Blog Nawiedzonego

PET SHOP BOYS - "Format" - (2012) -

2012-03-07T08:52:00.001-08:00

PET SHOP BOYS - "Format" - (EMI RECORDS / PARLOPHONE) -

W 1995 roku trafił do handlu 2-płytowy album, zatytułowany "Alternative". Był zbiorem drugich stron singli , podsumowujący karierę Pet Shop Boys do płyty "Very". Wydany właśnie 2-płytowy zestaw "Format", jest jego kontynuacją i zawiera kolekcję rarytasów, zawartych przeważnie na stronach B singli, począwszy od albumu "Bilingual" (1996), na ostatnim "Yes" (2009), skończywszy.
Jako zapalony miłośnik talentu panów Tennanta i Lowe'a, większość tutaj zawartych nagrań posiadam od dawna na singlach. Jednak fajnym pomysłem było zebranie tych kompozycji do jednego worka i wydanie ich głównie dla sympatyków PSB, ograniczających się do kupowania tylko pełnych płyt. "Format", podobnie jak wcześniejszy "Alternative" posiada obok piosenek znakomitych, także sporo rzeczy, delikatnie mówiąc, słabszych. Poznać jednak warto wszystkie. Choćby po to, by przekonać się jakie perły panowie z PSB odrzucili ze swoich albumów, a także by pośród tych słabszych, prześledzić z ciekawością różnego rodzaju eksperymenty, na które musiało zabraknąć miejsca na dopieszczonych albumach.
Na obu płytkach zbioru "Format", mieszają się nastroje dobrego smaku, z rzeczami niemal tak okropnymi, że nawet ucho prawdziwego fana PSB, może tego nie wytrzymać.
Biorąc pod uwagę pierwszy dysk owej kompilacji, z nagraniami z lat 1996-2002, wyróżniają się tutaj ładne ballady: "The Calm Before The Storm", "Confidential" (wersja demo z ledwie słyszalną Tiną Turner) czy "The View From Your Balcony", a także zgrabna i taneczna zarazem kompozycja "Delusions Of Grandeur". Absolutnie najładniejszą jest jednak "Hit And Miss". To tacy rozmarzeni PSB, z fajną akompaniującą gitarą , która jest tutaj ważniejszym instrumentem od całej reszty. Niestety bywa czasem i źle. Dla przykładu, osobiście najbardziej odrzucają mnie "Disco Potential" - niebezpiecznie flirtujące z najmniej apetyczną odsłoną techno. Ponadto, łupankowe "Screaming", czy dance'owe, i w to w najgorszym wydaniu "Casting A Shadow", oraz jeszcze bardziej okropne "Sexy Northener". Na płytce nr 2 bywa podobnie. Lecz podaruję sobie wyszczególnienie kilku gniotów, którymi część tego dysku straszy, kosztem przyjemniejszej jej odsłony. I tak, miło jest nastawić uszu na "Between Two Island" - piękny aranż (fajny flirt komputerów ze smyczkami i gitarą) oraz czarująco kołysząca melodia, do tego w tanecznym rytmie. Tutaj także znalazło się miejsce dla niezwykłej urody ballady, jaką w rytmie pianina i smyczków, koi nasze uszy "Friendly Fire". Podobnie ładną, lecz bardziej skomputeryzowaną balladą jest "Girls Don't Cry". Pet Shop Boys , to jednak najlepszy dyskotekowy zespół świata, a więc wielu z nas, wolałoby się przy tej muzyce pobawić. No to bardzo proszę, jest tutaj taka genialna piosenka "We're The Pet Shop Boys" (cóż za refren! , no ale to po prawdzie utwór wizytówka). To jeden z tych nieco wolniejszych kawałków do tańca, bez powietrznych piruetów. Do parkietowego szaleństwa proponuję "The Resurrectionist". Hit, aż się patrzy! Listę najfajniejszych piosenek z "gorszych" stron singli, zamknę przeróbką kompozycji z repertuaru Dusty Springfield "In Private", z którą to w 1987 r. panowie Tennant/Lowe, nagrali mega hit "What Have I Done to Deserve This?". W "In Private" u boku PSB stanął przy mikrofonie sam Elton John.
Myślę, że każdy sympatyk PSB znajdzie tutaj coś dla siebie. "Format" nie jest dziełem spójnym, bo i być nie mógł. To kolekcja ciekawostek z ostatnich kilkunastu lat, gdzie pośród chwastów wyrasta sporo pięknych kwiatków.

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

LYKKE LI - "Wounded Rhymes" - (2011) -

2012-03-07T05:57:00.005-08:00

LYKKE LI - "Wounded Rhymes" - (ATLANTIC / WARNER MUSIC) -

Od ukazania się "Wounded Rhymes" upłynęło już kilka miesięcy, a i ja potrzebowałem kilku z nich, by dorosnąć do muzyki tutaj zawartej. Jednak, gdy zaskoczyło....
Lykke Li, to młoda Szwedka, której rodzice to także artyści (w tym ojciec muzyk), zatem zdaje się, nie miała ona innego wyboru jak godnie kontynuować rodzinne tradycje. Lykke Li, zamiast jawić się kolejną słodką idiotką na scenie pop kultury, robi wrażenie artystki doświadczonej i serio podchodzącej do swojej, na razie krótkiej, twórczości. Serio, w jej przypadku, oznacza bycie młodą lecz wrażliwą, a nie napuszonym zgredem, tj. zgredką (poruszając się językiem z rzadka urodziwych feministek). Płynący w żyłach skandynawski chłód, tylko pomaga nadać większej wrażliwości jej piosenkom, do których teksty pisze sama, dzieląc się jedynie muzyką z kolegami z zespołu. Głównie z gitarzystą i producentem Bjornem Yttlingiem oraz Rickiem Nowelsem - grającym z reguły na organach i pianinie, a także okazjonalnie na gitarze.
Trudno opisać tę nieco ponad 40-minutową płytę, bo to co zawiera w sobie, to wciągające niespotykanym wdziękiem piosenki, przyprawione na retro nutę, z wykorzystaniem dzisiejszych dobrodziejstw techniki. Już pierwszy utwór zaprasza odbiorcę do lat 60-tych, przy okazji stawiając Lykke Li w otoczce buntu i uroczej niegrzeczności. Towarzyszące tutaj beatowe organki (a'la Hammondy) smakują równie dobrze co prowokujący śpiew Lykke Li, reszty dopełnia chwytliwa melodia. Ale to nie koniec mocnego uderzenia na samym początku. Kolejny na płycie "I Follow Rivers" posiada niemal tyle samo uroku co poprzednik, choć to melodia z kompletnie innej bajki. Lykke Li śpiewa znudzonym, nieco rozkapryszonym głosem, a całości klimatu i rytmu nadaje perkusja. Wszystkie pozostałe instrumenty są gdzieś na samym końcu sali. Melodia, choć podlana słodyczą, podrywa słuchacza do nieco narkotycznego tańca. Słowem: bomba! Ten utwór przechodzi płynnie do "Love Out Of Lust". To pierwsza z tych nieco smutniejszych i delikatniejszych piosenek. Zabrudzony głos Li wspaniale droczy się tutaj z delikatnymi smugami instrumentów elektronicznych oraz nadawanemu marszowemu tempu przez bite bębny. W takich mniej więcej kolorach, mieni nam się ta płyta. Czasem bywamy wraz z nią w odjazdowych beat-clubach dla niegrzecznych dziewczynek, jak choćby w "Get Some" czy "Rich Kids Blues", innym razem spotykamy bardzo przejmujące piosenki, które napawają rodzajem zadumy. I tutaj wyróżniłbym cudowną pieśń "Sadness Is A Blessing", a także finałową "Silent My Song". Absolutnie piękna płyta. Wciągająca i niewinnie czarująca zarazem.

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

WŁODZIMIERZ SMOLAREK nie żyje (1957 -2012)

2012-03-07T04:15:00.001-08:00

WŁODZIMIERZ SMOLAREK (16.VII.1957 - 7.III.2012)

Włodzimierz Smolarek nie żyje. Taką informację przyniósł dzisiejszy poranek. Miał niespełna 55 lat. Jest legendą polskiej piłki. Nie pamiętam go z Legii Warszawa, choć wiem, że w niej grał. Za to, bardzo dobrze pamiętam Pana Włodzimierza z Widzewa Łódź. Ta drużyna za jego czasów była znakomita. Jednak, jak chyba każdy polski kibic, zapamiętam Włodzimierza Smolarka ze znakomitych występów w reprezentacji Polski. A przede wszystkim, z Mundiali w 1982 i 1986 roku. Na tym drugim i nieudanym dla naszej reprezentacji, strzelił jedynego gola w meczu z Portugalią. Meczu wygranym zresztą. Szkoda, że był to w ogóle jedyny gol naszych na tamtych mistrzostwach. Pomijając już występy Pana Włodka w znakomitej "brązowej" jedenastce na wcześniejszym Mundialu w Hiszpanii w 1982 roku, zrobił On na mnie (i nie tylko) wrażenie podczas meczu z ZSRR (na tejże właśnie imprezie), kiedy to w końcowych minutach meczu, ratując cenny remis 0:0, blokował piłkę w narożniku boiska, doprowadzając do szału braci ze Wschodu. W tamtych czasach było to prostu piękne. Nie tylko ze względu na "przyjaźń" naszych narodów, ale i także był to wyczyn, który po dziś dzień często praktykują piłkarze na całym świecie, a nam dał on wówczas przepustkę do dalszej gry. To oczywiście tylko drobny i przyjemny incydent w bogatej karierze piłkarskiej Pana Włodzimierza. Niech on jednak nie przyćmi nam prawdziwego jego kunsztu. Należą mu się także wielkie słowa uznania za eliminacje do Espana'82. Był tam złotym strzelcem naszej reprezentacji, i to właśnie dzięki niemu, Polska Reprezentacja pojechała nieco później na Mundial, zdobywając brąz.
Jest mi bardzo przykro, że w ostatnim czasie coraz częściej żegnamy tak cenne postaci, jak choćby teraz Pana Włodzimierza Smolarka. Będącego chlubą Polskiej Piłki Nożnej.

