Bluesway.gr

Remembering George Lagogiannis

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Mon, 12 Oct 2026 15:18:45 +0000

Στις 8 Νοεμβρίου (την επομένη των γενεθλίων του) τιμούμε τον μουσικό αλλά προπάντων αγαπημένο φίλο Γιώργο Λαγογιάννη που μας άφησε τόσο πρόωρα τον περασμένο Ιούλιο...

Θα τον θυμηθούμε με - τι άλλο - μουσική από μερικούς (δυστυχώς δεν γίνεται όλους) από τους αγαπημένους του φίλους, συμπαίκτες και συνεργάτες για πολλά χρόνια με δύο βασικούς άξονες: τους Blues Cargo και τους Peppers (την Beatles tribute band του). Φυσικά θα ανέβουν στη σκηνή πολλοί ακόμα μουσικοί που θα ανακοινωθούν σύντομα!

Τα έσοδα από τα εισιτήρια θα διατεθούν στη «Φλόγα», Σύλλογος Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια.

📍 Βασ. Ηρακλείου 2 & Πατησίων 46, Μουσείο, Αθήνα (5 λεπτά από ΗΣΑΠ Βικτώρια)

☎️ 2155010941 (τηλ. κρατήσεις καθημερινά μετά τις 19:30)

+5€ στο πρώτο ποτό κατ' άτομο, αντί εισόδου.

my Hometown ~ Billy Jones & the Delta Blues Outlaws

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Fri, 17 Jul 2026 05:51:39 +0000

"My Hometown" is a heartfelt Americana-inspired blues song that values storytelling over technical display. Rather than chasing flashy solos or heavy arrangements, Billy Jones focuses on atmosphere, emotion, and authenticity.

The song immediately establishes a warm, roots-oriented vibe. Acoustic and electric guitars blend naturally, creating a rich yet uncluttered soundscape. The rhythm section remains tasteful throughout, allowing the melody and vocals to take center stage.

Billy Jones delivers the lyrics with honesty rather than vocal acrobatics. His voice carries a natural warmth that fits the song perfectly, making the performance believable and emotionally engaging. There's a sense of nostalgia running through the entire track, as if the listener is being invited back to familiar streets, old memories, and the comfort of home.

Production-wise, the recording feels organic. Nothing sounds over-compressed or artificially polished. Every instrument has room to breathe, resulting in a balanced mix that serves the song instead of competing for attention.

"My Hometown" won't impress listeners looking for blazing guitar solos or aggressive blues-rock. Instead, it succeeds through sincerity, tasteful musicianship, and strong songwriting. It is the kind of song that grows on you with repeated listening.

"A warm and genuine Americana-blues song that reminds us that sometimes simplicity carries the strongest emotion."

Το "My Hometown" είναι ένα τραγούδι που βασίζεται περισσότερο στη δύναμη της αφήγησης και του συναισθήματος παρά στην επίδειξη δεξιοτεχνίας. Αντί να κυνηγά εντυπωσιακά σόλο ή βαριές ενορχηστρώσεις, επιλέγει έναν δρόμο πιο ουσιαστικό, χτίζοντας μια ατμόσφαιρα γεμάτη ζεστασιά και νοσταλγία.

Από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα δημιουργείται ένας ιδιαίτερα οικείος ήχος, όπου οι ακουστικές και ηλεκτρικές κιθάρες συνεργάζονται αρμονικά, προσφέροντας μια φυσική και ευχάριστη μουσική υφή. Η ρυθμική βάση παραμένει διακριτική αλλά σταθερή, αφήνοντας τον χώρο που χρειάζεται η μελωδία και η ιστορία του τραγουδιού να αναπνεύσουν.

Η ερμηνεία του Billy Jones δεν στηρίζεται σε υπερβολές. Αντίθετα, ξεχωρίζει για την ειλικρίνεια και την αυθεντικότητά της. Η φωνή του ταιριάζει ιδανικά στο ύφος του τραγουδιού, μεταφέροντας ένα έντονο αίσθημα επιστροφής στις ρίζες, στις αναμνήσεις και στην έννοια της πατρίδας ή του τόπου που μας διαμόρφωσε.

Η παραγωγή ακολουθεί την ίδια φιλοσοφία. Ο ήχος είναι φυσικός, χωρίς περιττές επεμβάσεις, με όλα τα όργανα να ακούγονται καθαρά και ισορροπημένα. Η μίξη αναδεικνύει τη σύνθεση αντί να επιδιώκει εντυπωσιασμό.

Το "My Hometown" δεν είναι ένα blues-rock κομμάτι που θα σε κερδίσει με εκρηκτικά σόλο. Είναι ένα τραγούδι που σε κερδίζει αργά, μέσα από τη μελωδία, την ειλικρίνεια της ερμηνείας και την αυθεντική αμερικανική roots αισθητική του. Είναι από εκείνα τα τραγούδια που όσο περισσότερο τα ακούς, τόσο περισσότερο αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα τους.

Αφιέρωμα στον Γιώργο Λαγογιάννη

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Tue, 14 Jul 2026 11:33:46 +0000

Με μεγάλη λύπη πληροφορηθήκαμε την απώλεια του Γιώργου Λαγογιάννη, ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικούς της rock και blues σκηνής. Υπήρξε σπουδαίος κιμπορντίστας, οργανίστας, τραγουδιστής και περιζήτητος session μουσικός, αφήνοντας το αποτύπωμά του σε συγκροτήματα όπως οι Blues Cargo, οι The Bet, οι WHY NOT, οι Purple Overdose, οι Golden Nugget, αλλά και στους The Peppers Beatles Tribute Band. Συνεργάστηκε επίσης με διεθνείς καλλιτέχνες της blues, όπως οι Joe Louis Walker, Louisiana Red, Lurrie Bell, Matthew Skoller και πολλοί ακόμη.

Ένα τελευταίο αντίο στον Γιώργο Λαγογιάννη

Υπάρχουν μουσικοί που παίζουν νότες. Και υπάρχουν μουσικοί που δίνουν ψυχή στις νότες. Ο Γιώργος Λαγογιάννης ανήκε χωρίς καμία αμφιβολία στη δεύτερη κατηγορία.

Η είδηση του πρόωρου χαμού του βύθισε στο πένθος ολόκληρη την ελληνική blues και rock κοινότητα. Για όσους τον γνώρισαν από κοντά, αλλά και για όσους τον θαύμασαν πάνω στη σκηνή, δεν ήταν απλώς ένας εξαιρετικός πληκτράς. Ήταν ένας άνθρωπος με σπάνιο ταλέντο, απίστευτο μουσικό ένστικτο, βαθιά γνώση και αστείρευτη αγάπη για τη μουσική.

Με τους Blues Cargo και τα υπόλοιπα σχήματα στα οποία συμμετείχε, χάρισε αμέτρητες βραδιές γεμάτες συναίσθημα, groove και αυθεντικό blues. Οι ήχοι από το Hammond, το πιάνο και τα πλήκτρα του δεν λειτουργούσαν ποτέ ως συνοδεία. Ήταν μια ακόμη φωνή της μπάντας, ένας ζωντανός διάλογος με τους υπόλοιπους μουσικούς.

Όσοι είχαν την τύχη να τον δουν ζωντανά γνωρίζουν ότι δεν εντυπωσίαζε με επιδείξεις δεξιοτεχνίας. Εντυπωσίαζε γιατί κάθε νότα είχε λόγο ύπαρξης. Έπαιζε με ψυχή, σεβασμό και αλήθεια. Αυτό είναι που ξεχωρίζει τους πραγματικά μεγάλους μουσικούς.

Πέρα όμως από την καλλιτεχνική του αξία, όλοι όσοι συνεργάστηκαν μαζί του μιλούν για έναν άνθρωπο γεμάτο καλοσύνη, χιούμορ και γενναιοδωρία. Έναν μουσικό που δεν κρατούσε τις γνώσεις του για τον εαυτό του, αλλά τις μοιραζόταν απλόχερα με τους γύρω του.

Η ελληνική blues σκηνή έγινε σήμερα φτωχότερη. Όμως οι ηχογραφήσεις του, οι συναυλίες του και οι αναμνήσεις που άφησε πίσω του θα συνεχίσουν να εμπνέουν μουσικούς και φίλους του blues για πολλά χρόνια ακόμη.

Καλό ταξίδι, Γιώργο.

Σε ευχαριστούμε για τη μουσική, το πάθος και την ψυχή που χάρισες σε κάθε πλήκτρο που άγγιξες.

Η οικογένεια του Blues εκφράζει τα πιο ειλικρινή της συλλυπητήρια στους οικείους, στους φίλους και στους μουσικούς συνοδοιπόρους του. Η μουσική σου δεν θα σιγήσει ποτέ. Θα συνεχίσει να ζει σε κάθε blues νότα που θα ακούγεται από εδώ και πέρα.

Be My Girl - Billy & the Outlaws

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Thu, 29 Jan 2026 18:04:00 +0000

Lazytrains Half Note Jazz Club

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Thu, 29 Jan 2026 17:51:00 +0000

«Μπορείς να κοιτάξεις έξω από τη ζωή σου, όπως σε ένα τρένο, και να δεις προς τα πού πας, αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις το τρένο». — Philip Larkin
Οι Lazytrains δεν θέλουν να σταματήσουν το τρένο — και επιστρέφουν στο Half Note Jazz Club την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου, για να παρουσιάσουν, σε μια pre-release βραδιά, το νέο τους άλμπουμ “Evil Business”, τέσσερα χρόνια μετά την παρουσίαση της πρώτης δισκογραφικής τους δουλειάς.

Στη συναυλία θα ακουστούν τραγούδια από την πολυετή πορεία τους στα μουσικά δρώμενα, μαζί με επιλεγμένες διασκευές, σε ένα set που παντρεύει τον χαρακτήρα του blues με το groove της jazz και του funk. Οι Lazytrains μεταφέρουν τα blues/jazz/funk ηχοχρώματα του χθες στο σήμερα, με όχημα τον σύγχρονο ηλεκτρικό ήχο και μια σκηνική ενέργεια που τους έχει ξεχωρίσει.

Το 2023 εκπροσώπησαν την Ελλάδα στο 10ο European Blues Challenge στο Μάλμε της Σουηδίας, έναν θεσμό του European Blues Union με συμμετοχή χωρών από όλη την Ευρώπη.
Μουσικές από την ευρεία οικογένεια του Blues, σε μια μοναδική βραδιά, την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου στο Half Note Jazz Club — και όπως είχε ειπωθεί κάποτε με χιούμορ: «Όποιος διαφωνεί, μπορεί να κατέβει από το τρένο».

Συμμετέχουν

Μαρία Ιωαννίδου : Φωνή/Κάζου
Πέτρος Κουτρουμπής: κιθάρα/φωνή
Ελένη Φυσέκη: Drums /Φωνή

Φώτης Δασκαλάκης : μπάσο
Κώστας Δαρράς : πιανο

https://www.facebook.com/Lazytrains
https://www.instagram.com/lazytrains/
The Lazytrains - YouTube
THE LAZYTRAINS
ΤΕΤΑΡΤΗ 4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Έναρξη 21:30
Half Note Jazz Club Τριβωνιανού 17, Μετς | 210 9213310 www.halfnote.gr
Προπώληση εισιτηρίων: από 12€

*Τα τραπέζια είναι τεσσάρων ατόμων. Οι θεατές μπορούν να κάνουν κράτηση σε κάθε τραπέζι όσες θέσεις επιθυμούν λαμβάνοντας υπ’ όψιν τους, ότι αν δεν αγοράσουν ολόκληρο το τραπέζι (4 εισιτήρια) θα κάθονται μαζί με άλλους.

*Στην τιμή του εισιτηρίου δεν περιλαμβάνεται ποτό ούτε είναι υποχρεωτική η κατανάλωση.

*Με την αγορά του εισιτηρίου δεν εξασφαλίζετε συγκεκριμένο τραπέζι αλλά μόνο τη ζώνη που έχετε επιλέξει.

Jimi Hendrix - Little Wing

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Tue, 18 Nov 2025 14:39:00 +0000

“
Little Wing” σε ελεύθερη μετάφραση… σημαίνει…Αγάπη, Ερωτας, Ζωή. Είναι απλα ένα τραγούδι όπου ο άνεμος γίνεται μελωδία και το φως παίρνει μορφή.

Η ιστορία του.

Από το 1967, όταν πρωτοεμφανίστηκε στο Axis: Bold As Love, η απαλή, ψυχεδελική του εισαγωγή έμελλε να σημαδέψει γενιές κιθαριστών και να ριζώσει στη συλλογική μνήμη σαν ψίθυρος από κάποιο μακρινό, ονειρικό σύμπαν.

(Η) (Ο) (ΤΟ) “Little Wing” δεν είναι γήινη μορφή, αλλά ένα κοσμικό πλάσμα, πνεύμα της φύσης, ακτίνα που πέφτει πάνω στον Hendrix και φωτίζει τον κόσμο του.

Στους στίχους της πρώτης στροφής, ή αν το θέλετε αλλιώς, τα μυστικά κλειδιά του τραγουδιού είναι,,,«Well she's walking through the clouds» περπατά μέσα στα σύννεφα με ένα μυαλό πολύχρωμο, γεμάτο φαντασία, πεταλούδες, ζέβρες και παραμύθια που την ακολουθούν σαν ουράνιο θίασο. Εκείνη φέρνει ειρήνη, χαρά και «χίλια χαμόγελα» που χαρίζει απλόχερα, ωστόσο δεν μένει για πάντα· γιατί τέτοιες παρουσίες εμφανίζονται, χαρίζουν το φως τους και έπειτα αφήνουν τον κόσμο όπως ήρθαν, ελεύθερες.

Στη δεύτερη στροφή, η σχέση τους αποκτά βάθος. «When I'm sad she comes to me» Όταν η λύπη βαραίνει τον Hendrix, εκείνη έρχεται, τον ανακουφίζει, του προσφέρει ό,τι έχει· κι εκείνος, γνωρίζοντας πως δεν μπορεί να συγκρατήσει τέτοιο πλάσμα, της ψιθυρίζει να πετάξει. «Fly on, little wing» Το “Fly on, little wing” δεν είναι αποχαιρετισμός, αλλά ευλογία — μια αναγνώριση ότι ο αληθινός έρωτας και η ζωή δεν φυλακίζονται.

Η συνέχεια της ιστορίας

Η έμπνευση του Hendrix γεννήθηκε στο Monterey Pop Festival του 1967, όπου η ενέργεια του κόσμου, η γαλήνη της ατμόσφαιρας και η ζωντάνια των ανθρώπων τον πλημμύρισαν. Όπως είπε σε συνεντεύξεις του, πήρε όλα όσα έζησε, χρώματα, συναισθήματα, μορφές και τα έκλεισε σε ένα «μικρό κουτάκι από σπίρτα», μετατρέποντάς τα σε ένα κορίτσι που πέταξε ελεύθερο μέσα από τη μουσική του.

Αργότερα, ο Hendrix περιέγραψε το “Little Wing” σαν εκείνες τις όμορφες, αληθινές ψυχές που συναντούν οι καλλιτέχνες στη διαδρομή τους: ανθρώπους γεμάτους ευγένεια, φως και αυθεντικότητα. Ψυχές που στιγμιαία αγγίζουν τη ζωή κάποιου, αφήνουν σημάδι και φεύγουν. Η δική του «Little Wing» του πρόσφερε την καρδιά της, μα εκείνος, χαμένος στα ταξίδια του, στο χάος και στην ελευθερία του, δεν μπόρεσε να σταθεί αρκετά για να τη κρατήσει.

Κάθε ένας από εμάς, μπορεί, κάποια στιγμή, να συναντήσει τη δική του Little Wing — μια παρουσία σύντομη αλλά ανεξίτηλη. Ο Hendrix, μέσα από αυτό το αιθέριο τραγούδι, μας υπενθυμίζει πως ορισμένες στιγμές είναι πολύ όμορφες για να κρατήσουν, και πως η ομορφιά τους βρίσκεται ακριβώς σε αυτό... στη φευγαλέα φύση τους.

Ίσως πάλι το “Little Wing” να είναι απλά σαν τη ζωή, πολύ σύντομη και γλυκιά, σαν αυτό το τραγούδι…

ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΜΠΑΓΙΑΣΤΑΣ

Billy Jones & Delta Blues Outlaws Live on Arkansas Style TV Show : KARK Channel 4 - Litte Rock, AR

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Sun, 23 Feb 2025 19:25:00 +0000

Η μπάντα Delta Blues Outlaws εκπροσωπεί την αυθεντική παράδοση του Delta Blues, φέρνοντας το χαρακτηριστικό ήχο του Μισισίπι με μια μοντέρνα προσέγγιση. Εμφανιζόμενοι στο Arkansas Style TV Show, παρουσιάζουν ένα μείγμα από κλασικά blues riffs, δυναμικά φωνητικά και μια ατμόσφαιρα που θυμίζει τις ρίζες του είδους.

Το στυλ και η μουσική τους

Οι Delta Blues Outlaws βασίζονται σε παραδοσιακές blues κλίμακες, χρησιμοποιώντας slide κιθάρα, βαθιά γκρουβάτο ρυθμό και στίχους που αντικατοπτρίζουν ιστορίες της ζωής στο Νότο. Η επιρροή καλλιτεχνών όπως οι Muddy Waters, Robert Johnson και Howlin' Wolf είναι εμφανής, ενώ η προσθήκη μοντέρνων στοιχείων τους δίνει μια ξεχωριστή ταυτότητα.

Η εμφάνισή τους στο Arkansas Style TV Show

Στην εμφάνισή τους στο Arkansas Style TV Show, η μπάντα καταφέρνει να μεταφέρει την ατμόσφαιρα των παλιών blues bars κατευθείαν στην οθόνη, δίνοντας στο κοινό μια γεύση από τον αυθεντικό blues ήχο. Οι εκτελέσεις τους συνδυάζουν ωμό συναίσθημα και δεξιοτεχνία, κάνοντας τη μουσική τους προσιτή τόσο στους παραδοσιακούς blues fans όσο και σε ένα νεότερο κοινό που ανακαλύπτει το είδος.

Η μπάντα Delta Blues Outlaws εκπροσωπεί την αυθεντική παράδοση του Delta Blues, φέρνοντας το χαρακτηριστικό ήχο του Μισισίπι με μια μοντέρνα προσέγγιση. Εμφανιζόμενοι στο Arkansas Style TV Show, παρουσιάζουν ένα μείγμα από κλασικά blues riffs, δυναμικά φωνητικά και μια ατμόσφαιρα που θυμίζει τις ρίζες του είδους.

Το στυλ και η μουσική τους

Η εμφάνισή τους στο Arkansas Style TV Show

Στην εμφάνισή τους στο Arkansas Style TV Show, η μπάντα καταφέρνει να μεταφέρει την ατμόσφαιρα των παλιών blues bars κατευθείαν στην οθόνη, δίνοντας στο κοινό μια γεύση από τον αυθεντικό blues ήχο. Οι εκτελέσεις τους συνδυάζουν ωμό συναίσθημα και δεξιοτεχνία, κάνοντας τη μουσική τους προσιτή τόσο στους παραδοσιακούς blues fans όσο και σε ένα νεότερο κοινό που ανακαλύπτει το είδος.

Γιατί ξεχωρίζουν οι Delta Blues Outlaws

Αυθεντικότητα: Παραμένουν πιστοί στις ρίζες του Delta Blues.

Δυναμικές ζωντανές εμφανίσεις: Η ενέργεια και το πάθος τους θυμίζουν τις κλασικές blues μπάντες.

Μοντέρνα προσέγγιση: Φέρνουν το παλιό σε επαφή με το νέο, κρατώντας ζωντανή τη μουσική παράδοση.

Αν σου άρεσε η εμφάνισή τους, αξίζει να ψάξεις περισσότερες δουλειές τους και να ακούσεις τις ηχογραφήσεις τους. Το Delta Blues ζει ακόμα και συνεχίζει να εξελίσσεται μέσα από μπάντες όπως οι Delta Blues Outlaws.

Delta Blues Outlaws: Keeping the Blues Alive on Arkansas Style TV Show

The Delta Blues Outlaws represent the raw and authentic sound of Delta Blues, blending classic Mississippi blues with a modern twist. Their appearance on Arkansas Style TV Show showcases their signature mix of soulful vocals, gritty blues riffs, and a deep-rooted passion for the genre.

Their Style and Music

The Delta Blues Outlaws stay true to traditional blues scales, incorporating slide guitar, groovy rhythms, and storytelling lyrics that reflect Southern life. Their influences are evident, drawing inspiration from legends like Muddy Waters, Robert Johnson, and Howlin' Wolf, while adding their own unique energy to keep the music alive for new generations.

Performance on Arkansas Style TV Show

During their performance on Arkansas Style TV Show, the band successfully brings the atmosphere of old blues bars to the screen, delivering a sound that resonates with both classic blues fans and younger listeners discovering the genre. Their live execution is a perfect balance of raw emotion and skillful musicianship, making every note feel authentic and powerful.

Why Delta Blues Outlaws Stand Out

Authenticity: They remain faithful to the roots of Delta Blues.

Powerful Live Performances: Their energy and passion reflect the spirit of classic blues bands.

Modern Approach: While keeping tradition alive, they add a fresh, contemporary touch to their music.

If you enjoyed their performance, it's worth exploring more of their work. Delta Blues Outlaws are a testament to how Delta Blues continues to thrive and evolve, proving that the blues is very much alive today.

https://www.kark.com/arkansas-style/delta-blues-outlaws/

-Βlues Μachine- Daddy’s Work Blues Band & Giotis Kyttaris

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Thu, 02 Jan 2025 17:07:00 +0000

Σωτήριον έτος 2024. Τελειώνοντας και αυτός ο δύσκολος χρόνος για όλους μας θα κάνω ένα review για ένα πολύ όμορφο άλμπουμ με τίτλο Βlues Μachine, με τον τρόπο που συνηθίζω τις περισσότερες φορές, ξεκινωντας με μία μικρή ιστορούλα.

Η ιστορία αυτή αφορά μία μπάντα που έχει παραλείψει να μας αναφέρει ότι έχει κλείσει 31 χρόνια ύπαρξης στην ελληνική blues σκηνή ξεκινώντας ως ΒluesΒurger το 1993.

Τώρα πια δεν χρειάζεται κάνεις να γράψει πολλά, όλοι γνωρίζουν τους Daddy's Work Blues Band.

Οι περισσότεροι ίσως τους μάθαμε από την τελευταία τους πετυχημένη δύσκογραφική προσπάθεια το First σήμερα όμως εδώ έχουμε κάτι τελείως διαφορετικό.

Έχουμε μία εντελώς επαγγελματική δουλειά με blues βαθέων υδάτων.

Και δεν είναι καθόλου περίεργο αυτό μια και τα τελευταία χρόνια συνοδοιπόρος και φίλος της μπάντας είναι ένας μουσικός αυθεντία σε αυτό το είδος της μουσικής (όσον αφορά τα ελληνικά δρώμενα πάντα) που θα αναφέρουμε παρακάτω.

Γιώτης Kύτταρης μια πολύ ιδιότυπη φυσιογνωμία της blues, ένας μουσικός που ταξίδεψε 20 ολόκληρα χρόνια σαν περιπλανώμενος σκαπανέας του blues ανακαλύπτοντας τον ήχο του στη χώρα που πρωτοξεκίνησαν αυτά τα ακούσματα, τραβώντας την προσοχή όλων μας.

Ο ήχος του ενσαρκώνει την ακατέργαστη και αυθεντική ουσία των blues προσφέροντας μία εμπειρία που αντηχεί τόσο με τις ρίζες του είδους όσο και με το πνεύμα που φέρει.

Η τραχιά φωνή του και η δεξιοτεχνική χρήση ασυνήθιστων οργάνων όπως οι κιθάρα από κουτί πούρων (Cigar Box Guitar) προερχόμενο ιστορικά από το (Diddley bow) αφρικανικό όργανο.

Το Βlues Μachine μας μεταφέρει κατευθείαν σε μια άλλουβιακή πεδιάδα στις λασπωμένες όχθες του πανίσχυρού Mississippi.

Ακριβώς από εκεί όπου προέρχεται ο ήχος αυτού του εκπληκτικού άλμπουμ όπως μας συστήνεται από το πρώτο κομμάτι με τίτλο BABYS GOT THE TRAIN ένας ήχος σχετικά ξεχασμένος στις μέρες μας.

Το swamp blues είναι ένας ήχος που η παρουσία του σημειώθηκε μεταξύ 1950 και 1960 επηρεασμένο από το Delta Blues.

Με πρωτοπόρους τους Slim Harpo, Lighthin Slim, Lazy Lester, με μοτίβα εμπνευσμένα από Jimmy Reed, Lighthin Hopkins, Muddy Waters, Lonesome Sundown. Και με πιστούς ακολούθους The Yardbirds Canned Heat και αλλοι.

Έτσι τελειώνοντας αυτή την μακροσκελή εισαγωγή φτάνουμε στο σημείο να να ανοίξουμε αυτό το αυτό το όμορφο άλμπουμ.

Τίτλος του άμπλουμ the Blues Machine.

Η φωτογραφία του άλμπουμ περίτεχνα συνδυάζει τις αγαπημένες φωτογραφίες των Daddy's που ήταν πάντοτε τα παλιά τρένα και πού αναφέρονται πολλές φορές μέσα στα τραγούδια της blues, στη φωτογραφία του άλμπουμ αυτό το τρένο παίρνει τη μορφή ενός monster machine γεμάτο μουσική το οποίο βγαίνει μέσα από κάποιο βαλτώδες σκοτεινό δάσος. Και αυτό σε προετοιμάζει για το τι θα ακούσεις.

Album: Blues machine.

BABYS GOT THE TRAIN

Ήδη έχω κάνει αναφορά ποιο πάνω στο αγαπημένο μου κομμάτι σε αυτό το άλμπουμ. Απλά το λάτρεψα HEAVY SWAMP BLUES..

BARRIO

Εδώ έχουμε άλλο ένα τραγούδι που προσθέτω στη λίστα των αγαπημένων μου και λόγος δεν είναι μόνο το υπέροχο slide, ο ρυθμός και τα φωνητικά.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι άλλο πιο σημαντικό, εδώ η μπάντα μπαίνει βαθιά μέσα στην κουλτούρα και στην ιστορία της BLUES ένα κομμάτι που έχουνε παίξει, διασκευάσει, πολύ καλλιτέχνες.. Η βάση του τα θεμέλια του είναι Bullfrog Blues, και αυτό τους τιμά και δεν είναι οι μόνοι…

William Harris December 1928 First release

John Hammond

Canned Heat

John Dummer Band

Billy Mitchel

Rory Gallagher

The Juke Joints

Jimmy Thackery and The Drivers

Lightnin' Wells

David Honeyboy Edwards

Th' Legendary Shack Shakers

BLUES MACHINE

Στην αρχή σε αυτό το review βιάστηκα να κάνω αναφορά στο swamp blues αλλά δεν είναι μόνο αυτό είναι πολλά περισσότερα μέσα σε αυτό album το συγκεκριμένο και ομώνυμο τραγούδι μου άφησε μία γλυκιά γεύση από Don Van Vliet.

BY THE HIGHWAY SIDE

Είναι πραγματικά ένα πολύχρωμο album με τολμηρές εναλλαγές πότε σε ταξιδεύει στην παράδοση των blues και πότε ροκάρει και σε ταξιδεύει.

ICE MOON

Προχωράω πολύ παρακάτω σε ένα κομμάτι που μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση, σαν ένα κομμάτι που λες οτι δεν περιλαμβάνεται μες στο album, outtake, not edited version, σαν μία παρεΐστικη κατάσταση, καθαρά γνήσιο και πρωτόλειο και χωρίς να προσποιείται τίποτα.

Και ολοκληρώνοντας την ακουστική μου εμπειρία από αυτό το album και την προσωπική μου άποψη, φτάνω στο LOVE OF MY OWN, στην φωνή η Cony Efthimiadi και για να είμαι ειλικρινής την έχω ακούσει μόνο μία φορά live στο Rockwood σαν guest στους Daddy's Work Blues Band και σε αυτό το album και μου άρεσε η πολύχρωμη και ζεστή φωνή της καθώς και η προφορά της.

Αλλά αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι ότι παρά το νεαρό της ηλικίας της, αγαπάει αυτή τη μουσική και κάνω αναφορά σε αυτό γιατί καλές φωνές μπορείς να βρεις, αλλά τόσο πολύ συναίσθημα πολύ δύσκολο εδώ κολλάει και το πολύχρωμη.

Τέλος θέλω να πω συγχαρητήρια στην μπάντα που έκανε αναφορά στα lyrics της Amy Winehouse και σε όλους τους συντελεστές για αυτή την υπέροχη δουλειά. θα ήθελα πολύ να συνεχιστεί αυτή η συνεργασία τους με Γιώτη Kύτταρη και σε επομενα album γιατί είναι ο ήχος και το είδος που τους ταιριάζει.

Blues Machine by Daddy's Work Blues Band & Giotis Kyttaris Blues Machine by Daddy's Work Blues Band & Giotis Kyttaris

Βlues Μachine

released December 1, 2024

All songs except No 8: Lyrics by Giotis Kyttaris - Music by Giotis Kyttaris & Daddy’s Work Blues Band.

Track 8 is an arrangement of Michael Powers’ “Graffiti” (Michael Murchison / Michael Rachinsky). Spoken word in track 8 as per the lyrics of Amy Winehouse’s “Me & Mr Jones” (Amy Jade Winehouse).

The Musicians

Giotis Kyttaris: Cigar box & other slide guitars - Vocals on tracks 2, 3, 5, 6, 7 & 9

Dimitris Doulgeridis: Electric and acoustic guitars - Vocals on tracks 1 & 4

Stathis Anestis: Electric & Double Bass

Efthymios Polyzos: Drums

Giannis Pachidis: Harmonica

Cony Efthimiadi: Vocals on track 8

George Stefanakis: Hammond Organ on track 9

The recordings for this album were held in Timeless Recording Studios, Elefsina, Greece. Mixing by Babis Tzanidakis at Timeless Recording Studios. Mastering by Nasos Nomikos at Vu Productions studio, Piraeus, Greece.

Artwork by CReatures

license

Blues People

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Wed, 20 Nov 2024 18:07:00 +0000

ίσως σε ενδιαφέρει επίσης να διαβάσεις η ιστορία της blues Paul Oliver

FREDDΙΕ KING -A MAN ON A MISSION-

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Sat, 10 Aug 2024 10:51:00 +0000

A MAN ON A MISSION

“Let me tell you now ..”

Μια φράση που ένας μπλούζμαν όπως ο Freddie King σου λέει όλα όσα πρέπει να γνωρίσεις για το blues .

Ο Freddie King είναι ο καλλιτέχνης που με τη φωνή του και τη κιθάρα του παίζει με τις χορδές της ψυχής σου, σε πετάει κάτω , σε πάει πάνω, σε κάνει να νοιώθεις και να εννοείς μαζί του την κάθε λέξη.. this is the blues my friend .. αυτό σου λέει ..και με τα σόλα του κάνει την κιθάρα του μια Gibson ES355 να φαίνεται μικρή και συ μικρός μπροστά στο ταλέντο του, το πάθος του και το συναίσθημά του.

Γεννήθηκε στο Gilmer του Texas στις 3 Σεπτεμβρίου του 1934 με το όνομα Fred King από την Ella Mae King και τον J.T. Christian. H προφητεία του παππού του, που ήταν ένας καθαρόαιμος πνευματώδης ινδιάνος Choctaw, πρός την μητέρα του ήταν ότι θα γεννήσει ένα παιδί που θα αναστατώσει, θα εμπνεύσει και θα επηρεάσει τις ψυχές εκατομμυρίων ανθρώπων. Η μητέρα του και ο Θείος του Leon έπαιζαν οι ίδιοι κιθάρα και από νωρίς η μητέρα του κατάλαβε την κλίση του Freddy για την μουσική.

Εύκολα λοιπόν άρχισαν να τον διδάσκουν και οι δυο Country Blues απο την ηλικία των έξι χρόνων του .

Η κυρίως επιρροή του Freddie ήταν ο Sam Lightning Hopkins που σ’ αυτόν οφείλεται το thumb-finger picken style , όπως και ο σαξοφωνίστας Louis Jordan. Η πειθαρχία του ήταν πρωτοφανής και χαρακτηριστικά έλεγε ότι θα παίζει ξανά και ξανά το δίσκο του Jordan για να μπορέσει ναταιριάξει το παίξιμό του νότα προς νότα.

Η πρώτη του κιθάρα ήταν μια silvertone acoustic αλλά λαχταρούσε μια Roy Roger acoustic.

Όταν προσπάθησε να την παραγγείλει και να την αγοράσει από το μαγαζί για λογαριασμό της μητέρας του , ο ιδιοκτήτης τον ρώτησε αν το ξέρει η μητέρα του ,η οποία φυσικά δεν γνώριζε τίποτα ,λέγοντας του ότι πρέπει να πάρει την αδειά της . Οταν την ρώτησε εκείνη του απάντησε ... "If you want a new guitar you will have to work for it." Ετσι ο νεαρός Freddy έμαθε ότι πρέπει να δουλέψει για να αποκτήσει αυτό που πραγματικά ήθελε και να υπηρετήσει την αγάπη του για την μουσική . Ετσι δούλεψε αρκετό καιρό μαζεύοντας βαμβάκι για να μπορέσει να αγοράσει την αγαπημένη του Roy Roger acoustic guitar.

Αργότερα η Ella Mae King η μητέρα του παντρεύτηκε τον Ben Turner και θεώρησε ότι ήταν μια ευκαιρία για την οικογένειά της να μετακομίσει στο Σικάγο . Εκεί ήταν ήδη τρείς απο τους θείους του Felix , Leonard και Willie King όπου δούλευαν στο Χαλυβουργείο . Θέλοντας η Ella να πάρει τον νεαρό Freddy μαζί της ο πατέρας του δεν τον άφησε διότι θεωρούσε απαραίτητο να παραμείνει και να τελειώσει το γυμνάσιο για να συνεχίσει το κολλέγιο στο Τέξας όπως κάποιοι απο την οικογένειά του. Ετσι ο Freddy παρέμεινε και μετακόμισε με την οικογένειά του στο Σικάγο το φθινόπωρο του 1949.

Το 1952 γνωρίζει την Jessie Burnett ένα κορίτσι απο το Τέξας που αποδεικνύεται ότι είναι γι΄αυτόν η ωριμότητα και το θεμέλιο που χρειαζόταν . Όπως επίσης ήταν και η εμπνευσή του σε πολλές απο τις συνθέσεις του . Περιστασιακά δούλευε σαν sideman σε διάφορες ηχογραφήσεις . Επίσης δούλευε στο Χαλυβουργείο την ημέρα και το βράδυ έπαιζε σε διάφορα gigs . Οι φίλοι του Jimmy Rogers και Eddie Taylor ήταν πρόθυμοι να κάνουν καινούργια πράγματα μαζί του και να πειραματιστούν για να βγάλουν κάτι διαφορετικό.

Η νότια πλευρά του Σικάγο εξυπηρετούσε τα blues με μεγάλες μπάντες πολλά όργανα όπως ένα στάνταρ rhythm session , πνευστά , πιάνο ακόμα και άρπα μερικές φορές . Η δυτική όμως πλευρά του Σικάγο με τα μικρά μπαράκια αγκάλιασε με αγάπη τους νέους blues maverick με τους blues ήχους τους που αποτελούνταν από έναν ηλεκτρικό κιθαρίστα, ο οποίος τραγουδούσε , έναν μπασίστα και τον ντράμερ . Ο Freddie βρήκε την ευκαιρία που πραγματικά ήθελε στη δυτική πλευρά του Σικάγο. Έτσι, μαζί με δύο άλλους νέους, τον κιθαρίστα Jimmy Lee Robinson και τον drummer Sonny Scott σχημάτισαν την πρώτη του μπάντα, "The Every Hour Blues Boys".

Το 1956 ο Freddy King ηχογράφησε ένα 45 αρι με την El-Bee. Η πρώτη πλευρά ήταν ένα ντουέτο με τη "Μαρίνα Χάιτφιλντ" "Country Boy" και η δεύτερη ήταν ένα γρήγορο ρυθμικό blues, "Thats What Think". Ο φίλος του Robert Lockwood πρόσθεσε σε αυτό σόλα με τη κιθάρα του . Η Chess Records ήταν τότε απο τις μεγαλύτερες δισκογραφικές εταιρείες . Πολλές φορές προσπάθησε να μπει στην Chess χωρίς επιτυχία και αυτό γιατί θεωρούσαν ότι ακουγόταν σαν τον BB King. Όμως όπως είπε ο ίδιος αυτό τον έκανε να προσέξει περισσότερο και να βρεί το δικό του φωνητικό στύλ.

Η καριέρα του ξεκινάει ουσιαστικά το 1956 και το 1960 ηχογραφεί το “Have You Ever Loved a Woman,” το “Love Her with a Feeling” και το instrumental "Hideaway"

Το 1957 ο Freddie εμφανίζεται με άλλους bluesmen όπως ο blues πιανίστας Memphis Slim (που άφησε τη σκηνή του Σικάγο για να βρει την επιτυχία στη Γαλλία) και τον blues κιθαρίστα Magic Sam Maghett που ήταν καλός του φίλος και γείτονας . Το 1958 ο στρατός ψάχνει κόσμο μέσα από την μπλουζ κοινότητα . Ο Freddy δεν μπορεί να καταταγεί λόγω της πλατυποδίας του. Ο Magic Sam όμως δεν ήταν τόσο τυχερός και κατατάσσεται.

Το 1959 ο Freddie απορρίπτεται για άλλη μια φορά από την Chess Records, αλλά συναντά τον Sonny Thompson έναν πιανίστα που είναι καλλιτέχνης με μεγάλη επιρροή στην King / Federal label.

Ο Sonny αναγνώρισε κάτι μοναδικό στο Blues του Freddy και έτσι το 1960 υπογράφει συμβόλαιο με την King / Federal Label του Syd Nathan. Ο Syd Nathan ήταν ένας έξυπνος και σκληρός επιχειρηματίας που τελικά αποδείχθηκε πιο δίκαιος από τους περισσότερους ιδιοκτήτες δισκογραφικών εκείνης της περιόδου. Οι καλλιτέχνες που είχαν συμβόλαιο με αυτήν την εταιρεία ήταν από τον James Brown, Freddie King, Albert King, Johnny "Guitar" Watson, Memphis Slim, John Lee Hooker ,Νίνα Σιμόνε, Ερόλ Γκάρνερ, Μπόμπι Σκοτ και πολλών άλλων.

Η σχέση του Freddie με την εταιρεία ήταν πικρή και γλυκειά. Ήταν χαρούμενος που έιχε συμβόλαιο , αλλά δεν του άρεσε να τον ελέγχει και να τον χειρίζεται η εταιρεία . Ο Nathan του πρότεινε ιδέες για τραγούδια με τα οποία ο Freddie διαφωνούσε . Ο Nathan ήθελε ο Freddie να κάνει κάποιες περιοδίες σε δυτικές μουσικές σκηνές. Ο Freddie ήταν πάντα οπαδός της C & W, (Country & Western) αλλά ο Nathan και ο Freddie δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν ποιά μουσική ακριβώς τον αντιπροσωπεύει.

Κάποια μέρα ο Nathan άκουσε ένα jam session από country και western μουσικούς , όπου ο Freddie έπαιξε μια blues swing έκδοση του "Remmington Ride" και τότε αποφάσισε να το ηχογραφήσει .

Απο την συνεργασία του Freddie King και του Sonny Thompson γράφτηκαν μερικά απο τα πιό λαμπρά κομμάτια και τα πιο χαρακτηριστικά σόλα στην ιστορία του blues όπως το "The Stumble", "Low Tide", "Wash Out", "Sidetracked", "HeadsUp", " Onion Rings", "The Sad Nite Owl" και "Hide Away "

Οι εγγραφές και οι συνεργασίες με τον Sonny Thompson ήταν μαραθώνιες κρατούσαν 16 ώρες και καμμιά φορά και παραπάνω . Το πρώτο 45 αρι , στην πρώτη πλευρά με το " Have You Ever Loved A Woman" και στη δεύτερη πλευρά το "Hide Away". Και τα δυο κομμάτια έγιναν μεγάλες επιτυχίες R & B. Η μεγάλη έκπληξη ήταν το “Hide Away” . Μπήκε με τεράστια επιτυχία στα Pop chart φθάνοντας στο νούμερο 29. Ήταν ο πρώτος, καλλιτέχνης του Blues που μπήκε στα Pop chart. Κανένας άλλος καλλιτέχνης αυτής της μουσικής δεν το είχε καταφέρει ποτέ . Φυσικά οι λευκοί θάβουν το blues του Freddie. Ο Nathan όμως γρήγορα κερδίζει . Επιμένει ότι ο Freddie και ο Sonny επικεντρώνονται σε όργανα. Και μιλώντας για όργανα , να κάνω μια μικρή αναφορά για τους φίλους μουσικούς που τυχόν θα διαβάσουν το άρθρο.

Ο Freddie αρχικά έπαιζε με μια Gibson Gold-top Les Paul με μαγνήτες P-90 της δεκαετίας του ’50 και έναν ενισχυτή Gibson GA – 40 . Σύντομα όμως προτίμησε τις Gibson ES-345 παιγμένες σε μεγάλες εντάσεις με ενισχυτές Fender Quad Reverb. Επαιζε με τα δάχτυλα χρησιμοποιώντας πένα αντίχειρα και μεταλλική πένα στο δείκτη, ένα στυλ που έμαθε από τον Jimmy Rogers.

Οι χορδές που χρησιμοποιούσε ήταν αρκετά ασυνήθιστες όσον αφορά τα πάχη τους , οι τρείς λεπτές ήταν .010, .011 και .012, ενώ οι υπόλοιπες ήταν normal light-medium-gauge.

Ο Freddie είχε ένα διαισθητικό ύφος στη μουσική του, δημιουργώντας συχνά κομμάτια κιθάρας με φωνητικές αποχρώσεις. Το πέτυχε αυτό χρησιμοποιώντας τον ήχο του Texas blues και τους ακατέργαστους, φωνητικούς τόνους της West Side, Chicago blues. Ο συνδυασμός του King με τους ήχους του Τέξας και του Σικάγου έδωσε στη μουσική του μια πιο σύγχρονη αίσθηση από αυτή των πολυάριθμων συγκροτημάτων του Σικάγου που εξακολουθούσαν να εκτελούν μουσική του 1950 και ταίριαζε με τη νεότερη γενιά μουσικών της μπλουζ.

Ο Freddie πούλησε περισσότερα albums κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου (1961-63) από οποιονδήποτε άλλον καλλιτέχνη blues .Η καλύτερη χρονιά του Freddie King ήταν το 1961 όπου έξι singles μπαίνουν στο Billboard’s R&B chart, και τα τέσσερα απο αυτά στο Top 10 . Το “Hide Away” νούμερο 5 ακολουθεί το “Lonesome Whistle Blues”στο νούμερο 8 , το “San-Ho-Zay” στο νούμερο 4 , το “See See Baby” στο νούμερο 4 ακολουθεί το “I’m Tore Down” στο 5 και ένα Χριστουγεννιάτικο επίσης single το “Christmas Tears” στο νούμερο 26.

Εγραψε πάνω απο 30 instrumentals για την King Records κάποια απο τα οποία είναι στα albums Let’s Hide Away and Dance Away with Freddy King (1961) . Επίσης σημειώνει μεγάλη επιτυχία με ένα album απο Instrumentals (1965).

Επίσης με τα albums Freddie King Sings (1961), Bossa Nova and Blues (1962) and Freddy King Goes Surfin’ (1963).

Φυσικά στη συνέχεια και ήταν επόμενο, ξεσηκώνει την Βρετανική μουσική σκηνή και μαθητές του υπήρξαν πολλοί όπως ,οι κιθαρίστες Eric Clapton, ο Peter Green , Mick Taylor, και Stan Webb . Το 1969, ο Eric Clapton παίζει το "Hide Away" στους Blues Breakers, το μοναδικό του άλμπουμ με τον John Mayall. Ο ίδιος έχει δηλώσει πολλές φορές σε συνεντεύξεις ότι ο Freddie King ήταν η πρώιμη έμπνευση του, ο ήρωας κιθάρας του και ο λόγος που αγόρασε μια κιθάρα Les paul. Κυκλοφορεί επίσης ο ίδιος 45 αρι όπου η μια πλευρά έχει το ‘Have you ever love a woman’ και η άλλη το ‘Hide Away’.

Βρισκόμαστε στο 1962 και ο Freddy βρίσκεται στη κορυφή της επιτυχίας του , αλλά αυτή η επιτυχία καμμιά φορά ακολουθείται και από πτώση . Αγαπά την νυχτερινή ζωή του Σικάγο και τζογάρει με τους φίλους του μέχρι το πρωί .Αυτή η ζωή δεν αρέσει στην γυναίκα του την Jessie Burnett που τον εγκαταλείπει παίρνοντας τα 6 παιδιά τους πηγαίνοντας στο Ντάλας του Τέξας .

Καλεί τον Syd Nathan και του ζητάει τα χρηματικά δικαιώματα του συζύγου της λέγοντάς του ότι πρέπει να αρχίσει μια νέα ζωή . Εκείνος ανταποκρίνεται και της στέλνει 2000 δολάρια.

Η Jessie δίνει τα μισά προκαταβολή για ένα σπίτι . Ο Freddie αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι η οικογένειά του δεν θα ξαναγυρίσει στο Σικάγο. Και εγώ γράφοντας δεν μπορώ να μην κάνω τον συνειρμό ακούγοντας πως τραγουδάει το..Cryin' baby, honey, don't you want to go Back to the same old place, my sweet home Chicago.

Tην άνοιξη του 1963 εγκαταλείπει το αγαπημένο του Σικάγο και επιστρέφει στο Ντάλας στην οικογένειά του . H επιστροφή του στο Ντάλας αποδεικνύεται μια ευλογία γιατί ανακάμπτει και αρχίζει να εξελίσσεται ξανά . Πλέον παύει και αυτή η σύγκριση με τον άλλο μεγάλο bluesman , τον ΒΒ King, που του στοίχησε την άρνηση της Chess Records να συνεργαστούν και πειραματίζεται με καινούργιους ήχους, αλλάζει το ύφος του κατακλίζοντας τη μουσική του με όλο και περισσότερη ψυχή. Εν τω μεταξύ το συμβόλαιό του λήγει το 1966.

Πλέον έχουν σταματήσει οι διεθνής περιοδίες και οι διαφημίσεις με τα μεγάλα ονόματα , αλλά ο Freddy συνεχίζει να εμφανίζεται σε club μαύρων και λευκών. Το 1966 κάνει μια σειρά εμφανίσεων σε ένα πρόγραμμα R & B που ονομάζεται "The Beat". Το “The Beat” είχε όλο το στύλ των 60’s και με House band τον Clarence "Gatemouth" Brown,όπου εμφανίζονταν γνωστοί καλλιτέχνες όπως ο Otis Redding, η Etta James, ο Little Milton, η Carla Thomas και ο Louis Jordan. Μέσα από αυτό έρχεται σε επαφή με την Atlantic Records και τον King Curtis και υπογράφει συμβόλαιο το 1968 με την θυγατρική της Atlantic Recordsτην Cotillion Records.

Κάνει την πρώτη του υπερπόντια περιοδεία η οποία είναι προγραμματισμένη για ένα μήνα αλλά διαρκεί τελικά τρείς . Η δημοτικότητα του στην Μ. Βρεττανία είναι στα ύψη και όπως είπαμε παραπάνω πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες της χώρας θέλουν να μιμηθούν τον ήχο του.

Το 1969 ο Freddie προσλαμβάνει έναν νέο manager τον Jack Calmes. Ο Τζακ είναι νέος, λευκός άνδρας, ο οποίος αγαπάει τα blues. Ο Τζακ βοήθησε την καριέρα του Freddie και με τη συμμετοχή του στο Φεστιβάλ Texas Pop του 1969, μοιράζεται τη σκηνή με τους Led Zeppelin, τον Sly και άλλους . Ο Jack είπε χαρακτηριστικά ότι ο BB King, μεταξύ άλλων, καθώς και τα μέλη των Led Zeppelin στέκονταν εκεί και τον παρακολουθούσαν με το στόμα ανοιχτό . Ο Calmes μεσολάβησε για την νέα δισκογραφική με την Shelter Records του Leon Russell. Ο Leon ήταν οπαδός του του Freddie για χρόνια.

Ο Leon δημιούργησε την Oklahoma blues culture με την ίδρυση της δικής του εταιρείας . Η δισκογραφική εταιρία Leon Russell περιλάμβανε τον Joe Cocker, τον JJ Cale 'The Nitty Gitty Dirt Band και άλλους. Εκείνη την εποχή γράφεται και το πρώτο άλμπουμ Getting Ready στο παλιό στούντιο της Chess Records. Ο Freddie είχε τώρα την ελευθερία να παρουσιάσει αυτό που ήθελε .

Η συνεργασία αυτή καθιέρωσε το Freddie στο White blues /rock explosion με την κυκλοφορία του album"Getting Ready" και το blues/rock hit "Going Down".

Ο Freddie King λειτουργούσε σαν ένας άνθρωπος σε μόνιμη αποστολή, χαρακτηριστικά «He burned the candle at both ends» . Ασταμάτητος και ακούραστος στις περιοδείες του, πριν απο κάθε gig έπινε ένα Bloody Mary και χαρακτηριστικά έλεγε ότι υπάρχει φαγητό μέσα σε αυτό . Η κούραση δεν άργησε να έρθει και σε ένα club το 1976 κατά την διάρκεια του live λυποθύμησε στη μέση ενός σόλο του . Όμως επέστρεψε πάλι και στις 26 Δεκεμβρίου του 1976 παίζει σε μια προγραμματισμένη συναυλία για τα Χριστούγεννα . Ακύρωσε όμως μια εκπομπή που ήταν για την επόμενη μέρα και επέστρεψε στο Ντάλας όπου μπαίνει στο νοσοκομείο . Ηταν γεμάτος έλκη απο την χρόνια παγκρεατίτιδα και στις 28 Δεκεμβρίου του 1976 φεύγει απο καρδιακή προσβολή σε ηλικία 42 ετών .

Σύμφωνα με τους ιατρούς του, ο πρόωρος θάνατος του οφείλεται στο άγχος, σε έναν «σκληρό τρόπο ζωής» το ποτό και στην κακή διατροφή.

Μετά τον θάνατο του η κυβερνήτης του Τέξας, Ann Richards, στις 3 Σεπτεμβρίου 1993, κήρυξε τον Freddie King με έναν τίτλο που συνηθίζονταν αποκλειστικά στις μεγαλύτερες μορφές και με την μεγαλύτερη προσφορά στον τόπο τους.

Τον ονόμασε παιδί του Texas και όρισε την 3η Σεπτεμβρίου ως Freddie King Day, τιμή που προορίζεται για θρύλους του Τέξας, όπως οι Bob Wills και Buddy Holly .

Ο Freddie King έλαβε την 15η θέση στον κατάλογο του περιοδικού Rolling Stone με τους 100 μεγαλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών.

Εισήχθη στο Hall of Fame της Rock and Roll το 2012.

Discography

Album Singles

1961 Let’s hide away and dance with Freddy King 1996 Christmas tears

1962 Boy girl boy 2005 Going down

1962 Bossa nova and blues 2005 The Extended

1963 Freddy King goes serfin’ Live collection

1965 Gives you a Bonanza of instrumentals Freddy King

1966 Vocals and instrumentals 24 great songs

1969 My feeling for the blues 2005 Wash out

1969 The King of R & B Vol 2

1969 Hide away

1969 Freddy King is a blues

1971 Getting ready DVD’s and Videos

1972 Texas cannonball 1995 Free stage

1973 Woman across the river

1974 Bulgar 1998 Live at

1975 Larger than life Superbowl

1976 The rest of Freddy King September 22

1983 Rockin’ blues live 1972

1988 Live at Antibes, 1974

1988 Boy girl boy

1995 Mojo blues

1996 Live at Electric Ballroom 1974

1997 Boogie on down

1998 Texas flyer1999 Live

2000 Sing sang sun

ANNA STASINOPOYLOY

Junior Wells & Buddy Guy -Hoodoo Man Blues

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Sat, 10 Aug 2024 09:55:00 +0000

Hoodoo Man Blues - Junior Wells & Buddy Guy

Μια μεγάλη μορφή της blues, μια μεγάλη φωνή της σκηνής του Chicago και παράλληλα ένας τύπος, που είχε τσαμπουκά στην σκηνή, με τον αέρα του νικητή, ενώ άλλες φορές πάλι, του άρεσε να αυτοσαρκάζεται, κάνοντας το κοινό να ξεσπά σε γέλια .

Από το 1950, μέχρι και το 1998, που έφυγε από την ζωή, παρέμεινε πιστός στο στυλ του αλλά και σε αυτό που έπαιρνες σαν original εικόνα ενόςbluesman που μάγεψε τον κόσμο, με τα μνημειώδη τραγούδια του.

Γεννημένος στο Μέμφις του Τεννεσί, στις 9 Δεκεμβρίου του 1934 , με το πραγματικό όνομα Amos Blackmore.

Από τα επτά του χρόνια ο Wells, με το παρατσούκλι the kid ήξερε να παίζει φυσαρμόνικα σαν επαγγελματίας και έτσι δεν άργησε πολύ να φύγει για το Chicago, ώστε στα δώδεκα του να γίνει μπλουζίστας.

Στα 16 του χρόνια τον άκουσαν οι LOUIS και DAVID MYERS και τον πήραν κοντά τους, δημιουργώντας τουςDeuses, που αργότερα όταν προστέθηκε και ο ντράμερ FRED BELOW, άλλαξαν το όνομα της μπάντας σε, TheAces.

To 1952, o Muddy Waters με την μπάντα του και ο Junior Wells ήταν πλέον στην ίδια σκηνή, κάτι που δεν τον εμπόδισε βέβαια στην προσωπική του καριέρα, η οποία εκτοξεύτηκε όταν ηχογράφησε με την States Record, το έπος Hoodoo Man Blues.

To 1958 συνάντησε τον Buddy Guy και τελικά εκεί βρήκε τον τέλειο συνεργάτη, μια και παρέμειναν μαζί, για 20 ολόκληρα χρόνια με νέες ηχογραφήσεις και εμφανίσεις που άφησαν εποχή.

Ηχογραφώντας εκ νέου το περίφημο Hoodoo Man Blues, έγινε ορόσημο στην συνεργασία τους αλλά και στην ιστορία της μουσικής,

ΤΟ 1998 ο σπουδαίος Junior Wells, έφυγε από την ζωή αφού πρώτα βασανίστηκε πολεμώντας με τον καρκίνο, τις τελευταίες του μέρες ήταν σε κώμα, μέχρι τις 15 του Γενάρη το 1998 που έφυγε.

ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΜΠΑΓΙΑΣΤΑΣ

Οι Lazytrains στην πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά τους.

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Sat, 10 Aug 2024 09:38:00 +0000

Ημερομηνία κυκλοφορίας: 8 Δεκεμβρίου 2021

Εταιρεία: The Lazytrains

Μορφή: CD, Digital download

Mε το ομώνυμο album “The Lazytrains"

Υπάρχει ένας εύκολος τρόπος για να κάνεις Review σε ένα άλμπουμ να πεις ότι κινείται στην σε κάποιες κλασικές φόρμες, με στοιχεία μπλα μπλα..

Αλλά από την άλλη σκέφτομαι ότι είναι πάρα πολύ καλό για τα ελληνικά δεδομένα.

Πλούσιο από Materials της Folk δυτικής μουσικής, συνεπώς δεν θα ήταν τίμιο.

Ίσως αυτή η Πανδημία που ζούμε στις μέρες μας λειτούργησε σε (αυτούς) ενεργητικά, ώστε να βρουν διέξοδο στη μουσική τους, όπως οι παλιές μπάντες και να γράψουν μουσική χωρίς περισπασμούς.

Με τον ίδιο τρόπο το άκουσα και εγώ.

Μία και δεν είχα που να πάω μέσα στις γιορτές κλεισμένος στο σπίτι μου όπως όλοι μας για τον ίδιο λόγο.

Ακούγοντας ένα ένα κομμάτι ψάχνοντας στα παλιά μου ακούσματα, με τον περίεργο τρόπο που λειτουργεί η μνήμη μας όταν για παράδειγμα, μυρίζουμε ένα παλιό βιβλίο και ξυπνάνε μέσα μας εικόνες από τα παιδικά μας χρόνια ή όπως το πήδημα τις βελόνας σε ένα πολυπαιγμένο παλιό δίσκο, όλα αυτά λειτουργούν περίεργα μέσα στο μυαλό μας.

Συνεπώς ο λόγος αυτό του Review δεν είναι για να το κρίνω, γιατί το ποιο άχρηστο επάγγελμα στον χώρο της μορσικής είναι ο κριτικός, αυτός που καλείτε να βάλει ταμπελάκια τι είναι και τι δεν είναι.

Αποφεύγω γενικά τέτοιες συζητήσεις γιατί θα με αποκαλέσεις ή αν έχουμε την ευθιξία θα αποκαλέσουμε τους εαυτούς μας άσχετους και καλό είναι να πούμε για τον καιρό.

Έτσι θα κάνω αυτό το Review σαν ένας απλός ακροατής που είμαι εξάλλου και που αγαπά αυτή την μουσική στα κρυφά και στα φανερά.

Τέσσερα τραγούδια μου έκανα τρομερή αίσθηση το I Don't Need No Money

Who's Gonna Love You Tonight

Liar (μια πιο pop όμορφη αίσθηση της μπάντας)

Και το καταπληκτικό Give Me Wings, που με ταξίδεψε πίσω στην εποχή της Joni Mitchell και Joan Baez. φυσικά για να μην παρεξηγηθώ, δεν αναφέρομαι στη φωνητική απόδοση ως μέτρο σύγκρισης αλλά στο συναίσθημα.

Τέλος μου αρέσει ο τρόπος που η μπάντα γεφυρώνει το Blues με το swing.

The Lazytrains by lazytrains

Lazytrains are:

Maria Ioannidou - Vocals

Peter Koutroubis - Guitars,Mandolin,Keyboard

Lefteris Katsas - Electric Bass

Eleni Fiseki - Drums/Percussions

Recorded at:

Final Sound Studio/Sugar Studio/Child of Reverie Studio

Sound Engineering by:

Alexandros Darras/ Kostas Perrakis/ Xristos Lamprou/ Konstantinos Vrettos/ Giorgos Gourgouras/ Eleni Fiseki

Special Thanks to:

Panagiotis Megas/ Dimitrios Jimbo/ Panos Sara/ Dustbowl Guitars/ Foteino Mavro

Album Artwork by :Eliana Nikolopoulou

The Lazytrains by lazytrains

Canned Heat

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Thu, 08 Aug 2024 19:15:00 +0000

Λοιπόν σήμερα και πάλι τον λόγο έχουν τα blues αράξτε αναπαυτικά να το τσουλήσουμε παρέα και καλή ανάγνωση.

Canned Heat.

Λος Άντζελες 1965, είμαστε στο ξεκίνημα δυο καλών φίλων, μέσα από την κοινότητα των συλλεκτών της μπλουζ. Ο Bob Hite συνέλεγε δίσκους από τα εφηβικά του χρόνια και το σπίτι του στο Topanga Canyon αποτελούσε σημείο συνάντησης για ανθρώπους με ενδιαφέρον για την blues μουσική ,(με την μεγαλύτερη συλλογή blues δίσκων για εκείνη την εποχή) και την ασίγαστη φλόγα στην προσπάθειά τους, να προωθήσουν το ενδιαφέρον του κοινού για το συγκεκριμένο είδος μουσικής αλλά και για τους αυθεντικούς δημιουργούς.

Αναφέρομαι στους Alan Wilson “Blind Owl” και Bob Hite "The Bear".

Τα πάντα blues, ακόμα και η ονομασία της μπάντας δεν είναι κάτι στην τύχη ή κάτι εμπορικό και πιασάρικο, το Canned Heat προέρχεται από τον τίτλο του τραγουδιού Canned Heat Blues του θρύλου της blues Tommy Johnson όπου γεννήθηκε στο Tέρι της επαρχίας Xίντς, του Μισισιπή το 1896.

Το τραγούδι Canned Heat Blues ήταν αυτοβιογραφικό για τον Tommy Johnson και αναφέρεται σε ένα

άλλο πάθος εκτός από τα blues, ένα πάθος που τον σκότωσε πολύ νέο,το αλκοόλ .

Η ανάγκη του για αλκοόλ έφτανε σε τέτοιο βαθμό, που όταν του τελείωνε ,κατανάλωνε μέχρι και το γνωστό για την εποχή του με την εμπορική ονομασία του ΄sterno’γνωστό ως Cooking Fuel ιδιαίτερα επίσης γνωστό ως canned heat, ένα προϊόν με περιεκτικότητα 95 βαθμών αλκοόλ, που το χρησιμοποιούσαν, σαν εστία μαγειρέματος, ακόμα και σαν μια εύκολη λύση για έναν ταξιδιώτη, να ανάψει γρήγορα μια φωτιά για να ζεσταθεί ,μια και ήταν ιδιαίτερα εύφλεκτο .

Αυτή λοιπόν η ακατανίκητη ανάγκη για αλκοόλ , ήταν και η αιτία να γράψει αυτό το αυτοβιογραφικό τραγούδι και προς τιμή αυτού του θρύλου της blues, οι Alan Wilson και Bob Hite έδωσαν αυτό το όνομα στην μπάντα τους ‘‘CANNED HEAT’’

Τo αρχικό σχήμα ήταν ο Bob Hite στα φωνητικά, ο Alan Wilson στην bottleneck slide κιθάρα, ο Mike

Perlowin στην κιθάρα, ο Stu Brotman στο μπάσο και ο Keith Sawyer στα ντραμς.

Ο Perlowin κι ο Sawyer αποχώρησαν σε λίγες μόλις μέρες κι έτσι ο κιθαρίστας kenny Edwards (φίλος του Wilson) αντικαστησε τον Perlowin ενώ ο Ron Holmes δέχτηκε να κάτσει πίσω από τα τύμπανα έως ότου βρεθεί μόνιμος αντικαταστάτης.

Ένας άλλος φίλος του Bob, o Henry "The Sunflower" Vestine (ο οποίος είχε εκδιωχθεί από τους Mothers of Invention του Zappa, για βαρειά χρήση ναρκωτικών ζήτησε να προσχωρήσει στο συγκρότημα ενώ ο Edwards παρέμεινε σε προσωρινή βάση. Σύντομα όμως ο Edwards αποχώρησε (για να σχηματίσει τους Stone Poneys με τη Lisa Ronstandt ενώ την ίδια εποχή ο Frank Cook έγινε ο μόνιμος ντράμερ στη θέση του Holmes. O Cook είχε αξιοσημείωτη επαγγελματική προϋπηρεσία με θητεία δίπλα σε πρωτοπόρους της τζαζ όπως ο μπασίστας Charlie Haden, o τρομπετίστας Chet Baker και ο πιανιστας Elmo Hope, ενώ είχε συνεργαστεί και με καλλιτέχνες της soul/pop σκηνής όπως η Shirley Ellis και η Dobie Gray.

Έπειτα από εμφανίσεις στο Monterey και το Woodstock στα τέλη του '60 το συγκρότημα απέκτησε διεθνή φήμη.

Η μουσική και η στάση του συγκροτήματος του επέτρεψε να αποκτήσει ένα ευρύ κοινό και να καθιερωθεί ως ένα από τα πλέον δημοφιλή σχήματα της εποχής των χίπις. Οι Canned Heat εμφανίστηκαν στα περισσότερα εκ των κορυφαίων μουσικών γεγονότων στα τέλη της δεκαετίας του 60 και έδωσαν επί σκηνής μια σειρά από εκρηκτικές εμφανίσεις παρουσιάζοντας διασκευές σε παλιά πασίγνωστα μπλουζ κομμάτια αλλά και δικό τους υλικό ενώ ενίοτε "ξέφευγαν" και σε μακροσκελή ψυχεδελικά σόλο. Ενώ τα τραγούδια , "Going Up The Country" και "On The Road Again" έγιναν διεθνείς επιτυχίες. Το "Going Up the Country" ήταν μια διασκευή του "Bull Doze Blues" του Henry Thomas, γραμμένο το 1928 .

Σύντομα η μπάντα έγινε ένα διαμάντι από εκπληκτικούς μουσικούς με την είσοδο του (Henry Charles Vestine)“The Sunflower” πρώιν μέλος της μπάντας Frank Zappa’s Mothers of Invention όπως ανεφερα και ποιο πάνω και λίγο αργότερα ο (Harvey Mandel) άλλος ένα φανατικός συλλέκτης blues δίσκων.

Παράλληλα με την είσοδο του Larry Taylor “The Mole” στο μπάσο ερχόμενος από τους Jerry Lee Lewis and The Monkees και του Adolfo de la Parra “Fito” στα drums ο De la Parra όπου ήταν το μόνο μέλος από το αρχικό lineup της μπάντας το 1960, καθώς επίσης για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα οι Larry Taylor, του οποίου η παρουσία στην μπάντα δεν υπήρξε σταθερή όντας όμως ένας βασικός από το νεότερο lineup της μπάντας .

Ο Walter Trout και Τζούνιορ Watson είναι μεταξύ των κιθαριστών που έκτισαν τη φήμη τους παίζοντας σε μεταγενέστερα lineup της μπάντας. Ανάμεσα σε αυτούς υπήρξε και ο Βρετανός blues πρωτοπόρος John Mayall όπου μέσα από τους Canned Heat ,αποχωρώντας ,βρήκε μουσικούς (πρώην μέλη) των Canned Heat για το συγκρότημά του(Blues Breakers.)

O παραγωγός Jοhnny Otis ( ο δικός μας Γιάννης Βελιώτης ) ηχογράφησε τον πρώτο (ακυκλοφόρητο) δίσκο του συγκροτήματος του 1966 - που αποτελούσαν πλέον οι Hite, Wilson, Cook, Vestine, και Brotman - ο οποίος όμως, δεν βγήκε στην αγορά παρά μόνο το 1970 από την Janus Records με τον τίτλο Vintage Heat. O Οtis ηχογράφησε μια ντουζίνα τραγούδια μεταξύ των οποίων δύο εκδοχές του ''Rollin and Tumblin" (με και χωρίς φυσαρμόνικα), το "Spoonfull" του Willie Dixon και το "Louise" του "John Lee Hooker", όλα από το στούντιό του στη Vine Str του

Λος Άντζελες.

Έπειτα από ένα διάλειμμα το καλοκαίρι του 1966, ο Brotman παραιτήθηκε αφού ειχε υπογράψει ένα μακροχρόνιο συμβόλαιο στο Φρέσνο με ένα σχήμα που περιελάμβανε ανατολικούς χορούς.

Οι Canned Heat ήρθαν σε επαφή με τον Brotman, επισημαίνοντάς του ένα συμβόλαιο με τη δισκογραφική που έπρεπε να υπογραφεί την επόμενη κιόλας μέρα αλλά ο Brotman δεν ήταν διαθέσιμος σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Ο Brotman τελικά κατέληξε στο συγκρότημα εθνικ μουσικής Kaleidoscope αντικαθιστώντας τον Criss Darrow Τη θέση του Brotman στους Canned Heat πήρε ο Mark Andes ο οποίος όμως παρέμεινε για δύο μήνες προτού επιστρέψει στους προηγούμενους συνεργάτες του στους Red Rooster oι οποίοι μετονομάστηκαν σε Spirit Rebellious και αργότερα σε Spirit, (για να σας θυμίσω σε ποιους αναφέρομαι είναι η μπάντα που αξιώθηκε εναντίον των LED ZEPPELIN για το Stairway To Heaven).

Αφού ενωσαν τις δυνάμεις τους με τους μάνατζερ Skip Taylor και John Hartmann οι Canned Heat βρήκαν επιτέλους ένα μόνιμο μπασίστα στο πρόσωπο του Larry Taylor που εισχώρησε στις τάξεις τους το Μάρτιο του. Ήταν πρών ντράμμερ των Moondogs και αδερφός του ντράμερ των Ventures, Mel Taylor, με αξιολογη θητεία στη σκηνή δίπλα στον Jerry Lee Lewis και τον Chuck Berry και δισκογραφικά μαζί με τους Monkees.

Με αυτή τη σύνθεση (Hite, Wilson, Vestine, Taylor, Cook) το συγκρότημα ξεκίνησε ηχογραφήσεις τον Απρίλιο του 1967 για τη Liberty Records. Το ''Rollin and Tumblin" με το "Bullfrog Blues" ως δεύτερη πλευρά αποτέλεσε το πρώτο single των Canned Heat. To πρώτο επίσημο άλμπουμ με την ονομασία "Canned Heat" κυκλοφόρησε τρεις μήνες αργότερα, τον Ιούλιο του 1967. Όλα τα κομμάτια αποτελούσαν διασκευές παλιών μπλουζ τραγουδιών. Η εφημερίδα Los Angeles Free Press ανέφερε " To συγκρότημα το'χει !!! Θα τα πάνε μια χαρά, τόσο στη σκηνή όσο και στο στούντιο".Οι Canned Heat τα πήγαν αρκετά καλά και εμπορικά, φτάνοντας στη 76η θέση του Billboard chart.

Η πρώτη μεγάλη ζωντανή εμφάνιση των Canned Heat ήταν στο Monterey Pop Festival ,στις 17 Ιουνίου του 1967. Μια φωτογραφία του συγκροτήματος από αυτή τη συναυλία εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού Down Beat Magazine που σε άρθρο του που νόμιζε ότι εξήρε το παίξιμό τους, έγραψε ένα παντελώς άστοχο και προσβλητικό σχόλιο.

" Τεχνικά οι Vestine και Wilson είναι ίσως το καλύτερο καθαριστικό δίδυμο στον κόσμο και ο Wilson είναι ο λευκός που παίζει την καλύτερη φυσαρμόνικα .Mαζί με το δυναμικό Bob Hite στα φωνητικά απέδωσαν το ιδίωμα του Country and Blues των 50ς με τέτοια δεξιοτεχνία που κατέστησαν το ερώτημα "σε ποια φυλή ανήκει αυτή η μουσική?’’

Το περίφημο ντοκιμαντέρ του D.A. Pennebaker αποθανάτισε το "Rollin and Tumblin" καθώς και δυο ακόμα τραγούδια από το σετ, τα "Bullfrog Blues" και "Dust my Broom" τα οποία συμπεριλήφθηκαν σε ένα box set που κυκλοφόρησε το 1992. Οι Heat επίσης ήταν μέρος ενός δίσκου με το όνομα ''Early LA".

Οι Canned Heat εντωμεταξύ είχαν αρχίσει να γίνονται διαβόητοι ως "τα κακά παιδιά της ροκ" έπειτα από μια φυλάκιση στο Ντένβερ του Κολοράντο, αφού ένας χαφιές της αστυνομίας παρουσίασε στοιχεία που επέτρεπαν την κράτησή τους για κατοχή ναρκωτικών. Το περιστατικό αυτό καταγράφεται στο τραγούδι My Crime". Ο μάνατζερ του συγκροτήματος Skip Taylor αναγκάστηκε να πουλήσει τα δικαιώματα των κυκλοφοριών στον Al Bennett, πρόεδρο της Liberty Records, προκειμένου να συγκεντρώσει το ποσό των 10.000 δολαρίων που απαιτούταν ως εγγύηση για την απελευθέρωση της μπάντας.

'Έπειτα από το περιστατικό του Ντενβερ ο Frank Cook αντικαταστάθηκε από τον de la Parra ο οποίος έπαιζε ντραμς για τους Bluesberry Jam (αργότερα μετεξελίχθηκαν σε Pacific Gas & Electric). Ως επίσημο μέλος των Canned Heat, o de la Parra έπαιξε στην πρώτη συναυλία του συγκροτήματος το Δεκέμβρη του 1967 όπου και μοιράστηκαν την πρώτη θέση με τους Doors στο Los Angeles Auditorium.

Αυτό αποτέλεσε και την αρχή αυτού που ο de la Parra αποκαλεί την κλασσική και καλύτερη σύνθεση του σχήματος που ηχογράφησε τα καλύτερα και πιο γνωστά τραγούδια της καριέρας τους.

Στη διάρκεια αυτής της συνθεσης ο Skip Taylor και ο John Hartmann εισήγαγαν τα παρατσούκλια για τα μελή του συγκροτήματος.

Bob "The Bear" Hite

Alan "Blind Owl" Wilson

Henry "Sunflower" Vestine (και αργότερα Harvey "The Snake" Mandel)

Larry "The Mole" Taylor

Adolfo "Fito" de la Parra

Το δεύτερο άλμπουμ περιελάμβανε την επιτυχία ''On The Road Again".

Το "On the Road Again" προσαρμόστηκε από τον Alan Wilson, από ένα τραγούδι με το ίδιο όνομα που ηχογραφήθηκε το 1953 από τον Floyd Jones . Ενώ καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι και το τραγούδι του Jones ήταν μια προσαρμογή του«Big Road Blues", που ηχογραφήθηκε το 1928 από τον Tommy Johnson.

Η ικανότητα του Al Wilson στη φυσαρμόνικα φαίνεται στη μέση του κομματιού του «On the road again» όπου στο γνωστό λυρικό σόλο παίζει ένα σολ στη μέση του εύρους της «λα» φυσαρμόνικάς του.

Μια στάνταρ διατονική «λα» φυσαρμόνικα διαθέτει μια σολ δίεση αλλά όχι σολ . Είναι αδύνατο να κάνει “bend” το σολ δίεση σε αυτήν την οκτάβα, επομένως, ας δούμε τεχνικά πως το...κατάφερε !

Πολλές εκδοχές υπάρχουν : Ίσως έπαιξε ένα “overblow”! Αυτό θα ήταν δυνατόν αφου άλλοι φυσαρμονικίστες είχαν αρχίσει να ανακαλύπτουν τα overblows (και το overblow της 6ης τρύπας στη «λα» φυσαρμόνικα δίνει σολ ). Όμως το slide down από αυτή την νότα περιλαμβάνει ένα γρήγορο ασαφές πέρασμα από το ρε (ρούφηγμα στο 5) και το σι (ρούφηγμα στο 4). Αν λοιπόν έπρεπε να γυρίσει από ένα overblow σε ένα ρούφηγμα θα υπήρχε μια ασυνέχεια σε αυτή την φράση. Αρκετοί που γνώριζαν τον Al Wilson είπαν ότι κάποιες φορές «βάραινε» τεχνητά το άκρο του ελάσματος της 7ης τρύπας στο ρούφηγμα ώστε να «κατεβάσει» την συχνότητά του κατά ένα ημιτόνιο, όμως αν ήταν έτσι, τότε αυτό το slide down θα περιελάμβανε και ένα φα δίεση (ρούφηγμα στο 6) όταν, ακούγοντας το σε αργή ταχύτητα, δείχνει ότι δεν υπάρχει αυτούσια νότα φα δίεση.

Η εξήγηση είναι ότι «ξανακούρδισε» τονικά το έλασμα της 6ης τρύπας στο ρούφηγμα, σηκώνοντάς το κατά ένα ημιτόνιο ώστε να του δώσει σολ. Αυτό ταιριάζει με τις νότες που παράγονται από το slide down αυτής της νότας.

Ο Wilson παίζει την ξανακερδισμένη τρύπα 6 στο ρούφηγμα για να δώσει σολ, στο οποίο κατόπιν κάνει περαιτέρω bend κάτω σε ένα flat φα δίεση ακολουθούμενο από το ρε (ρούφηγμα στο 5) και το σι (ρούφηγμα στο 4). Χρησιμοποίησε δε ένα παρεμφερές κούρδισμα σε άλλα τραγούδια, όπως στο "TV Mama"και στο "Nine Below Zero".

Ετσι λοιπόν εγιναν τα πράγματα και το On the road again έγινε ενα από τα μεγαλύτερα hits με φυσαρμόνικα και συγχρόνως ένα από τα πρώτα ηχογραφημένα παραδείγματα μιας custom κουρδισμένης διατονικής φυσαρμόνικας! Η έξοχη συλλογή "The Very Best of Canned Heat" περιλαμβάνει αυτό το τραγούδι και πολλά άλλα καλούδια....

Το "On The Road Again" αποτέλεσε την επιτυχία που τους καθιέρωσε και έγινε παγκόσμια επιτυχία σκαρφαλώνοντας στην πρώτη θέση σε πολλές αγορές ανά τον κόσμο, βάζοντας επιτέλους ένα μπλουζ τραγούδι στην κορυφή των charts. Ο δίσκος περιελάμβανε επίσης μια 12λεπτη εκδοχή του "Fried Hockey Boogie" (το οποιο αποδίδεται στον Larry Taylor αλλά προέρχεται εμφανώς από το ριφ του John Lee Hooker για το "Boogie Chillen").

Το τραγούδι αποτέλεσε όχημα για να επιδείξει κάθε μέλος τη δεξιοτεχνία του ενώ παράλληλα τους καθιέρωσε στο κοινό των χίπις ως τους "βασιλιάδες του boogie". To "Amphetamine Annie" του Hite (εμπνευσμένο από τις καταχρήσεις μίας γνωριμίας του) έγινε ένα από τα πιο γνωστά τους τραγούδια και ένα εμβληματικό τραγούδι κατά των ναρκωτικών εκείνης της δεκαετίας. (Αν και απουσιάζει από το εξώφυλλο του άλμπουμ), αυτός είναι ο πρώτος δίσκος στον οποίο συμμετέχει ο de la Parra.

Έπειτα από αυτή την επιτυχία ο Skip, o John και ένας νέος γνωστός τους, ο Gary Essert, νοίκιασαν ένα κλαμπ στο Sunset Blvrd του Χόλυγουντ που ονόμασαν Kaleidoscope και αποτέλεσε κατουσίαν το μόνιμο στέκι των Canned Heat, ενώ φιλοξενούσε κι άλλα ονόματα όπως οι Jefferson Airplane, Grateful Dead, Buffalo Springfield και οι Sly and The Family Stone.

Επίσης, το Σεπτέμβρη του 1968, αφού έπαιξαν μπροστά σε ένα κοινό 80.000 ατόμων στο ετήσιο Newport Pop Festival, οι Canned Heat ξεκίνησαν την πρώτη ευρωπαϊκή τους περιοδεία. 'Ήταν ένας μήνας γεμάτος συναυλίες και εμφανίσεις σε μέσα για την προώθηση του δίσκου μεταξύ των οποίων και εμφανίσεις στο βρετανικό Top of the Pops (έτσι για την ιστορία, η μουσική της εκπομπής είναι μια θεσπέσια εκδοχή του whole lotta love από τον Alexis Korner) και το γερμανικό Beat Club όπου έπαιξαν πλέιμπακ το ''On the Road Again" το οποίο είχε φτάσει στην πρώτη θέση στα αντίστοιχα charts όπως και σε πολλές ακόμα ευρωπαϊκές χώρες.

Τον Οκτώβριο, το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον τρίτο του δίσκο "Living the Blues" που περιελάμβανε το πιο γνωστό τους τραγούδι, "Going Up the Country". H εκδοχή του Wilson στο "Bull-Doze Blues" του Henry Thomas ήταν στην πραγματικότητα μια διασκευή νότα προς νότα στο πρωτότυπο μέχρι και το ορχηστρικό ξέσπασμα του Thomas το οποιο ο Jim Horn έπαιξε με το φλάουτο. Ο Wilson ξαναέγραψε τους στίχους προκειμένου να συλλάβει το πνεύμα της εποχής για "επιστροφή στη φύση". Το τραγούδι έφτασε στην πρώτη θέση σε 25 χώρες (11η θέση στην Αμερική) και έμελε να αποτελέσει το ανεπίσημο "σήμα" του Woodstock, όπως αποθανατίστηκε στο ντοκιμαντέρ του Michael Wadleigh. Το άλμπουμ περιελάμβανε επισης το 19λεπτο πειραματικό τραγουδι "Parthenogenesis",ένα ηχητικό κολάζ εννέα μερών με ήχους από blues, ragas, jaw-harp, παραμόρφωση κιθάρας και άλλα ηλεκτρονικά εφέ, όλα συνυφασμένα υπό την καθοδήγηση του μάνατζερ/παραγωγού Skip Taylor. Ακόμα μεγαλύτερο σε διάρκεια είναι το τραγούδι "Refried Boogie" που φτάνει τα 40 λεπτά και είναι ζωντανά ηχογραφημένο στο Kaleidoscope.

Eπισης ηχογραφημένος στο Kaleidoscope την ίδια εποχή ήταν ο δίσκος που θα κυκλοφορούσε το 1971 με τον παραπλανητικό τίτλο "Live At Topanga Corral" (αργότερα μετονομάστηκε σε "Live at the Kaleidoscope"). Ο δίσκος κυκλοφόρησε από τη Wand records, αφού η Liberty Records δεν επιθυμούσε να κυκλοφορήσει ζωντανό δίσκο εκείνη την εποχή και ο μάνατζερ Skip Taylor δεν επιθυμούσε να καταθέσει αγωγή.

Οι Canned Heat έκλεισαν το 1968 με εντυπωσιακό τρόπο με μια πρωτοχρονιάτικη συναυλία στο Shrine Auditorium του Λος Άντζελες, με τον Bob Hite να βγαίνει στη σκηνή πάνω σε έναν ελέφαντα βαμμένο με μωβ φωσφοριζέ μπογιά.

Στο πρώτο ομώνυμο album τους Canned Heat το 1967 ‎υπάρχουν ορισμένα απο τα σημαντικότερα τραγούδια της blues σημειολογικά και άκρως συνδεδεμένα με την κουλτούρα αυτής της μουσικής όπως το Catfish Blues το Rollin' And Tumblin'και το Bullfrog Blues.

Το Bullfrog Blues είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια .

Δεν ξέρω γιατί, αλλά είναι ένα τραγούδι με ίσως το ποιο απλό μήνυμα ( ξύπνησα σήμερα το πρωί με το bullfrog στο μυαλό μου ) αυτό περιλαμβάνει όλο το νόημα ολο το συναίσθημα και τον κόσμο των μπλουζ ( για μένα μιλώ έτσι κι αλλιώς ) . Ο ρυθμός του τραγουδιού με τον εν λόγω ρυθμό της κιθάρας και το ταίριασμα των στίχων είναι ένα όμορφο σμίξιμο που εμφανίζονται σε πολλά blues τραγούδια.

Κάτι άλλο που βρίσκεται πίσω από αυτό το τραγούδι και που ίσως αυτό περνάει από πολλούς αδιόρατα είναι ….ο λόγος βατράχων.

Και πριν με περάσετε για παλαβό θα εξηγήσω τι συμβαίνει.

Από την αρχαιότητα υπάρχει η ιδέα του βατράχου ως γυναίκα αρχέτυπο . Πολλές φορές ακόμα και σε αρχαίους λαούς το Bullfrog συμβόλιζε το αιδοίο η κάποιες φορές ακόμα και το ανδρικό σχήμα.

Ξύπνησα σήμερα το πρωί με το μωρό μου στο μυαλό μου … σε κατάσταση σεξουαλικής διέγερσης .

Παρακάτω ο στίχος εξηγεί ότι όλοι το έχουν νοιώσει.

Wellll!

My mama got em!

My dad got em!

My brother got em!

My sister got em!

Woke up this morning,

Grandma-papa had them too!

Yeah you know about that, that, I got them Bullfrog blues!

Τον Ιούλιο του 1969, λίγο πριν από το Woodstock, κυκλοφόρησε ο τέταρτος δίσκος τους με τίτλο "Hallelujah". To περιοδικό Melody Maker έγραψε : "Αν και λιγότερο φιλόδοξος από πρηγούμενες δουλειές τους, ο δίσκος παραμένει εντούτοις ένα εξαιρετικό άλμπουμ βασισμένο σε μπλουζ ήχους και οι Canned Heat παραμένουν το πιο πειστικό λευκό μπλουζ συγκρότημα". Ο δίσκος περιελάμβανε πολλές πρωτότυπες συνθέσεις και αυτοαναφορικούς στίχους, όπως το ''Time Was" του Wilson, αλλά και διασκευές όπως το "Sic 'em Pigs" (από το "Sic 'em Dogs" του Bukka White ) και το πρωτότυπο Canned Heat του Tommy Johnson.

Λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του δίσκου ο Vestine αποχώρησε από το συγκρότημα έπειτα από έναν καβγά επί σκηνής με τον Larry Taylor στο Fillmore West. Το επόμενο βράδυ, αφού οι Canned Heat τζαμάρισαν τόσο με τον Mike Bloomfield όσο και τον Mandel, πρόσέφεραν και σους δύο τη θέση του Vestine, και ο Mandel ήταν αυτός που τελικά δέχτηκε.

Η νέα σύνθεση έπαιξε δυο βραδιές στο Fillmore προτού εμφανιστεί στο Woodsock στα μέσα του Αυγούστου.

Αφού έφτασαν στο χώρο του φεστιβάλ με ελικόπτερο, οι Canned Heat έπαιξαν το πιο διάσημο σετ τους τη δεύτερη μέρα του Woodstock, με τη δύση του Ήλιου. Το σετ περιελάμβανε και το "Going Up the Country" που έγινε και το τραγούδι των τίτλων του αντίστοιχου ντοκιμαντέρ το οποίο ωστόσο δεν περιελάμβανε καθόλου την εμφάνιση του συγκροτήματος.

Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στον πρώτο (τριπλό) δίσκο από το Woodstock, ενώ ο δεύτερος δίσκος, το Woodstock 2, περιελάμβανε το "Woodstock Boogie". H εκτεταμένη επετειακή συλλογή για τα 25 χρόνια του Woodstock προσέθεσε το "Leaving This Town" ενώ το director's cut του ντοκιμαντέρ συμπεριέλαβε το "Leaving This Town" , αφήνοντας έτσι έξω μόνο το "Let's Work Together".

Πριν από την ευρωπαική περιοδεία στις αρχες του 1970, οι Canned Heat ηχογράφησαν το αλμπουμ Future Blues, με πέντε πρωτότυπες συνθέσεις και τρεις διασκευές. Ένα τραγούδι του Wilbert Harrison, το "Let's Work Together" επιλέχθηκε ως σινγκλ για την ευρωπαική αγορά ώστε να συμπέσει με την επικείμενη περιοδεία. Μετά από απαίτηση του συγκροτήματος η κυκλοφορία του στις Η.Π.Α καθυστέρησε ώστε να δώσει χρόνο στην αγορά στην αυθεντική εκδοχή.

Οι Canned Heat έκαναν μεγάλη επιτυχία με το "Let's Work Together" που αποτέλεσε το πρώτο τους τοπ τεν χιτ με φωνητικά από τον Bob "Bear" Hite.

Στο άλμπουμ πιάνο παίζει ο Dr John και ο ήχος ξεφεύγει από τις κλασικές μπλουζ φόρμες. Το εξώφυλλο ήταν αμφιλεγόμενο αφού παρουσίαζε μια αναποδογυρισμένη αμερικάνικη σημαία που αναστηλωνόταν στην επιφάνεια της σελήνης κατά τα πρότυπα της αναστήλωσης στην Ιwo Jima. H αναποδογυρισμένη σημαία ήταν ιδέα του Wilson και προέκυψε από τις οικολογικές του ανησυχίες και το φόβο του πως οι άνθρωποι θα μολύνουν το φεγγάρι όπως και τη γη όπως φαίνεται και από το τραγούδι του "Poor Moon"

Υλικό από την ευρωπαϊκή περιοδεία απάρτισε το δίσκο "Canned Heat '70 Concert Live In Europe" που αργότερα μετονομάστηκε απλά σε "Live in Europe". 'Ηταν ένας ζωντανός δίσκος που περιελάμβανε τραγούδια ηχογραφημένα σε διάφορες συναυλίες της περιοδείας φτιαγμένα έτσι όμως ώστε να δημιουργούν στον ακροατή την αίσθηση πως πρόκειται για μια ενιαία συναυλία.

Παρόλο που το άλμπουμ πήρε καλές κριτικές και έφτασε μέχρι τη 15η θέση στην Αγγλία, είχε μονάχα περιορισμένη εμπορική επιτυχία στην Αμερική. Μετά την επιστροφή τους από την Ευρώπη το Μάιο του 1970, ένας καταβεβλημένος Larry Taylor άφησε το συγκρότημα για να παίξει με τον John Mayall (που είχε μετεγκατεσταθεί στο Laurel Canyon) ενώ τον ακολούθησε και ο Mandel.

Mε τον Taylor και τον Mandel εκτος, ο Vestine επέστρεψε στη κιθάρα πλαισιωμένος στο μπάσο από τον Antonio de la Barreda ο οποίος είχε παίξει για πέντε χρόνια με τον de la Parra στο Mexico City και είχε διατελέσει μέλος των Jerome and Sam & The Goodtimers.

Αυτή η σύνθεση μπήκε στο στούντιο για να ηχογραφήσει με τον John Lee Hooker τα κομμάτια που θα αποτελούσαν το διπλό άλμπουμ Hooker 'n Heat. Το συγκρότημα ειχε πρωτοσυναντηθει με τον Hooker στο αεροδρόμιο του Πόρτλαντ στο Όρεγκον και ανακάλυψαν πως και οι δυο πλευρες ήταν οπαδοι της o ένας της δουλειάς του αλλου και αναπτύχθηκε φιλία μεταξύ τους, με τον Hooker να δηλώνει πως "ο Wilson είναι ο σπουδαιότερος παίχτης φυσαρμόνικας που έχει υπάρξει".

Το πλάνο των ηχογραφήσεων ήθελε τον Hooker να παίζει κάποια τραγούδια μόνος του ενώ θα ακολουθούσαν ντουέτα με τον Wilson στην κιθάρα ή το πιάνο. Στον υπόλοιπο δίσκο ακούγεται ο Hooker με τη συνοδεία του συγκροτήματος (εκτός του Hite που ανέλαβε χρέη συμπαραγωγού με τον Skip Taylor. To άλμπουμ ολοκληρώθηκε μετά το θάνατο του Wilson και αποτέλεσε τον πρώτο δίσκο του Hooker που μπήκε στα charts, φτάνοντας μέχρι την 73η θέση το Φεβρουάριο του 1971. Οι Hooker 'n Heat θα συναντιόντουσαν ξανά το 1978 για την ηχογράφηση ενός ζωντανού δίσκου στο Fox Venice Theatre του Λος Άντζελες ο οποίος κυκλοφόρησε το 1981 με τον τίτλο "Hooker 'n Heat, Live at the Fox Venice Theatre" από την Rhino Records.

Επίσης, το 1989 οι Heat (με πολλούς ακομα ) φιλοξενήθηκαν στο δίσκο του Hooker, "The Healer".

Aμέσως μετά τις ηχογραφήσεις με τον John Lee Hooker, o εκκεντρικός Alan "Blind Owl" Wilson, ο οποίος έπασχε από κατάθλιψη, φέρεται να είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει οδηγώντας το αυτοκίνητό του εκτός δρόμου κοντά στο σπίτι του Bob Hite στο Topanga Canyon. Σε αντίθεση με άλλα μέλη του συγκροτήματος, ο Wilson δεν είχε μεγάλη επιτυχία με τις γυναίκες, γεγονός που τον είχε προβληματίσει βαθειά. Η κατάθλιψή του χειροτέρευε από την ανησυχία του για τις περιβαλλοντικές αλλαγές στον πλανήτη, προβληματισμοί που αντανακλούνται στους στίχους του. Λίγο πριν φύγουν για ένα φεστιβάλ στο Βερολίνο, στις 3 Σεπτεμβρίου του 1970, τα μέλη του συγκροτήματος ήταν συντετριμμένα όταν έμαθαν τα νέα για την αυτοκτονία του Wilson από κατάχρηση βαρβιτουρικών. Το πτώμα του βρέθηκε σε ένα λόφο κοντά στο σπίτι του Bob Hite και ο θάνατός του αποδόθηκε από τον de la Parra και τα υπόλοιπα μέλη σε αυτοκτονία.. Ήταν 27 ετών και ο θάνατός του ήρθε λίγες εβδομάδες πριν από το θάνατο του Jimi Hendrix και της Janis Joplin . παρολα αυτα και ο θάνατος του άφησε τόσα πολλά ερωτήματα… Οι σπουδαιότεροι θρύλοι της ροκ μουσικής άφησαν την τελευταία τους πνοή μυστηριωδώς σε ηλικία 27 ετών. Συγκυρία, λένε οι λογικοί. Κατάρα, απαντούν οι προληπτικοί. Το θέμα επανέφερε το βιβλίο «The 27s: The Greatest Myth Of Rock & Roll» των Τζος Χάντερ και Έρικ Σέγκαλσταντ.

Η έκδοση έγινε best seller, καθώς επικεντρώνεται στις τελευταίες ώρες των μουσικών θρύλων πριν περάσουν στο Πάνθεον των αθανάτων.... Μια και αναφερόμαστε σε μια περίοδο μεγάλων κοινωνικών αλλαγών με καταλυτικό μέσο σε όλα αυτά που ακλούθησαν την μουσική, (την συγκεκριμένη μουσική), που αφύπνισε τις μάζες, που υποκινούσε το κόσμο να ξεχυθεί στους δρόμους, να διαδηλώσει, να συμπλακει με σκοπό να αλλάξουν τον κόσμο, η γενιά αυτή των είκοσιεφταριδων star της μουσικής, φαίνετε να τους αυτοκτόνησαν αποδίδοντας τους ότι ήταν υπερβολική η δόση, ή ότι δεν ήξεραν, ή ότι ήταν καντέμηδες, έτσι και στην περίπτωση του Wilson η επίσημη εκδοχή αναφέρει ότι ο θάνατός του προήλθε από άγνοια στη δοσολογία... μόνο που η δοσολογία που ανιχνεύτηκε στο αίμα του ήταν ικανή να σκοτώσει ελέφαντα.

Ο λόγιος ακαδημαϊκού επιπέδου της blues, που οι περισσότεροι τον θυμούνται σαν ένα εσωστρεφή νεαρό με με μεγάλη έλλειψη αυτοεκτίμησης, πρέπει να τον θυμόμαστε, σαν ένα σκαπανέα και μια μουσική ιδιοφυΐα της blues μουσικής, που σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα πρόσφερε τόσα πολλά.

Μια ακόμη ιστορία που θα ήθελα να αναφερθώ για τον Alan Wilson κάνοντας μια σημαντική αναδρομή στο παρελθόν που δεν πρέπει να αγνοούμε. Eίναι μια ιστορία με τον Son House.

Το ιστορικό υπόμνημα αναφέρει ότι το 1928 ο Son House καταδικάστηκε για τη δολοφονία ενός άνδρα, με τις συνθήκες του περιστατικού να παραμένουν ασαφείς.

Ο Son House έπειτα από συνοπτικές διαδικασίες τοποθετήθηκε στο μοναδικό υψίστης ασφαλείας σωφρονιστήριο του Μισισιπή, από το οποίο όμως ελευθερώθηκε λίγο αργότερα.

Το 1930 εγκαταστάθηκε στην πόλη Λούλα του Μισισιπή όπου συνεργάστηκε με τον Τσάρλι Πάτον και τον Γουίλι Μπράουν, περιοδεύοντας μαζί τους στον αμερικανικό νότο. Τον ίδιο χρόνο ηχογράφησε για πρώτη φορά, για τη δισκογραφική εταιρεία της Paramount, κληροδοτώντας αξιοσημείωτες συνθέσεις όπως τα Preachin’ the Blues, Dry Spell Blues και My Black Mama. Το 1942 εγκατέλειψε την περιοχή του Δέλτα του Μισισιπή και εγκαταστάθηκε στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης, απέχοντας από τα μουσικά δρώμενα, καθώς η φήμη του εξασθένισε σημαντικά.

Πέρασαν 20 ολάκαιρα χρόνια, ενώ πολλοί τον είχαν για νεκρό, αυτός ήταν μίλια μακριά, στην Νέα Υόρκη, δουλεύοντας σαν αχθοφόρος.

Εκεί στην Νέα Υόρκη, εντελώς τυχαία, τον είδε ένας άλλος μεγάλος καλλιτέχνης της blues ο Buka White, ο όποιος δεν πίστευε στα μάτια του, σημαίνοντας συναγερμό.

Ήταν το 1964,όταν ο Al Wilson, έγινε η αιτία ο Son House, να εμφανιστεί στο blues and folk festival του Νιούπορτ και όχι μόνο αυτό αλλά να ξεκινήσει για άλλη μια φορά στην ζωή του μια νέα σελίδα.

Στο πλευρό του πάντα , ο Al Wilson των Canned Heat, τον προετοίμασε, μια και είχε να παίξει για πολλά χρόνια. Επανήλθε στο προσκήνιο ανανεώνοντας το ενδιαφέρον του κόσμου για το είδος των φολκ μπλουζ, ηχογραφώντας ξανά — με σημαντικότερο το δίσκο -Father of the Folk Blues-.

Ο Son House έγινε είδωλο σε ολόκληρο τον κόσμο και μια σημαντική φιλία αναπτύχθηκε ανάμεσα σε αυτούς τους δύο εξαιρετικούς μουσικούς, μέχρι το Σεπτέμβριο του 1970 όπου ο Alan Christie Wilson σε ηλικία μόλις 27 ετών έφυγε για την -Μπάντα του Ουρανού-

Το κενό που άφησε ο θάνατος του Wilson κλήθηκε να καλύψει ο Joel Scott Hill, που είχε παίξει προηγουμένως με τους Strangers και αργότερα με τον Moby Grape,. Το συγκρότημα είχε κλείσει χρόνο στο στούντιο και είχε υπογράψει συμβόλαιο για περιοδεία μέχρι το Σεπτέμβρη. Εκείνο το φθινόπωρο περιόδευσαν σε Αυστραλία και Ευρώπη και στα πλαίσια αυτής της περιοδείας έκαναν μία εμφάνιση στο τηλεοπτικό πρόγραμμα Piknik στο Baarn της Ολλανδίας ενώ το ακόλουθο καλοκαίρι εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ Turku της Φινλανδίας. Αυτές οι εμφανίσεις ηχογραφήθηκαν αλλά δεν κυκλοφόρησαν παρά πολύ αργότερα με τους δίσκους "Live at Turku Rock Festival" το 1995 και "Under the Dutch Skies 1970–74 in 2007" (που περιελάμβανε τρεις διαφορετικές περιοδείες). Στο τέλος του 1971 κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Historical Figures and Ancient Heads" . Στο τραγούδι "Rockin' with the king" (γραμμένο από τον Skip Taylor) ακούγεται ένα ντουέτο του Hite με τον Little Richard στα φωνητικά ενώ κιθάρα παίζουν τόσο ο Vestine όσο και ο Joel Scott Hill.

Η σύνθεση των Hite, Vestine, Scott-Hill, de la Barreda και de la Parra δεν κράτησε καθώς στο συγκρότημα επικρατούσε αναταραχή. Η συμπεριφορά των Scott-Hill και de la Barreda δεν ταίριαζε με των υπολοίπων και ο de la Parra αποφάσισε να παραιτηθεί. Ο Bob Hite τον έπεισε να αλλάξει γνώμη και τελικά παραιτήθηκαν οι Scott-Hill και de la Barreda.

Οι αντικαταστάτες τους ήταν ο James Shane στα φωνητικά και τη ρυθμική κιθάρα, ο Ed Beyer στα πλήκτρα και ο Richard Hite, αδερφός του Bob Hite, στο μπάσο. Με αυτή υη σύνθεση ηχογράφησαν τον τελευταίο τους δίσκο για την Liberty/United Artists Records, το "New Age",που κυκλοφόρησε το 1973. Στο δίσκο περιλαμβανόταν το τραγούδι που έγινε ο ύμνος των μηχανόβιων, το "The Harley-Davidson Blues", γραμμένο από τον James Shane. Το τοπίο των τελών της δεκαετίας του '60 άλλαζε ραγδαία, εντούτοις το συγκρότημα ξεκίνησε μια ακόμα ευρωπαική περιοδεία στα πλαίσια της οποίας ηχογράφησαν μία εμφάνιση με τον Memphis Slim στο Παρίσι που κυκλοφόρησε υπό τον τίτλο "Memphis Heat". Ενώ βρίσκονταν στο Παρίσι ηχογράφησαν ακόμα με τον Clarence "Gatemouth" Brown για το δισκο "Gates On The Heat" Οπτικοακουστικό υλικό από αυτή την περίοδο μπορει κανείς να δει στο DVD "Canned Heat Live at Montreux" που κυκλοφόρησε το 2004.

Ο de la Parra γράφει πως το συγκρότημα, προκειμένου να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες που ειχαν προκύψει. Με πάνω από 30.000 δολάρια συσσωρευμένο χρέος, ο Skip Taylor αναγκάστηκε να παραχωρήσει με συμβόλαιο τα ποσοστά από τις μελλοντικές κυκλοφορίες στην Liberty/United Artists και να μεταπηδήσει στην Atlantic Records.

Αφού ξεκίνησαν με μια κακή αρχική εντύπωση στην καινούρια τους εταιρία - όπου οι Hite και Vestine ήρθαν στα χέρια εξαιτίας ενός μηχανήματος που έδινε γλυκά με κέρματα - οι Heat κυκλοφόρησαν το δίσκο "One More River To Cross" το 1973. Με τους Roger Hawkins και Barry Beckett στην παραγωγή ο δίσκος ειχε σαφώς διαφορετικό ήχο και εισήγαγε τα πνευστά Muscle Shoal Horns.

Στην ακόλουθη περιοδεία προστέθηκαν και οι Clifford Solomon και Jock Ellis για να συνεισφέρουν στο νέο ήχο του συγκροτήματος. Απών από το συγκρότημα εκείνη την εποχή ήταν ο μάνατζερ Skip Taylor, o οποίος γινόταν όλο και πιο απόμακρος για να αποχωρήσει τελικά αφού το συγκρότημα υπέγραψε στην Atlantic. O παραγωγός της Antlantic, Tom Dowd, προσπάθησε να "βγάλει" ένα ακόμα άλμπουμ από τους Canned Heat όμως τα ναρκωτικά και το αλκοόλ είχαν ήδη επιδεινώσει τα πράγματα. Αν και ηχογραφήθηκε ένας ακόμα δίσκος το 1974 (με τη συμμετοχή του πρώην μέλους Mandel), η Αntlantic ειχε ήδη λήξει τη συνεργασία της με τους Heat προτού κυκλοφορήσει ο δίσκος ο οποίος βγήκε τελικά δεκαετίες αργότερα, το 1997, με τον τίτλο "The Ties That Bind".

Λίγο αργότερα, ο νέος μάνατζερ Howard Wolf κανόνισε μία εμφάνιση στο Mammoth Ski Resort της Καλιφόρνια. Σε μία έκρηξη οργής ο Bob Hite ξέσπασε στο πλήθος. Ως αποτέλεσμα, και προς απογοήτευση του Vestine, οι James Shane και Ed Beyer εγκατέλειψαν το συγκρότημα.

Τις θέσεις τους κλήθηκαν να καλύψουν οι Gene Taylor στο πιάνο και ο Chris Morgan στην κιθάρα, που προσχώρησαν στους Heat στα τέλη του 1974. Ο Taylor αποχώρησε το 1976 έπειτα από μια διαφωνία που προέκυψε κατά τη διάρκεια της γερμανικής περιοδειας, κι έπειτα από μια σύντομη θητεία του Stan Webb (των Chicken Shack), ο Mark Skyer έγινε ο νέος κιθαρίστας.

Εντωμεταξύ, το συγκρότημα είχε προχωρήσει σε μια συμφωνία με την Takoma Records και με αυτή τη σύνθεση ηχογράφησαν το δίσκο "Human Condition" το 1977. Παρά τη συμμετοχή και των Chambers Brothers, ο δίσκος δε σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία, γεγονός που οφείλεται κυρίως στη μεγάλη δημοτικότητα της ντίσκο μουσικής στα τέλη του '70. Σύντομα ξέσπασαν νέες διαφωνίες και οι Mark Skyer, Chris Morgan και Richard Hite αποχώρησαν από το συγκρότημα. Χωρίς να χάσει χρόνο, ο Bob Hite βρήκε έναν καινούριο μπασίστα με τον οποίο είχε αναπτύξει φιλικές σχέσεις, τον Richard Exley το παίξιμο του οποίου με το προηγούμενο συγκρότημά του, τους Montana, τον είχε εντυπωσιάσει. Ο Exley περιόδευσε με τους Heat για το υπόλοιπο της χρονιάς και συνεργάστηκε με τον Hite, με τον οποίο είχαν στενή φιλία, για την περιοδεία Texas Bicentennial Comeback Tour του 1976.

Έπειτα από έναν καυγά όμως με τον Hite σχετικά με την εκτεταμένη χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ από τον Hite πάνω στη σκηνή, ο Exley παραιτήθηκε απηυδισμένος για να προσχωρήσει στους Texas Heartbreakers στα τέλη της χρονιάς. Εντούτοις, επέστρεφε ανά περιόδους, ως χάρη προς τον Hite, για να βοηθήσει το συγκρότημα στις περιοδείες όσο αυτό αντιμετώπιζε δυσκολία στο να βρει μόνιμα μέλη εν μέσω μάλιστα των καταχρήσεων.

O Exley έχει δηλώσει για τη θητεία του στους Heat "κανείς δε θυμάται το μπασιστα...!". Έτσι, τα μόνιμα μέλη των Canned Heat απέμειναν κατουσίαν ο Hite και ο de la Parra.

Τα μπλουζ γνώρισαν μια δευτερη άνθηση στα τέλη του 70, αρχές 80, με την κυκλοφορία της μουσικής ταινίας ''Bluesbrothers"(1980), με πρωταγωνιστές τους Dan Aykroyd και John Belushi.

Αυτή την περίοδο, ο de la Parra ειχε αποκτήσει μερίδιο στο στούντιο του ανατολικού Χόλυγουντ, στο οποίο δούλευε ξανά με τον πρώην συνεργάτη του Larry "The Mole" Taylor. Ο Taylor ειχε επαφές με το βιρτουόζο κιθαρίστα Mike "Hollywood Fats" Mann και το βιρτουόζο πιανίστα Ronnie Barron και έτσι και δεν πέρασε καιρός μέχρι και οι τρεις τους να βρεθούν μαζί στους Heat.

H σύνθεση αυτή ονομάστηκε από τους Hite και Mann ως "Burger Brothers", σύντομα όμως ο Barron αποχώρησε έπειτα από ένα καυγά με τον Taylor και τη θέση του στο πιάνο πήρε ο τυφλός πιανίστας Jay Spell.

Οι Burger Brothers έπαιξαν στη δέκατη επέτειο του Woodstock στο Parr Meadows το 1979. Μια ηχογράφηση αυτής της συναυλίας εμφανίστηκε το 1995,μέσω του Barry Ehrmann (γνωστός από την εκπομπή King Biscuit Flower Hour), με τον τίτλο "Canned Heat in Concert" (o de la Parra θεωρεί πως πρόκειται για την καλύτερη live κυκλοφορία του συγκροτήματος).

Μια ακόμη ηχογράφηση έγινε για την Cream Records που επιθυμούσε ένα πιο R 'n B ήχο από αυτόν που ειχαν οι Heat εκείνη την εποχή. Αυτό βρήκε αντίθετο τον Hollywood Fats και ο Mike Halby κλήθηκε να ολοκληρώσει την ηχογράφηση, η οποία εντούτοις δεν κυκλοφόρησε παρά το 1981 όταν ο Tony de la Barreda, πρώην μέλος, την κυκλοφόρησε μέσω της RCA ως tribute υπό τον τίτλο "In Memory Of Bob "The Bear" Hite 1943-1981—"Don't Forget To Boogie". Μετά από μια παρεξήγηση με τους Hite και de la Parra, oι Taylor και Mann δεν ήταν ευχαριστημένοι με τη μουσική κατεύτθυνση του συγκροτήματος και αποχώρησαν τελικά για να επικεντρωθούν στους Hollywood Fats Band. Ο Jay Spell όμως παρέμεινε και έφερε τον Jon Lamb στο μπάσσο, ο Mike Halby έγινε πλήρες μέλος ενώ ο Vestine, με μακρόχρονη θητεια στην κιθάρα παλαιότερα, επέστρεψε στο συγκρότημα του οποίου ηγούταν οι Hite και de la Parra. Xωρίς τον Howard Wolf πια στη θέση του μάνατζερ, ο Eddie Haddad έκλεισε ασταμάτητες περιοδείες σε στρατιωτικές βάσεις σε Η.Π.Α, Ευρώπη και Ιαπωνία. Επιστρέφοντας από αυτή την κουραστική περιοδεία με λίγα μονάχα χρήματα, ο Jay Spell εγκατέλειψε το συγκρότημα. Ο Jon Lamb παρέμεινε για μια ακόμη περιοδεία στο νότο και λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1980,(και στερούμενος τις "παράνομες" καταβολές των υπολοίπων) παραιτήθηκε. Ήδη και ο Hite ειχε αρχίσει να απογοητεύεται. Έκανε μία ακόμη προσπάθεια προσλαμβάνοντας για μάνατζερ ένα μεγαλόσωμο ενθουσιώδη μηχανόβιο με το παρατσούκλι "The Push" ποντάροντας στη δημοφιλία της μπάντας στην κοινότητα των μηχανόβιων για να τους δώσει νέα ώθηση.

Με το νέο μπασίστα Ernie Rodriguez στις τάξεις τους, οι Canned Heat ηχογράφησαν το 1981 το δίσκο "Kings of the Boogie", τον τελευταίο τους δίσκο με τη συμμετοχή του Hite σε κάποια από τα τραγούδια.

Στις 5 Απριλίου του 1981, αφού κατέρρευσε από υπερβολική δόση ηρωίνης κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στο Palomino του Λος Άντζελες, ο Bob Hite βρέθηκε στη συνέχεια νεκρός στο σπίτι του de la Parra στο Mar Vista σε ηλικία 38 ετών.

Ο θάνατος του Hite ήταν ένα μεγάλο πλήγμα που πολλοί πίστεψαν πως θα είναι και το τελειωτικό για τη μπάντα. Όμως ο de la Parra κράτησε το συγκρότημα ζωντανό και κατάφερε μέσα στις επόμενες δεκαετίες να το επαναφέρει στην επιτυχία. Μια περιοδεία στην Αυστραλία είχε ήδη κλείσει πριν το θάνατο του Hite και ο Rick Kellog στη φυσαρμόνικα βοήθησε να ολοκληρωθούν οι ηχογραφήσεις του "Kings of the Boogie". H πρώτη σύνθεση των Heat χωρίς τον Hite πήρε το παρατσούκλι "Mouth Band" από τον Vestine, και σημείωσε μεγάλη επιτυχία στην Αυστραλία, ειδικά στους κύκλους των μηχανόβιων. Υπό την καθοδήγηση του "The Push", το συγκρότημα ξεκίνησε μια περιοδεία σε μπαρ μοτοσικλετιστών στην Αμερική και ξεκίνησε τα γυρίσματα ενός βίντεο με τον τίτλο "The Boogie Assault", με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους Canned Heat και μέλη των Hell's Angels από το παράρτημα του Σαν Φρανσίσκο.

Eνώ τα γυρίσματα του βίντεο καθυστερούσαν ο Vestine μεθυσμένος έμπλεξε σε ένα καυγά με τον Ernie Rodriguez και βρέθηκε και πάλι εκτός συγκροτήματος για να αντικατασταθεί αυτή τη φορά από τον Walter Trout.

Επειτα από μια περιοδεία με τον John Mayall, και ενώ τα γυρίσματα του "The Boogie Assault" συνεχίζονταν, ο de la Parra αναγκάστηκε να απολύσει τον "Push" αλλά παρόλα αυτά τέλειωσε τα γυρίσματα του βίντεο και κυκλοφόρησε και μια ζωντανή ηχογράφηση από την Αυστραλιανή περιοδεία του 1982 υπό τον ίδιο τίτλο (ο δίσκος αυτός επανακυκλοφόρησε αργότερα ως ".Live In Australia and Live In Oz"). Και αυτή η σύνθεση των Heat διαλύθηκε έπειτα από ένα καυγά του Mike Halby με τον de la Parra μετά την ηχογράφηση του EP "Heat Brothers" το 1984.

Στη δεκαετία του 80 υπήρξε αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για το είδος της μουσικής που έπαιζαν οι Ηeat και έτσι παρά τις τραγωδίες του παρελθόντος και τη μόνιμη αστάθεια που επικρατούσε στις τάξεις του συγκροτήματος, οι Heat εμφανίστηκαν αναζωογονημένοι. Το 1985 ο Trout έφυγε για να παίξει με τους Bluesbreakers του John Mayall και ο Vestine επέστρεψε και έφερε μαζί του τους ταλαντούχους James Thornbury από το Όρεγκον στη slide guitar και τα φωνητικά και τον Skip Jones στο μπάσο. Το δίδυμο πήρε το παρατσούκλι "Nuts and Berries" από τον de la Parra εξαιτίας της αδυναμίας του στο οργανικό φαγητό. Σύντομα επέστρεψαν και τα πρώην μέλη Larry Taylor (αντικατέστησε τον Jones) και Ronnie Barron. Διάφορες εκδοχές αυτής της σύνθεσης ηχογράφησαν το ζωντανό δίσκο "Boogie Up The Country" από το Kassel της Γερμανίας το 1987 και συμμετείχαν στη συλλογή "Blues Festival Live in Bonn '87 Vol 2". Ο Barron, όπως και προηγουμένως, δεν κράτησε πολύ στο συγκρότημα όπως άλλωστε και ο Vestine o οποίος αποχώρησε ύστερα από πιέσεις του Larry Taylor. O αντικαταστάτης του Vestine ήταν ο Junior Watson, το στυλ του οποίου θύμιζε τον Hollywood Fats (ο οποίος είχε πεθάνει το 1986) και ταίριαζε απόλυτα με το ύφος της μπάντας, όπως φαίνεται στο δίσκο "Reheated" που έτυχε θερμής υποδοχής. Δυστυχώς ο δίσκος κυκλοφόρησε μονο στη Γερμανία το 1988 μετά από διαφωνίες με τη δισκογραφική εταιρία Chameleon Music Group. Το 1990 η σύνθεση των James T, Taylor, Watson και de la Parra που έπαιξε στο δίσκο "Would-Be", ηχογράφησε επίσης και έναν ακομα δισκο ηχογραφημένο στην Αυστραλία με τον τίτλο "Burnin' Live".

Αυτή η σύνθεση διαλύθηκε στις αρχές του 1990 όταν ο Junior Watson ακλούθησε διαφορετικό δρόμο, για να επανέλθει ο Mandel στο συγκρότημα, φέρνοντας μαζί του τον Ron Shumake στο μπάσσο ωστε να πάρει λίγο βάρος από τις πλάτες του Larry Taylor. O Mandel αποχώρησε έπειτα από λίγες περιοδείες και τη θέση του στα φωνητικά και την κιθάρα πήρε η Becky Barksdale για μια σειρά περιοδειών στη Γαλλία, τη Γερμανία και τη Χαβάη, δεν έμεινε όμως για κάτι περισσότερο. Στα υπόψη ήταν και ο Smokey Hormel, έπαιξε όμως μόνο μία συναυλία με τους Heat προτού η 'ένταση ανάμεσα στον de la Parra και τον Larry Taylor κατέληξε με τον δεύτερο να αποχωρεί παίρνοντας μαζί του και τον Hormel.

Οι αλλαγες συνεχίστηκαν καθώς οι Vestine και Watson επέστρεψαν και αποτέλεσαν τη σύνθεση του "Heavy Artillery". Πολλά πρώην μέλη, όπως οι Mandel, Barron και Taylor συνέβαλαν στην προσπάθεια του de la Para για τη δημιουργία του δίσκου "Internal Combustion" που κυκλοφόρησε το 1994.

Η κυκλοφορία του δίσκου ήταν όμως περιορισμένη εξαιτίας της διαφωνίας του Skip Taylor (που επέστρεψε ως μάνατζερ) με την Red River Records. Το 1995, ο James Thornbury, μετά από δέκα χρόνια θητείας έφυγε σε φιλικό κλίμα για να επικεντρωθεί στην οικογένειά του στο New South Wales της Αυστραλίας. Τη θέση του πήρε ο Robert Lucas. Το 1996 επέστρεψε ο Mandel και έφυγε ο Shumake, και αφού η θέση του μπασίστα καλύφθηκε προσωρινά από τον Mark "Pocket" Goldberg κατέληξε στον Greg Kage .Μετά από τη συμφιλίωση με τον Larry Taylor κυκλοφόρησαν το δισκο "Canned Heat Blues Band" το 1996.

Στις 20 Οκτωβρίου του 1997, μετά και την τελευταία συναυλία της ευρωπαϊκής περιοδείας, ο Vestine άφησε την τελευταία του πνοή στο Παρίσι, κουρασμένος και χτυπημένος απ'τον καρκίνο. Ο Taylor και ο Watson στη συνέχεια εγκατέλειψαν το συγκρότημα.

Oι Canned Heat διατήρησαν τη δημοτικότητά τους σε ορισμένες ευρωπαϊκές πόλεις καθώς και στην Αυστραλία. Στο Βέλγιο ειδικά, έχουν ένα ιδιαίτερα αφοσιωμένο κοινό, κυρίως χάρη στον Walter de Paduwa, γνωστό ως Dr. Boogie, που θεωρείται από το συγκρότημα ως ο "επίσημος χρονογράφος" τους. Έχει βοηθήσει τον de la Parra στη στοιχειοθέτηση και την παραγωγή των συλλογών "The Boogie House Tapes Vol. 1" το 2000, "The Boogie House Tapes Vol. 2" το 2004 και "Dr. Boogie Presents Rarities from the Bob Hite Vaults" το 2008, όλες με σπάνιες και ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις των Heat. H εβδομαδιαία κυριακάτικη εκπομπή του Dr. Boogie στο σταθμό Radio Classic 21 εδώ και μια δεκαετία ξεκινά σχεδόν πάντα με κάποιο τραγούδι των Heat. Oι πρόσφατες δουλειές των Heat περιλαμβάνουν τους δίσκους "Boogie" (2000) και "Friends In The Can" (2003) στους οποίους συμμετέχουν πολλοί καλεσμένοι όπως οι John Lee Hooker, Taj Mahal, Trout, Corey Stevens, Roy Rogers, Mandel, Larry Taylor, Vestine.

Ο Eric Clapton και ο Dr. John συμμετειχαν στο "Christmas Album" του 2007. Τον Ιούλιο του 2007 κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ "Boogie with Canned Heat: The Canned Heat Story" καθώς και η βιογραφία του Wilson," Blind Owl Blues " από τη Rebecca Davis Winters.

Ως το 2000 ο Robert Lucas ειχε αποχωρήσει και οι Canned Heat αποτελούνταν πλέον από τους Dallas Hodge (κιθάρα, φωνητικά), John Paulus (κιθάρα) και Stanley "Baron" Behrens (σαξόφωνο, φλάουτο). Ο Lucas επέστρεψε την άνοιξη του 2005 για να ξαναφύγει το φθινόπωρο του 2008. Πέθανε στις 23 Νοεμβρίου του 2008, από υπερβολική δόση ναρκωτικών, στο σπίτι ενός φίλου του στο Long Beach της Καλιφόρνια. Άλλα μέλη που απεβίωσαν πρόσφατα είναι ο μπασίστας Richard Hite, αδερφός του Bob Hite, που πέθανε σε ηλικία 50 ετών από επιπλοκές από καρκίνο στις 22 Σεπτεμβρίου του 2001 και ο πρώην μπασιστας Antonio de la Barreda που πέθανε από ανακοπή καρδιάς στις 19 Φεβρουαρίου του 2009.

Από τα τέλη του 2008 έως την άνοιξη του 2010 η σύνθεση περιελάμβανε τους Dale Spalding (κιθάρα, φυσαρμόνικα και φωνητικά), Barry Levenson (κιθάρα), Greg Kage (μπάσσο) και τον κλασσικό ντράμερ και ηγέτη του συγκροτήματος de la Parra που είχε απομείνει από παλιότερες συνθέσεις. O Mandel και ο Larry Taylor περιοδευσαν με τους Heat το καλοκαίρι του 2009 στην περιοδεία Heroes of Woodstock Tour για τον εορτασμό των 40 χρόνων απο το φεστιβάλ του Woodstock.

To 2010 oι Mandel και Τaylor αντικατέστησαν και επίσημα τους Kage και Levenson και από το 2012 αυτή η σύνθεση (de la Parra, Taylor, Mandel, και Spalding) συνεχίζει να περιοδεύει τακτικά.

Τον Οκτώβριο του 2012 κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας σε φεστιβάλ της Γαλλίας, Ισπανίας και Ελβετίας ο Randy Resnick κλήθηκε να αντικαταστήσει τον Harvey Mandel που αναγκάστηκε να αφήσει την περιοδεία εξαιτίας ενός έκτακτου οικογενειακού περιστατικού. Ο Resnick έκανε δυο εμφανίσεις με τους Canned Heat, στις 4 και 5 Οκτωβρίου, όμως έπρεπε να αποχωρήσει λόγο πρότερων επαγγελματικών δεσμεύσεων. Ο de la Parra κατάφερε να εξασφαλίσει τον John Paulus ο οποίος πέταξε από το Πόρτλαντ για να τελειώσει την περιοδεία.

Το Σεπτέμβριο του 2013, ο John Paulus έκατσε ακόμα μια φορά στη θέση του Harvey Mandel στο φεστιβάλ The Southern Maryland Blues Festival.

H σημερινή σύνθεση των Canned Heat δεν περιλαμβάνει κανένα μέλος από την αυθεντική σύνθεση του 1965…

ΜΠΑΓΙΑΣΤΑΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ & ΜΑΡΙΟΣ ΑΚΡΙΒΟΣ

Billy Jones & Delta Blues Outlaws's the Delta Blues Outlaws tha' Blues Highway, United States

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Thu, 10 Aug 2023 16:25:00 +0000

THIS RECORD LABEL HAS LAUNCHED!! ..listen to the full album THIS BLUES RECORD LABEL HAS LAUNCHED!! : ..the first 14 cases of our NEW cd arrive at Delta Blues Records main office! listen to the full album here: https://soundcloud.com/deltabluesoutlaws

recorded live! Harlow's Casino ~ Greenville, MS https://soundcloud.com/deltabluesoutlaws

LA HORA DEL BLUES : ~ Billy & the Outlaws get rave reviews from Barcelona, Spain!

LA HORA DEL BLUES : Billy & the Outlaws get rave reviews from Barcelona, Spain! CRITICAS CD's TRIMESTRALES / QUARTERLY CD's REVIEWS http://www.lahoradelblues.com/criticas.htm . Enero 2021 / January 2021 . Billy Jones & Delta Blues Outlaws ~ Delta Blues Records https://linktr.ee/billyjonesbluez . Although he has never showed himself up so much, Billy Jones has been a blues, rhythm & blues and soul lover since his tender childhood. When he was a young boy he proved his skills for music, which led him to learn from such amazing teachers like Little Johnny Taylor, Rufus Thomas or Larry Davis. In his teenager years, you could already find him backing artists like Bar-Kays, Chaka Khan or Chocolate Milk. With all this background it is not strange that our man is able to perform the blues in the most orthodox and traditional style but, at the same time, give them a very contemporary vision with a touch of soul, that makes them very attractive to the new generations. Although he has been a musician who has never cared too much about getting a place in the competitive music industry world, this recording comes to do justice and confirm the quality, experience, good work and the real luck we have to enjoy the fifteen impressive songs this album treasures, also displayed with a careful final production. My advice is not to think twice and get immediately a copy of this fantastic album. I am sure you will enjoy it. ...GREAT. . http://www.lahoradelblues.com/ . Aunque nunca se ha prodigado demasiado, Billy Jones ha sido un amante del blues, el rhythm & blues y el soul desde su más tierna infancia. Desde muy pequeño mostró su predisposición hacía la música, lo que le llevó a aprender de maestros como Little Johnny Taylor, Rufus Thomas o Larry Davis. Cuando solamente era un adolescente ya se le podía encontrar acompañando a artistas como Bar-Kays, Chaka Khan o Chocolate Milk. Con todo este bagaje no es extraño que nuestro hombre sea capaz de interpretar los blues en el estilo más ortodoxo y tradicional pero al mismo tiempo darles una visión muy contemporánea con toques de soul que los hace atractivos para las nuevas generaciones de aficionados. A pesar de ser un músico que nunca se ha preocupado demasiado por hacerse un lugar en el competitivo mundo de la industria musical, este trabajo viene a hacer justicia y a confirmar la calidad, la experiencia, el buen hacer y la inmensa suerte de poder disfrutar de las quince impresionantes canciones que este álbum atesora y que, además, ofrecen una cuidada grabación. Mi consejo es que no os lo penséis dos veces y os hagáis inmediatamente con una copia de este fantástico disco. Seguro que lo vais a disfrutar. ...MUY BUENO.

Here is a biographical interview of Billy Jones that was written by Dave Harrison.

..chief blues writer for BluzNdaBlood Magazine: https://www.bluzndablood.com

Dave Harrison: Born into the segregated south, he was exposed to the driving beat of the Blues when he was still an infant. In the crib, he could hear it as it permeated the walls against which he slept. This sound which spoke to him gave him an early direction in life which he has pursued to this day.

His early memories are of a juke joint from where he would draw inspiration; the images, and the folks he knew then are the stuff of his song. They gave him a mind-set that would drive him to perfect his craft as a guitar slinging blues man. Billy Jones is betting that the Blues can experience a revival of interest. What is needed is a fresh infusion of imagination. And to capture a bigger share of the Black music market, what is needed is for the Blues to once again become relevant to the African American experience.

We spoke with him upon the release of his latest CD : Funky Blues & Southern Soul - volume 1

https://www.youtube.com/playlist?list=PLS8oJyaE_hbo1hqHR0ADKq9ebhLTQ4Ytb

Billy:"I was raised from the age of six months in my grandfather's cafe and boarding house, The Cedar Street Cafe - 903 Cedar Street - North Little Rock, Arkansas. The room that we lived in was directly behind the wall of the main ballroom where the juke box was. My crib was on the other side of that wall, so as a baby I would be laying there listening to Elmore James, Big Joe Turner, Jackie Wilson, B. B. King, Muddy Waters, Sam Cooke and all the blues and soul greats while the cafe customers played records and partied well into the night. My bed would vibrate on the bass notes. That was my first exposure to the music. I absorbed the music as I could literally hear it in my sleep. One of the first thoughts that I remember having was that I wanted to be like B.B. King and Elmore James."

"There was this dangerous juke-joint/nightclub place down the road from my grandfather's cafe called Jim Lindsey's Place. Many of the big "chittlin' circuit" stars of the day used to perform there like Howlin' Wolf, Sonny Boy Williamson and Bobby Blue Bland. Sometimes at night when everyone else was asleep, I would sneak out of the room and climb up high in an old chinaberry tree and watch what was going on over at Jim Lindsey's Place. I could hear the band from there and pretend that it was me onstage."

"All the pimps, players, dealers, hoe's and gangsters used to hang out there and someone was always getting shot or stabbed on a regular basis. Remember that this was the segregated south, so whenever someone would call for an ambulance for a shooting, or fight, at the club, they would send a hearse from the black owned funeral home instead of an ambulance. If the victim was still alive they would take them to a black doctor. ...If not, they would take them to the funeral home."

"Of course I thought that these were the "beautiful people" and I wanted to be just like them when I grew up. Especially the musicians, with their tight-legged, sharkskin suits and Stacy Adams shoes, their jewelry and the way they wore their hair in a process. And the women! ...the way they used to dress back then was so glamorous! And of course Bobby Blue Bland's Cadillac. ...No medical school for me dad... I'm gonna be a blues star."

"The house band for Jim Lindsey's Place lived in an upstairs room over the club, and during the day I would go over there and try to hang out around them. They could tell that I really wanted to be a guitar player."

"There was this one musician who played at the club named Red Harpo... he told me that he was Slim Harpo's brother. I believed him. Whether he was or not, one thing is true, Red could play the hell out of a guitar! ... There was an air of excitement about him. Women would fight over him. He would let me come up to his room sometimes and talk to him while he would sip "Golden Rod" wine on ice and play and sing for me and show me how to play the new hit songs of the day, while I soaked-in all the information that he was giving me about being a real musician."

"By the time I was fourteen years old, I was hanging out at 'Williams Pool Hall.' One day this older guy pulled up in a 1957 Chevy station wagon packed full of amplifiers, microphones and drums He came in. He had that same air of excitement about him that Red had. He said that he was in a band and he had a gig booked in Lonoke, Arkansas that night and that he heard me play guitar and they were looking for a guitar player. He said that his name was Hosea Leavy and that he and his younger brother Calvin Leavy would pay me $6.00 if I played with them and Willie Cobb, Little Johnny Taylor and Larry "Totsie" Davis that night. I didn't tell him that I had never played in a band before. I was fourteen years old and I was going on the road! I was trying to be cool and I agreed to go with him. But I was so excited to be going to play with a real band!"

"That was the first day that I went on the road with the Leavy Brothers Band, and the beginning of a lifetime journey into the world of the blues .

I've been on the road ever since. So it was 'on the job training' for me."

Dave Harrison:Now, how old were you when you first picked up the guitar? How did you become this accomplished musician that you are today?

Billy:"It's hard for me to remember when I didn't have a guitar... it's just something that I've always wanted to do."

"Because I loved guitars so much, around age four, or five years old, my uncle Vernon had given me a little plastic toy guitar with a music-box handle that played 'Pop Goes the Weasel' when you turned it. It was instant love. I used to stand in front of the juke box with that little guitar and pretend that I was every artist whose record was playing. I was always running around holding that guitar. I don't think I ever put it down."

"I think I really started getting serious about it during the summer between the 5th and 6th grade. I didn't play with the other children in my neighborhood that much. I hung around adult musicians and spent most of my time learning songs from records and trying to sound like the guys on the recordings. Sometimes I would hang out with the winos and perform for them. Some of my family thought I was weird. But music is both my occupation and my recreation. And I spent almost every waking moment playing it and studying and imitating the artists that I idolized. ...I guess that I was kinda weird."

Dave Harrison: How did you start to playing gigs traveling from military installation to installation entertaining military members and their dependents? Were you in fact in the military at the time?

Billy:"No. I was not in the military. I've always regretted that I didn't join the Air Force. I think that I would have liked it. This was during my twenties, after I had started my own band and was playing a lot of Rick James, Cameo, Funkadelic, Stanley Clarke, Hendrix, Bar-Kays, Commodores, Gap, Zapp, and that kinda thing. At that time I was being booked by this big-shot "Clive Davis" type guy named Gene Williams, who was really hooked-up with the Grand Ol' Opry and the Nashville scene and was managing Ferlin Husky, Claude King and Donna Douglas, who played the part of Elly Mae on the television show The Beverly Hillbillies."

"Since he couldn't book a black band in the Country Music Capitol of the World, he started booking me into NCO and Officer's clubs on Naval Stations, Air Force Bases, Army Posts and military installations all over the United States. I lived the military lifestyle without actually being in the military. GI women are great!"

"I learned a lot and made a lot of friends... to this day I have the highest respect for military personnel. They are great people. They work hard and they play hard... and they love hard."

Dave Harrison: Where did this traveling take you?

Billy: "To over 42 states... countless times. ...and to Europe sometimes ...and to many clubs and shows that were booked off-base when we were in whatever city. I did that for ten years. I loved it!"

Dave Harrison: How did you come to refer to your music as "Bluez"? Is this to differentiate your music from the music created by the record industry?

Billy:"Yes, it is...I have studied many types of music, including jazz, country, rock, funk, R&B, punk, new wave or whatever, and I wanted to incorporate some of the elements from all of these styles into my original music."

Dave Harrison: How long have you worked to infuse an urban element into your music? How has it been received by your audience?

Billy: "I never intentionally set out to "urbanize" my music. I just wanted to learn everything that I could about my craft and how to please the audience that was in front of me that day. It was just natural evolution. The reception has been overwhelmingly positive from the general public."

Dave Harrison:Presently a number of Black artists are working to merge Blues music with Hip-hop. This would include artists such as Billy Branch, Russ Greene, Chris Thomas-King, among others. In fact, R L Burnside even did his take on this cross-infusion of the Blues, which was met with mixed reviews. Do you see your music going in this direction?

Billy:"What these artists understand... and the reviewers and "experts" probably don't, is this: Hip-Hop has evolved from blues and is very much a part of it.... Hip-Hop is the blues of today. If you analyze the greatest hip-hop songs of all time, like "The Message" by Grand Master Flash and The Furious Five, or "How Do You Want It?" by Tu Pac Shakur ...(which is based on the bass hook from "Body Heat" by Quincy Jones), ...it's easy to hear that these songs are pure blues with African/Jamaican bass lines and drum beats. Of course, the stories that these songs tell are undeniable blues themes that reach deep into the heart of the African American experience. I love a little gangsta in my blues every now and then."

Dave Harrison:Do you agree with the assertion that the white artist has been more closely bound by tradition, whereas the Black artist has always been more progressive in their approach to the music, looking for the "next big thing"? This, perhaps, can be seen more in Jazz than in Blues. Are these attempts at cross-infusion done more for the music, or is it being done for the rewards that the urban artist seems to be enjoying, the "bling"?

Billy: "Definitely for the music. I don't think that it has very much to do with the "bling".... little if anything....Of course any artist wants to be well compensated for their work... I certainly do."

"But the battle between the blues purist and the blues artist has gone on long before now. The artist wants to be artistic and create and innovate.... the purist doesn't want anything to change. No new instruments, no synthesizers, no drum machines, no new nothing. If Muddy didn't do it... it's wrong."

"But when Bob Dylan and Muddy Waters switched from acoustic to electric guitar the purists said that they were ruining the art-form. Look at all the great classics that were created because they ignored the so called experts."

"What the artist is trying to do is stretch the boundaries of the music and infuse elements that will appeal to a contemporary audience and to bring something new and relevant to the table."

"However, if these 'experts' want to tell the artist what the song should sound like before it is written, there probably won't be much "bling" forthcoming. They won't sell many to people who buy cd's today. If an artist can reach the public and they love the music, then the bling will be just a pleasant side-effect."

"In order to compete effectively in the music business you have to stay on top of current events. That means that you have to have an understanding of contemporary musical styles and trends."

"I remember reading in a biography of Elvis that no matter where he was he was always listening to the radio in order to monitor musical trends and to hear what his competitors were doing. And he was Elvis!"

"Music is about constantly learning. ...and I want my music to appeal to a mass audience."

Dave Harrison:Is this image (the rewards) a creation of the "corporate entertainment business"?

Billy: "No, it is not... it's a creation of the hip-hop industry and the age of music video. It is an expression of what the young audiences wants to see. What they want to be."

Dave Harrison:Do you feel that the urbanization of Blues music is an effective way of reaching a younger market? To what market are you ultimately hoping to appeal?

Billy: "Definitely... it's the only way to reach the younger market." "I want my music to appeal to everyone. That's what seems to be happening. The stories that I tell on this cd are true and universal. People across all genres are embracing the music."

Dave Harrison: In light of prevailing social and economic conditions that exist today, do you still feel that music can be a vehicle of change?

Billy:"I know that music can be a vehicle for change. Music is a gift from the creator who wrote the song of life. If you do it right it gets you on a level that is primal. And the right story can change the world."

...these are some of my favorite quotes:

"Our greatest fear is not that we are inadequate, but that we are powerful beyond measure."

"We are the masters of our own destiny. We are the makers of our own fate."

"Without Courage ...we cannot practice any other virtue consistently."

“Know thy self and you will know the secrets of the universe.”

"True Greats... Are Not Those Born With Golden Spoons In Their Mouths

But Those... Who Through Hard Work Turn Their Own Wooden Spoons Into Gold."

Funky Blues & Southern Soul - volume 1 ..is now FOR SALE at

https://store.cdbaby.com/cd/thebillyjonesband

...we love ya'll. ...go buy one!!

YouTube: Check-Out our Youtube Channel:

https://www.youtube.com/billyjonesbluez/videos

ReverbNation: http://www.reverbnation.com/billyjonesbluez/songs

Facebook: https://www.facebook.com/billy.j.bluez

billyjonesbluez@aol.com

...biographical fact: Billy Jones spent his teen and young adult years touring with, playing back-up guitar and being mentored by Calvin Leavy, Little Johnny Taylor and Larry 'Totsie' Davis. ...these are the original versions by the original masters that were written and recorded long before the cultural raiders and imitators came along.

All three of these great artists died penniless and unrecognized. ...and their life's works stolen to make fortunes for others.

Now ain't that the Blues? ...it is an honor to have been a musical soldier in their bands.

Billy Jones & Delta Blues Outlaws

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Thu, 10 Aug 2023 16:07:00 +0000

Please Come Home for Christmas

Wishing ALL of our friends and loved ones a very happy holiday season as we prepare for a brand new year.

..we love each and every one of you! ..and hope to see you at our shows & festivals when we visit your town. DJ's, Radio, Podcasters, Fans, Haters, Lovers & Friends ..we love all of you and wish you the very best in 2024. ..we look forward to meeting you in a juke-joint near the Crossroads on your travels along the Blues Highway.

america's MOST WANTED blues band.

the Delta Blues Outlaws

BIOGRAPHY:
The Billy Jones Story:
..the times and travels of an authentic american bluesman.

https://www.linkedin.com/pulse/return-authentic-american-bluesman-billy-jones-bluez/

..something is growing down in the Delta. ..long thought to be extinct. ...witness the resurrection and reinvention of a rare species. "..the return of the authentic american bluesman." . ...join Billy Jones and his band of Genuine Road-hardened Delta Blues Outlaws as they travel the Blues Highway: . ...the return of the authentic american bluesman. 1. Someone New / 2. Homeboy ..I Can See You're Drunk Again! https://we.tl/t-X8RAMNaJ7Q Fire ..performed LIVE! ..in a Juke-Joint. ..somewhere along the Blues Highway. https://www.facebook.com/billy.j.bluez/videos/10156420569393790/ Oklahoma City Live Performance! https://www.facebook.com/sandciwaniukbray/videos/10220378949692931/ Harlow's Casino TV Commercial: - Billy Jones Band featured in television commercial! https://youtu.be/-9L2q1FPy-s Scissortail Arena Foundation Promotional Video: ..Billy Jones Band featured in TV commercial! https://www.facebook.com/Scissortailpark/videos/773146353107094/ Purple Rain - The Billy Jones Band ...live performance! https://youtu.be/2uVokO3C6SM Give It To Me Baby ....Live! ...on the road! ..in a Juke-Joint. https://youtu.be/cNEHEnK8h0k Tennessee Whiskey / Shake Your Body Down / Blues / Country https://www.facebook.com/reginadavis79/videos/2269813453125723/ ShadeTree Mechanic / https://www.facebook.com/TheBillyJonesBand/videos/464964130955154/ LIVE PERFORMANCE VIDEO: https://www.facebook.com/sheila.sutton.3557/videos/2129813100449559/ Sex Machine / Purple Rain /How Do You Want It / https://www.facebook.com/reginadavis79/videos/2269860169787718/ My Love Is Real - The Billy Jones Band https://youtu.be/ihTjGgbzlLg -------------------------------------------------------- "...the american bluesman is the original outlaw." Outlaw's Reward - recorded Live! ..at the Arkansas Department of Corrections. https://youtu.be/TZqCZsVWuwA ------------------------------------------------- "...deep blues." Biggest House In Town - The Billy Jones Band https://youtu.be/r8PlSFDQCCk ------------------------------------------------- coochie: ..the original hard drug. Can't Let You Go - The Billy Jones Band https://youtu.be/_c9zEJjDbOE ---------------------------------------------------- booking info: billyjonesbluez@aol.com ---------------------------------------------------- LISTEN TO OUR ENTIRE ONLINE CATALOGUE: https://www.reverbnation.com/billyjonesbluez/songs BIOGRAPHY: The Billy Jones Story: ..the times and travels of an authentic american bluesman. https://www.linkedin.com/pulse/return-authentic-american-bluesman-billy-jones-bluez/ Facebook: https://www.facebook.com/billy.j.bluez https://www.facebook.com/pg/TheBillyJonesBand/posts -------------------------------------------- BOOK THIS AUTHENTIC BLUES ARTIST FOR YOUR FESTIVAL, SHOW OR EVENT: billyjonesbluez@aol.com CD REVIEW: "La Hora del Blues" Radio Show from Barcelona, Spain: "..this excellent recording combines blues, funk & southern soul with taste and class resulting in an actual urban sound, perfect to attract new generations of blues lovers. ..powerful songs. ..amazing punch and good rhythm. ..Jones’ voice and guitar work shine like a dazzling star!" https://www.reverbnation.com/billyjonesbluez/songs
---------------------------------------------

The Billy Jones Band: 'Funky Blues & Southern Soul Vol.1'

http://www.lahoradelblues.com/criticas.htm

Born in the deep south of United States, where segregation was present in most aspects of daily life, Billy Jones grew up in his grandfather's bar, listening to blues in different juke joints and bars. Elmore James, Big Joe Turner, Jackie Wilson, B. B. King, Muddy Waters, Sam Cooke and other great blues and soul musicians were his influences and, when he was only five years old, he already had a guitar on his hands. Soon he started to perform for the American troops, which allowed him to travel all over the world and get a wide musical experience. Now he brings us his last and excellent recording, that accurately combines blues, funk and southern soul, always with an excellent taste and class, which makes as a result an actual urban sound, perfect to attract the new generations of blues music lovers. Ten powerful songs with an amazing punch and good rhythm, where Billy Jones’ well pitched voice and excellent guitar work shine like a dazzling star, perfectly supported by Corey Bray on keyboards, Rev. "Do Dirty" Kendrix on bass and Mark Flinoil on drums. A highly recommended work. In short words, this is a superb album in many concepts. GREAT.

https://youtu.be/vqVSZPDMBc8

"..some stuff you just can't buy at your local music store.

..absolute authenticity ..only comes from the real thing."

..flaming hot funky blues guitar! ..tortured Southern Soul. ..brimstone devil notes blazing from demon possessed fingertips.

..bring the fun ..passion ..danger ..excitement ..sexuality ..mystery ..mojo and magic that you get when you hire artists that have actually traveled the Blues Highway in the Land Where The Blues Began. Book the NEW American Bluesman & his band of Genuine Road-hardened Delta Blues Outlaws for the best time ever at your Festival, Show or Event. LISTEN TO THE FULL ALBUM: https://store.cdbaby.com/cd/thebillyjonesband We are looking forward to making lots of new friends as we travel the Blues Highway on our Nationwide Blues Society Tour. ..please contact our procurement officer at billyjonesbluez@aol.com for details and info about booking The Billy Jones Band. -------------------------- YouTube Channel: https://www.youtube.com/billyjonesbluez/videos ------------------------------ "Billy Jones brings back the Thrill. No one who I can think of has taken a truly contemporary look at traditional blues with the musical and lyrical intensity of Billy Jones. A refreshing blast of the really great sound of Healing Blues, Jazz, Funk Music. Loaded with Rich Blues Tradition. B.B. King, Muddy Waters, Even Johnny Winter Flavors. I recommend his cd 'Funky Blues & Southern Soul - volume 1' to any avid blues listener and I look forward to hearing more from the reclusive Billy Jones. This guy is the real deal and this is a great CD!" ------------------------- ..to every Entertainment Director in every Blues Society, Juke Joint & Honky Tonk on the planet Earth. ...bring the absolutely authentic & real thing to your festival, show or event. ...book The Billy Jones Band. ...send me that contract! billyjonesbluez@aol.com https://www.facebook.com/TheBillyJonesBand/

...our cd: Funky Blues & Southern Soul - volume 1

..is now FOR SALE at: https://store.cdbaby.com/cd/thebillyjonesband ...we love ya'll. ...go buy one!!

Authentic Modern Blues and Soul albums in recent memory. Billy Jones is a totally charismatic veteran who shows all the signs of becoming as big or bigger than Buddy Guy.

What really got to me were the lyrics. ...it is “Blues” ..transformed, updated and urbanized." . "Exquisite Modern and Traditional Blues and Neo-Soul by one of the most talented artists on the contemporary scene." . "This man has enormous talents. ..he has a quiet demeanor which disappears when his performance starts. Then he transmogrifies into an animated music machine. ..a great musician and a gifted performer. ...and a nice guy." - http://www.soul-patrol.net

"...he has a voice that will enchant you. ...his songs are oozing with sexuality. ...at times dark. ...mysterious. ...downright funky, and always compelling. ...Billy Jones is certainly his own man. ...with a show-stopping style!"

Mz. SouthernSoul Blues Critic

https://www.youtube.com/billyjonesbluez/videos ....

...genuine road-hardened delta blues outlaws. ...blues/funk meets southern soul!

"...his vocals are a blend of blues intensity and style with urban soul. ...incredibly soulful and funky! ...it’s as if every song chastises me for never having heard of this man or his music before now. ...a combination of multiple genres while still maintaining a great late night, urban club feel. No matter if you want to call it soul, blues, R&B or whatever, Billy Jones can really put some emotion into his music. ...and as I say all the time, that is what music, and especially Southern Soul music, is all about. ...each of the songs guarantees I’ll be back for more." - Southern Soul Review -------------------------------------------- Book This Band to perform at your Club, Festival or Event. billyjonesbluez@aol.com https://www.facebook.com/billy.j.bluez

review by: Louie Milestone - Southern Soul Review https://www.reverbnation.com/billyjonesbluez/songs

..for Blues Babies:

..for Blues Babies:
https://www.storefrontier.com/mystore120?type=12652
Order Now!
https://www.storefrontier.com/mystore120

..Blues Baby Onesie:

Daddy's Work Blues Band (First)

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Sat, 01 Jan 2022 12:21:00 +0000

«Η μουσική δεν είναι οι νότες. Είναι η κουλτούρα, είναι ο τρόπος που η γιαγιά μαγειρεύει, που ο παππούς λέει ιστορίες και ο τρόπος που τα παιδιά περπατούν και μιλάνε»

Johnny Otis

Άλλη μία μέρα λοιπόν σήμερα που θα κάνω ένα review επάνω σε ένα καινούργιο άλμπουμ, αλλά θα περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από στίχους και μουσική, θα είναι γεμάτο από ύφος, ήθος και μπλουζ κουλτούρα.

Χωρίς βέβαια γράφοντας το αυτό, να εξαιρώ κάποιες μπάντες από την ελληνική Blues σκηνή.

Daddy's Work Blues Band. Μία σύντομη αναδρομή όπως τους γνώρισα εγώ.

Ήταν θυμάμαι χειμώνας, Χριστούγεννα του 2010 και έπειτα από μία σύντομη γνωριμία μας με τον Γιάννη μέσα από κοινωνικό δίκτυο, επιλέξαμε να κάνουμε Χριστούγεννα σε ένα live των Daddy's Work Blues Band, χωρίς να ξέρουμε τι θα επακολουθήσει.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ήταν μία πολύ στενάχωρη (Blues) βραδιά, διότι εκείνη η βραδιά ήταν αφιερωμένη στον εκλιπόντα φίλο τους και πιανίστα μέλος της μπάντας, Φάνης Θεοφίλου.

Το όλο σκηνικό της βραδιάς ήτανε βαρύ, με αποκορύφωμα στα τελευταία τραγούδια, να κάνει την είσοδο της μέσα στο μπαρ, μία μαυροφορεμένη ηλικιωμένη γυναίκα πού ήρθε εκείνη τη βραδιά ειδικά για να παρακολουθήσει το live, που ήταν αφιερωμένο στον γιο της.

Στο τέλος τα φώτα έσβησαν και από μία φυσαρμόνικα, ακούστηκε ένα μελωδικό σιωπητήριο…

Οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της Ελληνικής μπλουζ Σκηνής.

Από κει και πέρα αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν τα λόγια της μπάντας άσε μας εμάς, σήμερα θα πάμε παρέα να ακούσουμε παιχταράδες, θα πάμε στους Blues wire, (το όνομά της η μπάντα το πήρε από ένα τραγούδι των Blues Wire)! θα πάμε να ακούσουμε τους Blues revenge, τους George and the Dukes, Cargo και πολλούς άλλους.

Πολλές φορές Καβαλάγαμε τα μηχανάκια και πηγαίναμε και σε δύο live τη βραδιά!!Υποστηρίζαν τις μπάντες με όλη τους την καρδιά, σφύριζαν, χειροκροτούσαν, επευφημούσαν.

Στα χρόνια που περάσαν έχτισαν σιγά-σιγά τη δικιά τους ιστορία στην Ελληνική Blues σκηνή με σημαντικές εμφανίσεις και συνεργασίες, σε μουσικές σκηνές της Αθήνας αλλά και της επαρχίας. Συνεχίζοντας τη διαδρομή τους σε διάφορα μουσικά στέκια και φεστιβάλ. (Half Note Jazz Club, Vinilion, Granazi Blues Bar, Life jazzy bar, Rockwood, Stage25, Badminton Theater, 7th TRIPolis Rock Festival, Crescent Blues Festival, 2ο Music Highway Festival, 4o Bikes & Blues Music Festival, 9 & 10 th Rock Sinantisi Kiatou ...1ο Blues Festival στο Stage Volume 1.

Και ανοίγοντας συναυλίες σε καλλιτέχνες όπως:

Louisiana Red, Doctor Feelgood, Janice Harrington, Martin Turner (ex Wishbone Ash) etc.

Daddy's Work Blues Band (First)

Περίμενα πολλά χρόνια να βγει αυτό το άλμπουμ. Και καθώς περνούσαν τα χρόνια η εξέλιξη του ήχου τους ήταν σημαντική και η αναμονή ακόμα μεγαλύτερη. Και καθώς όλα αυτά τα χρόνια έφτιαξαν τον χάρτη με τις μουσικές επιρροές τους όπως εξάλλου συστήνονται, δημιούργησαν ένα album που ξεπερνάει τις προσδοκίες μου. Mε τραγούδια δικά τους αλλά και με τραγούδια ορόσημα μεγάλων μουσικών. Πάμε να τα δούμε λοιπόν.

