Blogs From Ujjal Subedi

Shortstory17

2020-05-23T11:50:00.001+05:45

लघुकथा : श्री ३ को फरमान ।

मदन पराजुली

पशुपति दर्शनका लागि श्री ३ महाराजाको बग्गी गौशाला अगाडि पुगेर रोकिएको थियो । लगत्तै केही मोटर गाडीहरु पनि पुगे । राजखानदानको ठूलै लर्को अगाडि बढ्यो । सिपाहीहरुले मूलबाटो खाली गराइसकेका थिए । बाटोको दायाँबायाँबाट जयजयकारका नारा लाग्दै थिए ।

" छि : ! , छि; ! , खित ! , घुं ...क ! " आदि स्वर सुनिए ! सवारी भित्रैबाट । बाटो छेउ नागाबाबाहरुको लर्को खडा थियो । रानीसाहेव , सुसारेहरु नाकमुख छोपेर हिड्दै थिए । श्री ३ को निधारमा गांठो पर्‍यो । रोकिएर आदेश भयो " सम्पूर्ण नागाबाबाहरुलाइ भोलि सांझ दरवारमा भोजनको लागि निमन्त्रणा दिनु !"

# # #

" सबै केटीहरुले गलाखुलेको ब्लाउज र नाइलनको पेटीकोट मात्र लगाउने र नागाबाबाहरुलाइ भोजन टक्र्याउने !" नागाबाबाहरु भोजनको लागि खलंगामा लहर बस्नु अगावै श्री ३ को आदेश भएको थियो ।

लाल ब्लाउज र लाल पेटीकोट्मा शर्मले लाल कपोल भएका बालाहरुले लहरमा बसेका बाबाजीहरुलाइ निहुरेर भोजन पस्किन थाले । कपडा नै यस्तो थियो ! सबै अंग बाहिरबाट छर्लङ्ग देखिन्थ्यो । रूपरंङ्गले सक्षात परीहरुमाथी आँखा पर्ने बित्तिकै बाबाजीका आँखा जहाँ पर्‍यो त्यहिं टासिंएको टासिएकै भए । अधिकांसको दमित पौरुषत्व जागृत भएर आयो । केही नागाबाबाजीले यो नाटक मंचनबाट आँखा बन्दगरेर आफ्नो धर्मको रक्षा गरे भने दर्जन जति बाबाजी अबिचलित पनि थिए ।

श्री ३ महाराज पक्का घोडचढीको पोशाकमा हातमा छडी लिएर उभिएका थिए । जो जो नागाबाबाहरु उन्मत्त भैरव अवतार ग्रहण गरेका थिए , उनिहरुको नाङ्गो पिठ्युंमा महाराजको छडी वर्षन थाल्यो । महाराजको छडीको मार परिसकेका बावाहरुलाइ सिपाहीहरु घिसार्दै लगेर पटाङ्गिनीमा उभ्याउदै थिए । लगभग खलङ्गा रित्तो भयो । असली बाबा जति बाकी थिए सबैलाइ निर्भयता पूर्वक भोजन ग्रहण गर्न अनुरोध गरेर खजान्चीलाइ दक्षिणाको प्रवन्ध गर्न आदेश भयो ।

" भोलीको सूर्योदय हुनु अगाडि पटाङ्गिनीमा रहेका सबै नागाबाबाहरुलाइ थानकोट भञ्ज्याङ् कटाइ दिनु ! " यो फरमान सगै महाराजको खोपी तर्फ फिर्ती सवारी भयो ।

"लघुकथा/ अबको समाजशास्त्र"

जीवन दाहाल

मेरो अमेरिकन साथी गेरी सेफर्ड हस्याङ्ग फस्याङ्ग गर्दै मेरो घरमा आइपुग्यो र भन्यो-"मिष्टर ड्याहल हाउ आर यु ?"

"यस्तो कृटिकल समयमा तिमी कसरी आइपुग्यौ मेरो घरमा ?"- मैले अलिकति प्रश्नमा रोष पुट गरेर भनें । किन भनें पहिलो कुरा यस्तो कुसमयमा उ आएको मलाई मन परेको थिएन र दोश्रो उसलाई किन आएको भनेर म छुच्च्याईं गरि उसको मन दुखाइहाल्न पनि चाहन्न थिएँ ।

"डोन्ट वोरी म्यान् डोन्ट वोरी, बि रिल्याक्स । म एकदम सुरक्षित छु । डाक्टरको सुझाव पूर्ण पालना गरेर बसेको । तर म भोलि अमारिका/ मेरो देश फर्कदै छु मेरो देशले मलाई लिन चार्टर प्लेन पठाएकोले अनि म तिमीसँग विदा हुन आएको"-उसले एकै सासमा आफ्नो भनाइ टुङ्ग्यायो।

मैले ए ! मात्र गर्न सकेछु । अनि उसले मलाई झकझ्क्याउँदै भन्यो-"के सोची रहेका छौ म्यान ?"

"कालापानी, लिपुलेक र लिम्पियाधुरा । आफ्नो भएर पनि आफ्नो भन्न नपाइने र कोरोना, अहिले अरु सोच्ने बिषय नै के छ्न् र !"

"ह्याss, यो पनि कुनै चिन्ताको बिषय हो ? राम्रो हुन लागेकोछ; छेउमा सशक्त सत्रु नभै कसैको प्रगति हुँदैन"-उसले दर्शन/उपदेश छाँट्यो

"तिमी भन्छौ नि, अन्तर्राष्ट्रिय मान्यता बिपरित ट्रकका ट्रक कोरोनाका बिरामी नेपालको बोर्डरमा ल्याएर छोड्दै छ, र दिनदिनै नेपाली भूमि मिचेर हाम्रो हुर्मत लिइरहेको छ भन्ने लाग्दैन र ! तिमिलाई ?"-मैले फेरि रोष पुट गरें मेरो भनाइमा ।

"के को हुर्मत लिनु नि ? बरु अब समाजशास्त्रमा अर्को बिशेषता वा परिचय चैं थपिने भो त"-उ यथावत रह्यो ।

"के थपिने भो र !"

"मान्छेहरुमा सबैभन्दा छुद्रमान्छे आर्य, आर्यहरुमा इण्डियन र इण्डियनहरुमा पनि भाजपाका हनुमान ।"-उसले फेरि ठट्टा गर्‍यो ।

गौरादह-७, झापा ।

***लघु कथा-" कर्जा "

***रमेश मोहन भट्टराई

जोत्न बिसाएर खाजा खाँदै गरेको बलेलाई बिनोदले सोध्यो-"भन्त जेठा तैंले हाम्रोमा हली काम गरेको कति भयो"?

बिनोद मुखियाको छोरो।

बलेले मकैको पिठोको भुङ्ग्रेरोटीको टुक्रा मुखमा राख्दै भन्यो-" तपाई मुखिया तपाईलाईनै थाहा होलानि"।

"मलाई के थाहा चार बर्षको उमेरमा मावल पढ्न गएको १५ बर्ष पछी घर आउँदै छु, आएको पनि ५/६ दिन मात्रै त भयो" बिनोदले आफ्नो अज्ञानता जनायो।

"किन सोध्नु भयो सानु मुखिया हली कामबाट मुक्ति दिन लाग्नु भयो कि क्या हो"?-बलेको अनुहारमा हल्का चमक देखियो।

"भन् न भन् कति बर्ष भयो"?-बिनोदले ढिपि गरो।

"भयो होला दुई तीन सय बर्ष "-बलेले रोटीको सितन् मुलाको पाङलाङ् टोक्तै भन्यो।

"आ...ठट्टा नगर्न जेठा मैले साँच्चै पो सोधेको त।"-बिनोद केही झर्क्यो " मेरै उमेरको होलास् १७/१८बर्षको"।कसरी यतिका बर्ष भयो"?

"साँच्चै त भन्दै छु सानु मुखिया मेरा बाले भनेका मेरा बाका बाका बाका बेलादेखि हामी तपाईहरुकोमा हली काम गर्दै आएकोरे"-बलेले रोटी चबाउँदै भन्यो।

"पुस्तैनी एउटै काम एउटै परिबारमा! तिमी हरुलाई अरु काम गर्न मन लाग्दैन"?-बिनोदले आशार्य ब्यक्त गरो।

"मन्त लाग्छ नि !यहाँबाट उम्कन पाएन हो "-बलेले पानीको एक घुट्को पियो।

"किन उम्कन नपाउने"?- बिनोदले आशार्य प्रकट गरो।

"ऋण तिर्न नसकेर "-चबाएको रोटी निल्दै बलेले भन्यो -"मेरा बाका बाका बाका बाले तपाईका बाका बाका बाका बासंग ऋण लिएका थिएरे तेही ऋण तिर्न नसकेर ऐलेसम्म तपाईहरुका खेत बारी जोती राखेकाछौं-मेरा बाले भनेका।"

बिनोदले सोध्यो-"कति छ ऋण"?

"मलाई केथाहा"-बलेले रोटीको अन्तिम टुक्रा मुखमा राख्दै भन्यो।

" कस्लाई थाहा छत "?-बिनोदले सोध्यो।

बाँकि रहेको एक टुक्रा पाङलाङ मुखमा राख्दै बलेले भन्यो-" मेरा बालाई पनि थाहा छैन तपाईका बालाई पनि थाहा छैन -मेरा बाले भनेको-यो कसैलाई पनि थाहा छैन।तर कर्जा छ"।

"यस्तो कुरामा बिस्वास गर्र्ने हो त?"बिनोदले शंका ब्यक्त गरो ।

"बाले भनेपछि बिश्वास गर्नै परो" बलेले दृड श्वरमा भन्न्यो।

त्यहाँ सन्नाटा छायो।

बलेले खाली टपरी बारीको डिलमुनि हुत्त्यायो ।बारीको डिलमा चर्दै गरेका गोरूलई जुवामा नारो।अनौं समायो। जोत्न थाल्यो।

२०७७/2/९

English

Short story: Shri 3's order.

Madan Parajuli

Shri 3 Maharaja's buggy stopped in front of Gaushala for Pashupati Darshan. Soon some motor vehicles arrived. The great larco of the dynasty moved forward. The soldiers had cleared the main road. Cheers were coming from the left and right side of the road.

"Chi:!, Chi;!, Khit !, Ghun ... A!" Etc. Listen to the voice! From inside the vehicle. On the side of the road stood the larvae of the Naga Babas. Ranisaheb, the nurses were walking with their noses covered. There was a lump on Mr. 3's forehead. Stopped and ordered "Invite all Naga Babas to dinner at the palace tomorrow evening!"

# # #

"All the girls should only wear loose-fitting blouses and nylon petticoats and give the Nagas a meal!" His Majesty's order was given before the Naga Babas lined up in Khalanga for food.

In a red blouse and red petticoat, the embarrassed red-haired hawks bowed to the Babaji sitting in the wave and began to pass the food. The clothes were like that! All the limbs were clearly visible from the outside. As soon as Babarang's eyes fell on the fairies, Rupaji's eyes fell on him. The repressed masculinity of most came to life. Some Nagababajis blindly defended their religion by staging this play, while about a dozen Bababajis remained unmoved.

Shri 3 Maharaj was standing in a firm horse riding suit with a stick in his hand. The Naga Babas who had assumed the incarnation of the frantic Bhairav, the Maharaj's stick began to rain on their bare backs. The soldiers were dragging the fathers who had been beaten by the Maharaja's stick to Patangini. The barn was almost empty. The treasurer was ordered to manage the Dakshina by requesting all the rest of the real Baba to eat without fear.

"Before tomorrow's sunrise, cut off the Thankot Bhanjyang to all the Naga Babas in Patangini!"

"Short Stories / Sociology Now"

Jeevan Dahal

My American friend Gary Shepherd came to my house laughing and said, "Mr. Dahl, how are you?"

