tag:bodhitv.nl,2008://1 2012-05-27T15:05:42Z Publer - More content tag:bodhitv.nl,2012-05-27:/news/1x3/526x/ 2012-05-27T16:05:00Z 2012-05-27T15:05:45Z

<img src="http://www.bodhitv.nl/files/attachments/news/thumbs/bodhitv_header_deleo-960x370-1.jpg"/><p>Iedereen kent Olivier B. Bommel, al is het alleen maar omdat je het ieder jaar rond kerst niet droog hield bij Zwelgje. Maar wist je dat Marten Toonder de belangrijkste stripmaker van Nederland was? Dit jaar is het honderd jaar geleden dat hij werd geboren. De BOS maakte daarom het programma <a title="Toonders denkraam" href="http://www.boeddhistischeomroep.nl/uitzending.aspx?lIntEntityId=1532" target="_blank">Toonders denkraam</a>; in hoeverre haalde Toonder zijn inspiratie uit de I Tjing en het boeddhisme, de astrologie en de werken van Gustav Jung? <br />Bodhitv was juist benieuwd wat er zou gebeuren als striptekenaars en illustratoren die affiniteit hebben&#160; met het boeddhisme zich laten inspireren door de boeddhistische kant van Toonder.</p><br/><br/><a href="http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-27/de-boeddha-in-toonder-verstript/">Lees verder op Bodhitv</a><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/Bodhitv-artikelen-atom/~4/K5OtOaOWCMA" height="1" width="1"/>

Bodhitv http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-27/de-boeddha-in-toonder-verstript/ tag:bodhitv.nl,2012-05-24:/news/1x3/524x/ 2012-05-24T08:05:00Z 2012-05-24T11:05:13Z

<img src="http://www.bodhitv.nl/files/attachments/news/thumbs/tipi-in-de-ochtend-op-het-festival-terrein.jpg"/><p style="text-align: left;"><strong><br />Jacinta Aalsma heeft besloten haar hart te volgen naar Nieuw-Zeeland, waar haar vriend woont. Op Bodhitv doet ze regelmatig verslag van dit avontuur. Dit keer: Het eerste internationale yogafestival in Nieuw-Zeeland.<br /> </strong><br />Een paar weken geleden werd het allereerste internationale yogafestival in Nieuw-Zeeland georganiseerd. Dat kon ik als yogafan niet aan me voorbij laten gaan! Het vond plaats in Auckland, in retraitecentrum annex holistische woongroep Kawai Purapura. Dat is Maori voor het NU; het moment waarop alles stil staat, de plek waar geen gisteren of morgen is, maar de plek waar al het verleden en de toekomst te vinden is. Het centrum heeft naast vele workshopruimtes een zwembad, een vegetarisch biologisch restaurant, georganiseerde natuurwandelingen en vele verschillende therapeutische behandelingen in de aanbieding. Kortom, een aantrekkelijke bestemming om te verblijven.<em> </em><strong><br /> <br />welkomstceremonie<br /> </strong>Het festival wordt geopend met een zogenaamde &#8216;powhiri&#8217;: een Maori welkomstceremonie bestaande uit speeches, dans, zang en uiteindelijk de &#8216;hongi&#8217;, een begroeting waarbij je je neuzen en voorhoofd tegen elkaar drukt. Het idee achter de hongi is dat je de <em>breath of life </em>met elkaar uitwisselt en vermengt, waarna je niet meer als bezoeker wordt beschouwd, maar als deel van de familie. Als Nederlander vind ik het bijzonder om deze ceremonie bij te wonen. De Maori tradities, taal en cultuur worden hier gerespecteerd en in ere gehouden. Ik vind de hongi wel een beetje spannend: een wildvreemde op zo&#8217;n intieme manier begroeten doe je tenslotte niet elke dag.<strong><br /> <img style="margin: 6px; vertical-align: middle;" src="/files/festival-heartsrings-540px.jpg" alt="" width="445" height="327" /><br /> Lang niet alleen<br /> </strong>De powhiri wordt gevolgd door een lichte maaltijd, zoals gebruikelijk bij een Maori welkomstsceremonie: na in contact geweest te zijn met je spirituele kant brengt het samen eten je weer met beide benen op de grond. Het is wat onwennig om in mijn eentje tussen allerlei nog onbekende mensen te staan die, zo lijkt het, allemaal samen met vrienden zijn gekomen. Nadat ik een kommetje smakelijke soep en een stuk heerlijk ruikend versgebakken brood heb weten te bemachtigen, raak ik in gesprek met een enthousiaste vrouw die net als ik in haar eentje naar het yogafestival is gekomen. Ook zij is voor het eerst op Kawai Purapura. We wisselen nummers uit met het idee om de volgende dag samen te lunchen of een keer naar haar satyananda yogales te gaan, een voor mij onbekende yogastijl. Met een trots gevoel ga ik daarna op weg naar huis: ik heb toch maar weer de stap gezet richting het onbekende en daardoor nieuwe, bijzondere dingen meegemaakt. En het festival is nog maar net begonnen!<br /> <br /> <strong>Yoga opleiding</strong><br /> <img style="margin: 6px; float: right;" src="/files/erwin-meditating.jpg" alt="" width="225" height="377" />De volgende ochtend heb ik mijn partner zo ver weten te krijgen dat hij mij om zeven uur naar het festival terrein rijdt. Als fanatiekeling wil ik ook de eerste workshops mee kunnen maken en het maximale uit het weekend halen. Mijn dag begint met een subtiele yogales die me langzaam helemaal wakker en alert maakt.<strong> </strong>Daarna eet ik in een rustig hoekje zelf meegebracht ontbijt. Opnieuw moet ik wennen aan het gevoel in mijn eentje te zijn. Het lijkt dan ook eeuwig te duren voordat de volgende workshop begint. Ondertussen begint, omringd met al die yogi's en yogini's, het idee te groeien om een yoga opleiding te volgen.<br /> <br /> <strong>Aparigraha</strong><br /> De tweede workshop is inspirerend en prikkelt mijn interesse in een yoga opleiding nog meer. Ik leer over de yama&#8217;s and niyama&#8217;s: de ethische voorschriften die gebaseerd zijn op de yoga sutra&#8217;s van Patanjali. De yama&#8217;s beschrijven hoe te leven in een samenleving met andere mensen. De niyama&#8217;s beschrijven hoe te leven met jezelf. De Aparigraha yama spreekt mij op dit moment erg aan. Het staat voor onthouding van gierigheid. Of het vermijden van het onnodig bezitten van objecten die niet essentieel zijn in je dagelijks leven of spirituele ontwikkeling. De workshopleider vat het mooi samen met de volgende woorden: &#8216;living simple so that others can live simple.&#8217; Je kunt deze yama in verband brengen met het grote verschil in materi&#235;le rijkdom tussen de westerse landen en derdewereldlanden.<strong><br /> <br /> Het nut van ontwikkelingssamenwerking<br /> </strong>Na vijf bezoeken aan Afrika kan ik mijzelf aardig gepassioneerd noemen over dit letterlijk en figuurlijk warme continent. De landen die ik bezocht vallen allen onder het kopje derdewereldland. Door middel van gezondheidsonderzoek en vrijwilligerswerk hoopte ik een verschil te maken in de leefomstandigheden. Ik ervoer de vele barri&#232;res en obstakels rondom ontwikkelingssamenwerking en heb dikwijls het nut ervan betwijfeld. De Aparigraha yama brengt rust. Het &#8216;goed willen doen&#8217; door een zinvolle bijdrage te leveren, is iets dat sterk in mij leeft. In Nieuw-Zeeland is de humanitaire ontwikkelingstak niet dominant aanwezig, in tegenstelling tot natuurbehoud, ecologie en biologische sectoren. Een baan vinden bij een non-profit organisatie gefocust op ontwikkelingssamenwerking is echt een uitdaging. Yoga brengt mijn interesses en passies samen, direct of indirect.<strong><br /> <br /> Moedige beslissing<br /> </strong>Vol inspiratie verlaat ik deze tweede workshop om wat rond te dwalen op het terrein. Tot mijn vreugde raak ik in gesprek met een yogini die naar dezelfde yogaschool gaat als ik. Ondanks dat we niet eerder met elkaar hebben gesproken, klikt het meteen. Ze vertelt enthousiast dat ze over een maand aan haar yoga opleiding gaat beginnen. Na enkele jaren yoga beoefend te hebben en te zijn vastgelopen op carri&#232;regebied, besloot zij dat het nu echt tijd was voor een opleiding. Haar doel is om fulltime les te geven na een intensieve training van twaalf dagen. Ik vind het een moedige beslissing en ben erg benieuwd hoe het haar zal vergaan. Ondanks haar pogingen om mij te overtuigen hetzelfde pad te bewandelen, besluit ik dat het voor mij nog geen tijd is. Als ik over een half jaar nog steeds enthousiast ben, kan ik altijd besluiten om er voor te gaan. Yoga leert mij tenslotte dat het niet om de bestemming of het einddoel draait, maar om de reis. Deze reis kun je ondernemen in jouw tijd en op jouw manier. <strong><br /> <br /> Chocolademelk<br /> </strong>Blij geef ik me over aan de volgende workshopleider, weer een man. Yoga is vaak met name een vrouwenwereld, met daardoor een vrouwelijke energie. De workshops die ik vandaag bezoek worden op &#233;&#233;n na geleid door een man. Zo kan ik ook de meer mannelijke benadering van yoga ervaren. Na anderhalf uur bezig geweest te zijn met mijn ademhaling besef ik weer eens hoe vol mijn hoofd kan zijn met gedachten. Tijdens de lunch loop ik langs de stalletjes. Om mij heen zie ik allemaal erg spirituele mensen, althans, dat is mijn oordeel op basis van hun uiterlijk: gekleurde kleren, lange haren en veel rokken. Ik voel me een vreemde eend in de bijt, met mijn sportkleren en warme jas tegen de kou. Als ik mezelf trakteer op een warme chocolademelk, hoor ik plotseling mijn naam. Een yogini van mijn favoriete yogaschool zit iets verderop en vraagt hoe het met me gaat. Mijn zelfmedelijden varandert al snel in vreugde. <strong><br /> <br /> </strong>Aan het einde van de dag zit mijn hoofd vol met inspiratie, informatie en ervaringen. Ik maak de vuurceremonie niet meer mee, maar kies voor de rust van ons eigen huis. Ik besef dat deelname aan een yogafestival, gekleurde kleren, spirituele naamsverandering, een flitsende yoga outfit of een zeer gedisciplineerde asana beoefening je niet een betere of slechtere beoefenaar maakt. Voor mij gaat het uiteindelijk om de integratie van mijn yogawijsheden in het dagelijks leven. Zelfacceptatie en tevredenheid met het leven zoals het is of: 'life gives me what I need, when I am ready for it.&#8217;</p><br/><br/><a href="http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-24/jacinta-in-nz-het-eerste-yogafestival-in-nieuw-zeeland/">Lees verder op Bodhitv</a><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/Bodhitv-artikelen-atom/~4/QfdU4JEK17M" height="1" width="1"/>

Bodhitv http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-24/jacinta-in-nz-het-eerste-yogafestival-in-nieuw-zeeland/ tag:bodhitv.nl,2012-05-21:/news/1x3/523x/ 2012-05-21T08:05:00Z 2012-05-21T11:05:16Z

