Setup:

Jedna lampa z góry, centralnie z filtrem pomarańczowym, dwie po bokach i z tyłu z filtrami czerwonymi. Czaszka ma kilka centymetrów szerokości, więc palniki flashy zachowywały się, jak softboksy. Dym pochodzi z kadzidełka ustawionego tuż za figurką.

Szklane szachy na białym kartonie. Jedna lampa z tyłu, druga tuż nad Parą Królewską; obie z gridami.

Biały karton, kieliszek, koszulka na dokumenty, dwie lampki skierowanie na tło. Kolorki płynu w PS.

XD:

Setup:

I zupełnie inne podejście, niemalże przeskok ze świata mikro, do makro (albo odwrotnie). Jest to wielka, powiedzmy, instalacja rzeźbiarska, po której można się swobodnie poruszać. Zdjęcie powstało z kilkunastu ekspozycji. Jedna przedstawiała światło zastane, kolejne zostały oświetlane trzymanym w ręce flashem (cały workflow najlepiej opisze post Zacka Ariasa, bo ja, choć nieświadomie, postępowałem praktycznie tak samo). Z lampą latałem ja, zaś aparat odpalał mój niezawodny wyzwalacz sterowany głosem, reagujący na komendę “Ognia!”.

Jak widać, można nieźle pobłyskać nawet wtedy, kiedy z jakiegoś powodu nie da się zorganizować sesji. Mam nadzieję, że mój wpis do czegoś się komuś przyda.

Wszystkiego najlepszego w Nowym Roku!
Mateusz

To mój pierwszy post na Błyskanie.pl, więc wypadało by się przedstawić. Nazywam się Mateusz Pieniążek, chodzę do drugiej klasy I LO w Gdańsku. W fotografii – nałogowy strobista niepokojąco bliski patologicznemu perfekcjonizmowi. Fan Joe McNally’ego, Zacka Ariasa, JoeyL’a, Patrika Giardino, Dave’a Blacka, Gregory’ego Heislera i… (nie powiem kogo jeszcze, ładny miałbym start…; przeczytacie na moim blogu).

Zdecydowałem się napisać, bo temat nie został tu jeszcze odpowiednio opisany, a z poniższego tutoriala jestem nawet dumny.

Niniejszy wpis będzie w całości poświęcony technice. Tak, zamierzam poczuć się jak McNally i przekazać wam część swojej wiedzy i doświadczenia (hahaha!) i podzielić się obserwacjami na temat pracy ze światłem błyskowym. Dziś na tapecie żelowanie, czyli nadawanie światłu odpowiedniego koloru poprzez nakładanie na lampki foliowych filtrów.

Nie będzie to jednak wykład, lecz po prostu szczegółowy workflow wykonania zdjęcia takiego, jak to:

Nie wiem, czy to dobra fotografia. To tak naprawdę kwestia trzeciorzędna. Grunt, że stanowi idealny materiał do opisania, jak uzyskać niezwykłe efekty oświetleniowe w banalnie prosty sposób. Jak się pewnie domyślacie, użyłem flashy. Ilu, jak i skąd te kolory? O tym za chwilę…

Chociaż mieszkam w tym pokoju już jakiś czas, dopiero dziś wpadłem na pomysł twórczego wykorzystania wnętrza. Pierwsze, czym postanowiłem się zająć, to światło lampki na biurko, które bardzo fajnie rozchodzi się po pokoju. Problem polegał na tym, że światło emitowane przez żarówkę jest raczej słabe a rozpiętość tonalna aparatu malutka w porównaniu do możliwości ludzkiego oka, przez co zdjęcie wykonane tylko w świetle zastanym wyglądało… nie wyglądało. Wystarczyło jednak koło prawdziwej lampy postawić flasha, by ten zalał cały teren intensywnym, twardym światłem, które na zdjęciu udawało światło z lampy. Konieczne było założenie na palnik flasha pomarańczowego filtra, aby upodobnić jego barwę do żarówki. OK, realistyczne światełko na biurku mamy załatwione.