"How did you get to my house at such a critical time?" I asked angrily. Because I didn't like the fact that he came at such a bad time, and I didn't want to hurt him by touching the second reason.

"Don't worry, don't worry, I'm relaxed. I'm very safe. I followed the doctor's advice. But I'm going back to the United States / my country tomorrow because my country sent me a charter plane to pick me up and I came to say goodbye to you." The statement ended.

I ah! I could only do that. And he whispered to me, "What are you thinking, man?"

"Kalapani, Lipulek and Limpiyadhura. You can't say your own, Corona, what else is there to think about now?"

"Hey, is this also a matter of concern? It's getting better; no one can progress without a strong enemy on the side" - he sorted out the philosophy / teaching.

"You say that contrary to the international norms, the truckloads of Corona patients are being brought to the border of Nepal and released, and you don't think that they are taking our honor by encroaching on Nepali land every day! You?" - I expressed my anger again.

"Who cares? Instead, another feature or introduction will be added to the sociology," he said.

"What's more!"

"The most petty man among the people is Arya, among the Aryans is the Indian and among the Indians is Hanuman of the BJP," he joked again.

Gauradaha-7, Jhapa.

*** Short story - "Debt"

*** Ramesh Mohan Bhattarai

Binod asked Bale, who was having lunch after plowing, "How much have you done for us, the eldest?"

Son of Binod Mukhiya.

Bale put a piece of cornbread in his mouth and said, "You must know yourself, chief."

"What I do know is that I am coming home after 15 years of studying Mawal at the age of four. It has only been 5/6 days since I came here," Binod said, expressing his ignorance.

"Why did you ask Sanu Mukhiya Hali to get rid of his work?" - There was a light glow on Bale's face.

"How many years have passed since you said that?" Binod insisted.

"It must have been two or three hundred years," said Bale, biting the bread.

"Come on ... eldest, I really asked you not to joke." - Binod jerked a little "I must be 17/18 years old". How come so many years "?

"I'm really saying, Sanu Mukhiya, my father-in-law, my father-in-law, we have been working hard for you since time immemorial," said Bale, chewing bread.

"Hereditary work in the same family! You don't like to do other work"? - Binod expressed hope.

"I can't believe it! I couldn't escape from here" - Bale drank a sip of water.

"Why can't you escape"? - Binod expressed hope.

"Unable to repay the loan," said Bale, swallowing the chewed bread.

Binod asked, "How much is the debt?"

"Let me tell you," said Bale, putting the last piece of bread in his mouth.

"Who knows?" Binod asked.

Putting the rest of the piece in Panglang's mouth, Bale said, "I don't even know your hair. Your hair doesn't know either. My hair said, 'No one knows. But there is debt.'

"Do you believe in such a thing?" Binod expressed doubts.

"You have to believe what Bale says," Bale said firmly.

There was silence.

Bale threw an empty pot under the dill of the bari. The oxen grazing in the dill of the bari shouted at the gambler. He started plowing.

2077/2/9

interesting things while scrolling down

2020-05-22T20:21:00.001+05:45

राजनीतिमा_प्रवेश_गरेछ_कोरोनाले_हिजोबाट।

बल्ल कोरोनाले सहि बाटो पायेछ। ६०१ पछि मलाई लागेनि केहि फरक पर्दैन। तर नेपालि जनतालाई नलागोस।

चुरोटबिना हामी बाँच्न सक्छौ,

फेरि पनि चुरोट बनाउने करोडपती ।

रक्सि बिना हामी बाँच्न सक्छौ,

फेरि पनि रक्सी बनाउने करोडपती ।

तम्बाकु बिना हामी बाँच्न सक्छौ,

फेरि पनि तम्बाकु बनाउने करोडपती ।

मोबाइल बिना हामी बाँच्न सक्छौ,

फेरि पनि मोबाइल बनाउने करोडपती ।

तर एउटा भयानक र दर्दनाक अकाट्य सत्य : अन्न बिना हामी कहिल्यै बाँच्न सक्दैनौ तर अन्न उत्पादन गर्ने किसान किन जहिल्यै गरीबको गरीब र दरिद्रको दरिद्रै ?

_______________________________________

झल्लुहरु !!

समय छौन्जेल लुडो खेलेर बसे अहिले माहामारी सग लड्ने बेलामा सिमानामा अड्किए। नक्सा जारी भयो अब कोरोना सङ लड्ने हो कि?

बाचे सिमाना हो। मरे कुन्निके सित्ति।

________________________________________

आगामी आवमा राजस्व बढ्ने सम्भावना छैन, वैदेशिक सहयोगमा पनि भारी गिरावट आउन सक्छ भने आन्तरिक ऋणले कति नै धन्न सक्ला र! यस्तो अवस्थामा संसदको अर्थ समितिले १७ खर्बको बजेट ल्याउन सुझाव दिएछ। स्रोतबिनाको ठूलो बजेट ल्याएर बहादुरी देखाउनुभन्दा कार्यान्वयनमुखी छरितो बजेट नै उपयुक्त हैन र?

___________________________________+____

हण्डिमाराहरुले अपमानित गरेको देश हो नेपाल

ईण्डियन सेनामा नेपालीहरुको भर्ति बन्द गर। नेपालभित्रका ४० लाख ईण्डियन रोजगारहरु फिर्ता पठाएर त्यसमा नेपाली श्रमिकहरुलाई रोजगारीको व्यवस्था गर। कोशी, गण्डकी र महाकाली सन्धि खारेज गर। खुला सिमाना बन्द गर।

यति मात्र काम गर्ने हो भने ईण्डियनहरुले नेपालीहरुको खुट्टा ढोग्दै १ महिनाभित्रमा सबै अतिक्रमित भूमी फिर्ता गर्छन्। लैनचौर र दिल्लीका हण्डिमाराहरुले अपमानित गरेको देश हो नेपाल।

-भरत दहाल(राजनीतिक विश्लेषक)

_________________________________________

Shortstory16

2020-05-22T18:11:00.001+05:45

लघुकथा : बाेली

अर्जुन थापा

"हजुरको यो दिन दिनैको नाैटंकी देखि हैरान भैसके। घरि ब्यापारी बन्नु पर्ने । घरि यो घरि त्यो। यो घर हो नि हजुरको अखडा होइन नि ।" आईफोनमा सेल्फीका लागि तयार हुँदै भन्छिन श्रीमती।

"किन रिसाउंछयाै प्यारी ! यो लकडाउन भए देखि त घन्टाैै तिम्रो पछाडि बसेर टिकटककोलागी टाउको हल्लाउँदै बसेको पनि छु नि।" आफू भए तिर तान्दै।

"ल भयो भयो ! हजुरको सिको गरेर त छोरो पनि हरेक कुरामा मोलमोलाइ गर्ने भएको छ मसँग।" लगाई रहेको चोलोलाई अलिक तल तान्दै ऐना अगाडि ।

"हेर बुढी ! तिमीले बर्सेनि फेर्ने नयाँ फोन । यो सान।काठमाडौंमा यति ठूलो घर आदि,यही बोलीले गर्दा त हो नि।

लकडाउन भयो भन्दैमा घरमा चुप लागेर बस्यो भने त पछि ब्यापार चौपट् भई हाल्छ नि। आफूलाइ निखार्न त काम जति बेला पनि गर्नु पर्छ। यति छाेटाे समयमा अफूभन्दा बलियालाई पछारेर मन्त्री भएको के यहि बोली र दिमागले होइन र मन्त्रीनी ज्यू ।" मस्किदै बुढीको गलामा माया गर्छ मन्त्री।

लघुकथा : प्रयत्न

मदन पराजुली

अन्त्यकालको ठहर भएपछी एक बृद्द जलाश्रय लगिएका थिए । मुख हेर्ने आफन्त र नातेदारहरुको बाक्लै उपस्थिती थियो । केही खाने मन छ कि ? केही इच्छ्या बाकी छ की ? भनेर बेलाबेलामा सोध्ने गर्थे , बुढा इन्कार गर्थे ! सोध्नेहरु अलि पर भएपछी भने बुढाको आखिरी घिड्को केही न केही बांकी छ ! त्यही भएर छोड्न नसकेको हो ! भन्थे । बुढाको बक्य बसिसकेको थिएन । बिस्तारै सानो स्वरमा भेट्न आउने संग दोहोरै कुरा गर्थे ।

ठिक यहि अवस्था नदिको पारीपट्टी जलाश्रयमा राखिएकी बृद्दाको थियो ।

" बा ! केही इच्छ्या छ कि ?" जेठो छोराले बाउलाइ यो समेत बिसौं पल्ट सोध्यो ।

" परान जानुभन्दा अगाडि एकपल्ट बिहा गर्ने मन थियो ! जा त ! त्यो पारी जलाश्रयमा राखेकी बुढी मलाइ दिन्थे कि ? सोधिहेर !"

बुढाको इच्छ्या सुनेर त्यहा खैलाबैला मच्चियो ।

"मर्ने बेलामा केहो यो ? कस्तो इच्छ्या हो यो ?" कसै कसैले अलि पछाडी बसेर " खेर गएको बुढो ! पापी बूढो ! " आदि भन्न भ्याए । जे भएपनि सोधिहालियो ! बुढाले मन तेस्तै देखाए ! गएर भनौन त एकचोटि ! यस्तै सोचेर केही मान्छे गएर बुढीका छोरा संग कुरा राखे । तेता खैलाबैला भयो । उल्लिबिल्लि पारे , कुटौला जस्तै गरे । तेताबाट अपमानित भएका आफन्तहरु कुरा मिलेन भन्न बुढा भएको ठाउंमा आइपुगे ।

एकघण्टा जति अरु बित्यो । "केही इच्छ्या छ कि ?" छोरो सोध्न पुग्यो ।

" मलाइ त एकचोटि बिहा गर्ने नै मन थियो । बुढी मरीसकेकी छैन ! जाओ त सोध ! अब त दिन्थे कि ?"

सोधिपासो भयो । कोहि दुखित , कोहि मनमनै आक्रोसित भए । " सोधौ एकपल्ट । उताको जवाफ पाइएकै छ । आएर भएन भनिदिउला ! " सोध्न गए । आफ्नो लाचारी र वाध्यता देखाए । उताबाट कुरा सुनिसकेपछी अघिको जस्तो आक्रामकता देखाइएन । शिष्टता पूर्वक इन्कारी भयो । त्यहिकुरा आएर उनिहरुले बुढालाइ बताए ।

"बुढाले फेरि बिहा गर्ने मन छ ! " भन्ने हुन कि ? भनेर डराएर अर्को एक घण्टा सम्म कोहि उनको इच्छ्या सोध्न त के नजिकै गएन । तेसपछी भने राम्रो राख्न मात्रै भए पनि अर्को छोरोले बुढासंग इच्छ्या सोध्न पुग्यो । बुढाले उही इच्छ्या दोहोर्‍याए ।

यस पटक थोरै हसिलो मुखले परैबाट नमस्कार गर्दै छोराहरु बुढीका छोराहरु संग आफ्ना बाउको इच्छ्या , आफ्नो वाध्यता र लाचारी प्रकट गर्न पुगे । यो पटक भने त्यहाको माहौल नै अर्को बनिसकेको थियो । भेट गर्दागर्दा सबै परिचित बनिसकेका थिए ।

" यो मर्ने बेलामा अरुथोक केही हुनेवाला त छैन । पितृ भैसकेका बृद्द हुन । यत्तिले गर्दा प्राण जान नसकेको हो भने के फरक पर्ला ? गरिदिउं बिहा ! हामीलाइ पनि पितृको सेवा गरेवापत धर्म नै होला ! समय पनि बिताउनु छ । हामी पनि जाम ! बुढाको खुसी भएको अनुहार हेरौला ।"

