"Blogi RPG" via Borejko in Google Reader

TF.PL - System ma znaczenie (Ron Edwards, 1999-07-14).

noreply@blogger.com (Skryba) — Wed, 08 Feb 2012 12:21:00 PST

Tekst - legenda. "System ma znaczenie", Ron Edwards. "W dużej mierze jest już historyczny, sporo się zdezaktualizowało, pewne określenia zmieniły znaczenie lub zostały rozwinięte (jak chociażby sama “teoria GNS”); jednak podstawowa teza Edwardsa, wyrażona w tytule, pozostała moim zdaniem bardzo aktualna. Oryginalną wersję można znaleźć oczywiście na The Forge" - skąd ten cytat? ;)

System ma znaczenie

Istnieje pewne mniemanie dotyczące gier role playing games. Mniemanie, powtarzające się od niemalże dwudziestu lat. Oto i ono: „Nieważne, jaki system wybierzesz. Gra jest tak dobra jak dobrzy są ludzie, którzy będą w nią grać – w rękach odpowiedniego prowadzącego, każdy system będzie działał niczym dobrze naoliwiony mechanizm.”. Moje zdanie w tej kwestii? Całkowicie i stanowczo się z tym twierdzeniem nie zgadzam.

„Ej, no zaraz!” – mógłbyś powiedzieć – „Przecież mój prowadzący, Herbie, jest naprawdę utalentowanym mistrzem gry, może poprowadzić dosłownie wszystko. Sama gra może być do chrzanu, ale ten gość potrafi wycisnąć z niej najlepsze elementy, wyciąć wszystkie chwasty i sprawić by śmigała jak ta lala.”. No dobrze, rozumiem. Herbie rzeczywiście jest utalentowany. Wyobraź sobie jednak, że gość mógłby być jeszcze lepszy. Mógłby, gdyby nie musiał tracić swego czasu na naprawianie mechaniki gry (pamiętajcie: w tym artykule piszę o systemie, pomijam materiały źródłowe oraz inne elementy dotyczące samej zawartości gry). Co przez to sugeruję? – to, że dany system, pomijając to co napisałem w nawiasie, jest dobry wtedy, kiedy nie marnuje czasu Herbiego.

„No dobra, można patrzeć na to i w ten sposób” – ktoś mógłby odpowiedzieć – „Ale wszystko i tak rozbije się o nasz subiektywizm, o to, jakie gry uznamy za dobre. Przecież nikt nie ma prawa mówić, który system RPG jest lepszy od innych systemów RPG – to po prostu kwestia gustu.”. Ponownie: całkowicie i stanowczo się z tym twierdzeniem nie zgadzam.

Sądzę, że, nim przejdziemy dalej, powinniśmy wpierw wykuć kilka definicji i założeń. I tak, po pierwsze, w tym artykule zajmuję się tradycyjnymi grami role playing, w których Mistrz Gry jest człowiekiem (...coś podobnego ;) – dop. Skryba), natomiast gracze, są fizycznie obecni podczas gry. Po drugie, przez słowo „system” mam na myśli sposób rozwiązywania wydarzeń mających miejsce podczas samej gry. Przez takie postawienie sprawy, system musi „działać” i wspomagać dwa zbiory: pierwszy, czyli ludzi którzy grają oraz istnieją w świecie rzeczywistym – i drugi, czyli fikcyjnych postaci, które doświadczają przygód w świecie gry.

Projektowanie systemu, część pierwsza.

(moje poniższe tezy są wynikiem moich przemyśleń oraz rozszerzenia treści zawartych na: http://www.darkshire.net/~jhkim/rpg/theory/threefold/)

Zasugerowano tam, iż istnieją trzy typy-idealne odgrywania postaci (agendy), do których dążą gracze podczas sesji RPG. Uznano także, iż typowy gracz, w typowej sytuacji wymagającej odegrania ról, czerpie głównie z jednego z nich, czasami jedynie „wspierając” się pozostałymi dostępnymi agendami (ich wpływ nie jest jednak wielce znaczący).

