Photo by kubina

Χθες έλαβα ένα SMS που με έβαλε σε σκέψεις, αλλά με χαροποίησε κιόλας. Μου το έστειλε η armegeo και είχε 2 λέξεις:

S agapaw

Δεν σχολιάζω τα Greeklish, αλλά μένω στην ουσία. Έμεινα να το κοιτάω για 5 λεπτά και να προσπαθώ να καταλάβω τι κρύβεται πίσω του. Στο τέλος έστειλα το εξής:

Είσαι σίγουρη ότι το έστειλες στο σωστό νούμερο;

Όταν γύρισε σπίτι λοιπόν την ρώτησα, γιατί έστειλε αυτό το μήνυμα. Μου λέει ότι κοιτάζοντας όλη τη σειρά των μηνυμάτων μας, διαπίστωσε ότι όλα ήταν της λογικής “πέρνα από εκεί”, “πάρε αυτό”, “Θ’ αργήσεις;”, “Μην αργήσεις!” κτλ. Ήταν δηλαδή μηνύματα που έδειχναν περίτρανα ότι μας είχε παρασύρει η καθημερινότητά μας. Δεν υπήρχαν πλέον μηνύματα συναισθηματικά, αγαπησιάρικα, σαν αυτά που στέλναμε πριν αρχίσουμε να έχουμε κοινή ζωή. Δεν της άρεσε να βλέπει αυτό το timeline και θέλησε να το αλλάξει.

Ήταν σαν να με ξυπνάει κάποιος στο τραίνο, ένα σταθμό μετά τον προορισμό μου! Πόσο δίκιο είχε! Η καθημερινή μας πραγματικότητα, είχε αποστραγγίξει κάθε ίχνος συναισθηματισμού. Περίτρανη απόδειξη είναι, η έκπληξή μου στο πρώτο μήνυμα. Συνηθίζουμε να εκφράζαμε την αγάπη μας,  πιο πολύ στα παιδιά μας και πολύ λιγότερο μεταξύ μας. Αυτό είναι επικίνδυνο μονοπάτι όμως και είμαι ευγνώμον που η armegeo το κατάλαβε πρώτη.

Μαντέψτε λοιπόν τι έκανα σήμερα το πρωί; Έστειλα αυτό το μήνυμα:

Σ’ αγαπώ πολύ! :-*

Επίσης αποφάσισα ότι κάθε μέρα θα στέλνω ένα τέτοιο μήνυμα και δεν θα παραλείπω να το εκφράζω με όλους τους τρόπους κάθε μέρα. Δεν θέλω να πέσουμε πάλι στην ίδια παγίδα. Δεν θέλω, οι εικόνες που θα έχουν τα παιδιά από τους γονείς τους, να είναι δύο ανθρώπων που απλώς συνεργάζονται. Θέλω τα συναισθήματα της οικογένειάς μου να εκφράζονται έντονα, και όσο έντονα μαλώνουμε, τόσο έντονα να αγαπιόμαστε.

Νομίζω ότι πολλοί μπορούν να φανταστούν τους εαυτούς τους στις θέσεις μας. Θα τους προέτρεπα λοιπόν να αρχίσουν από τώρα να εκφράζονται στο έτερον ήμισυ όπως … παλιά.

Στείλτε ένα “Σ’ αγαπώ”, δεν κοστίζει τίποτα, μπορεί όμως να σας φτιάξει την μέρα.

Για όσους δεν ξέρουν το Street View, είναι μία υπηρεσία ενσωματωμένη στο Google Maps, η οποία δίνει την δυνατότητα στον χρήστη να περιηγηθεί στους δρόμους του κόσμου, σαν να βρισκόταν εκεί. Για το πως το κάνουν αυτό, ρίξτε μία ματιά εδώ.

Μέσω του Street View, πλέον ο χρήστης μπορεί να κάνει και βαρκάδα στον Αμαζόνιο! Δείτε το και μόνοι σας!

Photo by mutsmuts

Έχετε ποτέ ξεχάσει τα γενέθλια ενός φίλου; Έχετε ποτέ ευχηθεί χρόνια πολλά … κατόπιν εορτής;  Έχετε ποτέ ξεχάσει (Θεός φυλάξει) την επέτειο με τον/την αγαπημένο/νη σας; Σας έχω καλά νέα, δεν είστε μόνοι σας.

Πολλές φορές μου έχουν τύχει οι παραπάνω περιπτώσεις (ναι,ναι και το τελευταίο)  και έχω βρεθεί στην δυσάρεστη (μην πω ντροπιαστική) θέση, να απολογηθώ. Υπάρχει βέβαια και η φοβερή ατάκα  ”Η γιορτή κρατάει 40 ημέρες”. Πόσες φορές δεν θέλησα να ψάξω να βρω ποιος την έβγαλε και να του κάνω άγαλμα στην πλατεία Συντάγματος! Απ’ όσο ξέρω βέβαια, είναι μέρος της λαϊκής μας θυμοσοφίας, οπότε γλυτώνω και τον μπελά του αγάλματος. Ξεστόμισα το “40 ημέρες δεν κρατάει η γιορτή; Ε λοιπόν, χρόνια πολλά!” τόσες φορές, που τελικά αποφάσισα να κάνω κάτι, για να μην καταντήσω γραφικός.