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

RONNIE MONTROSE nie żyje (1947-2012)

2012-03-05T14:46:00.004-08:00

RONNIE MONROSE - (29 listopada 1947 - 3 marca 2012)

W sobotę, 3 marca 2012, zmarł na skutek kilkuletniej i ciężkiej choroby (rak prostaty) amerykański gitarzysta Ronnie Montrose. Ten bardzo fajny gitarzysta przeszedł do historii rocka głównie dzięki wspaniałej debiutanckiej płycie grupy Montrose "Montrose" (1973). O ile w chwili wydania cieszyła się ona umiarkowanym powodzeniem, o tyle zyskała większe zainteresowanie wraz z upływem lat i późniejszymi sukcesami, jakie odnosił wokalista tego zespołu, Sammy Hagar. Szczególnie w drugiej połowie lat 80-tych, kiedy to Hagar trafił do Van Halen. Album "Montrose" jest znakomitym dziełem hard rocka i powinien go poznać obowiązkowo każdy sympatyk mocniejszego grania. Choćby i nawet z uwagi na to, iż w 1992 roku grupa Iron Maiden postanowiła także włączyć do swojego repertuaru kompozycję "Space Station # 5". Pochodzącą właśnie z tego długograja. Poza tym, głównymi producentami longplaya "Montrose", byli przede wszystkim Ronnie Montrose oraz Ted Templeman. Pomimo, iż Montrose solidarnie z kolegami podpisał produkcję dzieła jako cały zespół + Templeman. Ted Templeman był przez długi czas nadwornym producentem nagrań Van Halen.
Niestety, o ile pewien procent miłośników takiego grania doceniło kunszt Ronnie'ego Montrose'a, o tyle Artysta ten nie zdobył nigdy wielkiej sławy. Czy to późniejsze płyty Montrose, czy z kolei następna grupa utworzona przez samego Ronniego, jaką była Gamma, nie podbiły świata, choć często nawet gościły w TOP 100 amerykańskiego Bilboardu.
Ronnie Montrose ponadto współpracował z bardzo wieloma wykonawcami. Od siebie dodam, że osobiście bardzo szanowałem (tj. szanuję!) Ronniego za wymieniony powyżej wspaniały album Montrose "Montrose" (1973), a także za epizodyczny występ na kultowym albumie (niestety kultowym poza Polską, jak to bywa zwyczajowo) "The Dream Weaver" (1975), Gary'ego Wrighta (muzyka ze Spooky Tooth), oraz za pełnometrażowy występ na jednej z najistotniejszych płyt Van Morrisona "Tupelo Honey" (1971). Za te trzy płyty szczególnie zapamiętam Ronniego Montrose'a, wyrażając żal po kolejnym Artyście, który odchodzi przedwcześnie.

na zdjęciu obok:
- u góry po lewej stronie, album: GARY WRIGHT "The Dream Weaver". Muzyk zagrał tutaj na gitarze w kompozycji "Power Of Love".

- u góry po prawej stronie, album VAN MORRISON "Tupelo Honey". Tutaj Ronnie Montrose zagrał na całej płycie, na gitarze i mandolinie, a także zaśpiewał partie chóralne.

- na dole, album MONTROSE "Montrose". Absolutny klasyk, nie tylko z uwagi na osławiony "Space Station # 5", ale i także na tak kapitalne numery, jak: "Rock The Nation" czy "Bad Motor Scooter".

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

Katastrofa Narodowa

2012-03-05T07:01:00.003-08:00

Katastrofa kolejowa ,do której doszło w sobotę pod Szczekocinami, to straszna rzecz. Dowiedziawszy się o niej, nastawiłem telewizor na kilkanaście minut, by dowiedzieć się czegokolwiek. Jako, że mocno działają na mnie takie rzeczy, szybko dałem sobie spokój z dalszym śledzeniem tychże wydarzeń. A także z liczeniem co rusz to przybywających ofiar. W niedzielę rano sprawdziłem telewizję, i okazało się, że wszystkie programy informacyjne jadą jednym torem. Jakkolwiek niesmacznie to teraz zabrzmi. Zniknęli politycy i ich "dobre" uczynki. Poznikało całe mnóstwo różnych bzdur, którymi by lud karmiono, gdyby nie ta tragedia. Okazało się, że wszystko inne jest teraz nieważne. I to zupełnie nieważne. Wszystkie utarczki z Wiejskiej zepchnięto do piwnicy, gdzie zżera je pleśń. Zapomniano także o tragedii w Sosnowcu. No i bardzo dobrze. Rodzice zmarłej w tragicznych okolicznościach Madzi, na pewno teraz odetchną, bo emocje ludu przerzucą się na pracowników kolei, począwszy od dróżnika, na ministrze skończywszy, by koniecznie znaleźć jakąkolwiek ofiarę tego zdarzenia, i na nią przelać nienawiść rozżarzonego tłumu. Polecam szczególnie "onet.pl". Tam specjalistów komentatorów nigdy nie brakuje. Ciekawe czym żywi się takich ludzi? Spostrzegłem również, że w telewizorni, każdy kanał walczy teraz o widza jak się da. Czytaj: o reklamodawców. Wszak zło, tragedie, itp... najlepiej służą oglądalności. Tak więc, im lepsi specjaliści w danej tv-stacji, czy wszelacy inni ważni goście, tym magnes skuteczniejszy. Zaczyna się Żałoba Narodowa i spektakularne szoł, z bolesnym tematem dla poszkodowanych w tym zdarzeniu, i całym stadem sępów czyhających dookoła. Ciekawe co zawiniło? Kto się potknie? Dowiemy się już wkrótce. W końcu nikt tutaj nie popuści. Choć mnie osobiście wyniki tego śledztwa zupełnie nie interesują. Raczej bardziej los poszkodowanych i ich bliskich. Nic nikomu przecież nie da wieść o tym, że zawinił jakiś pan ziutek, bo przysnął lub czegoś tam zapomniał. Biedak pracował zapewne dzielnie 30-40 lat i był nagradzany premiami, ale jeden ludzki błąd i po panu ziutku.
Ta katastrofa pokazuje także, w jakim stanie jest nasze Państwo. Niby słupki i wskaźniki chwalą się plusami, a co chwila coś się wali. Afera solna przycichła, bo ktoś sprawę uspokoił , nie znajdując bitych w niej dowodów. Skandal! Przycichła sprawa premii za Stadion Narodowy, bo podobno mecz się udał z Portugalczykami, którzy kompletnie nie wysilając się, uratowali Polski Futbol. Co by było, gdybyśmy przegrali ten mecz?. Szukano by winnych za osiadły kurz na bramkowych słupkach. A tak, ufff! Jakoś poszło. Czekam kiedy to się wszystko zawali. Bo choć tragedie zdarzają się wszędzie, to u nas jakoś szczególnie są wynikiem niechlujstwa i tumiwisizmu.

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

"NAWIEDZONE STUDIO" - audycja z 4 marca 2012 - Radio "Afera" Poznań 98,6 FM

2012-03-05T04:01:00.001-08:00

W tym tygodniu , tj. w niedzielę 4 marca 2012, poprowadziłem trzy programy, oprócz "Nawiedzonego Studia", wcześniej w zastępstwie za Panów Witka Andree i Krzysztofa Ranusa, próbowałem spełnić się odpowiednio w ich: "Indian Summer" oraz "Blues Ranus".

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

program "INDIAN SUMMER", 4.03.2012

GAZPACHO - "Missa Atropos" - (2010) -
- Vera

ANATHEMA - "We're Here Because We're Here" - (2010) -
- Thin Air
- Angels Walk Among Us

MOSTLY AUTUMN - "Still Beautiful Live 2011" - (2011) -
- Distant Train
- Answer The Question
- Questioning Eyes

YES - "Keys To Ascension 2" - (1997) -
- Turn Of The Century

ARENA - "The Seventh Degree Of Separation" - (2011) -
- What If

___________________________________________________________________________________
___________________________________________________________________________________

program "BLUES RANUS", 4.03.2012

CZARNO CZARNI - "Nudny Świat" - (2009) -
- Kwiat Nienawiści - /feat. ANIA RUSOWICZ/

SONNY LANDRETH - "From The Reach" - (2008) -
- Blue Tarp Blues - /guitar and background vocal MARK KNOPFLER/

TEST - "Wojciech Gąssowski i Test" - (1974) -
- Płyń Pod Prąd
- Gdy Gaśnie W Nas Płomień

LIVIN' BLUES - "Blue Breeze" - (1976) -
- That Night

RORY GALLAGHER - "Deuce" - (1971) -
- I'm Not Awake Yet

BUDKA SUFLERA - "Cień Wielkiej Góry" - (1975) -
- Samotny Nocą
- Jest Taki Samotny Dom

BUDKA SUFLERA - "Przechodniem Byłem Między Wami" - (1977) -
- Noc Nad Norwidem

LYNYRD SKYNYRD - 'God & Guns" - (2009) -
- Gifted Hands

___________________________________________________________________________________
___________________________________________________________________________________

"NAWIEDZONE STUDIO"
program z 4 marca 2012
RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl

SKAWIŃSKI - "Skawiński" - (1989) - zagrane z LP
- Z Tobą Czy Bez Ciebie
- Niemy Czas

BRUCE SPRINGSTEEN - "The Promise - The Lost Sessions: Darkness On The Edge Of Town" - (2010) -
- Wrong Side Of The Street

UFO - "Seven Deadly" - (2012) -
- Fight Night
- Wonderland
- Burn Your House Down

VAN HALEN - "A Different Kind Of Truth" - (2012) -
- Outta Space

ERIC CLAPTON - "E.C. Was Here" - (1975) -
- Further On Up The Road

JOHN MELLENCAMP - "Freedom's Road" - (2007) -
- Someday

JOHN CAFFERTY AND THE BEAVER BROWN BAND - "Tough All Over" - (1985) - zagrane z LP
- Tough All Over
- Strangers In Paradise
- Small Town Girl

CHRIS ISAAK - "Beyond The Sun" - (2011) -
- Miss Pearl

THE MONKEES - "Pool It!" - (1987) - zagrane z LP
- Heart And Soul - /lead vocal MICKY DOLENZ/
- (I'll) Love You Forever - /lead vocal DAVY JONES/
- Every Step Of The Way - /lead vocal DAVY JONES/
- Midnight - /lead vocal MICKY DOLENZ/
album zagrany z uwagi na śmierć Davy'a Jonesa, 29 lutego 2012

PROTO-KAW - "Forth" - (2011) -
- Utopian Dream

MUNCHENER FREIHEIT - "Ohne Dich (Schlaf Ich Heut Nacht Nicht Ein)" - (1985) - zagrane z SP
- Ohne Dich (Schlaf Ich Heut Nacht Nicht Ein)

UKŁAD - "Pod Górą" - (1980) - zagrane z SP
- Zaułki

MORRIS ALBERT - "Feelings" - (1975) - zagrane z LP
- Feelings

LOCOMOTIV GT - "Ringasd El Magad" - (1973) - zagrane z SP
- The World Watchmaker

KLINCZ - "Plamy Na Słońcu" - (1984) - zagrane z SP
- Plamy Na Słońcu

LYKKE LI - "Wounded Rhymes" - (2011) -
- Youth Knows No Pain
- I Follow Rivers
- Love Out Of Lust

THE BLACK KEYS - "El Camino" - (2011) -
- Hell Of A Season

NEW ORDER - "Technique" - (1989) -
- Dream Attack

KEANE - "Hopes And Fears" - (2004) -
- We Might As Well Be Strangers

DAVE MATTHEWS BAND - "Before These Crowded Streets" - (1998) -
- The Dreaming Tree

THE CRANBERRIES - "Bury The Hatchet" - (1999) -
- Fee Fi Fo

THE CRANBERRIES - "Roses" - (2011) -
- Tomorrow
- Show Me

JEFFERSON STARSHIP - "Freedom At Point Zero" - (1979) -
- Awakening

STYX - "The Grand Illusion / Pieces Of Eight LIVE" - (2011) -
- Queen Of Spades

PAUL McCARTNEY - "Kisses On The Bottom" - (2012) -
- Only Our Hearts - /na harmonijce STEVIE WONDER/

___________________________________________________________________________________
__________________________________________________________________________________