<img src="http://www.bodhitv.nl/files/attachments/news/thumbs/boom.jpg"/><p><br /><strong>Geertje Couwenbergh is schrijver, antropoloog, 'innernemer' en auteur van diverse boeken. Daarnaast schrijft ze een column over hoe het is om jong en boeddhist te zijn.</strong><br /><br /><strong>Aanwezigheid</strong><br />Twee dagen lang heb ik buikpijn en hoofdpijn. Mijn ogen zijn rood en droog. De aanleiding hiervoor is het verlies van mijn vriend Boom. Boom was de den in de achtertuin van mijn onderbuurvrouw. Boom groeide de afgelopen veertig, vijftig jaar groot en mooi tot ver boven mijn huis. Boom vormde hier het middelpunt van een klein ecosysteem. Boom bood bescherming aan vogels tegen sneeuw en kou in de winter en verkoeling in de zomer. In de lente gaf Boom takjes voor nestjes en herbergde bovendien talloze van die nestjes zelf. In het najaar schudde Boom ons wakker voor het naderende verlies van haar naalden en onze opgebouwde zomerdromen. Mijn balkon vormde een dependance van Boom voor tal van vogels, waaronder vriend Duif, die in Boom woonde. Mijn woonkamer, op kruinhoogte, was een enigszins natuurlijk verlengstuk van Boom. Achter mijn laptop deinsde haar takken dag en nacht als constante herinnering aan dat ongekende vermogen tot aanwezigheid waar bomen in uitblinken. Ik hield van Boom.<br /><br /><img style="margin: 6px; float: left;" src="/files/voor-boom1.jpg" alt="" width="220" height="293" /><strong>Tranen, veel tranen</strong><br />Gisterochtend werd ik wakker van het geluid van een kettingzaag. Om Boom&#8217;s middel was een touw gebonden en dat zei al genoeg. Ik weet niet of de mensen die bomen omzagen gewend zijn aan hysterisch huilende vrouwen die hun werk onderbreken (dit moet toch vaker gebeuren?) maar erg onder de indruk leken ze niet. De rest van gisteren is een mist van ongeloof, pleiten bij de buurvrouw, praten met de opzichter van de kappers, gesprekken met de woningbouwstichting en me inhouden om de buurman die vol pret op me af komt en zegt &#8220;zo, nu kunnen we eindelijk lekker zonnebaden!&#8221; niet met dezelfde kettingzaag waar Boom mee wordt bewerkt, te lijf te gaan. En tranen, veel tranen. Het machteloos toekijken hoe vriend Boom wordt vermoord doet me fysiek pijn. <br />&#160;<br /><img style="margin: 6px; float: right;" src="/files/na-boom1.jpg" alt="" width="220" height="293" /><strong>Ecosysteem</strong><br />Met de moord op Boom in volle gang op de achtergrond verzekert Hassan van de woningbouwstichting (afgekomen op mijn telefoontjes met veelvuldig gebruik van het woord&#160;&#8216;shock&#8217;) me dat het een kwestie is van groen licht&#160;van managers en gemeente en uiteindelijk, geld. Mijn buurtbewoners klagen blijkbaar al jaren over Boom, en alle andere bomen uit mijn woonblok die nu tegelijkertijd omgezaagd worden. Boom is namelijk ongemakkelijk. Boom leeft en maakt zooi. Boom dwarsboomt optimaal zonnebaden. Uit Boom valt duivenpoep en dwarrelt pollen. Boom staat letterlijk in de weg. En wie geeft er nu niet de voorkeur aan een tuin vol tegels en zon, zonder ongemak, zonder onderhoud; een plastic tuin in een plastic leven, waar niets leeft en beweegt en groeit en waar jij het enige centrum van je geplastificeerde ecosysteem bent? Blijkbaar niemand. In de afgelopen zes weken waarin je bezwaar kon maken op de bomenslachting (en waarin ik in het buitenland was) deed niemand dat.&#160;</p> <p><br /><strong>Kakofonie</strong><br />Dat maakt me verdrietig. Niet alleen voor vriend Duif die nu verbaasd in het slagveld tussen de houtsnippers zit of voor mezelf die nu een akelige kijkdoos bewoont. Het maakt me vooral verdrietig omdat het incident met Boom een andere, haast epidemische handicap onthult; dat van toenemende doofheid voor alles wat niet-menselijk is. Het luisteren naar de taal van bomen en wind, het breken van takken, het fluisteren van stenen en piepkleine bloesems is een vreemd idee voor ons geworden, iets dat weggelegd is voor een enkele verdwaalde zot of geitenwollen sok. We zijn vergeten dat het spreken van de taal van bij, beer, hitte en kou een vermogen was waar ons overleven vanaf hing in eerdere tijden. In pre-moderne culturen stond een weerbericht geschreven in de richting waarop dieren zich bewogen en gras groeide. Nu lezen we het in de krant of vanaf onze iPhone. We zijn steeds &#8216;eentaliger&#8217; geworden, afgestompt van de conversatie van de niet-menselijke wereld, in de illusie dat ons overleven daar niet meer vanaf hangt. Onze menselijke woorden, concepten en idee&#235;n vormen de kakofonie die alle andere talen heeft verdrongen. We horen stilte wanneer er geen menselijk geluid te horen is. We zijn doof geworden voor de constante conversatie van de wereld van zand, bergen, sterren, pierwormen en rottende boomstammen. Die zaken zien we als dode of domme decorstukken van ons menselijke drama.&#160; <br /><br />Natuurlijk maken we een epische vergissing door te denken dat onze taal de enige is. Zolang we onze oren en ogen en harten niet afstemmen naar de vergeten taal van de planten, schelpen, vogels en varkens, zal de rest van de wereld op haar beurt haar volume opdraaien. Tornado&#8217;s, tsunami&#8217;s, klimaatverandering en droogte zijn voorbeelden van frequenties die we nog net horen. Doof voor hun onderliggende tonen, missen we de enige conversatie die ertoe doet; die met het leven waarvan we deel uitmaken. <br /><br /><strong><img style="margin: 6px; float: left;" src="/files/vriend-duif-zoekt-steun1.jpg" alt="duif" width="220" height="316" />Berg duivenpoep</strong><br />Mijn thuis is naakt zonder Boom. Ik doe mijn meditatiebeoefening vanmorgen in een oorverdovende gejank van de maalmachine waarin Boom stuk voor stuk verdwijnt. Ik doe tonglen, een Tibetaans Boeddhistische contemplatie meditatie. Ik adem in voor Boom, alle andere bomen die hetzelfde lot te wachten staan, voor mijn eigen pijn en die van een eentalige mensheid. Ik adem berusting en liefde uit voor ons allemaal, inclusief de boomzager die gevaarlijk hoog in de kale top van Boom hangt te bungelen met een kettingzaag om zijn schouder. Even later schijnt het ochtendlicht onnatuurlijk fel door alle ramen heen. Ik zie recht in de huizen van mensen twee straten verderop, en andersom. Mijn balkon staat voor schut. Het geluid, daar had ik nog niet eens aan gedacht, komt van ver en fel binnen. Alles is scherp en naakt. Vriend Duif vat post op het balkon en dat mag. Ik praat liever met een berg duivenpoep dan met de leegte die Boom achterliet. <br /><br />Weemoedig lees ik een fragment terug uit <em>Becoming Animal</em>, waarin David Abram, een schrijver die nog niet eentalig is, een conversatie met zijn Boom beschrijft: We share &#8230; the howling of wind through the winter branches outside my house. In the spring the buds on those branches will unfurl new leaves, and by summer the wind will speak with a thousand green tongues as it rushes through those same trees, releasing a chorus of rustles and whispers and loudly swelling rattles very different from the shrill, plaintive tones of winter. And all those chattering and gossiping leaves will feed my thoughts as I sit by the open door next summer, scribbling and pondering. Ik zucht en surf naar <a title="plant je voort project" href="http://www.bomenvoorkoeien.nl" target="_blank">het &#8216;Plant Je Voort!&#8217; project</a> om ergens anders Boom nieuw leven in te blazen. We zijn nog lang niet uitgepraat.<br /><br /><em>Inmiddels heb ik een nieuwe hobby ontwikkeld: Guerilla Gardening. Nieuwsgierig? www.guerrillagardeners.nl</em><br /><br /><br /></p><br/><br/><a href="http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-21/geertje-noteert-boom/">Lees verder op Bodhitv</a><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/Bodhitv-artikelen-atom/~4/Rdx-UR6KJiI" height="1" width="1"/>

Bodhitv http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-21/geertje-noteert-boom/ tag:bodhitv.nl,2012-05-17:/news/1x3/510x/ 2012-05-17T08:05:00Z 2012-05-17T11:05:50Z

<img src="http://www.bodhitv.nl/files/attachments/news/thumbs/varkentje.jpg"/><p><br /><strong>Mick Hartman duikt voor Bodhitv de diepte in over de transformatie van ledenpop tot poppenspeler. In deel 2 van dit artikel vraagt hij zich af hoe we ons kunnen verhouden tot het lichaam, en al zijn, al haar, openbaringen. Liefst in vrij- en dankbaarheid.</strong><br /><br /><strong>Gememoriseerde verzameling</strong><br />Wat wij &#8216;het menselijk lichaam&#8217; of specifiek &#8216;mijn lichaam&#8217; noemen, is van buitenaf bekeken een bekende verschijning in de vorm van huid, haar, nagels, tanden en ogen &#8211; lijntjes, plooien, rimpels. Onder deze zichtbare oppervlakte, liggen spieren, kraakbeen, bindweefsel, botten, organen en hersenen, waar bloed, lymfe, water, voedings- en afvalstoffen door heen stromen. Dit geheel aan wetenschappelijk geordende meet- en waarneembare ken-merken behoort tot de zogeheten anatomie en fysiologie van ons lichaam. Gek genoeg hoef je om te zeggen: &#8216;Ik weet hoe het lichaam in elkaar zit en werkt&#8217;, niet per se je hoogsteigen lichaam echt van binnenuit ge- en doorvoeld te hebben. Een gememoriseerde verzameling encyclopedische plaatjes uit alle hoeken en standen, gekoppeld aan een flinke portie namen onderling verbonden door deels overlappende en naar elkaar verwijzende definities, wordt in onze cultuur dikwijls hoger aangeslagen dan het kunnen opvangen en verwerken van zeer subtiele tot bijzonder intense fysieke signalen, inclusief de verfijnde wisselwerking tussen gedachten, emoties, sensaties, in de eerste-persoon-enkelvoud. <br />Zou dat kunnen opvangen en verwerken van die signalen soms te subjectief zijn? Niet gemakkelijk over &#233;&#233;n kam te scheren &#8211; veralgemeniseren, generaliseren, wetmatigheden te formuleren? Of is het gewoon verdraaid lastig, een heuse levenskunst, en daarom, zeker in het begin, behoorlijk ongrijpbaar, onzeker, vallen en opstaan? Vergt het wellicht minstens een vergelijkbare hoeveelheid tijd, inzet, training en her-innering om kundig, om vaardig te worden in het &#8216;begrijpend lezen van en luisteren naar&#8217; je lichaam als het kinderen kost om hun moedertaal onder de knie te krijgen?<br /><br /><strong>Oerangst</strong><br /><img style="margin: 6px; float: right;" src="/files/poppen.jpg" alt="" width="250" height="257" />Onze cultuur is zo sterk gericht op woord en beeld, dat de meeste mensen meer en vaker vanuit projecties op en idee&#235;n over hun lichaam leven dan dat zij, hier en nu, van moment-tot-moment, weten hoe hun keel, hun hart, hun buik &#8211; de drie primaire gevoelscentra, knooppunten van zenuwen en vitale functies, precies aanvoelt. Ik kan bijvoorbeeld de plaats van slokdarm en maag voor mijn geestesoog visualiseren, en mezelf mentaal informeren wat daar gebeurt, wat het doet. Heel mooi, op zich &#8211; maar ben ik eigenlijk in staat dat werkelijk te voelen? Heb ik het geduld, de aandacht, om telkens terug te keren naar de aanvankelijk amorfe potenti&#235;le gewaarwordingen in die regio? Niet langer vanuit wat ik al wist, maar totaal open, onbevooroordeeld &#8211; zonder enige inmenging of bemoeienis van het hoofd. Ja, het is enorm veranderlijk, en onvoorspelbaar &#8211; het vraagt overgave, en vertrouwen, om te blijven voelen, zonder uitleg, controle of manipulatie. Weinigen zijn dat nog gewend, of er zelfs maar toe bereid &#8211; bewust verwijlen in intellectuele onwetendheid, het onbekende, het voor-redelijke. Omdat onze kaders - geheugen en taal, als voortdurend ge&#252;pdate verhaal &#8211; pseudoveiligheid verschaffen, de bodemloosheid verhullen, zin geven, anticiperen, casu quo: het geloof in en de behoefte aan macht fixeren, als bescherming tegen het onvoorwaardelijk voelen van onze oerangst (ooit) alles los te moeten laten &#8211; onze wil, onze hoop, onze geschiedenis, iedere overtuiging, ieder bezit, elk aspect van onze identiteit.<br /><br /><strong>Jij of het water</strong><br />Durf je je lichaam te voelen, zonder de naam die het gegeven is, zonder er een prijs- of naamkaartje aan te hangen? Wat is dit lichaam, als ervaring, zonder &#8216;jou, mij, ik&#8217;, als ego-structuur? Wat blijft er over, of achter, en wie is zich daar van bewust? Vindt er een verschuiving plaats van het-lichaam-als-beeld naar het lichaam als glinsterend veld van tactiele tendensen (Will Johnson: &#8220;shimmering field of tactile sensations&#8221;), zoals zonlicht flikkert op een golvend meer, tot je geen onderscheid meer kunt maken wie er beweegt: jij of het water. Je kunt er niets aan doen, je hoeft <img style="margin: 6px; float: left;" src="/files/hand1.jpg" alt="" width="240" height="295" />er niets aan te veranderen - enkel te observeren wat toch al aan de gang is. <br />Gek genoeg, hoe meer je voelt, ziet, waarneemt, hoewel er daarmee op het eerste gezicht juist een afstand gecre&#235;erd lijkt te worden tussen lichaam en geest, ben je op die manier toch meer en echter en vollediger lichaam dan ooit tevoren. Omdat het lichaam, met al zijn of haar diverse tekenen van leven, nu in jou, als bewustzijn, is, en niet andersom- dat wil zeggen dat er geen ruimte was tussen of om of door een bepaalde sensatie en een zich daaraan vasthechtende gedachte. Die zelf weer aanleiding tot of zich tegelijkertijd uit als een nieuwe dan wel extra gevoelstoon in het lichaam. De gedachte is een symptoom van spanning (&#8216;ik wil meer, minder van dit, dat&#8217;), of uiting van verborgen afkeuring vermomd als gerationaliseerde onverschilligheid. Want ware desinteresse, moreel neutraal, heeft geen statement nodig. Indien echter geen enkele van zulke gedachten persoonlijk wordt genomen, dan is de sensatie simpelweg onverklaarbaar (onschuldig) aanwezig binnen &#8216;jouw&#8217; ervaring, zonder dat deze zich tijdelijk verabsoluteert via een cognitieve claim: &#8216;dit/dat ben ik, en daarom&#8230;&#8217;. <br /><br /><strong>De binnenkant van je ogen</strong><br />Daarom - wie ben jij in verhouding tot dit alles? Gedachten over gedachten, en gedachten over het lichaam raken op de achtergrond, ebben weg, lossen op, verstommen. Desondanks is er het lichaam, als ervaring. Wie of wat is dat? Wie of wat is zich daar van bewust? Valt daar nog onderscheid tussen te maken? Zo ja, wie of wat maakt dat onderscheid dan? Zo nee, wie beantwoordt de vraag negatief? Wie ervaart dat het begrip &#8216;onderscheid&#8217; haar betekenis verliest, en waarom? <br />Wie ben jij op de momenten dat je het bestaan van je lichaam totaal vergeet? Wie is zich bewust van het droomlichaam, een representatie van je waaklichaam, wanneer jij slaapt?<br />Als alle sensaties normaal gesproken &#8216;in&#8217; het lichaam zijn, maar we ons nu bewust worden van het lichaam als sensatie, waarin verschijnt die sensatie dan? Wie of wat is zich zowel van alle gedachten als van alle sensaties, inclusief de gedachten &#8216;ik&#8217; en &#8216;mijn&#8217;, bewust? Wie of wat zit er aan de andere kant, aan de binnenkant, van je ogen? Wie of wat is er aan de andere kant, aan de binnenkant, van je bewustzijn, van alles waar je je bewust van bent?<br /><br />Voel in stilte. Geen enkele begeleiding noch documentatie is vereist. <br />Zoals de sensatie lichaam geen uitleg behoeft, zo behoeven bovenstaande vragen geen (verbale) reactie. Lees of stel de vraag, en ervaar. Verder niets. Geen inspanning, geen streven.<br /><br /><em><a title="deel 1" href="/articles/show-news/2012-05-14/mick-filosofeert-van-ledenpop-tot-poppenspeler-deel-1/">&#8203;Lees hier</a> deel een van dit artikel</em></p><br/><br/><a href="http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-17/mick-filosofeert-van-ledenpop-tot-poppenspeler-deel-2/">Lees verder op Bodhitv</a><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/Bodhitv-artikelen-atom/~4/hghTdQNC0BU" height="1" width="1"/>