Όντας άνθρωπος την τεχνολογίας, σκέφτηκα να δω πως μπορώ να χρησιμοποιήσω τα εργαλεία που μου παρέχει, για να βρω μία λύση για το πρόβλημά μου. Καταρχήν έπρεπε να αναλύσω το πρόβλημα. Τι με κάνει να ξεχνάω τις γενεθλιοεπετίογιορτές; Αν κάποιος μου το θυμίσει εγκαίρως, είμαι συνεπής (συνήθως). Αν πάλι όχι, τότε σχεδόν πάντα υποπίπτει στην αντίληψή μου, μετά το γεγονός και είναι ήδη αργά. Άρα, θα πρέπει να βρω ένα τρόπο να στέλνω υπενθυμίσεις στον εαυτό μου!

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι χρειάζομαι ένα ημερολόγιο, για να καταγράφω τις ημερομηνίες. Άνοιξα λοιπόν (τι άλλο) το Google Calendar και πριν αρχίσω να καταγράφω τα events, στην φόρμα εισαγωγής πρόσεξα αυτό:

“Γεια σου ρε Google!”

Από τότε (αυτό έχει γίνει 3-4 χρόνια τώρα), το Google Calendar είναι ο πιο πιστός μου φίλος.

Ακολουθεί ένας οδηγός βήμα-βήμα, για το πως να εισάγετε τα σημαντικά γεγονότα σας  στο ημερολόγιό και πως να ρυθμίσετε τις ειδοποιήσεις, ώστε να μην τα ξεχάσετε (σχεδόν) ποτέ.

1. Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να έχετε λογαριασμό στην Google. Για όποιον δεν έχει είναι πολύ απλό να αποκτήσει. Συνδεθείτε λοιπόν στην Google και πηγαίνετε στην σελίδα των ημερολογίων της.
2. Αν δεν είστε ενεργός στην υπηρεσία ημερολογίων, απλώς ενεργοποιήστε την.
3. Δημιουργείστε ένα καινούργιο ημερολόγιο και ονομάστε το “Γενέθλια” ή όπως αλλιώς θέλετε.
4. Πατήστε το κουμπί “Create” για να εισάγετε καινούργιο γεγονός.
5. Εάν για παράδειγμα η γυναίκα σας έχει γενέθλια σήμερα, καταρχάς να την χαίρεστε και κατά δεύτερον, συμπληρώστε την φόρμα όπως η παρακάτω εικόνα. Όταν τσεκάρετε το “repeat”, θα εμφανιστεί η παρακάτω popup φόρμα. Συμπληρώστε την ανάλογα. Για να λαμβάνετε ειδοποιήσεις με SMS, θα πρέπει πρώτα να ενεργοποιήσετε την αντίστοιχη υπηρεσία στο ημερολόγιο. Πατάτε το κουμπί των ρυθμίσεων και μετά επιλέγετε “settings” Έπειτα επιλέγετε το “Mobile Setup” και ακολουθείτε τις οδηγίες της οθόνης.

Έτσι λοιπόν, η Google αναλαμβάνει να θυμάται για σας τα γενέθλια της γυναίκας σας. Μία εβδομάδα πριν από αυτά, θα σας στέλνει ένα email, για να σας το θυμίσει. Θα έχετε λοιπόν μία εβδομάδα, για να προετοιμαστείτε (δώρα κτλ). Μία μέρα πριν (που λόγω διαφοράς ώρας, συνήθως είναι την ίδια μέρα) θα λάβετε στο κινητό σας με SMS (!) καινούργια ειδοποίηση. Αν και πάλι καταφέρετε να το ξεχάσετε … τι να πω …

Θα μου πείτε όμως, δεν υπάρχει πιο γρήγορος τρόπος, να έχω όλα τα γενέθλια στο ημερολόγιο, χωρίς να τα εισάγω ένα-ένα; Αν έχετε λογαριασμό facebook, η Lauren Morgan έχει τη λύση και για αυτό. Μπορείτε να εξάγετε τα γενέθλια όλων των φίλων σας και μετά να τα εισάγετε μαζικά στο Google Calendar. Πως; Δεν έχετε παρά να διαβάστε το άρθρο της, για να μάθετε.

Θα μου πείτε, πως δεν είναι όλοι μου οι φίλοι και συγγενείς στο facebook. Σίγουρα δεν είναι όλοι οι φίλοι και συγγενείς στο facebook. Είναι όμως το 70%-80%, το οποίο μπορείτε να εισάγετε πολύ εύκολα. Μην είστε πλεονέκτες!

Αν τώρα δεν έχετε λογαριασμό στο facebook, θα πρέπει να αφιερώσετε λίγη παραπάνω ώρα, για να τους βάλετε έναν-έναν.

Εάν έχετε κάτι άλλο να προτείνετε, κάποια άλλη υπηρεσία ή κόλπο που χρησιμοποιείτε για να θυμάστε τις σημαντικές ημερομηνίες, είστε ευπρόσδεκτοι να τις καταθέσετε στα σχόλια.

