Photo by lovingthebike.com

 Ξημέρωσε λοιπόν και η χθεσινή μέρα! Ήμασταν όλοι ξεκούραστοι, αφού κοιμηθήκαμε σαν σακιά όλο το βράδυ. Αλλά τι σακιά, αγκαλιασμένα!

Εκεί λοιπόν που πλέναμε τα δόντια μας, γυρνάει η Α. και μου λέει, ότι θα ήθελε να τους πηγαίνω εγώ κάθε πρωί σχολείο! Χάρηκα πολύ με αυτή τη δήλωση. Για να το πει, κάτι πρέπει να κάνω καλά!

Τα έντυσα καλά (σκουφιά, γάντια και τα ρέστα), τους έβαλα και το φαγητό τους (το πολυπόθητο μπιφτέκι) και τα πήγα στον παιδικό σταθμό.

Το απόγευμα που γύρισα με την ψυχή στο στόμα, γιατί είχε χορό η μικρή, ανακάλυψα ότι είχε κανονίσει να πάει με την γιαγιά της. “Θέλω να με δει και η γιαγιά που χορεύω!”, δήλωσε.

Έτσι λοιπόν, έμεινα με τον Γ. σπίτι να παίξουμε “αγολίστικα” παιχνίδια. Συγκεκριμένα παίξαμε τους άθλους του “Ηλακλή”. Ο Ηρακλής βέβαια ήταν ο Γ. και εγώ έκανα όλα τα άγρια θηρία που αντιμετώπισε (το λιοντάρι, τον κάπρο, τη ύδρα … κτλ) … με τη σειρά … και τις έτρωγα από τον Ηρακλή … επίσης με τη σειρά.

Όταν γύρισε η Α. από τον χορό και όση ώρα ο Γ. ήταν απασχολημένος με τα τουβλάκια του, παίξαμε ένα από τα αγαπημένα μας παιχνίδια, το UNO™. Δεν την αφήνω να νικάει σε κάθε παρτίδα, ώστε να την κάνω να σκέφτεται, πριν κάνει την κίνησή της. Αρκετές φορές παίζουμε με τα χαρτιά μας ανοιχτά και της εξηγώ την λογική της κάθε μου κίνησης, ώστε να μπορέσει να καταλάβει την “μηχανική” του παιχνιδιού. Δεν είναι λίγες οι φορές που με κερδίζει, χωρίς να της έχω “παραχωρήσει” ούτε μία κίνηση!

Τέλος πάντων, τελειώσαμε με το UNO™ και τα αφήνω να παίξουν λίγο μόνα τους, να πάω ο άνθρωπος τουαλέτα. Τι το ήθελα. Με το που κλείνω την πόρτα αρχίζουν οι φωνές και τα κλάματα. Αφού κατάλαβα ότι δεν σταματούσαν, παίρνω τον Γ. τον βάζω στον καναπέ και μετά βάζω την Α. δίπλα του. Αυτό βέβαια δεν έγινε αδιαμαρτύρητα, για την ακρίβεια έγινε ΧΑΜΟΣ (είδατε, βγήκα αληθινός)! Μόλις σταμάτησαν για λίγο, τους εξήγησα ότι αν θέλουν να κατέβουν από τον καναπέ, θα πρέπει να μιλήσουν μεταξύ τους και να εξηγήσουν ο ένας στον άλλον, πως αρέσει στον καθένα να παίζει. Όταν συμφωνήσουν για το πως θα παίξουν από εκεί και πέρα, θα μπορούσαν να κατέβουν. Κατόπιν, κάνοντας ότι είμαι απασχολημένος με κάτι άλλο άκουσα τον εξής διάλογο:

- Συγνώμη που σε χτύπησα Α.

- Δεν μου αρέσει Γ. όταν με χτυπάς. Δεν μου αρέσουν τέτοια παιχνίδια!

- Δεν θα το ξανακάνω.

- Θέλεις να κάνουμε πως βλέπουμε ταινία;

- ΝΑΙ!

- Ωραία! Μπαμπά, βρήκαμε πως θα παίξουμε!

