Blogowanie bez granic

Panie Premierze...

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Thu, 12 Nov 2015 23:28:00 +0100

- Panie Premierze, melduję wykonanie zadania!

- Spokojnie Antoni. Nie krzycz tak, Beata jest w pokoju obok. O co chodzi?

- Mianowałem już swoich zastępców w Ministerstwie Obrony Krzyża Świętego. Ministrem Wojny będzie Krystyna Pawłowicz, a Ministrem Obrony Wraku – Ewa Stankiewicz.

- Świetnie! Kryśkę dajcie od razu na pierwszą linię frontu i zrzućcie jeszcze propagandowe ulotki edukacyjne z jej zdjęciem – obniżymy morale wroga. Gdybyś potrzebował pomocy, to damy ci jeszcze Gowina.

- Ale on jest przecież od szkolnictwa.

- Nieważne. Przesuniemy go do MOKŚ. Jemu i tak wszystko jedno, nawet się nie zorientuje.

- Tak jest Panie Premierze!

- Beatko! Pozwól do nas na chwilę!

- Słucham Panie Prezesie… yyy… to znaczy – Panie Premierze.

- Oj, Beatko, chyba muszę ci ten Internet wyłączyć, bo już ci się w głowie miesza.

- Przepraszam Panie Premierze.

- Wybaczam, ale póki masz jeszcze ten Internet to zacznij się już uczyć angielskiego. Zresztą Kazimierz już wrócił, więc się wakat w Londynie zrobił.
Mam dla ciebie dobrą wiadomość: mamy kolejne dwie osoby do twojego rządu.

- Bardzo dziękuję Panie Premierze.

- Później mi podziękujesz. Teraz idź zrób nam herbatę.

- Antoni, jesteśmy już gotowi do ataku w obronie Świętego Królestwa Rzeczypospolitej?

- Tak. Mamy już gotowe wszystkie relikwie dla armii. Pierwsza będzie relikwia Św. Lecha – paznokieć z dużego palca u prawej stopy. Zaraz za nią – sweter Św. Jana Pawła II z pielgrzymki w górach. Dalej gałąź ze Św. Brzozy Przeznaczenia. A potem już standardowo: Św. Wojciech, kardynał Wyszyński itd. Mamy też skórę Jerzego Urbana.

- A po co nam jego skóra?

- W zasadzie to nie wiem. To prezent od Polonii amerykańskiej. Biedaczysko emigrował zaraz po głosowaniu nad votum zaufania. Pech chciał, że jego samolot do Las Vegas miał awarię i musiał lądować w Chicago. Jak się o tym dowiedział, to chciał wyskoczyć nad Atlantykiem, ale zahaczył uchem o stewardessę i wyłożył się w przejściu jak długi. Na lotnisku w Chicago przywitał go milion rodaków. Najpierw ksiądz go oblał święconą wodą, a potem to już… O! Można wypchać trocinami i się postawi pod siedzibą Agory, jako przestrogę.

- Dobry pomysł. Tylko niech mu wyryją krzyż na czole.
No dobra, a przed kim właściwie my się bronimy?

- Przed niewiernymi, Panie Premierze.

- No tak. Z której strony na nas idą?

- Na nas? He, he! Pan Premier ma poczucie humoru. Idą od południa, ale już na Węgrzech odbijają w lewo i do Niemiec przez Austrię.

- To Węgrzy nie mogą ich powstrzymać?!

- Mur Węgierski jeszcze nie skończony i barbarzyńcy przepychają dzieci przez dziury. Za murem czekają na nich węgierscy dziennikarze i kopią po kostkach, ile wlezie, ale jest ich zbyt mało.

- No to trzeba im pomóc.

- Wysłaliśmy już ochotnicze oddziały z Gazety Polskiej i Naszego Dziennika. Kazałem kopać nieco wyżej, żeby jednocześnie zmniejszyć im szanse na reprodukcję.

- Bardzo dobrze, ale wysyłaj już nasze oddziały AB do głównego natarcia.

- AB? Chyba AK?

- Aha, zapomniałem ci powiedzieć. Przemianowaliśmy Armię Krajową na Armię Boga, żeby Czesi nie mogli kręcić nosem, jak będziemy szli przez ich terytorium. I powiedz dowódcy, żeby po drodze spalił tę ich Pragę. Jedna Praga w Europie wystarczy, bo to się potem cholera myli. Zresztą zanim wyzwolimy Lwów i Wilno, to już będzie jakiś sukces. Powie się społeczeństwu, że Praga zdobyta i przyłączona do Warszawy. Się ludzie ucieszą, dadzą więcej na mszę.

- Panie Premierze, herbatkę przyniosłam. W międzyczasie sprawdziłam ten Londyn i w Polsce nie ma takiego miasta. Jest Lądek, Lądek Zdrój….

- Tak, tak Beatko. Pojedź tam swoim autobusem, może ci się tam spodoba i za rok wystartujesz na wójta.

- Przecież następne wybory samorządowe dopiero w 2018.

- To się jeszcze okaże. Zawołaj mi tu Andrzejka. Mam dla niego tych sędziów do Trybunału. Niech chłopina sobie wreszcie ich mianuje, bo się już ludzie z niego śmieją.

…cdn

!ONZ SHOW!

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Tue, 29 Sep 2015 01:24:00 +0200

Zaczęło się! Wielkie show w ONZ! Każdy ma swoje 5 minut, aby pokazać się, jako silny i mądry lider. Taki, który nie tylko dba o swoich ziomków w kraju, ale jest też mesjaszem dla wszystkich ciemiężonych i krzywdzonych na naszej pięknej planecie. Nasz nowy prezydent również gromił z mównicy wszystkich odpowiedzialnych za zło i niesprawiedliwość na świecie. Niczym papież - wziął pod swoją obronę wszystkich chrześcijan. A nawet jazydów. Nie wiecie kim są jazydzi? Spokojnie, ja też nie jestem do końca pewien (takie skrzyżowanie różnych wyznań, a może bardziej punkt wyjścia dla wszystkich wielkich religii?). Jeszcze rok temu niewiele osób w Polsce znało takie słowo, a co dopiero wiedzieć, że to tacy ludzie są, co ich nikt na Bliskim Wschodzie nie lubi. A nie lubią ich np. dlatego, że czczą (oprócz jedynego boga) Szaytana – najważniejszego z siedmiu świętych bytów (inaczej aniołów). Oj, jak się tylko w Polsce dowiedzą, że prawie-błogosławiony Andrzej Duda, co hostię świętą od upodlenia uratował, zdrowiem własnym, a może i życiem ryzykując, broni wyznawców Szaytana! A niech tylko ci uchodźcy-Szaytaniści przyjadą do Polski zabierać nasze zasiłki i gwałcić nasze kobiety! Reelekcji już bankowo nie będzie.

Ale, co by elektorat był syty i owca cała, oberwało się też Rosji i Putinowi. Oczywiście z imienia wymienieni nie zostali, ale nawet wspomniana owca wiedziałaby, kto to taki, co siłą zajmuje terytorium innego kraju, nie bacząc przy tym na prawo międzynarodowe i prowadzi politykę zagraniczną metodą faktów dokonanych. … Kto powiedział USA?! A dajcie spokój już z tym Irakiem! Oj tam, że Afganistan! Panama? Nikaragua? Chile? A gdzie to w ogóle jest?! To chyba obok tego kraju w górach, gdzie były premier, co to jest teraz prezydentem wszystkich Europejczyków kupił tę śmieszną czapkę w sklepie z pamiątkami. Ale tu chodzi o Rosję, na boga! (z małej litery, bo nie faworyzuję żadnego wyznania, choć w statystykach parafialnych katolik, to jednak nie bierzmowany i grzeszny taki, że nawet zanurkowanie w Jordanie by nie pomogło). I o największą przegraną w tej sytuacji, sąsiadkę naszą wspólną – Ukrainę. I tu należy dwa razy przyklasnąć! Raz – żeby skończyć żarty. Drugi raz – prezydentowi. Dlatego, że miał odwagę stanowczo zaprotestować przeciwko zbrodniczym działaniom Kremla. I zrobił to otwarcie, bez irytującej dyplomatycznej bibułki (chodzi o tę bibułkę z powiedzenia o bułce). Niemniej ważne jest przypomnienie wszystkim o wciąż tlącym się konflikcie tuż obok nas. Tu, w Europie! Bo w związku z kryzysem uchodźców wszyscy zdają się nie pamiętać, że już dawno powinny być wdrażane, negocjowane przez Niemcy i Francję mińskie postanowienia, którymi to aktualnie tyłek wyciera sobie Władimir Władimirowicz.

Ten ostatni o Ukrainie dużo nie mówił – zamach stanu i tyle. Zresztą, co ma mówić, skoro Rosja nie bierze udziału w tym konflikcie, tylko pomaga atakowanym ukraińskim Rosjanom. Tak samo pomagała tym polskim w 1939 roku. A siedem lat temu – tym gruzińskim. Rosyjski prezydent głównie komentował sytuację na Bliskim Wschodzie i radził ułożenie się z (jeszcze)rządzącym prezydentem Assadem w celu szybszego zakończenia konfliktu. Większość opinii publicznej się oburzyła, a szczególnie urażony poczuł się szef Human Rights Watch. Wcześniej prezydent Obama odrzucił opcję poparcia syryjskiego reżimu, jednocześnie deklarując chęć współpracy ze wszystkimi państwami – w tym z Rosją i Iranem (zawsze mnie to zadziwia, że zakończenie wojny domowej w jakimś kraju jest negocjowane przez zupełnie obce państwa). USA nie zamierzają wspierać żadnych krwawych dyktatorów. Co innego opresyjny reżim w Egipcie, hojnie wspierany przez Amerykanów dostawami uzbrojenia (i wkrótce też przez Francuzów). Nie wydaje się istotne cenzurowanie mediów w tym kraju, aresztowania dziennikarzy i aktywistów, hurtowo wydawane wyroki śmierci, czy brutalne wysiedlenia ludzi na Synaju. A wszystko to po wcześniejszym obaleniu pierwszego w historii Egiptu demokratycznie wybranego prezydenta. O wspieraniu reżimów w takich krajach, jak Arabia Saudyjska, czy Bahrajn już nie wspominając.

I tak sobie wszyscy pogadali, ale jak zwykle niewiele z tego wynika. Bo można się oburzać na postulaty współpracy z Baszarem al-Assadem, ale nikt nie proponuje sensownej alternatywy. Amerykański projekt Wolnej Armii Syryjskiej poniósł kompletną klęskę. Zresztą nawet, gdyby zwyciężyła i przejęła chwilowo władzę w Syrii, to nie posiada struktur, które mogłyby tę władzę utrzymać. Jest sztucznie stworzona przez USA i nie miałaby prawa bytu w syryjskim społeczeństwie. Aby zrozumieć dzisiejszą rolę Assada, należałoby się cofnąć aż do czasów, kiedy Egiptem i Syrią rządził Gamal Abdel Nasser (też wojskowy). Trzeba wziąć pod uwagę rolę i prestiż, jakie zdobyła armia w Syrii po zamachach stanu – najpierw przez komitet wojskowy (tzw. wolnych oficerów), a potem przez ojca obecnego prezydenta – Hafeza al-Assada (brał on udział w obydwu, ale po tym drugim zdobył pełnię władzy w kraju). To dzięki niemu syryjska armia zdobyła silną pozycję w kraju i dlatego też była wobec niego absolutnie lojalna. Bo niby czemu ta armia jest dziś wciąż wierna reżimowi, mimo że ten bestialsko wyżyna swoich rodaków? I jeśli jutro zakończy się wojna w Syrii i będziemy chcieli odsunąć od władzy wszystkich współodpowiedzialnych za zbrodnie, to w efekcie będziemy musieli zlikwidować całą armię syryjską. A to doprowadzi do kolejnej katastrofy – świetnie zorganizowani, uzbrojeni po zęby ludzie pozbawieni pracy, pozycji w społeczeństwie i bez widoków na lepszą przyszłość. Ewidentnie powtórka z Iraku, gdzie po obaleniu Saddama Amerykanie rozwiązali irackie siły zbrojne, ponieważ były to struktury władzy poprzedniego reżimu. Momentalnie rozpętało się wtedy piekło, a Stany Zjednoczone w panice starały się odwrócić skutki swojej decyzji. Nota bene Saddam Hussein wywodził się z tej samej partii Ba’ath, co Hafez al-Assad (chociaż w obydwu przypadkach, to był tylko skuteczny kamuflaż, a idea bathystów pozostała tylko ideą).

Trzeba myśleć o tym wszystkim już dzisiaj, bo potem może być dokładnie tak samo, jak dziś w Iraku. Rozwiązanie konfliktu w Syrii nie polega tylko na obaleniu Baszara al-Assada, ale znalezieniu alternatywy dla jego rządów. Również alternatywy dla systemu, który kształtował życie tego kraju przez kilkadziesiąt lat. Te same problemy przechodzą aktualnie Egipt i Irak. Do tego wszystkiego należy dołożyć ścierające się interesy Iranu, Arabii Saudyjskiej, Rosji, USA, Turcji, Izraela i wziąć pod uwagę ogromne pieniądze z wydobycia i przesyłu ropy naftowej przez ten region, jak również przebiegające tam istotne szlaki handlowe. Możemy wtedy debatować w ONZ do końca świata i o jeden dzień dłużej. I tak już debatujemy od setek lat, a wojna dalej się toczy. Ale ONZ Show musi trwać, a bez wojny nie byłoby tylu emocji, ani świetnie zagranych „wybitnych mężów stanu”.

Komu pomogę, temu pomogę, a jak nie pomogę, to moje prawo. Amen, kurwa!

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Tue, 8 Sep 2015 00:25:00 +0200

Do niedawna, mając z tyłu głowy historię Polski w XX wieku, zawsze czułem rozgoryczenie z powodu obojętnej postawy krajów zachodnich wobec naszych tragedii. Najpierw zdrada w Monachium, potem irytująca powściągliwość po ataku Niemiec w 1939 i wreszcie oddanie Polski na pastwę ZSRR po 1945. Ale dzisiaj jestem zły za to, że nam bardziej nie dokopano. Można było zrzucić po jednej atomówce na Warszawę i Kraków tak, jak na Japonię. Może wtedy bardziej wryłoby się nam w głowy, że nie warto nienawidzić innych ludzi. Że nie wszyscy inni (czyt. nie-Polacy, nie-chrześcijanie) są gorsi i trzeba co najmniej ich lekceważyć, a już na pewno nie wpuszczać ich do swojego domu. I może wtedy byśmy pamiętali, że wojna to straszna rzecz i osobom, które jej doświadczają należy pomóc, bez względu na ich narodowość, religię, czy kolor skóry. Może niepotrzebnie przyjmowano na zachodzie polskich emigrantów w czasie wojny i potem w czasach PRL. Bo, jak widać nie jesteśmy warci takiej pomocy. I nie zasłaniajmy się względami bezpieczeństwa, bo zachodnie kraje też miały prawo bać się Polaków, jako potencjalnych szpiegów komunistycznych (co w tamtych czasach było śmiertelnie poważnym zagrożeniem dla zachodnich rządów).

Żeby było jasne: wiem jakich okrucieństw dopuszczają się tzw. islamscy terroryści na Bliskim Wschodzie i w Afryce. Pamiętam o licznych zamachach w Afganistanie, Pakistanie, Indiach i wielu innych miejscach na całym świecie, gdzie sprawcami byli członkowie radykalnych grup islamskich. I wiem, że uzasadnione są obawy, że wraz z uchodźcami uciekającymi przed wojną w Syrii, czy w Libii mogą przyjechać incognito także terroryści. Istnieje takie ryzyko. Podczas niemieckiej okupacji ludzie też ryzykowali swoje życie i często życie całej swojej rodziny, ukrywając np. Żydów. A jednak mieli na tyle odwagi i dzisiaj nazywamy ich bohaterami (Sprawiedliwi wśród Narodów Świata). Natomiast dzisiejsi Polacy to banda tchórzliwych, egoistycznych hipokrytów, którzy nie widzą dalej niż koniec swojego fiuta. I oby tak was zapamiętały wasze dzieci i wnuki, tylko po to, żeby w przyszłości nie były takie, jak wy.