Następny, iście szatański pomysł, dotyczył czerwonej poświaty wyłaniającej się spod biurka. Lampka z mocnym, czerwonym filtrem skierowana z stronę krzesła i jesteśmy w domu.

Na tym etapie zdjęcie miało już pewien rodzaj głębii i klimatu, ale brakowało kilku istotnych detali. Przede wszystkim szafa obok biurka tonęła całkowicie w mroku. Początkowo oświetlałem ją lampką z filtrem ocieplającym, żeby uzyskać raczej neutralne kolory, ale szybko zorientowałem się, że nie pasuje to do ogólnej koncepcji, która polegała przecież na rozegraniu napięcia na poziomie gry barw. Padło więc na intensywną zieleń. Niestety, sytuacja nie wyglądała tak różowo, jak się spodziewałem. Zielone światło rozeszło się wszędzie dookoła zabarwiając wszystko, co do tej pory stworzyłem. Niedobrze. Rozwiązaniem problemu okazał się grid. Grid, zwany też plastrem miodu, służy do skupiania wiązki światła, co umożliwiło „zazielenienie” tylko okolic szafy i pozostawienie reszty pieczołowicie kolorowanych obszarów w spokoju.

Pierwsze zdjęcie z modelem (znaczy ze mną). Obserwacje: wszystko fajnie, tylko nie ma modela. Tzn. jakiś zarys istoty ludzkiej gdzieniegdzie daje się dostrzec, ale przecież nie po to oświetlam cały ten cyrk, żeby teraz miejsce w głównym punkcie kadru okupowała czarna jak (prawie) smoła sylwetka. Na ratunek przyszła kolejna, czwarta już lampa. Stoi na widocznym w kadrze statywie (nie zamierzam tłumaczyć, dlaczego w ogóle jest on w kadrze; jest i już) jakieś 2m nad podłogą oświetlając górną połowę ciała modela, z naciskiem na twarz. Efekt skupienia wiązki światła znowu zawdzięczam plastrowi miodu.

Ostatnim krokiem na drodze ku perfekcji, było dodanie światła delikatnie wypełniającego cienie, które uznałem za nieco zbyt głębokie i psujące ogólne wrażenie. Jako, że posiadam tylko 4 flashe, musiałem zdać się na pomoc lampy sufitowej. Aby jej wpływ na ekspozycję był widoczny, musiałem wydłużyć czas ekspozycji do 1/20 sekundy.

Trochę tego jest, prawda? Cała zabawa, wliczając w to fazę myślenia, zajęła jakąś godzinę, nie jest to zatem najlepszy pomysł na sesję, jeśli światła musisz ustawiać w obecności modela/modelki (to oczywiście zależy od doświadczenia i stopnia obycia z lampami błyskowymi, ale ten wpis z założenia nie jest dla „pro”).

Poniżej widzicie efekty działania każdej z lamp osobno i dokładny schemat przedstawiający wszystko to, co opisałem kilka akapitów wyżej.

To będzie na tyle. Mam nadzieję, że komuś przyda się to, co napisałem i zainspiruje go do podobnych zabaw światłem.

PS. Jedyna rzecz, jaką zrobiłem w Photoshopie, to leciutkie rozjaśnienie obrazu na monitorze (który notabene przedstawia blog Zacka Ariasa).

Blyskanie.pl przywdziało dziś nowe ciuszki. Jesteśmy bardziej community-friendly. Możecie łatwiej logować się bezpośrednio z facebooka, uczestniczyć w grupach, forach, wysyłać wiadomości prywatne itd. Mam nadzieję, że nowe funkcjonalności Wam się spodobają, liczę na opinię pod tym postem.

Przy okazji tego, iż jeden z portali fotograficznych z Singapuru (sic!) opublikował moje zdjęcie “fiszowe” przypomnę historię tego, jak ono powstało i jak nad nim pracowałem.

Setup – jedna na mnie z fitrem 1/4 CTO, druga na Asię, też z  1/4 CTO. Kolejna jest na desce rozdzielczej z pełnym CTB. Tak jak na zdjęciu obok (kliknij aby powiększyć) lampki były na bardzo małych mocach (rzędu 1/32 czy 1/16) tak by przy iso 320 i przyslonie f16 zapewnić poprawną ekspozycję na mnie i Asi. Ponieważ na zewnątrz było ciemno, światlo zastane w samochodzie nie wpływało mi na jasność sceny. Aby zapenić dobrą ekspozycję tła i efekt rozmytych świateł na parkingu zastosowałem czas 5 sekund. W ten sposób lampki “zamroziły” nas w samochodzie a tło rozmyło się w trakcie ruchu. Mocowaliśmy aparat za pomocą Gorillapoda, na wycieraczce mojego samochodu. Pewne problemy sprawialo nam zamontowanie lampek. W mojej probie było ciut łatwiej, bo musiałem oświetlić tylko siebie. Teraz z 2 osobami do oświetlenia, lampki jak na złość nie chciały się trzymać na miejscu. Na szczęście na parkingu Kauflanda nie było za dużo samochodów (i gapiów) więc wszystko mogliśmy “spokojnie” zamontować (jeśli można mówić o spokojnym montażu, kiedy latam po parkingu w samej marynarce na mrozie).

Przy okazji wspomnę, bo chyba poprzednim razem nie było okazji o cudownym obiektywie, produkcji bratniego narodu Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich – Zenitar 16 2.8. Niedawno kupiliśmy ten wynalazek. Jak na szkło z imperium sowieckiego przystało to konstrukcja mocarna jak czołg Rudy 102. Mimo, iż konieczne jest ręczne ostrzenie, kontrast i ostrość nie powalają przy “pełnej dziurze”, od około f8 jest juz naprawdę ciekawym szkłem. Jeśli dodać do tego niewielka, acz “pancerną” konstrukcję i ulubiony przeze mnie (i Asię) efekt “rybiego oka”, Zenitar na stałę zagościł na mojej puszce i chyba dlugo się z nim nie rozstanę. Tym bardziej, że “ślubniaki rybą są takie trendy, hehe”.

Zapraszam do mnie na bloga na www.lukaszpiech.pl, niedługo już sporo relacji z Dubaju.

Witam Serdecznie!

9. PAŹDZIERNIKA – SOBOTA! Zapraszamy na IV edycję STROBIST’OWEGO SZALEŃSTWA!

Szczegóły:

• Tym razem impreza odbędzie się w Galerii Motoryzacji i Techniki w Bytomiu. Tak wygląda galeria http://ckp.bytom.pl/?id=14, hale mają w sumie 1300m2
• Startujemy o godzinie 15.00 zakończenie planowane na 20.00
• Przewidujemy obecność ok. 20 osób

Zapewniamy:

• Na każde 4-5 osób modelka z profesjonalnym makijażem (różne stylizacje)
• Darmowy filtr CTO 1/2 + jeden filtr efektowy do przetestowania w plenerze
• Dużo zabawy

Wymagania:

• Swój sprzęt foto + błyskowy
• Dużo energii i pozytywne nastawienie
• Wplata składki 199 PLN (modelki, makijażystka, wjazd do galerii motoryzacji) na konto:

61 1140 2017 0000 4402 0506 5570

Michał Dulemba
ul. Świerczewskiego 39
43-200 Pszczyna Poręba

tytulem: „IV Strobist Meeting”

• Rezerwacja miejsca na podstawie przelewu.

Dodatkowe informacje / pytania:

• Michał: tel. 506 033 849 lub email: md@pieknydzien.pl

Kolejna impreza odbędzie się w : http://www.aeroklub-czest…-lotnisko.html. Szczegóły już wkrótce!!

Z A P R A S Z A M Y !
Pozdrawiam
Małgorzata Herman
marketingowagosia@gmail.com
www.magiaswiatla.pl

Światło dla debila, czyli dla mnie

Mój największy guru, Zack Arias, powiedział mi, że okta to światło dla debila – ustawiasz wystarczająco dużą oktę blisko modelki, i na 100% wyjdzie ci dobre zdjęcie…. Coś w tym jest choć pewnie nie do końca to prawda. Osobiście jestem zakochany w świetle, które daje okta. Okta odpowiednio duża i odpowiednio blisko modelki – w swojej stajni mam okty 180cm (strasznie niepraktyczna i niewygodna w montażu) i oktę “szybki montaż” 150 cm, którą na szczęście rozłożyć mogę zupełnie sam w 5 sekund !!!

Ale wielkość to nie wszystko Wiadomo, liczy się relatywna wielkość źródła światła od modela – więc nawet okta największa, a ustawiona daleko od fotografowanej postaci, to relatywnie małe źródło światła. Jeśli jednak zapamiętamy, żeby trzymać modyfikator światła możliwie blisko modela, wszystko będzie bardzo proste. Zwykle moja okta znajduje się 2 cm poza kadrem    więc łatwo ją namierzyć. Ponoć to nie tylko moja przypadłość….

Czemu okta a nie zwykły softbox?

….Nie wiem    Może po prostu bardziej odpowiada mi “catch light” (odblask światła w oku) z tego modyfikatora, może bardziej (dla mnie) naturalnie wygląda to światło. Myślę, że to kwestia osobistych preferencji. Jeśli jednak miałbym zostać pozbawiony wszelkich modyfikatorów, np. na bezludnej wyspie, a miał wybrać tylko jeden, okta 150 cm byłaby moim wyborem. Jest dostatecznie duża, dostatecznie poręczna i dostatecznie prosta w obsłudze, aby sprostać 99% moich wymagań fotograficznych.

Zresztą moja wierna asystentka prezentuje zalety tej okty w dosadniejszy niż moje wywody sposób:

Zapraszam

Wszystkie prezentowane zdjęcia to efekt “światła dla takiego debila jak ja” – okty 150 i 180cm, jeśli podobają się Wam te zdjęcia, zapraszam do siebie na bloga na www.lukaszpiech.pl

Pozdrawiam

Admin

Nie czuję się pro w kategorii fotografii, ale z drugiej strony zbyt często słowo ‘fotograf’ zbliża do dużego aparatu i klepania jednego schematu podczas każdej misji. Stąd tak dużą radość daje możliwość inspiracji dla osób, które boją się poniekąd robić zdjęcia bo środowisko utożsamia dobre zdjęcia z dobrym aparatem. Nie musi tak być, sprzęt nie musi definiować człowieka robiącego zdjęcia, ale trzeba poznać podstawy, trzeba zrozumieć (zwłaszcza w dobie cyfryzacji) jak powstaje zdjęcie i poznać możliwości jakie daje aparat, który aktualnie posiadamy.CXRAZQWSR4EQ

35mm

Podcast 35mm ma pozwolić adeptom tej sztuki ośmielić samych siebie do robienia zdjęć, by przełamali samych siebie, swoje granice i bez skrępowania wyciągali aparat i robili zdjęcia.Teraz, kiedy, jakość zdjęć, bardzo często jest wynikiem niepohamowanego strzelania ile się tylko da, na ile karta pamięci pozwoli, bardzo ważne jest by nie zachowywać się jak napięta struna i być zawsze gotowym do akcji, ale pomyśleć podczas tej krytycznej chwili, między dotknięciem muszli wizjera a naciśnięciem spustu, chcę by Ci zdolni ludzie byli pewni tego że zdjęcie które robią jest tego warte, oraz by umieli w coraz lepszym stopniu manewrować aparatem dla lepszych efektów. Także sama idea fotografii nie może być, przynajmniej dla mnie owiana tajemnicą, bądź przesadną powagą, lecz dawać satysfakcję, przyjemność. Kilka praktycznych wskazówek, bez stawiania kropki po każdym zdaniu jest, mam nadzieję momentem rozpoczynającym zabawę, pozwalającym na podjęcie poszukiwań.Bo fotografia ma dawać efekty nam, jej rozwijanie ma powodować stan w którym wiemy że nie stracimy dobrego momentu.Tak więc przez meandry techniki, przez które trzeba przejść, chcę dojść do idei i radości z fotografii.

