಾದ |
ನಂಬಿಯೂ ನಂಬದಿರುವಿಬ್ಬಂದಿ ನೀನು ||
ಕಂಬದಿನೋ ಬಿಂಬದಿನೋ ಮೋಕ್ಷವವರಿಂಗಾಯ್ತು |
ಸಿಂಬಳದ ನೊಣ ನೀನು - ಮಂಕುತಿಮ್ಮ||

-- ಧೃಡ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಪ್ರಹ್ಲಾದ ಮತ್ತು ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ಇಬ್ಬರೂ ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆಗಳು. ಹರಿಯೇ ಸರ್ವಸ್ವವೆಂಬ ಧೃಡ ನಂಬಿಕೆ ಮಗನದಾದರೆ, ಹರಿ ಎಂಬುವನೇ ಇಲ್ಲ, ಇದ್ದರೂ ಅವನು ನಮ್ಮ ಶತ್ರು ಎಂಬ ಅಪನಂಬಿಕೆ ತಂದೆಯಾದ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವಿನದು. ಅವರವರ ನಂಬಿಕೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಂಬದ ತಂದೆಗೆ ಉಗ್ರರೂಪಿ ನರಸಿಂಹನಾಗಿ, ನಂಬಿದ ಮಗನಿಗೆ ವಿಶ್ವರೂಪಿ ನಾರಾಯಣನಾಗಿ ಬಂದ ಪರಮಾತ್ಮನು, ಅವರವರ ನಂಬಿಕೆಗೆ ತಕ್ಕಂತಹ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದನಲ್ಲವೇ?

ನನಗದು ಗೊತ್ತಿದೆ...

noreply@blogger.com (KiranP) — Wed, 14 Sep 2011 14:06:00 +0530

ಬಂಗಾರದ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಡುವ ಕೋಳಿಯ ಕಥೆ:
ಒಂದಾನೊಂದು ಊರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರೈತನ ಬಳಿ ಒಂದು ಕೋಳಿ ಇದ್ದಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಅದು ಒಂದು ಬಂಗಾರದ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಟ್ಟಿತು. ಮೊದಲಿಗೆ ರೈತ ಅದು ಬಂಗಾರದ ಮೊಟ್ಟೆ ಎಂದು ನಂಬಲಿಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲೋ ಬ್ರಮೆ ಇರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡ. ಮಾರನೆಯ ದಿನವೂ ಕೋಳಿ ಪುನಃ ಒಂದು ಬಂಗಾರದ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಟ್ಟಿತು. ಈ ಬಾರಿ ರೈತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೌಹಾರಿದ. ಅದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡಿದ, ನಿಜವಾದ ಬಂಗಾರದ ಮೊಟ್ಟೆ. ರೈತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಿರಿ ಹಿರಿ ಹಿಗ್ಗಿದ. ಇದು ಹೀಗೆಯೇ ನಡೆಯಿತು, ಕೋಳಿ ದಿನವೂ ಒಂದೊಂದು ಬಂಗಾರದ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಡುತ್ತಿತ್ತು. ಬಂಗಾರದ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮಾರಿ ಬಂದ ಹಣದಿಂದ ತನ್ನ ಸಾಲವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡ ರೈತ ಕ್ರಮೇಣ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗತೊಡಗಿದ. ರೈತನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೋಳಿಯಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿ. ದಿನವೂ ಕೋಳಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಆಹಾರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪಾಲನೆ ಪೋಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಇದೆರೀತಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಒಂದು ದಿನ ರೈತನಿಗೆ ಒಂದು ಆಲೋಚನೆ ಬಂತು. "ಹೀಗೆ ದಿನ ಒಂದೊಂದೇ ಮೊಟ್ಟೆ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ ಈ ಕೋಳಿ, ಯಾಕೆ ತಾನು ಒಂದೇಸಲ ಎಲ್ಲ ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಮಾರಿ, ಬೇಗ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಬಾರದು? ಬಹುಶಃ ಈ ಕೋಳಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚಿನ್ನದ ಮೊಟ್ಟೆಗಳಿರಬೇಕು. ಈ ಕೋಳಿಯ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಗೆದರೆ ಎಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಪಡೆಯಬಹುದು", ಎಂದುಕೊಂಡು ಕೋಳಿಯ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಗೆದು ಅದನ್ನು ಕೊಂದು ಬಿಟ್ಟ. ಹೊಟ್ಟೆ ಒಳಗೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ ಒಂದು ಬಂಗಾರದ ಮೊಟ್ಟೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಇತ್ತ ಮೊಟ್ಟೆ ಕೊಡುವ ಕೋಳಿಯೂ ಬದುಕಿಲ್ಲ. ರೈತ ತನ್ನ ಮೂರ್ಖತನಕ್ಕೆ ಕೊನೆಗೆ ಗೋಳಿಟ್ಟ.

ಈಗ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಬಂಗಾರದ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಡುವ ಕೋಳಿಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ, ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ, ನಾನು ಬರೆದದ್ದು ಪೂರ್ತಿ ಓದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಈ ಕಥೆಯ ಹೆಡ್ಡಿಂಗ್ ನೋಡಿದಕೂಡಲೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಸ್ಕಿಪ್ ಮಾಡಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ. ಯಾರಿಗೂ ಈ ಕಥೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕೇಳೋ ಇಂಟರೆಸ್ಟ್ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಇದನ್ನ ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಪೂರ್ತಿ ಓದಿದ್ದೀರಾ ಆದರೆ ಕಥೆ ಪೂರ್ತಿ ಮುಗಿದಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆಂದರೆ "ಏನೂ ಹೊಸದಿಲ್ಲ, ನಂಗೆ ಈ ಕಥೆ ಮುಂಚೆನೇ ಗೊತ್ತಿತ್ತು". ಇನ್ನುಕೆಲವರಿಗೆ ಕಥೆ ಪೂರ್ತಿ ಓದಿದಮೇಲೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಬೇಜಾರಾಗಿದೆ ಆದ್ರೂ ಇಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಬೇಜಾರಿನಿಂದ ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಆಗ್ಲೆ ಕ್ಲೋಸ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ನಿಜ ಅಂದ್ರೆ, ಮೊನ್ನೆ ಈ ಕಥೆ ಪುನಃ ಓದಿದಾಗ ನಿಮಗನ್ನಿಸಿದ್ದೇ ನನಗೂ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು, "ಇದು ನನಗೆ ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತು..." ಆದರೆ ಈಗ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಕೇಳಿ, ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೂಪರ್ ಬಿಸಿನೆಸ್ಸ್(ವ್ಯವಹಾರ) ನೀತಿ ಅಡಗಿದೆ!.. ನಂಬುತ್ತಿರಾ? ಆ ನೀತಿಯನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಈ ಪೋಸ್ಟಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈಗ ನಾವು ಫೋಕಸ್ ಮಾಡಬೇಕಾದ್ದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಭಾವನೆಗಳ ಮೇಲೆ.