Część Polskich katolików, wykazujących się większą empatia, wielkodusznie zadeklarowało, że akceptują przyjęcie uchodźców-chrześcijan (m.in. p. Jarosław Gowin). No bo muzułmanie to już inna bajka – odrębna kultura, zaszczepiona nienawiść do zachodniej cywilizacji oraz ewidentne skłonności do wysadzania się w powietrze w zatłoczonych miejscach. W końcu nie wszyscy jesteśmy Chrystusami i nie możemy tak bezrefleksyjnie kochać drugiego człowieka. Znów jednak warto znać nieco historii, aby móc obiektywnie ocenić tę bliskość kulturową chrześcijan na całym świecie. Wystarczy przypomnieć rzezie dokonywane przez libańską falangę (potoczna nazwa chrześcijańskiej partii Kataeb) podczas wojny domowej. Tym, którzy porównują muzułmańskich uchodźców do dzikich zwierząt, polecam zapoznać się z zeznaniami świadków masakry Palestyńczyków przez chrześcijan libańskich w obozach dla uchodźców Shabra i Shatila (na obrzeżach Bejrutu). Dowiecie się m.in. o ciężarnych kobietach z rozprutymi brzuchami, dzieciach z poderżniętymi gardłami, zabitych chłopcach, którym odcinano genitalia i ryto nożem na ciele krzyż. Tacy też mogą być wasi bezpieczni i bratni chrześcijanie. Żydzi też nie muszą być lepsi. Powyższe zbrodnie odbywały się pod nadzorem izraelskiej armii (pod dowództwem Ariela Sharona), która dostarczyła broń, otoczyła obozy, aby nikt nie uciekł oraz zapewniła rzeźnikom oświetlenie w nocy, żeby nie musieli przerywać pracy (holenderska siostra zakonna, obecna wtedy w obozie, zeznała, że w nocy było jasno, jak na stadionie podczas meczu piłkarskiego). Zbrodnie izraelskiej armii można jeszcze długo wymieniać - przez ostatnie 15 lat Żydzi zabijali średnio jedno palestyńskie dziecko co trzy dni. O zbrodniach muzułmanów raczej nie trzeba przypominać, bo wszyscy o nich słyszeli (w przeciwieństwie do tych pierwszych).

Jednak, czy to wszystko oznacza, że ze strachu nie powinniśmy pomagać nikomu, bo niesie to ze sobą zagrożenie? Czy wolno nam wrzucać wszystkich do jednej beczki, tylko dlatego, że wpasowują się w nasz prymitywny obraz islamskiego terrorysty? Nie wolno nam robić tego tak samo, jak ja nie powinienem mierzyć wszystkich Polaków jedną miarą i w ten sposób krzywdzić tych, którzy bezinteresownie oferują swoją pomoc uchodźcom. Pozostałym mówię: Obyście nigdy sami nie potrzebowali pomocy innych narodów! Żeby nie zdarzyło się, że podczas kolejnej wojny światowej (lub innej katastrofy) Chińczycy powiedzą wam: „Owszem, przyjmiemy was Polacy, ale tylko wyznawców Konfucjanizmu oraz Taoizmu i mówiących po mandaryńsku.”

O tym się mówi... a szkoda

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Fri, 3 Apr 2015 00:05:00 +0200

O tym się mówi…

Świat obiegło zdjęcie syryjskiej dziewczynki, poddającej się na widok wymierzonego w nią aparatu fotograficznego. Wraz z informacją pojawiły się, jak zwykle, spontaniczne napady współczucia tzw. opinii publicznej.

Jak to już bywało w takich sytuacjach, erupcja powszechnego żalu i rozgoryczenia szybko przygaśnie i wrócimy do codziennych spraw, jak na przykład tragifarsa w odcinkach, o roboczej nazwie – prezydencka kampania wyborcza. Reszta zachodniego świata również zajmie się ciekawszymi tematami. Wrócimy m.in. do rozważań o wprowadzeniu codziennych badań psychologicznych pilotów oraz analizy ich sytuacji rodzinnej do trzech pokoleń wstecz. Wraz z ekspertką Joanną Racewicz omówimy obowiązek montażu bezpiecznych drzwi harmonijkowych do kabiny pilotów (tak, aby w przyszłości można było je z łatwością wyważyć), a także wyposażenie pilotów w cewniki. W związku z tym, że od katastrofy minęło już trochę czasu, pani Racewicz może ponowić pytanie do korespondentki TVP: „Co mówią rodziny ofiar?” (pytanie autentyczne, podczas Wiadomości w TVP Info, w odpowiedzi p. Racewicz usłyszała, że dziennikarzom nie pozwolono rozmawiać z rodzinami ofiar). Nota bene jestem bardzo ciekawy jak brzmiałoby pytanie korespondentki. Zapewne coś w rodzaju: „Panie X, w katastrofie zginęła pańska córka. Co Pan na to?”

Mówi się, że poziom intelektualny polityków jest odzwierciedleniem wybierającego ich społeczeństwa, a ja twierdzę, że poziom debaty publicznej jest wprost proporcjonalny do intelektu dziennikarzy. Próbkę możliwości mogliśmy zobaczyć w jednym z odcinków Familiady. Nawet Karol Strassburger nie mógł ukryć konsternacji, chociaż po tylu latach, jako prowadzący widział i słyszał już wiele.

Trzeba jednak oddać honor nielicznym, inteligentnym, dociekliwym i autentycznie realizującym misję. Udaje im się ujawniać afery i przekręty na najwyższych szczeblach władzy oraz pokazywać absurdy polskiej rzeczywistości prawnej (jak np. historia wszechwładnego komornika). Ale gdy przychodzi do analizy i opinii o wydarzeniach spoza polskiego podwórka, to rola naszych dziennikarzy kończy się na relacji pt. „Merkel potępiła…”, „Obama zaapelował o…”, „Putin powiedział, że…”. Czyli dokładnie to, co potrafiłby każdy, kto zna choć jeden język obcy.

Szczególnie frustrujące są relacje z rozmów pokojowych w Mińsku (Francja, Niemcy, Rosja, Ukraina i separatyści-Noworosjanie) oraz negocjacji ws. programu nuklearnego Iranu (USA, Rosja, Chiny, Wielka Brytania, Francja, Niemcy, Iran). Zwłaszcza w tej drugiej kwestii, szczyt możliwości analitycznych dziennikarzy zawęża do ciągłego powtarzania: „Zniesienie sankcji w zamian za ograniczenie programu nuklearnego Iranu”. No i oczywiście: „Zamiast aktualnych 19 tys. wirówek (do wzbogacania Uranu) Iran będzie miał tylko nieco ponad 6 tys.”. Przeciętnemu czytelnikowi (ew. widzowi) nic to nie mówi (piszącemu to dziennikarzowi raczej też nie), ale na pewno od razu czuje się bezpieczniej.

… a to się dzieje!

Jednak gdyby taki dziennikarz wykazał się choć odrobiną inicjatywy w odnalezieniu dodatkowych informacji i spróbował zestawić fakty, to mógłby szerzej naświetlić temat czytelnikom (tudzież widzom). Dlaczego nie zastanowił się, co zmieniło się w ostatnim czasie, że Amerykanie zgodzili się na kompromis, podczas gdy wcześniej odrzucali jakąkolwiek formę irańskiego programu nuklearnego? A może ma to związek pasmem sukcesów rebelii Huti w Jemenie, którą wspiera Iran? Zagraża to bezpośrednio Arabii Saudyjskiej, która od kilku dni prowadzi intensywne naloty na pozycje rebeliantów (wraz kilkoma państwami arabskimi), ale mimo to rebelia wciąż postępuje (kierunku Arabii Saudyjskiej właśnie). Królestwo Saudów jest też zagrożone z północy prze Państwo Islamskie. Ale może nie to jest najważniejsze, bo przecież Saudyjczycy dysponują potężnym arsenałem amerykańskiego uzbrojenia (aktualnie są największymi importerami broni na świecie). A może istotne jest utrzymywanie przez Saudyjczyków wysokiego poziomu produkcji ropy naftowej, przez co cena utrzymuje się na niskim poziomie (nie jest to oczywiście jedyny czynnik, ale na pewno znaczący – II miejsce w światowej produkcji ropy)? Pozwala to Amerykanom „przycisnąć” Rosjan, dla których zysk z eksportu ropy to lwia część dochodów państwa oraz główne źródło waluty. Czyżby Saudyjczycy wywarli presję na USA? – „Trzymamy dla was niskie ceny ropy i Rosjan w szachu, ale wy musicie rozwiązać teraz problem Jemenu.” Czyli dogadać się z Iranem. To jednak chyba za mało dla USA, żeby przez deal z Teheranem popaść w konflikt z Izraelem.

Zatem należy szukać innych powiązań. Państwa, które prowadzą naloty na rebeliantów Huti wspólnie z Saudyjczykami to m.in. Egipt (który ostatnio promuje projekt wspólnej arabskiej armii), Zjednoczone Emiraty Arabskie, Kuwejt i Sudan. Są to kraje, które eksportują ropę poprzez Zatokę Sueską i Kanał Sueski do Europy i USA. Jemen z kolei leży właśnie na szlaku tego transportu. Co więcej, obszar kontrolowany przez rebeliantów jest niebezpiecznie blisko cieśniny Bab-el-Mandeb, która jest bramą do Zatoki Sueskiej dla transportu ropy z Zatoki Perskiej.

Można więc łatwo podzielić koalicjantów operacji przeciwko rebeliantom Huti:

Eksporterzy ropy przez Suez: Katar, Bahrajn, ZEA, Arabia Saudyjska, Kuwejt. W pewnym sensie Sudan, ale tu sprawa jest bardziej skomplikowana.
Beneficjenci transportu przez Suez: Egipt, ZEA, Kuwejt, Arabia Saudyjska (wszystkie te kraje są w dodatku udziałowcami ropociągu SUMED, pompującego ogromne ilości ropy między Zatoką Sueską a Morzem Śródziemnym).

Wszyscy mają wyraźny interes w tym, aby Iran przestał wspierać jemeńskich rebeliantów. A co ma do tego USA (oraz inne kraje wspierające naloty na Huti i siedzące przy stole negocjacyjnym w Lozannie)? Po pierwsze może szukać sojuszników do walki z Państwem Islamskim w Iraku. Jak na razie Saudyjczycy nie palą się do walki, więc może postawili Amerykanom warunek: spokój w Iraku w zamian za spokój w Jemenie. Drugim i najważniejszym powodem jest struktura własnościowa zasobów ropy naftowej na bliskim wschodzie. I tu pojawiają się znajome nam firmy, jak Shell (Holandia/Wlk. Brytania), Total (Francja), Chevron (USA), BP (Wlk. Brytania), ExxonMobil (USA), Texaco (USA), Haliburton (USA), Wintershall (Niemcy) i jeszcze wiele innych. Z drugiej strony są Chiny i Rosja – „po stronie” Teheranu. Rosyjski Gazprom (i pewnie też Rosnieft’) oraz chiński CNPC chcą dostać swój kawałek tortu. Tym kawałkiem wydaje się być irańska ropa.

Podsumowując: 02.04.2015 nie uzgodniono porozumienia, które sprawi, że świat będzie bezpieczniejszy, bo Iran nie wyprodukuje bomby jądrowej. Była to umowa odnośnie podziału wpływów na Bliskim Wschodzie, tj. podziału dochodów z ropy naftowej, panowie i panie redaktorzy!

Ale to tylko pierwszy etap. Teraz pora na Kaukaz. Później Azja Centralna, Malezja, a następnie Morze Wschodniochińskie. No może kolejność będzie nieco inna.

Całe szczęście, że w sobotę znowu Celebrity Splash – widzowie nie muszą włączać mózgów po całym tygodniu pracy, a i komentujący dziennikarze nie będą musieli.

Zestrzelmy wspólnie kolejny samolot!

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Thu, 21 Aug 2014 23:35:00 +0200

Kraje Unii Europejskiej oraz kilka innych państw (np. USA, Kanada, Japonia) wprowadziły wobec Rosji sankcje ekonomiczne i polityczne. Dlaczego?... No właśnie! Jak na to pytanie odpowiadaliby sami obywatele Wspólnoty? Toczymy wojnę ekonomiczną z Moskwą w związku z rywalizacją w handlu międzynarodowym w jakimś regionie świata? Nic mi o tym nie wiadomo. Dlatego, że jest to aktualnie w naszym interesie? Wręcz przeciwnie – również ponosimy straty z tego tytułu. Czy chcemy ratować nasz rynek wewnętrzny przed zalewem tanich towarów zza wschodniej granicy? Taka sytuacja nie ma miejsca. Unia ma dodatnie saldo w handlu z Federacją Rosyjską (tzn., że więcej eksportujemy niż importujemy). W dodatku większość importu z Rosji to nieprzetworzone surowce.

Myślę, że większość szybko odpowie, że powodem jest po prostu moralność i europejskie umiłowanie wolności. Blokujemy wymianę handlową z Rosją, ponieważ chcemy zaprotestować przeciwko prowadzonej przez Kreml polityce wobec Ukrainy. W wyniku walk ukraińskiej armii z separatystami wspieranymi przez Moskwę zginęło już nieco ponad 2 tys. osób, z mniej więcej połowa to cywile (są to tylko szacunki, z uwagi na brak dokładnych danych i możliwości ich weryfikacji; nie udało mi się niestety ustalić, czy w tej liczbie ujęte są ofiary zestrzelonego samolotu pasażerskiego), a około 3,5 tys. zostało rannych. Z uwagi na bezsprzeczny udział Kremla w tej tragedii (m.in. wsparcie militarne dla separatystów, wysyłanie na Ukrainę żołnierzy rosyjskich sił specjalnych), przywódcy państw unijnych zdecydowali się (głównie pod presją Stanów Zjednoczonych oraz własnej opinii publicznej) na wprowadzenie różnego rodzaju sankcji wobec Rosji. Decyzja nie była łatwa, ponieważ sankcje są „obusieczne” i godzą również w nasze gospodarki. Jednak konkluzja była taka, że musimy zdobyć się na pewne wyrzeczenia, aby pokazać, że nie godzimy się na bezprawne ataki jednego państwa na inne, ani tym bardziej na zabijanie cywilów. Kroplą, która przelała czarę goryczy było oczywiście zestrzelenie samolotu pasażerskiego. I dopiero to w zasadzie było impulsem do bardziej zdecydowanych działań Brukseli.

Ale czy zło, które jest daleko od nas jest mniejszym złem od tego, które jest blisko? Czy zabicie dziecka koło naszego podwórka jest większą zbrodnią niż takie samo zabójstwo 1000 kilometrów dalej? Czy kara za to samo przestępstwo może być różna w zależności, kto to przestępstwo popełnia? Oczywiście, że tak! I to przy biernej aprobacie całego świata! I pod okiem przywódców tzw. Zachodu, który rości sobie prawo pełnienia roli orędownika demokracji i praw człowieka. I to wszystko popierane przez laureata pokojowej nagrody Noble’a – prezydenta USA.

