blog mamona

słońce w maladze

2021-03-30T12:28:00.001+02:00

moja ostatnia podróż przed pandemią to była malaga. od tego czasu wiele się zmieniło... łapcie zeszłoroczne styczniowe słońce, piękne widoki i pięknych ludzi bez masek!

londyn trip

2020-04-19T23:19:00.002+02:00

między piętnastym odcinkiem kryminalnej skandynawii, która ostatnio w natłoku sensacji związanych nie tyle z koronawirusem, co z poczynaniami naszego (nie)rządu bardzo mnie uspokaja (i tak, jest to podcast o najokrutniejszych skandynawskich zbrodniach...), piątym ciastkiem (na boga!), trzecią herbatą, którymś tam z kolei instastories oraz pierwszym wielkim otwarciem lasów państwowych za mego życia... po prawie dwóch latach, bo było to w październiku 2018 r. (omg!), kiedy filip miał jeszcze dready, wrzucam relację z naszego wyjazdu do londynu. w sumie to miałam tylko pomóc halince znaleźć tanie loty, ale tak szukałam i tak znalazłam, że... kupiłam bilety hurtem. tak oto poleciały matki ze swoimi nastoletnimi dziećmi na megaweekend do jednego z najwspanialszych miast pod słońcem.

neapol

2019-01-03T12:09:00.001+01:00

tak to już jakoś jest, że mamon budzi się na początku roku... i postanawia wtedy sobie, że w tym nowym posty będzie wrzucał regularnie, a przynajmniej bezpośrednio po odbytej podróży, a nie ładnych kilka miesięcy później :D
życzę wam w 2019 wszystkiego, czego chcecie, a do życzeń dołączam zdjęcia z moich włoskich wakacji w neapolu!

berlin forever

2018-05-22T15:32:00.001+02:00

skopje

2018-04-26T14:03:00.001+02:00

gdyby nie te tanie bilety lotnicze, bardzo tanie bilety lotnicze!, pewnie nigdy nie poznałabym tego miasta. do głowy by mi to nie przyszło. jeśli mogę być szczera, przed zakupem nie wiedziałam nawet, gdzie ono dokładnie jest… macedonia. oho. zimno. najwyraźniej w szkole przespałam tę lekcję geografii... historii przy okazji też, i wszystkie te, na których mowa o macedonii zwanej dziś oficjalnie byłą jugosłowiańską republiką macedonii, być mogła. spojrzałam na mapę. państwo malutkie – na tej geografii mogłam nie zauważyć. niedaleko albania, grecja, czarnogóra. cieplej. przeczytałam coś o pogodzie i klimacie. gorąco! trafiłam na bloga, na którym zachwycony tą stolicą bloger pisał o wielokulturowości, o tureckiej części zamieszkałej głównie przez ludność albańską, a także o małej liczbie turystów... jadę, no jadę, nie ma mowy, żebym tam nie pojechała! to jest przecież ten rodzaj egzotyki, który lubię, a pomijając wszystko inne: uwielbiam turecką kuchnię! im więcej czytałam o skopje i jego okolicach, tym bardziej chciałam tam być. dramatyczne dla mnie wydarzenia sprzed wyjazdu (nagle i nieoczekiwanie umarł nasz ukochany jankes, a ja byłam w zupełnej rozsypce) sprawiły, że o mało zostalibyśmy w domu. ruszyliśmy jednak, chyba też po to, żeby oderwać się od smutnej rzeczywistości.

skopje na początku maja przywitało nas słońcem, jakiego w polsce podczas pierwszych dni majówki nie mogliśmy doświadczyć. ale były też momenty, że popadało, na co nasz gospodarz reagował źle. narzucał na siebie koc i mówił: „dawno nie było u nas tak zimno, to nie do wiary!” – najwyraźniej nigdy nie był w maju w polsce i nie wie, co znaczy zimno ;)

gospodarz codziennie częstował mnie rakiją, choć drink powitalny w naszej ofercie miał być w gratisie jedynie pierwszego dnia. i przy tej macedońskiej rakii siedząc, snuliśmy długie polaków ze skopijczykiem rozmowy. o bezrobociu, polityce, tolerancji (podobno w macedonii też mają problem z narodowcami!), zwyczajach gości hotelowych, no i oczywiście o miejscowych trunkach, czyli np. o tym, jak należy pić rakiję, i że na pewno nie tak jak polskie shoty. sączy się ją pomału z kieliszków rzeczywiście takich samych jak do polskiej wódki. co najlepsze, mimo że specjał ten procentów ma zwykle znacznie od niej więcej, następnego dnia nie ma po nim kaca!