ಈ ಕಥೆ ಓದುವಾಗ ನನ್ನ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಏನು ಬಂತೆಂದರೆ "ನನಗೆ ಈ ಕಥೆ ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತು, ತುಂಬಾ ಹಳೆಯದು, ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಬೇಜಾರಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಹೊಸತೇನೂ ಇಲ್ಲ ಇದರಲ್ಲಿ" ಹೀಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಭಾವನೆಗಳು. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಇದನ್ನು ಪುನಃ ಕೇಳಲು ತಯಾರಿಲ್ಲ. ನನಗಿದು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬೇಡ, ಅಷ್ಟೇ. ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿ -- ನಾವು ಎಲ್ಲಿಯತನಕ "ನನಗೆ ಅದು ಗೊತ್ತು..." ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತೇವೋ ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ "ನಾವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ". Until we say "I know it..." we don't grow further in life. Our growth will be stagnant there.

ಒಂದು ಸಿಂಪಲ್ ಉದಾಹರಣೆ ನೋಡೋಣ, ನಾವು ಎಲ್.ಕೆ.ಜಿ(LKG) ಯಿಂದ ಈಗ ಮಾಸ್ಟರ್ ಡಿಗ್ರಿ(Master Degree) ವರೆಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಹೊಸದನ್ನು(NEW) ಕಲಿತಿದ್ದೆವೋ ಅದು ಹೇಗೆ ಕಲಿತೆವು? ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ನಾವು ಕಲಿತ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಕೂಡಿಸುವ ಕಳೆಯುವ ಲೆಕ್ಕ ಕೂಡ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆ ನಾವು ಅದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಲಿತೆವು. ನಮ್ಮ ವಿಧ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಂದುವರೆದಂತೆ, ನಮ್ಮ ವಯಸ್ಸು ಬೆಳೆದಂತೆ ನಾವು ತುಂಬಾ ಹೊಸ ಹೊಸದನ್ನು ಕಲಿತೆವು. ಹೇಗೆ? ಹೇಗೆಂದರೆ ನಾವು ಪ್ರತಿಸಲ ಹೊಸದನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಕೂತಾಗ ನಮ್ಮ ಸುಪ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ "ನನಗಿದು ಹೊಸದು, ಇದರಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಇದು ಇಂಟರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಆಗಿದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಇದರಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಣ, ಇದು ಎಕ್ಷಾಮಿಗೆ ಬರಬಹುದು ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕಲಿಯಬೇಕು.." ಹೀಗೆ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಭಾವನೆಗಳು ಮೂಡಿದ್ದವು. ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ, ನಿಮಗೆ ಮುಂಚೆನೇ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸಿದ ವಿಷಯ ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಪುನಃ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡೋಣ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸಿದೆಯಾ ನಿಮಗೆ? ಇಲ್ಲ, ಯಾಕೆ? "ನನಗದು ಗೊತ್ತು". ನೀವು ಒಮ್ಮೆ ಈ ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ಮಾಡಿ ನೋಡಿ. ಹೊಸದಾಗಿ ಒಂದು ವಿಷಯ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಲವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ "ನನಗೆ ಇದು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತು, ಇದು ನನಗೆ ಬೇಡ, ಇದು ನನಗೆ ಇಂಟರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಆಗಿ ಇಲ್ಲ, ನನಗೆ ಇದರಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿರೋದ್ರಿಂದ ಪುನಃ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ". ನೀವೇ ಗಮನಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ನಿಮಗೆ ಬೇಕು ಅಂದ್ರು ಆ ವಿಷಯ ನಿಮ್ಮ ತಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾಡಿ ನೋಡಿ.

ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ವಿಷಯ ಕಲಿಯುವಾಗ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಭಾವನೆ "ನನಗದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ", ಅದೇ, ಮೊದಲೇ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದ ವಿಷಯದಬಗ್ಗೆ ಪುನಃ ಕೇಳಿದರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಭಾವನೆ "ನನಗದು ಗೊತ್ತು..." ಎಲ್ಲಿಯತನಕ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ "ನನಗದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಹೊಸದಾಗಿ ಕಲಿಯುತ್ತೇನೆ" ಎಂಬ ಭಾವನೆಗಳು ಬರುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ನಮಗೆ ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲಿಯ ತನಕ ನಮಗೆ ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ನಮ್ಮ ಮಾನಸಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ; ಇದು ಬರಿಯ ಲಾಜಿಕ್ಕು ಅಸ್ಟೆಯ.
ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ, ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯಗಳಿವೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾವು "ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಹೊಸದಾಗಿ ಕಲಿಯೋಣ" ಎಂದು ಎಣಿಸಿದ್ದೇವೆ? ಎಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿ ಅದರ ಅರ್ಥ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ತಿಳಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇವೆ? ಬಹುಶಃ ಅತೀ ಕಡಿಮೆ. ಹಾಗಾದರೆ "ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅತಿ ವೇಗದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಿಂದ ನಾವು ಎಷ್ಟು ವಂಚಿತರಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ?".
ಹಾಗಾದರೆ ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಎಷ್ಟು ನಿಧಾನಗತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಾ, ಎಷ್ಟು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ? ಎಷ್ಟೋ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯಗಳ (which are our basic needs of life) ಮೇಲೆ ಗಮನ ಕೊಡಲಾಗದೆ, ಆ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಅತಿಮೌಲ್ಯ ವಿಷಯಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಿಂದ ವಂಚಿತರಾದ ನಾವು, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಪ್ರೌಢಿಮೆ ಪಡೆದು ಯೋಗ್ಯರಾಗಿ ಬದುಕಲು ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದೇವೆ? ಮತ್ತೇಕೆ ಪ್ರತಿದಿನ ನಾವು "ನಾನೇಕೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ? ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಈ ತರಹದ ಕಷ್ಟಗಳು ಬರುತ್ತವೆ" ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕೊರಗುತ್ತೇವೆ? ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಏನು? ಮೂಲ ಕಾರಣ "ನನಗೆ ಅದರಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತು.."

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿ, ಆತ ಹೇಳುವ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳ ತಾತ್ಪರ್ಯ ಒಂದೇ
"ನನ್ನ ಸಾಧನೆಗೆ ಕಾರಣ ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರಗಳು".
"ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ?"
"ನನ್ನ ಅನುಭವಗಳಿಂದ".
ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನಮಗೆ ಆ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾಹಿತಿ ಬೇಕು. ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಆಘಾಧವಾದ ಮಾಹಿತಿಗಳು ದೊರಕುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಆ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕಾದರೆ ಮೊದಲು ನಾವು ತೆರೆದ ಮನಸ್ಸಿನವರಾಗಬೇಕು. ಎಲ್ಲಿಯತನಕ ನನಗದು ಗೊತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹರಿದು ಬರುತ್ತಿರುವ ಜ್ನಾನವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತೇವೋ ಅಲ್ಲಿಯತನಕ ನಮ್ಮ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕುಂಟಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಬಂಗಾರದ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಡುವ ಕೋಳಿಯ ಕಥೆಯ ನೀತಿಯನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾದರೆ, ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಎರಡು ವಿಷಯಗಳು ಗಮನದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು, ಒಂದು ಬಂಗಾರದ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಡುವ ಕೋಳಿ ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯದು ಬಂಗಾರದ ಮೊಟ್ಟೆ. ಇವೆರಡೂ ಸಮಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಅಂಶಗಳು. ಇವೆರಡರಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಅಂಶದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಗಮನ ಕಡಿಮೆ ಆದರೂ ನಷ್ಟ ಖಂಡಿತ.
ಇದನ್ನು ಒಂದು ಫಾರ್ಮುಲಾ ದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಬೇಕಾದರೆ,
ವ್ಯವಹಾರದ ಸಮತೋಲನೆ = (ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ / ಉತ್ಪಾದನೆ)

or, in English,

BB = (PC / P)

--- BB = Balance in Business

--- PC = Production Capability

--- P = Production

ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಎಂದರೆ, ಕಥೆಯಲ್ಲಿ, "ಕೋಳಿ", ಮತ್ತು ಅದರ ಉತ್ಪಾದನೆ "ಬಂಗಾರದ ಮೊಟ್ಟೆ".