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

THE CRANBERRIES - "Roses" - (2011 ? / 2012 ?,...) -

2012-03-04T09:09:00.003-08:00

THE CRANBERRIES - "Roses" - (COOKING VINYL / w Polsce MYSTIC PRODUCTION) -

Ich największe sukcesy przypadły na miły okres mojego życia, także zawsze Cranberries dobrze mi będą się kojarzyć. Niestety, nic na to nie poradzę, że mą ulubioną płytą jest "Bury The Hatchet" (1999). Pomimo, iż tymi najważniejszymi są przecież wcześniejsze trzy tytuły. Coś niesamowitego było jednak w tej płycie. Niby nic nowego, nic zaskakującego, ale to właśnie na niej były najpiękniejsze ballady, zestawione obok najbardziej radosnych i porywających zarazem kompozycji. Brakowało tam tylko jakiegoś "Zombie 2", ale nie można przecież mieć wszystkiego. Później była jeszcze jedna płyta, niezła, choć brakowało jej tego czegoś. Wkrótce po niej grupa się rozpadła, Dolores nagrała dwa albumy solowe, także niezłe, choć niestety nie miały one już tej siły co dzieła zespołowe. Dlatego na wieść o tym, że Cranberries powracają po ponad dziesięciu latach, przeszły we mnie przyjemne prądy.
"Roses", to już szósta płyta Irlandczyków, i jakże bliska nastrojem dwóm pierwszym dziełom "Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We?"(1993) oraz "No Need To Argue"(1994). Sporo tutaj ballad. A w zasadzie są to prawie same ballady. Wyjątkiem jedynie "Schizophrenic Playboys", utwór przywołujący nieco rockowego ducha. Pozostałych dziesięć kompozycji, to bardzo nastrojowe piosenki, utrzymane czasem w poetyckim nastroju, nieraz folkowym, ale przede wszystkim w atmosferze melancholii. Zresztą, Cranberries zawsze byli od ładnych piosenek i od niezwykłego głosu Dolores O'Riordan. W Polsce, w pewnym momencie, podobne ambicje miała grupa Varius Manx, za czasów Anety Lipnickiej. Szkoda, że ten niezły okres tak szybko przeminął. Wracając do nowych Cranberries, na pewno przynajmniej połowa albumu zasługuje na wyróżnienie. Pierwsze dwa utwory , to początek wręcz wymarzony. W otwierającym całość "Conduct", Dolores śpiewa na przemian szeptem, jak i pełnią płuc, a w tle ładnie współgra ze sobą sekcja gitarowo-smyczkowa. Sama melodia i tempo, leniwie prowadzą całość do przodu. Według zresztą tytułowej tutaj wskazówki. Drugi utwór "Tomorrow", to zarazem singiel promujący album. Ten nieco żywszy kawałek od swego poprzednika, jest wręcz wymarzoną melodią do radia. Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów, biję brawo wytwórni płytowej, za właściwy dobór utworu "pilota". Równie okazałym fragmentem "Roses", jest piosenka "Raining In My Heart", z towarzyszącym akordeonem, w stylu nieco już zapomnianych Hothouse Flowers czy już zupełnie pogrzebanych Sideway Look. W drugiej części nowego dzieła Cranberries, szczególnej uwadze polecam przecudny "Show Me". To jedna z takich ballad jakie lubię najbardziej. Po czarującej zwrotce, następuje wybuchowy, niemal rockowy refren, a wszystko toczy się w bardzo emocjonalnym i podniosłym tonie. Na dodatek całości towarzyszą różnego rodzaju smyczki, które grają swoją melodię, smutną i w teatralnym duchu. Śliczna rzecz. Chwilę później, kolejny diament, w postaci "Astral Projections". Dolores śpiewa najdelikatniej jak się da, by w pewnej chwili rozwibrować głos i rozkręcić wraz z kolegami gitarowe wzmacniacze. A gdzieś tam po cichutku w tle akordeon gra, jakby w barze obok. Jest tutaj jeszcze taka piosenka jak "So Good". Brzmi jak song z sesji do "Bury The Hatchet". Dolores śpiewa z takim samym napięciem i pełnią płuc, jak wówczas. Ta prosta melodia, oparta na monotonnym podkładzie gitarowym i kilkoma dokładkami pozostałych instrumentów (w tym ponownie smyczki), jest na pewno ozdobą tej płyty.
Urzekająca płyta. Być może niczym wielu z nas nie zaskoczy, ale czy Cranberries są od postępu w muzyce?

P.S. Polecam 2-płytową wersję "Roses", z dodatkową płytą koncertową, zarejestrowaną w 2010 roku podczas koncertu w Madrycie.
P.S.2. Dziwna sprawa, to kolejna płyta po ostatnim koncertowym albumie STYX "The Grand Illusion/Pieces Of Eight LIVE" oraz nowym dziele CHRISa ISAAKa "Beyond The Sun", na której rok wydania zapisano na rewersie okładki jako 2011, a album trafia na rynek jako oficjalna nowość 2012 !!!!

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

"Odlot" u fryzjera

2012-03-03T03:51:00.003-08:00

Wstałem dzisiaj rano nieco wcześniej niż zwykle. Myślę sobie, skoro już tak się stało, pojadę do fryzjera. W końcu wiosna nadchodzi, trzeba pozbyć się zimowego futra, którym zdążyłem na mym starym łbie mocno porosnąć. Pomimo, iż jestem jednym z setek klientów pewnego zakładu fryzjerskiego, poznają mnie tam zawsze. Pani mnie strzygąca, zawsze pamięta kiedy byłem poprzednio. I nawet nie muszę nic mówić, Ona już wie, chwyta za nożyce i tnie barana. A ja gapię się w lustro i widzę, jak z sekundy na sekundę, ubywa wszystkiego zewsząd. W głowie mej w tym czasie przebiegają różne myśli i pomysły, które rodzą się na fotelu fryzjerskim jak nigdzie indziej. Jednak nie tracąc fasonu, rozmawiam sobie z Panią o słoneczku dzisiejszym, o plusowych temperaturkach, o wiośnie, która już tuż tuż... Jak fajnie. Żadnej polityki, żadnego narzekania, marudzenia. Pani skromniutka, milutka, widać, że kochająca życie, woli pogadać o śpiewie ptaków, o kwiatkach, o słoneczku,... Jak miło spotykać jeszcze takich ludzi. W pewnej chwili pomyślałem sobie, widząc solidnie przystrzyżoną głowę w lustrze, no! , to teraz kolejna wizyta za kolejne cztery-pięć miesięcy. I dosłownie, kiedy tylko skończyłem tę myśl, odezwała się Pani Fryzjerka: "to co, myślę, że tak na miesiąc wystarczy?". Trochę mnie zatkało. Kurcze, na miesiąc? To tak szybko mi odrosną te kudły? No tak, nie pomyślałem, że przyzwoicie byłoby nie zarosnąć jak teraz, tylko tak współcześnie, estetycznie, a nie jak małpolud, kiedy już trzeba. Może to także i niezły sposób na odreagowanie od tego narzekalskiego świata i politycznego brudu, pójść sobie do fryzjera i odlecieć.

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

W najbliższą niedzielę 4 marca 2012,zapraszam na 98,6 FM, już od godziny 20-tej !!!

2012-03-02T07:12:00.003-08:00

W najbliższą niedzielę 4 marca br., zapraszam przed radioodbiorniki (na 98,6 FM Poznań) już od godziny 20-tej. Mamy przed sobą długą wieczoro-noc, która potrwa 6 bitych godzin !!! (od 20-tej do 2-giej ).
Będziemy mogli wspólnie posłuchać przeróżnej muzyki, mianowicie pomiędzy godzinami 20.00 a 21.00 w zastępstwie za Witka Andree, w programie "Indian Summer", czeka nas porcja muzyki art-rockowej. Pojawi się tam dwóch wykonawców, o których zagranie poprosił mnie Witek, ale nie byłbym sobą nie dodając czegoś od siebie. Tym czymś będzie m.in. pewna zaległa płyta, na którą nie znalazłem czasu w Nawiedzonym Studio w ostatnim półroczu (albo i dłużej...). Kawał wspaniałej muzyki, tak więc miejcie proszę ucho przylepione do głośnika.
Z kolei, pomiędzy godzinami 21.00 a 22.00, zagram za Krzyśka Ranusa w jego "Blues Ranus". Krzysiek także poprosił mnie o zagranie pewnego wykonawcy (zespołu), co uczynię z przyjemnością. Z jednym "ale". Otóż, Krzysiek poprosił mnie o konkretne dwa utwory, które co prawda lubię, lecz kompletnie nie mam na nie teraz ochoty. Powiedziałem mu, że mam (w mojej opinii) lepsze propozycje. I te raczej przeforsuję. Ale żeby Krzyśkowi smutno nie było, być może jedną z jego propozycji wyemituję. Jako indywidualista i egoista zarazem, lubię czynić po swojemu, niż pod czyjeś dyktando, no ale takiej postaci jak Krzysztof Ranus, odmówić byłoby nieprzyzwoicie. W końcu, bądź co bądź, to jego audycja!
No, a od 22-giej, przez najbliższe cztery godziny, będzie już tylko po mojemu. Kilka premier, kilka kontynuacji rozpoczętych już nowości także, na pewno coś z klasycznego rocka, a i o winylach postaram się nie zapomnieć. Tego wieczoru na 98,6 FM będzie grać najlepsza muzyka w eterze !!! O czym jestem absolutnie przekonany, zapraszając wszystkich Was do wspólnego jej posłuchania !!!

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

BUDKA SUFLERA - 27 maja 2012, POZNAŃ, Klub "Eskulap"

2012-03-02T06:35:00.001-08:00

27 maja 2012, o godzinie 20-tej, w poznańskim klubie "Eskulap" wystąpi BUDKA SUFLERA.
Bilety na to przedstawienie kosztują 85 zł (do 19 maja włącznie), a od 20 maja cena wzrośnie do 100 zł.
Organizatorem koncertu jest Agencja RANUS.

Będzie to niezwykły koncert. Otóż, w jego repertuarze znajdą się kompozycje z najwcześniejszego okresu zespołu, czyli z lat 70-tych. Tak więc dominować będą kompozycje z albumów "Cień Wielkiej Góry" (1975) oraz "Przechodniem Byłem Między Wami" (1977).

Z muzyków pamiętających tamte czasy na scenie pojawią się: Krzysztof Cugowski (wokal), Romuald Lipko (instrumenty klawiszowe, bas) oraz Tomasz Zeliszewski (perkusja).
Szkoda , że z wiadomych względów, zabraknie oryginalnego gitarzysty Andrzeja Ziółkowskiego.