दुवै पक्ष खुसीको खवर सुनाउन बुढालाइ सुताएको ठाउँमा पुगे । नभन्दै बुढाको मुख हसिलो देखियो । दुवैहात उठाएर सबैलाइ आशीर्वाद दिए ।

" म मर्न लागेको बुढालाइ बिहाको तिर्सना किन हुन्थ्यो ?! मैले त अर्ती दिन खोजेको हो । चाहिएको कुरा माग्न लाज नमान्नु , एक पटक दिएन भने पनि माग्न नछाड्नु , मन बद्लिन बेरलाग्दैन । हुनेले दिन पनि सक्छ । "

बुढा यसपछि खुसीखुसी ब्रह्मलिन भए । दुवैथरीले श्रद्धाञ्जली चढाए ।

(लोककथा)

२०७७ . २ .८

पोखरा, अर्चलबोट

लघुकथा

#चियापसल

दीपक लोहनी

साउनीले घ्यारर्र पार्दै सटर उचाली । अनि मेरो घर नजिको चियापसल बिहानै खुल्यो । बढारी । हल्लने काला दुई बेन्च टालोले पुछी । गाँठो पारिएको पर्दा फुकाली । पसलबाहिर गोलो टेवल राखी । टेवलमा प्रायोजित एक कम्पनीको भीमकाय छाता सिउरी । पाँचवटा मेच वरिपरी घुमाई ।

रेडियोमा लिपुलेक र लिम्पियाधुराको तातो बहस चलिरहेको थियो । साउनीले पुलुक्क ऐना हेरी । तल्लो ओठको लिबिष्टिकले हल्का सिमाना नाघेको थियो । टि-सर्टको मघ्ये भाग तन्काएर लिबिष्टिकको सिमाना मिलाई ।

अण्डा उसिन्नु थियो । उसिनी । दूध तताउनु थियो । तताई । डुनोटवालाले तीन पोका दुनोट ल्याइदियो । सजाई ।

ग्राहकहरू फाट्टफुट्ट आउन थाले । मेच ताने । चुरोट सल्काए । चियाको अडर दिए ।

म पनि बेला बखत जान्थें । गएँ । साथीभाइहरू गफिरहेका थिए ।

मैले साथीहरूमा आँखा घुमाएँ । आत्मप्रशंसा, कुण्ठा, निराशा, घमण्ड, जालझेल, हिनताबोध सबै मज्जाले गफ चुटिरहेका थिए ।

लघुकथा : ज्योतिषीबा कि छोरीको बिहे :

डिल्लि राज खनाल

गांउमा दाहाल ज्योतिषी बा कि छोरी को बिहेको खुबै चर्चा हुन थाल्यो :

'' यसपाली ज्योतोषी बाले छोरीको बिहे

गरे छन पत्तै पाइएन ''

'' सबै छोरीहरुको बिहेमा बोलाए कान्छी

छोरीको बिहेमा बोएनन्''

'' यसपलि गड्वुवा जोगियो ''

'' हामी गोडाधुने दाजुभाइलाइ त बोआएनन् ''

'' सांचि के थरीलाइ दिएछन् ? ''

'' भट्टराई लाइ दिएका अरे ? ''

'' अ ज्वाइले अगाडिको त्यो भट्ट चै लेख्न

छोडेको अरे ''

(भोलि नहोला भन्नसकिदैन )...

त्यो एक दिन...

अचानक ज्वरो आउछ ! घाँटी दुख्न थाल्छ ! श्वास फेर्न कठिन हुन्छ! वास्ना र स्वाद हराउँछ! आलस्य हुन्छ! टाउको दुख्छ! वाकवाकी लाग्छ...!!

CORONA (COVID) टेस्ट गरिन्छ,

३ दिनसम्म लगतार तनावमा भएपछी, जब टेस्ट पोजेटिभ आउछ....

त्यसपछि एम्बुलेन्स घरमा आइपुग्छ...

अनि...

छिमेकीहरु झ्यालबाट तिमिलाई हेरिरहनेछन

कसैको तिमिप्रती सहानुभुती भएपनि

केही मनहरु तिमिप्रती हासिरहेका हुनेछन

एम्बुलेन्स सगँ आएका स्वास्थ्यकर्मीहरुले तिम्रा दैनिक प्रयोग गरिने सामाग्रीहरु र लुगा राख्नु भन्ने छन अनि...

बिचरा तिमी

घरवालाहरु तिमिलाइ एकोहोरो नियालिरहन्छन..

तिम्रा आखाहरु आँसु बोल्न थाल्नेछन

त्यातिखेर नै.......

"ल छिटो गर्नुस " आवाज आउछ,

एम्बुलेन्सको ढोका बन्द हुनेछ.... साइरन बज्न थाल्नेछ...

अनि त्यो टोल सिल गरिदिनेछ

अनि १४ दिनसम्म नितान्त एक्लै बस्न भनिनेछ..

२ छाक खाना त पाइएला, तर

TV, mobile सबै अदृश्य हुनेछन...

बन्द कोठाको पर्खालमा अतीत अनि भबिस्यको दृश्य देखिन थाल्नेछन....

यदि तिमी ठिक भए त... ठिक...

त्यो पनि ३वटा टेस्ट रिपोर्ट नेगेटिभ आयोभने..

अनि घर फिर्ता....

तर

यदि उपचारको क्रममा कुनै अनोहानी भयो भने

त्यो तिम्रो शरिरलाइ प्लास्टिकले रैप गरेर सिधै

शबदाहगृह पुर्याईने छ र....

सायद तिम्रा आफ्नाका लागि अन्तिम दर्शन सम्भब नहोला

मात्र परिवारलाइ एउटा डेथ सर्टिफिकेट...

खेल खत्तम

बिचरा गयो...... राम्रो मान्छे थियो

त्यसैले,

बिना कारण घर बाहिर ननिस्कौ

बाह्य जगतको मोह अनि कुरालाइ हल्का लिने बानी त्यागौं।

सम्झिनुहोस कि...

#जीवन_अनमोल_छ।

#त्यसैले_घरमै_बसौ_सुरक्षीत_बसौ।

त्यो दिन आउदैन भन्न सकिन्न

Shortstory15

2020-05-22T10:49:00.001+05:45

Short story: Jalae

Many spiders did not weave nets.

As soon as he saw the spider's web, he would clean it with a brush. He hated spider webs. Since the spider did not weave a web, he did not have to hate the spider.

Dandapani was a great social worker. After winning the last election, he became a minister. His social workers found him more resilient.

He was very kind. By his grace, national / international brokers from various fields joined his social service campaign. In a short time, his social work, which was limited to small tails, found a way to spread across the country.

His social service news kept coming in the national media every day. The taste of his social service was also spread in the media.

Leaders and cadres of the party who took full advantage of his social service did not hesitate to applaud him.

The relatives are very different. The business of selling his name and making millions was already going on.

He was the chief guest at the relief distribution program for those most affected by the floods. Among those receiving relief were relatives, party workers, and people recommended by brokers close to him.

The real Kareena victims, who did not fall into the trap of the minister's people, waited for relief.

The nets of the minister's people were bigger than the nets of spiders. Even the spiders were surprised to see the minister's net.

लघुकथा : जालाे

अाेम रिजाल

धेरै भयाे माकुराेले जालाे बुनेकाे थिएन ।

माकुराकाे जालाे देख्ने बित्तिकै कुचाे लगाएर सफा गरिसक्थे दण्डपाणि । उनलाई माकुराकाे जालाेसँग अति घृणा थियाे । माकुराले जालाे नबुनेपछि अचेल उनले माकुरालाई घृणा गर्नु परेकाे थिएन ।

ठुला समाजसेवी थिए दण्डपाणि । गत निर्वाचनमा विजयी भएपछि उनी मन्त्री भए । उनकाे समाजसेवाले झनै झाङ्गिने माैका पायाे ।

उनी साह्रै कृपालु थिए । उनकाे कृपाले विभिन्न क्षेत्रका राष्ट्रिय / अन्तराष्ट्रिय दलालहरूसमेत उनकाे समाजसेवाकाे अभियानमा जाेडिए । छाेटाे समयमा नै सानाे टाेलमा सिमित उनकाे समाजसेवाले देशभरि फैलने माैका पायाे ।

राष्ट्रिय मिडियाहरूमा दिनहुँ उनकाे समाजसेवाका समाचारहरू अाइरहन्थे । मिडियाभित्र पनि उनकाे समाजसेवाकाे स्वाद छिरेकाे थियाे ।

उनकाे समाजसेवाकाे भरपूर लाभ लिएका पार्टीका नेता कार्यकर्ताहरूले उनकाे जयजयकार नगर्ने कुरै थिएन ।

अाफन्तहरूकाे त सान नै बेग्लै । उनकाे नाम बेचेरै लाखाैँ कुम्ल्याउने धन्दा चलेकै थियाे ।

काेराेनाबाट अति प्रभावितहरूलाई राहत वितरण कार्यक्रमकाे प्रमुख अतिथिकाे हैसियतले उनले राहत वितरण गरे । राहत पाउनेहरूमा उनकै नातेदार , अाफन्त , पार्टीका कार्यकर्ता, उनी निकटका दलालहरूले सिफारिस गरेका मान्छेहरूकै बाहुल्यता थियाे ।

मन्त्रीका मान्छेहरूकाे जालाेभित्र नपरेका वास्तविक काेराेना पीडितहरू राहतकाे प्रतीक्षामा टाेलाएका थिए ।

माकुराकाे जालाेभन्दा ठुलाे थियाे मन्त्रीजीका मान्छेहरूकाे जालाे । मन्त्रीजीकाे जालाे देखेर माकुराेसमेत छक्क परेकाे थियाे।

Shortstory14

2020-05-22T10:07:00.000+05:45

Short story: Error?

This time Surendra's in-laws had gone after a long time! I was very happy. The yearlings, including Vallopallo's house, were surrounded by fun until they got hold of the chocolate, after which they gave some advice and disappeared like a bird.

"It's all right, old lady! Today the son-in-law has to feed the king with vegetables!"

"I made up my mind to laugh!" Mother-in-law filled us.

Father-in-law was fond of it. Being a hunter of his time, he is a secret lover of deer and weasel! Even though he is not walking now, he used to come to the college, Pura Koseli, from the lake because of his old friends. There must have been something like that! For when the son-in-law arrives !!

There was a call in the kitchen in the evening. As usual, half a dozen bronze bowls, lentils and vegetables, honey in a brass vertical glass, and milk in bohota around the elder brother of chares! While eating, Suresh noticed that there was no meat dish. Kalinuro, Chiplenuro, Kurilo, Khirimlo, Karkalo and Persi Munta were separate vegetables. Surendra was satisfied from the kitchen.

"You see! How much do you want to be loved by Salasali? As soon as he saw her coming, he reached the forest and arranged for vegetables." The mother-in-law revealed the secret of Tetibidhi Tarkali.

Chiplenuro was bought in the market and eaten, all the others were new vegetables for him this season. Repeatedly, the word "vegetables eaten by the king" kept running through his mind. Everything that was eaten was the king's food! There was no possibility that what was said in the family would be different. He was not even attracted to meat. Thought "Maybe something went wrong?"

Nepali version

लघुकथा : त्रुटि ?

मदन पराजुली

यो पटक सुरेन्द्र ससुराली थोरै लामो समय पछि गएको थियो ! ठूलै हर्ष भयो । वल्लोपल्लो घर समेतका सालासालीहरुले चकलेट हात नपरुन्जेल मज्जाले घेरे , तेसपछी खासखुस केही सल्लाह गरेका के थिए चरा उडेझै भुरुरु उडेर बेपता भए ।

" निखर्को छ बुढी ! आज ज्वाइँ साहवलाइ राजाले खाने तरकारी ख्वाउन पर्ला है !"