Bodhitv http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-17/mick-filosofeert-van-ledenpop-tot-poppenspeler-deel-2/ tag:bodhitv.nl,2012-05-14:/news/1x3/509x/ 2012-05-14T08:05:00Z 2012-05-17T11:05:16Z

<img src="http://www.bodhitv.nl/files/attachments/news/thumbs/badeendje1.jpg"/><p><br /><strong>Mick Hartman duikt voor Bodhitv de diepte in over de transformatie van ledenpop tot poppenspeler.</strong><br /><br />Zenpriesteres van het sterven Joan Halifax Roshi waarschuwt in een van haar geleide meditaties: Ons hele leven lang besteden we z&#243; veel tijd aan het verzorgen van ons lichaam, maar op het moment van de dood zullen we het toch onherroepelijk moeten achterlaten. <br />Het Tibetaanse boeddhisme moedigt mensen aan zich in het dagelijks leven bewust te worden van de continue, meervoudige en telkens terugkerende noden ofwel behoeften van het lichaam - als immer intiem beschikbare bron voor tastbare compassie jegens zelf en ander. In deel 1 van dit artikel ga ik mij bezinnen op wat wij allemaal (zullen) doen, gedaan hebben en ondergaan, met en voor dit lichaam. In deel 2 vraag ik me vervolgens af hoe ons te verhouden tot het lichaam, en al zijn, al haar, openbaringen. Liefst in vrij- en dankbaarheid.<br /><br /><strong>Elke morgen opnieuw</strong><br />Probeer je zowel gedurende als van dag tot dag, zelfs vanuit voorbije weken, maanden, jaren, decennia &#8211; een heel leven nota bene &#8211; te herinneren en ervaren hoe vaak, wanneer en waarom je bent gaan en gaat: verzitten, slikken, knipperen, snuiten, snuiven, plassen, poepen, fronzen, kriebelen, rekken, strekken, staan, liggen, eten, drinken, rusten, bewegen, poetsen, spoelen, wassen, slapen, zuchten, geeuwen, boeren, scheten, aankleden, uitkleden enzovoorts. <br />Is me dat een werk, of niet? Ongelofelijk. Een baby verzorgen is er niets bij! En elke morgen begint het opnieuw&#8230;<br />Hoe lang zouden je nagels nu zijn, had je hen nooit geknipt? Hoe lang je haar? Hoe groot de hoop stront zonder door te trekken? De plas plas? De uitgevallen wimpers, oor-, neus-, hoofd- en schaamharen? Ontelbare huidschilfers? Spuug, zweet, slijm en pus?<br />En niet te vergeten: alles wat daarbij hoort &#8211; allemachtig. De hele mikmak. Kijk om je heen, binnen, buiten. Wat is er hier speciaal voor jouw <img style="margin: 6px; float: right;" src="/files/voeten.jpg" alt="voetjes" width="250" height="241" />lichaam? Ieder heeft een huis of kamer voor warmte en beschutting tegen weer en wind. Wasbakken, wc&#8217;s, aanrechten, ramen, lampen, radiatoren, cv-ketels, ovens, gasfornuizen, afzuigkappen, koelkasten en vriezers, pannen en potten, serviesgoed, bestek, tafels, banken, stoelen, bedden, deuren, vloeren, stopcontacten, kleding, kasten, (hand)schoenen, douchekoppen, kapstokken, sloten, prullenbakken, drogers, (af)wasmachines, stofzuigers, brillen en lenzen, kunstgebitten, insulinespuiten, voorbehoedsmiddelen&#8211; zet de lijst zelf nog even door! Allemaal, heus waar, om het lichaam in leven of het leven voor het lichaam comfortabel te houden. Een schone, aangename, veilige, betrouwbare, gemakkelijke omgeving, vol met handige spullen en apparaten. <br /><br /><strong>Het systeem</strong><br />Maar ho even &#8211; al die dingen moeten ergens en door iemand gemaakt, en gedeeltelijk als afval weer afgevoerd worden. Door ons en de onzen &#8211; mensen van vlees en bloed, in deze buurt of aan de andere kant van de wereld. Ja hoor, daar doemen ze reeds op: fietsen, brommers, scooters, auto&#8217;s, bussen, vrachtwagens, vliegtuigen, treinen, boten, trams, metro&#8217;s, rolstoelen. Op geasfalteerde paden, straten, wegen, sporen, slagbomen, dranghekken, landingsbanen, parkeerplaatsen, etalages et cetera. Want onze lichamen en alles wat zij van ons willen, dient gebracht en gehaald, verwerkt en vervoerd te worden, over kleine en grote afstanden, te land, ter zee of in de lucht. Althans, zo lijkt &#8216;het systeem&#8217; momenteel in elkaar te zitten. En dan, op de terugweg, of bij thuiskomst, gaan we boodschappen doen, in een of andere zogeheten super-markt, waar meer te krijgen is dan we ooit op kunnen, of aan kunnen. In ruil voor een beetje geld. Meer dan we ons ooit voor hadden kunnen stellen, qua kleur, geur, smaak, hoeveelheid, variatie, herkomst - als we niet met zijn allen zo geweld(dad)ig hard samengewerkt en geconcurreerd hadden. <br />En dan heb ik het nog niet eens gehad, o lieve heer, over onze vrije tijd, vakanties, hobby&#8217;s en het sociale verkeer. Waar heb je dit lichaam overal mee naar toe genomen, waar heeft het jou toe aangezet en gebracht? Nee, enige ironie, een lichte verbittering, wanhoop, angst, vermoeidheid wellicht, is niet vreemd, bij het doordringend aanschouwen van deze globale, menselijke mierenhoop, op individueel en collectief niveau! <br /><br /><strong>De basis</strong><br />Maar, herinneren de Tibetanen ons, ga terug, alsjeblieft. Ga terug naar de basis, en besef: ieder mens, ieder levend wezen zelfs, streeft simpelweg naar geluk, naar welbevinden, tracht pijn en lijden te vermijden. Dat is eigen aan een-organisme-met-zenuwen-en-zintuigen-in-de-wereld-zijn. Ja, met streepjes ertussen, onlosmakelijk verbonden. <br /><img style="margin: 6px; float: left;" src="/files/hand.jpg" alt="hand" width="250" height="259" />Vanuit dit haast schrijnende, in ieder geval ontroerende zien, weten, (h)erkennen van mijn en jouw, onze en jullie fundamentele naaktheid, kwetsbaarheid, afhankelijkheid en eenvoud, kan een groot en diep mededogen geboren en gevoed worden, door al je aderen, lymfevaten, pori&#235;n en hart stromen, als een warme gloed, een innerlijk haardvuur. Omdat je snapt &#8211; ik, of wie dan ook, heeft zelf, als persoon, als verstand, als belichaamd bewustzijn, niet gekozen voor deze bijzonder gevoelige bestaansvorm, met al haar nukken, grillen, voorrechten en schoonheden &#8211; wij zijn namelijk stuk voor stuk uit dat geheel ontstaan. Alan Watts zei: &#8216;Het universum groeit mensen, zoals een appelboom appels groeit.&#8217; Ik ben hier dus niet zomaar terechtgekomen of neergeworpen. Ik ben hier, met huid en haar, met lach en traan, cel voor cel uit voortgekomen. Daarom is dit, deze wereld, onvoorwaardelijk mijn thuis, en hoor ik hier. Er is geen andere, geen betere wereld &#8211; als wereld. Wie of wat ik ben, is niet los te zien, niet los te maken, zelfs niet conceptueel, van, wederom, een-organisme-met-zenuwen-en-zintuigen-in-de-wereld-zijn. Inclusief de hogere faculteiten ratio en diverse lagen bewustzijn. Dat geldt niet alleen voor hem of mij, maar voor ons allemaal.<br /><br /><strong>Dwaalwegen</strong><br />Daarom hoeven we het onszelf en elkaar uiteindelijk niet persoonlijk kwalijk te nemen, dat we vanuit eerder genoemde primaire fysieke behoeften, onszelf, elkaar en andere dieren, vroeger, nu en in de toekomst, aardig wat leed berokkenen. Van onderhuidse irritaties en woordenwisselingen tot onverdraaglijk wijdverbreide dood en verderf. Het bevindt zich allemaal op hetzelfde spectrum, ongeacht schaal of intensiteit. Omdat je ziet, steeds weer, in jezelf en om je heen, hoeveel dwaalwegen, van relatief onschuldige onwetendheid tot zuivere destructiviteit, er zijn. Niet alle wegen leiden naar Rome (geluk). De middenweg bewandelen is weinigen gegeven. De lijn tussen fijnproever en verslaafde is dun. <br /><br /><strong>Een kunst</strong><br />Evenwichtig leven, als mens, is een kunst. Prikkels in zes talen van buitenaf (vijf zintuigen plus de geest). Prikkels in drie talen van binnenuit - fysiologisch, emotioneel, mentaal. Op twee benen, twee armen, een romp, een hoofd. Gefluister en geschreeuw - tussen hemel en aarde. Vergiffenis en verzoening, is dat mogelijk? Uit het grondig kijken naar en belangeloze voelen van dit schier onbevattelijke lijden in onszelf, in de ander en in de wereld, als afgeleide van onze evolutionair verwortelde materialiteit, ontluikt voorzichtig een in slaap gesust verlangen. Een verlangen zonder grenzen, zonder voors en tegens, zonder maar, als, dan.<br /><br /><em>Ahimsa.</em><br /><br /><img style="margin: 6px; float: right;" src="/files/groen.jpg" alt="plantje" width="250" height="301" />Het oprechte, hartgrondige verlangen niet te schaden, niet kapot te maken, geen (onnodig) pijn te doen. Zowel in jezelf alsmede in relatie tot welk ander, bewust, levend wezen dan ook. Punt. Een verlangen naar heelheid, heling, eenwording - achting, bewondering, liefde. Wakker worden. Stoppen het ophefbare lijden te verlengen, te verergeren of in stand te houden.<br />Vanuit dit inzicht, deze houding, kunnen we veel meer tolereren, aanvaarden, dragen, transformeren dan we ooit gedacht hadden. Omdat het een dynamische-actuele instinctief-belichaamde intu&#239;tief-creatieve reflectie is op onze soort breed-gedeelde inherent fysieke werkelijkheid. Natuurlijk zullen we zacht en mild zorgen voor ons lichaam, met geduld en verwondering, toegewijd, vol begrip, spontaan nieuwsgierig. Niet langer een last, routine of sleur, maar leermeester en bron van inzicht, waarheid, mededogen. Onverschilligheid, afstomping en onderdrukking, maken plaats voor gemoedelijke en moedige ontvankelijkheid, kiezen voor het heilzame, en een neusje voor onontgonnen wijsheid.<br /><br /><em><a title="deel 2" href="/articles/show-news/2012-05-17/mick-filosofeert-van-ledenpop-tot-poppenspeler-deel-2/">Deel 2</a> van dit artikel: hoe kunnen we ons verhouden tot het lichaam en al zijn, al haar openbaringen?</em></p><br/><br/><a href="http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-14/mick-filosofeert-van-ledenpop-tot-poppenspeler-deel-1/">Lees verder op Bodhitv</a><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/Bodhitv-artikelen-atom/~4/SXBf-s_KSnY" height="1" width="1"/>

Bodhitv http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-14/mick-filosofeert-van-ledenpop-tot-poppenspeler-deel-1/ tag:bodhitv.nl,2012-05-10:/news/1x3/521x/ 2012-05-10T08:05:00Z 2012-05-23T16:05:02Z