VAN HALEN - "A Different Kind Of Truth" - (2012) -

2012-03-02T03:18:00.003-08:00

VAN HALEN - "A Different Kind Of Truth" - (THE THREE TWINS / INTERSCOPE RECORDS) -

Pierwsze dwa utwory, to stary dobry Van Halen. Porywający, bardzo melodyjny, szybki, czadowy.... Taki jak za najlepszych czasów. A do tego jeszcze te smakowite solówki Eddiego. Krótkie, lecz jest w nich wszystko. Szkoda, że już nieco później nie ma na tej płycie aż tak wybornych melodii. Bo gdyby cała płyta była właśnie taka... !. Nie powód to jednak, by dalej jej nie słuchać. Przed nami jeszcze sporo dobrego grania. Miło więc nastawić uszu i posłuchać jak panowie po latach ze sobą grają. A grają z dużą siłą, mocą, energią i radością. Co słychać. Ale nie znajdziemy tutaj zbyt wielu kandydatów na przeboje. Myślę, że "Tattoo" oraz "She's The Woman" powinny i muszą zarazem nam wystarczyć. Ponoć "She's The Woman" jest kompozycją stworzoną jeszcze za czasów debiutu. Może właśnie dlatego kopie tak świetną melodią?
Poza albumami "1984" , "5150" oraz "For Unlawful Carnal Knowledge" (te dwa ostatnie to już z Sammy Hagarem), raczej pozostałe wylansowały góra po dwa przeboje. Tak więc i tutaj wydaje się wszystko pozostać w normie.
David Lee Roth zasiadł ponownie na wokalnym fotelu po blisko 28 latach. Gdyż trudno serio potraktować jego "powrót" do Van Halen w połowie lat 90-tych, gdzie pospiesznie cały pierwotny jego skład, zrealizował dwa premierowe nagrania, które doklejono do zbioru "Best Of - Volume 1". Na chwilę wówczas pogodzeni muzycy, zebrali się, by wspólnie nagrać dwa przeciętniaki, zresztą w atmosferze dalekiej od standardowej przyzwoitości, rozchodząc się ponownie na długie lata, w poczuciu wszechobecnej ulgi. Głos D.L. Rotha jest co prawda daleki od dawnego luzu, ale brzmi w sumie nieźle. Co raczej należy odczytać: "rozpoznawalnie". Cieszy to, gdyż na jego kilku ostatnich solowych płytach, bywało z tym różnie. Ważne jest także, że gitara Eddiego bywa posłuszna jego palcom, wydając z siebie jęki i zgrzyty, przyjemnie torturując każde metalowe ucho. Trzeba w ogóle przyznać, iż nowe Van Halen jawi się owocem dojrzałym, nawet jeśli nie do końca soczystym i rumiennym, jak choćby za czasów "jedynki" (z 1978 r). czy przebojowej "1984" (ostatniej z D.L.Rothem). Za to bez goryczy, dostarczonej na fatalnej płycie "Diver Down" (1982), czy wręcz ze wszech miar porośniętej pleśnią "Van Halen III". I tu się zapewne narażę, bo choć trudno to pojąć, to naprawdę są na tym świecie sympatycy tychże dwóch gniotów. Co w sumie nie tylko świadczy o egzotycznych wyczynach muzyków z Van Halen, ale także czasem i ich odbiorcach.
"A Different Kind Of Truth" nie zachwyca, ale i nie odrzuca. Poza pierwszymi dwoma "killerami", fajnie się słucha jeszcze "You And Your Blues", bo to taki poczciwy stary Van Halen, z tymi charakterystycznymi chórkami ,łagodzącymi wydzierającego się Dave'a. Osobiście podoba mi się jeszcze nieco szczególniej od całej pozostałej reszty, utwór"Outta Space". Ten typowo heavy metalowy numer bliski jest epoki pierwszych trzech płyt. A jeśli ktoś lubi żartobliwe wcielenie zespołu, jakie zawsze miało miejsce na każdym ich albumie, to polecam "Stay Frosty". Ma on coś z kabaretowego oblicza dawnego Van Halen. Tak ze ćwierć wieku temu, podczas tego typu kompozycji, David biegał i fruwał po scenie, czyniąc w powietrzu szpagaty. Kto wie, być może jeszcze....?
Cała pozostała reszta albumu jest po prostu ok. Tak, myślę, że "ok", to właściwe określenie, nie popadające w żadne skrajności, tak w sumie jak cała ta płyta. Będąca zbiorem przeciętnych kompozycji, w wykonaniu świetnych niegdyś (a może i także dzisiaj?) muzyków.
Osobiście, bardziej stawiam na drugiego longa Chickenfoot, o tytule "III". Tam ich konkurenci, z dwoma eks-Van Halen'owcami (Sammy Hagar i Michael Anthony) w składzie, stworzyli kawał kapitalnej muzyki, na miarę złocistego Van Halen. Z tym, że z Joe Satrianim na gitarze. A to już przecież nie to samo. Bo choć muzyk ten zagrał tam bardzo fajnie, to nikt nie rzeźbi na sześciu strunach tak jak Eddie.

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

PAUL McCARTNEY - "Kisses On The Bottom" - (2012) -

2012-02-29T07:02:00.002-08:00

PAUL McCARTNEY - "Kisses On The Bottom" - (MPL Communications / UNIVERSAL) -

Statystyczny odbiorca nie będzie znać większości standardów nagranych na tej płycie. Dobrze zatem właśnie, że przypomina o nich eks-Beatles, gdyż już tylko dzięki jego nazwisku, muzyka ta ma duże szanse powiększyć ewentualne grono odbiorców.
Każdy znający twórczość Paula nie powinien być zaskoczony tym wydawnictwem. Artysta zawsze miał ciągoty w stronę retro piosenek, tak więc w konsekwencji musiał powstać kiedyś taki album. I oto jest.
Program jego, w większości, wypełniają piosenki, które powstały w latach 20/30/40's minionego stulecia. Ale są tutaj także piosenki stworzone na początku lat 50-tych, jak: "The Inch Worm" czy "My One And Only Love", a także i dwie całkiem nowe premierowe , autorstwa samego McCartneya. To jest, obecny radiowy hit "My Valentine" oraz "Only Our Hearts". W pierwszym z nich, na gitarze pojawił się gościnnie Eric Clapton. W drugim zaś, na harmonijce dograł kilka nut dobry kumpel McCartneya, Stevie Wonder. Warto dodać, że Eric Clapton zagrał na tej płycie jeszcze w piosence "Get Yourself Another Fool". Choć nie ma to większego znaczenia dla zmiany nastroju całości. Ale ma za to spore znaczenie w całym tym przedsięwzięciu udział orkiestry, jak i jazzowej pianistki Diany Krall, której obecność jest praktycznie podstawowym elementem na "Kisses On The Bottom".
Całość nosi charakter retro-jazz-piosenkowy, i to w tej najsubtelniejszej formie. Są to kompozycje , które w dawnych latach wykonywali choćby tacy artyści jak: Otis Redding, Ella Fitzgerald, Frank Sinatra, Bing Crosby, Nat King Cole, Dean Martin, Louis Armstrong, i wielu wielu innych....
Każda piosenka z osobna wydaje się być piękna, choć w tak sporej 16-utworowej dawce, jest nazbyt jednolicie. Szkoda, że gościnny udział kilku muzyków nie wpłynął jakoś znacząco na większe urozmaicenie aranżacyjne. Widać tak miało być. W końcu Maca najlepiej to wie. Mnie najbardziej spodobały się wspomniana już wcześniej "My Valentine", a ponadto "It's Only A Paper Moon" - autorstwa Harolda Arlena (z 1933 r)., "Ac-Cent-Tchu-Ate The Positive" - także Harolda Arlena (z 1944 r.), oraz "Bye Bye Blackbird" - Gene'a Austina (z 1926 r).
Ciekawy to eksperyment "Wielkiego Maca", choć moim zdaniem, dawni interpretatorzy tych piosenek, byli bardziej przekonujący. Niemniej, doceniam tę płytę, i słucham jej z przyjemnością. Licząc przy okazji, że "Kisses On The Bottom" będzie jedyną takową propozycją w karierze Artysty, a już podczas następnej sesji Maca weźmie się za własne kompozycje.

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

W najbliższą niedzielę 4 marca 2012, zagram dłużej - bo aż 6 godzin !!!

2012-02-27T04:46:00.001-08:00

W najbliższą niedzielę 4 marca 2012, zapraszam do słuchania "Nawiedzonego Studia" już od godziny 20-tej !!!. Biorąc zastępstwo za niemogących tego dnia Krzysztofa Ranusa oraz Witolda Andree, nasze spotkanie będzie sporo dłuższe, bo potrwa aż 6 godzin !!!. Od godziny 20.00 do 2.00.
W takim czasie będę mógł wreszcie porządnie się wygrać.
Jako, że Panowie Ranus i Andree poprosili mnie o kilku wykonawców, to oczywiście spełnię ich prośby, tak więc na pewno w programie Witka nie zabraknie Yes'ów i Anathemy, a w następnej godzince Krzyśka, pojawi się na pewno najstarsza Budka Suflera. To tyle co pewne. Reszta to już moja słodka tajemnica, którą ujawnimy sobie na żywo 4 marca. Pozwolę sobie jeszcze Wam o tym przypomnieć pod koniec tygodnia.

"NAWIEDZONE STUDIO" - audycja z 26 lutego 2012 - Radio "Afera" Poznań 98,6 FM

2012-02-27T04:32:00.001-08:00

"NAWIEDZONE STUDIO"
program z 26 lutego 2012
RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl

KEEL - "The Right To Rock" - (1985) -
- The Right To Rock
- Speed Demon

AXEL RUDI PELL - "The Ballads" - (1993) -
- Tearin' Out My Heart - /wokal JEFF SCOTT SOTO/ - z repertuaru Rainbow
- Forever Young - /wokal JEFF SCOTT SOTO/ - z repertuaru Alphaville

AXEL RUDI PELL - "The Ballads III" - (2004) -
- The Temple Of The King - /wokal JOHNNY GIOELI/ - z repertuaru Rainbow

UFO - "No Heavy Petting" - (1976) -
- Can You Roll Her

RPWL - "Unchain The Earth" - wersja radiowa, nagrana tylko na jej potrzeby, nie do sprzedaży - (2012) -
- Unchain The Earth

THE STRANGLERS - "Suite XVI" - (2006) -
- Spectre Of Love

QUIET RIOT - "QR" - (1988) -
- Don't Wanna Be Your Fool

BATON ROUGE - "Lights Out On The Playground" - (1991) -
- The Price Of Love

BECKETT - "Beckett" - (1991) -
- My Religion
- Brother Louie

STYX - "The Grand Illusion / Pieces Of Eight LIVE" - (2011) -
- Man In The Wilderness
- Castle Walls

OST - "Iron Eagle" - (1986) - z płyty LP
KING KOBRA - Iron Eagle (Never Say Die)
DIO - Hide In The Rainbow
ADRENALIN - Road Of The Gypsy

THE STORM - "The Storm" - (1991) -
- I've Got A Lot To Learn About Love

OST - "Cobra" - mini album - (1986) - z płyty LP
JOHN CAFFERTY AND THE BEAVER BROWN BAND - Voice Of America's Sons (Theme From "Cobra")
JEAN BEAUVOIR - Feel The Heat
ROBERT TEPPER - Angel Of The City

JUICE NEWTON - "Can't Wait All Night" - (1984) - z płyty LP
- A Little Love
- Can't Wait All Night
- Easy Way Out
- Let's Dance - /live in New Jersey/

DEPECHE MODE - "Ultra" - (1997) -
- Home

TALK TALK - "The Party's Over" - (1982) -
- Talk Talk
- It's So Serious
- The Party's Over
- Hate
- Have You Heard The News?