1. Ain't going back Daddy's Work Blues Band Lyrics by Giannis Afendras

Eνα ταξιδιάρικο κομμάτι που το χαρακτηρίζει η απλότητα αλλά και οι επιρροές από Butterfield Blues Band. Και ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που συνοδεύει την μπάντα από πολύ παλιά, είναι ότι δεν προσποιούνται. Δηλαδή για παράδειγμα Ο Δημήτρης Δουλγερήδης που είναι η φωνή της μπάντας τραγουδάει με τη φυσική του φωνή, δεν προσποιείται τον πονεμένο αφροαμερικανό, δεν προσθέτει αφύσικα γρέζι στη φωνή του για να εντυπωσιάσει. Την φυσαρμόνικα, ο Γιάννης Παχίδης την περιμένεις, δεν την τρως όλη την ώρα στην μάπα. Βέβαια αυτό είναι αναμενόμενο διότι είναι μία από τις καλύτερες φυσαρμόνικες. Επίσης είναι τέλεια κουρδισμένοι μεταξύ τους.

6. One more time Daddy’s Work Blues Band

Stathis Anestis : bass,

2. Walk down that road no more Daddy's Work Blues Band

Με άρωμα από αμερικάνικο νότο, κλείνω τα μάτια και θυμάμαι τους Allman and his younger brothers. Και καθώς μπαίνει η εισαγωγή κάπου μακριά ακούγεται μία φυσαρμόνικα που σε ανατριχιάζει και ξαφνικά έρχεται όλη μπάντα μελωδική όσο δεν φαντάζεσαι.

3. Hellbound train by Andy Silvester and Kim maiden Simmons

Ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια Savoy Brown ένα πάρα πολύ όμορφο και τίμιο cover. Όσοι ακούτε- παίζετε αυτή τη μουσική ξέρετε ότι για να κάνετε ένα τέτοιο cover είναι παρακινδυνευμένο. Aπό την εισαγωγή κιόλας όμως δημιουργείται τέτοια ατμόσφαιρα από την μπάντα που σε τραβάει έξω από το τριπάκι της σύγκρισης.

4. No shelter Daddy's Work Blues Band

Ήρεμη δύναμη… Υπάρχει ένας στοίχος μέσα στη μουσική που αγαπώ, ο οποίος με στοιχειώνει για χρόνια (I tell you folks It's harder than it look.) Σε αυτό το κομμάτι το No shelter κατάφεραν να μεταφέρουν την ενέργεια που έχουν συνήθως στα live τους αυτό που πάντα καταλήγει στο να σηκώνεται ο κόσμος να χορέψει.

5. Scratched horse Daddy’s Work Blues Band

Ένα πολύ όμορφο surf song guitar μια εξέλιξη συγχορδίας που προέκυψε από ένα δωδεκάμετρο μπλουζ, τα δάχτυλα λοιπόν τρέχουν στα τάστα και η φυσαρμόνικα ακολουθεί σε ένα όμορφο ρυθμό που σε ξεσηκώνει.

Και φτάνουμε σε ένα κομμάτι γεμάτο ψυχή σε ένα ρυθμό που σε κάνουν να καταλάβεις ότι εννοούν κάθε λέξη. Θα προτιμούσα αυτό το κομμάτι να πρωταγωνιστεί η κιθάρα του Δημήτρη γιατί μου έδωσε αυτό που ήθελα στα 5:10 και μετά, έχω συνηθίσει σε τέτοιου είδους κομμάτια που μιλάνε για απώλεια να κορυφώνουν κιθαριστικά, με την κιθάρα να σου τρυπάει την καρδιά.

7. Rollin' man Peter Green and Clifford Adams

Και φτάσαμε σε μια καταπληκτική επιλογή cover, όχι τυχαία μία και ο Peter Green είναι από τις βασικές επιρροές της μπάντας και είναι ένα από τα καλύτερα σόλο κιθάρας σε ολόκληρη την ιστορία του Blues-rock. Κάθε νότα είναι λαξευμένη με υπέροχο τρόπο, με συναίσθημα, ακρίβεια, αναζήτηση ομορφιάς.Το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό τόσο φωνητικά όσο και ορχηστρικά, είναι τόσο όμορφο, τόσο καθαρό, με απίστευτη πιστότητα…

8. Death don't have no mercy Reverend Gary Davis

Και φτάσαμε σε ένα τελευταίο κομμάτι cover, το οποίο εγώ προσωπικά το αποκαλώ έπος στην ιστορία της Blues. Καθώς επίσης και bonus track για αυτό το άλμπουμ. Όσον αφορά για την μπάντα, αυτό το κομμάτι δεν το πλαισιώνουν σαν μουσικοί, αλλά σαν προσκυνητές. χωμένοι 100% στο συναίσθημα του κομματιού, δημιουργώντας μία ατμόσφαιρα που σε συντριβεί, γεμάτο από σεβασμό στο μουσικό ιδίωμα που αντιπροσωπεύουν.

Σε όλο αυτό το άλμπουμ διαπιστώνει κανείς μία απίστευτη χημεία στα μέλη της μπάντας, στο μπάσο ο Στάθης Ανέστης μαζί με τα ντραμς Ευθύμης Πολύζος γεμίσαν τόσο επαγγελματικά τα κομμάτια, έφτιαξαν ένα τόσο όμορφο ήχο που πολλές φορές ήταν σαν να πρωταγωνιστούν σε όλο αυτό. Ο Γιάννης Παχίδης στην φυσαρμόνικα, πετούσε ξυράφια που κόβουν μέχρι το κόκαλο παρέα με τον Δημήτρη Δουλγερήδη κιθάρα φωνή στα καλύτερα της.

Dimitris Doulgeridis: guitar and vocals

Timmy Polyzos: drums

John Pachidis: harmonica

Fanis Theophilus: piano ... and will always be in our hearts

ATHENS, GREECE — Daddy’s Work Blues Band's debut album 'First' has been just released. It’s an electric blues gumbo which flirts with all kinds of neighboring styles. The album features original material, but also covers by artists such as Peter Green’s Fleetwood Mac, Savoy Brown & Reverend Gary Davies.

Recordings were held at Orfeas Music Studios, Peristeri, Greece & Timeless Recording Studios, Elefsina, Greece. The album was mixed by Babis Tzanidakis at Timeless Recording Studios and mastered by Nasos Nomikos at Vu Productions studio, Piraeus Greece.

For more information and requests, please contact Giannis Pachidis at giannispax@yahoo.gr, or send a message to the Group’s page in Facebook. Videos from live performances can be found in Giannis Pachidis’ Youtube page (https://www.youtube.com/c/Gpaxidis/videos). Last but not least, the album can be heard (and hopefully bought…) from Bandacamp Daddy's work blues band

First by Daddy's Work Blues Band

ΝΕΧΤ

Billy Jones & Delta Blues Outlaws

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Tue, 10 Aug 2021 16:02:00 +0000

Q&A with Arkansas-based talented blues musician Billy Jones, one of the very best authentic modern artists

Posted by Michael Limnios Blues Network

"There certainly is an audience for blues music in today's world because the blues is timeless...it's eternal...and there is the potential for even greater audience growth as we explore the ever-expanding musical variations of the art form...it's the main ingredient."

Billy Jones: The Delta Bluez Outlaw

Billy Jones’ voice and guitar work shine like a dazzling star! Billy's voice will enchant you, his songs are oozing with sexuality, downright funky, and always compelling with a show-stopping style. One of the very Best Authentic Modern Blues artists in recent memory. Billy Jones Bluez born into the segregation of the 1950's south, he was exposed to the driving beat of the Blues when he was still an infant. In the crib, he could hear it as it permeated the walls against which he slept. This sound which spoke to him gave him an early direction in life which he has pursued to this day. Exquisite Modern and Traditional Blues and Neo-Soul by one of the most talented artists on the contemporary scene. Billy Jones & Delta Blues Outlaws have been a crowd favorite and one of the most requested variety show bands on the Mid-South casino, nightclub, and party circuit for many years. With a repertoire that encompasses a wide range of musical styles, from pop to country to soul to today's biggest hits, the Delta Blues Outlaws are guaranteed to please any audience.

(Photo: Billy Jones, one of the most talented artists on the contemporary scene)

Arguably one of the very Best Authentic Modern Blues and Soul albums in recent memory. His early memories are of a juke joint from where he would draw inspiration; the images, and the folks he knew then are the stuff of his song. Outstanding stage presence, world class vocals, and awesome musicianship, Billy Jones & Delta Blues Outlaws have performed their show-stopping, high-energy style for audiences in Europe and USA. From the juke joints of the Delta to the Blues Festivals — and many, many, many shows in between — this band has proven repeatedly that it's the real deal! Billy & the Outlaws brings experience, showmanship, and passion to every performance is a guaranteed great time.

Interview by Michael Limnios

How has the Blues music influenced your views of the world? What does the blues mean to you?

My family owned and operated a juke-joint and rooming house in the mid-south delta of Arkansas, and I was born into and grew up in the lifestyle. As a child, I would stand in front of the jukebox and dream. I'd pretend that every guitar player on each record was me. I am an authentic American delta bluesman. My entire world view has been influenced by blues music. I am a product of the culture. The blues has been both my recreation and my occupation for as long as I can remember.

How do you describe your sound and songbook? What's the balance in music between technique and soul?

My "sound" is a mixture of the old and the new and the accidental. ..and it is still developing as I learn and adapt to new styles and information that I learn or that I improvise or stumble upon as time goes by. In the beginning, I was taught and mentored by blues legends like Little Johnny Taylor ('Part Time Love', 'Open House at My House' ect.), Calvin Leavy ('Cummins Prison Farm'), Larry Totsie Davis ('As The Years Go Passing By' and 'Texas Flood' ...that was later re-recorded and made famous by Stevie Ray Vaughn), Rev. James T. Phillips (..who was lead singer and guitarist for the gospel group the Zion Five), Red Harpo, Willie Cobb and many great blues and gospel artists and musicians that never achieved national fame, but were all great entertainers and innovators.

My first influence was traditional blues. But as time went by, I fell in love with the music of Jackie Wilson, Sam Cooke, Percy Mayfield, BB King and the masters of soul, funk and R&B like James Brown, George Clinton, Prince and Jimi Hendrix. There is no balance between technique and soul with me... it's all soul and guesswork... I can't read music.

"I am an authentic American delta bluesman. My entire world view has been influenced by blues music. I am a product of the culture. The blues has been both my recreation and my occupation for as long as I can remember." (Billy Jones, Arkansas 2021 / Photo by Deke V. Rivers)

What moment changed your music life the most? What´s been the highlights in your life and career so far?

The moment that received a phone call from Jan Mittendorp at Black & Tan Records to come perform on blues festivals in Europe. From juke-joints to European blues festivals Now that's a life changing moment! Paris, Germany, Romania, Italy, Austria, Amsterdam, Belgium ...too many places & shows to mention here. One of my favorite shows was when I represented Black & Tan Records on the Blues Passions Festival at the Hennessy Castle Fairgrounds in Cognac, France. We performed on the main stage for 15,000 fans! No matter whatever happens in the future I will always be loyal to Black & Tan Records. ..forever grateful. They believed in me and opened a door that elevated my life to a whole new level when no one else would.

Are there any memories from gigs, jams, open acts and studio sessions which you’d like to share with us?

I had fun...performed LIVE! ...in a Juke-Joint, somewhere along the Blues Highway!

What do you miss most nowadays from the blues of the past? What are your hopes and fears for the future of?

What I miss most about the old guys is the authenticity and the originality. ..every artist had his own style. Today many of the new artists seem to focus on sounding "like" Muddy or "like" Hendrix ect. and so, a lot of the newer music sounds formularized and predictable. I want to variate from the formula. It's my hope to take elements of traditional blues and infuse it into elements of contemporary music like funk, jazz, and soul and hip-hop to create a style of music that will appeal to both the traditional listener and attract the younger contemporary audience. For example, in our live shows my band performs a song where I sing Tyrone Davis' soul song 'In The Mood' and blend in lyrics from the hip-hop song 'Smile' by TuPac & Scarface and then, lay a funky blues rock guitar solo on top of that monolog between the verses. I sound crazy don't I? ...well, the audiences that we play for really like what we are doing...they call it 'gangsta blues' and we have been holding down a main stage residency at Harlow's Casino in Greenville, MS for over 15 years playing it that way! As far as fears for the future... I can't see any...I believe this new style bring old and new together.

"The blues will always be here...transmogrifying and mutating and morphing into new and different forms. And yet at the same time it remains the same...just below the surface of any song you will find the blues." (Photo: Billy Jones and the Delta Blues Outlaws)

What are some of the most important lessons you have learned from your experience in the music paths?

True greats are not those born with golden spoons in their mouths… but those who through hard work turn their own wooden spoon into gold.

Why is it important to we preserve and spread the blues? What is the role of Blues in today’s society?

The blues will always be here...transmogrifying and mutating and morphing into new and different forms. And yet at the same time it remains the same...just below the surface of any song you will find the blues.

Do you think there is an audience for blues music in its current state? or at least a potential for young people to become future audiences and fans?

There certainly is an audience for blues music in today's world because the blues is timeless...it's eternal...and there is the potential for even greater audience growth as we explore the ever-expanding musical variations of the art form...it's the main ingredient. Traditional blues is only the beginning...funk, rock, jazz, pop, soul, grunge, hip-hop or even country music are all simply offshoots and incarnations of the blues...they are all built on the foundation and framework of the blues...the one four five...sometimes just the one. The key is to educate the young audience on how to recognize and understand that these styles are based on and derived from the blues...and to educate the "traditional" audience to except and appreciate that the newer songs are based on and evolved from the blues.

Billy Jones and the Delta Blues Outlaws - Home

https://blues.gr/profiles/blogs/q-a-with-arkansas-based-talented-artist-billy-jones-bluez-one-of-

Interview by Michael Limnios

Koronovirus Jam, "With A Little Help From My Friends"

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Thu, 07 May 2020 13:07:00 +0000

Μουσικοί οι απλήρωτοι γιατροί της ψυχής μας.

Οι μουσικοί της Ελληνικής Rock Σκηνής από την Θεσσαλονίκη, χωρίς πορείες, χωρίς μολότοφ, χωρίς φωνές, λένε με την μουσική τους ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους μας.

Χωρίς το ασφαλές, το μόνιμο, το κεκτημένο, που έχουμε οι περισσότεροι από εμάς.

Πρόκειται για ένα άκρως επαγγελματικό εγχείρημα που μας κάνει όλους υπερήφανους.

Παρακάτω σας παραθέτω βίντεο και τους Koronovirus Jam, "With A Little Help From My Friends"

Ευχαριστούμε για όλα!!!

SONNY BOY WILLIAMSON II

noreply@blogger.com (Theofilos Bagiastas) — Thu, 07 Nov 2019 05:17:00 +0000

Γράφει η Eva Zevgoula

Σήμερα θα το λέγαμε «κλοπή ταυτότητας», αλλά όταν πήρε το όνομα Sonny Boy Williamson στις αρχές της δεκαετίας του '40 - όνομα που ήδη χρησιμοποιούσε ένας διακεκριμένος μπλουζ τραγουδιστής και παίκτης φυσαρμόνικας που είχε γεννηθεί στο Τενεσί στις 30 Μαρτίου 1914 – ο Aleck Ford, στην Glendora του Μισισιπή, ήξερε ακριβώς τι έκανε.

Η κυνική πράξη μιμητισμού σχεδιάστηκε για να προωθήσει την καριέρα του, και, δεκαετίες αργότερα, η εκμετάλλευση ενέπνευσε ένα αστείο και συγκινητικό τραγούδι στο εξαιρετικό άλμπουμ του Randy Newman Dark Matter. Στο «Sonny Boy», ο Newman τραγουδά από την οπτική γωνία του γνωστού τώρα Sonny Boy Williamson I, για το πώς «Αυτός ο άνθρωπος έκλεψε το όνομά μου / έκλεψε την ψυχή μου».
Ποιος ήταν ο Sonny Boy Williamson II;
Ο Sonny Boy Williamson II, όπως ονομάζεται τώρα, θαυμάζεται από εκλεκτούς μουσικούς σαν τους Van Morrison, Eric Clapton και The Rolling Stones για τη σύνθεση και την ικανότητά του να δημιουργεί έναν σπάνιο και πλούσιο καινοτόμο τόνο με τη φυσαρμόνικα του. Ήταν όμως ένας από τους μεγαλύτερους απατεώνες στη μουσική.
Τα γεγονότα της ζωής του βυθίζονται στο μυστήριο - οι ημερομηνίες γέννησής του ποικίλλουν από το 1894 έως τις 5 Δεκεμβρίου 1912 - παρόλο που είναι σαφές ότι αντιμετώπισε βία, ενώ μεγάλωνε σε φυτεία στο Μισισιπή. Το πραγματικό του όνομα πιστεύεται ότι είναι Aleck ή Alex Ford, και ήταν ο παράνομος γιος του Jim Miller και του Millie Ford (ήταν το 21ο παιδί της Millie). Ο Aleck έλαβε το ψευδώνυμο Ράις ως αγόρι, που υποτίθεται ότι οφείλεται στην αγάπη του για το γάλα και το ρύζι, και μεγαλώνοντας ήταν γνωστός ως Ράις Μίλερ.
Ως έφηβος είχε συχνά πρόβληματα με το νόμο. Ο Sonny Boy Williamson περιφερόταν γύρω από το Deep South χρησιμοποιώντας το όνομα Little Boy Blue καθώς έπαιζε σε juke joints και parties. Από αυτόν, οι Mick Jagger και Keith Richards ονόμασαν την πρώτη τους μπάντα το 1961 - το Little Boy Blue And The Blue Boys.
Έκανε ένα μεγάλο διάλειμμα το 1941 όταν τρύπωσε σε ραδιοφωνική εκπομπή του διευθυντή του ραδιοφωνικού σταθμού KFFA στην Helena του Αρκάνσας. Αυτός και ο κιθαρίστας Robert Lockwood έπαιξαν για τα στελέχη της Interstate Grocery Co, οι οποίοι συμφώνησαν να χορηγήσουν την εκπομπή King Biscuit Time. Σε αντάλλαγμα για την προώθηση των προϊόντων της εταιρείας, οι μουσικοί μπόρεσαν να διαφημίσουν τις βραδινές τους συναυλίες δωρεάν. Εδώ είναι που τα πράγματα μπερδεύονται λίγο επειδή σε κάποιο σημείο νωρίς στην ιστορία της εκπομπής (Νοέμβριος 1941-44), ο Ράις Μίλερ υιοθέτησε το όνομα Sonny Boy Williamson. Αυτός και ο Lockwood φαίνονται να παίζουν μαζί σε αυτό το πλάνο από το King Biscuit Time.

Ποιος σκέφτηκε το ψέμα;
Απλώς δεν είναι γνωστό ποιός σκέφτηκε αυτή την απάτη. Μερικοί ισχυρίστηκαν ότι ήταν ιδέα του μουσικού, άλλοι ισχυρίζονται ότι ο ιδιοκτήτης διαμερισμάτων Max Moore έφτιαξε το σχέδιο για να εμπορευθεί τα προϊόντα του σε Αφρο-Αμερικανούς που τους άρεσαν τα μπλουζ. Ο αρχικός Sonny Boy Williamson ήταν ήδη γνωστός (είχε κάνει μεγάλη επιτυχία με το τραγούδι του «Good Morning, School Girl» το 1937) και η σύγχυση των δύο ερμηνευτών ήταν μια έξυπνη τακτική.
Οι πωλήσεις της King Flour ανέβηκαν τρελά και η εταιρεία άρχισε να χρησιμοποιεί σχέδια του Sonny Boy Williamson II στις τσάντες τους για να προωθήσει το Sonny Boy Corn Meal (καθόταν σε ένα αυτί καλαμποκιού και κρατούσε ένα κομμάτι καλαμποκόψωμου αντί για φυσαρμόνικα). Θα τραγουδούσε λίγα ditties για την εταιρεία και θα εισέπραττε αμοιβές για την εμφάνιση του στο άνοιγμα παντοπωλείων σε όλη τη χώρα.

Τι έγινε με τον αρχικό Sonny Boy Williamson;
Ίσως όλοι οι εμπλεκόμενοι πίστευαν ότι δεν θα έφταναν τα νέα στ'αυτιά του πραγματικού Sonny Boy Williamson - John Lee Curtis Williamson - επειδή η εκπομπή παιζόταν στο Νότο αλλά η είδηση της απάτης τον έφτασε και ο μουσικός με έδρα το Σικάγο πήγε στο Αρκάνσας το 1942 για να αντιμετωπίσει τον άνθρωπο που είχε κλέψει το όνομά του. Ο Lockwood αναφέρει ότι ο Ουίλιαμσον Β '«κυνήγησε» τον αληθινό Sonny Boy από την πόλη.
Ο Sonny Boy Williamson II ήταν ένας τρομακτικός στην εμφάνιση άντρας. Είχε μεγάλα χέρια και πόδια,ύψος έξι πόδια δύο ίντσες ,σχεδόν 1,90 δλδ και είχε ιστορικό βίας. Κάποια γυναίκα που τον φωτογράφησε στο αεροδρόμιο του Χίθροου τη δεκαετία του '60, σε αυτή την παλιά αδημοσίευτη εικόνα - είπε αργότερα ότι θυμόταν πολύ έντονα τα ιδιαίτερα απειλητικά μάτια του. Ή όπως λέει ο φανταστικός χαρακτήρας του Newman ότι τραγουδάει για "αυτήν την μεγάλη γριά άσχημη γάτα, δύο φορές το μέγεθος μου".
Ο πρωτότυπος Williamson φοβήθηκε να τον προκαλέσει ξανά, και το θέμα της ταυτότητάς του έγινε ακόμα πιο θολό, όταν η ζωή του John Lee κόπηκε σύντομα, αφού μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου στο Σικάγο το 1948.

Πόσο μεγάλη επιρροή ήταν ο Sonny Boy Williamson II;
Με το συνάδελφό του νεκρό, η καριέρα του Sonny Boy Williamson παίρνει τα πάνω της συνεχώς. Στη δεκαετία του '50 ηχογράφησε ένα πλήθος κλασσικών μπλουζ, όπως το «Cross my Heart», το «Eyesight to the Blind», το «Nine Below Zero», το «One Way Out» και το «Bye Bye Bird ». Μερικά από τα τραγούδια του, όπως το 'Do not Start Me Talkin', 'Keep it to Yourself' και 'Take Your Hands Out of My Pocket' αντικατοπτρίζουν τον κρυφό, ύποπτο χαρακτήρα του.
Όσο για τον Sonny Boy Two
Ο άνθρωπος που έκλεψε το όνομά μου
Κέρδισε τη δόξα, την τύχη και τη φήμη
Είναι αυτός που πήγε στην Αγγλία
και προσπάθησε να διδάξει σε αυτά τα αγγλάκια τα μπλουζ...
Έτσι τραγουδάει ο Newman για την επιρροή που είχε ο Sonny Boy II στους βρετανούς μουσικούς όταν βγήκε σε περιοδεία με τους Muddy Waters και Memphis Slim στη δεκαετία του '60. "Είμαι ο γνήσιος Sonny Boy, ο μόνος Sonny Boy. Δεν υπάρχει άλλος ", δήλωσε στους βρετανούς ερευνητές στην περιοδεία του το 1963, προσπαθώντας να τους πείσει ότι ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε το όνομα αυτό στη σκηνή. Το ότι υπήρχαν αμφιβολίες είχε να κάνει με την τάση του σαν πότη να λέει ιστορίες - συμπεριλαμβανομένου ενός ισχυρισμού ότι ο Ρόμπερτ Τζόνσον είχε πεθάνει στην αγκαλιά του.

Σε μ ια συνέντευξη που έδωσε ο Robert Plant στο περιοδικό Rolling Stone υπογράμμισε τη “λαμπερή” φύση του αστέρα της μπλούζ. Ο Robert Plant αγαπούσε τα φεστιβάλ μπλουζ και, σε ηλικία 14 ετών, συστήθηκε στον θρυλικό καλλιτέχνη στίς τουαλέτες. Ο Ουίλιαμσον ανταποκρίθηκε με ένα ξερό "f__k off". Ο Robert Plant φέρεται να έφτασε στο παρασκήνιο κρυφά και να φύσηξε για λίγο τη φυσαρμόνικα του Williamson.
Παρόλες όλες τις αδυναμίες του χαρακτήρα του, ο Ουίλιαμσον, που πέθανε στις 24 Μαΐου 1965 (μάλλον στίς αρχές των 50 του), εντυπωσίασε τους συναδέλφους του μουσικούς. Ο BB King τον αποκάλεσε "βασιλιά της φυσαρμόνικας" και δεν υπάρχει αμφιβολία για τη λαμπρότητα τραγουδιών, όπως το «Eyesight To The Blind» και «Help Me».
Σε συνέντευξή του στο Pitchfork, ο Randy Newman είπε ότι δεν πρέπει να ξεχαστεί η ποιότητα της μουσικής του πραγματικού Sonny Boy - ειδικά τραγούδια όπως το Good Morning School Girl και το Jackson Blues δεν πρέπει να ξεχαστούν πρίν προσθέσει ότι είναι κοντά στον Sonny Boy I, φυσικά, αλλά ο δεύτερος τύπος ήταν εξίσου καλός ή και καλύτερος. Απλώς πιστεύω ότι είναι σκατένιο αυτό που έκανε ο τύπος!!!"

Ίσως ο Σαίξπηρ είχε δίκιο. What's in a name, anyway ?