- Πολύ ωραία! Πολύ χαίρομαι που βρήκατε να παίξετε κάτι που δεν ενοχλεί κανέναν από τους δύο σας!

Κατέβηκαν λοιπόν από τον καναπέ και μέχρι το βράδυ έπαιζαν τόσο όμορφα, όσο δεν τους έχω ξαναδεί.

Είμαι σίγουρος ότι η armegeo δεν θα εγκρίνει καθόλου απόλυτα τον τρόπο μου. Ακόμα και ο ίδιος, δεν πιστεύω ότι ήταν ο σωστότερος, γιατί δεν έγινε ψύχραιμα. Το αποτέλεσμα όμως ήταν πολύ καλό. Πιστεύω πως με κάποιες τροποποιήσεις, κυρίως στον τρόπο με τον οποίο εισάγεται ο διάλογος ως μέσω σύγκλισης, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία αποτελεσματική μέθοδο κατευνασμού αυτού που ονομάζεται sibling rivalry.

Με αυτά και με τα άλλα, ήρθε το βράδυ. Τους είπα πάλι, να διαλέξουν 2 βιβλία να τους διαβάσω, μόνο που σήμερα δεν θα ξαπλώναμε όλοι μαζί στο μεγάλο κρεβάτι (να βρει χώρο και η armegeo να κοιμηθεί όταν θα έρθει τα ξημερώματα). Θα τα διαβάζαμε αγκαλίτσα, στην πολυθρόνα που έχουμε στο δωμάτιό τους. Μετά θα πήγαιναν στα κρεβάτια τους να ξαπλώσουν, όσο θα τους αφηγόμουν μία από τις περιπέτειες του Οδυσσέα (αυτή την εποχή έχει πολύ πέραση η μυθολογία στο σπίτι).

Έτσι και έγινε. Αδιαμαρτύρητα και χωρίς πολλά πολλά, όλοι κρατήσαμε τις υποσχέσεις μας. Έτσι, η μέρα μας τελείωσε, καθώς τελείωνε και η αιχμαλωσία του Οδυσσέα από τον Κύκλωπα Πολύφημο και ο ήρωάς μας, συνέχιζε το ταξίδι του … στην χώρα του ονείρου …

Photo by lovingthebike.com

Χθες τα ξημερώματα έφυγε η armegeo, για δύο μέρες, σε επαγγελματικό ταξίδι. Έτσι λοιπόν χθες και σήμερα είμαι μόνος μου με τα παιδιά! Όπως έγραψα στο facebook, “θα γίνει ΧΑΜΟΣ!!!”.

Η πρώτη μας μέρα δεν πέρασε όπως θα ήθελα. Όταν γύρισα από την δουλειά ένοιωθα πολύ καταβεβλημένος και σήκωσα δέκατα. Έτσι, δεν είχα πολλές δυνάμεις να κάνουμε το “πάρτι” που είχα στο μυαλό μου. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Το πρωί ξύπνησε ο Γ. κατά τις 6:30 και για πρώτη φορά φώναξε μπαμπά! Τον πήρα λοιπόν αγκαλιά και τον έβαλα στο κρεβάτι δίπλα μου, γιατί ήταν πολύ νωρίς. Στις 7:30 ξυπνάει και η Α. και έρχεται με κλάματα στο κρεβάτι. ”Που είναι η μαμαααα! Μααααμαααα!!!”. Είδα και έπαθα να την συνεφέρω!

Αφού τελείωσαν λοιπόν τα δράματα, τους ρωτάω αν θέλουν να φάνε κάτι πριν πάνε σχολείο ή αν θα φάνε το πρωινό τους εκεί. Πετάγεται τότε ο Γ., που ως τότε ήταν ξαπλωμένος και λέει το θεϊκό:

- Ναι! Θέλω να φάω μπιφτέκι!

- … Βρε Γ. δεν έχουμε μπιφτέκι. Πως σου ήρθε αυτό;

- Ε, αφού μ’ αρέσει!

Όταν συνήλθα από τα γέλια, τους έντυσα και τους πήγα στον παιδικό.