" हस त्यही सोच बनाएकी छु !" सासू आमाले हामी भर्नु भयो ।

शौकिन हुनहुन्थ्यो ससुरा । आफू जमानाको शिकारी हुनाले मृग , झारलको सुकुटी प्रेमी ! अहिले आफू नहिडे पनि पहिलाका साथी संगतिहरुको कारण लेकबाट कालिज, प्युरा कोसेली आउथे । तेस्तै केही जोहो थियो होला ! ज्वाइँ आएको बेलाको लागि !!

सांझ भान्सामा बोलावट भयो । सधै झै चरेसको जेठोथाल वरिपरि आधा दर्जन कांसका कचौरामा दाल तरकारी,कांसका ठाडा गिलासमा महि , दूध बोहोतामा घ्यू ! खादै गर्दा सुरेसले याद गर्‍यो , मासुको परिकार थिएन । कालीन्यूरो , चिप्लेन्यूरो , कुरिलो , खिरिम्लो ,कर्कलो र फर्सीको मुण्टाको छुट्टाछुट्टै तरकारी थियो । भान्साबाट तृप्त भयो सुरेन्द्र।

"देख्नु भयो ! कतिमाया गर्ने रैछन हजुरलाइ सालासालीले ? आएको देख्ने बित्तिकै बनमा पुगेर तरकालीको बन्दोवस्त पुर्‍याए ।" सासूआमाले तेतिबिधी तरकालीको रहस्य खोल्नु भयो ।

चिप्लेन्यूरो त बजारमा किनेरै पनि खाएकै थियो , अरु सबै उस्का लागि यो सिजनका नौला तरकारी थिए । बारबार उस्को दिमागमा भने " राजाले खाने तरकारी " शब्द घुम्दै थियो । जे खाइयो सबै राजाले खाने चीज नै त थिए ! सत्कारमा तलमाथि हुन्छ कि भनेर सतर्क रहने खानदानमा बोलेको कुरा फरक हुने त संभावना नै थिएन । मासु प्रती तेत्ती आकर्षित मान्छे पनि थिएन उ । सोच्यो " सायद केही त्रुटि भयो होला ?"

Shortstory13

2020-05-21T23:10:00.001+05:45

लघुकथा : सोफी

हरिप्रसाद भण्डारी

एउटा किसान खेतमा काम गरेर घर फर्कँदै थियो, बाटोमा एउटा अनौठो जीव देख्यो । नजीक गएर हेर्दै मनमनै भन्यो, ‘आहा ! बिरालो पो रहेछ ।’

ऊ घरपालुवा जनावरलाई माया गर्थ्यो । वर्षाद्को पानीले भिजेर लुगलुग कामिरहेको बिरालो देखेपछि उसका मनमा दया जाग्यो, अनि काखमा च्यापेर घर लग्यो ।

बिरालो देखेपछि छोराछोरीहरू रमाए ।

“बुवा यसको नाम के राखौँ ?” छोरीले सोधी ।

“सोफी राखौँ ।” छोराले प्रस्ताव राख्यो । सबैले सहमति जनाए ।

किसानकी श्रीमतीको नाम जानकी थियो । उनले कचौरामा दुध दिइन् । दुध खाएपछि सोफी खेल्न थाल्यो । केटाकेटीहरू खुशी भए ।

केही दिनमै सोफी हलक्कै बढ्यो । तर म्याउँम्याउँ गरेर कराएको भने सुनिएन ।

“यो बिरालो किन बोल्दैन हँ ?” जानकीले जिज्ञासा राखिन् ।

“खै !” किसानले अनविज्ञता प्रकट गर्‍यो ।

केही दिनपछि सोफी म्याउँम्याउँ गर्नुको साटो बाघजस्तै घुर्न र बाख्राका पाठापाठीहरूलाई झम्टन थाल्यो । सोफीको कृयाकलाप देखेर सबै ससङ्कित भए ।

किसानले पशुको डाक्टरलाई देखायो । सोफीलाई हेरेपछि डाक्टरले भन्यो, “यो बिरालो होइन, बाघको बच्चा हो । यसलाई अझै केही दिन पाल्यौ भने तिमीहरूलाई नै झम्टन्छ । जतिसक्दो छिटो जङ्गलतिर धपाऊ ।”

डाक्टरको कुरा सनेपछि किसानको मुटु ढुकढुक गर्न थाल्यो । जानकी र छोराछोरीहरू थरथर काम्न थाले ।

किसानले सोफीलाई जङ्गल पठाउन निकै प्रयत्न गर्‍यो तर सोफीले मानेन । घाँटीमै समाउलाजस्तो गर्न थाल्यो । किसानको चिन्ता बढ्दै गयो ।

एक साँझ किसान बैठक कोठामा बसेर चिन्तित मुद्रामा टिभी हेरिरहेको थियो । छोराछोरीहरू सँगै थिए । टिभीमा कोरोना सम्बन्धी समाचार आइरहेको थियो ।

समाचार हेर्दै गरेको छोराले किसानलाई सोध्यो, “बुवा, यो कोरोना भनेको के हो ?”

सोफीले किसानका दिमागमा हदैसम्मको चिन्ता थुपारिदिएको थियो, त्यै रिसमा उसले भन्यो, “कोरोना भनेको यही सोफीजस्तै हो । बिरालो बनेर घरमा पस्ने, बाघ बनेर डुक्रने र मौका पाए हामीलाई नै खाने । त्यसो भएर हामी सधैँ योसँग सतर्क हुनुपर्छ ।”

+++

वैशाख १२, २०७७

तिलोत्तमा– ८, रुपन्देही

Short story: Sophie

Hari Prasad Bhandari

A farmer was returning home after working in a field when he saw a strange creature on the road. He looked closer and said to himself, 'Aha! It's a cat. '

He loved pets. When he saw the cat soaking wet in the rain, he felt pity for her and took her home in his arms.

The children rejoiced when they saw the cat.

"Father, what should we call it?" The daughter asked.

"Let's keep Sophie." The son proposed. Everyone agreed.

The farmer's wife's name was known. She gave milk in a bowl. After drinking milk, Sophie started playing. The boys were happy.

Within a few days, Sophie grew up. But the meowing was not heard.

"Why doesn't this cat talk?" Janaki inquired.

"Oh!" The farmer showed ignorance.

After a few days, instead of meowing, Sophie began to wander around like a tiger and snarl at the kids. Everyone was shocked to see Sophie's activities.

The farmer showed it to the vet. After looking at Sophie, the doctor said, "It's not a cat, it's a tiger cub." If you keep it for a few more days, it will hurt you. Drive to the forest as soon as possible. ”

The farmer's heart began to pound when he heard the doctor's words. Janaki and her children began to tremble.

The farmer tried hard to send Sophie to the forest, but she refused. It started to feel like a sore throat. The farmer's anxiety was growing.

One evening the farmer was sitting in the living room watching TV in a worried manner. The children were together. News about Corona was coming on TV.

Watching the news, the son asked the farmer, "Father, what is this Corona?"

"Corona is just like Sophie," he said angrily. Entering the house as a cat, piging as a tiger and eating us if given a chance. That's why we should always be vigilant with it. ”

+++

April 12, 2077

Tilottama - 8, Rupendehi

Shortstory12

2020-05-21T23:09:00.000+05:45

लघुकथा: नानुमैयाँको बाँध

लक्ष्मी पोखरेल

बुहारी नानुमैयाँले पकाएको, सासुससुराले नखाने भए । नखाइदिए ता तैबरी, जेठाजु, देवर उचाली समाज बसाउने भए । नानुमैयाँलाई अर्जुनको जिम्मा लाउने भए । आफूलाई जत्तिनै दह्रीली भनिठाने पनि नानुमैयाँका बाँध फुटे । यस्तै बाँध यस अघि दुईखेप फुटेका हुन् । एकपटक माइतीघर छाडेर श्रीमान श्यामको घर भित्रिदाँ र अर्कोपटक श्यामको अकाल मृत्यु हुँदा । त्यसपछिका दुर्वचन उसले पचाउँदै ल्याएकी हो ।

छोरीचेलीको जात । आफूघरमा दाजुभाईसँग मुड्कामुड्की पर्दा, चेलीको जात अर्काको नासो- घाउखत नलगाओ है ! भन्थिन् उनकी आमाले । दिनहुँ रक्सी धोकेर मध्यरात टोल थर्काउँदै श्रीमती भकुर्ने बहादुरकी स्वास्नी भइञ्जेल उनकी आमाले त्यो घर कत्तिको आफ्नो पाइन्, नानुमैयाँले कहिल्यै बुझिनन् । नानुमैयाँ गाउँघरबाट शहरमा बुहारी बनेर आएपछिका गाह्रासाह्रामा उनले आफूलाई अभ्यस्त पारिहालिन् । छोरो राहुल पनि छिट्टै गर्भमा आइहाल्यो । तर हुनुहार दैव नटार, सवारी दुर्घटनाले माया गर्ने लोग्नेलाई लग्यो । विधवा भएपछिको फेरिएको बुहार्तन जसोतसो चल्दै थियो । श्यामको बालसखा अर्जुनलाई घरकाले बाक्लाई डाक्न थाले । उनी बाबु भन्थिन्, अर्जुन भाउजु भन्थे । केही समय बित्यो । खासखुस कुरा सुनिन थाले । ससुराली खलकका व्यवहार टर्रो र रुखो हुनथाल्यो । अन्तत उनलाई बात लगाई छाडे ।

जेठाजुले भने, राती यस्को कोठाबाट निस्केको मैले देखेको हो

सासुले भनिन्, आउने बित्तिकै कोठामा बसाउँछे

समाजका मान्छे मुखामुख गरे । सासु भुत्ल्याउन तम्सिन् ।छुट्टिएर बसेको जेठाजुले जिम्मा लाउने कुरा गरे । राहुल अघिसम्म चुप्प लागेर हेरिबसेको थियो । उसैले शय नम्बरमा कल गर्यो । प्रहरी आए । आमाको हात समाउँदै अगाडि बढेर राहुल प्रहरीलाई भन्न थाल्यो, अर्जुन अङ्कललाई घरमा डाक्ने म हुँ । अङ्कल टिचर भएकाले मलाई अफ्ठ्यारो लाग्ने विषय म ममीकै कोठामा बसेर सिक्छु । घर आएकालाई चिया पानी दिनु पाप हो र हामी आकाश डुल्ने चरालाई त आँगनमा चारो हाल्छौं ।

नानुमैयाँले थाहा पाइन् छोरा ठूलो भएछ । नानुमैयाँको बाँध चौथोपटक फुट्यो ।

Short story: Nanumaiya's dam

Lakshmi Pokhrel

Cooked by daughter-in-law Nanumaiya, mother-in-law refused to eat. If they did not eat, then Taibari, Jethaju and Dewar would establish a high society. Nanumaiya was to be handed over to Arjuna. The dams of Nanumaiya burst no matter how much they called themselves Dahrili. A similar dam has burst two times before. Once she left her family home and entered her husband's house and another time when Shyam died prematurely. She has digested the next word.

Caste of daughters. When you have a fistfight with your brother at home, don't touch the other person's nose and wounds! Said his mother. Nanumaiya never understood how much her mother owned the house until she became the wife of Mrs. Bhakurne Bahadur, who used to drink alcohol every day and shake the toll in the middle of the night. After becoming a bride in the city from Nanumaiya village, she got used to the hardships. Son Rahul also got pregnant soon. But Hunuhar Daiv Natar, a car accident took her to her beloved husband. Buhartan, who had returned after becoming a widow, was still going on. Shyam's childhood friend Arjun was called Bakla by the family. She was called Babu, Arjun was called Bhauju. Some time passed. Special things began to be heard. The behavior of the in-laws became harsh and rude. Eventually he stopped talking.

The elder brother said, "I saw him coming out of his room at night."