EURYTHMICS - "Revenge" - (1986) -
- When Tomorrow Comes

PET SHOP BOYS - "Format" - (2012) -
- The Calm Before The Storm - /B'Side "Bilingual", 1996/
- Confidential (demo for TINA TURNER) - /B'Side "Bilingual", 1996/

BLACKMORE'S NIGHT - "The Village Lanterne" - (2006) - Special Edition
- Street Of Dreams - /feat. JOE LYNN TURNER/

PAUL McCARTNEY - "Kisses On The Bottom" - (2012) -
- My Valentine - /na gitarze ERIC CLAPTON/

CHRIS ISAAK - "Beyond The Sun" - (2011) -

2012-02-24T04:37:00.000-08:00

CHRIS ISAAK - "Beyond The Sun" - (WICKED GAME RECORDS) -

Zawsze lubiłem Chrisa Isaaka. I to nie tylko za piosenkę "Wicked Game", pomimo iż ta wydaje się bezkonkurencyjna. Chociaż za ten właśnie okres jakoś szczególnie. Okres jego pierwszych trzech płyt. Piosenki Isaaka zawsze silnie osadzone w nastroju lat 50/60's, miały o tyle wielką moc, ponieważ mistrzunio śpiewał je z takim samym uczuciem, tęsknotą, bólem czy radością, co artyści z tamtej epoki. Dziwić zatem może, dlaczego po tylu latach kariery, Isaak dopiero teraz zdecydował się nagrać utwory swoich mistrzów? Skoro miał do tego przecież prawo jak nikt inny. Od razu zaznaczę, że niniejszy tekst o albumie "Beyond The Sun", piszę w oparciu o podstawową edycję 1-płytową, z 19 piosenkami. Niestety o wersji Deluxe (28 piosenek) dowiedziałem się, gdy tę zdążyłem już sobie kupić. Zanim wyprostuję tę błędną kartę mojej historii , na razie nasłucham się do woli tych wspaniałych piosenek osadzonych w wersji skromniejszej.
Wszystkie kompozycje z "Beyond The Sun" zostały nagrane przez ich oryginalnych piosenkarzy pomiędzy 1953-1964 rokiem. Z wyjątkiem "Live It Up", gdyż tę piosenkę Isaak skomponował specjalnie z myślą o tym wydawnictwie. Niemal połowa tego albumu , to piosenki z repertuaru Elvisa Presleya (m.in: Trying To Get To You", "It's Now Or Never" czy "My Baby Left Me"). Pozostałe zaś należą do Johnny'ego Casha (kapitalne "Ring Of Fire" oraz "I Walk The Line"), Jerry'ego Lee Lewisa (niezatapialne "Great Balls Of Fire" oraz nie mniej okazałe "Crazy Arms"), Carla Perkinsa ("Dixie Fried" i świetne "Your True Love"), Jimmy'ego Wagesa (genialny! "Miss Pearl"), Warrena Smitha ("So Long I'm Gone") i Roya Orbisona (killerowy "Oh, Pretty Woman"). Od razu podkreślę, że cały sekstet Isaaka zagrał wszystkie nuty w duchu tamtych lat. Z identycznie nastrojonym r'n'rollowym pianinem, czy smakowitymi retro organkami, rozszalałym basem, prostą i tylko rytmiczną perkusją, a także z jedną gitarą rytmiczną i okazjonalną wirtuozerską, w iście koncertowym wydaniu Hershela Yatovitza. Album ten czasem miło kołysze, innym razem szaleńczo podrywa do tańca, ale i także przytula piosenkami pełnymi namiętności, typu: "Can't Help Falling In Love" czy "How's The World Treating You". Maestro Isaak jest jak zawsze w wybornej kondycji głosowej, a jego orkiestra gra jak opętana. Całość jest efektowną kopią skarbów epoki country, rock'n'rolla i niezapomnianej wytwórni "Sun", z której to zbiorów owe kompozycje przecież pochodzą, a w której to pierwsze kroki i pierwszego singla w karierze nagrał w 1954 roku Król Rock'n'Rolla. Szkoda zatem, że zabrakło w tym zbiorze piosenki "That's All Right Mama", ale kto wie, być może Isaak planuje ją nagrać przy innej okazji.

P.S. Dziwi na okładce data wydania 2011, skoro album ukazał się w styczniu 2012.
P.S.2. Wersja Deluxe zawiera m.in. dodatkowo jeszcze jedną premierową piosenkę Isaaka, kilka innych z repertuaru Elvisa Presleya, i po jednej Jerry'ego Lee Lewisa i Howlina Wolfa.

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

DARIO MOLLO / TONY MARTIN - "The Third Cage" - (2012) -

2012-02-23T07:14:00.000-08:00

DARIO MOLLO / TONY MARTIN - "The Third Cage" - (FRONTIERS RECORDS) -

Dla mnie Tony Martin to wokalista, którego przede wszystkim cenię za dwie płyty nagrane z Black Sabbath, mianowicie genialną! "Headless Cross", a także tylko odrobinkę słabszą, jaką była "Tyr". Do tego dodam jeszcze dwie nieco inne płyty, także niezwykłej urody, nagrane z gitarzystą Aldo Giuntinim, jako grupa Giuntini Project. Moim zdaniem, niczego lepszego (w swej bogatej karierze) później już Martin nie nagrał. Wcześniej zresztą także. Niech nie oznacza to jednak, że poza szablonem wytworzonym na w/w wybornych czterech płytach, wszystko pozostałe należy już omijać z daleka. Absolutnie nie. Głosowo nadal Martin radził sobie dobrze, nawet na tych nieco słabszych Sabbath'owskich albumach, typu: "Cross Purposes" czy "Forbidden", bądź projektach innych, wśród których były przecież również dwa albumy zrealizowane z włoskim gitarzystą Dario Mollo. Przy okazji Mollo to jeszcze basista, instrumentalista klawiszowy i kompozytor (niegdyś tworzący także z Glennem Hughesem). Po dwóch wspólnych dziełach duetu Mollo/Martin ("The Cage", 1999 oraz "The Cage II", 2002), panowie po raz trzeci zamykają nas w klatce , stąd tytuł albumu "The Third Cage". Pragnę przy tej okazji donieść, iż Tony Martin wciąż śpiewa wspaniale. Co cieszy, bowiem nie wszyscy jego rówieśnicy trzymają podobny fason. Należy również pochwalić Mollo, jako nie tylko wybornego muzyka, ale i także jako kompozytora. Bo choć z chęcią wyrzuciłbym takie łomotliwe i nieciekawe "Can't Stay Here" czy takiego przeciętniaka, w rodzaju: "Don't Know What It Is About You" , to jednak jest tutaj kilka rzeczy wciskających w fotel fana hard'n'heavy. Już otwierający całość "Wicked World", smakuje nieco jak stary Black Sabbath czy wczesny solowy Dio. Ponury nastrój, ciężka gitara (także kapitalne choć krótkie jej solo), mocny krzykliwy śpiew Martina, słowem palce lizać. Jeszcze bardziej Sabbathowski wydaje się następny, nieco walcowaty "Cirque Du Freak", w którym żałuję tylko, że nieco zakłóca całościowy fajny klimat, wtrącająca się dudniąca elektronika. Natomiast obłędnie pięknym utworem jest "Oh My Soul". Ten trzeci w kolejności na płycie pięciominutowy kawałek, to skrzyżowanie motorycznych ballad, w rodzaju: "No Stranger To Love" (znanej z albumu "Seventh Star" Black Sabbath), z dajmy na to "Heaven And Hell" (innego klasyka Sabbath'owskiego, z płyty o tymże samym tytule). Już choćby dla tego diamentu warto wyłożyć każde pieniądze, by uszczęśliwić swe nauszne podniebienie. Następny po nim, "One Of The Few" , jawi się bardzo przebojowo, i jak na tę mroczną płytę, brzmi najbardziej powiewnie i optymistycznie. Pierwszą część albumu zamyka kolejna mocna sabbathowska i nieco wykrzyczana pieśń "Still In Love With You", z nieźle wprasowanymi miażdżącymi partiami gitary, które tną niczym dobrze naostrzony sekator. A do tego, jeszcze budzi tutaj podziw wirtuozerski popis, w solowej partii gitarowej Dario Mollo. Na ten bardzo fajny utwór zwróciłem uwagę dopiero tak przy dziesiątym przesłuchaniu. W drugiej części albumu moją uwagę przykuły w szczególności dwa utwory, tj. "Wardance" - ciężki, zagrany z symfonicznym rozmachem i z lekka orientalny. Pasowałby on nieźle do środkowej twórczości solowego Dio. Tym drugim utworem jest finałowy i nieco ponad siedmiominutowy "Violet Moon". Ta niby ballada, nabiera z każdą minutą przyjemnej pikanterii, a zachwyca najbardziej prześliczną partią gitary Dario Mollo, któremu na pewno nie zabrakło tutaj niczego w stosunku do jego idola, jakim jest Tony Iommi. Po utworze "Oh My Soul" , to mój numer 2 tego albumu.

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

koncert CETI, 23.II.2012 , Klub "Blue Note", Poznań

2012-02-21T07:04:00.000-08:00

- zdjęcie obok zostało zrobione podczas koncertu Ceti w Teatrze Wielkim w Poznaniu, w dniu 31 października 2010 roku (i nie jest mojego autorstwa - autor nieznany)

Już w najbliższy czwartek, tj. 23 lutego 2012, o godzinie 19-tej, w poznańskim klubie "Blue Note" (ul. Kościuszki 76/78) wystąpi grupa CETI.
Jeśli nie policzymy okolicznościowego koncertu z października 2010 roku , który odbył się w Teatrze Wielkim (Opera), to będzie to pierwszy stricte metalowy występ zespołu od 2007 roku, w samym Poznaniu. Tak więc świetną okazją będzie nie tylko promocja ostatniego dzieła Ceti "Ghost Of The Universe", lecz w ogóle spotkanie po latach.
Grupa obiecuje dać z siebie absolutne maksimum, a także zagrać na zasadzie "daj mi to co masz najlepszego"!