<img src="http://www.bodhitv.nl/files/attachments/news/thumbs/voeten-2.jpg"/><p><strong><br />Jonge moeder Emy van Gorkom schrijft voor Bodhitv over de niet altijd makkelijke opvoeding van haar kinderen. Ditmaal: baas over de jeuk.</strong><br /><br />Na een zeer vervelend ongelukje achterop een niet zo kindvriendelijke fiets van iemand anders, kreeg ik Julio laatst terug van zijn vader met een voet in het gips. Hij had zijn voet tussen de spaken gekregen. De eerste week was Julio er vrij vrolijk onder &#8211; hij had tijdelijk gips gekregen waar hij niet op kon lopen en mocht dus de hele week thuisblijven van school. Bovendien kreeg hij van mij een belletje, zodat ik niet de hele tijd naast hem hoefde te blijven zitten om in de gaten te houden of hij hulp nodig had. Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen dat een kind van zes met een belletje en met zijn moeder als bediende het leven niet vervelend vindt. <br /><br /><strong><img style="margin: 6px; float: left;" src="/files/v-bel.jpg" alt="bel" width="250" height="264" />Ritueel</strong><br />Na die week was het feest helaas voorbij. Zijn enkel bleek flink gekneusd en hij kreeg loopgips. Het belletje en thuisblijven was dus niet meer nodig, maar het meest vervelende was dat de wond begon te herstellen. En dat betekende jeuk. Vreselijke, superfrustrerende jeuk waardoor hij hele nachten wakker lag. Als hij eindelijk in slaap viel, werd hij een half uur later weer huilend en vooral boos wakker. Zoals de meeste ervaringsdeskundigen weten wordt jeuk vooral minder als je de aandacht op iets anders richt, maar dat wist hij nog niet. Ik kon op mijn kop gaan staan, maar ik kreeg het hem niet uitgelegd. En dus ging alle aandacht naar zijn kriebelende voet, waardoor het alleen maar meer ging jeuken. Het enige dat ik kon doen was bij hem zitten en het gips aaien totdat we allebei omvielen van de slaap. Waarna het hele ritueel een half uur later weer herhaald moest worden. <br /><br /><strong>Gremlins</strong><br />Toen ik nog een klein meisje was zei mijn vader weleens tegen mij, als ik het ergens moeilijk mee had, dat ik zelf de baas was over mijn eigen hoofd. Een enkele keer kreeg ik daar iets meer toelichting bij. Ik weet het niet precies meer, maar het had iets te maken met de lieve en goed afgerichte Gizmo die in een nare, losgeslagen Gremlin kon veranderen als hij gevoed werd met de verkeerde dingen (als je de film niet kent: <a href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Gremlins" target="_blank">wikipedia</a> geeft meer uitleg over 'de Gremlins'). Het heeft wel even geduurd voordat ik echt begreep wat mijn vader ermee bedoelde. Maar ondanks alle verwarring die zijn uitspraak in eerste instantie bij mij opriep, was het uiteindelijk het belangrijkste dat hij mij ooit heeft geleerd. <br /><br /><strong>Relatie met God</strong><br />Helaas zijn de Gremlins van ver voor Julio&#8217;s tijd - en bij nader inzien misschien toch wel iets te gewelddadig. Zelf heb ik weleens geprobeerd mijn eigen kinderen die richting te wijzen door ze vijf minuten mee te laten mediteren wanneer ze daar om vroegen, maar als ik eerlijk ben heb ik mij nooit heel erg in kindermeditatie verdiept. Ik heb er altijd enige moeite mee gehad om ze te betrekken bij mijn overtuigingen, want het is wel de bedoeling dat ze daar hun eigen weg in zoeken. Bovendien had ik zo mijn twijfels of ik wel geschikt ben om het ze te leren, ik ben geen gekwalificeerde meditatieleraar. <br />Dat het nog niet zo simpel is om kindertjes hierin te begeleiden, bleek wel toen Julio maanden nadat hij een paar keer met mij had meegedaan, terloops vertelde dat ze bij de naschoolse opvang altijd een minuutje stil mogen zijn voordat ze gaan eten. &#8216;En doe jij dat dan ook?&#8217; vroeg ik hem. &#8216;Ja&#8217;, zei hij, &#8216;met mijn ogen dicht. Dat vind ik fijn.&#8217; &#8216;En waar denk je dan aan?&#8217; vroeg ik vervolgens, ook omdat ik enigszins nieuwsgierig was of hij in het afgelopen jaar ineens een relatie met God was aangegaan zonder mij daarvan op de hoogte te stellen. &#8216;Helemaal niets&#8217;, antwoordde hij droog. &#8216;Oh, dus het is eigenlijk een soort mini-meditatie?&#8217; &#8216;Nee mama,&#8217; verzuchte hij &#8216;want ik let niet op mijn ademhaling. Ik denk gewoon helemaal niets.&#8217; <br /><br /><strong>Schildwacht</strong><br />Ondanks deze twijfels over mijn capaciteiten op dit gebied vroeg ik mij nu toch af, terwijl ik daar zo zat met hem midden in de nacht, of dit niet beter had gekund. Moest ik hier niet wat vaker tijd met hem aan besteden, kon ik hem niet iets beter voorbereiden op de frustraties, klein of groot, die het leven onherroepelijk met zich meebrengt? Ook al ben ik dan geen meditatieleraar, kon ik niet op zijn minst een relevante variant op de Gremlins verzinnen? Volgens het <img style="margin: 6px auto; display: block;" src="/files/smile.jpg" alt="smile" width="445" height="283" />boek <em>Mediteren met kinderen</em> van D. Fontana &amp; I. Slack zat mijn vader inderdaad een heel eind in de goede richting: &#8216;kinderen van vijf- tot acht jaar kunnen nog niet abstract denken en het is nodig dat alles op de een of andere manier verband houdt met wat ze ervaren, zoals dingen die ze gezien, gehoord en aangeraakt hebben&#8217;. Als voorbeeld van een mogelijke meditatie wordt door het boek geadviseerd om ze de in- en uitademing te laten tellen totdat ze bij tien zijn, en dan weer terug. En dan bijvoorbeeld te zeggen dat ze kunnen doen &#8216;alsof ze een schildwacht zijn die bij dat punt (de neus) op wacht staat en nauwkeurig alles gadeslaat wat de stadspoort in- en uitgaat.&#8217;<br /><br /><strong>Dorp vol boeven</strong><br />De volgende avond, als Julio weer boos in bed ligt met zijn jeukende voet, opper ik om toch weer een korte meditatie te proberen. Ik kijk om mij heen en zie de gevangenis van lego staan die Julio die dag in zijn legodorp gebouwd heeft. &#8216;Zullen we net doen alsof jij de bewaker van die gevangenis bent?&#8217; vraag ik, &#8216;dan kan je de boeven tellen die bij elke ademhaling door de deuren binnen komen. En als je dan bij tien bent, tel je een voor een de boeven die weer vrijgelaten worden tot je weer bij &#233;&#233;n bent, en dan begin je weer opnieuw.&#8217; &#8216;Maar wat als ik de tel kwijt raak, mama?&#8217; vraagt hij. &#8216;Dat is niet erg, dan begin je weer bij &#233;&#233;n&#8217; zeg ik, keurig volgens de richtlijnen van het boek. &#8216;Nee mama, dan zijn alle boeven ontsnapt en heb ik een dorp vol boeven&#8217; roept hij enthousiast. Ik twijfel even &#8211; het lijkt mij niet de bedoeling dat hij zichzelf &#8216;straf&#8217; geeft als hij zich laat afleiden &#8211; maar ach, <img style="margin: 6px; float: right;" src="/files/monster.jpg" alt="monster" width="250" height="256" />zelf onderzoeken wat voor je werkt is natuurlijk ook niet verkeerd. Ik ben al lang blij dat hij er enthousiast over is. &#8216;Ok&#233;&#8217; zeg ik, &#8216;en als je dan kriebel of gedachten krijgt waardoor je de tel kwijtraakt, dan kan je net doen alsof het de grote gemenerik is die je wilt afleiden om de boeven te laten ontsnappen, maar als je die gewoon negeert, dan gaat hij vanzelf weer weg.&#8217;<br /><br /><strong>Als een blok</strong> <br />Als de tijd voorbij is vraag ik of de gemenerik nog is opgedoken. &#8216;Ja&#8217;, zegt hij vermoeid, &#8216;hij stuurde van alles op me af&#8217;, waarna hij gaat liggen en zonder mijn reactie af te wachten als een blok in slaap valt. Om vervolgens de rest van de nacht niet meer wakker te worden. <br />Ook al doet niks wat ik uitleg recht aan wat ik eigenlijk bedoel, hopelijk is zijn legogevangenis toch voor hem wat de Gremlins nog altijd zijn voor mij - de &#8216;finger pointing to the moon&#8217;. In het ergste geval heb ik per ongeluk richting Saturnus gewezen, maar dan heeft die er in ieder geval wel voor gezorgd dat Julio weer even baas over zijn eigen hoofd was en dat hij weer kon slapen.</p><br/><br/><a href="http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-10/emy-voedt-op-baas-over-de-jeuk/">Lees verder op Bodhitv</a><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/Bodhitv-artikelen-atom/~4/lAW_zOQB_Rc" height="1" width="1"/>

Bodhitv http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-10/emy-voedt-op-baas-over-de-jeuk/ tag:bodhitv.nl,2012-05-07:/news/1x3/522x/ 2012-05-07T08:05:00Z 2012-05-16T11:05:16Z

<img src="http://www.bodhitv.nl/files/attachments/news/thumbs/bee.jpg"/><p><strong><br />Voor de <a href="http://boeddhistischeomroep.nl/uitzending.aspx?lIntType=1" target="_blank">BOS radio</a> spreekt Ferry van Haastert maandelijks een column in. </strong><strong>Deze keer: <em>hoe bewust is bewust?</em> Ook te beluisteren in MP3 onderaan het artikel!</strong><br /><br />Ik ben vandaag zo bewust, zo bewust, zo bewust, ik ben vandaag zo bewust, zo bewust was ik nog nooit. Vanochtend werd ik wakker, en ik was me effe een partij bewust! Ik dacht echt van: wow, ik ben echt wakker. Ik ben me gewoon echt bewust van dingen. Zonet sliep ik, maar nu voel ik opeens van alles, echt superbewust. Vol aandacht nam ik een slok bio-organologische koffie, nou mijn bewustzijn ontwaakte gewoon <img style="margin: 6px; float: left;" src="/files/coffee.jpg" alt="koffie" width="250" height="293" />opnieuw. Alsof ik voor de eerste keer in mijn leven koffie dronk, zo bewust en aandachtig! En de dag was nog zo jong, ik vroeg me af of ik niet aan een overdosis bewustzijn zou bezwijken voordat het donker werd. De pupil van m&#8217;n derde oog was zo groot als de zon. Ik was nog nooit zo in het nu geweest.<br /><br />Terwijl ik de laatste tijd juist moeite had met in het nu zijn. Gister bijvoorbeeld, werd ik op eens een dag geleden wakker. Ik wist niet wat me overkwam! &#8220;Het is toch vandaag?!&#8221;, dacht ik nog bij mezelf. Echt zo&#8217;n bizar bewustzijnsevenement dat je altijd bijblijft, dat je zeg maar permanent in het nu grondt. Zodat je altijd in het moment bent, of eigenlijk b&#233;n je het moment.<br /><br />Hoe het ook zij, ik was dus echt wakker, maar het brood was op en ook een bewust mens moet eten, zeker in het nu. Dat ik gister honger had doet er immers niet meer toe. Dat is allemaal onnodige bagage, die je meesjouwt en kostbare prana opeet. En aangezien ze in de supermarkt geen prana verkopen, moest ik toch maar brood eten. Dus ik helemaal bewust naar buiten, en ik zag me toch een hoop dingen, en ik rook van alles, en ik voelde de wind enzo. Nou het was alsof ik voor de eerste keer in mijn leven buiten liep. Alsof ik zo Plato&#8217;s grot was uitgestapt en in het zonlicht baadde. En dan niet met dichtgeknepen oogjes, maar gewoon met drie ogen vol kijken in dat ding en die prana naar binnen laten gutsen. Ik weet het nog zo goed, het is alsof ik het gewoon opnieuw beleef in het nu. Zo&#8217;n impact heeft het gemaakt.<br /><br />Maar toen dacht ik: hoe blijf ik nou zo bewust? Ik moet dit vast zien te houden. Maar aangezien ik superbewust was, was ik me er ook van bewust dat ik me er niet aan vast mocht houden, want je moet loslaten enzo, dat is beter voor je chakra&#8217;s. Dus ik knalde gewoon bijna uit m&#8217;n vel van bewustzijn, zo bewust was ik. En sindsdien merk ik elke dag dat ik wakker word &#8217;s ochtends. Ik zeg het je, ik ben gewoon een nieuw mens. En dat allemaal dankzij h&#233;t boeddhisme. Dankjewel het boeddhisme, ik ga je zeker liken op Facebook!</p> <p> writeFlash({"allowscriptaccess":"always","wmode":"transparent","src":"https://player.soundcloud.com/player.swf?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F44949632&amp;auto_play=false&amp;player_type=tiny&amp;font=Arial&amp;color=595959","width":"100%","height":"18"}); </p><br/><br/><a href="http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-07/radiocolumn-ferry-hoe-bewust-is-bewust/">Lees verder op Bodhitv</a><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/Bodhitv-artikelen-atom/~4/9oe6bnTVXtc" height="1" width="1"/>

Bodhitv http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-07/radiocolumn-ferry-hoe-bewust-is-bewust/ tag:bodhitv.nl,2012-05-03:/news/1x3/513x/ 2012-05-03T08:05:00Z 2012-05-16T11:05:24Z

<img src="http://www.bodhitv.nl/files/attachments/news/thumbs/communicatie.jpg"/><p><strong><br />Iedere maand schrijft godsdienstfilosofe Annewieke Vroom een column voor de <a title="BOS radio" href="http://boeddhistischeomroep.nl/radio/" target="_blank">BOS radio.</a> Deze keer: <em>van hyena tot giraffe</em>. Ook te beluisteren in MP3 onderaan het artikel!</strong><br /><br />In de zoektocht naar, tja, laat ik het waarachtig mens-zijn noemen, trouw aan jezelf en niet schadelijk voor de ander, ontdekte ik een paar jaar geleden de Verbindende Communicatie. Ik leerde dat van Eveline Beumkes in Amsterdam. Het gaat erom, de taal van de giraf te leren spreken, en die van de hyena af te leren. Zo legt de grondlegger van de (wat hij noemde) Geweldloze Communicatie, Marshall Rosenberg, het uit. <br /><br />Als de hyena communiceert, verbergt die slinks de eigen verlangens om zonder die op tafel te hoeven leggen toch te krijgen wat hij of zij denkt nodig te hebben. De giraf geeft de eigen verlangens lankmoedig bloot, zonder uit pure kwetsbaarheid een reactie hierop af te dwingen. De giraf -mijn favoriete dier op aarde trouwens, op de mens na- heeft het grootste hart van alle dieren. <br />Voorlopig ben ik nog een beginner. Een soort hyena met een lange nek. Of een giraf die vals kan bijten. <br /><br />Om dit te illustreren een scene uit een ongeschreven dagboek. Locatie: feestje op het platteland. Tijdstip: nacht. Datum: vorige zomer. Onderwerp: prille liefde. Scene: man vindt vrouw.<br /><img style="margin: 6px; float: left;" src="/files/giraf.jpg" alt="" width="250" height="212" />"Waar was je nou?"<br />"Ik lag in de wei naar de sterren te kijken. Ik had een boos gevoel en wilde onderzoeken welk verlangen er was".<br />"Als je boos bent, moet je niet weglopen, dan moet je boos worden".<br />"Maar ik weet niet eens waarom ik boos was. Ga jij nu lekker feesten, ik laat het je weten als ik eruit ben."<br />"Nee, het moet nu. Ik weet het wel. Jij was boos omdat ik met dat meisje danste. Daar hoef je niet redelijk over te lopen doen".<br />"Als ik niet redelijk deed, was ik al lang weggeweest".<br />"Ha! Je bent dus nog bozer dan ik al dacht. Dan vind je me dus leuk!"<br />"Ja, h&#232; h&#232;, als ik je niet leuk vond, had ik toch niets met je. Het ging me er om welke behoefte dan onvervuld was". <br />"Je was gewoon jaloers."<br />"Niet op haar. Het ging om respect. Je had me net aan je vrienden voorgesteld. Ga je midden op de dansvloer Patrick Swayze uithangen met dat meisje".<br />"Ik respecteer je! Bovendien, ik sta schaakmat. Veel schaakmatter dan jij."<br />"Vanuit welk verlangen danste je met haar dan? Heb je met haar gezoend?"<br />"Ehhm. Nou ja, ik weet niet, zij begon. We doen dat wel vaker op feestjes en zo. Nee, ik heb haar niet gezoend".<br />"Nou, dat valt weer mee. Wilde je aardig gevonden worden?"<br />"Ehm. Ik weet niet. Normaal ben je zo open-minded. Weet ik veel waar je grens ligt. "<br />De hyena in mij kookte van boosheid. Wilde vooral veel zinnen met het woord 'jij' beginnen. Over 'ruggegraat' enzo. Ik sloeg het gade. <br />"Nu ben ik verdrietig. Ik ga een beetje dansen. Over een uur zal het wel voorbij zijn. Zie ik je dan?"<br />"OK".<br /><br />Hoe zou dit er op de savanne aan toe gaan? <br />Zegt de ene giraffe tegen de andere- 'Ik verlang naar liefde en vertrouwen. En jij?'. <br />Zegt de andere giraffe: 'Ik zelf wil gewoon plezier, en gezelligheid'. <br />Nu weet ik meteen, waarom we er niet altijd voor kiezen, open communicatie. Het verbreekt de magie.</p> <p> writeFlash({"allowscriptaccess":"always","wmode":"transparent","src":"https://player.soundcloud.com/player.swf?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F40355270&amp;auto_play=false&amp;player_type=tiny&amp;font=Arial&amp;color=595959","width":"100%","height":"18"}); </p><br/><br/><a href="http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-03/radiocolumn-annewieke-van-hyena-tot-giraffe/">Lees verder op Bodhitv</a><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/Bodhitv-artikelen-atom/~4/zalnZGMPl1I" height="1" width="1"/>

Bodhitv http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-05-03/radiocolumn-annewieke-van-hyena-tot-giraffe/ tag:bodhitv.nl,2012-04-30:/news/1x3/476x/ 2012-04-30T08:04:00Z 2012-05-03T13:05:44Z

<img src="http://www.bodhitv.nl/files/attachments/news/thumbs/ego-6-960x370.jpg"/><p><img style="float: left;" src="/files/artikelen/ego-6_waa_04_462pix.jpg" alt="Ego - Frits Jonker en Rob Chrispijn" width="462" height="1423" />Lees ook <a title="ego 1" href="/articles/show-news/2011-10-10/het-eerste-avontuur-van-ego/?p=2&amp;v=laatste-items" target="_blank">het eerste avontuur van Ego</a><br /><a title="ego 2" href="/articles/show-news/2011-11-21/het-tweede-avontuur-van-ego/" target="_blank">Het tweede</a>&#160;<a title="ego 1" href="/articles/show-news/2011-10-10/het-eerste-avontuur-van-ego/?p=2&amp;v=laatste-items" target="_blank"><br /></a><a title="ego 3" href="/articles/show-news/2012-01-02/het-derde-avontuur-van-ego/?p=2&amp;v=laatste-items" target="_blank">Het derde</a><a title="ego 1" href="/articles/show-news/2011-10-10/het-eerste-avontuur-van-ego/?p=2&amp;v=laatste-items" target="_blank">&#160;<br /></a>Het <a title="ego 4" href="/articles/show-news/2012-02-13/het-vierde-avontuur-van-ego/?p=2&amp;v=laatste-items" target="_blank">vierde avontuur van Ego</a><br />Het <a title="ego 5" href="/articles/show-news/2012-03-26/het-vijfde-avontuur-van-ego/?p=2&amp;v=laatste-items" target="_blank">vijfde avontuur van Ego</a><br /><br />Deze strip wordt ook gepubliceerd<br /> in <a title="http://www.rigpa.nl/" href="http://www.rigpa.nl/" target="_blank">de Rigpa Nieuwsbrief</a></p><br/><br/><a href="http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-04-30/het-zesde-avontuur-van-ego/">Lees verder op Bodhitv</a><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/Bodhitv-artikelen-atom/~4/I85DrGXhBzg" height="1" width="1"/>

Bodhitv http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-04-30/het-zesde-avontuur-van-ego/ tag:bodhitv.nl,2012-04-26:/news/1x3/520x/ 2012-04-26T08:04:00Z 2012-04-25T13:04:30Z

<img src="http://www.bodhitv.nl/files/attachments/news/thumbs/sunset.jpg"/><p><strong><br />Iedere zes weken leest Jeroen Maas een boek voor Bodhitv. Deze keer: <em>Waarheid is het leven zelf</em>, over Krishnamurti.</strong><br /><br />&#8216;Het verleden &#8211; herinneringen, kennis, ervaringen, bepaalde neigingen &#8211; die achtergrond is nu werkzaam. Je bent dus het verleden. En de toekomst is wat je nu bent, misschien iets of wat aangepast. De toekomst is het aangepaste verleden. Zie dat in, begrijp het. Het verleden, in het heden aangepast, is de toekomst. Dus als er in het heden niet een radicale verandering plaatsvindt, zul je morgen precies zo zijn als je vandaag bent.&#8217; <br />Woorden van Krishnamurti: een auteur, spreker, boodschapper waar je bijna niet omheen kunt. En toch kent niet iedereen hem. Of maar voor een klein beetje. Hans van de Kroft biedt in zijn boek <em>Waarheid is het leven zelf</em> een korte kennismaking met Krishnamurti.<br /><br /><strong>Onbelangrijkheid</strong><br />Krishnamurti heeft in zijn leven vele malen de onbelangrijkheid van zijn persoon benadrukt. Het gaat hem niet om de mens, de persoon, maar wat hij in zich meedraagt en wat hij met ons communiceert. En dat komt vanuit een heel andere bron dan het beperkte denken. Toch valt er moeilijk te ontkomen aan de vraag wie hij was en hoe hij leefde.&#160;Wanneer je deze achtergrondinformatie hebt, kun je zijn manier van presenteren en de leringen op zich beter plaatsen. Daarom heeft Hans Kroft het eerste deel van het boek gewijd aan leven van Krishnamurti. Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om zijn werk. Het tweede deel van het boek heeft de schrijver daarom gebruikt om een kleine, maar karakteristieke bloemlezing van Krishnamurti&#8217;s werk te geven. Ook is er een dvd <img style="margin: 6px; float: left;" src="/files/path.jpg" alt="path" width="250" height="401" />toegevoegd met een toespraak van Krishnamurti in Washington D.C. <br /><br /><strong>Theosofie</strong><br />&#8216;Krishnamurti&#8217; betekent &#8216;belichaming van Krishna&#8217;. Hij werd geboren op 12 mei 1895 en woonde in zijn jonge levensjaren in het Zuiden van India. Zijn vader was orthodox brahmaan en lid van de Theosofische Vereniging. De theosofie is een levensbeschouwing die alle religies omvat, met de volgende doelstellingen:<br /><br />1.&#160;&#160; &#160;Het vormen van een kern van algemene broederschap der mensheid, zonder aanzien van ras, geloof, geslacht, kaste of kleur.<br />2.&#160;&#160; &#160;Het bevorderen van de vergelijkende studie van godsdienst, wijsbegeerte en wetenschap<br />3.&#160;&#160; &#160;Het onderzoeken van onverklaarbare natuurwetten en sluimerende krachten in de mens.<br /><br />Een belangrijk element in de theosofische levensvisie is het geloof in meesters. Maitreya Boeddha is daarbij de grootste meester. Deze wereldleider is volgens de theosofie tweemaal in de geschiedenis van de mensheid afgedaald in een menselijk lichaam, namelijk als Krishna en als Jezus Christus. Charles Webster Leadbeater, een belangrijk man in het bestuur van de Theosofische Vereniging, nam Krishnamurti voor een tijd in huis. Leadbeater zag in hem een toekomstig geestelijk leraar en een groot spreker. Hij dacht zelfs dat Krishnamurti de aangewezen persoon zou kunnen zijn in wie de wereldleider zou kunnen incarneren.<br /><br /><strong><br />De ster in het Oosten</strong><br />In 1911 werd onder meer door Leadbeater de Orde van de Ster in het Oosten opgericht. Het doel van deze orde was de mensheid erop voor te bereiden de wereldleider te volgen wanneer die zich zou manifesteren. Krishnamurti heeft zich nooit happy gevoeld in zijn positie van uitverkorene. Hij bleef nog wel een tijd toespraken houden op Sterbijeenkomsten. Onder andere in Nederland. In 1924 werd kasteel Eerde (gemeente Ommen) het Europees hoofdkwartier van de Orde. De afkeer van ceremonies en persoonsverheerlijking nam bij Krishnamurti met de tijd toe. In 1929 besloot hij om de Orde van de Ster op te heffen. Hij sprake daarbij de veel geciteerde woorden: &#8216;Waarheid, zeg ik u, is een land zonder wegen erheen, dat langs geen enkel pad, door geen enkele godsdienst, geen enkele sekte is te bereiken. Dat is mijn standpunt, daar houd ik absoluut en onvoorwaardelijk aan vast. Omdat waarheid onbegrensd, absoluut en onbenaderbaar is, langs welke weg ook, is ze niet te organiseren en er moeten dan ook geen organisaties worden gevormd om mensen, vrijwillig of onder dwang, in een bepaalde richting te leiden. Als je dat doet, wordt het een geloofsovertuiging , een sekte, een godsdienst, die aan anderen wordt opgelegd. Niemand van buitenaf kan ons vrijmaken.&#8221;<br /><br /><strong><img style="margin: 6px; float: right;" src="/files/waarheid_is_het_leven_zelf.jpg" alt="Krishnamurti" width="200" height="312" />Leren is jezelf ontdekken</strong><br />Ondanks zijn vertrek bij de orde bleef Krishnamurti toespraken houden, onderbroken door periodes van relatieve stilte. Hij schreef veel boeken en sprak met psychologen, psychiaters, fysici, neurologen en biologen over zijn idee&#235;n. En hij stak heel veel tijd in onderwijs en opvoeding. Een totaal andere manier van leven vraagt namelijk een opvoeding waarbij kinderen niet alleen kennis en vaardigheden opdoen, maar ook zichzelf leren kennen. Het gaat om een totaalopvoeding die zich op de hele mens richt, niet alleen op het intellect. Hij richtte daartoe scholen op (die nog steeds bestaan) waar het niet alleen gaat om het overbrengen van diverse soorten van kennis, maar vooral om het ontwikkelen van een onderzoekende geest. Leren is jezelf ontdekken, in en door je relatie met anderen.<br /><br /><strong>Bloemlezing</strong><br />Krishnamurti heeft veel boeken geschreven. Van der Kroft geeft in zijn boek een korte bloemlezing van deze werken. We kunnen het namelijk over de idee&#235;n van Krishnamurti hebben en/of over zijn leven vertellen, maar buiten de werkelijke ervaring, waar dit medium zich niet voor leent, komt niets dichter bij de boodschap dan de woorden van Krishnamurti zelf. Hieronder een aantal van mijn favoriete quotes:<br /><br />&#8216;Als je naar een bloem kijkt, kijk je daarnaar zonder te zeggen hoe die heet, zonder die in te delen en te zeggen dat ze tot een bepaalde soort hoort, want als je dat doet kijk je er niet werkelijk meer naar. Daarom zeg ik dat luisteren &#233;&#233;n van de aller-moeilijkste dingen is; luisteren naar de communist, de socialist, het parlementslid, de kapitalist, naar wie dan ook, naar je vrouw, naar je kinderen, naar je buurman, naar de buschauffeur, naar een vogel, alleen maar luisteren. Alleen als je zonder een bepaald idee, zonder te denken luistert, sta je rechtstreeks met iemand in verbinding. En omdat je dan met hem in verbinding staat, zul je begrijpen of wat hij zegt waar of onwaar is, dan hoef je niet te discussi&#235;ren.&#8217;<br /><br />'Leren betekent niet dat je met een zekere hoeveelheid kennis begint en daar meer kennis aan toevoegt. Dat is helemaal geen leren, dat is een zuiver werktuigelijk proces. Voor mij is leren iets heel anders. Ik leer van ogenblik tot ogenblik over mezelf en dat &#8216;mezelf&#8217; is geweldig vitaal, dat leeft, dat is steeds in beweging, dat heeft geen begin en geen einde. Als ik zeg: &#8216;ik ken mezelf&#8217; is het leren vastgelopen in vergaarde kennis. Leren is nooit vergaren, het is een proces van weten, dat geen begin en geen einde heeft.&#8217;<br /><br />&#8216;Als je ervoor gaat zitten om te mediteren, zal dat geen meditatie zijn. Als je er je best voor doet goed te zijn, zal goedheid nooit tot bloei komen. Als je er moeite voor doet bescheiden te zijn, neemt de bescheidenheid de wijk. Meditatie is als het briesje dat binnenkomt als je het raam openlaat, maar wanneer je het raam opzettelijk openzet en het briesje doelbewust binnen nodigt, zal het niet komen.&#8217;<br /><br /><strong>Kennismaking</strong><br />Dit boekje is aan te raden als een eerste kennismaking, zoals de ondertitel ook luidt. De minibiografie brengt de essenti&#235;le boodschap van het leven van Krishnamurti naar boven. Wat mij betreft had de biografie wat minder &#8216;mini&#8217; mogen zijn. Zijn leven wordt wel erg beknopt doorlopen. De auteur geeft ook zelf aan dat het niet meer is dan een tip van de sluier. Samen met de bloemlezing brengt het echter wel een heldere kennismaking. Je weet waar Krishnamurti voor staat. De dvd bespreek ik niet in dit artikel, maar deze bevat ook een prima introductie: een toespraak van ruim anderhalf uur in Washington D.C. Hier sprak hij voor een nieuw publiek dat hij zoveel mogelijk van zijn inzichten wilde meegeven. Ik zou zeggen: &#8216;Be inspired&#8217;.<br /><br /></p> <p><strong>Auteur</strong>: Hans van der Kroft<br /><strong>Titel: </strong><em>Waarheid is het leven zelf. Kennismaken met Krishnamurti</em><br /><strong>ISBN: </strong>978 90 6271 101 7<strong><br />Uitgeverij</strong>: Synthese b.v.<strong><br />Jaar</strong>: 201<strong>2<br />Prijs</strong>: &#8364;9,9<strong>5<br />Uitvoering</strong>: gebonden, 89 pag.</p><br/><br/><a href="http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-04-26/jeroen-leest-krishnamurti/">Lees verder op Bodhitv</a><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/Bodhitv-artikelen-atom/~4/M7MMO3bKP3w" height="1" width="1"/>

Bodhitv http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-04-26/jeroen-leest-krishnamurti/ tag:bodhitv.nl,2012-04-23:/news/1x3/508x/ 2012-04-23T08:04:00Z 2012-04-25T14:04:55Z

<img src="http://www.bodhitv.nl/files/attachments/news/thumbs/tibet_bodhi.jpg"/><p><br />Een geleerde man was pas geleden in Nederland: de boeddhistische professor &#8211; Geshe &#8211; Pema Dorjee, onder andere betrokken bij verschillende liefdadigheidsprojecten. De eerste keer dat ik hem hoorde spreken en ontmoette was als gastdocent in een college in Leiden. In dat academisch vaarwater voer hij goed met een informatieve en gedetailleerde lezing over zijn werk voor de bijna uitgestorven Tibetaanse Podong traditie. Bijna een week later was hij weer in Leiden, in het museum Volkenkunde, waar hij op &#233;&#233;n middag drie lezingen gaf. Dit maal was de toon wederom persoonlijk &#8211; hij gaf blijk van z&#8217;n onzekerheid over wat hij zou moeten zeggen &#8211; en levendig. Anekdotes en persoonlijke voorbeelden maakten zijn woorden inleefbaar. <br /><br /><strong>Tibetaans boeddhisme</strong><br />De eerste van de drie lezingen, over het Tibetaans boeddhisme, had nog een sterk informatief gehalte. Hij reflecteerde op de vroege westerse houding ten opzichte van het Tibetaans boeddhisme. Tot aan de vroege jaren zeventig zag men het, vaak onder de noemer &#8216;lama&#239;sme&#8217;, als een onzuivere vorm van het boeddhisme. Langzaamaan kwam hier verandering in door bijvoorbeeld de Dalai lama en door (wetenschappelijke) werken van westerlingen zoals Robert Thurman en Jeffrey Hopkins. Zij gingen het Tibetaans boeddhisme intensiever bestuderen en in het afstudeerjaar van Geshe Pema Dorjee zelf zaten drie westerlingen. <br /><br /><img style="float: left; margin: 6px;" src="/files/tibet-1.jpg" alt="vlaggetjes" width="200" height="294" />Verder sprak hij over hoe het boeddhisme Tibet binnenkwam. Hoe koning Gampo, die geroemd wordt om zijn wijsheid en mededogen, jonge mannen naar India stuurde om het boeddhisme te bestuderen; hoe velen daarvan hun leven gaven voor de dharma; en hoe de vertaalprojecten op gang kwamen. Vanwege het feit dat het boeddhisme in Tibet is gekomen en daar lange tijd is bewaard, zo zei hij, noemen we het Tibetaans boeddhisme; in werkelijkheid is het niet van Tibetanen of van enig volk dan ook: het is voor alle levende wezens. Geshe Pema Dorjee wees erop hoe alle grote lama&#8217;s hun leringen opschreven omwille van alle levende wezens: niet voor monetair of politiek gewin. Hij heeft grote moeite met het feit dat er geld wordt verdiend aan moderne boeddhistische vertalingen en boeken: &#8216;Quite a strange thing, isn&#8217;t it?&#8217;<br /><br /><strong>&#8216;Wilt u gelukkig zijn?&#8217;</strong><br />Maar wat is dan dat boeddhisme dat voor alle levende wezens is? In de tweede lezing in het museum sprak hij daar over. Hij vertelde hoe hij vaak op universiteiten spreekt en dan de toehoorders vraagt hem te vertellen wat het boeddhisme is. Hij krijgt de meest uiteenlopende reacties: van uitgebreide verhalen tot steekwoorden zoals geweldloosheid of compassie. Geshe Pema Dorjee vat zelf het gehele boeddhisme in twee aspecten samen: &#8216;niet schaden&#8217; en anderen helpen. Om aan te tonen dat dit logisch samenhangt met de algemeen menselijke natuur deed hij alsof hij mensen interviewde. Zijn arm met de denkbeeldige microfoon uitgestrekt vroeg hij: &#8216;Vindt u het fijn om te lijden?&#8217; &#8216;Wilt u gelukkig zijn?&#8217; Juist dat de antwoorden op deze vragen zo compleet voor de hand liggen is de basis voor het niet schaden, het niet kwetsen of benadelen van anderen.&#160;&#160; &#160;<br /><br />Niet schaden is volgens Geshe Pema Dorjee in feite niet zozeer iets boeddhistisch; het is een basaal aspect van mens-zijn. We zijn als mensen heel diep verbonden met elkaar; een ander pijn doen, doet uiteindelijk ook jezelf pijn; door een ander tekort te doen, doe je uiteindelijk jezelf tekort. Het schaden van anderen roept daarnaast vaak wraakacties op: uiteindelijk kom je in niets anders dan een vicieuze cirkel van pijn doen en pijn gedaan worden terecht.<br /><br /><strong>Intentie</strong><br />Het klinkt misschien maar al te makkelijk, anderen niet pijn doen, maar schijn bedriegt. Ons lichaam heeft heel veel potentie voor het schaden van anderen. Ook onze geest vindt maar al te gemakkelijk een of andere indirecte methode om iemand anders dwars te zitten. Geshe Pema Dorjee raadde aan om elke dag te beginnen met het cre&#235;ren van de intentie niet te zullen schaden bij het opstaan, en om de dag te eindigen met reflectie daarop. Geleidelijk aan zal dit je een ander, gelukkiger mens maken.<br /><br /><img style="float: right; margin: 6px;" src="/files/tibet_meisje.jpg" alt="" width="220" height="352" />Dat geluk wordt nog groter wanneer je naast je intentie om niet te schaden, ook de potentie om anderen te helpen benut. Dat kan in de vorm van materi&#235;le giften zijn, maar hoeft niet per se; het kunnen ook kleine dingen zijn of niet-materi&#235;le zaken, zoals onderwijs. Je kunt iemand anders leren lezen of misschien wat over het boeddhisme vertellen. Daarbij is het dan wel belangrijk niets als vergoeding te verwachten, zelfloos te handelen. En, voegde hij er uit persoonlijke ervaring aan toe, je moet ook slim en kritisch blijven: laat je niet misbruiken! <br /><br /><strong>Spierballen</strong><br />Doorzettingsvermogen en vertrouwen zijn ook onontbeerlijk als je goed wilt doen. Geshe Pema Dorjee kende het probleem van een vraagsteller maar al te goed: je probeert te helpen, maar de situatie werkt niet mee of de mensen blokkeren, frustratie volgt en eigenlijk wil je opgeven &#8211; hoe kun je dan doorzetten? Als je vertrouwen en doorzettingsvermogen hebt en niet opgeeft, zal de situatie jou niet overwinnen maar zul jij zelf overwinnen. Wees niet bang om je spierballen te laten zien. Als je opgeeft zul je slaaf worden van de omstandigheden. Uiteindelijk hebben problemen geen basis: ze komen niet uit de werkelijkheid maar uit misvattingen voort; de waarheid zal altijd winnen.<br /><br />Niet-schaden en anderen helpen &#8211; die twee zullen je leven veranderen als je ze in je dagelijks leven brengt: in je werk, je studie, je gezinsleven, enzovoort. Het zal het leven betekenisvol maken. Veel meer dan wanneer je alleen op zondagen wat tijd vrij maakt voor goedheid. Wanneer je dagelijks goedheid belichaamt, is dat vele malen echter en krachtiger. <br /><br /><strong>Mededogen</strong><br />Op dat moment in zijn lezing aarzelde Geshe Pema Dorjee even: er was nog tijd over. &#8216;&#8217;Zal ik nog een punt aansnijden?&#8217;&#8217; Het publiek stemde daarmee in en werd vervolgens meegevoerd naar een populair onderwerp: mededogen. Ondanks de populariteit, weten mensen nog niet per se wat het is. Als je echt weet wat het is zul je het automatisch compleet willen ontwikkelen. Mededogen, met als basis het niet schaden van anderen, met de kracht jezelf en je omgeving te transformeren, is de wens dat anderen vrij zijn van lijden en de oorzaken van lijden. <br /><br /><img style="float: left; margin: 6px;" src="/files/monks.jpg" alt="" width="220" height="334" />Daarmee verbonden is liefdevolle vriendelijkheid: de wens anderen gelukkig te maken. Deze waarde valt volgens de Dalai Lama onder de algemeen menselijke waarden. Aangezien je inderdaad iedereen zou kunnen interviewen en niemand zou vinden die graag ongelukkig is of niet graag gelukkig is, vraagt Geshe Pema Dorjee zich af waarom we dan de verantwoordelijkheid daar toch niet voor nemen: het is zo essentieel voor de familie die de mensheid is.<br /><br /><strong>Praxis</strong><br />Niet schaden, anderen helpen, mededogen, liefdevolle vriendelijkheid &#8211; een vriendin die mee was naar de lezing antwoordde me toen ik vroeg hoe ze het vond: &#8216;Wel, het is wat iedereen al zegt. Maar het is waar, dus vind ik het niet erg om het nog een keer te horen.&#8217; <br />De thema&#8217;s keren inderdaad terug &#8211; zie bijvoorbeeld ook mijn eerdere verslag over de lezing van lama Jigm&#233; Namgyal. En gelukkig keren ze terug! Gelukkig worden ze verwoord door mensen die vanuit een goed hart kunnen spreken. Museum Volkenkunde heeft haar Boeddhazaal geopend en vond dat bij het tonen van de beelden ook de cultuur getoond moet worden. Daarom nodigen ze ook echte mensen uit, mensen van vlees en bloed, mensen die kunnen laten zien waar de cultuur, waar de beelden voor staan. Gelijk hebben ze &#8211; kunnen ze dat misschien bij de Praxis enzovoorts ook verkopen bij de boeddhabeeldjes?</p><br/><br/><a href="http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-04-23/fedde-luistert-geshe-pema-dorjee/">Lees verder op Bodhitv</a><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/Bodhitv-artikelen-atom/~4/0sZNkM0zO0A" height="1" width="1"/>

Bodhitv http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-04-23/fedde-luistert-geshe-pema-dorjee/ tag:bodhitv.nl,2012-04-19:/news/1x3/519x/ 2012-04-19T08:04:00Z 2012-04-19T10:04:27Z

<img src="http://www.bodhitv.nl/files/attachments/news/thumbs/ambitie.jpg"/><p><br /><strong>Journaliste &#8203;Sanne Wurzer</strong> <strong>&#8203;schrijft voor Bodhitv een column over wisselende onderwerpen. Deze keer: ambitie.</strong><br /><br />Wat is de betekenis van &#8216;ambitie&#8217;? De Van Dale zegt: &#8216;streven, eerzucht.&#8217; <a title="Byron Katie, the Work" href="http://www.thework.com/nederlands/" target="_blank">Byron Katie</a>, schrijver van onder andere <em>Peace in the present moment</em> zegt: &#8216;Ambitie hebben&#8217; is ergens willen komen waar je op dit moment niet bent.&#8217; Volgens Katie is dit de ultieme daad om ongelukkig te zijn. En om je heel eerlijk te zeggen; ik geloof dat, als ik kijk om me heen naar de ambities die mensen koesteren en met name ook naar wat het verwezenlijken van ambities uiteindelijk oplevert...<br /><br /> <strong>NOU EN?</strong><br />Stel je voor dat ik over veertig jaar terugkijk op een &#8216;glansrijke carri&#232;re&#8217; in, zeg, de telecomsector. 'Wat ik dan gedaan heb? Ja, procesjes verbeterd, manager geworden. Eerst van twee mensen en later van vijftien. Uiteindelijk werd ik nog ergens directeur van. En we hebben in totaal x omzet gegenereerd met zijn allen. Stel dat ik dat allemaal bereik, dan denk ik op 68-jarige leeftijd maar &#233;&#233;n ding: &#8216;NOU EN?&#8217; Wat boeit het in vredesnaam dat ik meer telefoons heb verkocht dan mijn concurrent? Wil ik misschien een mooi Excelgrafiekje op mijn grafsteen? Denk ik de trots over futiliteiten mee te kunnen nemen in mijn <em>afterlife</em>? Welnee.<strong><br /><br />In mijn eigen ogen</strong><br />En ik zou misschien verdrietig worden als ik me vervolgens realiseer dat ik dit allemaal vooral voor de trotse terugblik gedaan heb en voor hoe ik dacht dat andere mensen mij zouden gaan zien. Kortom ik deed het vooral om waardering te krijgen van anderen, die ik misschien meer zou <img style="margin: 6px; float: left;" src="/files/sad.jpg" alt="verdriet" width="200" height="272" />hebben gekregen als ik wat vaker aanwezig was geweest. Als ik aandacht voor mezelf en mijn omgeving had gehad, en genoeg liefde om te delen. Ik deed het eigenlijk allemaal om &#8216;iemand te zijn&#8217;. Want blijkbaar was ik tot dat moment nog niemand. In mijn eigen ogen tenminste. <br /> Weet ik eigenlijk wel wat andere mensen dachten? Misschien vonden ze me toen ook al &#8216;iemand&#8217;. Iemand die de moeite waard was. God, wat heb ik lopen rennen en jagen. En waar naartoe? Klaarblijkelijk naar dit inzicht dat ik nu heb. Het heeft me veertig jaar gekost, maar nu weet ik tenminste dat geluk niet ligt in het najagen van externe doelen. <br /> Pfff, even bijkomen. Na een diepe winterslaap: &#8216;Ach en het is eigenlijk toch ook wel heel grappig dat ik veertig jaar heb lopen zwoegen om dit te snappen. Het kost wat, maar dan heb je ook wat.&#8217;<strong><br /><br />Wie we zijn</strong><br />Als ik mezelf nu doelen op zou leggen waar ik dan over veertig jaar ongeveer wil zijn, zou ik van de gedachte alleen al ongelukkig worden, laat staan over de uitvoering ervan. En dan krijg ik als icing op de cake nog de ontluistering van de terugblik op het behaalde resultaat, wat ik net beschreef. Want wie wil ik in godsnaam worden dan? Wie wil ik worden anders dan die ik al ben? Aan dat wat er toe doet, dat enige dat niet vergankelijk is, daar kun je niets aan doen. Het is onveranderlijk. En dus slaat het nergens op om prestatie kerstballen en slingers van trots te willen ophangen aan wie je eigenlijk bent. Het valt allemaal compleet weg in het licht van wie we zijn.<strong><br /><br />Aanwezigheid</strong><br />Maar toch is het niet zo dat ik zonder ambitie leef. In tegendeel. Ik heb eigenlijk een ambitie waarbij alle zakelijke ambities verbleken: &#8216;me herinneren dat ik daar ben waar ik ben.&#8216; Aanwezigheid in het moment, met aandacht en een open vizier, vol liefde en zonder oordeel of angst; dat is het heerlijkste wat ik mezelf toe kan wensen. Maar ga maar eens aan die doelstelling staan, met mijn beperkte menselijke nauwe blikveld. Mijn angsten en het vast willen klampen aan alles wat ik graag wil behouden. Tot het moment dat dit 'in het moment zijn' door voldoende bewustzijn automatisch gaat, koester ik heel graag de ambitie om mezelf keer op keer weer te herinneren aan dat het enige moment dat telt, dit moment is.<strong><br /><br />Mieren</strong><br />Hoe kijken boeddhisten hier eigenlijk tegenaan? Lucia Rijker zegt in het boek <em>Ja, ik zit!&#160; </em>van Anne Kleisen: &#8216;Ik denk dat het belangrijk is om met je talenten een bijdrage te leveren aan de maatschappij, want net als mieren hebben wij daarbinnen allemaal een eigen functie. Terwijl je die bijdrage levert, is het belangrijk <img style="margin: 6px; float: right;" src="/files/ants.jpg" alt="mieren" width="250" height="257" />dat je je geest ontwikkelt. Je hebt de verantwoordelijkheid naar jezelf toe, om de volledige potentie van je intellect en lichaam te benutten. Natuurlijk moet je ook eten en zorgen voor een dak boven je hoofd, maar hoe groot dat dak is, doet er niet toe. Het gaat erom hoe je die dingen bereikt. Als je een carri&#232;re najaagt, enkel om je geluk te zoeken, zul je spiritueel niet ver komen. Geluk zit namelijk niet in zulke uiterlijke omstandigheden. Vandaar dat de Boeddha en andere spirituele leraren de nadruk leggen op het ontwikkelen van je hart, daar ontwikkel je compassie. Het is voor mij ook belangrijk om in de gaten te houden dat ik me niet identificeer met wat ik doe, en mezelf eraan te herinneren dat ik waarde wil cre&#235;ren met de dingen die ik doe.&#8217;<strong><br /><br />Iets willen delen</strong><br />Zo genuanceerd had ik het eigenlijk nog niet bekeken. Als ik kijk naar wat mij voedt zowel in mijn zakenwerk als in mijn freelance-werk (waarin ik over alles wat ik leer schrijf), dan hangt dit eigenlijk bijna altijd samen met iets willen delen. Heel gretig ben ik om zelf te leren, verder te groeien, me te ontwikkelen in de levenskunst. Maar het geeft tenminste evenzoveel voldoening om de geleerde lessen weer te kunnen delen met anderen, die er misschien ook iets aan hebben. Op een of andere manier voelt de cirkel dan rond.</p><br/><br/><a href="http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-04-19/sanne-wurzer-over-ambitie/">Lees verder op Bodhitv</a><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/Bodhitv-artikelen-atom/~4/7Dh5szptvEM" height="1" width="1"/>

Bodhitv http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-04-19/sanne-wurzer-over-ambitie/ tag:bodhitv.nl,2012-04-18:/news/1x3/512x/ 2012-04-18T08:04:00Z 2012-05-16T11:05:53Z

<img src="http://www.bodhitv.nl/files/attachments/news/thumbs/yoga.jpg"/><p><strong><br />Iedere maand schrijft godsdienstfilosofe Annewieke Vroom een column voor de <a title="BOS radio" href="http://boeddhistischeomroep.nl/radio/" target="_blank">BOS radio</a>. Deze keer:<em> proefverlof</em>. Ook te beluisteren in MP3 onderaan het artikel!</strong><br /><br />Voor de duur van zes weken heb ik afstand gedaan van de formele beoefening. Niet zitten en niet naar het yogamatje. Ademen mocht wel. Helemaal is dit niet gelukt, ik trof mezelf regelmatig aan in meditatie of &#8217;s nachts in bed deed mijn lichaam gewoon zelf een yoga-houding. Dat is dus geconditioneerd. Maar het matje en kussen heb ik bijna kunnen weerstaan.<br /><br />Ik wilde namelijk kijken, of mijn leven eigenlijk leefbaar was zonder de haven van beoefening. Niet, dat ik dacht precies dezelfde helderheid te kunnen bewaren, want hoewel wijsgerig gezien de open ruimte van de geest onvoorwaardelijk is net als de liefde van God- dit ook ervaren is wat anders. In elk geval, ik beoefende dus niet.<br /><img style="margin: 6px; float: left;" src="/files/woman.jpg" alt="vrouw stress" width="250" height="336" />Het was niet erg leuk, maar wel interessant. Wat er eerst gebeurde, na een week of twee, was het opkomen van stress. Van die pieker-achtige gedachtes die als indianenpijltjes door je geest spoken. Te onbenullig om een boek over te schrijven, te pijnlijk om je schouders over op te halen. De manifestatie van vrees, voor wat nog helemaal niet aan de hand was. En je kunt het ineens niet zo goed opvangen. Met de open ruimte van de geest raakte ik ook de grond onder mijn voeten een beetje kwijt. Met oud en nieuw ben ik toen naar een blote voeten feest geweest. Ik snakte naar grond. Het hielp, en ook de ruimte waarin je niets hoeft is zo lekker groot als je danst.<br /><br />Daarna volgde net een maand met veel onderwijs. Heel druk, maar het hielp wel, want als je een student ontmoet, wil je je hart open zetten. Dit helpt direct tegen alle vormen van ongenoegen en ik heb het voortdurend toegepast. Ook naar mezelf. Dus je zet gewoon innerlijk je hart open voor jezelf. Veel dacht ik aan een uitspraak van Pema Ch&#246;dr&#246;n: the only way out is through. Zo was ik dus toch aan het beoefenen. <br /><br />Toch stond ik eerlijk gezegd een beetje droog qua innerlijke warmte. Dat heb ik opgelost door allerlei vriendinnen te helpen met hun kids. Als er een tweejarige over je heen klautert en die dames blij zijn met je pastasaus is er echt niets om je druk over te maken. Toen het experiment voorbij was, wilde ik zo graag naar yoga dat ik niet ben gegaan. Het lijkt wel echt liefde. Zo meteen ga ik.</p> <p> writeFlash({"allowscriptaccess":"always","wmode":"transparent","src":"https://player.soundcloud.com/player.swf?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F37443138&amp;auto_play=false&amp;player_type=tiny&amp;font=Arial&amp;color=595959","width":"100%","height":"18"}); </p><br/><br/><a href="http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-04-18/radiocolumn-annewieke-proefverlof/">Lees verder op Bodhitv</a><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/Bodhitv-artikelen-atom/~4/vTM5wfFrKjI" height="1" width="1"/>

Bodhitv http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-04-18/radiocolumn-annewieke-proefverlof/ tag:bodhitv.nl,2012-04-16:/news/1x3/512x/ 2012-04-16T08:04:00Z 2012-04-18T09:04:14Z

<img src="http://www.bodhitv.nl/files/attachments/news/thumbs/voeten-1.jpg"/><p><strong>Jacinta Aalsma heeft besloten haar hart te volgen naar Nieuw-Zeeland, waar haar vriend woont. Op Bodhitv doet ze regelmatig verslag van dit avontuur. Dit keer: <em>Dankzij de autopech.</em></strong><br /><br />Het is zeven uur woensdagmorgen als ik mijn partner toevertouw dat ik best wel een beetje zenuwachtig ben. &#8220;Dat is heel normaal, als je je eerste werkdag begint&#8221;, stelt hij mij gerust. &#8220;Wat is het ergste dat zou kunnen gebeuren? En wat is het beste dat zou kunnen gebeuren?&#8221; Zijn vragen en mijn antwoorden laten mij ontspannen en even goed zuchten. Een uur later, nadat ik uitgebreid aandacht heb besteed aan mijn uiterlijk en ook aan mijn innerlijk door een meditatie, ben ik klaar voor de start. Of toch nog even naar het toilet? Weer iets later zit ik dan echt in de auto. En dan komt de grote stress knetterhard aan: DE AUTO START NIET!!! Wat nu?? Na tien keer proberen bel ik als autoleek mijn partner, zonder succes. Tranen ontwikkelen zich achter mijn ogen als ik het uitzendbureau bel om te vertellen dat ik autoproblemen heb en dus niet (op tijd) ga komen op mijn eerste werkdag. Daarna bel ik gelijk de AA, de Nieuw-Zeelandse wegenwacht. Ik kruip achter de computer om andere reismogelijkheden te ontdekken. Met het openbaar vervoer blijkt het eeuwig te duren. Veertig minuten later verschijnt de AA en wordt de motor weer aan de praat gebracht. Naar mijn werk hoef ik niet meer te gaan, het uitzendbureau heeft ondertussen al een andere uitzendkracht geregeld.<br /><br /><strong>&#8203;Niet zo janken, jij</strong><br />Deze ervaring is voor mij een wijze levensles in hoe om te gaan met stressvolle situaties. Mijn hoofd schiet op zo&#8217;n moment vol met gedachten en stemmen: &#8216;Het lot zorgt ervoor dat de auto niet start, omdat jij nog niet klaar bent om te rijden, anders zou je misschien wel verongelukken.&#8217; &#8216;Ja, nu heb je het helemaal verpest bij het uitzendbureau, zij gaan nu geen ander werk meer voor je regelen.&#8217; &#8216;Eigen schuld dikke bult, met je stressige lijf heb je gisteren vast de autodeur laten openstaan.&#8217; &#8216;Niet zo janken jij, de wereld vergaat niet en het was toch maar een slecht betaalde baan voor drie dagen.&#8217; &#8216;Blijf rustig en kalm, net zoals je poogt tijdens je meditaties.&#8217; &#8216;Als dit nu het ergste is wat zou kunnen gebeuren, is het dan echt zo erg?&#8217; Na een verplicht autoritje van veertig minuten, om zo de accu weer op te laden, blijk ik weer aardig tot rust te zijn gekomen. Misschien heeft mijn meditatie vanochtend toch geholpen. Ik zie alles weer positief en besef dat ik dus de komende drie dagen nog voor mezelf heb en kan focussen op werkmogelijkheden die mij inspireren en waar ik passie voor heb. <br /><br /><strong><img style="float: right; margin: 6px;" src="/files/jacinta-2.jpg" alt="" width="250" height="373" />&#8203;Wat de dag brengt</strong><br />Boeddha besefte al op jonge leeftijd dat het leven geweldig is, maar dat het ook lijden is. Niet alleen fysieke discomfort, maar ook emotionele stress. Die stress openbaart zich vooral als het leven anders loopt dan de verwachtingen in je hoofd, op die momenten dat improvisatie en flexibiliteit nodig blijkt. Voor mij, die alles graag goed regelt en organiseert, is dit een bekende vorm van stress. Mijn verblijven in Afrika hebben mij geleerd om meer met de &#8216;flow&#8217; te leven, te ontspannen en zien wat de dag brengt. Zonder die strategie is het leven in Afrika erg ongemakkelijk. Ondertussen dacht ik dat stukje rust en &#8216;leven in het nu&#8217; wel redelijk in mijn systeem en leven te hebben ge&#239;ntegreerd. Maar nee, z&#8217;n autopechsituatie confronteert mij weer met de realiteit. Ik besef dat een tijdelijk verblijf van drie maanden met een duidelijk doel, zoals een stage, een andere ervaring is dan daadwerkelijk settelen in een vreemd land. Het leven, Boeddha en yoga heeft mij duidelijk nog genoeg te leren.<br /><br /><strong>&#8203;Stap &#233;&#233;n</strong><br />Zowel het boeddhisme als yoga is meer dan alleen een filosofie en theorie. Het is een levenswijze die je daadwerkelijk kunt &#8216;doen&#8217; en ervaren in het dagelijks leven. Wat zou de Boeddha doen in mijn autopech situatie? Rustig blijven, mediteren en visualiseren dat de auto weer start? Of heel kalm partner, uitzendbureau en AA bellen en beseffen dat het is zoals het is? Ik stel mij zo voor dat Boeddha mij waarschijnlijk toelacht om het aantal woorden en gedachten dat ik produceer over een enkele gebeurtenis. Boeddha zal geen oordelen of overhaaste conclusies erop los laten, maar handelen naar wat er op het moment noodzakelijk is en leren van deze ervaring. Hij heeft een heldere mind en verwelkomt emoties. Ik glimlach door het besef dat het herkennen van een situatie stap &#233;&#233;n is. Dit is noodzakelijk om uiteindelijk verandering te bewerkstelligen.<br /><br /><strong>&#8203;Spijsverteringstelsel</strong><br />Eenmaal weer comfortabel thuis in mijn eigen territorium voel ik mij weer rustig en op mijn gemak. Ik kan net als Boeddha lachen om de hele situatie en rust hebben met de gebeurtenis. Mijn lichaam ontspant en is weer helemaal leeg na enkele toiletbezoeken. Mijn emotionele welzijn en lichamelijk comfort blijken weer eens ongelofelijk met elkaar verbonden. Spanning en stress: voil&#225;. een zere nek en pijnlijke rug is het resultaat. Een overvloed aan zorgen en gedachten en mijn spijsverteringstelsel draait overuren. Een dosis frustratie staat gegarandeerd voor een portie vermoeidheid. Irritatie kan leiden tot een rusteloze bewegingsdrang. Een lading oordelen laat mijn gezicht fronsen. Ik heb geen wetenschappelijk bewijs nodig voor de positieve gezondheidseffecten die yoga, meditatie en/of boeddhisme hebben. <br /><img style="margin: 6px;" src="/files/zeeland.jpg" alt="" width="445" height="250" /><br /><strong>&#8203;Passie</strong><br />De autopech gebeurtenis zorgt ervoor dat ik nu weer werkloos thuis zit. Of zoals mijn moeder vanuit een positief perspectief zegt: vrij ben. Me vervelen of &#8216;niks doen&#8217; is niet mijn sterkste punt, maar zoals iedereen ben ik lerende. Dit vrije moment in mijn leven zet mij aan het denken welke richting ik op wil gaan. Waar ben ik eigenlijk gepassioneerd en enthousiast over? Wat zijn mijn doelen in mijn leven? Wat wil ik bereiken zonder het uit een ego&#239;stische houding na te jagen? Enkele kernwoorden komen dan op: Gezondheidpromotie. Inspiratie. Holistisch. Yoga. Communicatie. Mensen. Levensstijl. Coaching. Liefde. Vrijheid. Compassie. <br /><br /><strong>&#8203;Integratie</strong><br />Je kunt vervolgens met deze kernwoorden allerlei prachtige beroepen en activiteiten bedenken en je focussen op succesvolle en goedbetaalde banen. Of en hoe ik dat nu zou willen? Daar heb ik geen duidelijk antwoord op. Misschien word ik wel gewoon postbode en geniet ik met volle teugen van deze eenvoudige, stressloze, actieve buitenbaan. Ik blijf ervaren en ontdekken waar het leven mij brengt op dit moment. Het is fijn dat ik de ruimte heb om hier en daar te proeven van verschillende bezigheden en activiteiten. Voor nu vergt mijn integratie in Nieuw-Zeeland nog aanzienlijk wat tijd en energie. Tegelijkertijd sta ik nog met een been in Nederland en heb ik daar nog aardig wat te regelen met instanties als verzekeringen en gemeentes. Het samenwonen is tevens een heel nieuw begrip in mijn leven, waar ik op en top van geniet en wat zo nu en dan ook energie vraagt. <br /><br /><strong>&#8203;Als iedereen</strong><br />Ik ben blij dat ik de stap heb genomen om het leven in Nieuw-Zeeland te proeven samen met een partner. Zonder hem had ik hier niet gezeten en was ik ook zeker niet achter het stuur van een linksrijdende auto gekropen. Zonder mijn besluit om naar dit groene eiland te vliegen, had ik niet de prachtige natuur kunnen ervaren en zoveel mooie stranden en bossen kunnen zien. Wat dacht je van een hot water beach? Je graaft een kuil tijdens laagwater in het zand die zich vervolgens vult met warm water. Terwijl je in een warm zandbad ligt, geniet je van een heldere sterrenhemel. Het mag duidelijk zijn: ik heb het goed en soms lijd ik net als iedereen. <br /><img style="margin-top: 6px; margin-bottom: 6px; display: block; margin-left: auto; margin-right: auto;" src="/files/jacinta-1.jpg" alt="" width="445" height="250" /><br /><br /></p><br/><br/><a href="http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-04-16/jacinta-in-nz-dankzij-de-autopech/">Lees verder op Bodhitv</a><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/Bodhitv-artikelen-atom/~4/WgurPkJyPRE" height="1" width="1"/>