Υ.Γ.: Έχω ρυθμίσει τον λογαριασμό μου στα Αγγλικά και βάση αυτού έκανα τον οδηγό. Οι θέσεις των κουμπιών όμως, δεν αλλάζουν με την γλώσσα. Έτσι δεν είναι δύσκολο να ακολουθήσετε τα βήματα και στα Ελληνικά ή Γαλλικά ή Ιαπωνικά κτλ.

Photo by wikipedia.org

Δυστυχώς ο χρόνος πίσω δεν γυρνά. Πόσες φορές όμως δεν έχουμε ευχηθεί να μπορούσαμε να πάμε πίσω στον χρόνο;

Να πάμε πίσω σε αυτήν την εποχή που η άγνοιά μας ήταν η πηγή της ευτυχίας μας. Που είχαμε μπροστά μας όλο τον χρόνο να μάθουμε, να εξερευνήσουμε, να δούμε, να γευτούμε, να χαρούμε, να λυπηθούμε, να απογοητευτούμε αλλά και να ενθουσιαστούμε.

Πολλές φορές σκέφτομαι τι θα έλεγα στον μικρό μου εαυτό, αν μπορούσα να πάω πίσω στον χρόνο και να τον συμβουλέψω. Ποια θα ήταν αυτά τα 10 πράγματα που θα του έλεγα, για να μπορέσει να επωφεληθεί από τον χρόνο που έχει μπροστά του;

1. Άρχισε να διαβάζεις βιβλία. Μόνο έτσι θα βελτιώσεις την ανορθογραφία σου και θα ανοίξει το μυαλό σου.
2. Ο προγραμματισμός, δεν είναι κάτι που δεν μπορείς να μάθεις διαβάζοντας 1-2 βιβλία.
3. Οι αλγόριθμοι είναι πολύ πιο σημαντικοί, από οποιαδήποτε γλώσσα προγραμματισμού.
4. Όλα αυτά που σε αγχώνουν τώρα, δεν θα τα θυμάσαι σε 5-10 χρόνια.
5. Οι φιλίες είναι πιο σημαντικές από οτιδήποτε άλλο. Προσπάθησε να τις κρατήσεις.
6. Τα πράγματα που σου λένε οι γονείς σου τώρα, θα τα λες και εσύ σε 15 χρόνια.
7. Ο παππούς σου δεν θα ζει για πάντα. Άρχισε να συλλέγεις αναμνήσεις μαζί του. Θα τον κρατήσουν ζωντανό πιο πολύ.
8. Σταμάτα να εστιάζεις σε όλα αυτά που σε στεναχωρούν. Επικεντρώσου σε πράγματα που σε κάνουν ευτυχισμένο. Θα έχεις μια καλύτερη ζωή.
9. Για να σου συμβούν καλά πράγματα, δεν χρειάζεται μόνο να τα θες πολύ. Κάνε κάτι για να τα αποκτήσεις.
10. Μη φοβάσαι τα λάθη, σε κάνουν σοφότερο.

Το τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό. Ακόμα και αν δεν ακολουθήσει τίποτα από τα προηγούμενα εννέα, σίγουρα θα κάνει λάθη και σίγουρα θα μάθει από αυτά.

Εσείς άραγε τι θα συμβουλεύατε τον μικρό εαυτό σας;

Photo by istock

Πριν μερικές μέρες έτυχε να δω στην ΝΕΤ ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ σχετικά με την επίπτωση που έχουν οι πάνες μίας χρήσης στο περιβάλλον. Για να είμαι ειλικρινής, το πέτυχα στην μέση περίπου, πάνω στο ζάπινγκ. Ο τίτλος του ήταν “Το δίλημμα της πάνας“.

Αυτό που με έκανε να το παρακολουθήσω, πέρα από το οικολογικό του μήνυμα, ήταν το γεγονός ότι προσπαθούσε να δώσει μία πιο κοινωνιολογική χροιά στην όλη έρευνα.

Δυστυχώς δεν συγκράτησα τα ονόματα των ανθρώπων (κοινωνιολόγων, ψυχολόγων κτλ), που μίλησαν, αλλά συγκράτησα τα λεγόμενά τους. Πιστέψτε με ήταν πολύ ενδιαφέροντα και συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους να το παρακολουθήσουν.

Εν ολίγης, όταν ο Victor Mills εφηύρε την πρώτη πάνα μίας χρήσης, δεν νομίζω να πίστευε την απειλή που θα αποτελούσε, για το περιβάλλον, στο μέλλον. Κάθε μωρό, που χρησιμοποιεί πάνες μίας χρήσης, παράγει 1,5 τόνο σκουπιδιών, μέχρι να τις βγάλει.

Φανταστείτε λοιπόν, αυτή η φάλαινα να ήταν φτιαγμένη από … κάτι άλλο.

Ανάμεσα στα στατικά, το ρεπορτάζ περιελάμβανε και συνεντεύξεις με διάφορους επιστήμονες. Συνοψίζω τα λεγόμενά τους

• Τα παιδιά ΔΕΝ χρειάζονται “εκπαίδευση τουαλέτας”. Ο έμφυτος μιμητισμός τους, τα ωθεί στη αντιγραφή της συμπεριφοράς των γονιών. Έτσι, βλέποντας τους να πηγαίνουν στην τουαλέτα για την ανάγκη τους, θα θελήσουν να το κάνουν και αυτά.
• Η υψηλή απορροφητικότητα των πανών μίας χρήσης, έχει ως αποτέλεσμα το νήπιο να μην αντιλαμβάνεται τις “συνέπειες” του να ενεργείται πάνω του. Έτσι δεν το νοιάζει να συνεχίσει να το κάνει, γιατί πολύ απλά δεν το καταλαβαίνει.
• Οι πάνες βρακάκια είναι το χειρότερο προϊόν, που έχει παραχθεί ποτέ. Επιμηκύνει το διάστημα εξάρτησης του παιδιού από την πάνα χωρίς λόγο. Χαρακτηριστικά, αναφέρεται ότι σε μία διαφήμιση τέτοιας πάνας, το παιδί ανοίγει το συρτάρι με τις πάνες, παίρνει μία και την φορά μόνο του! Αν το παιδί μπορεί να είναι τόσο ανεξάρτητο, ώστε να αλλάξει μόνο του πάνα, γιατί να μην χρησιμοποιήσει την τουαλέτα!;!
• Διατυπώθηκε, ότι ο κινέζικος παραδοσιακός τρόπος αντιμετώπισης της νηπιακής ακράτειας είναι από τους καλύτερους. Στην Κίνα τα μωρά/νήπια φορούν κάτι που ονομάζουν καϊντάνγκου (kāidāngkù). To καϊντάνγκου είναι ένα παντελονάκι χωρίς ραφή ανάμεσα στα μπατζάκια, που επιτρέπει στο παιδί να ενεργηθεί, χωρίς να το βγάλει και φυσικά, χωρίς να το λερώσει.

  

  Photo by adoptandounailusion.blogspot.com

• Πολλοί γονείς, μπερδεύουν την πάνα βρακάκι, με το κανονικό βρακάκι.
• Ένας εκ των συνεντευξιαζόμενων είπε το εξής φοβερό “… μπορώ ανά πάσα στιγμή να πάω στην χωματερή και να βρω ένα … κομμάτι του δίχρονου εαυτού μου!”.

Ειπώθηκαν και άλλα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, απλώς δεν τα συγκράτησα όλα. Σας προτείνω ανεπιφύλακτα, να δείτε το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, θα σας κάνει να δείτε τελείως διαφορετικά το θέμα της πάνας. Θα μου πείτε βέβαια, ότι δεν μπορώ να φορέσω καϊντάνγκου στο παιδί μου και να το αφήνω να τα κάνει όπου βρει στο δρόμο. Δεν θα διαφωνήσω μαζί σας. Ούτε εγώ θα το έκανα.

Τι μπορείτε να κάνετε λοιπόν; Η απάντηση είναι η υφασμάτινη πάνα. Δεν εννοώ βέβαια τα πανιά που είχαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας (αν και είναι τα καλύτερα), έχουν βγει σύγχρονα σχέδια με ενσωματωμένα κουμπώματα, που διευκολύνουν πολύ το άνοιγμα και το κλείσιμο.

Οι υφασμάτινες πάνες, κοστίζουν λιγότερο από ένα μεγάλο πακέτο πάνες μίας χρήσης. Διαρκούν όμως πολύ περισσότερο. Θα πρέπει να προμηθευτείτε τόσες, όσες χρειάζεται για να χρησιμοποιείται τις μισές όσο πλένετε τις υπόλοιπες.

Σκεφτείτε ότι αν χρησιμοποιήσετε υφασμάτινες πάνες στο πρώτο σας παιδί, δεν θα χρειαστεί να αγοράσετε άλλες για το δεύτερο!

Υπάρχουν βέβαια και μερικά μειονεκτίματα στην χρήση των υφασμάτινων πανών. Όπως ότι θα πρέπει να τις ξεβγάζετε/καθαρίζετε στην λεκάνη κάθε φορά. Γενικά έχουν περισσότερες διαρροές, αν και οι γνώμες διίστανται γι’ αυτό (βλέπε σχόλια). Επίσης, δεν ενδείκνυνται για μεγάλα ταξίδια, καθώς θα πρέπει να μεταφέρετε μαζί σας και όσες βρομίσουν στην διαδρομή.

Δεν πιστεύω βέβαια, ότι η υφασμάτινη πάνα μπορεί να εξυπηρετήσει πλήρως τις ανάγκες μιας σύγχρονης οικογένειας. Ίσως συνδυάζοντας τις υφασμάτινες (κατά τη διάρκεια της ημέρας), με τις μίας χρήσης (για ταξίδια και/ή το βράδυ), μπορεί να βρεθεί η βέλτιστη λύση, που να μην επιβαρύνει τόσο πολύ το περιβάλλον.

Εγώ πάντως, μετάνιωσα που δεν χρησιμοποίησα στα παιδιά μου υφασμάτινες. Ίσως αν ήξερα τότε, αυτά που γνωρίζω σήμερα να το έκανα.