Το απόγευμα πια, όταν γύρισα από την δουλειά, όπως προανέφερα δεν αισθανόμουν πολύ καλά. Παίξαμε πολύ λιγότερο απ’ ότι σκόπευα. Κάποια στιγμή ήμουν τόσο χάλια, που τους έβαλα να δουν το υπόλοιπό Toy Story 2. Δεν συνηθίζουν να βλέπουν τα παιδιά τηλεόραση στο σπίτι. Η μοναδική εξαίρεση είναι τα Σαββατοκύριακα το πρωί που βλέπουν Ντόρα και τα μεσημέρια, όταν ξυπνάνε, που μπορεί να τους βάλω κάποιο animation. Έτσι ήταν εξαίρεση η χθεσινή ημέρα και ακόμα αισθάνομαι άσχημα που τα “πάρκαρα”, αλλά ήμουν πολύ χάλια.

Τέλος πάντων, φτιάξαμε μπιφτέκια, που τόσο τα είχε καημό ο Γ. και ετοιμαστήκαμε για ύπνο.

Ο ύπνος ήταν η καλύτερη στιγμή της ημέρας μου. Πήραμε δύο παραμύθια που διάλεξαν, ξαπλώσαμε στο μεγάλο κρεββάτι και τους διάβαζα όσο έπιναν το γάλα τους. Τους τα διάβασα όσες φορές τραβούσε η όρεξή τους (μείναμε στις 3 το καθένα) και στο τέλος αποκοιμηθήκαμε όλοι μαζί αγκαλιασμένοι και κάναμε τόσο γλυκό ύπνο, που δεν ξυπνήσαμε πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι!

Σήμερα είναι η δεύτερη μέρα, ελπίζω να φανώ αντάξιος του σήματος super dad, που έχω κοτσάρει. Δεν θα με πείραζε βέβαια, αν απλώς μας έπαιρνε ο ύπνος όλους μαζί αγκαλιασμένους όπως χθες.

Photo by epirus-ellas.gr

Το Πόσα πράγματα θες; ενώ, απ’ ότι είδα στα στατιστικά, είχε πολύ μεγάλη επισκεψημότητα, δεν είχε και τόσο μεγάλη απήχηση.  Πολύ θα ήθελα να μάθω αν ο Andrew ενέπνευσε και άλλους. Μην ντρέπεστε, αφήστε ένα σχόλιο. Mόνο έτσι θα μπορούσε να βγει κάτι καλό από το όλο εγχείρημα.

Χθες, πάνω στην κουβέντα με φίλους (blogger και μη), υπήρξαν πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες, για το τι μπορεί κάποιος να κάνει με τα παραπανίσια του πράγματα.

Θα μπορούσε να οργανωθεί ένα bazaar με “ανεπιθύμητα” ρούχα. Ό,τι είναι για κάποιον ανεπιθύμητο, για κάποιον άλλον μπορεί να είναι θησαυρός.

Άλλη μια καλή ιδέα, ήταν η διανομή αυτών των ρούχων σε άστεγους της Αθήνας. Να έρθουμε δηλαδή σε επαφή με την αρμόδια υπηρεσία του Δήμου Αθηναίων και να τα προσφέρουμε σε ανθρώπους που πραγματικά θα τα εκτιμήσουν.

Επίσης θα μπορούσαμε να τα δώσουμε στην Εκκλησία, να τα διανείμει σε αναξιοπαθούντες. Αυτή η πρόταση, είναι λίγο αμφιλεγόμενη, λόγω της επιφυλακτικότητας που εξέφρασαν μερικοί για την φερεγγυότητα της Εκκλησίας.

Εν πάση περιπτώσει, μέσα από τον διάλογο μπορούν να αναδυθούν πραγματικά καλές ιδέες, για την αξιοποίηση των πραγμάτων που θα μαζέψει ο καθένας. Αν οργανωθούμε όλοι, αυτή η προσπάθεια μπορεί να βοηθήσει πολύ περισσότερους ανθρώπους, απ’ ότι ο καθένας μας ξεχωριστά.

Περιμένω παρατηρήσει/προτάσεις στα σχόλια.