ನೀವು ಕೋಳಿಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿದರೂ ಅಥವಾ ಬಂಗಾರದ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿದರೂ ನಷ್ಟ ನಿಮಗೇ.

ಅಂತೆಯೇ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಾರರು (your employees), ಮತ್ತು ಉತ್ಪಾದನೆ "ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಾರರು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಕೆಲಸ (the work done)". ನೀವು ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದರೂ ಬಹಳ ನಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಇದರ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ ಎಂದರೆ, ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಅಂಶದಮೇಲೆ ನೀವೂ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಹರಿಸಿದರೂ, ಅದೂ ನಿಮ್ಮ ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕೆ ಕೇಡೆ. ಎರಡೂ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಸರಿ ಪ್ರಮಾಣದ ಕಾಳಜಿ ಮುಖ್ಯ. ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಎಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಆಗ ನಮಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಯೋಚಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗ?

ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿಹುದೆ ಸತ್ಯ ಮಿಥ್ಯೆಯ ಹಿಂದೆ? |
ನಚ್ಚುವುದೆ ಮರೆಯೊಳಿಹುದನೆ ಸತ್ಯವೆಂದು? ||
ಅಚ್ಚರಿಯ ತಂತ್ರವಿದು; ಬ್ರಹ್ಮ ಸೃಷ್ಟಿಗಳೇಕೊ |
ಮುಚ್ಚಿಹವು ಸಾಜತೆಯ ಮಂಕುತಿಮ್ಮ

ನಾವೇನು ಸಮರ್ಥಿಸ ಹೊರಟಿದ್ದೇವೆ?...

noreply@blogger.com (KiranP) — Sun, 4 Sep 2011 16:46:00 +0530

ಒಬ್ಬ ಶಿಷ್ಯ ಯಾವತ್ತೂ ಹಸುವನ್ನು (ಆಕಳು) ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಗುರುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕೇಳಿದ,

"ಗುರುಗಳೇ, ಹಸು ಎಂಬ ಪ್ರಾಣಿ ಹೇಗಿರುತ್ತೆ?"

ಗುರು ಹೇಳಿದರು "ಮಗು, ಹಸು ಒಂದು ಸಾಧು ಪ್ರಾಣಿ, ಅದಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಕಾಲುಗಳು, ಎರಡು ಕಿವಿ, ಎರಡು ಕಣ್ಣು... ಅದು ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ ಪ್ರಾಣಿ. ಅದನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಹಾಲನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅದರ ಹಾಲು ಬಿಳಿಯ ಬಣ್ಣದ್ದು. ಹಾಲು ತುಂಬಾ ಪೌಷ್ಟಿಕ ಆಹಾರ. ಆರೋಗ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹಾಲು ಕುಡಿಯುವದು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯದು..." ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದರು.

ಶಿಷ್ಯ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ, ಈ ಹಸು ಎಂಬ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಇವತ್ತೇ ನೋಡಿಬಿಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಎಣಿಸಿದವನು ಹಸುವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟ.

ಒಂದು ಜಾಗ ತಲುಪಿದಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಸುವಿನ ಸಿಮೆಂಟಿನ ಒಂದು ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಕಂಡ. ಕೂಡಲೇ ಗುರುಗಳು ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬಹುಷಃ ಗುರುಗಳು ಹೇಳಿದ ಹಸು ಇದೇ ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ. ಆ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಗಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದ. ಹಸುವನ್ನು ನೋಡಿದೆ ಎಂಬ ಕುಶಿಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿ ಹಿರಿ ಹಿಗ್ಗಿದ.

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸಿಮೆಂಟಿನ ಪ್ರತಿಮೆಗೆ ಸುಣ್ಣ ಬಳಿಯಲು ಒಂದು ಬಕೆಟ್ ತುಂಬಾ ಸುಣ್ಣದ ನೀರನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಶಿಷ್ಯ ಬಹುಷಃ ಗುರುಗಳು ಹೇಳಿದ ಹಸುವಿನ ಹಾಲು ಇದೇ ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟ. ಕೊನೆಗೆ ಹಸುವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಾಯಿತು, ಇನ್ನು ಹಸುವಿನ ಹಾಲಿನ ರುಚಿ ನೋಡಿ ಬಿಡೋಣ ಎಂದು ಆ ಬಕೆಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸುಣ್ಣದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು ಬಿಟ್ಟ.

ಅವನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು. ಗುರುಗಳು ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದರು.
"ಏನಾಯಿತು?" ಗುರುಗಳು ಕೇಳಿದರು.
ಶಿಷ್ಯ ಕೋಪದಿಂದ "ಗುರುಗಳಾ ನೀವು, ನನ್ನ ಹಿತ ಚಿಂತಕರಾಗಿ ನೀವು ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಹುದಾ. ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದು, ನೀವು ಇಂತಹ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವವರೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ" ಎಂದ.
ಗುರು ಶಾಂತವಾಗಿ ಕೇಳಿದರು "ಏನಾಯಿತೆಂದು ತಿಳಿಸು ಮೊದಲು".
"ನೀವು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಇರುವ ಒಂದು ಹಸುವನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನೀವು ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲ ಅಂಶಗಳಿದ್ದವು. ಕೊನೆಗೆ ಹಸುವಿನ ಹಾಲನ್ನೂ ನೋಡಿದೆ. ನೀವೇ ಹೇಳಿದ್ದು ಹಸುವಿನ ಹಾಲು ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಉತ್ತಮ ಎಂದು. ನಾನು ಆ ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ, ನನ್ನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸುವ ಪ್ರಸಂಗ ಎದುರಿಬಂತು" ಎಂತೆಲ್ಲ ಶಿಷ್ಯ ರೇಗಾಡಿದ.
ಗುರುಗಳು ಬಹಳ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕೇಳಿದರು "ನೀನು ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿದೆ, ಸರಿ, ಆ ಹಾಲನ್ನು ನೀನೇ ಕರೆದೆಯಾ?"
ಒಮ್ಮೆಲೇ ಶಿಷ್ಯ ಇಳಿದು ಹೋದ, ತಗ್ಗಿದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ "ಇಲ್ಲ".
ಗುರು ಕೇಳಿದರು "ಹಾಗಾದರೆ ಅದನ್ನು ಹಾಲು ಎಂದು ನೀನು ಹೇಗೆ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆ?"