Photo by life123.com

Θυμάστε πριν λίγο καιρό που είχα δεσμευτεί να ξεφορτωθώ τα παραπανίσια μου ρούχα; Θυμάστε που είχα θέσει όριο μίας εβδομάδας να το κάνω; Θέλετε να μάθετε αν το έκανα;

Ανακοινώνω λοιπόν ότι ο minimoweek στέφθηκε από … μερική επιτυχία. Στην αρχή της εβδομάδας ήμουν πολύ αποφασισμένος. Ήμουν τόσο αποφασισμένος δε, που η μία εβδομάδα διορία που φαινόταν πολύς χρόνος. Όμως η διήμερη μονογονεϊκή κατάσταση, δεν άφηνε πολλά περιθώρια για απογραφές και επιλογές.

Κατάφερα όμως να δώσω κάπου 10 πουλοβερο-μπλουζο-παντελονο-σορτσάκια. Τα συγκεκριμένα τα έδωσα στον πεθερό μου που βρήκε ευκαιρία να ανανεώσει την γκαρνταρόμπα του.

Αφού λοιπόν δεν κατάφερα να δώσω όλα αυτά που ήθελα, σκέφτηκα ότι καλό θα ήταν να χωρίσω την διαδικασία σε βήματα, ώστε να μπορέσω να την διαχειριστώ καλύτερα.

1. Απογραφή

   Θα πρέπει να καταγράψω όλα τα ρούχα που έχω. Αυτό θα μπορούσε να γίνει ανά ομάδες, ώστε να υπάρχει καλύτερη εικόνα της κατάστασης.

2. Καθορισμός αναγκών

   Θα πρέπει να καθορίσω πόσα ρούχα από κάθε κατηγορία απογραφής χρειάζομαι. Για παράδειγμα 10 πουκάμισα, 3 παντελόνια … κτλ.

3. 1η διαλογή

   Εφόσον γίνουν τα πρώτα δύο βήματα, η διαλογή είναι εύκολη υπόθεση. Διαλέγω ποια θέλω να κρατήσω, ανάλογα με την συχνότητα που τα φοράω, αν μου κάνουν, αν μου αρέσουν … κτλ.

4. 2η διαλογή

   Η δεύτερη διαλογή γίνεται στο σύνολο των ρούχων που μαζεύτηκε από την πρώτη. Ανάμεσα στα ρούχα που δεν θέλω, μπορεί να υπάρχουν κάποια που να θέλει κάποιο συγγενικό ή φιλικό μου πρόσωπο (ο πεθερός μου για παράδειγμα ). Για αυτό το βήμα θα χρειαστεί να είναι παρόντες οι πιθανοί αποδέκτες των πραγμάτων, για να βοηθήσουν στην διαλογή.

5. Επιλογή φορέα

   Εάν φτάσω ως εδώ, θα έχω μαζέψει ένα σύνολο από ρούχα, που κάπου πρέπει να τα δώσω. Που όμως;

6. Παράδοση

   Τίποτα δεν έχει τελειώσει, αν τα ρούχα αυτά δεν φύγουν από το σπίτι. Με την παράδοση σε όποιον φορέα επιλέξω από το βήμα 5, τελειώνει και το project.

Πολύ ωραία τα έγραψα. Ήρθε η ώρα όμως να τα κάνω. Αρχίζω από το πρώτο βήμα, την απογραφή. Θα σας ενημερώσω…

Photo by noimpactdoc.com

Μια φορά και ένα καιρό, ήταν ένας άνθρωπος που τον έλεγαν Colin Beavan. Ζούσε με την οικογένειά του στην Νέα Υόρκη, μία ήσυχη μικροαστική ζωή. Όλα κυλούσαν ομαλά ώσπου τον Νοέμβρη του 2006, βαρέθηκε να γκρινιάζει για τα πάντα, χωρίς να κάνει κάτι.

Έτσι γεννήθηκε η ιδέα του “No Impact Man” ή σε ελεύθερη μετάφραση, του ανθρώπου χωρίς επίπτωση (στο περιβάλλον). Τι ήταν όμως αυτή η ιδέα, που υλοποιήθηκε ως ένα μονοετές project;

Όπως λέει ο ίδιος:

“Ο στόχος αυτού του σχεδίου ήταν να πειραματιστώ με τρόπους ζωής που θα μπορούσαν και να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής μου αλλά και να μην είναι επιβλαβείς για τον πλανήτη.”

Για να το πετύχει, χρειάστηκε να κάνει μία σειρά από θυσίες. Με άλλα λόγια θα έπρεπε, να μην παράγει σκουπίδια, να μην εκπέμπει διοξείδιο του άνθρακα, να μην μολύνει το νερό με τοξίνες, να μην χρησιμοποιεί τον ανελκυστήρα, να μην χρησιμοποιεί το μετρό, να μην αγοράζει προϊόντα σε συσκευασίες, να μην χρησιμοποιεί πλαστικά, να μην χρησιμοποιεί τον κλιματιστικό, να “διώξει” την τηλεόραση από το σπίτι του, να κλείσει τελείως τον γενικό … κτλ.

Όλα αυτά βέβαια μας φαίνονται εξωπραγματικά. Κι όμως, ο Colin τα κατάφερε! Αυτός και η οικογένειά του, έζησαν ένα χρόνο χωρίς καθαρή επίπτωση (στο περιβάλλον), τουτέστιν:

• Περπατούσαν ή χρησιμοποιούσαν το ποδήλατο, για τις μετακινήσεις τους.
• Χρησιμοποιούσαν κεριά για τον φωτισμό τους.
• Έψαξαν και βρήκαν παραδοσιακούς τρόπους για το πλύσιμο των ρούχων και την συντήρηση των τροφίμων.
• Σταμάτησαν να χρησιμοποιούν πάνες μίας χρήσης.
• Για να διασκεδάσουν, το έριξαν στις βόλτες και τα επιτραπέζια.
• Αγόραζαν τα τρόφιμα τους από την τοπική αγορά. Φρόντιζαν μάλιστα, να είναι από τοπικούς παραγωγούς.
• Για τα ψώνια τους, χρησιμοποιούσαν τσάντες πολλαπλών χρήσεων.
• Σταμάτησαν να αγοράζουν “πράγματα”.
• Άρχισαν να τρώνε υγιεινά. Μάλιστα η γυναίκα του η Michelle, εθισμένη στο junk food, από τα πρόθυρα του διαβήτη, βρέθηκε στην καλύτερη φόρμα της ζωής της.

Όλο το project ο Colin το κατέγραψε σε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο, μαντέψτε … No Impact Man. Μπορείτε να πάρετε μία γεύση παρακολουθώντας το trailer, αλλά σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να παρακολουθήσετε όλη την ταινία. Παράλληλα με το ντοκιμαντέρ έγραψε, όπως ήταν φυσικό και ένα βιβλίο, μαντέψτε πάλι … το No Impact Man.

Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω, ότι ο καθένας μπορεί να κάνει αυτό που έκαναν οι Beavans. Ούτε ο ίδιος ο εμπνευστής αυτής της ιδέας, δεν ισχυρίζεται ότι όλοι θα πρέπει να το κάνουμε. Απλώς μπορούμε, κρατώντας κάποια στοιχεία του No Impact Man, να βελτιώσουμε έστω και λίγο την ζωή μας και την επίδρασή μας στο περιβάλλον, κάνοντας απλά πράγματα.

Εσείς; Είστε έτοιμοι να αλλάξετε λίγο την καθημερινότητά σας, για να βοηθήσετε τον εαυτό σας και το περιβάλλον;

Η ευτυχία είναι το ομορφότερο ανθρώπινο συναίσθημα, αλλά τι είναι αυτό που μας κάνει να νοιώθουμε έτσι;

Το ερώτημα για πολλά χρόνια, ταλαιπωρούσε τους φιλοσόφους. Τώρα τελευταία όμως, άρχισε να ταλαιπωρεί και τους επιστήμονες.

Οι Ed Diener, Robert Biswas-Diener, Sonja Lyubomirsky και Stephen Post, συνεργάστηκαν για να ανακαλύψουν πως οι καθημερινές μας συνήθειες επιδρούν στην ευεξία μας. Απέδειξαν λοιπόν, ότι όχι μόνο υπάρχει “η συνταγή της ευτυχίας”, αλλά και ότι αποτελείται από τα εξής “συστατικά”:

1. Απολαύστε τις μικρές καθημερινές σας στιγμές
2. Αποφύγετε τις συγκρίσεις
3. Βάλτε τα λεφτά, χαμηλά στην λίστα των προτεραιοτήτων σας
4. Θέστε ουσιαστικούς στόχους
5. Αναλάβετε πρωτοβουλίες στην εργασία σας
6. Κάντε καινούργιους φίλους και εκτιμήστε την οικογένειά σας
7. Χαμογελάστε, ακόμα και αν δεν το αισθάνεστε
8. Πείτε “ευχαριστώ”, όπως όταν το εννοείτε
9. Βγείτε έξω και ασκηθείτε
10. Δωρίστε

Προσέξετε καλά την παραπάνω λίστα και μετά αναλογιστείτε, πόσα από τα δέκα αυτά πράγματα κάνετε. Ίσως εκεί να κρύβεται η καλή ή κακή σας διάθεση.

Είναι πολύ σημαντικό, την περίοδο που διανύουμε, να κάνουμε πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους. Είναι και αυτό ένα μέσο αντίδρασης, στην μαυρίλα που μας σερβίρεται καθημερινά από παντού.

Γι’ αυτό λοιπόν,

• Απολαύσετε τον πρωινό σας καφέ.
• Μην βλέπετε ζηλόφθονα την επιτυχία του άλλου.
• Μην σκέφτεστε “πόσα θα μου κοστίσει” αλλά “τι θα μου προσφέρει”.
• Να σκέφτεστε πως μπορείτε να βοηθήσετε και όχι πως μπορείτε να βοηθηθείτε.
• Δείτε τον προϊστάμενό σας ως συνάδελφό και μαζί προσπαθείστε για το καλύτερο.
• Μην βλέπετε τους άλλους ως αγνώστους, αλλά ως πιθανούς φίλους.
• Σκάστε ένα χαμόγελο στα άσχημα, θα δείτε ότι θα “φωτίστει” λίγο την στιγμή.
• Προσπαθείστε να είστε ευγενικοί με τους άλλους και θα σας το ανταποδώσουν.
• Διανύστε τις κοντινές αποστάσεις με τα πόδια.
• Δώστε αυτό το παλιό παντελόνι, σε κάποιον που το χρειάζεται πραγματικά.

Το είπαν και οι επιστήμονες … κάνει καλό.

Αν θέλετε παραπάνω πληροφορίες, διαβάστε το εξαιρετικό άρθρο της Jen Angel στο περιοδικό YES!.

Photo by lovingthebike.com

 Ξημέρωσε λοιπόν και η χθεσινή μέρα! Ήμασταν όλοι ξεκούραστοι, αφού κοιμηθήκαμε σαν σακιά όλο το βράδυ. Αλλά τι σακιά, αγκαλιασμένα!

Εκεί λοιπόν που πλέναμε τα δόντια μας, γυρνάει η Α. και μου λέει, ότι θα ήθελε να τους πηγαίνω εγώ κάθε πρωί σχολείο! Χάρηκα πολύ με αυτή τη δήλωση. Για να το πει, κάτι πρέπει να κάνω καλά!

Τα έντυσα καλά (σκουφιά, γάντια και τα ρέστα), τους έβαλα και το φαγητό τους (το πολυπόθητο μπιφτέκι) και τα πήγα στον παιδικό σταθμό.

Το απόγευμα που γύρισα με την ψυχή στο στόμα, γιατί είχε χορό η μικρή, ανακάλυψα ότι είχε κανονίσει να πάει με την γιαγιά της. “Θέλω να με δει και η γιαγιά που χορεύω!”, δήλωσε.

Έτσι λοιπόν, έμεινα με τον Γ. σπίτι να παίξουμε “αγολίστικα” παιχνίδια. Συγκεκριμένα παίξαμε τους άθλους του “Ηλακλή”. Ο Ηρακλής βέβαια ήταν ο Γ. και εγώ έκανα όλα τα άγρια θηρία που αντιμετώπισε (το λιοντάρι, τον κάπρο, τη ύδρα … κτλ) … με τη σειρά … και τις έτρωγα από τον Ηρακλή … επίσης με τη σειρά.

Όταν γύρισε η Α. από τον χορό και όση ώρα ο Γ. ήταν απασχολημένος με τα τουβλάκια του, παίξαμε ένα από τα αγαπημένα μας παιχνίδια, το UNO™. Δεν την αφήνω να νικάει σε κάθε παρτίδα, ώστε να την κάνω να σκέφτεται, πριν κάνει την κίνησή της. Αρκετές φορές παίζουμε με τα χαρτιά μας ανοιχτά και της εξηγώ την λογική της κάθε μου κίνησης, ώστε να μπορέσει να καταλάβει την “μηχανική” του παιχνιδιού. Δεν είναι λίγες οι φορές που με κερδίζει, χωρίς να της έχω “παραχωρήσει” ούτε μία κίνηση!

Τέλος πάντων, τελειώσαμε με το UNO™ και τα αφήνω να παίξουν λίγο μόνα τους, να πάω ο άνθρωπος τουαλέτα. Τι το ήθελα. Με το που κλείνω την πόρτα αρχίζουν οι φωνές και τα κλάματα. Αφού κατάλαβα ότι δεν σταματούσαν, παίρνω τον Γ. τον βάζω στον καναπέ και μετά βάζω την Α. δίπλα του. Αυτό βέβαια δεν έγινε αδιαμαρτύρητα, για την ακρίβεια έγινε ΧΑΜΟΣ (είδατε, βγήκα αληθινός)! Μόλις σταμάτησαν για λίγο, τους εξήγησα ότι αν θέλουν να κατέβουν από τον καναπέ, θα πρέπει να μιλήσουν μεταξύ τους και να εξηγήσουν ο ένας στον άλλον, πως αρέσει στον καθένα να παίζει. Όταν συμφωνήσουν για το πως θα παίξουν από εκεί και πέρα, θα μπορούσαν να κατέβουν. Κατόπιν, κάνοντας ότι είμαι απασχολημένος με κάτι άλλο άκουσα τον εξής διάλογο:

- Συγνώμη που σε χτύπησα Α.

- Δεν μου αρέσει Γ. όταν με χτυπάς. Δεν μου αρέσουν τέτοια παιχνίδια!

- Δεν θα το ξανακάνω.

- Θέλεις να κάνουμε πως βλέπουμε ταινία;

- ΝΑΙ!

- Ωραία! Μπαμπά, βρήκαμε πως θα παίξουμε!

- Πολύ ωραία! Πολύ χαίρομαι που βρήκατε να παίξετε κάτι που δεν ενοχλεί κανέναν από τους δύο σας!

Κατέβηκαν λοιπόν από τον καναπέ και μέχρι το βράδυ έπαιζαν τόσο όμορφα, όσο δεν τους έχω ξαναδεί.

Είμαι σίγουρος ότι η armegeo δεν θα εγκρίνει καθόλου απόλυτα τον τρόπο μου. Ακόμα και ο ίδιος, δεν πιστεύω ότι ήταν ο σωστότερος, γιατί δεν έγινε ψύχραιμα. Το αποτέλεσμα όμως ήταν πολύ καλό. Πιστεύω πως με κάποιες τροποποιήσεις, κυρίως στον τρόπο με τον οποίο εισάγεται ο διάλογος ως μέσω σύγκλισης, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία αποτελεσματική μέθοδο κατευνασμού αυτού που ονομάζεται sibling rivalry.

Με αυτά και με τα άλλα, ήρθε το βράδυ. Τους είπα πάλι, να διαλέξουν 2 βιβλία να τους διαβάσω, μόνο που σήμερα δεν θα ξαπλώναμε όλοι μαζί στο μεγάλο κρεβάτι (να βρει χώρο και η armegeo να κοιμηθεί όταν θα έρθει τα ξημερώματα). Θα τα διαβάζαμε αγκαλίτσα, στην πολυθρόνα που έχουμε στο δωμάτιό τους. Μετά θα πήγαιναν στα κρεβάτια τους να ξαπλώσουν, όσο θα τους αφηγόμουν μία από τις περιπέτειες του Οδυσσέα (αυτή την εποχή έχει πολύ πέραση η μυθολογία στο σπίτι).

Έτσι και έγινε. Αδιαμαρτύρητα και χωρίς πολλά πολλά, όλοι κρατήσαμε τις υποσχέσεις μας. Έτσι, η μέρα μας τελείωσε, καθώς τελείωνε και η αιχμαλωσία του Οδυσσέα από τον Κύκλωπα Πολύφημο και ο ήρωάς μας, συνέχιζε το ταξίδι του … στην χώρα του ονείρου …

Photo by lovingthebike.com

Χθες τα ξημερώματα έφυγε η armegeo, για δύο μέρες, σε επαγγελματικό ταξίδι. Έτσι λοιπόν χθες και σήμερα είμαι μόνος μου με τα παιδιά! Όπως έγραψα στο facebook, “θα γίνει ΧΑΜΟΣ!!!”.

Η πρώτη μας μέρα δεν πέρασε όπως θα ήθελα. Όταν γύρισα από την δουλειά ένοιωθα πολύ καταβεβλημένος και σήκωσα δέκατα. Έτσι, δεν είχα πολλές δυνάμεις να κάνουμε το “πάρτι” που είχα στο μυαλό μου. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Το πρωί ξύπνησε ο Γ. κατά τις 6:30 και για πρώτη φορά φώναξε μπαμπά! Τον πήρα λοιπόν αγκαλιά και τον έβαλα στο κρεβάτι δίπλα μου, γιατί ήταν πολύ νωρίς. Στις 7:30 ξυπνάει και η Α. και έρχεται με κλάματα στο κρεβάτι. ”Που είναι η μαμαααα! Μααααμαααα!!!”. Είδα και έπαθα να την συνεφέρω!

Αφού τελείωσαν λοιπόν τα δράματα, τους ρωτάω αν θέλουν να φάνε κάτι πριν πάνε σχολείο ή αν θα φάνε το πρωινό τους εκεί. Πετάγεται τότε ο Γ., που ως τότε ήταν ξαπλωμένος και λέει το θεϊκό:

- Ναι! Θέλω να φάω μπιφτέκι!

- … Βρε Γ. δεν έχουμε μπιφτέκι. Πως σου ήρθε αυτό;

- Ε, αφού μ’ αρέσει!

Όταν συνήλθα από τα γέλια, τους έντυσα και τους πήγα στον παιδικό.

Το απόγευμα πια, όταν γύρισα από την δουλειά, όπως προανέφερα δεν αισθανόμουν πολύ καλά. Παίξαμε πολύ λιγότερο απ’ ότι σκόπευα. Κάποια στιγμή ήμουν τόσο χάλια, που τους έβαλα να δουν το υπόλοιπό Toy Story 2. Δεν συνηθίζουν να βλέπουν τα παιδιά τηλεόραση στο σπίτι. Η μοναδική εξαίρεση είναι τα Σαββατοκύριακα το πρωί που βλέπουν Ντόρα και τα μεσημέρια, όταν ξυπνάνε, που μπορεί να τους βάλω κάποιο animation. Έτσι ήταν εξαίρεση η χθεσινή ημέρα και ακόμα αισθάνομαι άσχημα που τα “πάρκαρα”, αλλά ήμουν πολύ χάλια.

Τέλος πάντων, φτιάξαμε μπιφτέκια, που τόσο τα είχε καημό ο Γ. και ετοιμαστήκαμε για ύπνο.

Ο ύπνος ήταν η καλύτερη στιγμή της ημέρας μου. Πήραμε δύο παραμύθια που διάλεξαν, ξαπλώσαμε στο μεγάλο κρεββάτι και τους διάβαζα όσο έπιναν το γάλα τους. Τους τα διάβασα όσες φορές τραβούσε η όρεξή τους (μείναμε στις 3 το καθένα) και στο τέλος αποκοιμηθήκαμε όλοι μαζί αγκαλιασμένοι και κάναμε τόσο γλυκό ύπνο, που δεν ξυπνήσαμε πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι!

Σήμερα είναι η δεύτερη μέρα, ελπίζω να φανώ αντάξιος του σήματος super dad, που έχω κοτσάρει. Δεν θα με πείραζε βέβαια, αν απλώς μας έπαιρνε ο ύπνος όλους μαζί αγκαλιασμένους όπως χθες.