Eva Zevgoula

BLIND WILLIE JOHNSON- " DARK WAS THE NIGHT, COLD WAS THE GROUND " 3 DECEMBER 1927

"COLORADO" Νέο άλμπουμ Neil Young & Crazy Horse

noreply@blogger.com (ninna) — Thu, 05 Sep 2019 07:59:00 +0000

Ο Neil Young και οι Crazy Horse ανακοίνωσαν επίσημα ένα νέο άλμπουμ. Το άλμπουμ λέγεται «Colorado» και κυκλοφορεί επίσημα στις 25 Οκτωβρίου 2019.
Ο μοναδικός Neil Young αναφέρει ότι , έχουμε ένα μεγάλο άλμπουμ ισάξιο με το Everybody Knows This Is Nowhere, Rust Never Sleeps, Sleeps With Angels, Psychedelic Pill. Ακούγοντας το "Milky Way" αντιλαμβανόμαστε για άλλη μια φορά την αυθεντικότητα του μεγάλου ρόκερ που αφήνει για ακόμα μια φορά το ανεξίτηλο αποτύπωμά του στο κόσμο της μουσικής.

Η τρέχουσα σύνθεση των Crazy Horse είναι:

Neil Young (κιθάρες, φωνητικά, πιάνο, vibes, harmonica),

Nils Lofgren (κιθάρα, φωνητικά, pump organ)

Ralph Molina (τύμπανα, φωνητικά)

Billy Talbot ( μπάσο , φωνητικά)

Colorado:

01 Think of Me

02 She Showed Me Love

03 Olden Days

04 Help Me Lose My Mind

05 Green Is Blue

06 Shut It Down

07 Milky Way

08 Eternity

09 Rainbow of Colors

10 I Do

JIMMY REED

noreply@blogger.com (ninna) — Sun, 24 Mar 2019 09:51:00 +0000

JIMMY REED

ΜΠΑΓΙΑΣΤΑΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ 4/12/2012

Mathis James Reed γεννήθηκε σε μια φυτεία στο Dunleith στο Mississippi στις 6 Σεπτεμβρίου του 1925, in United States. Εκεί μεγάλωσε με την παράδοση των delta blues και μέχρι την ηλικία των 15 ετών, όπου ήδη ήξερε να παίζει κιθάρα και φυσαρμόνικα κοντά στον φίλο του και δάσκαλο του Eddie Taylor.

Ήταν ο καλλιτέχνης, που κατάφερε όχι μόνο να κάνει το μεγαλύτερο record πωλήσεων στην δεκαετία 1950-1960, παράλληλα με τον BB KING ,αλλά να γίνει και ο συνδετικός κρίκος, της μουσικής και της παράδοσης των delta blues, με το μεγάλο λευκό ακροατήριο .

Η αμεσότητα, η απλότητα και πολλές φορές η νοχελικότητά, του παιξίματος του αγκάλιασε μαύρους και λευκούς, αγγίζοντας ακόμα και το pop κοινό. Δικαιολογημένα, ο William McCord (Billy Vera), αναφερόμενος σε μια συνέντευξη του για τον Jimmy, τον χαρακτήρισε ως ο punk bluesman της δεκαετίας του 50, επηρεάζοντας καλλιτέχνες όπως ο Elvis, οι stones ,οι Grateful Dead ,Neil Young και πολλούς άλλους .

Eπιτυχίες όπως Baby What You Want Me to Do", "Big Boss Man""Bright Lights, Big City",ανήκουν στο ρεπερτόριο της blues, που πρέπει να γνωρίζεις, αν είσαι καλλιτέχνης, ή απλά φίλος, αυτής της μουσικής .

Τα πρώτα χρόνια δεν ήταν τόσο εύκολα και η αναγνώριση του ταλέντου του, δεν ήρθε αμέσως , μια και το πρώτο του συμβόλαιο το υπέγραψε στις αρχές της δεκαετίας του 1950, με μια νεοεμφανιζόμενη εταιρία την Vee-Jay Records, με το τραγούδι που έκανε και το ντεμπούτο του το ‘You Don’t Have To Go’. Eκει λοιπόν στο Γκάρυ της Ινδιάνα, όπου είχε εγκατασταθεί το 1945, δουλεύοντας σε μια εταιρία τροφίμων, στην Armour Foods, ενώ παράλληλα τραγουδούσε τα blues, στην γύρω περιοχές, αλλά και στο Chicago , που απείχε 25 χιλιόμετρα από την περιοχή του, ζώντας με την αγαπημένη του Mary όπου και παντρεύτηκε το 1945.

Ο Jimmy Reed ανέβηκε στις υψηλότερες θέσεις των chart R&B του Billboart.
Από εκεί και έπειτα η μια επιτυχία ακλουθούσε την άλλη, για τουλάχιστον μια δεκαετία .
Δυστυχώς όμως, η επιτυχία του χτύπησε την πόρτα μαζί με τον αλκοολισμό, δημιουργώντας του πάρα πολλά προβλήματα υγείας. Από το 1957 ο Jimmy άρχισε να παθαίνει κρίσεις επιληψίας, ενώ 6 χρόνια πριν από τον θάνατο του επιχείρησε μια τελευταία συνεργασία, με μια νέα δισκογραφική εταιρία την ABC BLUESWAY LABEL.

Παρόλα αυτά η συνεργασία του με την ABC BLUESWAY LABEL, δεν στέφτηκε με επιτυχία, μια και το 1970 κυκλοφόρησε μερικούς δίσκους που δεν είχαν εμπορική επιτυχία. Ήταν η εποχή που αν και καθυστερημένα, άρχισε να προσέχει τον εαυτό, του διακόπτοντας την σχέση του με το αλκοόλ .

Όμως ήταν πλέον πολύ αργά, ο Jimmy Reed άφησε την τελευταία του πνοή, στο Οκλαντ της Καλιφόρνιας σε ηλικία 51 ετών, τον Αύγουστο του 1976 έπειτα από μια σοβαρή επιληπτική κρίση.

Το 1991 ο Jimmy Reed συμπεριελήφθη στο ( the Rock and Roll Hall of Fame.)

BEST BLUES ALBUMS

noreply@blogger.com (ninna) — Thu, 28 Feb 2019 16:44:00 +0000

John Mayall: 'Blues Breakers With Eric Clapton' (Polydor, 1966)

Paul Butterfield Blues Band: 'The Paul Butterfield Blues Band' (Elektra,1965)

Stevie Ray Vaughan: 'Texas Flood' (Epic Records, 1983)

Howlin' Wolf: 'Moanin' in the Moonlight'' (Chess Records, 1962)

BIG JOE WILLIAMS

noreply@blogger.com (ninna) — Tue, 19 Feb 2019 19:41:00 +0000

Συναίσθημα ,πάθος, παρορμητισμός, αλήθεια. Το όνομα Joseph Lee Williams ή Big Joe Williams που είναι συνδεδεμένο με το ξεκάθαρο αμιγές blues .

Ένας bluesman που μας άφησε ένα σημαντικό κομμάτι κληρονομιάς της blues για να ταξιδεύουμε όπου αγαπάει ο καθένας μας. Ετσι κι αλλιώς αυτή η μουσική είναι γραμμένη απο τη ζωή και για το ταξίδι μας στη ζωή , οφείλουμε σε αυτόν όπως και σε πολλούς άλλους του είδους του, να ψάξουμε και να μάθουμε πράγματα γι αυτόν.

Γεννήθηκε στις 16 Οκτώβριου του 1903, σε ένα αγρόκτημα στην άκρη του Knoxford Swamp, έξω από το Crawford του Μισσισιπή. Προερχόταν από μια οικογένεια μπλούζ ερμηνευτών, που περιλάμβανε τον παππού του, Bert Logan, και τους θείους του Bert και Russ Logan.

Έφτιαξε μόνος του το πρώτο του μουσικό όργανο μια κιθάρα με μια χορδή , και αργότερα έγινε γνωστός για την κιθάρα των εννέα χορδών που έφτιαξε επίσης μόνος του με την προσθήκη τριών χορδών σε μια κανονική κιθάρα.
Έπαιζε 6 χορδη κιθάρα , 9χορδη , 12 χορδη, ηλεκτρική κιθάρα, kazoo, dobro, slide, φυσαρμόνικα και ακορντεόν.

Ο Τζο έφυγε από το σπίτι του το 1915 πάνω στην ευαίσθητη ηλικία της εφηβείας του και επιβίωνε παίζοντας για τους εργαζομένους σε σιδηροδρόμους, στα αναχώματα, σε φράγματα. Ταξίδευε σαν χορωδός με πλανώδιους σε ιατρικές παραστάσεις της εποχής, οτι μπορούσε δηλαδή για να έχει τα πρός το ζείν .

Σε πολλά απο τα ταξίδια του έπαιρνε μαζί του τους νεαρούς μπλουζίστες όπως τον Honeyboy Edwards και τον Muddy Waters . Έπαιζε σε δρόμους και σε σοκάκια από τη Νέα Ορλεάνη έως το Σικάγο. Η μεγάλη του επιρροή ήταν ο Charley Patton και ο Blind Lemon Jefferson.
Άργότερα το 1930 έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του Vibrant Blues sceneστο St. Louis και αργότερα στο Chicago, αν και δεν σταμάτησε ποτέ να ταξιδεύει. Το 1934 στο Σαιντ Λούις, συναντήθηκε με τον παραγωγό Lester Melrose που του υπέγραψε σύμβαση με την εταιρεία Bluebird Records το 1935.

Έμεινε με την εταιρεία Bluebird για δέκα χρόνια, εκεί ηχογραφεί το "Baby, Please Don't Go" που το είχε γράψει απο το 1927 και το "Crawlin' King Snake" (1941) δύο πασίγνωστα τραγούδια που αργότερα παίχτηκαν απο τον Muddy Waters, τον Van Morrison , τον Bob Dylan (που έπαιζε φυσαρμόνικα σε μια συναυλία του Big Joe στο 1962) και πολλούς άλλους μέχρι και σήμερα.
Ο Joe έδωσε μερικές φορές τραγούδια στη μπλούζ τραγουδίστρια Bessie Mae Smith όπου άλλοι την αναφέρουν σαν στενή του φίλη και άλλοι ως σύζυγο του, όπως το παραδοσιακό τραγούδι “Another Man Done Gone.”

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όταν οι τάσεις στην αφρικανική αμερικανική μουσική μετατοπίστηκαν προς τα ηλεκτρικά blues, πολλοί παραδοσιακοί μπλουζίστες έμειναν πίσω, αλλά ο ακούραστος Williams κατάφερε να συνεχίζει να ηχογραφεί singles για την Trumpet (based in Jackson, Mississippi), Bullet, and Vee-Jay. Στο τέλος των '50s ο Big Joe άρχιζε μια νέα καριέρα ως «λαϊκός μπλουζ» καλλιτέχνης.

Έπαιζε σε καφενεία, νυχτερινά κέντρα και φεστιβάλ και ηχογράφησε επίσης πολλά άλμπουμ για την Delmark, την Arhoolie Testament, την Bluesville, την Folkways, και άλλες εταιρείες για λευκούς συλλέκτες και λάτρεις του είδους στην Αμερική και την Ευρώπη. Ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στο Σικάγο, όπου και ζούσε για ένα διάστημα σε ένα υπόγειο του Jazz Record Mart. Ηχογράφησε επίσης με πολλούς άλλους blues καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένου του John Lee , του "Sonny Boy" Williamson, του Robert Nighthawk και του Peetie Wheatstraw.

Ο Big Joe παρέμεινε ένας ξακουστός μπλουζ καλλιτέχνης στη δεκαετία του 1950 και του 1960, με το στυλ τη κιθάρα και τα φωνητικά του και έγινε δημοφιλής στους λαϊκό-μπλούζ οπαδούς. Αργότερα περιόδευσε στην Ευρώπη και την Ιαπωνία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, και έλαβε μέρος σε πολύ σημαντικά φεστιβάλ των ΗΠΑ. Σε μια συναυλία το 1965 στο Greenwich Village ο Marc Miller περιγράφει:

«Στριμωγμένος ανάμεσα στα δύο σετ (μέρη μουσικού προγράμματος) πιθανά σαν εναλλακτική λύση, ήταν ο bluesman Big Joe Williams (δεν πρέπει να συγχέεται με τον τραγουδιστή της τζαζ και rhythm & blues Joe Williams που τραγουδούσε με τον Count Basie), φαινόταν σε άσχημη κατάσταση.
Είχε μια μεγάλη διόγκωση ανευρίσματος στο μέτωπό του. Κρατούσε μια παλιά ταλαιπωρημένη ακουστική κιθάρα που νομίζω ότι είχε εννέα χορδές και διάφορα αυτοκόλλητα και ένα σύρμα κρεμάστρας για να την κρατάει περασμένη στο λαιμό του, διαμορφωμένο για να κρατήσει ένα kazoo ώστε να έχει τα χέρια του ελεύθερα για να παίξει κιθάρα.
Περιττό να πούμε, ότι φαινόταν σαν μια μεγάλη απογοήτευση από άποψη εμφάνισης, μετά την εμφάνιση των folk rockers.
Η συνοδός μου κι εγώ, αντάλλαξαμε ένα βλέμμα συμπάθειας και συμπόνοιας για αυτόν τον άνθρωπο της Delta blues που ήταν εκτός τόπου. Μετά από τα πρώτα τρία ή τέσσερα τραγούδια του Big Joe, ο εκφωνητής ήρθε στο μικρόφωνο και είπε,
«Ας δώσουμε ένα μεγάλο χειροκρότημα για τον Big Joe Williams, κυρίες και κύριοι.. σας ευχαριστώ Big Joe! ».

Αλλά ο Big Joe δεν είχε τελειώσει. Δεν είχε τελειώσει με το κοινό και αγνόησε τον εκφωνητή. Συνέχισε το μουσικό του μέρος και μετά από κάθε τραγούδι ο εκφωνητής ερχόταν στο μικρόφωνο και προσπαθούσε ευγενικά αλλά σταθερά να πάρει τον Big Joe από το stage.

Ο Big Joe όμως δεν έδινε σημασία σε τίποτα από αυτά και συνέχιζε να παίζει με την εννιάχορδη ακουστική του και το kazoo του. Στο έκτο ή έβδομο τραγούδι το νερό μπήκε στο αυλάκι και άρχισε να κελαηδάει με τα δυνατά slide riffs της κιθάρας του, με δυνατή φωνή, καθώς και έντονα κρουστό τρόπο παιξίματος της κιθάρας.

Την ώρα που έφτανε το τέλος του σετ, είχε πλέον σηκώσει όρθιο στα πόδια του εκείνο το ακροατήριο, με τους σκληροτράχηλους rockers των '60s κάνοντάς τους να φωνάζουν το όνομά του και να χειροκροτούν με κραυγές.

Η αρχικός μας «οίκτος» γι ' αυτόν, αντικαταστάθηκε από θαυμασμό και σεβασμό. Ήξερε ότι το «είχε» μέσα του το να μπορεί να συγκινήσει αυτό το κοινό και ήξερε ότι χιλιάδες βατ έντασης του ήχου και εκατοντάδες ντεσιμπέλ δεν επηρεάζουν ούτε στο ελάχιστο, τη δύναμη και δυναμική ενός τραγουδιού.»

Όταν εμφανίζεται στο"blues night" του Mike Bloomfield παίζει με την εννιάχορδη ηλεκτρική κιθάρα του μέσα από ένα μικρό ετοιμόρροπο ενισχυτή με ένα πιάτο καρφωμένο σε αυτό και μια μπύρα να κρέμεται από αυτό.
Όταν έπαιξε,ταρακούνησε τα πάντα ! Το ηχητικό αποτέλεσμα αυτής της απίστευτης πατέντας του ήταν ενας ήχος πολύβουος που θύμιζε Αφρικανικό blues .

Στα απομνημονεύματά του κιθαρίστα Mike Bloomfield «Me and Big Joe Williams» υπάρχει αναφορά και υπερηφάνεια όχι μόνο για τη μουσική του, αλλά και για το έργο του, ως κυνηγός ταλέντων. Βοήθησε να εντοπίσει και να καταγράψει πολλούς καλλιτέχνες στο Μισισιπή, Σεντ Λούις, και Σικάγο, συμπεριλαμβανομένων των J. D. Short,John Wesley “Mr. Shortstuff” Macon.

Σαν άνθρωπο και σαν καλλιτέχνη τον χαρακτήριζαν ιδιότροπο και ερειστικό , παράλληλα όμως ήταν ένας εξαιρετικός μουσικός , χαρισματικός συνθέτης , μαχητής και δεν ήταν τυχαίο που οι καλλιτέχνες της εποχής τον σέβονταν και θεωρούσαν οτι για να παίξεις μαζί του , πρέπει να παίξεις με τους κανόνες του.

To ύφος του Big Joe είναι αναμφισβήτητα το ύφος Delta Blues αλλά είναι όμως και μοναδικό ! Δεξιοτεχνία, ρυθμός και πάνω απο όλα η φωνή . Επαιζε με τον αντίχειρα και το δείκτη του χεριού του σε μια εντελώς τροποποιημένη κιθάρα όπως είπαμε παραπάνω.

O D. Thomas Moon που ήταν ο άνθρωπος που του περιποιόταν και καθάριζε τις κιθάρες του είχε πει χαρακτηριστικά :
« Oταν έκανε διάλειμμα, έρχονταν διάφοροι για να περιεργαστούν την κιθάρα του. "Αυτό είναι που με έκανε να ξεκινήσω να βάζω περισσότερες χορδές στην κιθάρα μου" είπε.

«Έβαλα την έβδομη χορδή εκεί» (την διπλή Ε ) "και αυτο μπέρδεψε τους περισσότερους για λίγο, αλλά, στη συνέχεια κάποιος επέστρεφε ξανά και ξανά και άρχισε να συνηθίζει την ιδέα της επιπλέον χορδής ". Σκέφτηκε λοιπόν, «πρέπει να τους μπερδέψω λίγο περισσότερο." Έβαλε λοιπον μια δεύτερη Β χορδή . Αυτό κράτησε τον ανεπιθύμητο μακρυά για ένα διάστημα, αλλά μετά είχε συνηθίσει και σε αυτό. Σκέφτηκε, «Λοιπόν, πραγματικά θα σε ξεγελάσω αυτή τη φορά. Θα βάλω και δεύτερη D χορδή. » Αυτό, ο "ενοχλητικός", δεν μπορούσε να το διαχειριστεί, και ποτέ δεν πείραξε την κιθάρα του ξανά. !

Ένα πράγμα που πρέπει να θυμάστε είναι ότι κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν πως ο Big Joe πρόσθεσε μια επιπλεον χορδή D κουρδισμένη μια οκτάβα ψηλότερα, σαν σε δωδεκάχορδη, αλλά δεν είναι αλήθεια.. Η επιπλέον χορδή ήταν στην ίδια συχνότητα (συνήχηση).

Καθάριζα και περιποιόμουν κιθάρες του Big Joe γι 'αυτόν, και το ξέρω. Όταν έπαίζε 12-χορδη κιθάρα, χρησιμοποιούσε το κούρδισμα με οκτάβες με τον παραδοσιακό τρόπο. Αλλά στο παίξιμο με εννέα χορδές , οι χορδές ήταν πάντα σε συνήχηση. Επίσης, πολύ λίγοι άνθρωποι το γνωρίζουν αυτό, αλλά Big Joe είχε δύο κουρδίσματα εννέα χορδών. Ονόμαζε το ένα «ισπανική ρύθμιση», η οποία ήταν ανοικτή χορδή G και τοποθετούσε το capo στο δεύτερο τάστο για να έχει τη βασική νότα. Είχε όμως ένα ακόμα κούρδισμα G. Το ονόμαζε"ανοιχτή G με ένα μπάσο 10 ακόρντων (open G with a 10 chord bass)"

Μερικές φορές το ονόμαζε "10 card bass." Εδώ αυτό που έκανε ήταν να ξεκουρδίσει την μπάσσα χορδή D σε τόνο Β και έπαιζε εκεί σχήματα μπάσσου. Νομίζω ότι αυτό που έκανε ήταν να ονομάζει το κούρδισμα "10 chord bass" αρχικά, αλλά επειδή μερικοί άνθρωποι δεν καταλάβαιναν τι έλεγε, άρχισε να το αποκαλεί "10 card bass." Ο ίδιος βρήκε την ονομασία αυτή, γιατί ήταν πιο εύκολο να το "δει" κανείς σαν 10 κάρτες, όπως και σε ένα παιχνίδι πόκερ. Έλεγε : "Ναι, αυτό ταιριάζει με ό, τι έχω στο μυαλό μου, πολύ." Έκανε λοιπόν το συγκεκριμένο (ξε)κούρδισμα κάποιες φορές για το λόγο αυτό. Αυτή είναι και η ιστορία της εννιάχορδης κιθάρας.»

Είχε προσθέσει ενα υποτυπώδες ηλεκτρικό pick-up, του οποίου τα καλώδια ήταν κουλουριασμένα σε όλη την κορυφή της κιθάρας του. Είναι λίγο γνωστό οτι ο Big Joe καθιέρωσε ενα συγκεκριμένο κούρδισμα στη κιθάρα για να χρησιμοποιηθεί αργότερα ως κούρδισμα για slide.
Αργότερα το 1930 έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του Vibrant Blues scene στο St. Louis και αργότερα στο Chicago, και δεν σταμάτησε ποτέ να ταξιδεύει.
Επιρροές απο τον μεγάλο Big Joe Williams είχαν πολλοί μετέπειτα μπλουζίστες όπως , Honeyboy Edwards, John Paul Hammond..
Ο Big Joe Williams ήταν καλλιτέχνης της Delta blues με προσωπικότητα και μοναδικό στυλ .

Ζούσε σε ένα τροχόσπιτο τα τελευταία χρόνια στο Macon του Μισισιπή και πέθανε εκεί πλήρης ημερών στις 17 Δεκέμβρη του 1982 .

Θάφτηκε σε ένα ιδιωτικό νεκροταφείο έξω από το Crawford κοντά στο Lowndes County.

Η επιτύμβια στήλη του πληρώθηκε από τους φίλους του και χρηματοδοτήθηκε εν μέρει από έρανο μεταξύ των μουσικών στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης Clifford Antone's ένα nightclubστοAustin Texas που διοργανώθηκε από τον μουσικό συγγραφέα Dan Forte.

Ο βιρτουόζος της φυσαρμόνικας και ένα χρόνο περιοδεύοντας μαζί του, Charlie Musselwhite παρέδωσε το εγκώμιο στα αποκαλυπτήρια.
Big Joe Williams « King of the 9 String Guitar».........

ANNA STASINOPOYLOY 29/6/2015

BEST BLUES ALBUMS

noreply@blogger.com (ninna) — Sat, 02 Feb 2019 12:38:00 +0000

MUDDY WATERS - THE CHESS BOX

Εβδομήντα δυο κομμάτια σε ένα τριπλό άλμπουμ που καλύπτει το έργο του από το 1947, αναμιγνύοντας τα γνωστά single, με σπάνια μη κυκλοφορημένα κομμάτια , δίνοντας ένα ολοκληρωμένο έργο του βασιλιά του ηλεκτρικού Blues , Muddy Waters.

SONNY BOY WILLIAMSON II - HIS BEST

Από έναν μοναδικό showman, harmonica player, singer και songwriter αυτά τα 20 κομμάτια από το πονηρό, λακωνικό μαέστρο περιλαμβάνουν τις πιο γνωστές του ηχογραφήσεις για την Chess Records με τη συμμετοχή του Robert Jr. Lockwood και του Buddy Guy.

BB KING - LIVE AT THE REGAL

Καμμιά συλλογή Blues δεν είναι ολοκληρωμένη αν δεν προσθέσετε ένα άλμπουμ του B.B. King . Και αν θέλετε μόνο ένα, αυτό είναι το Live at the Regal

BEST BLUES ALBUMS

noreply@blogger.com (ninna) — Sun, 27 Jan 2019 19:03:00 +0000

BLIND LEMON JEFFERSON - KING OF THE COUNTRY BLUES

Ο Blind Lemon Jefferson ήταν απο τους πρώτους Bluesmen που κατέγραψε το δικό του υλικό . Ο δίσκος περιέχει 28 κομμάτια που θεωρούνται απο τις πρώτες blues καταγραφές. Αυτό το άλμπουμ δίνει ωραία παραδείγματα slide κιθάρας και boogie styles.

CHARLEY PATTON - COMPLETE RECORDINGS 1929-1934

Τα 92 κομμάτια εδώ δίνουν μια ολοκληρωμένη περιγραφή του πώς είναι η αρχική Delta Blues. Ο Charley Patton έθεσε το πρότυπο για πολλά που ακολούθησαν και ενώθηκε με τους Son House, Willie Brown και Son Sims .

LITTLE WALTER - HIS BEST

Ο Little Walter έκανε την φυσαρμόνικα ένα ουσιαστικό κομμάτι του ήχου της Chess Records. Εδώ 20 κομμάτια αυτής της συλλογής ,τα τραγούδια του όπως το Juke, το My Babe, το Mean Ol World και το Boom, Boom, Go Go the Lights , δείχνουν το μοναδικό ταλέντο του Little Walter.

BESSIE SMITH - THE ESSENTIAL BESSIE SMITH.

Η Bessie Smith η σούπερ σταρ στη δεκαετία του ’20 στις πρώτες ηχογραφήσεις της ως «Blues Diva» το 1923. Συλλογή από 36 κομμάτια που περιλαμβάνει συνεργασίες με τους Louis Armstrong, Coleman Hawkins και Benny Goodman.