The mother-in-law said that she would put him in the room as soon as he came

People of the society came face to face. She tried to seduce her mother-in-law. Rahul had been silent before. He called the bed number. The police came. Holding his mother's hand, Rahul stepped forward and told the police, "I am the one who called Uncle Arjun at home." Being an uncle teacher, I learn awkward things by sitting in my mother's room. Giving tea and water to those who come home is a sin and we feed the birds that fly in the sky in the yard.

Nanumaiya found out that her son had grown up. Nanumaiya's dam burst for the fourth time.

Shortstory11

2020-05-21T23:07:00.001+05:45

लघुकथा :अदृश्य घाऊ

सीता बिष्ट कार्की (सीबिका)

कति दिनदेखि बिरामी भएर चमेली बिस्तारामा पल्टिरहेकी छ । माया गर्ने कोहि छैन यो घरमा त्यसै पनि बेचैन जिन्दगी बाँचिरहेकी ऊ मेलापात गर्दागर्दै आज एक्कासि ढली बारिको कान्लामा ।श्रीमान रोजगारीकोलागी खाडि देश गएको पनि एक वर्ष भयो ।पानीबिनाको माछा जस्तै छट्पटीमा बित्यो उस्को हरेक रातहरु , उस्को मर्म बुझ्ने केवल आकाशका जूनहरु थिए , धर्तिका फूलहरु थिए ।

किन यतिबेर सम्म सुतिरहेकी चमेली ?उठेर कामधाम गर्नु पर्दैन बिस्तारा नजिकै गएर सासुले भनिन "जाँगर न साँगर खानेबेला आँगर " अशक्त चमेली निसब्द बनेर सुतिरही नसुनेजस्तो गरी ।उस्लाई न खान मन छ न त भोक छ बरु रोगले भित्र भित्र गाँजेको छ , अब्यक्त छ्न उस्का पिडाहरु ।

राधा सोध त ,चमेलीलाई कस्तो छ अहिले ?, के खान्छिन ?, निकै दिन भो बिरामी भएको , "अब अस्पताल लैजानु पर्छ चमेलिको जेठाजूले श्रीमतिलाई भन्यो" , जेठानी नसुनेको जस्तैगरि बाहिर पो निस्की ! राधा के नाटक गर्दै छौ तिमी अलिकति संवेदनशीलता छैन तिमीमा ,तिम्रो बहिनी हो चमेली , दुखुसुखको साथी हो , यो घरको बुहारी हो , नहेप चमेलिलाई उस्को बुढा साथमा छैन भनेर ।

आमा यता आउनुस भन्नुस चमेलिलाई कस्तो छ ?, मैले त धेरै दिन भो ऊनी भित्रबाहिर गरेको देखेको छैन भान्सामा आएर खाना खाको पनि देखेको छैन त्यसैले सोधेको हुँ । आमा चमेली तपाईंको छोरी हो , ऊ सधैकोलागि यो घरमा आफ्नो आमाबाबु छोडेर आएकी हुन , जस्कोलागि आईन ऊ नै बेखबर छ ,हेर्दा सामान्य लाग्छ उस्को पिडा तर त्यस्तो रोग भयावह हुन्छ , भित्रभित्रै जलेको हुन्छ खुशिका पानाहरु त्यो पिडा मनोबैज्ञानिक हुन्छ । निसब्द बनेर चमेलिको सासु र जेठानी असजिलो मानी सुनिरहेका छ्न यि संवादहरु ।

जेठाजू र ससुरा बिस्तारै बुहारिको कोठामा गएर बोलाँउछ्न , चमेली उठ जुस खान ऊ बोल्दिन , सासुले बोलाँउछिन बोल्दिन , विचरा चमेलिको बिनाउपचार प्राण पखेरु उडिसकेछ अदृश्य घाऊ बनेर ।

टोखा ९ काठमाडौ

Short story: Invisible wound

Sita Bisht Karki (Sibika)

Jasmine has been lying in bed for days. There is no one to love her. She is still living a restless life in this house. She was reconciling today in the canal of Dhali Bari. It has been a year since her husband went to the Gulf country for employment. .

Why is the jasmine sleeping so long? You don't have to get up and go to work. .

Radha asks, how is Chameli now? What is she eating? She has been sick for a long time. Now she has to go to the hospital. Chameli's brother-in-law said to his wife, "She went out as if she had not heard!" Radha, what are you pretending that you don't have the slightest sensitivity in you, your sister is Chameli, a friend of sorrow, she is the daughter-in-law of the house, that Nahep Chameli is not with her old man.

Tell me, mother, come here. How is Chameli? I haven't seen her inside or outside for many days. Mother Jasmine is your daughter, she has left her parents in this house forever, for whom she is unaware of the law. Chameli's mother-in-law and brother-in-law are listening to these dialogues as they are speechless.

The elder brother-in-law and father-in-law slowly go to the daughter-in-law's room and call her. Get up and eat the jasmine juice. She doesn't speak.

Tokha 9 Kathmandu

Shortstory10

2020-05-21T23:06:00.001+05:45

लघुकथा : भाइरस

तुलसी पण्डित

स्थानिय सरकारबाट उर्दी जारी भयो । सबैले अनिबार्य रुपमा भोलि कोरोना जाँचको लागि वडामा भेला हुनु पर्नेछ। त्यसको लागि लाग्ने शुल्क रु पन्ध्र हजार हो । एक जनाले रु पन्ध्र हजारका दरले परिवार सहित सबै आउनु होला । यदि न आएमा कडा भन्दा कडा कारबाही गरीने छ ।

स्थानिय सरकारको उर्दी सुनेका मान्छेहरु कोरोना भन्दा पनि बढी भयभित भए ।उनीहरु रातको समयमा कता गै गएछन् थाहा नै भएन ।

भोलिपल्ट वडामा कोही न आएपछि स्थानिय सरकार जिल्ल पर्यो । गाउँमा बुझ्न पठाए । गाउँमा त एकजना मान्छे पनि छैनन् ।

वडामा खवर पुग्यो ।

तिमीहरुले घर भित्र गएर हेरेनौं ?

ताला लगाएको छ हजुर ढोकामा ।

प्रमुख विश्वास न मानेर आफैं गाउँ गए ।

साँचो फुटाएर घर भित्र हेरे मान्छे कोही रहेनछन् ।

कतिका घरमा पत्र लेखेर छोडिएको रहेछ । उनले पत्र हेरे । पत्रमा लेखिएको थियो ।

"महासय " "सरकारले कर बढाएर रित्तिएका हामी सँग एक पैसा पनि छैन । विरामी हुदा सिटामोल किनेर खान सक्ने खुबी छैन हामीसँग । जनाको रु पन्ध्र हजारका दरले परिवारको कोरोना जाँच गर्दा लाखौं लाग्छ । अनि हामीले कसरी जाँच गर्ने । हाम्रो त मर्नु सिवाय अरु कुनै उपाय छैन ।

अझ हाम्रा लागि त कोरोना भन्दा पनि भयङ्कर डरलाग्दो भाइरस पो देखा पर्यो । त्यसैले त्योबाट बँच्न हामी जङ्गल तर्फ लागेका छौ । कोरोनाको अन्त्य सँगै भाइरसको डर कम भए पछि हामी बल्ल घर फर्कने छौं ।"

Short story: Virus

Tulsi Pandit

An order was issued by the local government. Everyone must gather in the ward tomorrow for a corona check. The fee for that is Rs. 15,000. One person may come at the rate of Rs. If not, strict action will be taken.

People who heard the local government's order were even more frightened than Corona. They did not know where they had gone during the night.

The next day, when no one came to the ward, the local government fell. Sent to the village to understand. There is not a single person in the village.

The news reached the ward.

Didn't you go inside the house and look?

The door is locked.

The chief went to the village himself without believing.

There were no people inside the house.

How many houses have been left after writing a letter? He looked at the letter. It was written in the letter.

"We don't have a single penny left by the government's tax hike. We don't have the capacity to buy citamole when we are sick. It costs millions to check a family corona at the rate of Rs 15,000 per person. And how can we check? We have no choice but to die." No

For us, the virus was even more frightening than the corona. So we have gone to the forest to escape from it. With the end of Corona, the fear of the virus will subside and we will finally return home. "

Short story 9

2020-05-21T22:32:00.001+05:45

लघुकथाः शत्रु

-ऋषि तिवारी

'कति छुच्ची है तिनी निरमाया ।'

चार पाँचजना महिलाहरु एक ढिका भएर गफको चुटाईमा ति सोझी निरमायाको कुरो काट्दै गरेको मेरो कानले सुन्यो ।

म उनिहरुको कुरो सुनेर मनमनै आफैं गफिएँ । उनिहरु एक ढिका थिए । म छेउमै गएर उनिहरुसंग प्रतिकार गर्न सक्दिन्थे । उनिहरु चार पाँच जना । म एक्लो पुरुष ।

म आफ्नै मनको संवादबाट प्रतिकार गर्दै थिएँ ।

विचरी निरमाया जस्तो सोझी आइमाई आज सम्म देखेको छुइनँ । घर व्यवहार उनको असल छ, छोराछोरी आफ्नो लोग्नेको उनि देवी छिन । सासु ससुरा प्रति भक्ती भाव दर्शाउँछिन । अलिकति मुख छुच्चो भएर के भो ? उनको स्वभाव छुच्चो छैन । उनको आदर भावको कमि छैन । तर, तर जस्तालाई त्यस्तै ढिडालाई निस्तै भने जस्तै उनी निडर छिन् । उनलाई कसैले जित्न सक्दैनन्थें । त्यसैले उनि छुच्ची थिइन् ।

उनको वारेमा सोच्दै थिएँ, झस्काइन् मेरै जीवन संगीनीले, 'हजुर आज कसको वारेमा कथा फुर्ने ?' मैंले भने- 'तिनै सोझी निरमायाको ।' उनि पनि भन्न थालिन्- 'हैन हजुर उनि सोझी छैनन्, 'फुर्नुस्, फुर्नुस् कम्ताको छिन तिनी आइमाई ?'

मैंले यति बुझें । भने पनि उनलाई,'आइमाईको शत्रु नै आइमाई । के फुरौं कथा ?'

●●

विराटनगर-६, ममता-मार्ग ।

मितिः २०७७|०२|०६

Short story: Enemy

-Sage Tiwari

'What a nipple she made.'

My ears heard four or five women huddled together and talking to Sozhi Nirmaya.

I listened to them and thought to myself. They were a bunch. I could go to the side and fight with them. They are four or five. I am a lonely man.

I was retaliating with the dialogue of my own mind.

I have never seen such a straightforward woman as Vichari Nirmaya. She behaves well at home, she is a goddess of children and her husband. Mother-in-law shows devotion to mother-in-law. What's up with a little bit of a mouthful? His nature is not naughty. There is no lack of respect for him. But, she is as fearless as she is. No one could beat him. So she was a nun.

I was thinking about him, my life partner was shocked, 'Who are you talking about today?' I said, "The same Sozhi Nirmaya." She also began to say, "No, sir, she is not straightforward."

I understand that. Even if he said, 'Woman is the enemy of woman. What about the story? '

●●

Biratnagar-6, Mamta Marg.

Date: 2077 | 02 | 06

Short story 8

2020-05-21T22:31:00.000+05:45

लघुकथा: हाकिमकाे खान्की

अाेम रिजाल

फिल्डबाट फर्किदा तिम्राे घरकाे बाटाे फर्किने हाे । अाज बेलुकीकाे खाना तिम्रै घरमा खानु पर्ला । नयाँ हाकिमसापले फिल्ड जानु अगि मलाई फाेनमा भनेका थिए ।

मजस्ताे कार्यालय सहयाेगीकाे घरमा हाकिमसाप खाना खान अाउने कुराेले मन साह्रै प्रसन्न भयाे । खुसीले बाख्राकाे पाठाे उफ्रिएजस्तै उफ्रिएँ म ।

नयाँ हाकिमसाप अाएकाे एक हप्ता मात्र भएकाे थियाे । असार मसान्त, उपभोक्ता समितिकाे बील भुक्तानी गर्नै पर्ने भएकाले हाकिमसाप सम्पन्न कामकाे निरीक्षण गर्न प्राविधिकसँगै फिल्डमा गएका थिए ।

हाकिमसापकाे खान्कीकाे जम्मै जाेहाे गरेँ । मेराे क्षमताले भ्याएसम्मका परिकार बनाएँ । हाकिमसापकाे स्वागतका लागि बाटाेतिर अाँखा बिछ्याएर बसेँ ।

झमक्क साँझ पर्‍याे । हाकिमसाप अाएनन् । फाेन गरेँ । माफ गर्नु हाेला तपाईले सम्पर्क गर्न खाेज्नु भएकाे नम्बरमा अहिले सम्पर्क हुन सकेन भन्ने नारी अावाज सुनियाे ।

बाटाेमा नेटवर्क छैन हाेला । सहरबाट अाएका मान्छे हिड्न सकेनन् हाेला । अाउँदै हाेलान् । मनले प्रतीक्षा गर्न भन्याे ।

रातकाे दस बजेसम्म पनि हाकिमसाप अाएनन् । फेरि फाेन गरेँ । हाकिमसापले फाेन उठाए । दारूले लर्बराएकाे लवजमा हाकिमसापले अाफूहरू उपभोक्ता समितिकाे अध्यक्षज्यूकाे घरमै बसेकाे बताए ।

जुस र घुस खान पल्केका हाकिमसाप सादा खाना खान किन अाउदा हुन् ? हाकिमकाे प्रतीक्षामा चिसिएकाे खाना खिन्न थियाे ।

हाकिमहरूकाे बाेलीकाे कुनै ठेगान हुँदाेरहेनछ । मेराे मन खिन्न भयाे । मन खिन्न भएपछि खिन्न हुन केही बाँकी रहेन ।

Short story: Hakim's food

Aam Rijal

When you return from the field, you will return home. You may have to eat dinner at home this evening. The new boss told me to go to the field.

I was very happy to see Hakimsap coming to the house of an office assistant like me to eat. I jumped like a goat happily.

It had been only a week since the new governor arrived. In mid-July, as the consumer committee bill had to be paid, the boss went to the field with the technician to inspect the completed work.

I went to Hakimsap's khanki. I made as many dishes as I could. I sat staring at the road to welcome Hakimsap.

It was evening. Hakimsap did not come. I found it. I'm sorry, I heard a woman's voice saying that the number you were trying to contact could not be contacted now.

There may not be a network on the way. People from the city may not be able to walk. They may be coming. The mind told me to wait.

Hakimsap did not come till ten o'clock at night. I found it again. Hakimsap picked up the fan. Hakimsap said that they were staying at the house of the chairman of the consumer committee.

Why do hakimsaps who come to eat juice and bribe come to eat plain food? Waiting for the boss, the frozen food was sad.

There is no address for the bosses of the rulers. My heart sank. There was nothing left to be sad about.

Short story 7

2020-05-21T22:29:00.003+05:45

Short story: apprehension

Bindeshwarji is my neighbor. Right next to his house - my house is being built. Sometimes Mulukka appears, on the roof - from there with various inquiries about the construction work. "It will move here in about three months." - I tell him. He is happy.

"I don't always get iron, so I have already brought all the things I need. The children have free time. They come to see me once in the afternoon. You should also remember this - you are the closest," I say. He nods in agreement.

"There was no work all day today, the workers sat empty handed," the contractor complained to me on the phone in the evening. A little iron rod will not reach. "I just needed to cut it off according to the measurements," I tried to remind him.

The next day I arrived at the construction site. It was confirmed that about 20/25 kg rod was lost after being cut and fixed. The workers said, "It is cheaper for me to buy it from a carpenter's shop. His people will also bring it to me." I went to the other side.

The rods were as thick and long as the Egyptians had noted. The whole count was found to be the same. The goods were brand new. I was satisfied to get it half as cheap as the dealer's.

After weighing the goods and handing over the money, Kawadi Sahu called his worker "Babuwa"! Saying that, he asked me to deliver the goods to his destination in his language. Babuwa also agreed in his own language. He tied the rod and rode his bicycle without saying anything to me. When I said - "Ah, brother! Sit at the crossroads on you. I will wait there." He just shook his head in response.

I followed him - but couldn't find him. When I reached the crossroads, he was returning with his luggage. When I got home, the Egyptians were looking at the same rods.

Bindeshwarji was saying, "The boy who was bringing the rod was shouting empty bottles, bottles, pieces of iron, old paper two or three days ago in the evening."

लघुकथा: आशंका

कुमुदप्रसाद शर्मा

विन्देश्वरजी मेरो छिमेकी हुन् । उनको घरको छेउमा नै हो - मेरो घर बन्दै गरेको । कहिलेकाहीँ मुलुक्क देखा पर्छन्, कौसीमा- त्यहीँबाट निर्माणकार्य बारे विभिन्न जिज्ञासा राख्छन् । "अब तीन महिनाजति पछि त यतै सरिन्छ होला ।" - म उनलाई भन्छु । उनी खुसी व्यक्त गर्छन् ।

"सधैं आइरहन पाउँदिन दाइ, त्यसैले चाहिनेजति सामान पहिले नै ल्याएर राखिदिएको छु । केटाकेटीलाई फुर्सद छ, उनीहरू दिउँसो एकपल्ट मिलाएर हेर्न आउँछन् । हजुरले पनि यसो याद विचार गरिदिनु पर्ला - सबैभन्दा नजिक त हजुर नै हुनुहुन्छ, " - म भन्छु । उनी सहमति जनाउँदै टाउको हल्लाउँछन् ।

`आज दिनभरि केही काम भएन, कामदार खाली हात बसे´- साँझ ठेकेदारले मलाई फोनमा गुनासो गर्यो । अलिकति फलामे छड पुगेनछ । `त्यो त भरखरै चाहिन्छ भनेर नापो अनुसार काटेर छुट्टै राखेको थियो त !´ मैले उसलाई सम्झाउने प्रयास गरें ।

भोलिपल्ट बेलैमा पुगें म निर्माणस्थल। काटेर ठिक्क पारेर राखेको करिब २०/२५ केजी छड हराएकै यकिन भयो । कामदारहरूले मलाई `कवाडी पसलबाट किन्दा सस्तो पनि पर्छ, उसैको मान्छेले बोकेर पनि ल्याइदिन्छ´- भने । म उतैतिर लागें ।

छड मिस्रीले टिपाएअनुसारकै मोटाइ र लम्बाइको थियोे । गोटा गन्ती पनि भनेजति नै पाइयो । सामान नयाँ नै जस्तो थियोे । डिलरकोमा भन्दा करिव आधा-आधि नै सस्तोमा पाउँदा मलाई सन्तोष लाग्यो ।

सामान जोखेर पैसा बुझाउनेबित्तिकै कवाडी साहूले उसको कामदारलाई `बबुवा´ ! भन्दै सामान मैले भनेको ठाउँसम्म पुर्‍याउन उसको भाषामा अर्हायो । बबुवाले पनि आफ्नै भाषामा सहमति जनायो । छड बाँधबुँध गरेर ऊ मसँग केही नबोली साइकल डोर्‍याएर अगाडि बढ्यो। जब मैले - "ए, भाइ ! तिमी पर चौबाटोमा बस्दै गर । म त्यहीँ पर्खिरहन्छु भनें ।" जवाफमा उसले टाउको हल्लायो मात्र ।

म उसको पछि पछि लागें - तर भेट्न सकिँन । म चौबाटोसम्म पुग्दा ऊ सामान पुर्‍याएर फर्कदै रहेछ । म घर पुग्दा मिस्रीहरू तिनै छडहरू वल्टाई पल्टाई हेर्दै थिए ।

विन्देश्वरजी भन्दै थिए- "अगि छड ल्याउने केटो दुई-तीन दिन अघि साँझपख यतैतिर खाली सिसी, बोतल, फलामका टुकडा, पुराना कागज भन्दै कराउँदै थियो ।"

Short story 6

2020-05-21T22:27:00.002+05:45

Short story: Accompanied
- Vinayed Nepal
"Go, you know," he told his friends. But he did not like the stubbornness of his close friends.
They left the classroom. After reaching Ali, everyone entered the restaurant.
As soon as he entered the restaurant, his friends started ordering the dishes of their choice. He began to look at the scene. He was feeling all new, nauseous and even uncomfortable. While his friends were rejoicing, he did not run away. While watching the scene, he began to remember his family and family situation. While rejoicing in the dishes that his friends came, he started remembering the class he missed.
"Ah, don't eat, don't eat, what are you eating?" Said a friend, pushing him with his elbow. Another said that he liked the food. Instead of being interested in food, he started remembering his parents' dreams and their faces.
After being overburdened by his friends, he said, 'Does eating such food upset our stomachs?'

2077.02.08

लघुकथा : संगत

- विनाेद नेपाल

'जाउ तिमीहरू, म जान्न' उसले साथीहरूलाई भन्याे । तर असाध्य मिल्ने साथीहरूकाे जिद्दी सामु उसकाे केही लागेन।

उनीहरू कक्षा छाडेर बाहिरिए । अलि पर पुगेपछि सबैजना रेस्टुरेन्ट छिरे ।

रेस्टुरेन्टमा पस्नासाथै साथिहरुले रुचि अनुसारका परिकार मगाउन थाले । ऊ चाहिँ माैन त्यहाँको दृश्य नियाल्न थाल्यो । उसलाई सबै नयाँ, नाैलाे महसुस हुनुका साथै कताकता असहज समेत लागिरहेकाे थियाे । साथीहरू रमाईरहँदा साेचेकाे न भाेगेकाे, त्यहाँका दृष्य देखिरहँदा ऊ भने आफ्नाे परिवार र पारिवारिक अवस्था सम्झन थाल्यो । साथीहरू आएका परिकारमा रमाउँदा ऊ छुटेको कक्षा सम्झिन थाल्यो ।

'ए, खाँदैनाै, खाउ न के खान्छाै' टाेलाईरहेकाे उसलाई एउटा साथीले कुहिनाले घुच्याउँदै भन्याे । अर्काेले,अर्काेले पनि मन लागेको खान भने । ऊ भने खानेकुरा तिर रुचि नै नदिई बाबुआमाको सपना र उनीहरुकाे अनुहार सम्झन थाल्याे ।

साथीहरूले साह्रै कर गरेपछि उसले भन्याे 'यस्ताे खानेकुराले हामी आटाे ढिंडो खानेकाे पेट बिगार्छ क्या'

२०७७।०२।०८

Short story 5

2020-05-21T22:25:00.002+05:45

Short story: Time cycle

Sita Bisht Karki (Sibika)

Rame became restless when he found out that Paru was getting sick. He couldn't sleep all night, he started digging in his mind, am I short? The qualifications for education are higher than Paru's, he has a job in a foreign project. For these parents, the other thing is that Paru and I have a deep love for a long time,

Is it a lie that there is sacrifice in love? Why did Paru make such a decision?

After a lot of pressure, Paru, who always protested when she came to ask for Arubela to calm her parents' unstable mind, has accepted to speak and comment this time, keeping herself in confusion.

Paru had been protesting against marriage many times. Baba decided not to ask me if I had a very good family and if I could match all castes.

It is a pleasure to visit Lumbini, said Paru's mother. Paru said, "Mummy, I don't know how to go for a walk now." Look how many brothers and sisters have returned home.

He said again, "Mommy, I'm not going anywhere. You all go and show the dog to the house."

The plan for the trip was like "What are you looking for, Kana Ankho" for Paru. After everyone went for a walk, Paru called Rame to meet him. No, Rame, it's a compulsion. Run away if you really love me? Where to run? Is there a solution?