Gamista (Gamist). Gracz, kierujący się założeniami tej agendą, będzie wymagał od systemu by ten uwzględniał możliwość rywalizacji, w których gracz (bądź graczka) będzie miał szansę zwyciężyć. Przeważnie oznacza to sytuację, w której Bohater Gracza mierzy się z Bohaterem Niezależnym (lub większą ich ilością), niemniej warto tutaj wspomnieć, że Gamistą będzie także gracz, wykazujący ciągoty do power-playu i/lub posiadający silne cechy lidera, tudzież przejawiający skłonności do dominacji w grupie. Przykładami gier wręcz stworzonych do tej agendy są pozycje takie jak: Rifts, Shadowrun.

Narratywista (Narratyvist). Gracz, kierujący się założeniami tej agendy, będzie wymagał od sesji gry by dostarczyła mu ona dobrej historii. Przykładami gier wręcz stworzonych dla Narratywistów są pozycje takie jak: Over the Edge, Prince Valiant, The Whispering Vault czy Everway.

Symulacjonista (Simulationist). Gracz, kierujący się założeniami tej agendy, będzie wymagał od systemu narzędzi, dzięki którym będzie w stanie wykreować logicznie działający i toczący się swoim życiem świat przedstawiony. Swoistym podtypem Symulacjonisty jest Realista. Przykładami gier wręcz stworzonych dla Symulacjonistów są pozycje takie jak: GURPS oraz Pendragon.

W tym punkcie zwracam wam uwagę na jedną rzecz. Moim zdaniem, jeden system RPG nie jest w stanie sprostać wymogom wszystkich trzech agend jednocześnie. Weźmy ten przykład: ile czasu w świecie rzeczywistym trwa jedna tura/akcja w świecie gry? Symulacjonista uzna „tak długo jak to konieczne”, Narratywista w ogóle nie uzna jakichkolwiek „sztucznych” podziałów czasu, zaś Gamista natomiast uzna je tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy stoi za tym kompleksowy zbiór zasad, które może wykorzystać na dziesiątki różnych sposobów. Weźmy kolejny przykład: co składa się na sukces? Narratywista będzie domagał się by mechanika sukcesu wspierała dramatyczność akcji, jednakże Gamista od razu odkrzyknie, że mechanika sukcesu musi gwarantować to, aby sama wygrana należała do tego, kto jest w danym starciu po prostu lepszy. Weźmy jeszcze to: w jaki sposób balansować „skuteczność” postaci gracza? Narratywista ma to w głębokim poważaniu, Symulacjonista natomiast będzie wymagał by możliwości postaci gracza warunkował skomplikowany system społeczny świata gry, zaś jeśli o Gamistę idzie, to będzie on postulował przede wszystkim równość szans tworzonych BG.

Jednym z większych problemów jakie trawią systemy RPG, jest zaobserwowana przeze mnie tendencja, którą zdają się one kierować. Pragną one mianowicie dogodzić wszystkim. Chcą, w jednym tylko zbiorze reguł, pogodzić wszystkie powyższe agendy. Rezultat, niestety, będzie taki, że niemal każdy gracz, podczas odgrywania postaci w takim kombajnie, będzie poirytowany obecnością elementów „obcej” agendy (i koniecznością wdrażania ich na sesji). Czas prowadzącego zostaje wówczas, tak jak w przypadku wspomnianego wyżej Herbiego, tracony na wycinanie z systemu elementów niepożądanych przez jego graczy. „Dobrym” MG będzie więc ktoś, kto będzie w stanie wyciąć je tak, by system z „nieoptymalnego” nie stał się „niegrywalny”. Jednakże, pytam, jaki to ma sens? Czy nie lepiej byłoby po prostu ominąć ten kłopotliwy punkt naprawiania gry i od razu przygotować/udostępnić prowadzącemu Gamiście (przykładowo, oczywiście) Gamistycznego RPG, napisanego dla Gamistów od A do Z? Sugeruję przez to, iż tworzenie systemów, silnie wspierających jedną z powyższych agend, jest głównym priorytetem projektowania gier role playing.

(Zauważcie jednak: przez takie postawienie sprawy jestem w stanie pochylić z uznaniem czoło nad systemem, którego styl gry kompletnie mi nie odpowiada, jednakże, właśnie przez to [przez to, że wspiera inny styl], uznaję go za system wart uwagi tych, dla których jest on kierowany. To ważne. Dzięki niemu tworzą się bowiem pewne „obiektywne” kryteria, dzięki którym jesteśmy w stanie toczyć rzeczowe dyskusje o danym systemie. Dyskusje nie nacechowane emocjami w stylu: cała ta gra jest do chrzanu ponieważ nie lubię takiej wizji rozgrywki).