Miejscem tragedii jest państwo o nazwie Palestyna, a konkretnie jego część – Strefa Gazy (od nazwy miasta Gaza). Właśnie tam w ciągu ok. miesiąca zginęło prawie 2 tys. osób, z czego jedna czwarta to dzieci. 10 tys. osób zostało rannych, 300 tys. osób straciło domy, zostało zniszczonych 150 szkół (w tym placówki zarządzane przez ONZ), zbombardowane zostały szpitale, jedyna w tym regionie elektrownia, 65 meczetów oraz większość infrastruktury (m.in. wodociągi). Kto jest sprawcą tej tragedii? Państwo Izrael. Jest to kraj, który powstał po II Wojnie Światowej na terytoriach zamieszkanych przez Palestyńczyków oraz tamtejszych Żydów (nie tych europejskich, tylko mieszkających od wieków na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej i zasymilowanych z Arabami). Dlaczego Izraelczycy bombardują palestyńskie miasta? Powodem podawanym przez władze w Tel‑Awiwie jest obrona własnego kraju przed ostrzałami rakietowymi ze Strefy Gazy (czasem także porwanie przez Palestyńczyków trzech izraelskich nastolatków). Jednak faktycznie Izrael rozpoczął ofensywę w czasie, gdy nie miały miejsca żadne intensywne ataki ze Strefy Gazy. Żydowska armia ostrzeliwuje palestyńskie miasta, ponieważ chce wytępić członków palestyńskiej organizacji Hamas (to aktualnie jest oficjalnym powodem kontynuacji walk przez Tel-Awiw). To ugrupowanie (przez szereg państw na świecie uznane za terrorystyczne) wygrało w 2006 roku w demokratycznych wyborach w Gazie (Palestyna składa się też aktualnie z części nazywanej Zachodnim Brzegiem Jordanu ze stolicą w Ramallah i rządzonej przez ugrupowanie Al‑Fatah/PLO/OWP i prezydenta Mahmuda Abbasa / Abu-Mazin; obie części nie są ze sobą fizycznie połączone – oddziela je terytorium Izraela). Po tym zwycięstwie Izrael zaatakował Gazę i urządził piekło podobne do dzisiejszego. Od tamtego czasu Żydzi blokują dostęp do Strefy Gazy (zarówno ruch osób jak i towarów i usług) i okupują jej terytorium. W związku z tym mieszkający tam Palestyńczycy nie mają kontaktu ze światem zewnętrznym, ani możliwości handlu z zagranicą – m.in. importu niezbędnych do życia produktów (np. leków, czy materiałów budowlanych). Jakby tego było mało Żydzi od miesiąca zrzucają bomby na ludność cywilną, niszczone są całe osiedla i zabijane całe rodziny. Zbombardowane zostały np. szkoły prowadzone przez ONZ, przyjmujące rodziny, które uciekły przed bombardowaniami i straciły swoje domy. Warto dodać, że osoby z ramienia Organizacji Narodów Zjednoczonych codziennie informują władze i armię izraelską, podając dokładne koordynaty takich budynków w celu uniknięcia bombardowania. Przekazują też informacje o trasach przejazdu karetek, aby nie zostały one ostrzelane przez izraelskie wojsko. Nic to jednak nie dało i wiele obiektów zostało i tak zrównanych z ziemią. Najpierw, jako powód podano, że ukrywali się tam bojownicy Hamasu, a potem, że stamtąd zostały wystrzelone rakiety i Izrael tylko kontratakował. W jednym z programów pracownik ONZ ze łzami w oczach błagał Izrael, żeby ten przestał ostrzeliwać ich placówki. Bez skutku. Szpitale natomiast (wiem o dwóch, ale może było więcej) zostały zbombardowane rzekomo przez pomyłkę. W przypadku jednego z nich, izraelskie wojsko „pomyliło się” dwukrotnie w odstępie kilku dni (mimo alarmów Palestyńczyków i ONZ po pierwszej „pomyłce”). Tel-Awiw broni się, mówiąc, że ostrzega wcześniej mieszkańców terenów gdzie mają być bombardowania, aby ci zdążyli uciec - robi to za pomocą rac wystrzeliwanych nad zagrożonymi rejonami. Nie mówi jednak o tym, że takie bombardowanie następuje błyskawicznie po alarmie, więc nikt nie zdąży nawet wyjść z domu, a zwłaszcza śpiący w środku nocy ludzie, którzy nie są w stanie zobaczyć wystrzeliwanych rac (bo śpiąc, mają oczy zamknięte – logiczne, prawda?). Izrael każe tym ludziom przenosić się w inne rejony, jednak ci nie mają dokąd uciekać. Strefa Gazy ma powierzchnię 360km² i jest zamieszkana przez ponad 1,8 mln ludzi, o ile mi wiadomo – najgęściej zaludniony obszar na świecie (ponad 5 tys. osób na 1km², dla porównania w Warszawie jest to 3,3 tys. na 1km²).

Wymieniać okropności można by jeszcze długo (zdjęcia mówią same za siebie). Nikt jednak z naszych przywódców nie przejmuje się Palestyńczykami. Nikt nie nakłada sankcji na Izrael, mimo że ten notorycznie łamie wszelkie przyjęte na świecie zasady humanitaryzmu (m.in. poprzez stosowanie zakazanych typów broni i pocisków w wojnie z Palestyną i z Libanem). Łamie prawo międzynarodowe (nielegalna budowa osiedli żydowskich na terenach Palestyny oraz wywłaszczanie z ziemi Palestyńczyków), nie jest sygnatariuszem Konwencji o Nierozprzestrzenianiu Broni Atomowej, chociaż takową posiada, nie przyznaje się do tego i odmawia jakiejkolwiek współpracy z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej. Warto przypomnieć, że za lżejsze przewinienia (praca nad energią jądrową i odmowa kontroli przez MAEA) Iran został objęty praktycznie wszelkimi możliwymi sankcjami przez cały zachodni świat. Ten sam Iran, który nigdy nie zaatakował żadnego państwa, nie wspiera Al-Kaidy, jak się często próbuje wmawiać (z prostego powodu – Al-Kaida to Sunnici, a Irańczycy są Szyitami), ani nie jest „producentem” terrorystów. Jednak to Iran, a nie Izrael jest od wielu lat izolowany przez tzw. demokratyczny świat.

Zatem możemy mieć tylko nadzieję, że i w tej wojnie zostanie przypadkowo zestrzelony jakiś samolot z Europejczykami na pokładzie. Bo chyba tylko to będzie w stanie zwrócić uwagę zachodniego świata na zbrodnie popełniane przez Izrael od wielu lat. Zbrodnie przeciwko ludzkości, których ofiarą jeszcze niedawno byli sami Żydzi. Dziś to Benjamin Netanyahu ze swoją świtą malują historię swojego państwa brunatnym kolorem. W dalszym ciągu bezkarnie…

Wysoki Przedstawiciel Putin

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Mon, 18 Aug 2014 18:07:00 +0200

W ferworze walk na Ukrainie i politycznych kłótni odnośnie naszej kiepskiej polityki zagranicznej, trwają rozmowy na temat obsady kluczowych stanowisk w Unii Europejskiej. Pojawiały się nawet głosy o dużych szansach naszego szefa dyplomacji na analogiczną do aktualnie zajmowanej, posadę we Wspólnocie Europejskiej. Jednakże, po kolejnych już rozmowach (tym razem jawnych) Moskwy z Berlinem i Paryżem, widać, że nieistotne jest, kto zostanie Wysokim Przedstawicielem Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa. Tymi sprawami w Unii i tak kieruje prezydent Putin, chociaż oficjalnie żadnego stanowiska w organach Wspólnoty nie zajmuje. To jednak w niczym mu nie przeszkadza, a może i wręcz pomaga, bo nie musi zważać na umowy i traktaty łączące kraje członkowskie UE. Nigdy nie rozmawia z Unią, jako sojuszem 27 państw, tylko wybiera z tego grona partnerów, których uważa za godnych do rozmów. A wybrańcy chętnie siadają do stołu skuszeni widmem korzyści, oferowanych przez to największe państwo świata. Pokusa jest tym większa, że jest to okazja wynegocjowania korzyści dla własnego kraju, bez konieczności trudnych rozmów z własnymi sojusznikami i zawierania kłopotliwych kompromisów. I tak do pokera (lub jak kto woli – rosyjskiej ruletki) chętnie zasiadają Włosi, Węgrzy, Bułgarzy, Niemcy i Francuzi. Każdy patrzy jednak w swoje karty i ani myśli dzielić się żetonami. I każdy obstawia za swoje, bo przecież czeka na inne karty niż pozostali gracze – jeden do „straight’a”, inny – do „full’a”, a kolejny zadowoli się choćby i „trójką”, wiedząc, że nic lepszego i tak nie ugra.

I dlatego błędy polskiej dyplomacji nie polegają na słabej determinacji, aby dopchać się do stołu z kartami – jak to wytyka rządowi opozycja. Polska powinna zatroszczyć się już dawno o własny stół, za którym zasiądą z nami po jednej stronie inni gracze, z którymi wspólnie będziemy ogrywać przeciwników. A tymczasem przez 25 lat III RP nie byliśmy w stanie sformować żadnego sensownego i trwałego sojuszu politycznego. Bo Unię Europejską możemy uważać wyłącznie za pogłębioną strefę wolnego handlu. A strategiczne interesy poszczególnych państw oraz stosunek do wydarzeń zachodzących na wschodzie Europy, dość mocno się rozmijają. Bo po co na przykład Węgrom silna Ukraina, która będzie lekceważyć węgierską mniejszość? I czy pozycja Niemiec i Francji ucierpi w związku z aneksją części tego 45-milionowego kraju przez Federację Rosyjską? Może jednak łatwiej będzie negocjować warunki stowarzyszenia z okrojoną i dużo słabszą (na dodatek wystraszoną) Ukrainą? Byłby to dużo mniejszy rynek zbytu dla krajów Unii, ale jednak łatwiejszy do kontrolowania i zapewne bardziej stabilny w tej okrojonej prounijnej wersji. Rosja pod rządami Putina też jest dla Berlina i Paryża opcją lepszą niż jakakolwiek inna w tej sytuacji. Bądź, co bądź jest to kraj względnie stabilny, co czyni z niego dobrego partnera handlowego. Znacznie słabiej rozwinięty od Francji i Niemiec, dzięki czemu struktura wymiany handlowej jest korzystna dla tych ostatnich. Zatem będą one skłonne oddać Moskwie Krym i część wschodniej Ukrainy w zamian za spokój i dalszą owocną współpracę gospodarczą. A jeśli przy okazji uda się im uzyskać casus beli wobec Kijowa, to i tak mogą świętować sukces. Ponieważ będą to „przyjacielskie” uzgodnienia z Kremlem, zamiast „wrogich” posunięć w postaci Partnerstwa Wschodniego.

A zatem co Polska może zrobić w tej sytuacji? Otóż należałoby opłukać twarz zimną wodą, a potem rozejrzeć się dookoła. Nikt na zachód od Odry nie ma spójnej z naszą strategii politycznej, bo i sytuacja geopolityczna państw tzw. starej Unii jest nieporównywalna z polską. UE nie posiada wspólnej ani spójnej strategii wobec państw trzecich. Dawna Grupa Wyszehradzka też jest dzisiaj tworem bezsensownym. W tej sytuacji wydaje się oczywiste, że naturalnymi sojusznikami mogłyby być kraje nadbałtyckie (Litwa, Łotwa, Estonia i może Szwecja). Do tego mogłaby dołączyć Słowacja. Nie licząc Szwecji, Polska byłaby w tym sojuszu największym i najsilniejszym państwem i mogłaby zacząć odgrywać znaczącą rolę w tej części Europy. Co więcej w takim aliansie bylibyśmy silniejszym partnerem do rozmów z Moskwą. Kolejnymi członkami takiego nowego Partnerstwa Wschodniego mogłyby się stać Gruzja i Turcja. A obserwując zacieśnianie relacji Armenii z Rosją (zgłoszenie chęci akcesji Erywania w Unii Celnej Rosji, Białorusi i Kazachstanu) oraz ostatnie starcia o Górski Karabach z Azerbejdżanem, kolejnym klockiem układanki mogłoby zostać Baku. Zwłaszcza pod namową Ankary. A pierwszym krokiem w tym kierunku może być lobbowanie na rzecz akcesji Turcji do UE, w czym bylibyśmy pionierem. I zagralibyśmy nieco na nosie Niemcom, którzy już wielokrotnie godzili swoimi działaniami w naszą rację stanu.

Nasz sojusz ze Stanami Zjednoczonymi jest tylko kwestią prestiżu, ponieważ jakkolwiek nasze cele są podobne, to priorytety kształtują się już zupełnie inaczej (aktualnie dla Amerykanów ważniejsza jest wojna domowa w Iraku). Dlatego warto podjąć szerszą współpracę z państwami, które podobnie patrzą na te same problemy. Zwłaszcza, że Rosja pod rządami Putina staje się coraz silniejsza i nie kryje ambicji, aby stać się, obok USA i Chin, czołowym decydentem w relacjach międzynarodowych. Żeby to osiągnąć, musi stale wzmacniać swoją pozycję i będzie to robić kosztem innych państw. Dzisiaj Moskwa układa się z Berlinem i Paryżem w sprawie Ukrainy, jutro może to być Mołdawia, Gruzja, Azerbejdżan… Pojutrze władze na Kremlu mogą chcieć przetestować spójność i lojalność wewnątrz Sojuszu Północnoatlantyckiego. Ktoś podłoży własną głowę za to, że Niemcy, Francuzi, Amerykanie, czy Brytyjczycy staną wspólnie z nami do walki? Czy nie przehandlują naszego bezpieczeństwa w zamian za pokój? Nikt jeszcze nie testował działania NATO w praktyce.

Trzeba zatem samemu zadbać o własne bezpieczeństwo na wszelkie możliwe sposoby. Poszukać prawdziwych sojuszników, stworzyć i wspierać rodzimy przemysł wojskowy i bacznie obserwować i reagować na to, co dzieje się dookoła. Pakt Północnoatlantycki to tylko kawałek papieru tak, jak gwarancje niepodległości Ukrainy. Sam papier nie ochroni nas przed kulami.

Pokój, czy kapitulacja?

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Wed, 2 Jul 2014 23:12:00 +0200

Media trąbią dzisiaj o negocjacjach w sprawie zawieszenia broni na Ukrainie, trzymając kciuki za powodzenie rozmów Kijowa, Moskwy, Berlina i Paryża. Jakkolwiek pokój i dialog zawsze powinny być celem w każdym kryzysie i konflikcie, to jednak czasem trzeba o nie najpierw zawalczyć. W aktualnej sytuacji takie rozmowy mogą prowadzić do kompromisu, w którym Ukraina będzie zmuszona do poważnych wyrzeczeń w zamian za pokój. Który zresztą nie będzie dany raz na zawsze, a poniesiony koszt stanie się już faktem. Mówiąc wprost, Niemcy i Francja „oddałyby” Rosji wschodnią część Ukrainy, aby doprowadzić do stabilizacji regionu, co później będą mogły przedstawić, jako swój sukces. To „oddanie” oczywiście nie musi (i najpewniej nie będzie) wyglądać, jak w przypadku Krymu, ale może przyjąć kształt podobny do sytuacji w Mołdawii (mołdawskie Naddniestrze formalnie nie jest osobnym podmiotem państwowym, jednak nie jest też kontrolowane przez Kiszyniów, stacjonują tam rosyjskie wojska, a władze w Tyraspolu uważają się za niezależne).

Obecnie wskazane byłoby kontynuowanie zdecydowanej ofensywy Kijowa przeciwko rosyjskim separatystom. Konieczne jest wyeliminowanie, rozbicie, czy też rozwiązanie wszelkich „niepaństwowych” grup zbrojnych. Istnienie takich organizacji uniemożliwia sprawowanie kontroli nad krajem i mocno podkopuje autorytet władz ukraińskich. Dopiero po wykonaniu tego niełatwego zadania będzie można zasiąść do stołu rozmów z przedstawicielami grup chcących większej decentralizacji Ukrainy. Nie można natomiast całkowicie stłumić, a tym bardziej lekceważyć ruchów separatystycznych, ponieważ wtedy zaczną się konsolidować i staną się groźniejsze (w sytuacji zagrożenia i presji po prostu nie będą miały innego wyjścia). Decentralizacja odbywałaby się pod kontrolą Kijowa, a gdy we wschodnich regionach i na granicy z Rosją ukraińska armia zajmie miejsce nielegalnych bojówek, Moskwa będzie miała ograniczony wpływ na przebieg wydarzeń. Ukraina nie może pozwolić na funkcjonowanie zbrojnych ugrupowań niezależnych od rządu w Kijowie (zarówno rosyjskich separatystów, jak i ukraińskich nacjonalistów). Najdobitniejszym przykładem jest sytuacja w Iraku, gdzie aktualnie część kraju przejęły szyickie bojówki. Ich siła wzięła się z poczucia dyskryminacji przez mniejszość sunnicką przed interwencją wojsk amerykańskich i brytyjskich. Po obaleniu Saddama Husajna (sunnity) Amerykanie chcieli jak najszybciej ustabilizować sytuację w kraju i zgodzili się na powstanie licznych szyickich ugrupowań zbrojnych (np. stworzona przez Muqtadę al‑Sadra armia Mahdiego, która dziś dumnie paraduje ulicami Bagdadu). Te z kolei wzięły odwet na rządzących do niedawna sunnitach, co zmusiło tych ostatnich do mobilizacji i samoobrony w postaci własnych ugrupowań zbrojnych. To samo może mieć miejsce na Ukrainie, gdy władze centralne pozwolą na formowanie się bojówek, które będą się wzajemnie zwalczały. Konsekwencją będzie włączenie się w walkę całych grup społecznych (w tym wypadku ukraińskich Rosjan z nacjonalistami) i piętrzenie się wzajemnych krzywd i nienawiści.

Kluczową sprawą jest w tym wypadku dialog pomiędzy wszystkimi grupami na Ukrainie (mam tu na myśli ugrupowania polityczne, grupy etniczne, wspólnoty religijne, etc.) i oczywiście podział władzy, który jest nieunikniony. Od władz w Kijowie zależy wyłącznie to, w jaki sposób te procesy będą przebiegać. Gdy któraś z grup poczuje się dyskryminowana, zacznie walczyć z władzami centralnymi, co doprowadzi Ukrainę do punktu, w którym jest dzisiaj. Moment na zdecydowaną walkę z bojówkami i następnie dialog wydaje się być idealny. W powszechnych wyborach został wybrany prezydent, które nie jest identyfikowany z żadnym ze skrajnych ugrupowań. A na starcie ma okazję pokazać siłę i zdecydowanie, co będzie go legitymizować w oczach społeczeństwa, jako wystarczająco silnego do rządzenia krajem. Później jednak musi pełnić rolę mediatora, który nie będzie się opowiadał po żadnej ze stron, mając jedynie na względzie jedność państwa i stabilizację. Tu po raz kolejny przestrogą może być Irak, gdzie premier Nuri al‑Maliki (szyita) wyraźnie wspierał ugrupowania szyickie, dyskryminując zarówno sunnitów, jak i Kurdów (którzy w znacznej mierze przyczynili się do szybkiego obalenia Saddama). Taka polityka doprowadziła do sytuacji, w której władze centralne nie kontrolują już kraju, a jedynym ratunkiem jest pomoc z zewnątrz (z USA lub z Iranu).