Again, Modi Paru said, no matter how much I try to convince Sakin Baba and I have lost in this beautiful field of love. Rame said, this society must win this society, this narrow thinking of the society. "Yes, Rame, that's what Paru said."

Rame proposed to Paru again, "We have no other choice but to run away."

Paru was confused by Rame's words. After a while, Paru strengthened himself and decided to leave. He wrote a letter and put it at the door to inform that he had gone with Rame. Red flowers

After some time, my brother's wedding card came, the bride's name was Mina Pariyar on that card.

लघुकथा : समयचक्र

सीता बिष्ट कार्की (सीबिका)

पारुको टिकाटालो हुँदैछ भन्ने थाहा पाएपछी रामेलाई छ्टपटी भयो ।रातभर निदाउन सकेन , मनमनै कारण खोतल्न थाल्यो , के कम छु ? पढाईको योग्यता पारुको भन्दा बढी छ , विदेशी प्रोजेक्टमा जागिर छ ।यि बाबुआमाकालागि हुन भने ,अर्को कुरा पारु र मेरो लामो समयदेखिको गहिरो प्रेम छ,

प्रेममा त्याग हुन्छ , बलिदान हुन्छ भन्ने कुरा झुठो हो र ? किन पारुले यस्तो निर्णय गरी।

धेरै दबाब पछि बाबुआमाको अस्थिर मनलाई शान्त पार्न अरुबेला माग्न आँउदा सधै बिरोध गर्ने पारु यसपटक बोलिन ,टीकाटालो गर्नेसम्म स्वीकारेकी छ आफैलाई अन्योलमा राखेर ।

धेरैपटक बिहेको बिरोध गर्दै आएकी थिइ पारु । निकै राम्रो परिवार छ जातभात रऔकात मिल्दो भनेर मलाई नसोधी बाबाले निर्णय गर्नु भो ।

यो खुसियालिमा लुम्बिनी घुम्न जाने है ,पारुको मम्मीले भनिन् । पारुले भनी , "मम्मी म अहिले घुम्न जाँन्न ।"हेर त घरमा भाइबहिनीहरु कति फुर्केका छन् ।पर्सि त तिम्रो बिहेको टिकाटालो हो ।यो शब्दले झन घाइते बनि पारु , बोल्न सकिन ,रामेलाई आँखावरिपरि राखेर ।

फेरी भनी , " मम्मी म कतै जाँदिन हजुरहरु सबै जानुस घरको कुकुरलाई देखाउँदै ,"यो भुन्टीसँंग बस्छु घर कुरेर पारुले भनि ।

यो घुम्ने योजना पारुकोलागि "के खोज्छ्स काना आँखो" भनेजस्तो भयो ।सबैजना घुम्न गएपछि पारुले रामेलाई भेट्न बोलाई ,रामे तुरुन्तै आयो बाइक चढेर ।तिम्रो टीकाटालो हुदैछ भन्ने थाहा भएदेखि म बेचैन छु , रामेले पारुलाई भन्यो , पारु यो धोखा भएन र? होइन रामे यो वाध्यता हो ।भागौ पारु यदि तिमी मलाई साच्चै माया गर्छौ भने ? भागेर कहाँ जाने ?, समाधान हुन्छ र ?

फेरी कुरा मोडि पारुले ,कति गर्दा पनि सकिन बाबालाई मनाउन अनि हारेकी हुँ प्रेमकोको यो सुन्दर मैदानमा ।रामेले भन्यो, जित्नु पर्छ यो समाजलाई ,समाजको यो संकीर्ण सोचलाई ।मानिस ठ्लो दिलले हुन्छ जातले हुदैन ।तिमी क्षेत्रीकि छोरी म दलितको छोरो त्यही हो हैन प्रेमको वाधक ?, हो रामे त्यही हो पारुले भनी ।"

रामेले पारुलाई फेरी प्रस्ताव राख्यो , हाम्रो मिलनको अब अरु उपाय केहि छैन भागौ है त "।

रामेको कुराले पारु दोधारमा परी , एकछिन पछि पारुले आफूलाई बलियो बनाई र जाने निर्णय गरि ,,आफू रामेसँग गएको सूचना दिन एउटा चिठीलेखेर ढोकामा राखी ।एकपटक आफुजन्मेको घरतिर टुलुटुलु हेरिरही , भुन्टि भुकिरहेकी थि विस्तारै अदृश्य भयो लामो समयसम्म माईतिका आँगनमा झुल्केका घामहरु र ढकमक्कै फुलेका लालुपातेका राता फूलहरु ।

केहिसमयपछी भाइको बिहेको कार्ड आयो , त्यो कार्डमा बेहुलिको नाम थियो मिना परियार ।

टोखा ९ गोङ्गबु काठमाडौ

Sanket, short story 4

2020-05-21T22:23:00.002+05:45

Short story: Hint

Love again

The new friend was introduced to three old friends. I was Aliper.

He pointed at me and asked. "Where's that brother's house?"

All three repeated the same sentence without hesitation. "Um ... where did the old man say Khoi?"

Again, the newcomer asked, "Brother, where is the house?"

After a brief introduction to him, I asked three people:

"Why are you forgetting which district is my home?"

"I forgot to tell you how to remember."

All three added yes to yes.

"A simple thing like a district is a village that should not be forgotten."

After listening to me, all three of them started fighting.

"So you can only say we're all three districts?"

-1

"You are Deepak Shahi Ghar Ramechhap. You are 30 years old. You have joined the Nepal Police at the age of 18. It has been many years since you left your job due to the torment of the People's War. Education SLC."

-2

"You are Umesh Dhamla's house in Chitwan. In the past, bus businessmen had to come here for various reasons. Shiksha Palstu."

-3

"You, Dan Bahadur Chaudhary, work as a carpenter in the village till you are old. Father of a son and a daughter.

Then he asked in astonishment, "We haven't told you how."

"That's why listening to a little talk means listening to a lot of understanding / understanding the metaphors while yawning. -You keep talking on the phone every day, right!

Dhorpatan Municipality 2 Baglung

Nepali

लघुकथा: संकेत

प्रेम पुन मगर

पुराना तीनजना साथीहरुसँग नयाँसाथीले परिचय गर्यो। म आलिपर थिएँ।

मतिर संकेत गरि उसले सोध्यो। "त्यो दाइको घर कता हो नि?"

तीनैजना अनकन् गर्दै एउटै वाक्य दोह्याए। "उम... खोइ कहाँ पो भन्थे बुढोले?"

फेरी नयाँले नै सोध्यो "दाजु कता हो त नि घर?"

मैले उसलाई छोटोे परिचयपछि तीनजनालाई सोधेँ -

"किन तपाईंहरुले मेरो घर कुन जिल्ला हो? त्यो पनि भुल्नु भयो?"

"जनानामा बताउनुभएथ्यो क्यारे कसरी सम्झनु त भुलियो नि"

तीनै जनाले हो मा हो थपे।

"जिल्ला जस्तो सामान्य कुरा त नभुल्नु पर्ने गाउँबस्ती भए त हो"

मेरो कुरा सुनेपछि तीनैजना जङ्गिए।

"त्यसो भए तपाइँले हामी तिनैजनाको जिल्ला मात्र भन्न सक्नुहुन्छ?"

-१

"तिमी दिपक शाही घर रामेछाप। उमेर तीस बर्ष । अठार बर्षमा नेपाल प्रहरी जोईन। जनयुद्ध ताकाको सास्तीले जागिर छोडेर यता पनि निकै साल भैसक्यो। शिक्षा एस एल सि।"

-२

"तिमी उमेश धमला घर चितवन बिगतमा बस ब्यवसायी विभिन्न कारणबाट धन्दा चौपत बाध्यताले यता आउनु परेको।शिक्षा पलस् टु।"

-३

"तपाईं दानबहादुर चौधरी घर दाङ उमेर हुँदा सम्म गाउँघरमै मिस्त्री काम। एक छोरा एक छोरीको बुवा। धेरै कमाउने लोभमा चालीस कतेसि यता आउनुभएको। शिक्षा साक्षर मात्र"

त्यसपछि अाश्चार्यचकित हुँदै सोधे "हामीले त बताएकै छैनौ कसरी जान्नु भयो।"

"त्यसैले त भनेको थोरै बोल्नु सुन्नु धेरै बुझ्नु /अाँ-गर्दा अलङ्कार बुझ्नु। -दिनदिनै फोनमा बोलीरहन्छौ नि त ! भम्दै यो लोकगीतको पँक्ति सुनाइदिएँ "इसाराले बोलाउनु पर्दैन बुझकिलाई इसारै काफी छ।"

ढोरपाटन नगरपालिका २ बाग्लुङ

Marmagya short story 3

2020-05-21T22:21:00.001+05:45

Short story: penetrating

--- Dhanraj Giri

--- "You don't know the height of the height before you reach it, brother, stay away from idleness and reluctance, don't be cynical, be a pioneer in the path of your choice by considering the river as your master, after cultivating, you can bring in crops. - And then the light is bright "On the first visit, Professor" Gyanveer Purveli "gave so much" nectar "to a curious 'Eklavya' who was eager to get close to him, on the condition that he would not take old malaria. Not much different in age - according to life - Guru and Guru --- How did the Eastern and curious Padampure Kancho aka Radifraz Vanmara like Plato become like Naushad and Rafi like SD Varman and Kishore Da? And this journey went from Nepalgunj to Phidim --- from Narfok to Karfok "Enviable intimacy" Kayakaran of the market. "Vanmara Babu, Purveli Guru, how daji?" Question came from Madanpur

--- Not only Radif Anuj's coffee, but also 'effective ghazals and short stories'. After reading, Purveli Daji said, Bane tum bane ---- apriya ........... !! "

How do you know what these old men are saying in terms of titles, symptoms and consonant? How do you know? You have the ability to look at Delhi and spread Islamism! Let's see! "

--- Three days after hearing the "penetrating", Daji, Naman! "I am meditating on the beauty of your heart. How to save this 'Gold Medal', this Partha had to be guided." Relatives of, has this Akinchan become "penetrating" or "Junior Mahmoud or duplicate teenager Rafi?" Would this ignorant person have felt any relief if he had been spared?

"Ha ha ha ..........." Corona jumped up to laugh, "Brother, I am, I have not taken the tension, my brother is now his own fragrant Lalupathe, he is penetrating --- Vijayi Bhav! It is a ghazal Go - Vanmara Bhai! " Radifaraz started reciting ghazals!

Nepali

लघुकथा :मर्मज्ञ

---धनराज गिरी

---" उचाइमा नपुगी उचाइको उचाइ थाहा हुन्न भाइ, अकर्मण्य र अनिच्छाबाट दूर रहने,छिन्द्रान्वेषी नहुने,आफूले रोजेको बाटोमा नदीलाई गुरु मानेर अग्रगामी हुने, खेती गरेपछि बाली भित्र्याउन पाइन्छ,जिन्दगी सुगन्धयात्रा हो,फूलको खेती उत्तम,सद्भाव र प्रेम --दिव्यास्र --अनि त उज्यालो नै उज्यालो "पहिलो भेटमा प्रोफ़ेसर "ज्ञानवीर पुर्वेलीले " आफ्नो समीप पुग्न लालायित एक जिज्ञाशु 'एक्लाव्य'लाई बूढ़ी औलो नलिने शर्तमा यति "अमृत "पिलाएका थिए | ख़ास फरक त होइन उमेरमा --अनुरूप जिन्दगानी --गुरु र गुरु ---प्लेटो जस्ता पुर्वेली र जिज्ञाशु 'पदमपुरे कान्छो उर्फ़ रदीफ़राज़ वनमारा बीच कसरी कसरी "नौसाद र रफ़ी "को जस्तो "एस डी वर्मन र किशोर दा "को जस्तो नाता बन्यो र चल्यो यो यात्रा नेपालगंजदेखि फिदिमसम्म ---नरफोकदेखि करफोकसम्म | "इर्ष्या गरिन लायक आत्मीयता " बजारको कायाकैरन |"वनमारा बाबू, पुर्वेली गुरु कसरी दाजी ?" मदनपुरदेखि आयो प्रश्न |

---रदीफ़ अनुजको काफिया मात्र होइन 'प्रभावकारी गजल र लघुकथा 'पढ़ेपछि पुर्वेली दाजी ," भाइ,संगे बसों यो रात ---अनुज पक्का मर्मज्ञ,क्या खिपेर आयो !मोग्याम्बो खुश हुवा |अब कमल हसनले सक्दैन यत्तिको लेख्न ---हम बने तुम बने ----आप्रिया ...........!!"