Projektowanie Systemu, część druga.

Posiadamy więc system wspierający w założeniach jakąś agendę. System posiada więc cel, do którego zdąża: wytyczną, ułatwiającą jego tworzenie. Najwyższy czas przyjrzeć się więc tzw. systemowi tzw. Rozwiązań Mechanicznych. Opierając się na sugestiach zaprezentowanych przez Jonatana Tweeta (zawartych w regułach świetnej gry RPG, pt.: „Everway”), można założyć, że istnieją trzy moduły Rozwiązać w systemie role playing.

Fortuna (Fortune). Moduł wskazuje, że zakres rezultatów jest możliwy dla każdej instancji (wyrzuciłem 10 na moich 3 kościach, moja umiejętność wynosi 12 – trafiłem!). Większość systemów RPG opiera się właśnie w głównej mierze na Rozwiązaniach charakterystycznych dla Fortuny, głównie z powodów historycznych. W RPG używa się kości, kart i pozostałych tego typu rzeczy, wprowadzających do gry element losowości.

Karma (Karma). Moduł opera się na porównaniu dwóch ustalonych wartości (mam 7 w Fechtunku, ty masz tam 4 – wygrywam). Amber jest jedną z niewielu gier RPG opartych na Rozwiązaniach charakterystycznych dla Karmy.

Drama (Drama). Moduł, w którym to głównie prowadzący (lub, rzadziej, gracz) rozstrzyga wynik akcji przez opis tego, co się właściwie stało („Przebiłeś go na wylot!”, mówi MG, bez jakiegokolwiek rzutu, porównania czy czegokolwiek w tym guście).

W tym przypadku, nic oczywiście nie stoi na przeszkodzie by dany system łączył i mieszał ze sobą powyższe metody. Faktem jest, że gra „Everway” pozwala prowadzącemu wymyślać własne reguły gry. Gra „Amber”, przykładowo, proponuje zmodyfikowany moduł Karmy, z zawartymi w nim elementami modułu Dramy. Gra „Extreme Vengeance” natomiast oferuje zmodyfikowany moduł Dramy, z elementami Fortuny. Zaś gra „Sorcere” modyfikuje moduł Fortuny i dołącza do niego elementy modułu Dramy. Niektóre systemy używają nawet różnych narzędzi w obrębie tego samego modułu – przykładowo, AD&D używa modułu Karmy do zasad magii oraz modułu Fortuny do zasad walki.

Przyjrzymy się modułowi Fortuny, jako że jest on dla nas najczęściej spotykaną oraz używaną metodą, mającą swoje zastosowanie w wielu systemach role playing. Pytanie jest zasadnicze: zakładając, że system oparty jest głównie na module Fortuny, jak dobrze sprawdza się on w trakcie samej rozgrywki? Sugeruję, by ostrożnie sprawdzić to na dwa sposoby (ostrożnie, gdyż w poniższych rozważaniach pozwolę sobie zastosować „podkradzione” metody stosowane w ekologii)

1) Faza poszukiwania: pyta o to, ile czasu musimy poświęcić by dowiedzieć się co uzyskaliśmy? W tym zawarte zostały takie kwestie jak: iloma kośćmi rzucać, jak obliczać modyfikatory, jak zliczać wyniki, i tak dalej, i tym podobnie.

2) Faza rozpatrywania: pyta o to, co tak naprawdę się dzieje? W tym zawarte zostały takie kwestie jak: porównanie wyniku do rezultatu rzutu innej kości i/lub sprawdzanie wyniku w tabeli, nakaz przejścia do kolejnego kroku (jeśli jest wymagany), odhaczanie punktów życia, sprawdzanie czy postać jest ogłuszona, i tak dalej, i tym podobnie.