Photo by andrewhy.de

Τον βλέπετε τον κύριο στην φωτογραφία; Είναι ο Andrew Hyde, ένας οπαδός του μινιμαλισμού, ο οποίος έφτασε τον Μάιο του 2011 να είναι περήφανος ιδιοκτήτης 15 πραγμάτων. Στην κυριολεξία, όλη του η περιουσία, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, άγγιζε τα 15 πράγματα! Μάλιστα τα άπλωσε όλα σε ένα παγκάκι για να τα δείξει!

Photo by odditycentral.com

Η πλήρης λίστα περιλαμβάνει:

1. Σακίδιο Arc’teryx Miura 30
2. Μπλούζα NAU
3. Αδιάβροχο Mammut
4. Μπλουζάκι Arc’teryx
5. Σορτσάκι Patagonia
6. Πετσέτα Quick Dry
7. Ζακέτα NAU
8. Kit τουαλέτας
9. Γυαλιά ηλίου Smith
10. Πορτοφόλι
11. MacBook Air
12. iPhone 3GS
13. Πουκάμισο NAU
14. Τζιν Patagonia
15. Αθλητικά παπούτσια

Η λίστα αυτή με έβαλε σε σκέψεις. Άραγε χρειάζομαι όλα αυτά τα πράγματα που έχω; Μήπως θα μπορούσα να ζήσω με λιγότερα; Αν κρίνω από τον Andrew, σίγουρα θα μπορούσα.

Αυτή τη στιγμή, στην κυριολεξία, δεν ξέρω τι έχω. Πραγματικά, ποτέ δεν έκατσα να μετρήσω πόσα πουκάμισα, παντελόνια, κουστούμια, παπούτσια … gadgets … έχω. Είμαι σίγουρος ότι πάνω από το 70% αυτών των πραγμάτων δεν τα χρειάζομαι. Η σιγουριά αυτή πηγάζει από το γεγονός ότι τα περισσότερα από τα ρούχα μου δεν μου κάνουν πια, αλλά τα κρατάω λόγω του ουτοπικού σεναρίου: “τώρα που θα κάνω δίαιτα και θα χάσω Χ κιλά, θα τα χρειαστώ!”.

Μήπως έφτασε η ώρα να σταματήσω να είμαι ένας συλλέκτης παλιών και άχρηστων πραγμάτων; Μήπως θα έπρεπε να πείσω τελικά τον εαυτό μου, ότι εφόσον όλα αυτά τα πράγματα δεν τα χρειάστηκα τόσα χρόνια, μάλλον είναι αδύνατον να τα χρειαστώ ποτέ;

Σαν ένα πρώτο βήμα, θα πείσω τον εαυτό μου, να απαλλαγώ από όλα αυτά τα ρούχα που είτε δεν μου κάνουν πια είτε δεν τα φοράω πια. Θα τα μαζέψω και θα τα μοιράσω στα φανάρια ή στους ειδικούς κάδους που υπάρχουν για την συλλογή ρούχων. Θα προσπαθήσω να το κάνω μέσα στην εβδομάδα και για να μην ολιγωρήσω, θα καταγράψω όλη την διαδικασία καθώς και το αποτέλεσμά της, σε αυτό το blog.

ΥΓ1: Για όποιον ενδιαφέρεται να κάνει κάτι ανάλογο, θα πρότεινα να το καταγράψει στο blog/facebook/twitter και να το μοιραστεί με το υπόλοιπο δίκτυό του. Ας βάλει το tag minimoweek, για να μπορεί κάποιος να βρει πιο εύκολα τα σχετικά posts.

ΥΓ2: O Andrew Hyde πλέον κατέχει 39 πράγματα!

Μπορείς λοιπόν, να κάνεις το τζάκι σου αερόθερμο; Μπορείς! Δεν έχεις παρά να φτιάξεις (μόνος σου ή σε κάποιο μάστορα) την κατασκευή που δείχνει η φωτογραφία.

Τώρα θα μου πείτε τι δείχνει η φωτογραφία, τα κανόνια του Ναβαρόνε; Για να πω την αλήθεια σαν κανόνια φαίνονται, αλλά δεν είναι.