Bilety kosztują 28 zł - do środy 22.lutego włącznie,
w dniu koncertu bilety będą droższe, jednak tutaj nie posiadam żadnej konkretnej informacji w tej kwestii

THE AUSTRALIAN PINK FLOYD SHOW - "Live At The Hammersmith Apollo 2011" - (2011) -

2012-02-21T06:00:00.000-08:00

THE AUSTRALIAN PINK FLOYD SHOW - "Live At The Hammersmith Apollo 2011" - (TAPFS International)

The Australian Pink Floyd Show, to swoisty fenomen. Jako tribute band (lub cover band- jak kto woli) zyskali niemałą sławę, a także pełne błogosławieństwo od żyjących członków Pink Floyd, do imitowania ich floydowskiego show. Zespół ten, ogranicza się tylko do występów na żywo (nie nagrywa studyjnych płyt) i do spektakularnych widowisk, pełnych mnogości świateł, laserów, wizualizacji, itd..., dbając przy tym o najmniejsze szczegóły , które charakteryzują występy oryginalnego Pink Floyd. Dotąd wielu wykonawców próbowało zmierzyć się z floydowską twórczością, i to z różnymi skutkami, jednak żaden z nich nie osiągnął tyle co ci niesamowici Australijczycy. Pomijając już fakt, że tego typu tribute bandy, oddające hołd innym "wielkim", jak dla przykładu tribute bandy dla Yes czy Genesis, ograniczyć musiały swoje przedsięwzięcia do garstki fanów, występując jedynie w klubowym zaciszu.
Do niedawna , by usłyszeć The Australian Pink Floyd Show, trzeba było wybrać się na ich koncert (co zresztą polecam!), ale teraz do głosu dochodzą także wydawnictwa DVD i CD, zarejestrowane właśnie podczas występów. Największym mankamentem wydaje się fakt, iż zdobycie tego typu wydawnictw możliwe jest głównie na stoisku firmowym zespołu, i to właśnie podczas ich koncertów. Właśnie dzięki takiemu niedawnemu poznańskiemu show, udało mi się kupić ten oto podwójny CD, z zapisem koncertu w londyńskim Hammersmith Apollo, z 17 lipca 2011 roku. Program tego przedstawienia różni się nieco od tego z poznańskiej Areny, niemniej daje on dobre pojęcie o tym jak grupa wykonuje kompozycje swoich mistrzów. Z jednym zastrzeżeniem, na koncercie brzmi to wszystko o wiele lepiej!, w stosunku do tych dwóch płyt. Basista śpiewa często niczym prawdziwy Roger Waters, a pozostali panowie wymiennie naśladują Davida Gilmoura. W zależności od tego , którego z nich głos, bardziej pasuje do danej kompozycji i przypomina mocniej barwą jego samego. A tutaj nie bardzo się to słyszy. No chyba, że jest to efektem niedawnej (a co za tym idzie, zauważalnej!) zwyżki formy. Nie ma tutaj także miejsca na jakiekolwiek eksperymenty, improwizacje czy inne dorzucenie czegoś od siebie. Wszystko podporządkowane zostało regułom wytyczonym przez oryginalne kompozycje Pink Floyd. Zgadza się tempo, brzmienie, efekty. Słowem, wszystko. Nawet improwizacje trzymają się pewnego szablonu. Można zamknąć oczy i poczuć magię prawdziwego floydowskiego koncertu. Z tym, że taką magię bez dodatkowego szaleństwa. Zatem słowo "magia", nabiera tutaj znaczenia terminu "powielacz". Jedynym odstępstwem od normy są różnego rodzaju symbole czy floydowskie wizualne gadżety, przerobione w sposób humorystyczny, jak na przykład przechodzące światło przez pryzmat i jego rozszczepienie, znane z okładki "Dark Side Of The Moon", gdzie podczas koncertów za ów pryzmat robią kontury Australii. Albo innym razem na scenie zamiast nadmuchanej świni tańczy kangur, który przypomina zresztą bardziej skrzyżowanie myszy właśnie ze świnią. I tak dalej, i tym podobnie... Australijczycy poza (prawie)perfekcyjną imitacją takiego spektakularnego show, także trzymają się wiernie doborowi repertuaru. To znaczy, dokonują czasem kompozycyjnych roszad, ale i tak są to nagrania, na podstawie których Pink Floydzi również w przeszłości budowali programy swoich przedstawień. A zatem, otrzymujemy na tychże obu płytach m.in: "Shine On You Crazy Diamond", "Wish You Were Here", "Money", "Learning To Fly", "Time", "Another Brick In The Wall, Pt.2", "One Of These Days", "Arnold Layne", i wiele innych tzw. killerów ... Praktycznie przemierzamy przez całą historię zespołu, a więc od czasów Syda Barretta, poprzez dalszą epokę Waters'owską, aż po czasy, gdy niepodzielnym liderem był już tylko Gilmour. Wszystko jest umiejętnie wymieszane, by nie zamęczyć słuchacza jakąś niestrawną chronologią.
Pomimo, iż Australijczycy wiernie imitują Pink Floyd, nie oznacza to, ze są tak samo perfekcyjni jak ich muzyczni ulubieńcy. Absolutnie nie. O ile brzmienie i sama gra muzyków bywa mistrzowska, o tyle w kwestiach wokalnych bywają, delikatnie mówiąc, niedociągnięcia. Ale to dobrze. Przynajmniej można rozróżnić kto jest kto.

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

THE MAGNIFICENT - "The Magnificent" - (2011) -

2012-02-21T04:02:00.000-08:00

THE MAGNIFICENT - "The Magnificent" - (FRONTIERS RECORDS) -

The Magnificent, to młoda grupa, utworzona jednak przez już niemłodych muzyków. Co tam grupa, w zasadzie jest to zaledwie duet, który współtworzą Michael Eriksen - wokalista znany z norweskiej progresywno-metalowej grupy Circus Maximus, oraz Torsti Spoof - gitarzysta i przy okazji producent, znanej fińskiej grupy Leverage. Tych dwóch dżentelmenów + kilku pomocników obsługujących brakujące instrumenty (bas, instrumenty klawiszowe, perkusja), zrealizowało bardzo sympatyczny album dla entuzjastów melodyjnego rocka. I to z taką melodyjnością typową dla skandynawskiej tradycji. Słychać, że ich przodkami była ABBA czy taki Europe. Nie próbuję tutaj jednak w żaden sposób porównywać twórczości Eriksena i Spoofa do wyżej wymienionych. Oczywiście, panom z The Magnificent bliżej do metalizujących kolegów z Brother Firetribe, Leverage czy nawet Hammerfall, zamiast do Roxette, Abby czy Secret Service. Niemniej, wszystkich Skandynawów razem wziętych, charakteryzuje potężna muzykalność, melodyjność i precyzyjna dbałość o najmniejszy szczegół. To chyba recepta na sukces. The Magnificent należy potraktować jako jeden z tuzinów podobnych bandów tam istniejących, co absolutnie nie przeszkadza potupać sobie nogami przy tych pełnych wigoru i rozpalonych do czerwoności melodiach. Może kogoś razić zbytnia monotonność albumu, albowiem wszystkich 12 kompozycji, trzyma się jednego schematu i praktycznie także jednego tempa. Do tego, może z lekka znurzyć zbytnia cukierkowatość refrenów, najczęściej wyśpiewywanych chóralnie, ale to będzie raczej mankamentem tylko dla niesympatyzujących z takim graniem. Przyznam, że choć polubiłem tę płytę, a w szczególności kapitalny utwór "Bullets" i tylko troszkę mniej "Tired Of Dreaming", to świadom jestem, iż jako całość, debiut "The Magnificent" nie powala czymś wyjątkowym. Stanowi on jednak za dobry punkt wyjścia , a ja osobiście liczę na jeszcze ciekawsze propozycje w przyszłości.

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

"NAWIEDZONE STUDIO" - audycja z 19 lutego 2012 - Radio "Afera" Poznań 98,6 FM

2012-02-20T03:53:00.000-08:00

"NAWIEDZONE STUDIO"
program z 19 lutego 2012
RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl

CHICKENFOOT - "Chickenfoot III" - (2011) -
- Alright Alright
- Come Closer

VAN HALEN - "A Different Kind Of Truth" - (2012) -
- Tattoo
- She's The Woman
- Honeybabysweetiedoll
- The Trouble With Never

ALDO NOVA - "Aldo Nova" - (1982) -
- Can't Stop Lovin' You

RAINBOW - "Finyl Vinyl" - (1986) -
- Jealous Lover
- Weiss Heim - /instrumental/

NAZARETH - "Hair Of The Dog" - (1975) -
- Miss Misery

NAZARETH - "Snakes'N'Ladders" - (1989) -
- Winner On The Night

ANATHEMA - "We're Here Because We're Here" - (2010) -
- Dreaming Light

RAINBOW - "Bent Out Of Shape" - (1983) -
- Can't Let You Go
- Anybody There
- Desperate Heart
- Street Of Dreams

FANDANGO - "Cadillac" - (1980) -
- Blame It On The Night

LEVERAGE - "Circus Colossus" - (2009) -
- Legions Of Invisible

RPM - "RPM" - (1982 / reedycja 2004) -
- 2+2
- I Don't Feel The Same
- Firestarter

PET SHOP BOYS - "Format" - (2012) -
- We're The Pet Shop Boys - /B'Side Single "Miracles", 2003/
- The Resurrectionist - /B'Side Single "I'm With Stupid", 2006/
- In Privare (with ELTON JOHN) - /B'Side Single "Minimal", 2006/

RIALTO - "Rialto" - (1997) -
- Monday Morning 5.19
- The Underdogs

RIALTO - "Night On Earth" - (2001) -
- Anything Could Happen

CHRIS ISAAK - "Beyond The Sun" - (2011) -
- It's Now Or Never
- Oh, Pretty Woman

ROY ORBISON - "The Soul Of Rock And Roll" - (2010) - 4 CD Box
- In Dreams - /singiel 1963/
- Running Scared - /singiel 1961/
- Love Hurts - /singiel 1961/

YARDBIRDS - "Birdland" - (2003) -
- Crying Out Of Love
- Mr You're A Better Man Than I