Z pewnością nie mam prawa twierdzić kiedy mamy do czynienia z sytuacją, w której mamy „za dużo” lub „za mało” dobra – jednakże ośmielam się twierdzić, że jeśli powyższe dwa punkty nie odnoszą się w żaden sposób do agend (Gamista, Narratywista, Symulacjonista), gracze będą narzekać, całkiem słusznie, że system: „tnie się” (Narratywista), „jest nie fair” (Gamista) bądź „nie jest realistycznych” i/lub „jest niedokładny” (Symulacjonista). Dobry mechanizm Rozwiązań Mechanicznych powinien robić swoje, w optymalnych przedziałach czasu, jaki musi upłynąć w świecie rzeczywistym. Co dokładnie powinien robić, oraz jak szybko powinien to robić, zależy już od poszczególnych agend. Nowy system RPG nie musi koniecznie trzymać się sztywnych założeń dawnego paradygmaty gier role playing: (1) rzuć na inicjatywę, (2) rzuć na trafienie, (3) rzuć na obronę, (4) rzuć na obrażenia, (5) sprawdź dodatkowe modyfikatory takie jak np. oszołomienie, i tak dalej, i tym podobnie. Taki mechanizm jest spuścizną po grach bitewnych, będący w dodatku połączeniem podejścia Symulacjonisty oraz Gamisty. Twoja gra może być inna, wręcz diametralnie odmienna od powyższego schematu. Z grze „Zero”, przykładowo, kolejność akcji, sukces akcji, stopień sukcesu danej akcji (w tym obrażenia), tak jak i każdy inny aspekt proponowanych przez nią rozwiązań, determinowany jest JEDNYM rzutem kości ze strony gracza oraz JEDNYM rzutem kości ze strony prowadzącego. W każdym przypadku. Nawet gdy mówimy o walce z wieloma grupami przeciwników. System zastosowany w tej grze otwiera oczy wszystkim, przywykłym do starej metody, osobom.

(powtórzę: tak się składa, że jestem zapalonym Narratywistą, gościem, który uwielbia systemy bazujące na module Karmy z lekką nutą Fortuny. Patrząc jednak na powyższe tezy, jestem teraz w stanie ocenić system, bazując tylko i wyłącznie na jego priorytetach [i tym, jak je wspiera]. Ponownie, merytoryczne dyskusje – nie opinie w stylu: „a bo ja tam wolę...”.)

Kolejnym ciekawym pytaniem powiązanym z Rozwiązaniami Mechanicznymi jest to, co właściwie jest rozstrzygane (biorąc pod uwagę liczbową mechanikę gry)? Weźmy pod uwagę trzy rzeczy: wydarzenie („czy trafiłem?”), energię [punkty akcji – dop. Skryba] jaką muszę użyć by coś zrobić („potrąć sobie 4 punkty Wytrzymałości”) oraz nagrodę („Zadałeś 18 punktów obrażeń, wydałeś 18 punktów energii, odpisz je”). Warto przemyśleć następującą rzecz: być może RPG potrzebuje tylko jednego z powyższych (góra dwóch)... i może sobie pozwolić na usunięcie trzeciej w niebyt (nieważne którą część uznamy za zbędną)? Ciągle się nad tym głowię. Niemniej, na obecną chwilę, to tylko moje zapatrywanie na daną sprawę, nie finalna konkluzja ją zamykająca.

Na zakończenie.

By podsumować powyższe – sądzę, że dobry system to taki, który „wie” jaką agendę wspiera, taki, który nie marnuje naszego czasu przez oferowanie mechaniki, w której usiłuje godzić pozostałe agendy. To taki system, w którym proponowane Rozwiązania służą jednej agendzie: który dobrze równoważy fazę poszukiwania i rozpatrywania (wspierające wybraną agendę, oczywiście), przez co dobrze wyjaśnia graczom co mają robić oraz co dzieje się z ich postaciami w świecie gry (można nawet zasugerować, że dana metoda winna być tematycznie zgodna z systemem, tak jak widać to chociażby w grach „Asylum” [gdzie wykorzystywane są kulki] oraz w „Castle Falkenstein” [gdzie wykorzystywane są karty] – ogólnie taka idea mi się podoba, jednakże nie agituję konieczności wdrażania tego typu rozwiązań)

Być może tocząca się obecnie na słowa wojna „system w wersji lite” kontra „system w wersji heavy” – jest stratą czasu. System nie jest automatycznie klasyfikowany jako „dobry” tylko przez fakt bycia bardziej/mniej złożonym niż inne systemy. Stopień akceptowalnej komplikacji kompleksowości systemu zależy od agendy, którą ma wspierać gra. I tylko pod takim kątem powinno się go oceniać. Dla Symulacjonisty, system oparty na module Fortuny musi być złożony – podczas gdy dla Narratywisty system oparty na module Karmy jest najbardziej satysfakcjonujący jeśli jest prosty.