I to ponownie doprowadzi nas do punktu wyjścia, kiedy o losach Ukrainy będą decydować Niemcy, Francuzi, Rosjanie, Amerykanie… A wszyscy oni będą widzieć przyszłość Ukrainy przez pryzmat własnych interesów, które niekoniecznie muszą być tożsame z interesem samych Ukraińców. Zwłaszcza, że oni również są w tej kwestii podzieleni.

Wiadomości z ostatniej chwili!

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Tue, 15 Apr 2014 22:39:00 +0200

Wiadomości z ostatniej chwili podane przez agencję AP (Absurd Press):

Przywódca Korei Północnej, Kim Dzong Un złożył skargę do Międzynarodowego Trybunału Praw Człowieka na własne społeczeństwo. Jest zażenowany faktem, że ludzie wciąż zbyt dużo jedzą i w związku z tym w państwie szerzy się głód. W dodatku za mało płaczą na widok obrazu Kim Ir Sena, co ma bardzo negatywny wpływ na rozwój kraju.
Władze syryjskie donoszą do ONZ na swoich obywateli, że bezprawnie uchylają się przed strzałami wojsk rządowych. Mieli też czelność chować się w piwnicach podczas niedawnego ataku chemicznego. Przedstawiciel władz wyraził ubolewanie nad bezmyślnością i nieodpowiedzialnością własnych obywateli, którzy uniemożliwiają skuteczne realizowanie polityki rządu, mającej na celu szybkie zakończenie konfliktu.
Przywódcy islamskiej sekty Boko Haram wytykają rządowi Nigerii fatalną politykę w dziedzinie transportu publicznego. Ich zdaniem doprowadziło to do stosunkowo niskiego zainteresowania obywateli korzystaniem ze środków komunikacji publicznej. To z kolei spowodowało, że w wyniku przeprowadzonego ostatnio przez tę organizację zamachu na dworcu autobusowym zginęło jedynie 200 osób (pesymiści twierdzą nawet, że tylko ok. 70). Jednocześnie Boko Haram zaapelowało, aby państwo było lepiej przygotowane do następnego zamachu.
Watykan wyraził oburzenie wobec oskarżeń wysuwanych przez ofiary pedofilii księży katolickich. Domaga się ich potępienia przez międzynarodową opinię społeczną. Twierdzi, że są nieuprawnione, gdyż Watykan nie ma w swoich kodeksach definicji takiego przestępstwa. Jednocześnie przedstawiciele Stolicy Apostolskiej wykazują duży spokój, apelując do ofiar o powściągliwość w imię miłości bliźniego.
Przedstawiciele zbrojnych grup rebeliantów w Republice Środkowej Afryki żądają potępienia działań władz oraz pokojowych sił międzynarodowych, które bezprawnie próbują z nimi walczyć. Takie działania skutecznie uniemożliwiają zabijanie cywilów, którzy i tak są trudnym celem, ponieważ dość szybko emigrują do sąsiednich państw.
Władze rosyjskie zaapelowały do członków ONZ o potępienie rozpoczęcia przez rząd ukraiński akcji antyterrorystycznej skierowanej przeciwko rosyjskim dywersantom z oddziałów GRU. Moskwa uznała działania władz ukraińskich za niekonstytucyjne. Nie trzeba dodawać, że taka akcja jest ewidentnie wymierzona w konstytucyjną zgodę rosyjskiej Dumy dla prezydenta Rosji na użycie siły na terytorium Ukrainy. Społeczność międzynarodowa może mieć jedynie nadzieję, że Ukraina zacznie wreszcie postępować honorowo i pozwoli siłom rosyjskim w spokoju wyznaczyć nową granicę między obydwoma państwami.

Jedna z tych wiadomości jest prawdziwa...

Putin? Business as usual!

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Tue, 15 Apr 2014 19:31:00 +0200

W miarę jak konflikt na Ukrainie przechodzi kolejne etapy i opinia publiczna jest już całkowicie przekonana, że Rosja odgrywa w nim rolę mąciwody, nikt nie wspomina o tym, jakie interesy może w ten sposób realizować. Przedstawia się prezydenta Federacji Rosyjskiej, jako niezrównoważonego dyktatora, który niczym szalony czarodziej, w ekstazie ogląda w swojej szklanej kuli mapę odrodzonego Związku Radzieckiego. Wizja ta jest podpierana opinią kanclerz Niemiec oraz ciągłym przypominaniem słów samego Putina o „największej katastrofie geopolitycznej”, jaką miał być upadek ZSRR. Nie można się dziwić słowom prezydenta, gdyż na pewno lepszym rozwiązaniem dla Rosji byłoby utworzenie federacji wraz ze wszystkimi byłymi republikami radzieckimi, niż uzyskanie przez nie całkowitej niepodległości. W dodatku niektóre z tych nowych państw weszły w skład sojuszy (wojskowego – NATO i ekonomiczno-politycznego - UE), realizujących interesy sprzeczne wobec polityki Kremla.

Obraz szalonego dyktatora Putina jest bardzo daleki od rzeczywistości. Analizując jego działania (w zasadzie przez cały okres rządów – zarówno, jako prezydenta, jak i premiera), wyraźnie widać chłodną kalkulację i bezwzględny rozsądek w działaniu. Przerażające są jednak środki, których używa do realizacji swoich celów. Dzięki takim sposobom działania zachodnia prasa może przedstawiać rosyjskiego prezydenta, jako opętanego, nieprzewidywalnego potwora, który pod swoimi zakrwawionymi pazurami trzyma przycisk odpalający rakiety z głowicami nuklearnymi. Jednak rzeczywistość jest znacznie mniej spektakularna i dużo bardziej niepokojąca. Głównie ze względu na silną determinację i ogromną skuteczność dotychczasowych działań Kremla.

Taka właśnie bezwzględna polityka jest aktualnie prowadzona wobec Ukrainy. A celem jest utworzenie bezpiecznego korytarza transportu kaspijskiej ropy i gazu do Europy. Nie ma tu znaczenia rzekoma chęć odbudowania rosyjskiego imperium, ani tzw. korzyści wizerunkowe ekipy rządzącej wewnątrz Rosji. Przeciwnie takie posunięcie mogło mieć fatalne konsekwencje, głównie w relacjach z zagranicą. Jednak stawka jest zbyt wysoka by przejmować się przejściowymi problemami w sferze PR. Na szali wisi przyszłość Rosji.

Jak ważny jest stały i stabilny dostęp do surowców energetycznych najlepiej widać podczas wojny, gdy przemysł oraz działania wojskowe są uzależnione od regularnych dostaw ropy i gazu. W czasach pokoju najważniejsze okazuje się nie samo posiadanie zasobów surowców, ale możliwości ich eksportu. Istotny jest kształt sieci dystrybucji, gdyż od tego zależy wysokość marży. W uproszczeniu: najkorzystniej jest być monopolistą i sprzedawać swój produkt końcowym odbiorcom bez pośredników. Jednak surowce, tak jak każdy produkt trzeba przetransportować do odbiorcy i nie da się wtedy uniknąć choćby opłat za przewóz albo ryzyka związanego z transportem przez „obce” terytorium. Chyba, że kontrolujemy szlaki transportu. Dobrze wiedzą o tym Amerykanie i Brytyjczycy, a ta świadomość objawia się w kontroli nad Kanałem Panamskim (interwencja zbrojna USA w 1989r.), Kanałem Sueskim i cieśniną Bab el-Mandeb (interwencja W. Brytanii w 1956r. po nacjonalizacji Kanału przez prezydenta Egiptu), cieśniną Ormuz (pierwsza i druga wojna w Zatoce Perskiej, stała obecność amerykańskich baz wojskowych na Bliskim Wschodzie – m.in. Irak, Kuwejt, Oman, Arabia Saudyjska, Dżibuti) oraz w przyjaznych stosunkach USA i Izraela (do izraelskiego portu w Hajfie prowadzi jedyny ropociąg z Zatoki Perskiej bezpośrednio do Morza Śródziemnego). Ze szkoły pamiętamy, jak często mówiono o znaczeniu cieśnin Bosfor i Dardanele (jedyny szlak morski prowadzący z Morza Czarnego do Morza Śródziemnego). Rosja przez wieki prowadziła wojny z Turcją, aby móc kontrolować ten morski szlak handlowy i nie płacić za przewóz towarów przez cieśniny.

Drugą ważną kwestią umożliwiającą handel są różnego rodzaju umowy międzynarodowe. Wymienić tu należy traktaty europejskie (Unia Europejska) oraz porozumienie NAFTA. Jako alternatywę dla tych organizacji Rosja zainicjowała powstanie Układu o Budowie Wspólnej Przestrzeni Gospodarczej, która jednak okazała się mało skuteczna (z wielu powodów, których nie mam sensu tu wymieniać). W atmosferze negocjacji USA i Unii Europejskiej na temat zawarcia największej na świecie unii handlowej (oraz amerykańskich planów zniesienia zakazu eksportu surowców energetycznych), Moskwa podjęła zdecydowane kroki. W trybie ekspresowym stworzyła Unię Celną pod własnym przewodnictwem. Wejście do tej organizacji Białorusi wydawało się oczywiste (tworzy z Rosją m.in. Państwo Związkowe), jednak musiało zostać wymuszone poprzez różnego rodzaju naciski ekonomiczne i polityczne. Po zastosowaniu wszystkich dostępnych środków, Rosja osiągnęła swój cel. Trzecim członkiem Unii został Kazachstan, istotny, jako producent surowców energetycznych. W tym wypadku akcesja wydawała się przejść gładko i bez oporów. W rzeczywistości Moskwa dość drastycznie przekonała Kazachstan, że jedyna droga sprzedaży surowców do Europy prowadzi przez terytorium rosyjskie.

Dowiadując się z mediów o wojnie Rosji z Gruzją z 2008 roku, po raz kolejny dostajemy informacje o wrogości prezydentów Putina i Sakaaszwilego, jako impulsu do wybuchu konfliktu. A jedynym trofeum Moskwy ze zwycięstwa miałyby być regiony Abchazji i Osetii Południowej. W tych regionach nie ma nic, co przyniosłoby Rosjanom jakiekolwiek wymierne korzyści. Kreml musi za to finansować ich gospodarki i rozwiązywać tamtejsze problemy polityczne i społeczne. Wojna w Gruzji była ostrzeżeniem i demonstracją determinacji rosyjskich władz. Aktualnie surowce z Kazachstanu mogą być transportowane na zachód albo przez terytorium Rosji (ropociągi CPC Tengiz-Noworosyjsk i Atyrau-Samara), albo przez Azerbejdżan i Gruzję (do portu w Baku i dalej ropociągiem Baku-Tbilisi-Ceyhan (BTC) oraz gazociągiem Baku-Tbilisi-Erzurum (BTE). Również Azerbejdżan może dostarczać surowce do Europy jedynie dwiema trasami: Baku-Machaczkała-Noworosyjsk lub BTC i BTE. Znamienna w tym wypadku jest m.in. niedawna modernizacja (podwojenie przepustowości) tego pierwszego ropociągu i zwiększenie przesyłu surowca z Baku do Rosji. Oprócz zysków ze sprzedaży ropy i gazu do Europy Kazachstan ma w tym też inny interes – musi zapewnić dostawy ropy do swojej rafinerii w Rumunii (właścicielem rafinerii jest Rompetrol, spółka-córka KazMunaiGaz). Oznaką podporządkowania się Astany wobec strategii Moskwy może być np. rezygnacja z budowy przez KazMunaiGaz z budowy rafinerii w gruzińskim Batumi.

Mając na uwadze istnienie dużych zasobów surowców w rejonie Morza Kaspijskiego (Kazachstan, Azerbejdżan, Turkmenistan) oraz ograniczone możliwości ich transportu na zachód, dochodzimy do konkluzji, że kluczowe staje się stworzenie i kontrolowanie tras przesyłu. W tym celu Rosja stworzyła projekt budowy gazociągu South Stream, który miałby zaopatrywać południe Europy w surowiec kaspijski. Siostrzany projekt został już z sukcesem zrealizowany na północy Europy w postaci gazociągu Nord Stream. Impuls do stworzenia South Stream dał projekt lobbowany przez Unię Europejską – gazociąg Nabucco. Miałby on przesyłać gaz do Europy z Turkmenistanu i/lub Kazachstanu do Azerbejdżanu (przez Morze Kaspijskie) i dalej przez Gruzję i Turcję. W ten sposób omijałby on Rosję. Aktualnie Moskwa może sprzedawać gaz tylko poprzez Białoruś lub Ukrainę. Projekt South Stream zakłada budowę rurociągu przez „środek” Morza Czarnego z miejscowości Beregovaya (niedaleko Noworosyjska) do Bułgarii i dalej na Bałkany i na południe Europy (i nawet do Austrii). Omijałby w ten sposób Ukrainę, jednak przebiegałby blisko Krymu. W dodatku gaz (zarówno z Rosji, jak i z Kazachstanu) dociera do Morza Czarnego poprzez gazociągi Blue Stream i Soyuz, a zatem przez wschodnie terytoria Ukrainy.

Rosja walczy więc o możliwość stworzenia monopolu dostaw surowców energetycznych do Europy. W przypadku budowy South Stream, europejski projekt Nabucco straci rację bytu. Aby Moskwa mogła zrealizować swoje plany, musi przejąć kontrolę nad Morzem Czarnym oraz wschodnią i południową Ukrainą. Chciała to zrealizować przez akcesję Kijowa do Unii Celnej. W związku ze sprzeciwem ukraińskiego społeczeństwa wobec takiego pomysłu, Kreml zdecydował się na rozwiązanie siłowe. Wynikiem jest aneksja Krymu i akcje dywersyjne na południu i wschodzie Ukrainy. Zamienny jest tutaj fakt, że w przypadku Abchazji i Osetii Południowej Moskwa nie zdecydowała się na wcielenie ich do Federacji (mimo wielokrotnych próśb władz abchaskich i południowoosetyjskich). Rosja po prostu nie ma w tym żadnego interesu. Wkroczyła do Gruzji, aby dać sygnał w regionie, że to Kreml kontroluje sytuację na terenie całego Kaukazu i żadne istotne decyzje nie mogą być podejmowane bez udziału władz rosyjskich. Inwestorom europejskim (zaangażowanym w projekt Nabucco) pokazała natomiast, że trasa przesyłu gazu przez Gruzję jest bardzo ryzykownym projektem.

Prezydent Putin realizuje zatem swoje plany bez względu na napotykane po drodze przeszkody. Wie przy tym na ile może sobie pozwolić i działa bardzo zdecydowanie. Jednocześnie świetnie realizuje „zasłonę dymną” w relacjach z zachodem poprzez swojego wirtuoza dyplomacji Siergieja Ławrowa. Prowadzi intensywny dialog ze społecznością międzynarodową, rzekomo w celu deeskalacji sytuacji na Ukrainie, jednocześnie dyskredytując działania władz ukraińskich oraz partnerów międzynarodowych. Tymczasem konsekwentnie realizuje swoją strategię, pokazując, że nie boi się gróźb ze strony NATO. Podczas gdy Rosja tworzy monopol w zakresie sprzedaży surowców do Europy, zachodni przywódcy boją się nawet przyznać, że w całym tym konflikcie i przeciąganiu Ukrainy z zachodu na wschód chodzi po prostu o pieniądze z handlu ropą i gazem. Ostatnio bardzo nieśmiało przyznali to Amerykanie wpisując na swoją „czarną listę” (chodzi o Rosjan i Ukraińców z zakazem kontaktów z obywatelami amerykańskimi) Igora Sieczina. Jest on szefem koncernu Rosneft’ (największa rosyjska firma naftowa), a do niedawna był też ministrem energetyki. Jest bardzo prawdopodobne, że był mocno zaangażowany w operację na Ukrainie, a może nawet jej strategiem. Swoją skuteczność udowodnił podczas likwidacji Jukosu. Rosnieft’ powstał właśnie z przejęcia majątku i złóż należących do koncernu Michaiła Chodorkowskiego (zresztą poprzez bardzo mgliste transakcje). Wygląda na to, że operacja na Ukrainie jest tylko taktycznym posunięciem w wieloletniej strategii tworzenia sieci produkcji i dystrybucji ropy i gazu, pod kontrolą rosyjskiej elity władzy. I podczas gdy europejskie media i politycy zajmują się analizą możliwych rozwiązań ukraińskiego konfliktu, Kreml działa według brytyjskiej dewizy „business as usual”.

W obronie wolności ... własnych

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Sun, 13 May 2012 19:06:00 +0200

Bulwersujące zachowania i komentarze polityków (nie tylko polskich) to niby nic nowego, ale ostatnio cynizm, hipokryzja i lekceważące podejście do swoich obowiązków sięga zenitu. Pretekstem do zaprezentowania swojego politycznego refleksu stała się sprawa Julii Tymoszenko. Po pierwsze chciałbym zaznaczyć, że nie mam złudzeń, iż była premier Ukrainy została skazana dlatego, że jest głównym przeciwnikiem rządzącej Partii Regionów. Jednak jej niewinność jest rzeczą wielce wątpliwą. Zwolennicy pani Tymoszenko próbują przedstawić ją jako ludową bojowniczkę o wolność i prawdę. Nie trzeba jednak głęboko grzebać w jej życiorysie, aby przekonać się, że z ludowością ma niewiele wspólnego. Dużo się teraz mówi o oligarchach ukraińskich i ich bezsprzecznym wpływie na rządzenie krajem. Znaczna większość opinii jest negatywna. Tak czy inaczej z całą pewnością nie są oni głosem ludu. I Julię Tymoszenko można spokojnie ustawić w jednym szeregu z Rinatem Achmetowem, Dmytro Firtaszem i Wiktorem Pińczukiem. Na pewno nie jest ona ukraińskim wydaniem Lecha Wałęsy.

Do przewidzenia było to, że większość polityków spróbuje wykorzystać wyrok na Julii Tymoszenko, aby promować się jako obrońcy sprawiedliwości na świecie. Nie mnie oczywiście oceniać wyrok na byłej premier. Nie czytałem akt sprawy, nie mam odpowiednich kompetencji dla jej oceny. Wiem natomiast jedno – jeśli Tymoszenko podpisała umowy, które przyniosły szkody państwu ukraińskiemu, to powinna być osądzona z całą surowością. I wiem też, że skandaliczna wypowiedź prezydenta Komorowskiego o potrzebie zmiany ukraińskiego prawa tak, aby nie można było zastosować odpowiedzialności karnej wobec polityków, nie powinna mieć nigdy miejsca. Osobiście uważam, że takie zapisy prawne powinny być międzynarodowym standardem.

Politycy są politykami z własnego wyboru i z założenia mają działać dla dobra publicznego. Otrzymują bardzo wysokie uposażenia i liczne przywileje, ponieważ teoretycznie przyjmują na siebie ogromną odpowiedzialność, jaką jest współrządzenie krajem. Tymczasem w praktyce polskie prawo nie obciąża polityków żadną odpowiedzialnością za ich decyzje. Każdy człowiek odpowiada w pełni za swoje działania. Przykładowo zaciągam kredyt na zakup samochodu. Następnie moja firma zaczyna słabo prosperować i przestaję płacić raty kredytu. W najgorszym wypadku mogę za to znaleźć się w więzieniu. Moja decyzja – moje konsekwencje.

Natomiast decyzje polityków mają wpływ na życie milionów ludzi i funkcjonowanie całego kraju (a często także innych krajów). Jeśli rządzący podejmują błędne decyzje, to powinni za nie odpowiadać osobiście, a nie tylko politycznie. Dymisja i odprawa nie wydaje mi się karą adekwatną. Zresztą nawet odpowiedzialność polityczna jest fikcją. Ponieważ poseł, który nie został wybrany na kolejną kadencję, otrzymuje 3-miesięczną odprawę oraz szansę na pełnienie funkcji w ministerstwach lub radach nadzorczych. Przypomnę jeszcze, że politycy przy podejmowaniu decyzji mają praktycznie nieograniczone możliwości korzystania z porad ekspertów oraz sztabu doradców.

Nie chciałbym, aby moje słowa zostały odebrane jako gloryfikacja systemu prawa na Ukrainie, czy poparcie poczynań prezydenta Janukowycza. Jednak zapis o odpowiedzialności karnej za decyzje polityczne mógłby pozytywnie wpłynąć na standardy postępowań rządzących. Oczywiście jeśli będzie odpowiednio egzekwowany. Tymczasem słyszymy szokujące wypowiedzi ministra sprawiedliwości o zniesieniu kar dla polityków składających nieprawdziwe zeznania majątkowe. Powód? Prawie nie ma skazań za ten czyn. I tym sposobem wg ministra Gowina przepis jest martwy. W takim razie proponuje, aby gdy pewnego dnia „prawie nie będzie skazań” za morderstwo, to również znieśmy karę za to przestępstwo.

Amerykańskie gry wojenne

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Wed, 1 Feb 2012 00:23:00 +0100

Dziennik „Washington Post” w poniedziałek zaczął bić na alarm – zdolności obronne NATO zostaną mocno osłabione! Chodzi o drastyczne cięcia w budżecie Pentagonu oraz praktycznie wszystkich państw europejskich. Zmniejszenie wydatków na armię w najsilniejszych krajach Sojuszu Północnoatlantyckiego jest efektem światowego kryzysu finansowego. W związku z problemami ze stabilnością finansów publicznych większości rozwiniętych państw świata (jednak nie tylko tych), władze podjęły oczywisty krok w celu zahamowania coraz większego zadłużenia.

Tymczasem amerykańska gazeta ostrzega przed negatywnymi skutkami takich decyzji. Straszy zwiększeniem się zagrożenia dla bezpieczeństwa państw Sojuszu. Dodatkowo przytacza ostrzeżenia ambasadora amerykańskiego przy NATO, że USA nie będą już tak hojnie finansować tego międzynarodowego sojuszu wojskowego. Jako przykład słabości militarnej Europy przytaczany jest przypadek blokady przestrzeni powietrznej podczas wojny domowej w Libii.

Jednak waszyngtoński dziennik nie precyzuje, przed jakimi konkretnie (nawet domniemanymi) zagrożeniami miałaby się Europa bronić. Śledząc na bieżąco wydarzenia na świecie, nie potrafię podać ani jednego przykładu. Bo ani Irak Saddama Husseina, ani Afganistan pod rządami Talibów nie był zagrożeniem dla Europy. Nie jest również zagrożeniem Iran pod rządami Ahmadinedżada i Khamenei. Ani Palestyna częściowo rządzona przez Hamas. Zagrożeniem nie jest także wykrwawiająca się, stojąca na grobem Korea Północna. Ani Kuba Raula Castro. To wszystko są „problemy” Ameryki. A pretensje w kierunku Europy, że Stany Zjednoczone finansują 75% budżetu NATO są szczytem bezczelności. USA będące najczystszym i najbardziej cynicznym wydaniem kapitalizmu nie angażują się (a tym bardziej nie finansują) żadnego projektu, który nie jest w ich interesie. Sojusz Północnoatlantycki służy wyłącznie interesom Amerykanów, a dokładnie amerykańskich koncernów zbrojeniowych. Gdyby finansowanie NATO z pieniędzy amerykańskich podatników nie dawało żadnych wymiernych korzyści, to ta organizacja już dawno by nie istniała.

Przed kim według „Washington Post” mielibyśmy się bronić? Który kraj na świecie może wystąpić zbrojnie przeciwko Europie? I w jakim celu? W dzisiejszych czasach wojna jest opłacalna tylko dla producentów uzbrojenia oraz usług i towarów „towarzyszących”. Jednak warunkiem jest to, że odbywa się na obcym terytorium.

Natomiast jeśli chodzi o zagrożenia dla Europy, to są to m.in. nadmierne zadłużenie państw, wzrost cen ropy i gazu, wewnętrzne niepokoje społeczne spowodowane pogarszającą się sytuacją gospodarczą. Zagrożeniem jest drastyczne spowolnienie rozwoju gospodarczego, wzrost bezrobocia i niewydolność systemów emerytalnych. Długo można jeszcze wymieniać, ale na żaden z tych problemów nie jest receptą wypełnianie arsenałów. Wręcz przeciwnie – zakup kosztownego uzbrojenia przyczyni się do szybszego upadku europejskich gospodarek. To samo spowoduje kolejna wojna na Bliskim Wschodzie (planowany amerykańsko-izraelski atak na Iran). Każdy konflikt w tym rejonie powoduje drastyczne zwyżki cen ropy i gazu. To natomiast napędza inflację, która pustoszy nasze portfele i zabija nasze gospodarki. To właśnie z powodu inflacji tak drogo kosztują nas kredyty – systematycznie podnoszone są stopy procentowe, aby zahamować wzrost cen.

Nie dajmy się namówić Amerykanom, abyśmy ratowali ich gospodarkę kosztem naszych! Brednie o grożących nam konfliktach zbrojnych można włożyć między bajki. Wszystkie aktualnie trwające konflikty na świecie mają miejsce z dwóch powodów – nabrzmiałych problemów ekonomiczno-społecznych oraz interwencji zbrojnych USA. Tych pierwszych nie rozwiąże się karabinem. Te drugie w ogóle nie mają być rozwiązane.

Kawior i koniec świata

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Thu, 5 Jan 2012 22:15:00 +0100

Ledwo zaczął się Nowy Rok, a już jesteśmy bombardowani masą pesymistycznych wiadomości, prognoz i przepowiedni. Podsumowując je wszystkie – w tym roku albo nastąpi przepowiadany koniec świata, albo jego bankructwo. Sam nie wiem, co gorsze. Ale mówiąc całkiem poważnie, perspektywa nie rysuje się zbyt optymistycznie. Jednak najbardziej irytujące jest to, że przywódcy tego świata (zresztą przez nas wybrani) wcale nie próbują ułatwić nam życia. Jedyną optymistyczną informacją była spłata dużej części polskiego długu oraz udana emisja naszych obligacji. Jednak pozostałe wiadomości całkowicie gaszą ten nieśmiały optymizm.

Większość krajów europejskich oraz USA są na skraju bankructwa, co oczywiście w minimalnym stopniu dotyka tych odpowiedzialnych za zaistniałą sytuację. Mimo wszystko ceny wciąż rosną (w przeciwieństwie do wynagrodzeń). Na otarcie łez będziemy płacić większe podatki, a w przyszłości otrzymywać niższe emerytury (mimo, że będziemy pracować dłużej). Jak na razie nie słyszałem o zmniejszeniu diet poselskich (ani w polskim, ani w europejskim parlamencie). Wciąż czekam na taką informację.

Beneficjenci owych diet mają m.in. za zadanie rozwiązywać problemy gospodarcze w naszych państwach (mam na myśli Europę). Na pewno ważnym krokiem w tym kierunku była niedawno uchwalona francuska ustawa. Prezydent Sarkozy podpisał dokument mówiący, że każdy Francuz negujący fakt masakry Ormian przez Turków na początku XX wieku będzie podlegał karze. Wszyscy bardzo się z tego cieszymy. Drugorzędną sprawą są zbliżające się wybory prezydenckie we Francji i duża mniejszość społeczności ormiańskiej zamieszkująca ten kraj.

Równie pomocny w gaszeniu „pożaru finansowego” okazał się Barack Obama do spółki z amerykańskim Kongresem. Świadomie i z premedytacją od dłuższego czasu zaostrzają konflikt z Iranem – jednym z największych producentów i eksporterów ropy i gazu. A przez terytorium (morskie) tego kraju przebiega szlak transportu 20% światowego wydobycia czarnego złota. Amerykanie próbują wywołać kolejną wojnę, a ceny paliwa podskoczą tak wysoko, że europejska gospodarka wykrwawi się szybciej niż Hilary Clinton powie: „Business as usual”.

Tymczasem argumentacja interwencji zbrojnej jest stara, odgrzewana i już raz okazała się bzdurą wyssaną z palca. Niedawno Amerykanie wycofali się z sąsiedniego Iraku, który zaatakowali prewencyjnie w obawie przed bronią jądrową Saddama Husseina. Żadnej bomby nie znaleziono. Może została potajemnie przemycona do Iranu i trzeba ją tam teraz znaleźć. Tak więc konflikt jest nieunikniony. A kto będzie temu wszystkiemu winien? Zastanówmy się… Od pewnego czasu Waszyngton oskarża Teheran o pracę nad budową bomby jądrowej i z tego powodu nakłada na Persów coraz to nowe sankcje. I zmusza do tego inne kraje. Iran ostatecznie stracił cierpliwość i zagroził zamknięciem Zatoki Perskiej. Grozi to ograniczeniem dostaw ropy z Bliskiego Wschodu i tym samym ogromnym skokiem jej ceny. Tak więc za gospodarczy upadek Europy odpowiedzialny będzie Mahmud Ahmadinedżad i Ali Khamenei.

Odpuszczę sobie wyliczanie pozostałych problemów finansowych współczesnego świata, bo poziom przygnębienia niebezpiecznie wzrósł. A wszystkim naszym przywódcom w Nowym Roku życzę, aby przy następnej wspólnej kolacji udławili się kawiorem. To będzie taka współczesna Ostatnia Wieczerza.

Co jest ważne?

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Wed, 23 Nov 2011 22:35:00 +0100

Zastanawiam się ostatnio, dlaczego ludziom nie rosną głowy w miarę rozwoju cywilizacyjnego. Nigdy nie byłem prymusem z biologii, więc dlatego dziwne wydaje mi się, że mimo nieustannego wchłaniania milionów informacji dziennie, nasze głowy wciąż są tak małe. W dodatku trochę martwię się o te nasze głowy, bo informacji jest coraz więcej, a większość z nich jest tak przydatna, jak szczoteczka do zębów, gdy skończył się papier toaletowy.

Przeanalizujmy więc kilka ostatnich topowych informacji. Wiemy, że naszym piłkarzom miało zabraknąć orzełka na koszulkach. Jednak PZPN się ugiął i teraz dumnie z orłem na piersi nasza reprezentacja będzie grała o niebo lepiej, niż bez niego. Dowiedzieliśmy się także, iż krzyż wisi w Sejmie niezgodnie z Konstytucją. Teraz co pewien czas pojawiają się kolejne opinie i ekspertyzy w tej sprawie. Szokującą informacją była śmierć Hanki Mostowiak. Informacja ta była podawana przez wszystkie media, jako jedna z najważniejszych. Jednym z hitów było także to, że Jarosław Kaczyński nie lubi już Zbigniewa Ziobry, Jacka Kurskiego i Tadeusza Cymańskiego. Ci zaczęli zatem tworzyć nową partię, która będzie prawdziwą prawicą. W odróżnieniu od tej nieprawdziwej. Kolejny komunikat: „Wrona wylądował!”. Cały tydzień mogliśmy słuchać i obserwować, jak wygląda lądowanie awaryjne. Myślę, że dziś większość naszego społeczeństwa to eksperci w dziedzinie lotnictwa. Zwłaszcza po doświadczeniach z katastrofą w Smoleńsku. Każde polskie dziecko już wie, na jakiej zasadzie działa podwozie w samolocie.

Wartości powyższych informacji nie sposób przecenić. Ale w całym tym szumie próbuję doszukać się takich, które mają realny wpływ na moje życie. To sprawa niełatwa. Nie wiem na przykład, dlaczego ceny są tak wysokie, choć ludzie są coraz biedniejsi. Czemu cena benzyny jest taka sama, jak w Niemczech mimo, że koszty transportu ropy są znacznie niższe? Dlaczego politycy, chcąc wspomóc polską gospodarkę, podwyższają wszystkim podatki, hamując tym samym wszelkie inicjatywy do działania? Dlaczego w celu zmniejszenia bezrobocia podwyższane są koszty zatrudnienia pracowników? Jak to możliwe, że w przypadku boomu gospodarczego najwięcej zyskują najbogatsi, a w kryzysie najwięcej tracą najbiedniejsi? Czemu w czasach hossy owoce dobrych czasów zbierają bogaci, a koszty bessy ponoszą ubodzy?

Ja jestem jeszcze młody i nie mam takiej wiedzy, żeby odpowiedzieć sobie na te pytania. Ale w świecie mediów pracuje wiele inteligentnych osób, które w dodatku mają możliwość kontaktu z największymi umysłami w Polsce (a może i na świecie). Gdyby ktoś mógł się chociaż nad tym pochylić… A potem zrobić szum w mediach. Jestem pewien, że wszyscy by słuchali z zapartym tchem.

Mów prawdę!

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Wed, 23 Nov 2011 18:25:00 +0100

Gdyby przeprowadzić ankietę we wszystkich krajach świata i zadać w niej jedno pytanie: „Czy politycy mówią prawdę?”, to wyniki można przewidzieć, nie będąc politologiem. Wszyscy wiedzą, że politycy kłamią. Politycy też wiedzą, że ludzie wiedzą, że oni kłamią. Oznacza to, że politycy dalej kłamią w najlepsze, media przekazują to dalej, „zwykli ludzie” przestają tego słuchać, bo i tak wiedzą, że to bzdury. I nie chodzi tu o to, że większość społeczeństwa to stado baranów, ale po prostu nie mają wyboru i muszą przez większość dnia wysłuchiwać tych bzdur. Niezależnie, czy włączymy telewizor, radio, czy internet, to efekt będzie taki sam – potok bezwartościowej paplaniny.

I tak włączamy TV i widzimy panią Hillary Clinton, sekretarz stanu USA odpowiedzialną za politykę zagraniczną (następczyni Condoleezzy Rice). Pani Clinton ubolewa nad losem ciemiężonych Libijczyków, twierdzi, że należy im się wolność i prawo do decydowania o własnym losie. I Zachód nie może dłużej czekać i ma obowiązek pomóc Libijczykom w ich walce z okrutnym tyranem. Owego tyrana wzywa Pani Clinton do opamiętania się i ustąpienia. Chwilę później wtórują jej m.in. Pan Belrusconi, Pani Merkel, Pan Sarkozy. No i wszyscy zgodnie konkludują, że niezbędna jest interwencja wojskowa (co zostało ładnie nazwane „blokadą przestrzeni powietrznej”). I mniejsza o to, że wszyscy oni (i/lub ich poprzednicy) ściskali tyranowi rękę, a niektórzy udostępniali mu swój trawnik, aby mógł tam rozbić namiot, którego pilnował elitarny oddział ochroniarek-dziewic. Bo te wszystkie dotychczasowe wyrazy sympatii wcale nie były spowodowane tym, że w Libii ropa naftowa tryska na wszystkie strony.

Złośliwy obserwator wydarzeń politycznych zapyta, dlaczego nie blokowano tak gorliwie przestrzeni powietrznej Egiptu i Tunezji, w których społeczeństwo również walczyło o wolność i wyzwolenie spod jarzma okrutnych dyktatorów. I co z tego, że ani w Egipcie, ani w Tunezji ropy i gazu nie uświadczysz (w Egipcie „śladowe” ilości ropy mają)?! Tam widocznie społeczeństwa sprytniejsze i same sobie radę dały.

A że na świecie ciemiężonych narodów bez liku, to biedni politycy muszą co rusz urządzać konferencje prasowe w obronie praw i wolności tychże. W ostatnim czasie trzeba było powspółczuć Jemeńczykom, Syryjczykom, Sudańczykom, Somalijczykom, Palestyńczykom (którym to politycy współczują już kilkadziesiąt lat). Ale wśród szczęśliwców wytypowanych do bezinteresownego wyzwolenia znaleźli się, jak do tej pory Irakijczycy, Afgańczycy (oni już trzykrotnie mieli ten zaszczyt) i Libijczycy. Jeszcze wcześniej wyzwalani byli Wietnamczycy (co nie do końca się udało) oraz Koreańczycy (co udało się tylko w połowie). Dawniej liderem w bezinteresownej pomocy bratnim narodom był Związek Radziecki, który doszedł już do takiej wprawy, że zaczął już wyzwalać na skalę masową. Dziś mamy odwrócenie sił i prym wiodą Amerykanie. Od Sowietów nauczyli się tego, że zawsze można wyzwolić kogoś wbrew jego woli, a później można mu wytłumaczyć, że tak jest dla niego lepiej. A zupełnym novum jest prezent dołączany do wyzwolenia w postaci demokracji. Do odbioru tych nagród reprezentanci wyzwolonych zostali wyznaczeni przez darczyńców (Hamid Karzaj, Nuri Al Maliki). Zwykłemu ludowi wytłumaczono: „My ich znamy, wy ich wkrótce poznacie, a oni już wiedzą, co z tym wszystkim zrobić.”

Teraz Ameryka przygotowuje się do wyzwalania Irańczyków. Saudyjczyków na razie nie trzeba wyzwalać – poczekamy aż skończą im się „narzędzia” do kamienowania i ludzie przestaną tam cierpieć. Im akurat nikt publicznie nie współczuje. W dobie światowego kryzysu i ludowych rewolucji wielcy światowi przywódcy mają nie lada problem. Komu już zacząć współczuć i kogo nazwać tyranem bądź dyktatorem? Nursułtana Nazarbajewa z Kazachstanu? Ilhama Alijewa z Azerbejdżanu? Garbanguły Berdymuchamedowa z Turkmenistanu? Akurat do nich jeździmy prosić o ropę, więc byłoby trochę niezręcznie przy herbacie. Kurmanbeka Bakijewa z Kirgistanu już zbesztaliśmy, bo został obalony. Możemy ewentualnie pokusić się o krytykę Islama Karimowa z Uzbekistanu, bądź Emomali Rachmona z Tadżykistanu. Z tym że, jaki w tym sens jeśli nikt o tych ludziach (a może i krajach) nigdy nie słyszał? Jak już zaczną ich obalać, to wtedy każdy z zachodnich przywódców będzie mógł zorganizować konferencję prasową i odważnie wstawiać się za ciemiężonym narodem. I wtedy nasze liczne media będą mogły się prześcigać z transmisjami tych pełnych empatii przemówień. A potem Rada Bezpieczeństwa ONZ wyda rezolucję potępiającą dyktatora, który krwawo tłumi protesty swojego ludu.

A wystarczyłoby po prostu mówić prawdę. I powiedzieć: „Musimy interweniować w Libii, bo jeśli przeciągnie się tam wojna domowa, to będziemy mieli benzynę za 7 zł za litr.” Albo: „Nie krytykujemy dyktatorów Azerbejdżanu ani Kazachstanu, bo skąd weźmiemy ropę do napełnienia gazociągu ITGI, czy planowanego Nabucco. A jeśli dodatkowo dogadamy się z Turkmenistanem to może wkrótce benzyna będzie po 3 zł za litr.” A Barrack Obama w przemówieniu do narodu powie: „Jutro możemy mieć pokój na Bliskim Wschodzie i w Afryce, jeśli kraje członkowskie Rady Bezpieczeństwa ONZ przestaną tam sprzedawać broń. Ale to wiąże się z drastycznym zmniejszeniem dochodów m.in. amerykańskich koncernów zbrojeniowych i tym samym z pogorszeniem stanu amerykańskiej gospodarki. Dla was drodzy krajanie będzie to oznaczało znaczny spadek standardu życia.”

Może i tzw. opinia publiczna uznałaby takie komentarze za cyniczne, ale myślę, że po krótkim przemyśleniu doceniliby szczerość i odwagę takich polityków. A dla samych polityków jest to możliwość zyskania szacunku i poparcia wyborców. I to w bardzo prosty sposób – mówiąc prawdę.

List do Tomasza Lisa

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Sat, 28 May 2011 21:05:00 +0200

Szanowny Panie Tomaszu

W nawiązaniu do pańskich wypowiedzi dla TOK FM na temat relacji polsko-amerykańskich oraz światowego terroryzmu, śmiem stwierdzić, iż Pańskie teorie są całkowicie bezzasadne i ukazują totalny brak wiedzy o komentowanych przez Pana wydarzeniach i procesach. Choć nie mogę się pochwalić dorobkiem dziennikarskim, czy sławą, taką jak Pan (mimo, że uczyliśmy się w tym samym liceum), to jednak staram się jak najwięcej czytać i nie sugerować opiniami tzw. autorytetów, lecz sam próbuję analizować fakty. W moim liście przedstawię Panu opinie, które mogą zostać zinterpretowane, jako teorie spiskowe. Daleko mi jednak do tego.

Po pierwsze społeczny kontekst terroryzmu nie służy jego usprawiedliwieniu. Pomaga zrozumieć przyczyny powstawania tego zjawiska w różnych rejonach świata, co może pozwolić na skuteczną walkę z nim. I jeśli się przeanalizuje ten społeczny kontekst osobno dla każdego ogniska terroryzmu, to dojdzie się do wniosku, że żadna interwencja zbrojna w takim miejscu nie przyniesie pożądanych efektów. Głównymi powodami przystępowania ludzi do organizacji terrorystycznych jest bieda, wykluczenie społeczne, frustracja młodych ludzi z powodu braku perspektyw i poszukiwanie przez nich sposobu na normalne życie. Proponuję poczytać na temat najnowszej historii Czeczenii (tzw. Republiki Iczkerii) i całego Kaukazu Północnego, gdzie zjawisko terroryzmu jest nadzwyczaj powszechne. I przy odrobinie wysiłku można się dowiedzieć, że radykalny, nawołujący do agresji Islam (błędnie nazywany Dżihadem) nigdy nie istniał na tych terenach. Do czasu interwencji rosyjskiej i wojen w latach 90. ubiegłego wieku. Konflikty te, będące przyczyną niesamowitych okrucieństw wobec narodu czeczeńskiego, całkowicie wyniszczyły ten obszar i ludzi tam mieszkających. Polecam poczytać książki Anny Politkowskiej. Większość z tych terrorystów-samobójców to po prostu ludzie, którzy nie mają nic do stracenia i nie potrafią już płakać. A ich jedynym i ostatnim celem w życiu jest pomszczenie zamordowanej rodziny. Oczywiście zemsta nie jest usprawiedliwieniem dla zabijania niewinnych ludzi, ale jest krótkim streszczeniem znaczenia wyrażenia „społeczny kontekst terroryzmu”.

Jeśli podejmuje się Pan porównania Ben Ladena do Hitlera i Stalina w kontekście wymierzenia sprawiedliwości, to proszę jeszcze raz poczytać o najnowszej historii świata. Ben Laden w rzeczy samej zasłużył na uczciwy proces. Mieli go wszyscy zbrodniarze wojenni III Rzeszy. I był to sukces naszej cywilizacji, że za tak niewiarygodne okrucieństwa nie odpłaciliśmy się tym samym. Bo żeby kogoś skazać, trzeba udowodnić mu popełnienie przestępstwa. Saddam Hussein także miał proces. Potem został sprawiedliwie powieszony. Zaletą naszej cywilizacji jest to, że nie wyżynamy się tylko dlatego, że tak kazał jakiś prezydent (Tak! Chodzi mi o Busha). Decyzję skazania Ben Ladena na śmierć bez procesu sądowego uzasadnia Pan rozmowami z rodzinami ofiar zamachu z 11 września 2001 roku. Nie ma słów, żeby opisać ich tragedię. Ale w żaden sposób nie udowadnia to winy Ben Ladena. Jeśli porozmawia Pan z rodzinami irackimi i afgańskimi, których dzieci rozerwały amerykańskie bomby, albo którym urwało jedną lub dwie ręce, to dojdzie Pan do wniosku, że na karę śmierci zasługują wszyscy przywódcy państw uczestniczących w operacjach zbrojnych w Iraku i Afganistanie.

Tak się składa, że to właśnie wojna jest przyczyną biedy i problemów społecznych na terytorium, na którym się toczy i tym samym nadzwyczaj podatnym gruntem pod postawy radykalne i terroryzm. Interwencje zbrojne w Iraku i Afganistanie pogorszyły stan bezpieczeństwa w tych krajach. Saddam Hussein nie był godny żeby żyć, ale za jego czasów zjawisko terroryzmu w Iraku nie miało miejsca. W Afganistanie rządzonym przez Talibów – także nie. A sami Talibowie byli sojusznikami USA i doszli do władzy dzięki pomocy Amerykanów (którym dziękował za to sam Ben Laden, choć nigdy nie był Talibem). Stany Zjednoczone pomogły im, aby obalili afgańskich Mudżahedinów, którzy rządzili… także dzięki USA. Amerykanie wspierali ich w walce z sowietami. Z kolei głównym sponsorem światowego terroryzmu (m.in. na Kaukazie Północnym) jest Arabia Saudyjska, drugi po Izraelu sojusznik USA na Bliskim Wschodzie i jeden z największych (może i największy) inwestorów w Ameryce (Ben Laden także był Saudyjczykiem i gros terrorystów pochodzi właśnie z tego kraju). Nie będę się wdawał w głębsze rozważania na ten temat, bo sprawa jest zawiła i nie posiadam w tej kwestii aż tak ugruntowanej wiedzy.

Karygodne jest natomiast dopuszczanie przez Pana stosowania tortur „w uzasadnionych przypadkach”. Może i w 90% przypadków torturowani są terroryści. Ale co, gdy torturowane są osoby przypadkowo oskarżone o terroryzm? Takie sytuacje miały miejsce. Kto ocenia i decyduje, kogo należy torturować? Oficerowie CIA? Poza wszelką zewnętrzną kontrolą? A jeśli jutro stanie się Pan podejrzany o udział w grupie terrorystycznej (z powodu zwykłej pomyłki) i ktoś zacznie Pana torturować w imię racji stanu? I nie ma Pan racji, że te tortury być może zapobiegły powtórce zamachu z 11 września. Pomimo podjęcia tych wszystkich działań, miały miejsce zamachy w Madrycie, Londynie, Moskwie i niezliczone ataki w Iraku, Afganistanie i Pakistanie.

Wojny w Afganistanie i Iraku są tak samo haniebne, jak wojna w Wietnamie, a mimo to wciąż próbuje się nam wmówić, że Polska dobrze zrobiła przystępując do tych interwencji. A ich bilans jest zatrważający.

Prezydentem Afganistanu jest figurant o wątpliwych intencjach, którego syn jest uwikłany w zorganizowaną przestępczość. Hamid Karzaj jest kolegą George’a Busha Seniora, razem pracowali w firmie, która wiele zyskała na wojnie w tym kraju. Sytuacja w Afganistanie jest bardziej niestabilna niż przed interwencją ISAF. Prawa człowieka (w szczególności kobiet) są nadal łamane, bo mentalności ludzi nie zmienia się lufą karabinu.

W Iraku rządzi kolejny „kolega z pracy” rodziny Bushów, uwikłany w tę samą sieć powiązań biznesowych. Nuri Al Maliki był wielokrotnie oskarżany o prześladowania i tępienie opozycji. Dowodem na to było odkrycie przez żołnierzy któregoś z krajów zachodnich, więzień, gdzie byli przetrzymywani i torturowani Irakijczycy przez wojsko i policję iracką na polecenie premiera.

Można by długo o tym mówić, ale ważne jest jedno. Walcząc z terrorystami nie możemy się do nich upodabniać. Zdaje się, że Pan o tym zapomniał.

Amerykańska tarcza niezgody

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Tue, 24 May 2011 16:28:00 +0200

Prawdopodobnie większość polskiej opinii publicznej przywykła do komunikatów medialnych nt. powstania w Polsce elementów amerykańskiej tarczy antyrakietowej, czy amerykańskiej bazy lotniczej. Ja jednak wciąż zastanawiam się nad sensem takich przedsięwzięć i nie potrafię znaleźć dla nich logicznego uzasadnienia. Bo chociaż nie uważam Amerykanów za wrogów, czy zagrożenie dla Polski, to dziwi mnie, że stacjonowanie w naszym kraju wojsk obcego państwa jest przedstawiane przez polskich polityków, jako wielki sukces.

Oczywiste wydają się wszelkie ruchy wojsk NATO w naszym kraju, ponieważ jesteśmy członkiem tego sojuszu. Jednak wspomniane wyżej projekty nie zakładają obecności amerykańskich wojsk w Polsce w ramach działań Sojuszu Północnoatlantyckiego. Są to indywidualne akcje Amerykanów. W dodatku cele tych polsko-amerykańskich uzgodnień są całkowicie niejasne lub w ogóle nieznane.

Oficjalnym celem stworzenia tarczy antyrakietowej w Europie Wschodniej jest ochrona przed atakami ze strony tzw. państw niebezpiecznych, zagrażających światowemu pokojowi. Wśród nich najczęściej wymieniany jest Iran. Jest on tym bardziej demonizowany ze względu na podejrzenia o pracę nad pozyskaniem broni atomowej. Tymczasem Iran nie dość, że nie posiada broni jądrowej (tak stwierdziła ONZ-owska Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej), to w dodatku nie posiada broni, która mogłaby w jakikolwiek sposób zagrozić USA, czy Europie. A od kilku miesięcy jest objęty całkowitym embargiem na dostawy broni. Iran, mimo ostrej retoryki prezydenta Ahmadineżada, prowadzi pokojową politykę zagraniczną. Ostatni raz uczestniczył w wojnie w latach 1980-88, w której był stroną broniącą się przed inwazją Iracką. Na świecie istnieją za to państwa, które posiadają broń atomową, a nie są uznawane przez USA za niebezpieczne. Jednym z nich jest Izrael, który nigdy nie pozwolił Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej na inspekcje swojej infrastruktury jądrowej. W dodatku odznacza się nadzwyczaj agresywną polityką wobec swoich sąsiadów. W ciągu ostatniego półwiecza toczył wojny z Egiptem, Jordanią, Palestyną, Syrią i Libanem. Kolejnymi państwami posiadającymi broń jądrową są Indie i Pakistan, które również nie należą do spokojnych ani stabilnych. Mimo to USA nie obawia się ataku z ich strony.

Te działania amerykańskie powodują zaniepokojenie ze strony Rosji, która postrzega je, jako skierowane przeciwko niej. Bo tylko Rosja (być może także i Chiny) jest krajem, który posiada arsenał militarny, przeciw któremu tarcza może być skierowana. Dlatego FR chce uczestniczyć w budowie tarczy, co de facto oznacza, że albo znajdziemy się pod militarnym panowaniem USA albo Rosji. Żadna z tych opcji mnie nie zadowala. Przypominają mi się za to słowa Bogdana Smolenia: „Z jednych rakiet mam się cieszyć, przeciw drugim protestować. A co za różnica, z której strony spadnie? Tak samo boli. Bomba jest bomba.” Bo tarcza antyrakietowa będzie chronić terytorium USA i nie będzie miała nic wspólnego z bezpieczeństwem Polski. Będzie tylko kolejną kością niezgody z Rosjanami. A to akurat jest nam zupełnie niepotrzebne. Budujmy mosty, a nie mury i zasieki.

Kazachstan – kolebką demokracji

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Sun, 17 Apr 2011 22:04:00 +0200

Na początku kwietnia społeczeństwo kazachskie udowodniło po raz kolejny swoje wielkie przywiązanie i zaangażowanie w demokrację. Mimo, że kraj ten stosunkowo niedawno formalnie cieszy się możliwością wybierania najwyższych władz w kraju w wyborach powszechnych, to po raz kolejny wykazał się nieprzeciętną postawą obywatelską.

Podczas niedawnych wyborów prezydenckich frekwencja wyniosła ponad 95%. Rzecz to niesłychana w jakimkolwiek kraju Unii Europejskiej, czy kolebce demokracji – USA, gdzie frekwencja w jakichkolwiek wyborach oscyluje w okolicach 50%. Przykładowo Polsce w ostatnich wyborach samorządowych wzięło udział nieco ponad 47% uprawnionych.

Innymi krajami, w których system demokratyczny cieszy się tak dużą popularnością (sądząc po liczbie obywateli w nich uczestniczących) są m.in. Rosja, Białoruś, czy Chiny. Można także wnioskować, że sytuacja polityczna w tych krajach jest bardzo stabilna. Od wielu lat wygrywają wciąż te same partie. Na Białorusi obecny prezydent Alaksandr Łukaszenka został ostatnio wybrany na czwartą z rzędu kadencję. Nie może się jednak równać z prezydentem Kazachstanu Nursułtanem Nazarbajewem, który rządzi krajem, jako prezydent od 1991 r. (a faktycznie od 1989 r.). W dodatku Nazarbajewowi nie zaszkodziło zagarnięcie przez członków jego rodziny państwowych spółek energetycznych oraz notoryczne łamanie praw człowieka w Kazachstanie. W ostatnich wyborach uzyskał poparcie ponad 90% wyborców.

W nagrodę za tak niebywałe osiągnięcia kazachskiego społeczeństwa, kraj ten niedawno objął przewodnictwo w OBWE. I to mimo, że organizacja ta nie uznała żadnych wyborów w Kazachstanie, od odzyskania niepodległości w 1991 roku, za demokratyczne. Natomiast prezydent Nazarbajew prawdopodobnie za swoje ponadprzeciętne zasługi dla rozwoju demokracji w kraju i na świecie otrzymał kilkadziesiąt najwyższych państwowych odznaczeń z różnych zakątków świata. M. in. z trzynastu krajów UE (w tym Order Orła Białego).

Możemy tylko pomarzyć o takich mężach stanu i takiej stabilizacji politycznej, jak w Kazachstanie. Do niedawna przykładem świeciły pod tym względem takie kraje, jak Egipt, Tunezja, Libia, czy Jemen. Niestety destabilizacja w Europie rozprzestrzeniła się na Afrykę, co doprowadziło do konfliktów w tych państwach. Jednak polskie władze nie siedzą z założonymi rękami. Niedawno podjęły współpracę z Uzbekistanem w celu wymiany doświadczeń z zakresu funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Na pewno prezydent Islam Karimow udzieli nam wielu wskazówek na temat praworządności. Będziemy wdzięczni!

Gruzińsko-amerykańskie laboratorium wywiadu

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Sun, 3 Apr 2011 22:33:00 +0200

18 marca w Tbilisi (stolicy Gruzji) odbyło się uroczyste otwarcie nowoczesnego laboratorium bakteriologicznego. Projekt był finansowany przez USA i kosztował 100 mln dolarów. Laboratorium ma za zadanie „wykrywanie chorób zakaźnych i monitoring epidemiologiczny”. To wydarzenie na pewno budujące i wydaje się, że bardziej przysłuży się gruzińskiemu społeczeństwu niż dostawy amerykańskiej broni. Jednak okazuje się, że to dosyć nietypowe laboratorium.

W otwarciu wziął udział premier Gruzji Nika Gilauri, co wydaje się całkiem naturalne. Tymczasem stronę amerykańską reprezentował Andrew Weber, asystent sekretarza… obrony USA ds. obrony przeciwatomowej, chemicznej i biologicznej. Spodziewalibyśmy się kogoś z departamentu zdrowia lub nawet polityki zagranicznej, ale co ma do tego departament obrony? Na przykład to, że część personelu (zarówno gruzińskiego, jak i amerykańskiego) mają stanowić wojskowi. I choć ambasador USA w Gruzji zaprzecza, jakoby w laboratorium miały się odbywać badania nad bronią biologiczną, to część działalności placówki ma być utajniona.

Najwidoczniej Stany Zjednoczone nic sobie nie robią z oskarżeń światowej opinii publicznej o prowokowanie Gruzji do konfliktu z Rosją w sierpniu 2008. I choć budowa laboratorium rozpoczęła się w 2006 roku, to niejasny i zawoalowany sposób działalności placówki może odbić się czkawką Barackowi Obamie. A pikanterii całej sprawie dodaje fakt, że jej dyrektorem została była dyrektor wywiadu gruzińskiego, Anna Żwania. W końcu, kto lepiej pokieruje laboratorium bakteriologicznym, niż były szef wywiadu? Ma duże doświadczenie w poszukiwaniu rzeczy, których nie widać gołym okiem. A wszystko to w służbie Gruzji i społeczeństwu. Kaukaz wciąż potrafi fascynować.

Polacy robią hałas, Niemcy robią interesy

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Fri, 25 Feb 2011 14:55:00 +0100

Niemcy po raz kolejny pokazują, że jeśli chodzi o ich gospodarkę i, krótko mówiąc, o pieniądze, nie mają żadnych skrupułów i twardo obstają przy swoim. I nie jest to z mojej strony negatywna ocena ich działań, tylko przykład dla naszych polityków (a także społeczeństwa), jak buduje się silne i bogate państwo.

Swoją determinację Niemcy pokazali podczas ostatniej konferencji w Szczecinie. W dalszym ciągu nie zgadzają się na zmianę trasy przejścia rurociągu Nord Stream tak, aby nie ograniczał dostępu dużych jednostek do portów w Świnoujściu i Szczecinie. Chodzi o fragment rury, który przechodzi przez wyłączną strefę ekonomiczną Niemiec, ale leży na trasie do polskich portów. Taka zmiana trasy pociągałaby za sobą znaczny wzrost kosztów budowy, co negatywnie odbiłoby się na niemieckich spółkach wchodzących w skład konsorcjum Nord Stream (E.ON, Winterschall, BASF).

Niemcy, które dość mocno odczuły globalny kryzys gospodarczy, stosunkowo szybko i nadzwyczaj efektownie wyszły z niego bez większych obciążeń niemieckiego społeczeństwa. Rząd nie podniósł podatków, nie wpompował wielkich pieniędzy w zadłużone banki, ani nie obciął zbytnio funduszy na politykę społeczną. Zajął się natomiast intensywną i realną pomocą dla rodzimych firm (zarówno małych, jak i dużych). I efekty widać już dziś: wzrost gospodarczy na poziomie 3,6%, znaczny wzrost eksportu i wciąż dodatni bilans w handlu międzynarodowym (przewaga eksportu nad importem).

W poprzednim poście pisałem o podróżach ministrów i urzędników niemieckich do krajów Afryki Północnej (Tunezja, Maroko, Algieria) w celu podpisania dwustronnych umów o współpracy gospodarczej. Nie są to jedyne działania niemieckiego rządu mające wspomóc rodzime przedsiębiorstwa. Powszechnie wiadomo, że eksport jest jednym z najważniejszych składników niemieckiego PKB. Z tego powodu już kilka lat temu zostały utworzone specjalne fundusze państwowe mające wspierać niemieckich eksporterów. Chodzi tu o firmy działające na rynkach państw rozwijających się (Chiny, Rosja, Brazylia), a także współpracujące z firmami szwajcarskimi (wiele firm z gospodarek wschodzących jest zarejestrowane w Szwajcarii). Fundusze te (aktualnie niespełna 100 mld euro) to zabezpieczenia dla niemieckich firma eksportujący na rynki o podwyższonym ryzyku inwestycyjnym. Mają za zadanie zachęcić i zabezpieczyć niemieckich eksporterów przy wymiany z takimi krajami, jak Chiny, Rosja, czy Brazylia (np. inwestycje związane igrzyskami olimpijskimi w Rio de Janeiro), gdy na przykład kontrahent nie zapłaci za dostarczone towary.

Wygląda to nie nieuczciwą konkurencję, ale de facto Niemcy nie łamią w ten sposób żadnych międzynarodowych przepisów. Od wielu lat wkładają ogromny wysiłek (m.in. finansowy), aby wspomóc swoje przedsiębiorstwa i dzięki temu budować jedną z największych gospodarek na świecie. Natomiast polscy politycy (ale także społeczeństwo) skupiają się na katastrofie smoleńskiej i kolejnych komisjach śledczych, a jakiekolwiek wsparcie dla polskich przedsiębiorstw będzie odczytane jako korupcyjne powiązanie polityków ze światem biznesu. Polacy dalej nie nauczyli się myśleć racjonalnie i pozytywistycznie i wciąż dominuje u nas infantylny romantyzm i buta. I właśnie dlatego nadal jesteśmy mało znaczącym państwem na arenie międzynarodowej.

Kaddafi jedzie do Rosji

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Tue, 22 Feb 2011 14:29:00 +0100

Po krwawym tłumieniu protestów w Libii, wiele osób zastanawia się czy Muammar Kaddafi jest jeszcze w kraju. Niektórzy spekulują, że uciekł do Wenezueli (tam rządzi podobny do niego watażka Chavez), inni sugerują Zimbabwe. Ale Kaddafi nie musi szukać daleko. Wczoraj do Rosji zaprosił go Władimir Żyrinowski, wicespeaker rosyjskiej Dumy (odpowiednik polskiego wicemarszałka Sejmu). W apelu do przywódcy Libii, rosyjski deputowany powiedział, że zmiany w świecie arabskim są nieuniknione i jednocześnie zaprosił go Kaddafiego, aby uczynił z Moskwy swoje stałe miejsce zamieszkania.

To chyba już taka tradycja współczesnej Rosji, że bierze pod swoje ramiona byłych dyktatorów. Kilka lat temu zapraszali Milosevicia, ale zmarło mu się w więzieniu. Jednak cała rodzina byłego prezydenta Serbii mieszka w Rosji i ma się dobrze. W przypadku Kaddafiego znaczenie może mieć aspekt demograficzny. Rosja od wielu lat jest zaniepokojona spadkiem liczby ludności, a wiadomo, że Arabowie mają dużo żon i jeszcze więcej dzieci. A i można by umieścić Kaddafiego na Kaukazie Północnym. Szybko by zrobił tam porządek. Pod tym względem jest dużo zdolniejszy niż Kadyrow.

W następnej kolejności azyl w Rosji otrzymają: rodzina Castro, Kim Dzong Il wraz z rodziną, Ahmadineżad (prezydent Iranu), Ismail Hanija (szef Hamasu), Nasrallah (szef Hezbollahu) oraz szefowie włoskiej mafii. Następnie do Rosji zostaną wywiezione odpady radioaktywne z całego świata. Potem otoczy się to wszystko drutem kolczastym pod napięciem, a rosyjskie władze będą mówić obywatelom, że trzeba bronić ostatniego kawałka wolnego świata przed bestiami z zachodu.

Biznes po rosyjsku…

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Sun, 20 Feb 2011 23:00:00 +0100

W lutym tego roku na Węgrzech zostały aresztowane trzy osoby: były prezes Spółki Obsługi Majątku Narodowego, sekretarz stanu w węgierskim MSZ oraz były ambasador Węgier w Moskwie. Zarzuca się im nieprawidłowości przy sprzedaży gmachu węgierskiego przedstawicielstwa handlowego w Moskwie. Zostało ono sprzedane (bez przetargu) za 21,3 mln dolarów, mimo, że jego wartość była szacowana na ok. 52 mln dolarów. Nieruchomość kupiła firma z Luksemburga, której współwłaścicielem jest rosyjski biznesman Wiktor Wekselberg. Następnie inna firma Wekselberga sprzedała ową nieruchomość rosyjskiemu skarbowi państwa za 3,5 mld rubli (ok. 142,2 mln USD), czyli za 7-krotnie wyższą cenę. I może nie byłoby to aż tak dziwne gdyby nie kilka faktów:

- w 2007 roku rosyjski rząd deklaruje chęć zakupu nieruchomości i wydziela na ten cel w budżecie 3 mld rubli

- w 2008 nieruchomość zostaje sprzedana firmie z Luksemburga (Diamond Air)

- w 2009 roku rosyjski skarb państwa kupuje tę nieruchomość za 142,2 mln USD

… i biznes po niemiecku

Na początku lutego sekretarz stanu w niemieckim Ministerstwie Gospodarki podpisuje w Maroku list intencyjny dotyczący utworzenia bilateralnej komisji gospodarczej. W połowie tego miesiąca niemiecki min. spraw zagranicznych Guido Westerwelle jedzie do niespokojnej Tunezji, aby zabezpieczyć niemieckie interesy w tym kraju i oferuje intensyfikację współpracy gospodarczej. Ma to poprawić sytuację gospodarczą Tunezji oraz przynieść korzyści firmom niemieckim. W marcu podobne rozmowy odbędą się w Algierii.

Wnioski?

W Rosji istnieje pewna wąska grupa bajecznie bogatych ludzi, podczas gdy większość społeczeństwa jest, ogólnie mówiąc, biedna. W Niemczech większość społeczeństwa jest bogatsza niż w jakimkolwiek innym kraju UE. Terytorium Rosji to ponad 17 mln km kw. oraz ogromna ilość surowców mineralnych. Powierzchnia Niemiec to ok. 357 tys. km kw. i brak znaczących źródeł surowców. PKB na osobę w Rosji to ok. 12 tys. USD, PKB na osobę w Niemczech to ok. 40 tys. USD (2008 rok).

A wnioski każdy może wyciągnąć sam.

Wojna o Kuryle

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Fri, 18 Feb 2011 16:50:00 +0100

Na dalekim wschodzie robi się gorąco. Od zakończenia II Wojny Światowej Japonia i Rosja (wcześniej ZSRR) nie podpisały traktatu pokojowego, który regulowałby jednocześnie przebieg granicy pomiędzy tymi państwami. Chodzi tu głównie o kilka wysp, nazywanych Kurylami. Sprawa jest poważna, bo jak donoszą media, na spornych terenach znajdują się duże złoża surowców naturalnych, w tym ropy i gazu. Rosja prezentuje tu nieprzejednane stanowisko i podejmuje bardzo kontrowersyjne decyzje (np. o rozmieszczeniu na wyspach rakiet S400).

Ktoś mógłby zapytać, dlaczego Rosja, która ma jedne z największych (a może i największe) złóż surowców naturalnych na świecie, tak zaciekle broni niewielkiego skrawka ziemi. A no dlatego, że pewnie ten bogaty w surowce skrawek ziemi już stał się przedmiotem transakcji. Takiej transakcji, których wiele było już we współczesnej Rosji.

Kojarzy mi się ta sytuacja z pewnym fragmentem polskiego filmu „To ja, złodziej”. Tam pewien gangster planuje ukraść i sprzedać auto innemu gangsterowi. Jednak w międzyczasie okazuje się, że auto ukradł ktoś inny. Gangster mówi, że to nie jemu ukradli samochód, tylko temu niedoszłemu klientowi, bo on już za niego zapłacił. I moim zdaniem podobna sytuacja miała miejsce w przypadku sporu o Kuryle. Gdy władze rosyjskie dowiedziały się o złożach surowców naturalnych, ktoś na pewno zgłosił chęć uczestniczenia w ich eksploatacji i zapewne transakcja (nieoficjalna) już została zawarta. Niewykluczone, że nabywcą ma być jakaś spółka państwowa i korzyści z tego będą czerpać ludzie władzy. I dlatego teraz trzeba te wyspy odzyskać za wszelką cenę.

Z podobną sytuacją mieliśmy do czynienia przy budowie drogi przez słynny las w Chimkach. Pomimo licznych protestów mieszkańców dzielnicy, władze i tak zrealizowały swoje zamiary. Dziennikarz zajmujący się tą sprawą i pomocą prawną dla protestujących mieszkańców został pobity do nieprzytomności. Stało się tak, dlatego, że osoby związane z władzami krótko przed rozpoczęciem budowy wykupiły nieruchomości znajdujące się na terenie planowanej trasy. W przypadku budowy drogi, właściciele tych nieruchomości otrzymają wysokie odszkodowania oraz sprzedadzą państwu te nieruchomości za odpowiednio wysoką cenę.

Wniosek jest taki, że tak zdeterminowana postawa Rosji sugeruje, że plany odnośnie surowców na Kurylach są już jasno sprecyzowane. Zastanawia też radykalna postawa prezydenta FR, który do tej pory jawił się, jako łagodny liberał. Być może Miedwiediew chce dać szanse wzbogacenia się swoim ludziom, aby budować silniejsze zaplecze polityczne przed przyszłymi wyborami prezydenckimi, w których startowałby przeciwko Putinowi.

Łużkow walczy o demokrację

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Wed, 9 Feb 2011 19:42:00 +0100

Kreml kontynuuje proces centralizacji władzy. Po odwołaniu wpływowych gubernatorów Tatarstanu i Baszkirii oraz ustanowienia nowej jednostki administracyjnej, obejmującej Kaukaz Północny (w celu ograniczenia władzy prezydenta Czeczenii Kadyrowa), przyszedł czas na mera Moskwy Jurija Łużkowa. Jest on jednym z niewielu ludzi z czasów Jelcyna, który wciąż pozostawał przy władzy.
Działanie to nie powinno zaskakiwać, gdyż świetnie wpisuje się w dotychczasową politykę wewnętrzną Putina (którą ostatnio prowadzi rękami Miedwiedieva). Ciekawa jest jednak reakcja Łużkowa. Ogłosił powstanie nowego ruchu, który będzie walczył o demokrację i naprawę państwa. Brzmi to troche, jak desperackie okrzyki Bieriezowskiego o tyrańskich rządach Putina. I Łużkow i Bieriezowski dorobili się wielkich fortun i wpływów za rządów Jelcyna i teraz są wściekli na rosyjskiego premiera, że ten chce ich tego pozbawić. Pomijając skandaliczny charakter poczynań tego ostatniego, dosyć groteskowa jest reakcja Łużkowa. Człowiek, który także za rządów Putina dorobił się wielkiej fortuny (bardzo wątpliwe, że legalnie), był autorem wielu radykalnych i rasistowskich wypowiedzi (głównie na temat Czeczenów) i sprawował autorytarne rządy w Moskwie, korzystając z poparcia Kremla, teraz podnosi sztandar demokracji. Myślę, że lepszą decyzją byłoby pójść w ślady Bieriezowskiego (być może wkrótce tak się stanie) i poprosić o azyl gdzieś w Unii Europejskiej.
W świetle historii rozprawiania się Putina (i jego mafii z FSB) z przeciwnikami, zadziwia ogromna pewność siebie (już byłego) mera Moskwy. On sam twierdzi, że jest człowiekiem uczciwym, a sprawę Chodorkowskiego kwituje stwierdzeniem, że „każdy potrzebuje swojego Chodorkowskiego”. Niestety w Rosji było już wielu „Chodorkowskich” i może ich być więcej, gdyż ludzie FSB mają wilczy apetyt na władzę i udowodnili wielokrotnie, że nie cofną się przed niczym, gdy ktoś staje im na drodze.
Putin sprawnie rozgrywa tę partię i wydaje się, że toruje sobie drogę przed zbliżającymi się wyborami prezydenckimi w 2012 roku. Można by pomyśleć, że nie powinien obawiać się o zwycięstwo. Jednak nawet on zdaje sobie sprawę, że Rosja jest krajem dziwnym i nieprzewidywalnym i wszystko jest możliwe. Obserwując ostatnie wydarzenia przypuszczam, że jako następna poleci głowa Łukaszenki. Nie będzie to tak proste jak w przypadku Łużkowa, Szajmijewa czy Rachimowa, jednak gdy już Kreml znajdzie „godnego” następcę Aleksandra Grigoriewicza, stanie się to całkiem realne.

Komentarz do listu Jarosława Kaczyńskiego

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Wed, 9 Feb 2011 19:41:00 +0100

W liście Jarosława Kaczyńskiego „Sojusznicy i wartości” autor zaskakuje totalnym brakiem wiedzy i zorientowania w aktualnym układzie geopolitycznym świata. Wspomina wydarzenia z przeszłości, które nijak się mają do omawianego tematu, a nie rozumie podstawowych procesów gospodarczych i politycznych.
Po pierwsze prezes PiS uparcie forsuje ścisły sojusz Polski z USA mimo, że ostatnie lata pokazały, że taki sojusz nie jest potrzebny ani nam, ani im. Zwłaszcza po objęciu władzy przez Baracka Obamę. Od zakończenia II wojny światowej na świecie występuje polaryzacja, gdzie po jednej stronie stoi Rosja (wcześniej ZSRR), a po drugiej Stany Zjednoczone. I od 1945 roku aż do teraz interesy tych dwóch państw są ze sobą sprzeczne prawie pod każdym względem. Biorąc pod uwagę najnowszą historię Europy Środkowo-Wschodniej, nie dziwi fakt, że sympatie krajów tego obszaru kierują się raczej w stronę Ameryki. Trzeba jednak pamiętać, że od ok. 20 lat nie tylko Wschód, ale i cała Europa nie leży w głównym kręgu zainteresowań Amerykanów. Wystarczy prześledzić cele podróży najważniejszych polityków amerykańskich w ostatnich latach. To Bliski Wschód i Azja Centralna, czyli główne obszary rywalizacji między Rosją i USA. Powód jest prosty – potężne złoża surowców na terenach państw tych regionów. Wydaje się to jasne i logiczne. Tylko gdzie w tym wszystkim nasz interes? Mimo militarnego zaangażowania w ten konflikt poprzez udział w wojnie w Iraku i Afganistanie,nie uzyskujemy żadnych wymiernych korzyści. Bo gdy dochodzi do podziału „naftowego tortu”, nasze firmy nie mają szans z amerykańskimi, czy brytyjskimi. Korzyści z samego prowadzenia wojny uzyskują takie państwa, jak USA, WielkaBrytania, Francja i w pewnym sensie Niemcy, ponieważ znaczną część dochodów czerpią z handlu bronią. Nasz przemysł zbrojeniowy jest zbyt słabo rozwinięty aby nasza gospodarka na tym skorzystała.
Drugim ważnym aspektem jest to, że ten dosyć prosty kształt świata, w którym o wpływy rywalizują dwa wielkie mocarstwa zostaje zakłócony przez szybko rosnącą pozycję Chin. Bardzo wyraźnie to widać nawet po zachowaniu Amerykanów i Rosjan. Oba kraje czują się zagrożone rosnącą potęgą Chińskiej Republiki Ludowej. Wiedzą, że swoje dotychczasowe konflikty muszą odłożyć na bok. Stąd ten sławny reset we wzajemnych relacjach. Ostatnimi czasy doszło do zawarcia porozumień, które do niedawna wydawały się niemożliwe. Rosjanie zgodzili się na zaostrzenie sankcji wobec Iranu, doszło do kompromisu w sprawie rozbrojenia nuklearnego. Rosja zaproponowała Stanom pomoc logistyczną w wojnie w Afganistanie. Chwilowo uspokoiła się sytuacja na Bliskim Wschodzie. Tymczasem logika Jarosława Kaczyńskiego w sprawie zawierania strategicznych sojuszy polega na robieniu groźnych min w kierunku Rosji, wiedząc, że za naszymi plecami stoi Ameryka, która roztacza nad nami parasol ochronny (albo tarczę antyrakietową). Jednak aktualnie te dwa mocarstwa siadają ze sobą przy jednym stole i zastanawiają się jak powstrzymać rosnącą potęgę Chin.
Bardziej niż Stany Zjednoczone, całą tą sytuacją zaniepokojona jest Rosja, ponieważ powiększanie się chińskiej strefy wpływów odbywa się jej kosztem. Wydaje się nawet, że Rosjanie całkowicie „odpuścili” już Azję Centralną, bo nie są wstanie konkurować gospodarczo z potężnymi Chinami, które zainwestowały dziesiątki miliardów dolarów w przedsięwzięcia w tym regionie. Tego typu działania uniezależniają takie kraje jak Kazachstan i Uzbekistan od Federacji Rosyjskiej, co podkopuje jej pozycję w całej Azji Centralnej. Poparcie nowych (a tak naprawdę starych) władz w Kirgistanie po obaleniu coraz bardziej samodzielnego Bakijewa było próbą odzyskania wpływów w regionie.
Dlatego nie powinna dziwić tak nieprzejednana postawa Rosji na Kaukazie i w Europie Wschodniej. Ludzie na Kremlu zdają sobie sprawę, że wschód już jest stracony i trzeba „ratować” zachód. Efektem są ostre konflikty gazowe i gospodarcze z Białorusią, Ukrainą, Mołdawią oraz wojna z Gruzją. A także utworzenie nowej osobnej jednostki administracyjnej, obejmującej Kaukaz Północny. Pan Kaczyński chyba nie rozumie, że Kaukaz jest punktem newralgicznym Rosji. To jest ich zaplecze surowcowe oraz drogi przesyłu gazu i ropy. Dlatego próby politycznej ingerencji na tym obszarze są nieodpowiedzialne. A aspekty moralne poruszane przez prezesa, czyli szerzenie wartości demokratycznych w porozumieniu z takimi ludźmi jak Sakaszwili to totalne nieporozumienie. Rządy prezydenta Gruzji nie mają nic wspólnego z zachodnimi wartościami ani poszanowaniem praw człowieka.
I chociaż popieram wsparcie dla ruchów wolnościowych i demokratycznych w państwach byłego ZSRR (np. pomarańczowej rewolucji na Ukrainie), to mam zastrzeżenia do sposobów, jakie proponuje Kaczyński. Pomoc dla protestujących przeciwko cenzurze, łamaniu praw człowieka na Ukrainie czy Białorusi – jak najbardziej. Poparcie dla interwencji zbrojnej Gruzinów w zbuntowanych prowincjach – nigdy! Jeśli chcemy wesprzeć procesy demokratyzacji na terenach byłego WNP to jedyną drogą jest poprawa relacji ze społeczeństwami z tego obszaru. Bo tylko w ten sposób możemy przekazać im i przekonać ich do tzw. zachodnich standardów i wartości. W tym celu powinniśmy się skupić nie na „odkłamywaniu historii”, tylko na kwestiach naszej wspólnej przyszłości. Zajmijmy się takimi sprawami jak liberalizacja polityki wizowej UE z Ukrainą, Mołdawią, Białorusią. Polepszy to nasze wzajemne relacje, jak i sytuację ekonomiczną obywateli tych państw. A to z pewnością zbliży ich do integracji europejskiej. Zintensyfikujmy działania w ramach Partnerstwa Wschodniego.
Pan prezes udaje, że jest ogromnie przejęty sytuacją w krajach byłego ZSRR, a nigdy nie zrobił jeszcze nic, żeby tę sytuację w jakiś sposób poprawić. Potrafi natomiast gadać dużo i bez sensu. Tego typu listy niech odczytuje z ambony u ojca Rydzyka, a politykę zagraniczną zostawi dyplomatom.

Kaczyński musi odejść!

noreply@blogger.com (Radosław Dudziak) — Wed, 9 Feb 2011 19:41:00 +0100

Pan prezes kontynuuje swoją kampanię niedorzeczności i majaczenia. Mówiąc, że ma „niewielkie zaufanie do intelektu pana Komorowskiego” nie tylko daje wyraz swojej pogardy dla ludzi, którzy myślą inaczej niż on, ale także wystawia się na pośmiewisko. Ja osobiście twierdzę, że intelektu brakuje samemu prezesowi. Wszystko, co robi przez ostatnie miesiące jeszcze bardziej pogrąża jego partię i jego samego.
Dowodem „intelektu” Kaczyńskiego jest nieustanna paplanina o krzyżu. Prezes w dalszym ciągu nie rozumie, że nikogo nigdy nie obchodził ten jego krzyż. Jedynymi zainteresowanymi byli politycy i dziennikarze. Ten (bądź co bądź) lider opozycji od wielu miesięcy nie powiedział nic sensownego (jeśli w ogóle mu się to kiedyś przytrafiło). W dodatku dumnie oznajmia, że PiS jest jedyną partią, która ma program. Nie czytałem tego oficjalnego, ale sądząc po wypowiedziach polityków tej partii to program pewnie wygląda tak:
1. Intronizacja Jarosława Kaczyńskiego na króla Polski.
2. Mianowanie Jezusa Chrystusa na wicekróla.
3. Mianowanie Matki Boskiej królową Polski (pierwsza dama?).
4. Beatyfikacja Lecha Kaczyńskiego.
5. Budowa największego w Europie pomnika Lecha Kaczyńskiego na Krakowskim Przedmieściu, zburzenie pałacu prezydenckiego aby nie zasłaniał pomnika oraz budowa replik tego pomnika w większości polskich miast.
6. Delegalizacja Platformy Obywatelskiej i SLD oraz postwienie zarzutu zdrady państwa kierownictwu tych dwóch partii.
Dodatkowym punktem mógłaby być próba ściągnięcia wszystkich polskich emigrantów z powrotem do Polski. Bo okazało się, że prezes jest bardzo zmartwiony sytuacją młodych Polaków za granicą. Według niego potrzeba do tego "zdecydowanej, twardej polityki, która będzie egzekwowała prawo, reguły rynkowe i zasady prawdy". A według mnie (nota bene byłego emigranta;) polskiej młodzieży najbardziej potrzeba: sensownej i odpowiedzialnej polityki, która jak najmniej ingeruje w życie obywateli, możliwości rozwoju intelektualnego i ekonomicznego, nieskrępowanego kościelnymi i pseudopatriotycznymi dogmatami. Atak na marginesie to na zachodzie nikt nie pracuje za głodowe stawki. Czy Polacy dostają najniższe? Nie sądzę. Są powszechnie cenionymi pracownikami w Unii Europejskiej i w Anglii czy Irlandii wykonując nawet najmniej prestiżowe zawody są opłacani na tyle godnie, że wiekszość z nich nie zamierza wracać do kraju. A co do egzekucji prawa to młodzi Polacy oczekują, że wszyscy będą równi w obliczu Temidy. Na pewno oczekują, że ludzie, którzy robią przekręty i narażają skarb państwa (czyli okradają wszystkich obywateli) będą ukarani bez względu na to, czy są byłymi pracownikami SB, czy duchownymi Kościoła katolickiego. A obrona takich osób poprzez szerzenie tezy o szykanowaniu Kościoła przez władze nijak nie ma się do zasad prawdy.
A najgroźniejsze z tego wszystkiego jest to, że zaburzenia psychiczne prezesa są zaraźliwe. Na początku udzieliło się to jego współpracownikom. Pani Jakubiak po paskudnym liście od Kaczyńskiego od razu zadeklarowała wierność prezesowi. Kluzik-Rostkowska i Poncyljusz także zadeklarowali bezwzględną wierność Kaczyńskiemu po tym gdy ten bardzo negatywnie skomentował wykonaną przez nich pracę w kampanii prezydenckiej. O Błaszczaku i Kuchcińskim już nie wspomnę, bo oni bardziej kwalifikują się na nosicieli niż zarażonych.