AL GREEN - "Don't Look Back" - (1993) -
- What Does It Take

GEORGE BENSON - "Give Me The Night" - (1980) -
- Give Me The Night

MAYER HAWTHORNE - "How Do You Do" - (2011) -
- A Long Time
- You Called Me

PAUL McCARTNEY - "Kisses On The Bottom" - (2012) -
- It's Only A Paper Moon

STRANGEWAYS - "Age Of Reason" - (2011) -

2012-02-19T07:53:00.003-08:00

STRANGEWAYS - "Age Of Reason" - (DANGEROUS DOG RECORDS) -

Szkocka grupa Strangeways nigdy nie zdobyła popularności na jaką bez wątpienia zasługiwała. Zespołowi jakoś nie sprzyjał los. A może po prostu, byli jednym z wielu takich zespołów w latach osiemdziesiątych, które walczyły o status gwiazdy w dziedzinie hard'n'heavy, podczas gdy na zatłoczonej scenie, tlenu starczyło tylko dla nielicznych. Kto wie, być może dzisiaj wszyscy znalibyśmy twórczość Strangeways , niczym w małym paluszku, gdyby Terry Brock wygrał casting na wokalistę w Deep Purple. Na co miał ogromną szansę podczas przesłuchiwań przed sesyjnych do albumu "Slaves And Masters". Jak wiemy, zwycięzcą okazał się dawny kumpel Ritchiego Blackmore's, Joe Lynn Turner. Ponoć Terry Brock był tym najlepszym, ale Wielki Ryszard w ostatniej chwili odwrócił historii bieg.
Dziś już mało kto pamięta o dwóch rewelacyjnych płytach Strangeways'ów, jakimi są: "Native Sons" oraz "Walk In The Fire", czy także nie gorszym debiucie (z będącym jeszcze na wokalu Tonym Liddellem). W tamtym czasie porównywano grupę nawet do Def Leppard czy Praying Mantis. Brak sukcesu doprowadził jednak później do rozłamu w szeregach grupy. Terry Brock poszukał sobie później wielu innych zajęć, a pozostali muzycy starając się utrzymać nazwę przy życiu, nadali nowy ton w muzyce zespołu, dochodząc z czasem do bram z napisem: rock progresywny. Nowy wizerunek nie przypadł do gustu ich dawnym fanom, a nowych było jak na lekarstwo. Dlatego nieoczekiwany powrót ze śpiewającym ponownie Terrym Brockiem na albumie "Perfect World" (2010) cieszył jak mało co. Nawet jeśli muzyka daleka już była od tej z najlepszych dawnych dokonań. Terry Brock wraz z kolegami postarali się wypośrodkować dawną hard/rockowość z bardziej progresywnym obliczem Strangeways, bliższym grupie w latach ostatnich, bądź co bądź. I choć płyta nie zachwycała w całości, miała dużo tzw. "momentów" i dawała wiele nadziei na przyszłość. A ta nadeszła szybciej niż można się było spodziewać. Zaledwie po upływie jednego roku, grupa zdążyła już przygotować i wydać nowy album. W dodatku dla świeżo co zainicjowanej własnej wytwórni. Aby tego było mało, do zespołu powrócił basista Dave Stewart, przez co muzycy wreszcie zagrali w swoim najsłynniejszym składzie, jako Brock, Drummond i obaj Stewart'owie. Jasność nad nimi czuwała, bowiem wspólnie zrealizowali jedną z najpiękniejszych płyt w swojej (ciekawej) karierze. Pomimo, iż zabrakło tutaj miejsca dla mocniejszego grania, nie oszukali swoich dawnych fanów, serwując dziesięć wysmakowanych kompozycji. Poza jedyną stricte hard rockową "Frozen" , wszystkie pozostałe to bardzo nastrojowe ballady (jedne szybsze, drugie spokojniejsze), o mocnym ładunku przekazu i sile ekspresji. Z całą masą pięknych i malowniczych partii gitarowych, zagranych w leniwym i romantycznym nastroju. Terry Brock udowodnił przy okazji, jak niezwykle pięknie i uczuciowo potrafi zaśpiewać. Choć warto przecież pochwalić za śpiew cały zespół - barwne partie chóralne! Z tej uroczej płyty, wyróżniłbym w szczególności "As We Fall" oraz "Call". Obie te przejmujące kompozycje, będą zaskoczeniem dla dawnych sympatyków zespołu, jednak dla śledzących na bieżąco dokonania Strangeways'ów w latach ostatnich, a także wszystkie projekty Terry'ego Brocka (Slamer, Seventh Key, solo czy Giant), będzie to logiczny krok naprzód. Pomimo, iż tym krokiem jest muzyka przecież niemodna i według wielu będąca krokiem wstecz.

P.S. Tytuł albumu "Age Of Reason" odnosi się do określenia "Adult Oriented Rock", a dotyczy on zespołów grających rock "środka", będącego chętnie niegdyś (lata 80-te) nadawanego przez (amerykańskie głównie) rozgłośnie radiowe. Pochodzący od tej nazwy słynny skrót AOR, został na okładce albumu Strangeways, wytłuszczony przy pierwszych tytułowych literach "Age Of Reason"

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

STYX - "The Grand Illusion / Pieces Of Eight LIVE" - (2011) -

2012-02-19T06:35:00.005-08:00

STYX - "The Grand Illusion / Pieces Of Eight LIVE" - (EAGLE RECORDS) -

W drugiej połowie 2010 roku, grupa Styx zagrała trasę koncertową pod nazwą "The Grand illusion / Pieces Of Eight Tour". Zgodnie z jej tytułem, na swoich występach muzycy odtworzyli w całości dwa klasyczne albumy, które w opinii wielu, uchodzą za ich najlepsze dokonania. Jeśli nawet się z tym ktokolwiek nie zgodzi, to jednemu wszak nie możemy odmówić racji, były to albumy, które uczyniły ze Styx gwiazdę światowego formatu. Oba te dzieła sprzedały się w ponad 3-milionowych nakładach, a do tego pokazały, że także w USA znalazła się grupa potrafiąca grać artystycznego rocka, w niczym nie ustępującemu tworzącym gigantom ze Starego Kontynentu, jak choćby: Yes, Genesis, ELP czy Camel.
Styx wypracowali swój własny styl, stanowiąc w latach następnych, natchnienie dla wielu młodych twórców podobnej muzyki na całym świecie. Nie tylko magnetyzowali oryginalnością swojej muzyki, ale i także zachwycali w tekstach baśniowością oraz trafnymi spostrzeżeniami na temat człowieka zagubionego we współczesnych realiach. Odnosząc się często do dawnej obyczajowości, grupa wykazywała tęsknotę nad upadłością ideałów , ujawniając troskę o naszą przyszłość w świecie pozbawionym dobrych wzorców. Wątki historyczne także zawsze były dla Styksów bardzo ważne. Tak samo jak również bycie przesądnym, gdzie dla przykładu, premierę albumu "The Grand Illusion" grupa zakontraktowała na siódmy dzień ,siódmego miesiąca, roku 1977. Właśnie ta niezwykła płyta zajmuje cały pierwszy dysk najnowszego do 2-kompaktowego tego wydania koncertowego. Szkoda, że w oszczędnej książeczce (a raczej jej braku) nie podano szczegółów dotyczących miejsca realizacji owego przedstawienia. Cały album zagrano według tej samej receptury co oryginał sprzed blisko 35 laty. Jedynie skład zespołu różni się teraz nieco od tamtego. Choćby o brak Dennisa De Younga. Jednej z najważniejszych postaci w grupie, do której to dawni koledzy dzisiaj się jakoś nie przyznają. I vice versa także. To właśnie na tym albumie lśnią pełnym blaskiem perły, jak przepiękna ballada "Come Sail Away" czy baśniowy "Castle Walls", a także jawią się przeboje "Fooling Yourself (The Angry Young Man)" oraz "Miss America". Album ukazuje człowieka , który musi poddać się samoakceptacji w świecie, w którym przytrafia mu się wiele mniejszych lub większych potknięć, jednak wielkość życia, możliwość cieszenia się z jego posiadania, a także poznanie uczucia miłości, są dla niego wartościami ponad wszystko. Wracając do koncertowego "The Grand Illusion", mnie nieco przeszkadzają zbyt długie przerwy pomiędzy utworami, w których muzycy nawiązują co prawda dobrą komunikację z publicznością, niemniej wybija to trochę z nastroju słuchania całego dzieła. Podobnie jest na dysku drugim, na którym grupa zagrała następny album w dyskografii "Pieces Of Eight". Muzycznie nie ustępuje on w niczym dziełu "The Grand Illusion", lecz pomimo ogromu fantastycznych kompozycji, całość nie urzeka aż w tak dużym stopniu jak albumowy wielki poprzednik. Bowiem nawet takim wspaniałościom , w rodzaju: "Sing For The Day" czy "Queen Of Spades", zabrakło nieco do takiego monumentu, jak "Castle Walls". Niemniej, i tak są to, po dziś dzień, perły w Styx'owskiej koronie. Podobnie jak inne kompozycje z tej pięknej płyty, że wspomnę o: "Renegade", "Great White Hope" czy o przedfinałowej pieśni tytułowej, posiadającej w sobie sporo ze Styx'owskiej baśniowości i musicalowości zarazem. Bohaterem tego albumu jest każdy z nas. Muzycy zasugerowali, byśmy nie rezygnowali ze swoich marzeń czy ku dążeniu do ich spełniania, kosztem tylko bogacenia się i poprawienia swojego statusu egzystencjalnego.
Oba te albumy należy koniecznie poznać w oryginalnych studyjnych pierwowzorach. Te najnowsze wersje koncertowe, stanowią tylko cenny dokument i są świadectwem wciąż wysokiej formy zespołu. Jednak niech nie będą podstawą, gdyż tej należy szukać w oryginalnych zapisach z 1977 i 78 roku.

Niedawno temu, także kanadyjska Saga zagrała na trasie w całości swój klasyczny album "Heads Or Tales", utrwalając go również na płycie. Idąc tym tropem proponuję, by z amerykańskich zespołów (USA i Kanada rzecz jasna) tamtych lat, dołączyli do Styx i Saga jeszcze Kansas, ze swoimi firmowymi dziełami "Point Of Know Return" oraz "Leftoverture", a także Boston, ze swoim debiutem. O Rush nie wspominam, bowiem ci na ostatniej trasie zagrali w całości "Moving Pictures", co utrwalono na ostatniej koncertówce zespołu "Time Machine 2011".
Ciekawa to tendencja, która także udzieliła się i polskim grupom, jak choćby Budce Suflera, która w maju ma zagrać kilka klubowych koncertów, w repertuarze których pojawi się muzyka tylko z albumów: "Cień Wielkiej Góry" oraz "Przechodniem Byłem Między Wami".

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

MAYER HAWTHORNE - "How Do You Do" - (2011) -

2012-02-15T05:30:00.001-08:00

MAYER HAWTHORNE - "How Do You Do" - (UNIVERSAL REPUBLIC RECORDS) -

Mayer Hawthorne jest wciąż nową postacią na muzycznej scenie, pomimo iż ochrzczony debiut "A Strange Arrangement" wydał przecież już ponad dwa lata temu. Ten młody Amerykanin zręcznie porusza się na polu muzyki soul, i robi to z lekkością zarezerwowaną niegdyś tylko dla muzyków czarnych. Nie jest wielkim wokalistą, co wcale nie przeszkadza mu znakomicie śpiewać. Nadrabia te niedostatki dzięki tworzeniu efektownych kompozycji, doprawionych smakowitymi aranżacjami (pianino, organy, dęciaki, retro chórki,...), przyprawionymi zdecydowanie na starą modłę. Do tego, Hawthorne jest wszechstronnym instrumentalistą, choć sądząc po fotografii wewnątrz książeczki, najlepiej czuje się w towarzystwie gitary basowej.
Dawno nie słyszałem tak dobrej płyty w tymże gatunku. Tak wybornie zagranej i z tak świetnymi przy okazji melodiami. Słuchając 12 zawartych tutaj piosenek, można odbyć podróż przez lata 50/60/70's, w których to taka muzyka miała się najlepiej.
Spójrzcie przy okazji na okładkę. I na te okulary Hawthorne'a, z wymalowanym tytułem płyty "How Do You Do". Od razu wiadomym się staje, iż będziemy mieć do czynienia z muzyką użytkową, konfekcyjną, lekką, łatwą, a nawet, a może przede wszystkim do tańca. Owa użytkowość wcale nie musi stanowić za zarzut. Kto w końcu powiedział, że prawdziwa sztuka, zawsze musi być smutna?
Bijąca pozytywna energia z "How Do You Do" nieco mnie zmyliła. Podchodząc do okna miałem nadzieję ujrzeć zielone drzewa, oślepiające słońce i śpiewające ptaki. Nic z tego, wciąż jeszcze króluje śnieg i przenikliwy ziąb. Dobrze, że piosenki z tej płyty należycie ogrzewają me wyziębione ciało.
Całość rozpoczyna bardzo nastrojowe "Get To Know You", taki trochę utwór w stylu Barry'ego White'a, aby w chwilę później poderwać nas do tańca, za sprawą "A Long Time", w którym to kłania się klimat spod znaku Marvina Gaye'a, Isaaca Hayesa, Al Greena czy Smokey Robinsona. Poza tym, wspaniale tempo napędza organowy rytm , asystujące Hawthorne'owi chórki i dogrywająca swe akordy gitara. W bardzo podobny sposób Hawthorne skonstruował zresztą wszystkie kompozycje do tego albumu. Polecam szczególnie zatopić uszy w "The Walk", "Finally Falling", "Hooked" czy "Stick Around", i dać się ponieść ich czarowi. Nie mniejsze wrażenie pozostawia po sobie finałowy "No Strings". Przez moment pomyślałem, czyż nie jest to jakieś zagubione nagranie duetu Daryl Hall & John Oates.
Nie rozdrażnił mnie nawet gościnny udział Snoop Dogg'iego, który sądząc po "Can't Stop", uczy się śpiewania.
To bardzo urocza płyta, świetnie zrealizowana i pomysłowo podana. Niedawno Seal nagrał efektowną drugą część soulowych klasyków, a teraz młody "białas" wdarł się z wielkim hukiem do soulowej stajni, na której do niedawna widniał napis "tylko dla czarnych".
Artystę poznałem przypadkiem, lecz jego fanem stałem się w pełni świadom.