Nim zareagujecie zbyt gwałtownie na tezy zawarte w tym artykule, porównajcie proszę ze sobą kilka systemów. Cenię oczywiście wasze opinie, jednakże warto być ze sobą fair, w stosunku do tego, w ile systemów RPG tak naprawdę się grało. Rozumiem przez to prawdziwe przygody i sesje z postaciami tworzonymi przez dbających o nie graczy, nie przez demony tworzące je lawinowo, wyłącznie do celów turniejowych i/lub celów sprawdzenia jak działają one w walce. Podejrzewam, że ci z nas którzy grali z zaangażowaniem w więcej niż pięć/dziesięć gier role playing, zgodzą się, że zdanie: „system ma znaczenie” – jest mitem.

- - -

Oryginalny artykuł, autorstwa Rona Edwardsa, został opublikowany na witrynie The Forge w dniu 1999-07-14 - i jest do wglądu pod tym adresem.

- - -

Kilka słów Skryby: Cały dowcip z tym tekstem polega na tym, że nie byłem pierwszą osobą, która pokusiła się na jego przetłumaczenie ;). Tak, istniała jeszcze co najmniej jedna wersja - autorstwa Paradoksa - o czym możecie przeczytać tutaj (stąd zresztą zaczerpnąłem cytat z początku tego wpisu, wot, lenistwo ;P). Co się z nią stało (bowiem link prowadzi do "Nie można odnaleźć serwera")? - cóż, o ile mogę założyć, że to o tę wersję chodziło wtedy Borejce, to znajduje się ona obecnie w archiwum strefobloga, okrutnie zaniedbanym (radzę przekopiować tekst do jakiegoś zewnętrznego programu, inaczej będzie "raczej" nieczytelny [on tam jest, serio, zaznaczcie go ctrl + a]). Cóż, różnic w tłumaczeniu niby za wiele nie ma, więc to raczej ciekawostka porównawcza niż "nowa wersja" ;). Niemniej, jeśli chcecie zobaczyć jak wygląda "starsza" wersja dzisiejszego wpisu, może uznacie ten link za interesujący. Tyle ode mnie, w każdym bądź razie. Trzymajcie się.

... i, oczywiście, mam nadzieję że pamiętacie co będzie w ten piątek ;P?

Pozdrawiam serdecznie!

Michał "Skryba" Ziętek.

PS. Następny artykuł z The Forge - pojawi się w Ogrodzie za... tydzień ;). Do przeczytania.

''El Anillo único'', czyli ''The One Ring'' po hiszpańsku oraz mapy Śródziemia

(author unknown) — Wed, 08 Feb 2012 11:32:04 PST

Na stronie hiszpańskiego wydawcy gry możemy, prócz opisu samego RPG-a, obejrzeć wywiad z jego twórcą, Francesco Nepitello (po angielsku), a także obejrzeć piękne hiszpańskie mapy ([1] i [2]) do gry w wysokiej rozdzielczości.

Prosto z Czwartej Ręki III

(author unknown) — Wed, 08 Feb 2012 10:29:59 PST

Witam! Dziś poszerzymy zasięg naszego kącika. Konkretnie, zamiast przyglądać się kolejnym niedrogim książkom, obejrzymy sobie tani film wojenny. Mam ty na myśli ,,Z Dala od Frontu" (org.Death Race tudzież State of Division) w reżyserii Davida Lowella Richa, według scenariusza Charlesa Kuenstlea. ,,Afryka – kontynent, na którym rozegrały się jedne z największych i najbardziej krwawych bit...

D&D: Heroes of Neverwinter (+powrót)

(author unknown) — Wed, 08 Feb 2012 10:24:58 PST

Miałem chyba pół roku przerwy od całej fandomowej otoczki - prawie nic nie grałem w RPGi. Zdziwiło mnie, że tak niewiele się stało w tym czasie. Oczywiście, wiem, że Savage Worlds jest prężnie rozwijane, CDProjekt ma licencje na rozpowszechnianie produktów WotC w Polsce, Wydawnictwo Portal dalej wydaje - ok, ale nie o to chodzi. Artykuły fanowskie są raczej nieliczne, chyba nastał jeszcze bardziej...

Plany, plany, plany...

noreply@blogger.com (Marcin Adamczyk) — Wed, 08 Feb 2012 07:25:00 PST

Kilka krótkich piłek:

- nakład papierowego wydanie TSoY wyprzedany. Fakt, że to było tylko 250 egzemplarzy, ale nawet nie byliśmy pewni, że tyle uda się wypuścić i jeszcze sprzedać:)

- w grudniu miała wyjść darmowa, elektroniczna wersja podręcznika do TSoY, ale jeszcze trzeba poczekać. Team opracowuje nową wersję podręcznika, z naniesionymi poprawkami oraz zmianami. Podręcznik ma być dostosowany pod komputery (cokolwiek to znaczy). Mamy w końcu XXI wiek:)

- być może elektroniczna wersja doczeka się nowej okładki lub podrasowanej oryginalnej wersji. Na nową mam pomysły, ale okładka do gry fabularnej to wbrew pozorom ciężki orzech do zgryzienia. O wszystkim i tak zadecyduje mój czas oraz wena twórcza.

- w tej chwili klecę czwarty odcinek BLAM! Czekam też za korektą do drugiego epizodu komiksu do TSoY. Nie śpieszy mi się, bo i tak mam masę innych rzeczy na głowie.

- mam skromne (lub nieskromne) plany komiksowe na ten rok: reedycję pozostałych epizodów komiksu do The Shadow of Yesterday (każdy po 20 plansz i kolorową okładką), trzy odcinki BLAM! (tak, by zakończyć obecne wątki), dwa nowe odcinki DUCK (mam je w głowie, oba for fun), siedem kolejnych odcinków D.E.A.lers w elektronicznej wersji (z kolorową okładką of course). To główne plany, które na pewno się zmienią na lepsze i gorsze.

Mrozy puszczają. Ale i tak trzymajcie się ciepło:)

Monastyr News #9

(author unknown) — Wed, 08 Feb 2012 02:39:06 PST

Oj działo się w tym miesiącu, działo. Fani Monastyru usłyszeli wreszcie konkrety dotyczące wydania podręcznika i nie były to najcieplej przyjęte wieści. Mimo tego pojawiło się sporo materiałów dla tych, którzy wciąż czekają na nową edycje, a Trzewik nie przestaje pracować nad podręcznikiem. W rozwinięciu jak zawsze garść gorących newsów z minionego miesiąca. Trzewik pisał co nieco o zmian...

Dlaczego ostatnio nie ma sesji i świeżych kfiatków

Chase — Wed, 08 Feb 2012 00:30:23 PST

Odpowiedź zawiera się, mniej więcej, w poniższej fotce:

Tak, MG ma remont w domu, co oznacza, że w tym tygodniu też sesji nie będzie. Ale są dobre rokowania na przyszły tydzień.

Tymczasem, by podtrzymać caribdusowy, piracki klimat:

(źródło fotki)

Sesja Deadlands bez konkretnego tytułu

noreply@blogger.com (Kornel) — Tue, 07 Feb 2012 17:44:00 PST

Właśnie skończyliśmy krótką sesję Deadlands w okrojonym składzie. Imion bohaterów nawet sobie nie przypominam, jeden nazywał się chyba Derp i był kanciarzem, który potrafił stawiać tarota i przywoływać zwierzęcego towarzysza. Z tym przywoływaniem nie wyszło ani razu. Drugi był alkoholikiem bez oka (jak Rooster Cogburn normalnie). Poprowadziłem nieco zmodyfikowany scenariusz „Feast of Famine”.

Bohaterowie trafili do Gabetown, gdzie akurat kończył się pogrzeb Dalii Waxburn. Dowiedzieli się w czym rzecz, a podczas „stypy” w saloonie ojciec dziewczyny zaproponował bohaterom parę dolarów, jeśli przeprowadzą małe śledztwo w okolicznych mieścinach i spróbują dowiedzieć się, co jest przyczyną nienaturalnych zgonów (zmarły jego córka i żona, a sąsiednie miasteczka niemalże wymarły wskutek tajemniczej zarazy) oraz totalnej suszy i obumierania wszelkich plonów. Pieniądze to ogromny motywator, zwłaszcza gdy wspólny budżet bohaterów nie przekracza 5$, a wśród podstawowych potrzeb znajdują się whisky i tytoń. Do bohaterów dołączył wielebny Ashby.

Kanciarz postawił tarota na swetrze zmarłej dziewczyny (pierwsza kwaśna chwila na sesji – jakoś tak wyszło, że od dziś synonimem czynu lubieżnego będzie „stawianie tarota na swetrze”), by wyciągnąć jakieś obrazy, uczucia, których doznała przed śmiercią. Bohater dostrzegł tajemniczego wędrownego i hojnego sprzedawcę, jak się wydawało, dobrodzieja okolicznych miasteczek. Wizyta w okolicznych mieścinach przyniosła kolejne relacje nielicznych już i wychudzonych mieszkańców. Co jakiś czas pojawiała się wzmianka o wędrownym sprzedawcy.

Dowiedzieli się, że wiele mogą dowiedzieć się w Leafton, gdzie handlarz był jakiś czas temu. Po drodze, podczas noclegu, kanciarz zauważył jakiegoś robaka, próbującego dostać się do ust śpiącego pastora. Chciał go złapać. Sprytny robaczek umknął, po czym zręcznie wdrapał się po interweniującym bohaterze i dał się połknąć. Preriowy kleszcz zagnieździł się w nieszczęśniku, wywołując niemałą panikę. Kanciarz próbował wyrzygać intruza wypijając butelkę najpodlejszego alkoholu wszechczasów, jednak bezskutecznie. Kanciarz się martwił.

W Leafton było dziwne. Żwawo i wesoło. Trwały przygotowania do pikniku lub festynu dziękczynnego. Okazało się, że Jenny Garret miała szczęście i jej pole obrodziło w plony. Bohaterowie również zostali zaproszeni na imprezę. Następnego dnia rozpoczął się festyn, na którym mieli okazję zamienić parę słów z Jenny, a także… z tajemniczym sprzedawcą, który przyjął zaproszenie Jenny. Bohaterowie wiedzieli, że coś jest z nim nie tak, że to on jest przyczyną nieszczęść innych miasteczek. Ten jednak zdawał się być lokalnym bohaterem, chcącym nieść pomoc wszystkim potrzebującym.

Chwilę potem nie mieli już czasu o tym myśleć. Mieszkańcy zostali zaatakowani przez pokraczne stwory z wielkimi paszczami najeżonymi małymi ząbkami. Potwory szybko obskoczyły także bohaterów, którzy zbyt długo zwlekali z wycofaniem się do pobliskiego kościoła (jak to uczynił wielebny Ashby). Liczne rany, jakie odnieśli bohaterowie nie wróżyły zbyt dobrze. Pastor chciał pomóc bohaterom, więc z bezpiecznej odległości także zaczął strzelać do bestii. Trafił w kanciarza, który w ten sposób skonał… Drugi z bohaterów cudem doczołgał się do kościelnych drzwi (dwa razy rzucał na Wyeliminowanie). Pastor wciągnął go do środka.

Zakończenie zostało zatem niewyjaśnione. Przynajmniej teoretycznie, bo gracze chcieli potem poznać prawdę. Dowiedzieli się, jak się sprawa miała z hojnym sprzedawcą i jaką rolę w całej tej historii odgrywał wielebny Ashby. Wcale nie był taki niewinny. Sesja krótka i prosta. Początek był trochę toporny, ale potem jakoś już poszło.

Było fajnie, dzięki!

From space

bringmehorizon — Mon, 30 Jan 2012 16:21:49 PST

Earth HD| Time Lapse View from Space, Fly Over | NASA, ISS (- xRobG) (Source: http://www.youtube.com/) Filed under: To lubię Tagged: To lubię

Ad acta

bringmehorizon — Tue, 24 Jan 2012 06:18:33 PST

Filed under: Day By Day Tagged: Opinie

Iron Sky

bringmehorizon — Sun, 08 Jan 2012 12:16:00 PST

Iron Sky (2012) Official Movie Trailer – www moviestrailers com.ar (- moviestrailerscomar) ———————————————————————————————————————- Wspaniałe filmowe zajawki filmu Iron Sky mogą być znakomitym pomysłem na przygody do Cold City (zresztą do innych systemów też) - bo film bedzie pewnie taki sobie. Wizja hitlerowców uciekających na Księżyc by odtworzyć IV Rzeszę – kozackie i zwyczajnie klimatycznie fajne. [...]

Plitvicke Jezera – Dzień 2

bringmehorizon — Fri, 07 Aug 2009 13:28:35 PDT

Like this:Be the first to like this post.