Bodhitv http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-04-16/jacinta-in-nz-dankzij-de-autopech/ tag:bodhitv.nl,2012-04-12:/news/1x3/512x/ 2012-04-12T08:04:00Z 2012-04-11T16:04:50Z

<img src="http://www.bodhitv.nl/files/attachments/news/thumbs/bootje.jpg"/><p><strong><br />Trix van Hest reist voor Bodhitv door Nederland om workshops en andere bijeenkomsten te bezoeken. Deze keer bezocht ze een Avatar minicursus</strong>.<br /><br />&#160;&#8220;<em>Zou je vrij willen zijn van oude beperkingen die je ongelukkig maken? Zou jij je zekerder willen voelen van jouw vermogen om je eigen leven te leiden? Zou&#160; je willen uitstijgen boven de strijd van de wereld en willen zien wat er werkelijk gaande is? Zou je de bewustzijnstoestand willen ervaren die traditioneel bekend staat als verlichting? Dan is Avatar wat voor jou</em>&#8221;. Ik zit in de bus en op mijn schoot ligt de folder &#8216;Wat is Avatar?&#8217; Was ik vorige week nog te gast op een informatieavond over Avatar, een effectieve cursus voor zelfontplooiing, zelfontwikkeling en zelfaanmoediging, gebaseerd op bewustzijnsprincipes die door Harry Palmer werden beschreven en gedefinieerd, nu ben ik op weg naar een minicursus die onderdeel uitmaakt van het Avatar Pad.<br /><br /><strong>Innerlijke reis</strong><br />Ik kijk uit het raam en denk na over de vragen. Ja, dat zou ik best wel willen. Na de wereld te hebben rondgereisd koos ik voor een ontdekkingstocht in mijzelf. De keuze om mijzelf te leren kennen en volledig te omarmen: de schitterkant &#233;n de schaduwkant. Niet willen worden geleefd, maar bewust kiezen voor een leven in aandacht. Soms lukt dit, soms niet. De afgelopen jaren heb ik me breed geori&#235;nteerd op de markt van zelfreflectie. Coaching, mindfulness, boeddhistische meditatie, yoga, een spoedcursus Verlichting, doe-het-zelf <img style="margin: 6px; float: left;" src="/files/yoga-2.jpg" alt="" width="250" height="371" />hulpboeken... Er is veel wat ik niet ben aangegaan. Ik ben nieuwsgierig in hoeverre het Avatar Pad voor mij een aanvulling kan zijn op wat ik tot nu toe geleerd heb. <br /><br /><strong>Kritisch</strong> <br />Ik blader de folder door. &#8220;<em>Avatar is het meest krachtige, pure zelfontwikkelingsprogramma dat er is</em>&#8221;. Ik zucht. Ik moet ook wel toegeven dat ik soms een beetje moe word van al die zelfontplooiingprogramma&#8217;s. Mijn geest is een tikkeltje opstandig merk ik op. In de folder lees ik dat er inmiddels ruim 90.000 Avatar cursisten zijn in 71 landen. Wat is de kracht van Avatar dat zoveel mensen dit volgen? Wat verkondigt Harry Palmer in zijn lezingen? Wat maakt dit programma nu tot het ultieme? Tussen de foto&#8217;s van breed lachende, gelukkig ogende mensen lees ik: &#8220;<em>In plaats van je het zoveelste overtuigingssysteem aan te bieden, maakt Avatar je natuurlijke vermogen wakker om overtuigingen te cre&#235;ren en discre&#235;ren. Met deze vaardigheid kun je jouw leven herstructureren volgens een blauwdruk die jij bepaalt</em>&#8221;. Als ik de bus uitstap besluit ik mijn innerlijke criticus los te laten en open te staan voor wat mij vandaag wordt aangereikt. <br /><br /><strong>Bodhisattva</strong> <br />Voordat ik vertrok had ik het woord Avatar nog even gegoogled. Ik las op Wikipedia dat Avatar(a) een Sanskriet woord is en incarnatie betekent. Eronder staat nog iets wat mij doet denken aan een bodhisattva: &#8216;<em>Avatars zijn de sterkste wezens in het heelal. Ze hebben de verantwoordelijkheid voor het zorgen voor de rust en balans in het universum</em>.&#8217; In de boeddhistische Mahayana-traditie betekent een bodhisattva iemand die op aarde is gebleven met de gelofte dat hij niet zal rusten voordat hij alle levende schepselen tot en met het laatste grassprietje heeft geholpen de verlichting te bereiken. In zijn eerste boekje &#8216;Leven vanuit vrije wil&#8217; schrijft Harry Palmer: &#8216;Ik kon blijven of terugkeren. De keus van de bodhisattva&#8217;. Hij koos ervoor om zijn zelfontdekte inzichten op te schrijven en uit te dragen aan een wereldwijd publiek. Ruim 12.000 mensen zijn opgeleid tot Avatar Masters zodat ook zij op hun beurt mensen kunnen begeleiden. Aan de hand van het Avatar Materiaal bestaande uit een concreet pakket ervaringsgerichte oefeningen helpen zij mensen om het vermogen om vanuit vrije wil te leven te versterken. <br /><br /><strong>Dankbaarheid</strong> <br />Als ik de hal van het hotel, waar de cursus gehouden wordt, in loop, zie ik de twee vrouwen die ik een week geleden ontmoette bij de informatieavond al staan. Beide zijn Avatar Masters oftewel leraren, dat betekent dat zij de gehele negendaagse cursus aan mij zouden mogen geven. De mini cursus duurt drie uur en heeft als onderwerp: overtuigingen managen. De cursus heeft als doel te onderzoeken en begrijpen wat het verband is tussen je overtuigingen en je ervaringen. Met &#233;&#233;n van hen ga ik naar een ander deel van het hotel om een lezing van Harry Palmer op dvd te bekijken getiteld &#8216;Beslis voor jezelf&#8217;. Tot nu toe had ik Harry Palmer nog niet horen spreken. Ik zie een man van middelbare leeftijd met een bril en baard van achter de coulissen opkomen. Met zijn handen voor zijn borst dankt hij het uitzinnige publiek dat blijft joelen en juichen. Op rustige toon spreekt hij over de kracht van overtuigingen die, als je dat wilt, kunt en voor open staat, te managen zijn. De mini cursus die volgt sluit daar naadloos op aan. <br /><br /><img style="margin: 6px auto; display: block;" src="/files/daydream.jpg" alt="" width="445" height="295" /><strong>Intentie</strong> <br />Voordat we beginnen vraagt ze mij antwoord te geven op de vraag: Wat ben je van plan nu te gaan doen? Ze legt uit dat door een intentie van te voren op te schrijven je ervoor kiest je eigen ervaringen onder ogen te komen en eerlijk te zijn tegenover je zelf. Ik vind het een mooi uitgangspunt. Nadat ik dat gedaan heb, zetel ik mijzelf gemakkelijk in de stoel en luister naar wat ze voorleest: &#8220;<em>Overtuigingen kunnen bepalen hoe we het leven ervaren. Ze kunnen belemmerend zijn of behulpzaam. Overtuigingen zijn de gekleurde lenzen die uit alles-wat-is datgene filteren wat wij willen ervaren. Als we kiezen voor het onderzoeken van onze vastgeroeste overtuigingen, zijn wij in staat een eigen werkelijkheid te cre&#235;ren en daardoor te leven zoals we dat willen</em>.&#8221;<br /><br /><strong>Vrijheid</strong><br />Voor mij is dit niet geheel nieuw. Wie we nu zijn komt grotendeels voort uit onze opvoeding, overtuigingen en ervaringen. Maar, in hoeverre is dit echt waar? Hoe sterk worden we hierdoor be&#239;nvloed? Of misschien zelfs wel belemmerd in je dagelijks leven om te zijn wie je wilt zijn? We kunnen ook kiezen om te leven vanuit ons diepergaand wezen dat vrij is van concepten: wie we daadwerkelijk zijn in plaats van wie we gecre&#235;erd hebben te zijn. En daar draait het bij Avatar ook om: wetende dat we kunnen aantonen dat onze ervaringen worden gevormd door ons eigen bewustzijn en onze overtuigingen, en dat wij niet worden gevormd door onze overtuigingen, kunnen we onze eigen realiteit cre&#235;ren en de dingen die we niet willen uitschakelen. Want, zijn we dan niet echt vrij?<br /><br /><strong>Compassie</strong> <br />Als ik wegga krijg ik nog een fleurig kaartje in mijn handen gedrukt. &#8216;Avatar&#8217; staat in groene letters op de voorkant en daaronder &#8216;het compassieproject&#8217;. Als ik het kaartje openvouw lees ik een compassie-oefening met als doel: de hoeveelheid compassie in de wereld vergroten. Daaronder staat &#8216;verwacht resultaat: een persoonlijk gevoel van vrede&#8217; en &#8216;instructies&#8217; gevolgd door een vijfstappenplan. <br />Hoewel ik besloten heb voor mezelf nu niet deel te nemen aan het gehele Avatar Pad, spreekt deze compassieoefening mij ten zeerste aan. Hij doet mij sterk denken aan de boeddhistische beoefening van liefdevolle vriendelijkheid ook wel metta of maitri meditatie genoemd. De kern van deze meditatie is het uitdragen van gedachten van vriendelijkheid voor alle wezens. Als ik buiten de wind voel, wens ik alle mensen op het pad dat zij gaan moed, kracht en liefde toe of dat nu met Avatar is of met iets geheel anders: dat elk levend wezen vrij mag zijn van lijden en gelukkig moge zijn...<br /><br /><a title="avatar NL" href="http://www.avatar.nl" target="_blank">www.avatar.nl</a></p><br/><br/><a href="http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-04-12/trix-op-pad-naar-avatar-minicursus/">Lees verder op Bodhitv</a><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/Bodhitv-artikelen-atom/~4/LbXGfCKIdIc" height="1" width="1"/>

Bodhitv http://www.bodhitv.nl/articles/show-news/2012-04-12/trix-op-pad-naar-avatar-minicursus/