ದುಡುಕುತನ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಶಿಷ್ಯರು ಬಹಳಷ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ನಮಗೆ ಪೂರ್ತಿ ತಿಳಿಯುವ ವ್ಯವಧಾನವೂ ಇಲ್ಲ, ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಭ್ಯತೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಸ್ವತಃ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಂತೂ ಮೊದಲೇ ನಾವಿಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಏನೋ ಹೇಳಿದರು, ಅದನ್ನು ನಮಗೆ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ತಿರುಗಬೇಕು. ವಿಷಯದ ಪರಿಪಕ್ವತೆ ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ನಮಗೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಆ ವಿಷಯ ನಿಜವೊ ಸುಳ್ಳೋ ತಿಳಿಯುವ ತಾಳ್ಮೆ ಕೂಡ ನಮಗಿಲ್ಲ, ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರು, ನಮಗದು ವಿಷಯ ಚರ್ಚಿಸುವಲ್ಲಿ ಮುದ ನೀಡಿದರೆ ಸಾಕು. ಅದರಲ್ಲೂ, ಕೇಳಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳುವ ಅಭ್ಯಾಸವಾದರೂ ನಮಗಿದೆಯೇ? ಇಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಕಾಲು ಬಾಲ ಸೇರಿಸಿ, ಮಸಾಲೆ ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕಿ ಇನ್ನೂ ರಸವತ್ತಾಗಿಸಿ ಅದರ ಮಜಾ ಸವಿಯಲು ಇಚ್ಚಿಸುತ್ತೇವೆ. ಕೊನೆಗೆ ಆ ಶಿಷ್ಯನಿಗಾದ ಪರಿಣಾಮವೇ ನಮಗೂ ಆಗುವುದು. ಬಹಳ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯ ಇದು. ಆದರೆ, ನನ್ನ ವಿಷಯ ಸಧ್ಯ ಇದಲ್ಲ. ಇದರಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಚರ್ಚಿಸೋಣ. ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವಿಷಯ, ನಮ್ಮ ತೊಂದರೆಗೆ ನಾವು ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲೆ ಗೂಬೆ ಕೂರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಎಷ್ಟು ಉತ್ತಮ? ಆ ಶಿಷ್ಯ ವಿನಾಕಾರಣ ಗುರುಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾರಾಡಿದ್ದು ಎಷ್ಟು ಸಮಂಜಸ? ಇದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಪರಿಯೇನು?

ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರದ ಬಂಧು ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದು ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ಬೇಕಿತ್ತು. ಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ಅವರ ರೂಲ್ಸ್, ಕಂಡಿಷನ್ಸ್, ರಿಕ್ವಯರ್ಮೆಂಟ್ಸ್ ತುಂಬಾ ಇದ್ದಿತ್ತು. ನನಗೆ ಇಷ್ಟೇ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ (15k - 20k), ಒಳ್ಳೆಯ, ತುಂಬಾ ಸೌಲಭ್ಯ (features) ಇರುವ, ತುಂಬಾ ಬಾಳಿಕೆ ಬರುವ (very good warranty), ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾದ, ಹೊಸಾ (new, not 2nd hand) ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ಬೇಕು.
ಮೊದಲು ನಾನು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ನೋಡಿ, ನೀವು ಹೇಳೋ ಎಲ್ಲ ರಿಕ್ವಯರ್ಮೆಂಟ್ಸ್ ಇರೋ ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಹಣ ಸಾಲೋಲ್ಲ. ಹಣ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಹಾಕೋದಾದ್ರೆ ನಿಮಗೆ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆ ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ಕೊಡಿಸ್ತಿನಿ. ಅವರು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲ ತನಗೆ ಅಷ್ಟು ಹಣ ಕೊಡೋಕಾಗಲ್ಲ, ಇಷ್ಟೇ ಕೊಡೋದು, ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಪ್ಪ, ಇಲ್ಲೇ ಕೂತು ಎಲ್ಲ ಡಿಸೈಡ್ ಮಾಡ್ತೀಯಾ ಅಂತ ಅಂದ್ರು. ನನಗೆ ಸಂಕಟದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರದವರು ಬೇರೆ. ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋದಿಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಅಭ್ಯಂತರ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ, ಕೆಲಸ ಆಗುತ್ತೆ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಭರವಸೆ ಇದ್ರೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕಾದ್ದು ನನ್ನ ಧರ್ಮ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಸಿಗೋಲ್ಲ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋದು ಅಂದ್ರೆ ಕಾಡಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕವಿತೆ ಓದಿದ ಹಾಗೆ. ನಾನೇನು ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ತರಹದಲ್ಲೂ ನನ್ನಿಂದಾದ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ಅವರ ಹಣಕ್ಕೆ ಸಿಗಬಹುದಾದ ಉತ್ತಮ ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ಕೊಡಿಸಿದೆ. ಅವರು ಅದನ್ನು ಅವರ ಮಗನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರು. ಮಗನಿಗೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಗೇಮ್ ಆಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ. ಆತ ತಾನು ತಂದ ಹೊಸ ಗೇಮ್ ಹಾಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಅದು ಅವನ ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ಆ ಗೇಮ್ ಆಡಲು ಸಮರ್ಥವಿಲ್ಲ (minimum configuration) ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿತು. ಆತ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ 'ಅಪ್ಪ ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನ ಒಂದು ಸಾಫ್ಟವೇರ್ ಹಾಕ್ಕೋಬೇಕಿತ್ತು ಅದು ಹಾಕ್ಕೋದಿಕ್ಕೆ ಕೊಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ, ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಈ ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ಅನ್ಸುತ್ತೆ' ಅಂದ.
ಆತನ ತಂದೆ ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ 'ಏನೋ, ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ಅವನಿಗೆ ಕಾಲೇಜಿನ ಸಾಫ್ಟವೇರ್ ಹಾಕೋದಿಕ್ಕೆ ಕೊಡ್ತಾ ಇಲ್ಲವಂತೆ, ಎಂಥ ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ಕೊಡ್ಸಿದ್ದೀಯೋ ಇದು.....?' ದಡಬಡನೆ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ನನ್ನನ್ನು ದೂಷಿಸಿದ್ದೇ.. ವಿಷಯ ಏನು ಅನ್ನೋದನ್ನ ತಿಳಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಕೂಡ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನನಗೋ, 'ನೀವು ಕೊಟ್ಟ ದುಡ್ಡಿಗೆ ಬರೋದು ಇಷ್ಟೇಯ' ಎಂದು ಹೇಳುವ ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲ. ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರದವರು ಬೇರೆ, ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಷ್ಠುರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ನಾನು ಏನೆಂದೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿ? ನಾನು ಯಾವ ತಪ್ಪಿಗೆ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲಿ?

ಇಲ್ಲಿ ಯಾರ ತಪ್ಪು ಯಾರು ಸರಿ ಅನ್ನೋದನ್ನ ನಾನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಿಲ್ಲ; ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದಿದ್ದದ್ದು ಒಂದು ವಿಷಯ ಅಂದ್ರೆ, ಜನ ಯಾಕೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಮಾತನಾಡುವ ಮೊದಲು, ಅದು ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಮೊದಲು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಮಾತನಾಡುವ ವಿಷಯದ ಪರಿಪಕ್ವತೆ ಜನ ತಿಳಿಯಲು ಯಾಕೆ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ? ಇಂದಿನ ಜನಾಂಗ (ಬಹುಶಃ ನಾನೂ ಇದರಿಂದ ಹೊರತೇನಲ್ಲ) ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ? ತಾನು ಮಾತನಾಡುವ ಸಂಗತಿಗಳಮೇಲೆ ಯಾಕೆ ಅವರಿಗೆ ಹಿಡಿತ ಇಲ್ಲ? ಪರಿಪೂರ್ಣ ಉತ್ತರ ನಿಜಕ್ಕೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.

ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ ತನ್ನದೇನೋ ಒಂದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಯಾರಾದರೂ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಗಮನಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ತಾವು ಹೇಳಿದ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಸಮರ್ಥಿಸಿ ಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡಿ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. 'ಓಹೋ, ಏನೋ ಸಾಧಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಈಗ' ಎಂಬಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಎದುರಿನವನು ವಿಷಯವನ್ನು ಇವರು ಎಣಿಸಿದಂತೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಏನೋ ಒಂದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ತಾವು ಈಗ ಮಾತನಾಡದಿದ್ದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಏನೋ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಪಡಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯದ ಆಳ ಅಳೆಯಲು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದೇ (ನನಗೂ ಸೇರಿಸಿ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ), ಯಾಕೆ ಈ ಸರ್ಕಸ್? ಏನನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿ ಸಾಧಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ನಾವು? ಯಾಕೆ ಯಾರದ್ದೋ ಮನವೊಲಿಸುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ? ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅಯೋಗ್ಯ ವಿಷಯದ ಸಮರ್ಥನೆಯಿಂದ ನಮಗೇನು ಲಾಭ? ಅದನ್ನು ನಾವು ಸಮರ್ಥಿಸದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೂ ಏನನ್ನು? (ಇಲ್ಲಿ ಲಾಭ ನಷ್ಟ ಎಂಬ ಪದದ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಕೆಲವರು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದರು, "ಓಹೋ, ನಿನ್ನ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಏನೋ ಒಂದು ಲಾಭ/ನಷ್ಟ ಸಿಗುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಮಾಡಬೇಕಾ?". ಇಲ್ಲ ಸ್ವಾಮಿ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ತಪ್ಪು ತಿಳಿಯಬೇಡಿ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ "ವ್ಯಾಪಾರದ" ಲಾಭ ನಷ್ಟದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬಯಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಮೌಢ್ಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಅಷ್ಟೇ.)

ನಾನಾಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಉತ್ತರ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲ ಅರಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ.

ಈ ಬದಲಾವಣೆಯ ಮೂಲ, ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದಂತೆ, ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ಸಮರ್ಥನೆ ಎಂಬ ತಪ್ಪು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಏನು ಅಡಚಣೆಗಳು ಬಂದರೂ ಅದನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಕೆಟ್ಟ ಹಟದಿಂದ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಇದರ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ, ನಮ್ಮ ದಾರಿಗೆ ಅಡಚಣೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು 'ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲೆ ತಪ್ಪು ಹೊರಿಸಿ' ನಾವು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮನ್ನು (ನಾನು + ನನ್ನನ್ನು + ನನ್ನದು) ಅತೀ ಬುದ್ದಿವಂತನೆಂದು, ಅತೀ ತಿಳಿದವನೆಂದು ತೋರಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಕೆಟ್ಟ ಚಟದಲ್ಲಿ ನಾವು ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲೆ ಗೂಬೆ ಕೂರಿಸುವ ಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಕೊನೆಗೆ ವ್ಯರ್ಥ ಸಮರ್ಥನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತೇವೆ.
ಬಹುಶಃ, ನನಗನ್ನಿಸಿದಂತೆ, ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದಾದರೆ, ನಾನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದೆನೊ ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿ ಸಾಧಿಸ ಹೊರಡುವ ಮೊದಲು ನಾನು ತಿಳಿದ ವಿಷಯದ ನೈಜತೆ ಎಷ್ಟು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕು. ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು, ಈ ಪ್ರಯತ್ನದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿ "ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲೆ ಗೂಬೆ ಕೂರಿಸುವುದನ್ನು ಮೊದಲು ನಾವು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು".

ಅಂತಾನು ಮಿಂತಾನುಮೆಂತೊ ನಿನಗಾದಂತೆ |
ಶಾಂತಿಯನು ನೀನರಸು ಮನ ಕೆರಳಿದಂದು ||
ಸಂತವಿಡುತೊಮ್ಮೆ ಶಿಕ್ಷಿಸುತೊಮ್ಮೆ ಶಿಶುವೆಂದು |
ಸ್ವಾಂತಮಂ ತಿದ್ದುತಿರು ಮಂಕುತಿಮ್ಮ ||

ಲೋಕೋ ಭಿನ್ನ ರುಚಿಃ

noreply@blogger.com (KiranP) — Fri, 26 Aug 2011 15:11:00 +0530

ಅವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 8 ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದೆ. ಸೀದಾ ಅಡುಗೆಮೆನೆಗೆ ಹೋಗಿ "ಆಮಾ.. ತಿಂಡಿ ಎಂತ ಇವತ್ತು?" ಎಂದೆ.
"ಅಕ್ಕಿ ದೋಸೆ ಕಣೋ" ಅಮ್ಮ ಅಂದರು.
ಅಸ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕ ಒಳಗೆ ಬಂದು "ವಾವ್ಹ್ ಅಕ್ಕಿ ದೋಸೆನ" ಅಂದ್ರು.
"ಅಯ್ಯೋ ನಿನ್ ಬರೀ ಅವಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ್ದು ಮಾತ್ರ ಮಾಡ್ತೀಯಾ. ಮೊನ್ನೆ ತಾನೇ ಅಕ್ಕಿ ದೋಸೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಇವತ್ತು ಅಕ್ಕಿ ದೋಸೆ. ನಾನ್ ಕೇಳಿದ್ದು ಉದ್ದಿನ ದೋಸೆ, ಅದು ಮಾತ್ರ ಮಾಡ್ಬೇಡ ನೀನು.." ಎಂದು ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ.
ಅಸ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಆಚೆ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದ್ರು, "ಯಾಕೋ ಅಕ್ಕಿ ದೋಸೆ ತಿಂದ್ರೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ ನಿಂಗೆ? ಮನುಷ್ಯರು ತಿನ್ನೋ ವಸ್ತುನೇ ತಾನೆ ಅದು."
"ಹೀಗೆ ಒಂದೊಂದೇ ನೆಪ ಹೇಳ್ತಾ ಏನೋ ಒಂದ್ ಮಾಡ್ತೀರಾ" ಹೇಳಿ ಅಡುಗೆಮನೆಯಿಂದ ಹೊರ ನಡೆದೆ.
ನೇರ ಅಪ್ಪನ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋದೆ.
"ಅಪ್ಪಯ್ಯ ನಂಗೆ ಈಸಲ ಶಾಲೆಗೆ ಹೊಸ ಬ್ಯಾಗ್ ಬೇಕು".
"ನಂಗೂ ಹೊಸ ಬ್ಯಾಗ್ ಬೇಕಪ್ಪಯ್ಯ" ಅಂದ್ಲು ಅಕ್ಕ.
"ನಂಗೆ ಗ್ರೀನ್ ಕಲರ್ ಬ್ಯಾಗು, ಅದರತುಂಬ ಪಾಕಿಟ್ ಇರಬೇಕು, ಅದಕ್ಕೆ ಎರಡು ಜಾಗ ಬೇಕು, ಒಂದ್ರಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ಇಡುಕೆ ಇನ್ನೊಂದ್ರಲ್ಲಿ ನೋಟ್ಸ್ ಇಡುಕೆ" ಅಂದೆ ನಾನು.
"ಅಪ್ಪಯ್ಯ ನಂಗೆ ಬ್ಲಾಕ್ ಕಲರ್ ಬ್ಯಾಗು. ಬ್ಲಾಕ್ ಕಲರ್ ಬ್ಯಾಗು ಬೇಗ ಮಣ್ಣ್ ಆಗೋಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾ.." ಅಂದ್ಲು ಅಕ್ಕ.
"ನನ್ನ ಗ್ರೀನ್ ಬ್ಯಾಗೂ ಮಣ್ಣ್ ಆಗೋಲ್ಲ, ಹೂಂ.." ಅಂತ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ.
"ನೀವಿಬ್ರೂ ನನ್ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಮೊದಲು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ, ನಂಗೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಲೇಟ್ ಆತ್ತು, ಸಂಜೆ ಮಾತಾಡುವ" ಅಂದ್ರು ಅಪ್ಪ.
"ನಂಗೆ ಗ್ರೀನ್ ಕಲರ್ ಹೊಸ ಬ್ಯಾಗ್ ಬೇಕು, ಮುಂಚೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ ನಾನು.." ಅಂತ ನಾನು ಹೇಳಿ, ನಾನು ಅಕ್ಕ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋದೆವು.

ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಭಾವನೆಗಳು ಏಕೆ ಬರುತ್ತವೆ? ನಮಗೆ ಇದು ಬೇಕು, ಇದು ಅವನದ್ದು, ನನಗೆ ಇದು ಬೇಡ, ಇದು ನನ್ನ ಇಷ್ಟದ್ದು, ನನಗೆ ಅದೆಂದ್ರೆ ತುಂಬಾ ಇಸ್ಟ. ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ತಾರತಮ್ಯದ ಮನಸ್ಸು. ನಮಗೆ ದೊರೆತದ್ದರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ವಿಷಾದದ ಮನೋಭಾವ, ಪ್ರತೀ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ದುಖಃ. ಯಾಕೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಮನೋವ್ಯಾಧಿ? ಅದೂ ಇಸ್ಟು ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ (ನನಗೆ ಮತ್ತು ನಿಮಗೆ)! ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಉದಾಹರಣೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಸ್ಯಾಂಪಲ್ಲು ಅಸ್ಟೇ. ಅದರ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ನೂರು ಪಟ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ. ನಾವು ಬೆಳೆದಂತೆ ನಮ್ಮ ಈ ಭಾವನೆಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಮೊದಲು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ವಿಷಯಗಳ ಜೊತೆ ಕೂಡಿದ್ದು, ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಪ್ರತೀ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಇವು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಲು ರೆಡಿ ಇಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಿಜವನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಧಾನವೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಜನ (ನಾನೂ ಸೇರಿ) ಹೇಳಿದ್ರು
"ಅವರವರ ಮನದಂತೆ ದೃಷ್ಟಿಯೂ ಬೇರೆ"... "ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಅವರವರ ಭಕುತಿಗೆ"... "ಅವರವರ ದಾರಿ ಅವರವರಿಗೆ"...

ನಮ್ಮ ವಿಚಾರಗಳು ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕುಗ್ಗಿವೆ ಅಂದ್ರೆ, ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ನೋಡಿ,
ನಮಗೆ ತುಂಬಾ ಮೈ ಕೈ ನೋವು ಎಂದು ನಮ್ಮ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಳಿ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಡಾಕ್ಟರ್ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ "ಏನು ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ ನಿನಗೆ, ಸಾದಾರಣ ಸುಸ್ತು ಅಸ್ಟೆಯ. ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ರೆಸ್ಟ್ ತಗೋ ಸಾಕು. ಬೇರೆ ಏನೂ ಮಾತ್ರೆ ಔಷಧಿ ಬೇಡ" ಅಂತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಾವು ಅಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಎದುರು ತಲೆ ಆಡಿಸುತ್ತೇವೆ, ಹೊರಗೆ ಬಂದು "ಎಂತ ಡಾಕ್ಟರೋ, ಸರಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ ಔಷಧಿ ಕೊಡಬಾರ್ದ, ಥೂ".
ಹೇಗಿದೆ??.. ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಇಂಥ ಸಮಯದಲ್ಲಿ.
ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದ್ದೇನು, "ನಿಮಗೆ ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲ ನೀವು ಸರಿಯಾಗಿದ್ದೀರಾ.." ಎಸ್ಟು ಪಾಸಿಟಿವ್ ಆಗಿ ಹೇಳಿದ್ರು. ಎಸ್ಟು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ರು. ಆದರೆ ನಾವು ಮಾಡಿದ್ದೇನು?..
ನಮಗೆ ಸ್ವತಃ ನಮ್ಮ ಮೇಲೇ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ, ಇನ್ನೂ ಆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದ್ದು ನಮಗೆ ಎಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಬರುತ್ತೆ? ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ.

ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಯೋಚಿಸಿದೆ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿದೆ. ಸೂಕ್ತ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ವಿಷಯ ತುಂಬಾ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು. ಇವೆಲ್ಲದುದಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ ನಮ್ಮ "ದೃಷ್ಟಿಕೋನ". ನಾವು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ನಮ್ಮ ನಡತೆ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಥಿತಿಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ. ಅಂದರೆ ನಾವು ನೋಡುವ "ದೃಷ್ಟಿಕೋನ" ನಮ್ಮ ಪರಿಸರವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತೆ. ಅಂತೆಯೇ ಇದರ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಗವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಆದಂತೆ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಜ ಒಂದೇ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಎರಡು ಮುಖಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಕೆಳಗಿನ ಎರಡು ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ,
"ಅವಳು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದಾಳೆ, ಹಾಗಾಗಿ ನೀನವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿಯೆ."
ಅಥವಾ
"ನೀನವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿಯೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಅವಳು ನಿನಗೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ."

ಸ್ವಲ್ಪ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ. ಸಿಂಪಲ್ ಆಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ - ನಾವು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ನೋಡಿ ಕಲಿತ ವಿಷಯಗಳೇ ನಮ್ಮ ಮೇಲೇ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದವು; ಅವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ನಾವು ನೋಡುವ ದ್ರಷ್ಟಿಕೋನವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗಿ ನಮ್ಮ ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿದ್ದೇವೆ. ಇದನ್ನು ನಿಮಗೆ ಒಂದೇ ಉದಾಹರಣೆಯಿಂದ ತಿಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ಕೆಳಗಿನ ಉದಾಹರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆದ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ. ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಆದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಹೇಗೆ ನಮ್ಮ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತರುತ್ತವೆ, ಅದೇ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಆದ ಬದಲಾವಣೆ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದ ಪುನರ್ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು ಎಂದು ಗಮನಿಸಿ.

(ಇದೊಂದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಉದಾಹರಣೆ)..

ಅದೊಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ನಾನು ಒಂದು ಪಾರ್ಕ್ ನಲ್ಲಿ ಬೆಂಚಿನಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಕೆಲವರು ಪಕ್ಕದ ಬೆಂಚಿನಮೇಲೆ ಕುಳಿತು

ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ರೆಸ್ಟ್ ತಗೋತ ಇದ್ದರು. ಆಗ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಮೂವರು ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನೆ ಆಕಾಶದ ಕಡೆ ನೋಡತೊಡಗಿದ. ಆತನ ಮಕ್ಕಳೋ ಶೈತಾನನ ಪುತ್ರರು, ಆತನಿಂದ ಜಾರಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಓಡಾಡತೊಡಗಿದರು. ಆತ ಏನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಸುಮ್ಮನೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ. ಆ ಮಕ್ಕಳ ತುಂಟತನ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಯಿತು. ಪಕ್ಕದ ಜನರ ಪೇಪರ್ ಎಳೆಯುವುದು, ಮಲಗಿದವರನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ತಟ್ಟಿ ಎಬ್ಬಿಸುವುದು, ಹೀಗೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು. ಕೀಟಲೆ ಹೆಚ್ಚಾಗತೊಡಗಿತು, ಜನರಿಗೆ ಇದು ಕಿರಿಕಿರಿ ಆಗತೊಡಗಿತು. ನಾನು ಆತನೆಡೆಗೆ ನೋಡಿದೆ, ಆತ ಇದಾವುದು ಪರಿವೆ ಇಲ್ಲದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ನಾನೂ ರೋಸಿ ಹೋದೆ. (ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ನನ್ನ ನಡತೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಮೇಲೆ ಬೀರಿದ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ನೋಡಿ) 'ಇದೆಂಥಾ ಪರಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ಬಿಟ್ಟು ಅವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಡುವುದ ಬಿಟ್ಟು ಈ ಮನುಷ್ಯ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ತನಗೆ ಸಂಬಂಧವೆ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಕೂತಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿ ಇಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಸ್ಟು ತೊಂದರೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ'. ಕೊನೆಗೆ ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಾಳಲಾರದೇ ಆತನನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ, "ಏನಿದು, ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಬೇಡವೇ. ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತಿವೆ. ನೀವು ನೋಡಿದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ತನಗೆ ಸಂಬಂಧವೆ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ತರ ಕೂತಿದ್ದಿರಿ".

--- ಇದು ನಾನು ಆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ನೋಡಿದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಮೇಲೆ ಬೀರಿದ ಪರಿಣಾಮಗಳು. ಕಥೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತೆ. ಈಗ ಆ ಮನುಷ್ಯನ ಉತ್ತರ ಕೇಳಿ.

ಆತ ಹೇಳಿದ "ಹೌದೇ, ಕ್ಷಮಿಸಿ, ನಾನು ತುಂಬಾ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆ, ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೆ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ತೀರಿಹೋದಳು, ಆ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವು. ನಿನ್ನೆ ತಾನೆ ಅಂತ್ಯ ಕ್ರಿಯೆಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿದವು, ನನಗೆ ಮುಂದೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತೋಚುತ್ತಿಲ್ಲ."
"...ಓಹ್..." ನಾನು ಉದ್ಗರಿಸಿದೆ. "ಕ್ಷಮಿಸಿ ನಾನು ನಿಮ್ಮನು ತಪ್ಪಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ. ನನಗೆ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೊಬೇಡಿ. ಪಾಪ ಮಕ್ಕಳು....."
ಪೂರ್ತಿ ಸನ್ನಿವೇಶ ಹೇಗೆ ಬದಲಾಯಿತು ನೋಡಿ. ಅದೇ ಒಂದು ಘಳಿಗೆಯ ಮೊದಲು ನಾನು ಅವನಲ್ಲಿ ತೋರಿದ್ದ ಸಿಟ್ಟು ಈಗ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾಯ. ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಯಿಸಿತು. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಆದ ಪರಿಣಾಮ ಅವನ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿತು.
ಅಂದರೆ, ನಾವು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ನಮ್ಮ ಪರಿಸರವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತೆ. ಅಂತೆಯೇ ನಮ್ಮ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಆದಂತೆ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಸರಿ, ಇದರ ಸುಧಾರಣೆ ಹೇಗೆ? ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡೆ.

ನನ್ನ, ನಿಮ್ಮ ಮತ್ತು ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರ ಮನೋವ್ಯಾಧಿ ನೋಡಿ,
ನಮಗೆ "ಸಮಸ್ಯೆ" ಇದೆ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತೆ (ಅಸ್ಟು ಬುದ್ದಿ ಇದೆ ನಮಗೆ), ಆದರೆ ಅದರ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ನಾವು ಅವಲಂಬಿಸುವ ಮಾರ್ಗ ಮಾತ್ರ ಅನುಪಯುಕ್ತ (ಯೂಸ್ ಲೆಸ್). ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆ ಎಂದಾದರೆ ಆ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಕಡೆ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿ (ಫೋಕಸ್) ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು, ಆ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲ ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹಣದ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆ ಎಂದಾದರೆ ನಾನು ಹಣ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ.. ಹಣ ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುವುದು.. ಎಂದು ಹಣದ ಮೇಲೆ ಫೋಕಸ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಹೊರತು, ನನ್ನ ಹಣದ ಸಮಸ್ಯೆ ಹೇಗೆ ಶುರುವಾಯಿತು? ಆ ಶುರುವಾದ ಜಾಗವನ್ನ ಹೇಗೆ ಸರಿಪಡಿಸುವುದು ಎಂದು ಯಾವತ್ತೂ ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಮೂಲವಾದ ಜಾಗವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸದ ಹೊರತು ನಾನು ಎಸ್ಟು ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿದರು ಅದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಜ ತಾನೆ...

ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಮೂಲವನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು. ಈಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎರಡು ಚಾಯಿಸ್ ಇವೆ, ನಮ್ಮ ಪರಿಸರ ಬದಲಾದರೆ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು. ಅಥವಾ, ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಬದಲಾದಂತೆ ನಮ್ಮ ಪರಿಸರವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತೆ. ಇವೆರಡರಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಸಮಂಜಸ?
ಮೊದಲನೆಯದು ಪರಿಸರವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದು.. ಇದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ. ಎಲ್ಲ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ನಮಗೆ ಅನುಕೂಲವಾದ ಪರಿಸರ ದೊರೆಯುವುದು ಕಷ್ಟ. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಪರಿಸರವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸ ಹೊರಟರೆ ಅದು ಬ್ರಹ್ಮ್ಹ ದಂಡ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲ ಇರುವುದು ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ, ಆದರೆ ನಾವು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುತ್ತಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಪರಿಸರ (ನಮ್ಮ ನಡತೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿ) ಬದಲಾಯಿಸಲು. ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ ಕೊಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇಗೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ನಡತೆ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಯಿಸುವುದರಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನೋಡೋಣ.

ನೀವು ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ. ನಿಮಗೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಮಾರ್ಗಗಳ ಪರಿಚಯ ಇಲ್ಲ. ನೀವು ಒಂದು ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಒಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನಕ್ಷೆ (ಮ್ಯಾಪ್) ಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ ಆ ಮ್ಯಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪಾಗಿ, ಮೈಸೂರಿನ ನಕ್ಷೆಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅಂಗಡಿಯಾತ ತಿಳಿಯದೆ ನಿಮಗೆ ಆ ಮ್ಯಾಪ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. -- ಇಲ್ಲಿದೆ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಗಮನಿಸಿ.
ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ 'ತನಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪರಿಚಯ ಇಲ್ಲ, ನಾನು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ'.
ಮೈಸೂರಿನ ಮ್ಯಾಪ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸರಿ, ಈಗ ನಮ್ಮ ಫಾರ್ಮುಲಾದಂತೆ, ನಮ್ಮ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ.
ಮೊದಲನೆಯದು ನಮ್ಮ ನಡತೆ ಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತರೋಣ - 'ನೀವಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ ಬಹುಶಃ ಈ ರೋಡ್ ಆದ ನಂತರ ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ರೋಡ್ ಬರಬಹುದು. ಸರಿ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ವೇಗವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತೇನೆ (ನಡತೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ) -- ಏನಾದರೂ ಫಲಿತಾಂಶ ದೊರೆಯುವುದೇ? ನಿಮ್ಮ ನಡತೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತಂದುಕೊಂಡಿರಿ. ನಿಮಗೆ ಈಗ ಮೈಸೂರಿನ ಮ್ಯಾಪ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೆಂಗಳೂರು ತಿರುಗಬಹುದೇ? ಇಲ್ಲ, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ನಿಮ್ಮ ನಡತೆಯದ್ದಲ್ಲ.
ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತರೋಣ. ನನ್ನ ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಒಂದುರೀತಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. - ನೀವು ಉದಾತ್ತ ಮನಸ್ಕರು. ನೀವು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ, ಸರಿ ಇದೆಲ್ಲ ದೇವರ ಇಚ್ಚೆ. ಹೇಗೆ ಅವನು ನಡೆಸುತ್ತಾನೋ ಅದರಂತೆ ನಡೆಯಲಿ. ನಾನು ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯಗೆಡಬಾರದು. ಮರಳಿ ಪ್ರಯತ್ನವ ಮಾಡು (ಬೇಕಾದರೆ ಭಗವ್ದ್ ಗೀತೆ ಸೇರಿಸೋಣ "ಕರ್ಮಣ್ಯೆ ವಾದಿಕಾರಸ್ತೆ ಮಾಫಲೆಶು ಕದಾಚನ"). -- ನಿಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಸಿಕ್ಕಿತೇ? ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಯಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಮೈಸೂರಿನ ಮ್ಯಾಪ್ ಹಿಡಿದು ಬೆಂಗಳೂರು ಸುತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತೇ? ಇಲ್ಲ, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿಯದಲ್ಲ.
ಕೆಲವೊಂದು ಸಲ ನಾವು ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ, ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲವನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಗೋಳಾಡುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಸುಮ್ಮನೆ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಫಲ ಸಿಗದೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನು (ಕೊನೆಗೆ ದೇವರನ್ನೂ) ದೂರುತ್ತೇವೆ. ಇದನ್ನು ಮೂರ್ಖತನ ಎಂದು ಕರೆಯದೆ ಬೇರೇನೂ ಹೇಳಲಾಗದು (ನನ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ).
ಸಮಸ್ಯೆಯ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ನೀವಿಗ ನೋಡಬೇಕಾದ್ದು ಬೇರೆ. ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ. ಒಂದು ರೋಡ್ ಸರಿಯಿಲ್ಲ, ಸರಿ, ಬೇರೆಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿ ನೋಡೋಣ. ಅಥವಾ ನಮಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾದ ಜಾಗವನ್ನು ಬೇರೆಯವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ವಿಚಾರಿಸಿ ಆ ಜಾಗ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇರುವ ಮ್ಯಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ಇದೆಯೇ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸೋಣ. ಅಂತೂ ಸಮಸ್ಯೆ ಮ್ಯಾಪ್ ನದ್ದು ಎಂದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು ಅಸ್ಟೇ.

ನಾನಿಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸ ಹೊರಟಿದ್ದೆ ಎಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪಾಲು ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೇ ಮೂಲ ಕಾರಣ. ನಾವದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾನು ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ ನನ್ನ ಸಿಟ್ಟು, ಸಿಡುಕುಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಇದರಿಂದ ಹೊರತಲ್ಲ. ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ನಂತರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ತಾನಾಗಿಯೇ ದೂರಾಗುತ್ತವೆ. ಇಂದಿನಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಕೊರಗುವುದು, ಪ್ರತೀ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ನ್ಯೂನ್ಯತೆ (ನೆಗೆಟಿವಿಟಿ) ಯನ್ನು ಕಾಣುವುದು ಬಿಡೋಣ. ನಾನು ಬದಲಾದರೆ ಜಗತ್ತು ಬದಲಾಗುತ್ತೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯೋಣ.

ಓಂ ಶಾಂತಿಃ ಶಾಂತಿಃ ಶಾಂತಿಃ

ನಮಸ್ಕಾರ ಗೆಳೆಯರೆ...

noreply@blogger.com (KiranP) — Thu, 25 Aug 2011 15:34:00 +0530

ಎಲ್ಲರೊಳು ತಾನು ತನ್ನೊಳಗೆಲ್ಲರಿರುವರೋ |
ಲೆಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯುo ನೋಡಿ ನಡೆದು ನಗುತಳುತ ||
ಬೆಲ್ಲ ಲೋಕಕ್ಕಾಗಿ ತನಗೆ ತಾಂ ಕಲ್ಲಾಗ |
ಬಲ್ಲವನೆ ಮುಕ್ತನಲ ಮಂಕುತಿಮ್ಮ ||
ನಿಜ, ನಿರ್ವಾಣವನ್ನು ಬಲ್ಲವನು (ಬಾಹು ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದವನು) ಲೋಕದ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನನು ತಾನು ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲರ ಸುಖವೆ ತನ್ನ ಸುಖ ಎಂಬ ಉದಾತ್ತ ಮನಸ್ಕನಾಗುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಸುಖಕ್ಕೆ ತಾನು ಬದುಕದೇ, ಪರರ ನೋವು ನಲಿವುಗಳಿಗೆ ಮಿಡಿಯುತ್ತಾನೆ.
ಇದು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕನ್ನಡ ಬ್ಲಾಗು. ಹೊಸ ದಿನ ಎಂದು ಇದಕ್ಕೆ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. 'ಹೊಸ ದಿನ'ದ ಒಳಾರ್ಥ ಹೆಚ್ಚು ಹೊಸದೇನಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಅನುಭವಗಳು ನನಗೆ ಹೊಸವು. ಮಾನವನು ತನ್ನ ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹೊಸ ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಅವನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅಂತೆಯೇ ನನ್ನ ಜೀವನವು ಸಾಗುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ವಿಷಯಗಳು, ಘಟನೆಗಳು, ಅವುಗಳ ಒಂದೊಂದು ತುಣುಕುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಚ್ಚಿಸುತ್ತೇನೆ.