Plitvicke Jezera – Dzień 1

bringmehorizon — Thu, 06 Aug 2009 14:57:06 PDT

Like this:Be the first to like this post.

hermetyczny gupi link

(author unknown) — Tue, 07 Feb 2012 12:54:34 PST

Dziś coś z zupełnie innej beczki, a mianowicie mocno hermetyczny gupi link ze story-games o tym, jak wygląda podnoszenie kamienia w różnych mniej lub bardziej dziwnych grach fabularnych. Jak to przy takich, za przeproszeniem, inicjatywach, bywa, dowcipy są różnej jakości, ale można zerknąć w wolnej chwili (np. wypełniając sobie czas w pracy :P ) i sprawdzić jak bardzo się jest znerdziałym. BTW,...

Prosto z Czwartej Ręki II

(author unknown) — Tue, 07 Feb 2012 12:12:26 PST

Witam! Dziś chciałbym zająć się dwoma publikacjami, w które można zaopatrzyć się (za wręcz symboliczną opłatą) poprzez serwis aukcyjny Aledrogo.pl. Są to: -,,Kopczyk Zacny Chwały Żołnierskiej w Dawnej Legendzie, Dokumencie, Porzekadle, Opowieści i Pamiętniku" autorstwa Lwa Kaltenbergha -,,Farfałki Staropolskie" spisane przez Andrzeja Hamerlińskiego-Dzierożyńskiego ,,Kopczyk..." trafi przed was...

Cała prawda o golemicznych wierzchowcach

noreply@blogger.com (Wedrowycz) — Tue, 07 Feb 2012 10:14:00 PST

Serwis AHistoria.pl doniósł dzisiaj zdjęcia golemicznych wierzchowców! Pierwszy z nich to jedynie projekt, drugi natomiast to już w pełni sprawna maszyna.

Wbrew pozorom nie są to żadne współcześnie sfabrykowane dokumenty z epoki, ale autentyczne pojazdy. Pierwszy miał być napędzany siłą nóg, drugi natomiast z pomocą silnika benzynowego. Choć mechanicznych koni nie udało się spopularyzować, to jednak do końca o nich nie zapomniano.

Trochę żałuję, że mechaniczne wierzchowce zostały wyparte przez samochody, motocykle i rowery. Chciałbym kiedyś móc się przejechać takim pojazdem choćby dla możliwości rzucenia z siodła kultowego: "Patrz, siedzę na koniu!"...

Back To Planescape: Zgon

noreply@blogger.com (Ojciec Kanonik) — Tue, 07 Feb 2012 06:28:00 PST

Kontynuacja cyklu artykułów o tym settingu. Wcześniejsze: Back To Planescape: NieopisywalneBack To Planescape: TriviaBack To Planescape: Gygax vs LakoffkaBack To PlanescapePlanescape:...

Czytaj więcej na blogu

Kryminalna sesja

(author unknown) — Tue, 07 Feb 2012 04:41:49 PST

Według mnie jeden z najtrudniejszych typów sesji. Tutaj trudniej wybaczyc błąd. Morderca i rozwiązanie jest tylko jedno. intryga jest często zawiła bo prosta ma małą rację bytu. Jeśli chcecie się dowiedzieć jakie są możliwości takiej sesji, jak taką sesję przygotować, na co zswracać uwagę i czego się wystatrzegać - ta prelekcja odpowie wam na wszystkie pytania: 

Magowe inspiracje VI

6czarek — Tue, 07 Feb 2012 03:52:38 PST

Sesja w maga tuż, tuż:) Moi drodzy gracze wiem, że Wam będzie ciężko się przestawić z jesiennej gawędy na gotyk… ale zostało niewiele sesji do zakończenia kampanii. Co więcej jesteśmy w komplecie do zagrania w maga… Więc oglądajcie i słuchajcie co jest magowe!:)

Magyczna playlista

http://www.youtube.com/playlist?list=PLBAAEEC2094BB6CB2

Pewnie tak wygląda Horus z swoją świtą:)

KB#28 SF i Rasy (oraz krótko o rasach w Głębi Przestrzeni)

(author unknown) — Tue, 07 Feb 2012 00:35:11 PST

Rasy (wymiennie z określeniem gatunki – nie jest to podział poprawny biologicznie ale przyjął się w środowisku i może nie warto na siłę poprawiać?) w systemach SF zawsze stanowiły większy problem niż w innych konwencjach erpegowych. Dlaczego? Jednym z powodów jest założenie, że świat SF ma więcej z naszego świata niż typowy świat fantasy, tylko przesunięty został w czasie i pojawiło...