w centrum naszym oczom ukazały się pomniki. pomniki i fontanny. całe mnóstwo pomników i mniej więcej tyle samo fontann: całe mnóstwo fontann! wszystkie uczciwych rozmiarów, czyli olbrzymie. takie, że nie da rady ich nie zauważyć oraz zmieścić w całości w kadrze aparatu. okazałe. opływające złotem. a w nocy podświetlone. na kolorowo, na bogato. i to jest ten rodzaj kiczu, który, nie wiedzieć czemu, napawał nas niewypowiedzianą radością, choć czasem też przytłaczał. ilość monumentów na metr kwadratowy przerosła bowiem najśmielsze nasze oczekiwania. no, w każdym razie do skopje można spokojnie pojechać samemu – zawsze jest się do kogo odezwać. może kolosalny aleksander macedoński, który razem z cokołem mierzy ok. 12 metrów, z ziemi nas nie usłyszy, ale już liczne nieruchome postaci na równie licznych mostach jakby tylko czekały, aż ktoś usiądzie obok i opowie, co jest po drugiej stronie wardaru.

a po drugiej stronie wardaru jest zupełnie inny świat. carsija, czyli stara turecka dzielnica handlowa. z uroczymi małymi uliczkami, domeczkami, sklepikami i knajpkami... zapach tureckiego jedzenia, kebaba, baklavy, czaju… nasz spacer zaczęliśmy o godzinie, o której zaczynały się modlitwy w meczetach. ciężko było przejść, gdyż mężczyźni rozkładali swoje maty także na ulicach. ich śpiewy i kobiety w chustach na głowie przypomniały mi stambuł. dyskretnie przeszliśmy na bazar i naszym oczom ukazały się góry jajek, ogórków, papryki, wszystkiego tego, na co akurat był sezon. pan, który sprzedawał mi paprykę, ku mojemu zaskoczeniu mówił do mnie po polsku.

w skopje nie ma zbyt wielu turystów. lista rzeczy, których nie ma, jest jednak dłuższa. na przystankach autobusów miejskich nie ma na przykład ich numerów, o godzinach odjazdów nie wspominając. można się też tylko domyślać, dokąd jadą i gdzie się po drodze zatrzymują. niestety, mimo że mieliśmy adres, nie znaleźliśmy także informacji turystycznej. mam w ogóle takie wrażenie, że w skopje najłatwiej znaleźć pomniki i fontanny. w końcu miasto wydało na nie grube miliony euro, nie po to, żeby były małe i niewidoczne. na informację turystyczną i tabliczki na przystankach być może nie wystarczyło już funduszy. na szczęście taksówki są tanie i ostatecznie nie trzeba wcale jeździć tymi autobusami. my zresztą, nie licząc jednej przejażdżki dwupiętrowym czerwonym autobusem niemal takim jak te w Londynie, miasto przemierzaliśmy pieszo.

bari z telefonu

2018-03-02T15:51:00.000+01:00

włoch mi się chce!! wrzucam więc sobie instagramowe focisze z bari i okolic. ależ tam było pięknie! ależ tam było ciepło!

colours of ostrava 2017

2018-02-27T11:24:00.000+01:00

bilet na tegoroczny colours już dawno w kieszeni, choć line-up póki co nie zachęca (nawet mój nikuś mi to zrobił i choć tak bardzo na niego liczyłam, jedzie jednak do gdyni... why, @nickcave, why??), a wciąż brak na blogu relacji z zeszłorocznej edycji... no, ja nie wiem, jak to się mogło stać?! już nadrabiam.

zaczęło się dość niefortunnie, gdyż nasz towarzysz podróży postanowił nam nie towarzyszyć, pozostawiając nas bez namiotu, a co gorsza bez miejsca namiotowego, którego nie mogłyśmy już dokupić, bo się skończyły. i zostałyśmy tak z dwiema miejscówkami na owo pole jak jakieś głupie. na szczęście miejsce na namiot miał inny kolega, a jeszcze inny nam go pożyczył (tak, wiem, to dość skomplikowane jest). wszystko byłoby cudnie, gdyby na miejscu nie okazało się, że nasz luks apartament z przedsionkiem, w którym można stanąć, nie ma w zestawie ani jednego śledzia, brak mu też jednej przydatnej rurki. takie rzeczy tylko u nas ;) ale kto by się przejmował śledziami (no dobra, przejęliśmy się trochę następnego dnia, gdyż obudziliśmy się w jeziorze ;)), jeśli może sobie wypić zimne piwko, tym bardziej że podczas tej edycji na polu namiotowym pojawiły się... lodówki. pewnie nieraz już to pisałam, ale powtórzę: kocham czechów!