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Η ιδέα αυτή δεν είναι δική μου. Ούτε η κατασκευή της φωτογραφίας είναι δίκη μου. Την κατασκευή αυτή την έφτιαξε ένας ξάδελφος και την ιδέα την βρήκε σε κάποιο site (μην ρωτάτε, δεν θυμάται). Την έχουμε δοκιμάσει και ξέρουμε ότι δουλεύει.

Αποτελείται από τρεις σωλήνες, ο καθένας τους κομμένος σε τρία σημεία και ξανά κολλημένος ώστε να σχηματίζει ένα πλάγιο Π (σχήμα 1). Στο κάτω μέρος έχει φτιάξει μία αυτοσχέδια σχάρα, για να σταθεροποιούνται τα ξύλα.

Σχήμα 1

Η λογική είναι, ότι όταν ζεσταθούν οι σωλήνες, θα δημιουργήσουν έναν φυσικό ελκυσμό, με αποτέλεσμα να εισέρχεται “κρύος” αέρας από το κάτω άνοιγμα και να βγαίνει ζεστός στο πάνω άνοιγμα (σχήμα 2). Προσοχή όμως, το κάτω μέρος να βγαίνει αρκετά έξω από την εστία, που ο αέρας είναι πιο κρύος και έτσι να δημιουργείται καλύτερος ελκυσμός από τους σωλήνες.

Σχήμα 2

Το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό. Σε καμία περίπτωση δεν φτάνει το ενεργειακό τζάκι βέβαια, αλλά ζεσταίνει τον χώρο πολύ καλύτερα από ότι η απλή εστία.

Αν τώρα, το βρίσκετε άσχημο, γιατί όμορφο δεν το λες, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε χαλκοσωλήνες και να το κάνετε κάπως steampunk. Οι παραλλαγές μπορεί να είναι πάρα πολλές, ανάλογα με το γούστο του καθενός, η αρχή όμως παραμένει η δημιουργία ελκυσμού με χρήση της θερμότητας της εστίας.

Ρωτά η δασκάλα στον παιδικό (πηγαίνουν και τα δύο παιδιά πια), αν ξέρουν το (Διονύσιο) Σολωμό. Πετάγεται ο μικρός Γ. και λέει την ατάκα:

- Εγώ, εγώ κυλία! Μου αλέσει ο σολωμός … τον τλώω πολύ!

Γέλασαν όλοι τόσο πολύ, που μας πήραν τηλέφωνο να μας το αφηγηθούν!

Τον τελευταίο καιρό βλέπω ότι υπάρχει πολύ κινητικότητα στα άρθρα που αφορούν τα οικολογικά καυσόξυλα και το τζάκι. Όταν λέω πολύ κινητικότητα εννοώ ότι το 90% των επισκεπτών διαβάζουν αυτά τα άρθρα. Δεν είναι τυχαίο ότι το post για τα οικολογικά καυσόξυλα είναι τρίτο στην αναζήτηση του όρου … “οικολογικά καυσόξυλα“.

Η αλήθεια είναι ότι το ψάχνω πολύ το θέμα με το τζάκι και έχω μάθει αρκετά πράγματα τόσο για τη λειτουργία του όσο και για τα καύσιμα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Ίσως έφτασε η ώρα να μοιραστώ αυτά τα πράγματα εδώ, μιας και υπάρχει τόσο ενδιαφέρον.

Για να δούμε.

Έτσι λοιπόν, όταν τον προηγούμενο χειμώνα ήρθαν στα χέρια μου κάποια χρήματα, που δεν είχα προϋπολογίσει, αμέσως τα έβαλα στην άκρη και τα ονόμασα “Κονδύλι Τζακιού”, ωραίο ε;

Τέλος πάντων, άρχισα λοιπόν την αναζήτηση για το τι μπορώ να κάνω με αυτά τα χρήματα. Σκέφτηκα ένα σωρό πράγματα που θα μπορούσα να κάνω. Παραθέτω μερικά:

• Να βάλω μία κασέτα αναβάθμισης.
• Να το γκρεμίσω και να βάλω μία ενεργειακή σόμπα.
• Να το γκρεμίσω και να το φτιάξω από την αρχή.
• Σε ό,τι κάνω να βάλω αεραγωγούς σε όλα τα δωμάτια.
• και άλλα …

Ομολογώ πως οι δύο μάστορες που ήρθαν πρόσεξαν πολύ να μην λερώσουν τίποτα. Κάλυψαν με χαρτόνι το πάτωμα γύρω από την εστία και με διαφάνεια τα έπιπλα, τριγύρω. Κάπως έτσι δηλαδή:

Έσπασαν μόνο το κλαπέτο από την παλιά καμινάδα και σφήνωσαν μέσα της τον καινούργιο inox σπιραλ σωλήνα. Γέμισαν τα κενά με πετροβάμβακα για να μην διαρρεύσει καπνός και αφού έβαλαν την κασέτα μέσα στην εστία ένωσαν τον σωλήνα με την εξαγωγή της. Συνέδεσαν το control των βεντιλατέρ εσωτερικά σε μία πρίζα και αυτό ήταν! Η εστία ήταν στην θέση της! Χρησιμοποίησαν κάποια μαρμαράκια που είχα βάλει για να κλείσω το άνοιγμα της εστίας, για να καλύψουν τα κενά εκατέρωθεν της κασέτας και ιδού!

Οφείλω να ομολογήσω ότι είμαι ενθουσιασμένος με το αποτέλεσμα. Φαίνεται λες και το τζάκι ήταν πάντα έτσι!

Έχω όμως και μερικές συμβουλές για όσους θέλουν να προβούν σε μία τέτοια αναβάθμιση για το δικό τους τζάκι.

• Αρχίστε νωρίς την αναζήτηση. Όταν λέμε νωρίς, εννοούμε από το καλοκαίρι. Εγώ είχα αρχίσει από τον Ιούλιο να παίρνω προσφορές. Τότε δεν υπάρχει πολύ κίνηση και έχετε περισσότερες πιθανότητες να σας κάνετε μια σοβαρή συζήτηση με κάποιον, αφού δεν πιέζεται εκείνη την περίοδο όπως για παράδειγμα στο peek του χειμώνα.
• Προϋπολογίστε το ποσό που θέλετε να επενδύσετε. Λάβετε υπόψιν τον χρόνο απόσβεσης και προσδιορίστε ποιος είναι ικανοποιητικός για εσάς. Για παράδειγμα εγώ έκανα τον εξής υπολογισμό:

(ΚΠΧ + ΑΑ) * ΑΧΑ = ΣΚ

ΚΠΧ = κόστος πετρελαίου για όλο τον περυσινό Χειμώνα

ΑΑ = αναμενόμενη αύξηση για φέτος 

ΑΧΑ = αποδεκτά χρόνια απόσβεσης

ΣΚ = συνολικό κόστος

Το ΣΚ λοιπόν θα πρέπει να είναι περίπου ίσο με τα παρακάτω:

ΣΚ ~= ΚΕ + (ΚΞ * ΑΧΑ)

ΚΕ = κόστος εστίας

ΚΞ = κόστος ξύλων

ΑΧΑ = αποδεκτά χρόνια απόσβεσης

Οφείλω να τονίσω ότι αυτός ο τύπος είναι προϊόν δικής μου έμπνευσης και αντικατοπτρίζει την δική μου θεώρηση, όσον αφορά τη συγκεκριμένη επένδυση.