"मर्मज्ञ" शब्द सुनेर यता वनमारा --अचेत !"यी बुढाले अभिधा,लक्षणा र व्यंजनामा केमा भनेको हो --कसरी थाहा पाउने ? दिल्लीतिर हेरेर इस्लामावाद भ्याउने खुबी छ ! ठीक छ,बुढा दाजी ठीक छ, इज्जत का सवाल है,बोल ही दिया तो देख लेंगे !"

---"मर्मज्ञ "सुनेको तीन दिनपछि,दाजी, नमन ! "हजुरको मर्मज्ञको सौन्दर्य मीमाम्सा गर्दैछु|यो 'गोल्ड मैडल 'कसरी जोगाउने हो,यो पार्थलाई मार्ग निर्देशन गर्नुपर्यो "गुरु गोविन्द,हे देवकीनन्दन,हे सहस्र ऋचाका पिता,साहित्य 'सेवा 'मा जीवन अर्पण गरेका हे 'अग्निपूजक ' हे "सात फिट'का आफन्त,यो अकिंचन "मर्मज्ञ "भएको हो कि " जूनियर महेमूद कि डुप्लीकेट किशोर रफी ?"विराटस्वरुप बक्श भए यो अज्ञानीले केही राहत अनुभूत गर्ने थियो कि ?"

"हा हा हा ..........."कोरोना टाप हुने हाँसो,"भाइ,म छु,टेंसन नही लेनेका,मेरो भाइ अब आफ्नै सुगन्धयुक्त लालुपाते, मर्मज्ञ हो नै ---विजयी भव !एक ग़ज़ल हो जाये --वनमारा भाइ !" रदीफ़राज़ ग़ज़ल सुनाउन थाल्यो !

Short story 2

2020-05-21T22:19:00.001+05:45

लघुकथा:अनुशासन

छायादत्त न्यौपाने

अन्जिला र अनुप दिदीभाइ थिए । अामाबालाई खाेलाले बगाएपछि उनीहरू असहाय भए। अाफन्त र छिमेकीको सहयाेग लिएर जीवन निर्वाह गर्दै अघि बढे । समयक्रम सँगै उनीहरू किशोर वयमा पुग्दै थिए ।

एक दिन भाइ अनुप दाँत दुखेर छटपटाए । दिदीले साेधखाेज गरिन् । अर्को गाउँमा वैद्य भएको थाहा भयाे । उनले गाईवस्तुका लागि घाँसपानीकाे जाेहाे गरी छिमेकीलाई समेत जानकारी गराइन् ।

दिदीभाइ दुई घण्टा हिँडेर वैद्यकहाँ पुगे । सहयाेगीले केहीबेर पर्खाएपछि वैद्यसँग भेट भयाे। अन्जिलाले समस्या बताइन् । वैद्यले दिदीभाइकाे अनुहार पुर्लुक्क हेरे र दस दिन पछिकाे भाका दिए। दिदीभाइ विदाभए।

उनीहरू दस दिनपछि दाेस्राेपल्ट वैद्यकहाँ पुगे । ठिक समयमा अायौ भनेर खुसी हुँदै वैद्यले अनुपलाई छेउमै बाेलाएर टाउको सुमसुम्याउँदै भने- बाबू ! अबदेखि गुलियो खानेकुरा खान छाडिदिनू र खाना खाएपछि मनताताे पानीमा थाेरै नुन राखेर कुल्ला गर्नु भनेर विदा दिए ।

अन्जिलाले छक्क पर्दै भनिन् -यति कुरा त अस्ति भन्दिनुभा भए हुन्थेन ? हामी यत्रो बाटो हिँडेर अाउनुपर्ने ! उता गाईवस्तु भाेकै ! याे दुनियाँमा अरुकाे अप्ठ्यारो कसैले बुझ्दैन ! अन्जिलाकाे गुनासाे सुनेर अलमलबाट जाेगिँदै वैद्यले भने-नानी अस्ति म अाफै गुलियो खानेकुरा खान्थेँ । मैले खाने बाबूलाई नखा कसरी भनूँ ? अाफूले पालना नगर्ने अनुशासन उसलाई गर भन्नै सकिनँ । त्यस दिनदेखि मैले गुलियो नखाई अनुशासनमा बसेर याेग्य भएपछि अाज भन्न सकेँ ।

वैद्यका कुरा सुनेपछि अन्जिलाले गल्ती महसुस गर्दै - कुरै नबुझी बाेलेछु क्षमा गर्नु भनेर विदा मागिन् ,वैद्य मुसुक्क हाँसे ।

Short story: Discipline

Chhaya Dutta Neupane

Anjila and Anup were sisters. They were helpless when their parents were swept away by the flood. He moved forward with the help of his relatives and neighbors. Along with the schedule, they were reaching adolescence.

One day, Brother Anup gritted his teeth. The sister searched. It was learned that there was a doctor in another village. She also informed her neighbors about the need for water for livestock.

The sisters walked for two hours to the doctor. After waiting for a while, the helper met the doctor. Angela explained the problem. The doctor looked at his sister's face and gave her a hug ten days later. Didibhai said goodbye.

They went to the doctor ten times after ten days. Glad that you arrived at the right time, Vaidya shook Anup's side and shook his head. From now on, he said, "Stop eating sweet food and after eating, rinse with salt in warm water."

Anjila said in astonishment, "Wouldn't you have said such a thing?" We have to walk so far! The cattle are gone! No one in this world understands the embarrassment of others! After hearing Anjila's complaint, Vaidya woke up and said, "Nani Asti, I used to eat sweet food myself." How can I tell my dad not to eat? I could not tell him to discipline me if I did not follow him. From that day onwards, I was able to say today that I am qualified to sit in discipline without eating sweets.

After hearing Vaidya's words, Anjila realized her mistake and apologized for not understanding the matter. Vaidya smiled.

Short story 1

2020-05-21T22:15:00.000+05:45

Short story

Title: Trend

Kumari Ranabhat

Savina and Reena are neighbors. The corona virus epidemic has spread around the world. The government has shut down. Lockdown is off to come and go. There is nothing to do but whisper to each other from the front window, watch TV, hang on to mobile, cook, eat, sleep.

The window of Reena's house is in front of Savina's kitchen. When she goes outside, Savina's eyes hit the same window. Savina, who has seen Reena's window sticking out of the window for days, grabs her husband's hand and points to the window and says, I was quick to say that. " She can't even wipe the window of the house, lazy lady!

The next day, Savina's husband asks his sleeping wife to make tea. He goes to the kitchen. Savina's eyes reach Reena's window. Today, the window of Reena's house was clean and dusty. Savina is enslaved. "No, I told my husband yesterday. How did you know that my husband and I cut him off?" She ran to her husband and said.

My husband is returning to Savina. What can I tell you now, Savina? Yesterday evening I wiped the window of our kitchen.

In nepaliलघुकथा

शिर्षक : प्रवृत्ति

ॐ कुमारी रानाभाट

सविना र रीना छिमेकी हुन्। कोरोना भाइरस महामारी फैलिएको छ संसारभर। सरकारले लकडाउन गरेको छ। लकडाउन चलिरहेको बेला अाउन जान बन्द छ। अामने सामने झ्यालबाट एकअर्कालाई चियोचर्चो गर्नु, टिभी हेर्नू, मोबाइलमा झुन्डिनु, खाना बनाउनु खानु, सुत्नु , बाहेक केही काम छैन।

सविनाको भान्छा कोठाबाट रीनाको घरको झ्याल सामने छ। बाहिर अाँखा जाँदा त्यहीँ झ्यालमा सविनाको अाँखा ठोक्किन्छ। निक्कै दिन देखि रीनाको झ्यालमा धूलो लपक्कै टाँसिएको देखेकी सविनाले अाफ्नो श्रीमानको हातमा समातेर झ्यालतिर देखाउँदै भन्छे…" रिना , कतिसम्म अल्छी छ हेर्नुस् त ! त्यस्तो स्वास्नी पर्नुपर्ने हो तपाईंलाई । लकडाउन छ । अफिस जानु छैन, घरमा ठूलो परिवार छैन, श्रीमानले पनि घरको काममा सहयोग गर्नुहुन्छ भनेर फुर्ति गर्थी।" घरको झ्याल पुछ्न पनि सकेकी छैन, छि छि छि , अल्छी अाइमाइ !

अर्को दिन अबेर सम्म सुतिरहेकी श्रीमतीलाई चिया पकाउन भन्छ सविनाको श्रीमानले । ऊ भान्छामा जान्छे । रीनाको झ्यालमा अाँखा पुग्छ सविनाको । अाज रीनाको घरको झ्यालमा धूलो देखिन झ्याल सफा छर्लङ्ग देखिएको थियो। सविना दङ्गदास पर्छे । "हैन मैले हिजो श्रीमानलाई भनेको थिँए कसरी थाहा पाई , म र मेरो श्रीमानले त्यसको कुरा काटेको ?" ऊ दौडिँदै श्रीमानतिर गई र भनी ।

श्रीमानले सविनातिर फर्किदैं अब म तिमीलाई के भनौं सविना ? हिजो बेलुकीपख मैले हाम्रो भान्छा कोठाको झ्याल पुछेको थिएँ ।

Chutkilaa

2020-05-21T21:03:00.000+05:45

उ : तिम्रो उमेर कति भयो ?

म : 19 बर्सको भए।

उ : अनि पाच बर्स अघि पनि यति नै भन्थेउ त

म : म अरु जस्तो होइन के घरी घरी कुरा फेर्ने

उ अहिले कोमामा छ रे 😂😂

Border cartoon

2020-05-21T20:44:00.000+05:45

कडा ओलि बा

Border issue song

2020-05-21T20:13:00.001+05:45

हामी एस्त्तै त होनि बोरो

at the time of corona

2020-05-21T20:02:00.002+05:45

Stay home stay safe

Some old nepali technologies

2020-05-21T19:57:00.000+05:45

गजल

2020-05-21T19:39:00.001+05:45

Mero prem kasto unlai badha garne hare
Hadai samma sahin hare jyada garne are
Hunna hunna bhanda pani hunai parne hare
Dina pare unle pyar baru marne hare
Bachcha jasto mero prem jiddi garne hare
Tadha tadha hunda pani gidi garne hare
Laeen unko antai tira bihe arkai sita
Jyada tensan diye mera dant jharne hare
Kichchkichcha garirane khichcha jasto are
Mero prem unlai khai kasto kasto hare!!!

Gazal by ujjal

2020-05-21T19:19:00.000+05:45

गास्ने मन कती थियो,सक्दै सकिन
सम्बन्धनै नजोडी, बिदा मायालु

खोजे बोल्न कती कती, सक्दै सकिन
एक बचननै नबोली, बिदा मायालु

तिम्रो संसार तिमीलाई उपहारभो
याद मात्र लिई तिम्रो,बिद मायालु

स्वतन्त्रछौ आफ्नै प्रेम निभाउन तिमी
कांढा जस्तो टाढा हुन्छु, बिदा मायालु