kocham ich też za zeszłoroczne koncerty. za benjamina clementine'a, który bezczelnie skradł moje serce. za alt-j, które na część wieczoru zawładnęło dużą sceną. za imagine dragons i wokalistę, który mnie rozbroił, czego zupełnie się nie spodziewałam. za hańbę, która w pełni zasłużyła na późniejszy paszport polityki. za michaela kiwanukę, który, jak się okazało, ma więcej fajnych piosenek, nie tylko cold little heart. za wyjątkowe faada freddy i tryskających irlandzką energią pierce broters... czekam na tegorocznego headlinera z prawdziwego zdarzenia... zawsze też mogę jechać dla atmosfery, bo to najfajniejszy festiwal, na którym byłam. no, może poza offem ;)

ejlat

2018-02-26T12:26:00.000+01:00

ejlat to nie tel aviv. ale bilety były tak tanie, że postanowiłam pobyczyć się w styczniu na plaży, a co! dla tego słońca i dla tego humusu było warto! nawet mój nastoletni syn, który właściwie ma już własne plany wyjazdowe, w których niekoniecznie mnie uwzględnia, był zadowolony. najbardziej z tego, że wszędzie jest blisko i specjalnie się nie nabiega, do czego pewnie zmusiłaby go matka, gdyby było to duże miasto, w którym chciałaby zobaczyć wszystko, najlepiej naraz ;) tak, to zdecydowanie był wyjazd lajcik, ale chyba tego było mi wtedy trzeba. tej porannej kawy i książki w hamaku nad basenem, gdy słońce było już wysoko. tej roślinności, która nigdy nie przestanie mnie zadziwiać. tego wieczornego oglądania z synem black miror. tego jedzenia kebsów, humusu w nieograniczonych ilościach - bo nie dość, że pyszny, to tani - i wafelków, bo z ciastek stać nas było tylko na wafelki ;)

a to nasze fotostory. miłego :)

rome

2017-10-13T12:10:00.001+02:00

jeśli pracownica stacji metra otwiera ci bramkę, kiedy nie możesz kupić biletu, bo maszyna uparcie wypluwa twój papierowy pieniądz; jeśli bukujesz pokój czteroosobowy, żeby było taniej, a na miejscu okazuje się, że dostajesz prywatną jedynkę bez dopłaty; jeśli w końcu boy hotelowy daje ci trzy bony na darmowe śniadanie w pobliskiej kafejce, to wiedz, że jesteś w rzymie!

to nic, że połowa knajp, w których planowałaś jeść, ma vacanzę, a turystów jest tylu, że przystanek woodstock to przy tym frekwencyjna klapa. wystarczy, że zapuścisz się w rejony niepopularne, najlepiej na drugi brzeg tybru, czyli do pięknej dzielnicy trastevere, i odkryjesz tam trattorię ponentino, a kolejnego dnia do niej wrócisz - na pizzę ze szparagami, gnocchi z pomidorami, bazylią i parmezanem, panna cottę, domowe wino, whatever - bo wszystko tam jest wspaniałe!

nie umiem tego wyjaśnić, ale rzym nie jest moim ulubionym miastem do fotografowania (albo ja fotografować go nie potrafię), ale coś tam udało się uwiecznić. zwłaszcza ludzi w kaskach. zapraszam!

moja pierwsza fotoksiążka

2017-09-20T20:32:00.001+02:00

najpierw był fotozeszyt, o którym pisałam tu. zachwycił mnie, choć projektowałam go kosztem fotoksiążki, której zrobić nie zdążyłam. ale firma saal digital była wyrozumiała i mimo mojego wakacyjnego nieogarnięcia i zawalania kolejnych terminów głównie przez festiwale (ostravę, jarocin, offa i solanina) dała mi jeszcze jedną szansę i wspaniałomyślnie przedłużyła ważność kodu na testową fotoksiążkę. oglądam ją teraz i myślę: gat damyt, było warto spiąć pośladki i zarwać ze trzy nocki! jak cholera było warto!

i nie myślcie, że to jakieś skomplikowane jest, bo absolutnie nie. największym wyzwaniem był jak zwykle dobór zdjęć. i on też zajął mi najwięcej czasu. w zeszycie skupiłam się na naszym letnim weekendowym wypadzie do londynu. w książce chciałam zebrać moje ulubione zdjęcia z podróży. nie wiem, czy dobrze wybrałam, bo nie sposób wybrać z jakiegoś miliona zdjęć - teraz pewnie kilka bym wymieniła - tym niemniej to, co zobaczyłam, przerosło moje oczekiwania. zeszyt jest piękny, ale ta książka to cudo po prostu! wygląda jak rasowy album. zdjęcia mają dokładnie takie kolory jak w aparacie. papier grubszy, o wspaniałej fakturze. kartki połączone idealnie, okładka sztywna. program do projektowania jest prosty i intuicyjny. jak zwykle nie wykorzystałam wszystkich jego możliwości, bo chciałam zebrać same foty bez podpisów i ramek. ale to wszystko też jest dostępne, można się bawić.

najlepszą rekomendacją niech będą słowa mojego syna, który aktualnie jest w wieku wszystko krytykującym: mama, to wygląda naprawdę profesjonalnie, mogłabyś te foty wydać.

no nie jest to takie proste, tym bardziej dziękuję saal digital, że mi je w jednym, ale za to jakim, egzemplarzu wydało :) i bez wahania polecam. dla siebie, na prezent albo na prezent dla siebie :p.

off we still love

2017-09-09T22:05:00.004+02:00

jakoś tak nie po kolei, jak to w całym moim życiu... no bo przecież off był po ostrawie, o której jeszcze nie zdążyłam nic wam opowiedzieć (a działo się). katowicki festival w tym roku na wariackich papierach, bo do ostatniej chwili nie miałyśmy biletów, a w dodatku a. zaspała na polskiego busa (a przecież to ja zawsze się boję, że zaśpię, i proszę ją albo moją elkę, żeby do mnie zadzwoniły i nie odkładały słuchawki, póki nie odbiorę i nie obiecam, że nie wrócę już do łóżka...). ale koniec końców dumnie rozbiłyśmy nasz pożyczony dom (tym razem w paczce były wszystkie śledzie i wszystkie rurki ;)) na lotnisku muchowo. było gorąco, bez spiny (była to w sumie zaleta mało znanego nam line-upu, choć może spodziewałam się kilku odkryć, a właściwie ich nie było), za to wspaniale towarzysko! w tym roku, choć piwo było lepsze (leszek!), my odkryliśmy po kilku latach jagermaistra z redbulem. no i w sumie pół festiwalu spędziliśmy w namiocie obok pomarańczowego jelenia ;) nie zawiedli mnie ci, na których koncerty się nastawiłam: pj harvej była wspaniała!, kobieta z wydm jak zwykle cudowni, całkiem fajny ralph kamiński z licznym zespołem, lajcikowa feist (choć tu może spodziewałabym się ciut więcej). pojechaliśmy sobie na mariacką na obiad, no i na nikiszowiec. glina marudził, że co roku tam jeździmy, ale wyjaśniłyśmy mu, że to już taka tradycja i wycieczka być musi, nieodwołalnie. odstawiłam się więc jak stróż na boże ciało: biała bluzka z kwiatowymi haftami na bufiastych rękawach, czarna dżinsowa mini i srebrne rzemykowe japonki (i kto by pomyślał, że w ciuchach z wyprzy za grosze można wyglądać jak tysiąc dolców), a potem w tych srebrnych japonkach koncertowo wypierdzieliłam się na żwirze... tak że offowy punkt medyczny mam zaliczony, bez przystojnego lekarza niestety, ale widocznie nie można mieć wszystkiego.

fotozeszyt, a co!

2017-07-10T22:19:00.001+02:00

czas wyprzedaży trwa w najlepsze! w zeszłym tygodniu dotarły do mnie zara i zalando, i... zeszyt. i nie uwierzyłabym, gdyby ktoś mi powiedział, że najbardziej ucieszę się z zeszytu ;) zeszyt nie jest jednak zwykłym zeszytem, ale przepięknym fotozeszytem zrobionym w ramach testu, do którego zaprosiła mnie firma saal digital. dostałam kupon, dzięki któremu mogłam zaprojektować sobie takowy za zupełną darmoszkę, co w sezonie wakacyjnym jest nie bez znaczenia. kupon co prawda wystarczył na zamówienie małego formatu (13 x 18 cm) z 48 stronami (większy miałby mniej stron i trochę mi było żal), ale jak na darmowy test to i tak świetnie!

a teraz będą ochy i achy, bo zeszycik wygląda cudownie! nie jest to tylko, jak mniemam, zasługa fot, choć nieskromnie powiem, że jak dla mnie są wspaniałe (to zdjęcia z naszego ostatniego wyjazdu do londynu), ale także doboru i ułożenia (i to był trochę koszmarek, bo na projektowanie poświęciłam kilka wieczorów, żeby nie powiedzieć nocy, ledwo zmieściłam się w dwóch tygodniach - bo tyle kupon był ważny).

ale przede wszystkim to zasługa wykonania. a wykonanie jest w pełni profesjonalne, zdjęcia przycięte idealnie, kolory takie, jakie powinny być, papier - boski mat! wiem, że teraz zachowuję się trochę jak moja elka (czytaj za bardzo się ekscytuję, czego nie mam raczej w zwyczaju ;)), ale serio, jest się czym zachwycać, bo zeszycik przerósł moje oczekiwania. jeśli tylko będę miała więcej forsy, której przypadkiem nie wydam na ciuchy z wyprzedaży, tanie wakacyjne loty lub piwo na festiwalach, to być może zamówię sobie jeszcze kiedyś takie cudo (przyznam, że kupon na fotoksiążkę mi przepadł, bo nie zmieściłam się w czasie...)

ale żeby nie było za różowo (wystarczy, że włosy chwilowo mam różowe), trochę problemów miałam z aplikacją. aplikacja jest po to, żeby zaprojektować sobie fotozeszyt dokładnie tak, jak się chce. przyznaję, że jestem słaba technicznie, więc pewnie to moja wina, że czegoś tam nie ogarnęłam, bo w sumie dużo rzeczy było intuicyjnych. nie zauważyłam np., gdzie jest opcja do usuwania lub dodawania stron (przeniosłabym ją w bardziej widoczne miejsce), ale ogólnie po kilku godzinach mniej więcej ją opanowałam. nie opowiem wam o wszystkich funkcjach, bo jak zobaczycie na zdjęciach, mój fotozeszyt jest w wersji sauté: gołe foty, bez napisów, ramek, upiększeń, jedynie z delikatną przezroczystą okładką. i taki podoba mi się najbardziej! oglądam go przynajmniej raz dziennie i wciąż jestem zachwycona (dodam, że foty nie oddają jego piękna). z czystym sumieniem polecam, a saal digital dziękuję - za superpromocję i piękną pamiątkę!

the notting hill shopping bag

2017-06-27T21:45:00.000+02:00

dawno, dawno nic, żeby nagle taki sztos! ludzie z londynu są piękni, nic na to nie poradzę.

"boże jak oni dobrze wyglądają, aż się chce zmienić styl" - powiedziała kiedyś judytka o mieszkańcach mediolanu. i ja się pod tym podpisuję, też jeśli chodzi o londyńczyków. i zostawiam was z tym. inspirujcie się na zdrowie!

locorotondo i alberobello

2017-03-28T20:47:00.000+02:00

w apulii najpiękniejsze są chyba małe miasteczka, a już na pewno ich nazwy. alberobello, locorotondo, polignano di mare... czysta poezja!

jeśli będziecie w bari, koniecznie wsiądźcie w pociąg i zwiedzajcie! ale nie zdziwcie się, jeśli zaplanujecie obiad w jednej z tych cudownych miejscowości, a ona będzie zupełnie niewzruszona i przywita was w środku dnia, zupełnie jak nas przywitało białe locorotondo, zamkniętymi na cztery spusty knajpkami. liczcie się z tym, że za dnia zobaczycie jedynie urocze rzędy pustych stolików ustawionych na nie mniej uroczych uliczkach oraz zamknięte drzwi... tak.

acha, i pamiętajcie, żeby od razu kupić sobie bilet powrotny, a jeśli się zagapicie tak jak my i okaże się, że kasa biletowa w locorotondo jest już zamknięta, a jedyny biletomat popsuty, udajcie się do baru za stacją. jeśli w tym barze biletów nie będzie, włosi skierują was do kawiarni kawałek dalej. jeśli tam bilety też się skończyły, dostaniecie je prawdopodobnie w następnym lokalu po drugiej stronie ulicy. tak właśnie, bilety na pociąg sprzedadzą wam w barze ;) sama bym na to nie wpadła, na szczęście zapytałam locorotondończyków ;) o wszystko zawsze pytajcie, taka moja dobra rada, włosi są tacy pomocni!

alberobello to małe miasteczko ze słynnymi bajkowymi domkami trulli. warto je zobaczyć, zwłaszcza jeśli podróżuje się z dziećmi, bo przypominają wioskę małych smerfów. to jednak typowo turystyczna mieścina, która niezbyt przypadła mi do gustu. tłumy zwiedzających, w domkach komercyjne sklepiki z niezbyt wyszukanymi pamiątkami. przyznam szczerze, że troszkę żałowałam, że nie spędziliśmy całego dnia w przepięknym locorotondo, może w porze śniadania ktoś otworzyłby nawet dla nas jakiś lokal ;)

nasze pierwsze włoskie wakacje

2017-03-15T15:11:00.000+01:00

nasze pierwsze włoskie wakacje były najlepszym, co mogło synowi i matce przydarzyć się w minionym roku. nie wiem, czy filip jest tego samego zdania - a zrozumie to tylko ten, kto wyjeżdża na urlop z nastolatkiem. nastolatki są tak jakby w innym świecie... nawet jeśli fizycznie nam towarzyszą. nie ma ich też zwykle na zdjęciach, gdyż młodzieńczy bunt nie pozwala im zapozować bądź też nie pozwala im zapozować tak, żeby zdjęcia można było potem bez wstydu upublicznić. w związku z powyższym, zanim odbędziemy kolejną wspólną (choć młodzieniec zapowiedział, że ostatnią) podróż, pooglądajcie sobie zdjęcia z bari, na których nas nie ma, choć naprawdę tam byliśmy ;)

wenecja

2017-03-08T21:44:00.003+01:00

wenecja...

tak było w porto

2017-01-30T21:47:00.003+01:00

wspominając klimatyczny mercado de bolhao, pyszną kawę w cafe turista, piękny dworzec s. bento, cudowny najprawdziwszy tajemniczy ogród, w którym byliśmy przypadkowymi świadkami romantycznych zaręczyn, grillowane na ulicy ryby niedaleko oceanu oraz portugalską biedronkę o dźwięcznej nazwie pingo doce i najlepszą sangrię w knajpce lareira… panie i panowie: tak było w porto!

spodnie z dziurami w modzie na zawsze

2017-01-25T20:51:00.001+01:00

urodziny trzydzieste ósme. dwa dni po kate moss. pewnie, że by się chciało jak na filmach: przyjęcie niespodziankę i jeszcze by ryan gosling z tortu nagle wyskoczył (chociaż po la la land to nie wiem…). ale choć niespodziankę sama sobie musiałam ogarnąć, a i nikt z niczego nie wyskakiwał, to przyszły wszystkie moje przyjaciółki, których nigdy jeszcze nie udało mi się zebrać razem, bo albo ja rodziłam, albo one rodziły, albo akurat miałam małe dziecko, a potem one miały małe dzieci albo chłopaków, albo zupełnie inne plany, priorytety, zajęcia i knajpy, albo po prostu nawet nie próbowałam, myśląc, że nic z tego nie wyjdzie, bo przecież każda zawsze gdzieś tam jest i coś tam ma… a tu wyszło, i to jak! nawet j., choć była chora, dotarła, czym sprawiła mi ogromną radość. j., która nie była w knajpie ładnych parę lat! (podobno po tylu latach widać, że faceci naprawdę zaczęli o siebie dbać - no, skoro j. tak mówi:)).

jak się skończyła ta impreza, cóż… d. wracała na rowerze po trzech piwach i dwóch biszkoptach, l. w ogóle nie wróciła na noc, m. wróciła nieżywa (jej mąż był tym szczerze ubawiony), h. do dzisiaj nie dała znaku, a a. wylądowała w łóżku na antybiotyku (tak że nawet na koncert zalewskiego następnego dnia nie poszła!)… trochę się boję, co będzie za rok ;)
ja wróciłam o szóstej, za to dowiozłam cało wszystkie wspaniałe prezenty (łącznie z voucherem ryanaira z dedykacją: siostry k. życzą przyjemnego lotu! cmok, cmok :), o którym jako zapalona miłośniczka latania nie mogę przecież nie wspomnieć).

a tę oto okładkę zrobili mi ludzie z pracy. pamiętajcie: spodnie z dziurami w modzie na zawsze :) wasza kate!

fajnie mieć urodziny!

mogą rzucić torebki

2017-01-15T12:30:00.000+01:00

jak wstałam, było prawie południe. nie słyszałam nawet telefonu o dziesiątej... ludzie myślą, że jak matka, to w sobotę można dzwonić o dziesiątej. otóż nie. mój "synek" ma czternaście lat i w soboty też śpi do dwunastej. raczej więc nikt nie odbierze. chyba że kot, ale musimy jeszcze nad tym popracować.

jak się prześpi pół dnia, to nie jest się w dobrym nastroju. niby człowiek wyspany, a jednak trochę żal, że coś tam mu koło nosa przeszło. być może. nawet jeśli nic specjalnego nie planował. ale mógłby. najgorsze, że nie pada. jak pada, to nastrój jest ok. i tak nigdzie by się tyłka nie ruszyło. godziny przespane usprawiedliwione. ale akurat nie padało…

tego lidla jeszcze mi nie otworzyli. ale oplakatowali i towar przywieźli. jest data. w tym tygodniu. filip mówi, że można iść i nagrywać ludzi szalonych. karpi już raczej nie rzucą, ale zawsze mogą rzucić torebki.

błoto

2017-01-13T22:52:00.001+01:00

tel aviv po raz drugi. tym razem poleciałam z d. w grudniu. i w tym grudniu to my sobie chodziłyśmy w japonkach (choć miejscowi dziwnie się na nas patrzyli, jedna starsza pani zaczęła nawet na chodniku krzyczeć, strasznie się zdenerwowała, że w zimie chodzimy w klapkach ;)), piłyśmy piwko w plenerze (była to najtańsza opcja: 10 szekli, czyli jakieś 11 zł! zdarzało się znaleźć za 7, ale rzadko. dla porównania piwo w knajpie kosztowało minimum 29 szekli, czyli jakieś 3 dyszki) i znalazłyśmy trochę murali, których w tel avivie nie brakuje. kocham to miasto niezmiennie, choć momentami jest brzydkie jak noc i zakurzone. chciałabym wrócić tam na dłużej, zjeść więcej i obłożyć się na miejscu tym zdrowym i modnym błotem z morza martwego, co to mi je znowu wyrzucili na lotnisku… a przecież przezornie (po doświadczeniach zeszłorocznych) przelałam całe do dwóch stumililitrowych buteleczek. powiedzieli, że za dużo. negocjowałam oczywiście, bo przelewanie tego paskudztwa kosztowało mnie zbyt wiele, żeby tak od razu odpuścić. w końcu pozwolili wywieźć jedną. wystarczy najwyżej na twarz. i wtedy już wiedziałam, że kiedyś jeszcze wrócę tam i cała się nim obłożę.

i może byś jeszcze włosy ścięła

2017-01-11T12:30:00.000+01:00

nowy rok. myślisz "chujowo". nie masz żadnych planów. nie masz i kropka. w ogóle niewiele masz. i może nawet nie potrzebujesz zbyt wiele. jakaś w domu książka, jakiś w kinie dramat, koncert zalewskiego krzysztofa w blue note i w zasadzie jest pięknie. no, byłoby, gdyby nie było... wiadomo. przerzucasz te swoje magazyny vogue, które sobie nazwoziłaś z europy, w nich te foty wystylizowane do granic niemożliwości, modelki przepiękne (też kiedyś ci się wydawało, że nie jest tak źle, a dziś coraz częściej masz problem, żeby sobie dobre selfie zrobić), papier gładki, literki proste, a jeśli krzywe, to tylko ponieważ jest taka koncepcja. wertujesz do upadłego, do nocy, nie masz planów, może chociaż jakąś inspirację znajdziesz, może choć.

i żeby w końcu, myślisz, tego lidla naprzeciwko, co to go w trzy miesiące postawili, ten lewacki sklep dla prawdziwej lewaczki, ci otworzyli. bo jedno wiesz na pewno: że nie zdzierżysz w tym roku tych kajzerek spalonych, tych promocji, których już nie ma przy nabijaniu na kasę (no ja to teraz tego pani nie wycofam, musi pani iść do informacji), tych królowych w informacji (aaaaa!!), tego całego peerelu w tym francuskim rzekomo sklepie, który nie miał do tej pory dobrej konkurencji i widać, że w dupę jeszcze nie dostał (szczerze liczysz, że wszystko przed nim). wypiszesz się z niego, gdy tylko niemiecki dyskont otworzy przed tobą swoje wrota. ha! jednak masz jakiś plan.

i może byś jeszcze włosy ścięła.

venice

2016-11-23T15:43:00.002+01:00

wenecja robi wrażenie. nawet jeśli przybywamy w deszczu i ledwo możemy trafić do casa accademia (polecam, lokalizacja świetna, a miejscówka przede wszystkim jak na wenecję dość tania, zwłaszcza że pokój dwuosobowy z łazienką, więc luksus jak nie wiem, bo ja to zwykle cs albo pokoje wieloosobowe w hostelach - ale żeby nie było - naprawdę to lubię :)). lokalizacja świetna, choć trafić nie możemy... w wąskich uliczkach z wysokimi budynkami, gdzie kompletnie ginie perspektywa, czasem zupełnie tracimy orientację. drugiego dnia jest już lepiej. nie trzeba w jednej ręce dzierżyć walizki, w drugiej parasola, a w trzeciej, o którą zwykle ciężko, mapy ;) no i jest słońce! ja chodzę w wiosennej parce, d. w samej bluzie! jest pięknie, prawie już nie błądzimy, delektujemy się widokami i włoskim makaronem. nie jest to może moje ulubione południe, ale na weekendowy wypad miasto idealne. zapraszam!

pasta

2016-10-25T10:54:00.000+02:00

z okazji światowego dnia makaronu ze starego miasta w bari pozdrawiają przemiłe panie robiące włoską pastę, głównie popularne w tym regionie orecchiette. można je spotkać właściwie codziennie około południa na uliczkach przed ich domami. można też kupić od nich świeżą pastę, która może być wspaniałym prezentem, pod warunkiem że nie będziecie jej przewozić w bagażu podręcznym (ja po powrocie miałam jedną wielką kluskę...;)) ale, co ciekawe, nie znaleźliśmy w bari żadnej godnej polecenia knajpki z makaronami. podczas gdy pizzerie są wszędzie, makarony zdaje się jedynie w najbardziej turystycznej części starego miasta, dość drogie jak na włoskie jedzenie i niewarte wspomnień. polecam kupić ten wspaniały handmade i zrobić na przykład z owocami morza, które dostaniecie na lokalnym targu albo targu rybnym w porcie. pod warunkiem że będziecie mieli do dyspozycji kuchnię. i pamiętajcie, dzisiaj koniecznie zjedzcie makaron!

polignano a mare

2016-10-19T22:30:00.000+02:00

w ten deszczowy dzień zabieram was do polignano a mare, uroczej miejscowości na klifie. z bari dojedziecie tam pociągiem, podróż zajmie jakieś pół godziny. my trafiliśmy idealnie dla filipa, bo na zawody red bull clif diving, i powiem wam - były emocje! ja jednak chętnie wróciłabym na tę zjawiskową plażę i zwiedziła to piękne miasteczko jeszcze raz, w spokojniejszych okolicznościach. tłum - nawet jeśli składał się głównie ze szczęśliwych włochów - lekko mnie przeraził (a już najbardziej te kolejki po lody!;)). a propos, lody, które jedliśmy codziennie w różnych miejscach, żeby mieć rozeznanie, nie były jakieś nadzwyczajne. no, może poza zmrożoną nutellą, która okazała się być prawdziwą nutellą, a nie lodami o smaku nutelli, przez co zasłodziłam się niemiłosiernie. kiedyś pewnie nie zrobiłoby to na mnie najmniejszego wrażenia, gdyż byłam najlepsza w wyjadaniu nutelli łyżkami wprost ze słoika, ale jakoś tak akurat wyszło, że dawno nie trenowałam. w każdym razie, wracając do lodów, w bari nie urzekła mnie nawet słynna i prezentująca się naprawdę imponująco lodziarnia martinucci. pewnie dlatego, że do dzisiaj pamiętam smak lodów w małym lokaliku w bergamo, długo nic ich nie przebije. no, może tylko kolorowa :)

panzerotti w bari

2016-10-07T22:00:00.001+02:00

myślałam, że hiszpania - dopóki nie poleciałam na południe włoch. i teraz to już nie wiem... mimo że wiele jest rzeczy, które bym tam zmieniła... na przykład absolutnie nie ogarniam tej ich sjesty, miałam wrażenie, że fristajl godzinowy otwarcia lokali i sklepów jest tak duży, że nie podołamy, że nie będziemy przez siedem dni nic jeść, bo zwyczajnie nie damy rady się wstrzelić. no ale jakoś daliśmy radę, trzeba się było tylko przyzwyczaić do nagłych zmian planów. nie zdziwcie się, jeśli nowo odkryta doskonała pizzeria jednego dnia otwarta od godziny dziewiętnastej drugiego będzie o tej porze zamknięta na cztery spusty i nie będzie karteczki z wyjaśnieniem, że urlop itp., i żadne: "ale przecież wczoraj o tej porze tu byliśmy" nic wam nie pomoże, bo nie będzie absolutnie nikogo poza wami, kto by się tym przejął. ot, właściciele mieli najwyraźniej inne plany ;)

co do knajpek jest w tym regionie jeszcze coś, o czym warto wiedzieć. w restauracjach płaci się tzw. coperto (opłatę za nakrycie). są to zwykle 2-3 euro od osoby. czasami (zdarzyło nam się raz) w ramach tej opłaty są woda i słone przekąski (a la nasze paluszki czy krakersy). biorąc pod uwagę, że ceny pizzy zaczynają się od 3,5 euro, jest to dosyć dużo. a już zupełnie nie ma sensu wchodzić do lokalu, jeśli chcemy jedynie napić się piwa, bo coperto może przewyższyć jego cenę. w związku z tym knajpy świecą pustkami, a prosperują chyba tylko dzięki żarciu na wynos (głównie pizzerie, ale tam w ogóle są głównie pizzerie). a ponieważ w bari jest cudne stare miasto, a także wspaniała nadmorska promenada z mnóstwem ławeczek, a pogoda zawsze dopisuje, ludzie w porze kolacji ze swoją kolacją wychodzą po prostu na zewnątrz. i są ich tysiące (ciężko znaleźć pustą ławkę czy murek - pewnie dlatego tubylcy noszą ze sobą często składane krzesełka). we włoszech można pić alkohol na ulicach, wszędzie są więc także malutkie autka z lodówkami pełnymi schłodzonych małych włoskich piw (1 euro za sztukę) oraz innych napojów. jest gwarno, wesoło, pachnie dobrym jedzeniem... czego chcieć więcej!

jeśli już jesteśmy przy jedzeniu, to polecam wam szczególnie dwa miejsca. pierwsze to pizzeria la dolce vita (22 corso sidney sonnino). można usiąść w środku, ale oczywiście w środku jest pusto, za to kolejka po pizzę na wynos spora. ale warto czekać, bo raz, że idzie szybko, a dwa, że można posłuchać wesołych włochów (boże jaki ten włoski jest piękny!), można nawet spróbować pogadać z nimi po angielsku, a nuż się znajdzie jakiś, który akurat trochę zna ;) a jak już wystoicie swoje (nam zajęło to z dwadzieścia minut), to zjecie pizzę doskonałą, a wbrew pozorom nie wszędzie we włoszech takie dają.

drugim lokalem czynnym wieczorową porą jest słynące z przepysznych panzerotti cibo na piazza mercantile 29. koniecznie musicie tam trafić! wybór jest tak duży, że złapiecie się za głowę, a potem czeka was prawdziwa uczta. ja zakochałam się w panzerotti z gorgonzolą, filip wolał tradycyjne z mozarellą i pomidorami i to z bresaolą. na miejscu można też zjeść focaccię i naprawdę niezłą pizzę margheritę. wszystko w świetnych cenach i bez coperto, choć i tak większość bierze te dobra ze sobą :) ciąg dalszy nastąpi, bom zgłodniała, o zgrozo, w nocy! ;)