• Άμα πιάνουν τα χέρια σας, μπορείτε να αγοράσετε μόνο την εστία και να την εγκαταστήσετε μόνοι σας. Προσωπικά, αν ήξερα ότι το μόνο που θα κάνανε είναι λίγο γκρέμισμα και μία σύνδεση στην πρίζα, θα το έκανα μόνος μου και θα γλίτωνα το 1/4 των χρημάτων μου. Αν δεν είστε σίγουροι βέβαια, καλό είναι να πληρώσετε τους ειδικούς, ώστε να έχετε και μία κάποια εγγύηση αποτελέσματος.
• Μην αφήσετε τον μάστορα να κάνει ό,τι θέλει. Πιέστε τον να κάνει ό,τι βολεύει εσάς και όχι εκείνον. Εσείς άλλωστε θα πρέπει να ζήσετε με αυτήν την επιλογή, οπότε καλό θα ήταν να είναι δική σας. Γι’ αυτό καλό θα ήταν να έχετε κάνει μία μελέτη μόνοι σας, πριν έρθει το συνεργείο, για το που θα κάνει τρύπα, από που θα πάρει ρεύμα, που θα πάει το χειριστήριο των βεντιλατέρ κτλ.
• Αν κάνει την τρύπα για την παροχή φρέσκου αέρα από έξω (βεράντα κτλ.) και πρέπει να τρυπήσει κούφωμα, καλό είναι να του πείτε να βάλει σωλήνα ανάμεσα στου δύο τοίχους του κουφώματος και να τον μονώσει. Διαφορετικά, είτε είναι ανοιχτές είτε κλειστές οι γρίλιες της εξωτερικής τρύπας, ο αέρας θα μπαίνει μέσω του κενού του κουφώματος, με αποτέλεσμα να μπαίνει κρύος αέρας στο σπίτι συνέχεια. Πρέπει να είστε πολύ προσεχτικοί, διαφορετικά αντί για την ζέστη του τζακιού, θα νοιώθετε το κρύο από την τρύπα!
• Να συμφωνήσετε εκ των προτέρων τι θα γίνουν τα μπάζα που θα δημιουργηθούν από τα γκρεμίσματα, γιατί μπορεί να σας αφήσουν τις σακούλες με τα μπάζα να τις διαχειριστείτε εσείς. Μην θεωρήσετε δεδομένο ότι το συνεργείο θα πάρει τα μπάζα μαζί του. Πρώτον αυτό απαγορεύεται και δεύτερον δεν θα έχουν που να τα πετάξουν. Μπορείτε να συνεννοηθείτε με μία κοντινή οικοδομή, να τα βάλετε στον κάδο τους έναντι κάποιου (μάλλον μικρού) αντιτίμου ή αν είναι καλοί άνθρωποι ακόμα και τζάμπα. Αλλιώς θα πρέπει να συνεκτιμήσετε το κόστος ενός κάδου για μπάζα.
• Να είστε προετοιμασμένοι για τα τριπλάσια μπάζα από αυτά που νομίζετε. Στις οικοδομές είναι συνήθης τακτική να “αποθηκεύουν” τα μπάζα πίσω από τα τζάκια πριν τα “ντύσουν”, για να μην γεμίζουν πολλούς κάδους και πληρώνουν το κόστος. Έτσι λοιπόν, το συνεργείο (όπως συνέβηκε σε μένα) σπάζοντας το τοιχίο της εστίας μπορεί να κατακλυστεί από τα μπάζα που είχε αφήσει ο κατασκευαστής πίσω από το τζάκι. Να τους πείτε να έχουν αρκετές σακούλες μαζί τους, καθώς μπορεί να ξεμείνουν.
• Αν συμβεί το παραπάνω (μπάζα πίσω από την εστία), να πείτε στο συνεργείο να τα καθαρίσει όλα. Είναι ευκαιρία, μιας και βρίσκεται εκεί συνεργείο για αυτήν την δουλειά, να απαλλαγείτε από τα “σκουπίδια” του κατασκευαστή.

Δεν μου έρχεται κάποια άλλη συμβουλή στο μυαλό, αλλά αν έχετε κάποια απορία ή χρειάζεστε κάποια άλλη πληροφορία εδώ είμαι να σας βοηθήσω όσο μπορώ. Όταν ξεκίνησα είχα και εγώ ένα σωρό απορίες και πολύ θα ήθελα να είχα βρει κάποιον να μου τις λύσει εκ των προτέρων.

Σάββατο βράδυ και είμαστε στη Ζέα, μαζί με φίλους και τα παιδιά τους, για να βρεθούν οι φιλενάδες και να ξεδώσουν! Ο κακομοίρης ο Γ. πάλι σε γυναικοπαρέα βρέθηκε, αλλά δεν τον πτόησε καθόλου. Αν έχει το ποδήλατό του, δεν θέλει τίποτ’ άλλο.