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

Trochę o pośmiertnym biznesie, ale o chamstwie i nienawiści przede wszystkim

2012-02-14T04:48:00.000-08:00

Jeden z naszych czytelników podesłał w komentarzu do wczorajszego wpisu, linka do artykułu, jak to wytwórnia Sony Music podbija ceny na nagraniach Whitney Houston. No cóż..., nie pierwszy to przypadek, i myślę, że nie zaskoczą nas również podobne przejawy chamstwa w przyszłości. Chęć zarobku i wykorzystania "świetnej okazji", jaką bywa śmierć wielkiej gwiazdy, były także praktykami stosowanymi w przeszłości. Zatem, nie szokuje mnie coś takiego, lecz po prostu budzi niesmak. Podobnie było także po śmierci Elvisa Presleya czy Johna Lennona. A i całkiem niedawno, po śmierci Michaela Jacksona. Ale kto teraz kupuje płyty Whitney Houston? Przecież nie fani. Fani już od dawna mają te na domowej półce z płytami. Teraz przypominają sobie spóźnialscy, ciekawscy, i tacy, którzy raptem zapragnęli Jej muzyki ,bo wypada przecież mieć. Taka prawda. Chcesz mieć dzisiaj, kiedy temat jest na "topie", to przepłacaj. To gorący i modny towar. Przecież wystarczy poczekać miesiąc, dwa, góra trzy, a wszystko wróci do normy. Przypomnieć sobie proszę, jakie szaleństwo było z Michaelem Jacksonem. Głupota kupowała bułgarskie winyle za ponad sto złotych! Widziałem na własne oczy, obserwując kilka aukcji na Allegro, do czego ludzie są zdolni. I co, i może w ten sposób przepłacali fani Michaela Jacksona? Wiadomo, że nie. Ale skoro rozrywkową kulturą rządzi tłum, to on właśnie podbija te ceny. Gdyby ludzie się tak zwarli w sobie, jak choćby przeciwko ACTA, to ceny szybko wróciłyby do normy.
Tłum narzuca reguły gry. Tłumu należy się bać. W tłumie siła, i to najczęściej siła zła. Niedawna sprawa tragicznej śmierci małej Madzi z Sosnowca, pokazała jak wielka nienawiść i chęć linczu kryje się w tłumie. Jeszcze nic nie było powiedziane, rozwiązane, a już tłum brał wszystko w swoje ręce. Wystarczyło wejść na taki portal jak "onet.pl" i poczytać komentarze pod różnymi artykułami do tego zdarzenia, a nienawiść rzucała się w oczy z każdym dopisanym słowem, przez tłumny lud. Okazuje się ,że w 90% katolickim kraju , kryje się ogromny pokład nienawiści i chamstwa, nie wynikający przecież z założeń dobra w to wpisanych. Coś tu jest nie tak. Popatrzmy także na wieczne rozdrapywanie ran po Smoleńsku. Najwięcej oskarżeń i nienawiści rzucają ludzie, którzy powołują się na najświętsze wzorce. Dlatego nie dziwmy się, że Prokuratura woli trzymać matkę Madzi z Sosnowca w areszcie, zamiast zaryzykować przepustkę na pogrzeb dziewczynki, bo chamstwo i głupota może wyrządzić jeszcze więcej złego, niż stało się do tej pory. Pomimo, iż wydaje się ,że już stało się najgorsze co mogło.
Zahaczyliśmy o showbusiness, a raczej o sam temat pieniędzy. Mnie akurat nie martwi sztuczne podbijanie cen za muzykę nieodżałowanej Whitney. Wiecie co mnie martwi? A raczej złości? Bezradność mnie złości. To, że nie mam nic do powiedzenia w sprawie choćby takiego Stadionu Narodowego. Bo wybudowano go m.in. za moje pieniądze, nie dotrzymano kilku umów, terminów, a byłemu szefowi NCS i tak wypłaci się premię w wysokości ponad 0,5 mln. złotych. Wiadomym było, że wypłaci się ją bez względu na wykonanie czy niewykonanie wszystkiego jak należy. Ale co to za pieniądze, skoro były szef NCS stwierdził, że on i tak mocno się poświęcił dla sprawy, sugerując, że te pół miliona to i tak praca za pół darmo, bowiem wcześniej zarabiał jeszcze raz tak wielkie pieniądze. I siedzi taki na wygodnej kanapce w programie Mateusza Borka i Romana Kołtonia, oznajmiając coś takiego na pełnym luzie, przy okazji chamsko odnosząc się do zaginającego go red.Borka, który to fakt faktem, nie oszczędzał uszczypliwości pod adresem swego gościa.
Nawiedzony notuje i zauważa wiele rzeczy, choć o tym z rzadka pisuje na blogu, bo także nie chce ataków nienawiści na swoją osobę. Żyjąc, koniec końców, w demokracji, w której najlepiej siedzieć cicho.

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl

refleksje "po/audycyjne"

2012-02-13T08:05:00.000-08:00

Tak, nie wszystko da się powiedzieć w trakcie prowadzenia audycji, a więc postanowiłem jeszcze gwoli suplementu do niej, dopisać kilka słów. Spodziewałem się batów i pręg na ciele po wczorajszym, a tu nic...Cieszy me stare serce Wasza akceptacja wczorajszego nieco innego repertuaru, jaki zaserwowałem w NS.
Ostatnia płyta Seala, rozbudziła mój apetyt na "stary" soul, czego miłą kontynuacją wśród współczesnych artystów stał się dobrze zapowiadający Amerykanin Mayer Hawthorne. Jego najnowszy i drugi zarazem album "How Do You Do", zawiera sporo atrakcyjnej muzyki. Może i nieco konfekcyjno-użytkowej, ale czy to musi stanowić wadę? To kolejny biały muzyk, śpiewający i grający jak jego czarni przodkowie, typu: Marvin Gaye, James Ingram, Curtis Mayfield czy Isaac Hayes. Do tego, na wielkim luzie, nie pozbawiającym dobrego smaku.
Wczoraj do pary z soulem, poszedł rock'n'roll. A wszystko to za sprawą wybornej nowej płyty Chrisa Isaaka, z przeróbkami piosenek Elvisa Presleya, Carla Perkinsa, Jerry'ego Lee Lewisa,.... Wściekły tylko jestem na siebie, że nie sprawdziłem wcześniej, bo na pewno kupiłbym rozszerzone Collectors Edition, i to o aż dziewięć piosenek. No ale cóż, wedle powiedzenia: człowiek głupim umrze. Miło było dokleić do nastroju wytworzonego przez Isaaka, choćby taki HIM, z ich interpretacją jego wielkiego przeboju "Wicked Game", czy wielbionego przeze mnie Huey Lewisa i jego The News, z genialnej płyty "Sports" (1983). A ponadto Van Halen w Orbisonowskim "(Oh) Pretty Woman", wykonanym nieźle, aczkolwiek nie jest to jakaś szczególna wersja tego przeboju. Zresztą, ta płyta Van Halen, to w ogóle ich najsłabsze dzieło, więc nie ma się czemu dziwić. W zasadzie miałem ochotę nastawić wczoraj głos Davida Lee Rotha, który po latach powrócił do zespołu, a od dzisiaj można już w Polsce kupić Van Halen'owską nową płytę "A Different Kind Of Truth".
Tak z nieco innej beczki, coraz bardziej lubię "El Camino", duetu The Black Keys. Siła w prostocie. Po raz kolejny udowodnione zostało, że nie ma się co napinać, bowiem nie każdemu patos jest przypisany. Dzięki temu powstała nieskomplikowana płyta, tryskająca energią, polotem, jednymi słowy - życiem! Dla mnie to Top 5 ubiegłego roku, choć w moim zestawieniu jej zabrakło. Bo jeszcze wówczas po prostu jej nie znałem. Przypomnę, "El Camino" wydano 6 grudnia 2011 r. Nieważne, przecież te wszystkie zestawienia, rankingi, coraz mniejszą grają rolę u mnie.
Wczorajsza Whitney Houston smakowała jak wyborny muzyczny drink. Szkoda, że przychodzi posłuchać jej piosenek w takich okolicznościach. Mam do siebie pretensje o niegranie wszystkiego co lubię. Brakuje mi dodatkowego programu na taką, i temu podobną, muzykę. Bo Nawiedzone Studio zarezerwowane jest dla rocka. Nie da się tam wszystkiego pomieścić. Te niby długie cztery godziny, przy takim ogromie propozycji, stają się tylko czterema godzinkami. Czasem, przy zazwyczaj smutnych okolicznościach, zagram czy to Michaela Jacksona, czy jak niedawno Irenę Jarocką, albo jak wczoraj Whitney Houston. W dawnym Radio Fan byli "Strażnicy Nocy", no i tam można było się wygrać z przyjemnym szeroko pojmowanym popem.
Kącik z powszechnie nielubianymi płytami także daje mi dużo frajdy. Bronię tam płyt, a raczej ich fragmentów, które często niesprawiedliwie świat wyrzucił na wysypisko śmieci. Zgadzam się , że "Shaken'n'Stirred" jest najsłabszą płytą Roberta Planta, ale przecież nie beznadziejną w ogóle. Sadzę, że wczorajsze trzy utwory bronią się pomimo lat i wiader pomyj wylanych na nie niesłusznie. Natomiast Judas Priest i ich "Turbo" , to w ogóle kapitalna płyta, więc błagam "fanów" Judaszy, by bzdur o tej płycie w świecie nie głosili. Tak samo jak o następnej "Ram It Down"(1988), którą to Nawiedzony skromnymi słowami arcydziełem głosi. Serio!
Jak zawsze zabrakło mi czasu na wiele innych atrakcji (Aerosmith, RPM, Strangeways, David Bowie, Procol Harum, The Artwoods, Yardbirds czy Box Of Frogs), ale i na wiele z nich znajdę czas w najbliższych wydaniach N.Studia, do słuchania którego zapraszam Was, moi Drodzy, już w najbliższą niedzielę,

Andrzej Masłowski

RADIO AFERA 98,6 FM (Poznań) - także w internecie !!! - www.afera.com.pl
"NAWIEDZONE STUDIO",
w każdą niedzielę od godz. 22.00 do 2.00 (4 godziny na żywo!!!, tylko z płyt)
nawiedzonestudio.boo.pl