W prezencie dla blyskania jeden z odcinków mojego podcastu. Więcej możecie zobaczyć na stronie www.podcast35mm.pl

Karol Paciorek

http://www.podcast35mm.pl/

http://dropr.com/pansowa/

Wywiadownia reklamownia

No cóż, reklamowałem, jak mogłem blyskanie.pl przy okazji wywiadu jaki zrobil ze mną www.swiatobrazu.pl. Pytali o inspiracje, pomysly, ciekawe sesje, a ja z uporem maniaka o blyskanie.pl

Ale czego sie nie robi, dla rozwoju portalu, ktory jak widze rośnie w siłę dzięki obecności coraz lepszych fotografów. Kolejny dzien po 1000 i więcej unikalnych wejsc!  Paradoksalnie wywiad, który miał zachęcić do glosowania na mój prywatny blog w konkursie, “napędził” widownie na blyskanie.pl – ale o to chodzilo !! Więc piszczie moi drodzy piszcie

Pełen wywiad możecie przeczytać pod tym linkiem.

Zdjęcią robie od ponad 10 lat, fotografuję znacznie krócej. Około 1,5 roku temu zdjąłem lampę z aparatu i zaraziłem się strobizmem. Moja fascynacja zbiegła się z początkiem mojego projektu 365 dni, który ukończyłem w styczniu 2010 roku.  Jeżeli ktokolwiek z Was zastanawiał się nad podjęciem takiego wyzwania, jak robienie codziennie przez rok dobrego, kreatywnego zdjęcia, to szczerze polecam! Dzięki swemu projektowi, nauczyłem się w rok więcej, niż przez kilka poprzednich lat. Chęć zrobienia jeszcze lepszego zdjęcia, niż dzień wcześniej jest bardzo mobilizująca. Zaczyna się szukać inspiracji dosłownie wszędzie. Czasami inspiracją jest  fotografia podpatrzona w sieci, czasem kadr z oglądanego filmu, kiedy indziej rysunek z przeglądanego w księgarni komiksu… Codzienne bawienię się flashami spowodowało, że dość szybko wprawiłem się w tej sztuce. Broń boże nie chcę przez to powiedzieć, że pozjadałem w tej kwestii wszystkie rozumy, bo dalej przede mną długa droga, ale codzienny trening daje naprawdę dużo.

Poniżej mała próbka zdjęć mojego projektu wraz z backstage’ami

Jeżeli podobają wam się te foty zapraszam po wiecej na mojego flickr’a.

Minęło 5 miesięcy od ukończenia projektu 365 dni i trochę zaczęło mi brakować odgórnie narzuconych ram i rygoru. Jestem człowiekiem, który jest zdecydowanie bardziej umotywowany, gdy ma nad sobą przysłowiowego bata (na studiach zawsze wszsytko robiłem na ostatnią chwilę). Stąd zrodził się pomysł podobnego projektu, tym razem mniej czasochłonnego, a mianowicie 52 tygodnie. Zamysł ten sam, ale tym razem jedno zdjęcie tygodniowo, tym razem będą to tylko autoportrety. Rekompensatą za mniejszą ilość zdjęć, będzie więcej pokazów zza kulisowych.

Na koniec mała reklama nowego projektu, jeszcze ciepła fota z pierwszego tygodnia:

Tydzień 1|52 – Maciuś lubi Ciu Ciu

Setup:

Film pokazujący obróbkę:

Zainteresowanych dalszymi losami projektu zapraszam na swojego bloga. Na tym kończe autoreklamę i powoli przygotowuję się do zrobienia następnego zdjęciam do projektu, pomysł już jest i powinno być ciekawie.

Ze strobistycznym pozdrowieniem

Maciek Leśniak