Εκεί στην πλατεία λοιπόν, βρίσκεται το Ναυτικό Μουσείο. Μπροστά απ’ το μουσείο δεσπόζει η γέφυρα του υποβρυχίου “Παπανικολής”, όπως φαίνεται στην φωτογραφία. Η γέφυρα του “Παπανικολή”, όπως είναι φυσικό, συγκεντρώνει την περιέργεια όλων των παιδιών. Τα πιο μεγάλα σκαρφαλώνουν και μπαίνουν μέσα, για να παίξουν λογιών λογιών παιχνίδια.

Επειδή τα δικά μας παιδιά είναι πολύ μικρά ακόμα για τέτοια σκαρφαλώματα, ανέλαβα δράση εγώ. Ως γνήσιο Κουνγκ Φου πάντα, δεν μου ήταν δύσκολο, να ανέβω στην γέφυρα. Έπειτα, οι υπόλοιποι μπαμπάδες μου έδιναν τα παιδιά και ένα ένα τους έκανα μία βόλτα μέσα για να δουν πως είναι.

Εκείνη την ώρα λοιπόν, μέσα στη γέφυρα ήταν μία παρέα από πιο μεγάλα παιδιά (του Δημοτικού) και μαζί τους (δεν ξέρω πως) ήταν και ένα Αμερικανάκι (με την καλή έννοια). Εκεί λοιπόν ακούω τον παρακάτω διάλογο (Τα Ελληνάκια τα γράφω στα Αγγλελληνικά, για να άναπαραστησω την προφορά ή μάλλον την έλλειψή της):

Παιδί1: Πες του αν θέλει να παίξουμε.

Παιδί2: Ντου γιου γουόντ του πλέι;

Child: What’s the game?

Παιδί1: Τι είπε ρε; Τι είπε;

Παιδί2: Ρωτάει τι παιχνίδι!

Παιδί1: Δεν θα κατάλαβε. Ξανα πες του.

Παιδί2: Ντου γιου γουόντ του πλέι;!;

Child: What’s the game?!?

Εκεί λοιπόν κατάλαβα τη διαφορά μεταξύ της Ελληνικής και της Αμερικανικής νοοτροπίας. Το Ελληνάκι τον ρώταγε αν ήθελε να παίξουν μαζί, δεν το ένοιαζε τι παιχνίδι, αν είχε την διάθεση, τα υπόλοιπα θα τα έβρισκαν στην πορεία. Για εκείνο, η παρέα μετρούσε.

Στο Αμερικανάκι, από την άλλη του φαινόταν αδιανόητο να τον ρωτάνε κάτι τόσο γενικό. Ήθελε να μάθει τι και πως. Για εκείνο, το παιχνίδι ήταν το παν και όχι η παρέα.

Μήπως όμως αυτή δεν είναι και η διαφορά ενός (ενήλικου) Αμερικανού από έναν Έλληνα; Ο Έλληνας για να κανονίσει, ας πούμε, να πάει για καφέ με ένα φίλο, το μόνο που λέει είναι η περιοχή και η ώρα (πχ. στο Πασαλιμάνι στις 6:00 μ.μ.) . Ο Αμερικανός, θα πρέπει να ξέρει σε ποια καφετέρια και τι καφέ. Είναι δηλαδή, ο ορισμός του Ανθρωποκεντρισμού από την μία και του υλισμού από την άλλη.

Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί, ήθελα απλώς να βρεθώ με τους φίλους μου και να γελάμε κάνοντας χαζομάρες. Τελικά τι έχει σημασία; Να παίξεις το καλύτερο παιχνίδι του κόσμου με την χειρότερη παρέα του κόσμου ή να παίξεις το χειρότερο παιχνίδι του κόσμου με την καλύτερη παρέα του κόσμου;

Ιf your house was burning, what would you take with you?

Στην δική μου περίπτωση η απάντηση ήταν άμεση και ειλικρινής: