Boschrijft

preview Roman

2012-02-20T09:09:00.001+01:00

Ik heb de afgelopen weken gewerkt aan mijn roman over mijn ziekte. Het vordert gestaag. Ik deel graag met mijn lezers waar ik mee bezig ben. Vandaar dat ik nu een klein voorproefje wil geven van mijn roman, werktitel Een beperkt leven, hier een passage:

I
Mijn linkerhand hangt in de lucht tussen mijn hoofd en mijn glas. Wat ik ook probeer, ik bereik mijn bier niet. Al zou ik het kunnen vastpakken, dan nog gaat het niet lukken om met een soepele arm- en handbeweging, een verfijnd samenspel van spieren en hersencellen, het glas aan de mond te zetten. Ik staar naar mijn hand en zie hoe de andere hand de arm vastpakt en neerlegt op mijn schoot. Veilig onder tafel kan ik er geen last van hebben. Geagiteerd neem ik het biertje in mijn goede hand en drink het met een teug leeg. Nog een glas, gebaar ik met rechts, terwijl ik merk dat links zich gepasseerd voelt. Het gebaren en vastpakken was de taak van links. Ooit. Ik krijg een opnieuw een biertje voorgezet en ook deze verdwijnt over rechts.
‘Is het nu niet mooi geweest?’ vraagt de barkeeper, met spijt in zijn stem want ik ben een goede klant. Sinds half tien sta ik hier een drankrekening op te bouwen die in de drie cijfers begint te lopen. Ik ben gul, ik deel, maar ik vergeet mij zelf niet. Ik voel een reactie opkomen. Met links maak ik een handgebaar. De wijsvinger gaat omhoog, ik houd hem voor het gezicht van de barman. Dan wijst de vingertop naar beneden en maakt de vinger een rondje in de lucht. Een perfect uitgevoerd rondje, het signaal wordt herkend door de kastelein. Ik krijg weer een bier en het meisje naast me een rode wijn.
We klinken de glazen. Het heeft niets met mijn ziekte te maken dat ik haar naam niet meer weet. Het komt door het lawaai in de kroeg of ik ben te zat om het te kunnen herinneren. Heette ze nu Debby of Lobje of Erica? Ik weet alleen nog dat ze reageerde met ‘Nou dat moet je maar eens een mooi verhaal over mij gaan schrijven,’ toen ik haar vertelde dat ik schrijver was. Het was mijn vaste beginzin geworden. ‘Hallo, ik ben een schrijver.’ Het klonk goed, het was mijn enige versiertruc. Zoals Sigmund, die psychiater uit de strip, die altijd vraagt of die barkruk nog vrij is, kreeg ik ook bijna altijd nul op het rekest. Maar vanavond had ik beet. Ik kijk in haar blauwe ogen, die onder het blonde haar heen en weer schieten. Haar hand ligt op mijn knie. Ik heb haar billen al twee keer aangeraakt. En zij lacht om mijn grapjes.

wil je reageren?

doen! ttjjaann@gmail.com

Daten in de lounge

2012-02-13T00:22:00.001+01:00

Ineens belandde ik met mijn lief in een lounge van een Van der Valkhotel. Een Limburgse nog wel. We zaten met een drankje (bockbier en witte wijn) in de met hippe kleuren opgepimpte ruimte. We hoorden stemmige muzak. Onze zitplaatsen waren hoge krukken aan een langgerekte bartafel. De tafel stond midden in de ruimte. We zaten naast elkaar en keken uit op de haard. Een gashaard met onbrandbare hardplastic houtblokken, maar met echte vlammen. In een driehoek voor het vuur stonden drie hangbanken opgesteld. Twee stellen van middelbare leeftijd zaten er, of beter hingen er.

Het prikkelde onze fantasie. Het rechterstel was klef. Af en toe zoenden ze, haar arm lag op zijn schoot en hun knieën raakten elkaar voortdurend aan.

‘Hij heeft een trouwring,’ fluisterde mijn lief.

‘Zij laat haar hand niet zien, ze houdt hem onder haar andere arm,’ rapporteerde ik.

‘Kijk, die man aan de andere kant gaatbuiten een sigaret roken,’ gaf mijn lief door, ‘hij raakt haar knie aan, liefdevol.’

‘Hmm, ik denk dat zij nu haar mobiel gaat checken om te zien of haar man nog iets te melden had,’ sprak ik streetwise.

‘Maar het kan ook haar vriendin zijn die per sms een live-date-verslag krijgt.’ Daar had mijn lief ook gelijk in.

‘He kijk, inderdaad, ze kijkt op haar telefoon, en kijk de man buiten waar hij een sigaret rookt kijkt steeds naar binnen om haar in de gaten te houden. Dat doe je niet als je getrouwd bent.’ Ik vond mijn bewering overtuigend. Mijn Lief keek ondertussen naar het andere stel dat op het punt stond te vertrekken.

‘Ze gaan met één auto, kijk maar hij heeft een sleutel in zijn hand.’

We keken onze ogen uit in de lounge. Na nog een drankje vertrokken we naar onze kamer, wetende dat zich hier van alles afspeelt,in dit familiehotel.

Cheer that leader

2012-02-11T19:47:00.001+01:00

Time out bij basketballen wordt opgevuld met scchaarsgeklede meiden van nog geen zestien jaar, korte crypto erotische broekjes en suggestieve laarsachtige kousen, blote buiken en lange haren, die bij voorkeur met wilde bewegingen van het hoofd rond gedraaid worden. Ze dansen zwoel en uitdagend maar voor wie? in ieder geval laat het de spelers koud en ik als eerbiedige vader doe me best om er langs te kijken, onopwindende dansmariekes uit de polder zonder amerikaanse allure. Het leven zit ingewikkeld in elkaar.

No mail today

2012-02-11T15:54:00.001+01:00

Ik heb weer een nieuwe tic erbij. Om de vijf minuten checken of er al weer mail is. Lekker die kpn. Gisteren eerst al stekkers en instellingen nagelopen, je zoekt de fout natuurlijk eerst bij je zelf. Maar toen op alle pc's, laptops en smartphones foutmeldingen binnenkwamen begreep ik pas dat er iets buiten mijn macht gebeurd was. Hackers bij de kpn die tot diep in de beveiliging zijn doorgedrongen. Dus heeft kpn alle emailverbindingen verbroken. En nu maar wachten. Het zal wel met een sisser aflopen, maar met twee miljoen gebruikers vrees ik het ergste. Jaren zonder mail gekund en nu onthand. Ik ga maar weer even kijken of ie het al doet. Je moet toch wat

Boschrijft een roman over Parkinson

2012-02-10T22:08:00.000+01:00

Ik heb het plan opgevat om vanuit mijn ervaringen met de ziekte van Parkinson een boek te maken. Natuurlijk heb ik op dit blog al heel wat genoteerd hierover. Maar voor wat het met je doet, je gevoel, dat laat ik hier nauwelijks zien. Zo kwam ik op het idee om dit te vatten in een fictief verhaal, deels gebaseerd op mijn ervaringen. ik wil in het boek laten zien hoe je leven overhoop komt te liggen door de ziekte. De worsteling die de verandering met zich mee brengt, zal centraal staan. Ook vertel ik over de beperkingen en de aanpak ervan.

Ik heb eerst een opzet gemaakt en ben nu aan het schrijven geslagen. Het vordert aardig. Ik heb nu al zo'n veertig bladzijden geschreven en de flow is er nog steeds. Binnenkort meer over mijn roman-project. Werktitel: Een beperkt leven.

Eefje de Visser: Zingen!

2012-02-05T16:21:00.001+01:00

Het was mooi. Heel mooi. Ontroerend mooi.

Eefje de Visser trad vorige week donderdag op in de kleine zaal van de Oosterpoort. Ik kende haar van naam, had haar wel eens op tv gezien en op de radio gehoord. Maar om nou te zeggen dat ik goed in haar werk zat, nee. Ik wist geen titel van haar liedjes, kon niet meefluiten of meeneuriën. Totaal onvoorbereid begaf ik me naar het theater.

Met moeite kon ik een plekje vinden. Samen met vriendin C. keek ik rond door de zaal. Opgetogen merkte ze op dat er veel jonge toeschouwers waren. Eefje was kennelijk hip. Maar altijd fijn om na je veertigste aansluiting te vinden bij het jonge deel van onze samenleving. Het publiek wachtte op Eefje, terwijl een wauwelende Engelse singer-songwriter in onverstaanbaar Engels zich door het voorprogramma worstelde. Hij kon amper boven het geklets van het publiek heen komen.

Eefje liet op zich wachten. Maar toen kwam ze. Met een elektrische gitaar om de nek, een zwart jurkje met legging en platte puntige lichtkleurige schoenen kwam ze op. Ze zong haar eerste lied alleen. Uit het donker kwamen haar bandleden op en startten hun muzikale omlijsting. Eefjes teksten krulden om de muziek heen. Ze zong ingetogen, bijna vlak. Af en toe deed ze me denken aan Suzanne Vega, Marlene on the Wall, ook een vrouw met een gitaar en eigen liedjes. Ook mooi.

Wat me niet vaak overkomt bij een concert gebeurde nu. Ik bleef geboeid tot het einde. De sfeer voelde heerlijk. Hier bloeide de kunst van het muziek maken. Eefje had er zin in. Ze moest lachen om het dansje dat vier mensen in het publiek voor haar neus uitvoerden bij een nummer. Precies als in de clip, riep Eefje. Vriendin C. had het clipje ook nooit gezien, dus ik voelde me niet heel dom.

Als toegift speelde ze een nummer van Blondie, ook een vrouw, maar zonder gitaar. Eefje deed het akoestisch, maar stond voor ze het nummer ging doen, wat te talmen en te klooien met stekkertjes en gitaarkabels. ‘Zingen’, riep een onverlaat in het publiek. Eefje lachte zenuwachtig en deed wat haar werd toegeschreeuwd. En Eefje speelde mooi. De schreeuw detoneerde totaal.

Na afloop stond ze haar cd’s te verkopen. Ik wilde nog even zeggen dat ik het ook heel onbeleefd vond om door de zaal te roepen dat ze moest gaan spelen. En ik wilde zeggen dat ze heel erg mooi en betoverend had opgetreden. Toen zag ik dat Eefje een heel jong meisje was. Een jonge meid met een muzikaal talent, een artiest met grote potentie. Ik sloeg dicht en verliet het theater. Sorry Eefje, van mijn kreet. Ik bedoelde het goed.

Teamwork Lego

2012-01-29T09:26:00.001+01:00

In de donkere januariavond, ergens in Nederland in een wegrestaurant aan een snelweg, ontmoette ik mijn zoon. Dagelijks zie ik hem, maar nooit onverwacht in de avond langs de A-50. Hij liep er met zijn klasgenoten en docenten. Het stel kwam terug van een wedstrijd in Eindhoven. Ze droegen hun bij elkaar gesponsorde joggingbroeken en sweatshirts. Ze hadden een prijs gewonnen, niet de hoofdprijs, maar er stond een beker op het dashboard van hun busje. De prijs kregen ze voor de wijze waarop ze geïnspireerd hun ideeën als team uitvoerden. Teamwork dus.

De hele dag, en eigenlijk de afgelopen weken, stond hun leven in het teken van de finale. Er moest een robot van Lego geprogrammeerd worden die snel een parcours moest kunnen afleggen en opdrachten moest vervullen. Het team deed een onderzoek naar houdbaarheid van verse melk. De resultaten en hun product moesten gepresenteerd worden aan de jury. Met veel bravoure en overtuigingskracht kweet het team zich van deze taken.

De robotrace werd in Eindhoven gehouden, in het auditorium van de TU. Spotlights en harde muziek, videoschermen en twee flitsende presentatoren. Enthousiasme en plezier. De robot van Haren deed het redelijk, maar schitterde niet. Er moesten teleurstellingen worden weggeslikt. En daar lag de mooiste overwinning van de dag. Beheerst en uiterlijk kalm liep het team als één man om de twee robotiers terug na een minder geslaagde missie. De docenten keken toe en zagen dat het goed was. Hier werkte het teamproces. Natuurlijk vloeide er een traan, klonk er een vloek en wierp een enkeling een boze blik. Maar het kon worden opgevangen op de banden die in de afgelopen maanden zijn gesmeed.

Die band zag ik toen ik mijn zoon in de avond, in een wegrestaurant met zijn team tegenkwam. Handen in de zak, rustig kuierend, de blik op de menu-borden, kletsend, grappen makend, zo kwamen ze binnen. Moe, de adrenaline voorbij, zo zagen ze eruit. Jongens en meiden aan de vooravond van hun echter jonge jaren. Op de TU-Eindhoven speelde de finale zich af in het decor van hun toekomstige studies. Of het in Eindhoven, Enschede, Wageningen, Delft of gewoon in Groningen zal zijn, maakt niet uit. Ze hebben gisteren even kunnen kijken in de toekomst.

Wakker in een hotelkamer

2012-01-28T08:07:00.001+01:00

Ik werd vanochtend wakker in een hotelkamer. Naast mij een slapende vrouw. Het rode lampje van de tv, die stand by aan de wand hangt, staart me aan. De wekkerradio op mijn nachtkastje doet het niet. Geen notie van tijd. Het gordijn en de luxaflex sloten al het daglicht uit, als dat er al was. Van buiten klinken geluiden. Geklingel, gebonk en een zware dieselmotor. Waarschijnlijk wordt een café bevoorraad. In de kamer naast me kucht iemand, voor de zoveelste keer. Een bed kraakt. Ik luister aandachtig, maar het blijft bij het geluid van een omdraaiend persoon. Jammer.

Nu is het stil. Eerder in de nacht klonken harde stemmen en een diepe basdreun uit een van de cafés hier op het plein. Gelal en gelach, geroep en gegil. Het lukte me om me af te sluiten van het lawaai. Gewoon gaan liggen, ogen dicht en slapen.

Mijn maag knort. Het ontbijt komt eraan. Niet op de kamer maar beneden in het café. Zachtjes open ik het gordijn en tuur naar buiten. Het plein is nat van de regen. Mannen met kratten lopen de kroegen binnen, brengen nieuwe drank en hapjes. Een grap wordt gemaakt, lachen. De motoren brommen. Het is meer dag dan ik had gedacht in de donkere kamer. Eigenlijk heb ik lang genoeg geslapen.

Ik ben wakker in een hotelkamer. Naast mij nog steeds een slapende vrouw.

Doortje vinvis ligt in stukken

2012-01-21T23:23:00.001+01:00

Soms kom je op plekken die tot de verbeelding spreken. Eergisteren bezocht ik het Biologisch Centrum in Haren. Tot voor kort was dit het terrein van de biologische wetenschappers van de universiteit in Groningen. Op Zernike is een nieuw gebouw gekomen voor de biologen. Alle onderzoeken en medewerkers zijn verhuisd en het centrum in Haren is nu leeg komen te staan. Het wordt nu tijdelijk beheerd door CareX.

Voor mijn serie reportages over CareX panden, bezocht ik het BC. Ik werd rondgeleid door het gebouw en het omliggende groen. Het verslag is na te lezen op www.carextoria.blogspot.com

. In het gebouw vind je nog allerlei herinneringen aan het vele biologisch onderzoek dat er is gedaan. In de kassen en laboratoria is hard gewerkt om de biologische kennis te vergroten. Vogels, muizen, otters en andere soorten werden onderworpen aan experimenten en werden geobserveerd. In speciale kabinetten vond dit werk plaats.

Een verlaten gebouw is spookachtig. Zeker als je de catacomben gaat verkennen. Schaars verlicht, nauwe gang met ontelbare gesloten deuren, aan het plafond buizen en elektriciteitskabels. Voetstappen die weerklinken, stemmen die echoën. Mijn gids leidde mij door het labyrint. Af en toe opende hij een deur. Zo kwamen we terecht in in een ruimte, warm en droog, waar een grote machine de luchtverversing van de bovengelegen collegezaal regelde. Naast het zoemende apparaat lagen in plastic verpakte onderdelen van een twintig meter lange vinvis. Het skelet paste niet in het nieuwe gebouw en is achtergebleven in Haren. De wervels, kaken en kop van het dier liggen er vredig bij. Maar er is niemand die een plek weet voor het gevaarte.

De universiteitskrant UK, maakte er een bericht van. De landelijke pers dook erop. De vis is nu Doortje gedoopt. Al is het niet zeker of het een vrouwtje is. Ineens is het geraamte een hype. Er is een facebookpagina gemaakt voor Doortje: http://www.facebook.com/Doortjedevinvis

In landelijke kranten verschenen artikelen: http://www.trouw.nl/tr/nl/5948/Dierenwelzijn/article/detail/3130460/2012/01/20/Gratis-af-te-halen-Doortje-de-Vinvis.dhtml

Http://www.dvhn.nl/nieuws/groningen/article8746841.ece/Nederland-aan-de-haal-met-%27Doortje%27-de-vinvis

http://jeugdjournaal.nl/item/332411-helemaal-gratis-walvisskelet-van-20-meter.html

www.rtvnoord.nl/artikel/artikel.asp

Wie plaats heeft mag het twee ton wegende skelet meenemen. Voor niets, dus als je nog iets bijzonders zoekt....

Fiets hem erin

2012-01-14T17:56:00.001+01:00

Ik bracht vanmiddag twee oude fietsen naar het grofvuil. Niets zo leuk om bij de stort troep weg te gooien. Van een verhoging afgedankte zooi in de container mikken geeft voldoening. Zeker als, zoals mijn fietswrakken, met een galmende klap de diepte treft. Ook geniet ik als ik in staat ben het afval met een elegante boog kan wegwerpen. Maar het fijnste van alles is de opgeruimde garage. We kunnen ons weer gemakkelijk bewegen in de bergruimte. Het aller mooiste is dat Mijn Lief een stuk opgeruimder is geraakt door mijn vuilnisstort. En dat geeft weer ruimte voor andere dingen. Alles hangt samen met alles.

Pauze kent geen gezelligheid

2012-01-08T15:43:00.001+01:00

Liep met hond P langs kantoren vol design-spullen, mooi en duu. Prima uitstraling en goede kantine, leasebakken en prima dertiende maand. Personeel lijkt in watten gelegd te worden.
Alhoewel? Achter het kantoor is de buiten pauze-plek. Niks geen comfort of gezelligheid. Een degelijke DDR-opstelling voor het broodje tevredenheid. Zo duurt een pauze nooit te lang.

Wat nou wateroverlast

2012-01-07T22:02:00.001+01:00

Wat nou wateroverlast? Ik ben vanochtend op pad gegaan om naar het hoge water te kijken. Laarzen mee, fotocamera mee, Radio Noord aan en richting Ten Boer gereden. Gelukkig regende, deed de storm er nog een schepje bovenop en bleef de zon keurig verborgen achter grijze wolken. De radioreporter besprak de situatie ter plaatse. Dijkgraven en spuimeesters spraken sussende woorden. Miljoenen kubieke meters water waren de afgelopen nacht gespuid. Morgen kon, natuurlijk dan pas door de getijden begreep ik, er pas meer water afgevoerd worden. Helaas, het water op het Eemskanaal was met tientallen centimeters gedaald. Veel spectaculairs zou ik niet te zien krijgen.

In Ten Boer was het eerste teken van de evacuatie een ME-busje dat dwars op een brug geparkeerd stond. De ME-er dronk koffie in zijn cabine en hield ondertussen in de gaten dat er niemand de polder kon inrijden. De brug was geblokkeerd. In de verte lag Woltersum, verlaten op een paar boeren na. Er viel weinig te zien, een geëvacueerd gebied is dan wel leeg, maar dat valt verder niet op. Verderop in Ten Boer stond een lange rij veewagens geparkeerd. Hele veestapels waren hiermee weggevoerd. Kennelijk stonden de wagens klaar om de spijtoptanten alsnog te ontzetten. Naast het veewagenpark zag ik ME-busjes, Rode Kruis wagens en politieauto’s staan. Ik reed door, al overwoog ik nog wel om bij de sporthal te gaan kijken waar mensen uit het gebied opgevangen werden. Maar ik beheerste mij in mijn ramptoerisme.

Delfzijl, daarop had ik mijn wateroverlasthoop gevestigd. Spuiend gemaal, kolkend water, dat moest een leuke foto opleveren. Of anders de gesloten dijkdeuren, die het uit de hand gelopen havenstadje moesten beschermen tegen het wassende water. Of in ieder geval een ondergelopen haventerrein, met een of twee in het water achtergelaten auto’s. Niets, maar dan ook niets van te zien. Een gewone druilerige zaterdagochtend in Delfzijl, niet de moeite waard.

Zwaar teleurgesteld reed ik terug naar de Stad. Radio Noord deed zijn best met sfeerreportages. Soldaten werden geïnterviewd, nauwelijks in actie gekomen en dus weinig zeggende radio. Ik schakelde de radio uit. Langs het Damsterdiep reed ik naar huis. Ik kon geen water meer zien, laat staan zandzakken.

Dodenakker in de storm

2012-01-07T21:46:00.001+01:00

In de bulderende storm reed ik door Hoogkerk. Mijn auto wiegde in de wind. Ik stak het Hoendiep over, het water stond nog op een veilig peil. Van zandzakken was geen sprake. In de lucht denderden donkere dreigende donderwolken over. Er zat nog heel wat water en wind in de lucht. Ik was op weg naar nergens. Mijn gemoedsrust was door het stormweer verstoord. Daar ga je te hard van rijden.

Vlak voor de begraafplaats stopte ik om een geparkeerde auto te passeren. Ik keek naar de met bomen omzoomde dodenakker. In een impuls stapte ik uit en wandelde tussen de zerken door. De betreurden werden zorgvuldig herdacht. De oude graven waren hier en daar wat vervallen, maar bleven de overledenen binden aan het heden. De grafschriften stonden in zwarte vette letters uitgehouwen op de grafstenen. Wat zocht ik hier? Welke macabere drang bracht mij hier?

De gebroken takken ontwijkend liep ik tot het einde van de begraafplaats. Daar keek ik uit over de graslanden. Links van mij de contouren van de suikerfabriek. Rechtsachter mij de torens van de stad. Maar voor mij de ruimte van het platteland en de hoogte van de luchten. Ik voelde hoe hier mijn somberte weggeblazen werd. Ik zoog de frisse lucht in en liet mijn blik over de verre velden gaan. Boven mij vloog een groep ganzen in zuidelijke richting, hun gegak klonk hoopvol. Kondigen zij de lente aan?

Ik genoot van de plek. Het verdriet om het verlies achter me en de hoop en het vertrouwen voor me, raakte me. Ik vroeg me af hoe lang zal het duren eer ook deze plaats is opgeslokt door de buitenwijken van de stad? Wanneer omringt het leven voorgoed de dood? Neemt ook hier het leven de toekomst weg? Nog niet.

Kus je nieuwjaarswensen met lege mond

2011-12-31T21:49:00.001+01:00

Nieuwjaarswensen, vuurwerk en oliebollen, ik heb er wat moeite mee. Toch is het mooi, niet die vette bollen met krenten, maar die wensen. Wanneer maak je het nou toch mee in het jaar dat mensen elkaar iets liefs of fijns toewensen? Eigenlijk nooit. Dus dit is het moment van het jaar om uit te pakken. Wens vanuit het credo, wat je een ander toewenst is wat je je zelf zou willen toewensen. Net als een cadeautje, als je het zelf graag wil hebben kun je het ook aan een ander geven, behalve als je van Smurfen houdt. Als het uit een goed hart komt, dan is het goed. Wens iemand gezondheid en geluk toe, wens iemand liefde en aandacht toe, wens iemand rust en schoonheid toe. Denk wel even na wat je wilt toewensen, maak er even werk van.

En spreek niet met volle mond, eerst de oliebol doorslikken en dan wensen.

En niet zoenen met volle mond, veeg je lippen schoon voor je kust.

Wensen en zoenen worden uitgewisseld na twaalf uur, als het vuurwerk pas echt losbarst, al is het de hele dag al schering en inslag met het vuurwerk. Onder daverend gebulder en geknal, uitgelicht door flitsen van vuurwerkpijlen en in het rode schijnsel van de Romeinse kaars, wensen we elkaar een goed jaar. Het lawaai is zo hard, dat de wensen verloren gaan. Dus is de tastzin overgebleven. Zoen je wens dus goed op de wangen van je buurvrouw, je geliefde en je kinderen. Omhels krachtig, schud de hand intens, laat voelen wat je niet kunt zeggen, breng over wat de ander niet kan horen door het lawaai van het bommenconcert.

En drink, drink op het nieuwe jaar, proost op het samenzijn, klink op het persoonlijke contact.

Cava of Appelbessenwijn?

2011-12-31T21:47:00.001+01:00

Oud en Nieuw is merkwaardig als gebeurtenis. In afwachting van een administratieve handeling, namelijk van de ene dag naar andere gaan, een maanwisseling en een jaarwisseling, in feite het verhangen van wat bordjes, maken we er een dolle boel van. We halen hapjes in huis, drankjes circuleren, feesten worden aangesticht en smokings en galajurken duiken in alle tv-programma’s op. De tijd van Frits van Egters en de appelbessenwijn is voorgoed voorbij. We laven ons aan champagne, prosecco of cava en genieten van romige kazen en delicate vleeswaren. Smullend gaan we de drempel over. En dat alles omdat de kalender van even naar oneven gaat, of andersom.

Ik word er altijd wat onrustig van. Het moment vlak voor twaalf uur vind ik het rottigst. Het wachten op iets dat niets is maar waar we iets van maken. Waarom tot middernacht wachten om op commando van de klok je geliefden te kussen? Ik wil ze op elk moment zoenen en geluk wensen. Waarom dat het speciale moment afwachten? En dan moeten bellen om familie en vrienden toe te spreken. Wat moet je zeggen? Geijkte oneliners stamelen naar elkaar in het donker. Nee, wat dat betreft is de sms een uitkomst. Droog je zinnen verzenden en woorden van gelijke strekking terugkrijgen. Maar sommige mensen kom je tegen en dan moet je zoenen en praten.

Nee, dan de rust van de eerste ochtend van het Nieuwe jaar. De vuurwerkresten, lege flessen die gebruikt werden voor de vuurpijlen en een enkele vroege wandelaar die de kater probeert te verdrijven. De stilte die dan heerst, na het gerommel van vuurwerk, is heerlijk. Het jaar houdt nog even zijn adem in om straks los te barsten. Alle beloftes van het nieuwe hangen in de lucht. De eerste smetjes en deukjes moeten nog komen, nu is het nog rustig en fris. Over een week is het Nieuwjaar oud nieuws.

Ik haat vuurwerk

2011-12-31T21:46:00.001+01:00

Ik haat vuurwerk. Het hoort erbij natuurlijk, maar wat mij betreft: afschaffen. Het geknal rond de feitelijke jaarwisseling mag blijven. Een uurtje boze geesten verdrijven kan geen kwaad. Met een paar vuurpijlen het negatieve klimaat uitbannen, lijkt me alleen maar goed. Probleem is dan wel dat de knaller te weinig tijd heeft om alle knal- en sierexplosieven af te steken. In tijden van vuurwerk toont de mens zijn ongeneeslijke neiging tot overdrijven. Kopen, kopen, hebben, hebben. Dus slaat men groot in. De megapakketten moeten gekocht worden, het is onmogelijk minder te kopen. Gevolg is dat in de laatste dagen van december massaal ‘ingeschoten’ wordt. In de lucht boven de stad hangt een kruitwolk, de straten ligt bezaaid met ontplofte resten Chinees papier. Het geknal is alom aanwezig. Af en toe lijkt het alsof de stad bezet is door gewapende bendes die brandschattend, straat voor straat, wijk voor wijk, de stad innemen. Knallen lijken geweerschoten, hier en daar een weerlicht van een bermbom-imitatie en een duizendknaller klinkt als een clusterbom. Om de hoek wordt een stadsguerrilla uitgevochten. Wat begon met een sterretje is verloren gegaan in een lawinepijl. Het geluid doet me voortdurend opschrikken.

Het gerommel buiten houdt me binnen. Ik denk terug aan vroeger. In de straat voor ons huis verzamelden zich jongens en een enkel meisje. Prille teenagers, waren we. In de groep voelden we ons groot. We zochten kerstbomen voor een oudejaarsfik. Heel de buurt werd afgezocht. Op ons voetbalveldje ging in de avond rond tienen de hens erin. Maanden later kon je de middenstip niet zien onder het zwartgeblakerde gras. Dagenlang sleepten we de bomen door de wijk. Als we niets vonden, had er altijd wel iemand vuurwerk bij zich. Rotjes heetten ze toen nog. Of astronauten. Waarom je ontploffend materiaal astronauten noemt is mij onduidelijk, als een ruimtereiziger iets niet wil is het ontploffen.

Maar goed.

We gooiden het vuurwerk bij voorkeur na elkaar toe, maar ook naar huizen en voorbijrijdende auto’s. Putten en brievenbussen waren er om op te blazen. Maar het allerleukste, ik beken het tot mijn schande, was toch wel met vuurwerk tegen de ramen een buurman zo gek krijgen dat hij met een kwaaie kop uit zijn huis kwam rennen om die rotjochies een lesje te leren. Slap van het lachen ontkwamen we via steegjes en tuintjes. Om later terug te keren met een volle laag. Beschamend natuurlijk. Ik denk dat ik daar mijn afkeer van vuurwerk heb opgelopen. Al vroeg kreeg ik door dat vuurwerk het laagste in de mens kan oproepen. Nu ik al het geknal weer hoor moet ik me bedwingen niet te reageren, op baldadige jongens die er ook niets aan kunnen doen dat ze zoveel knalgoed gekocht hebben.

In de kroeg met mijn vader

2011-12-29T21:41:00.001+01:00

In het bezoeken van kroegen ben ik autodidact. Groot was mijn verbazing dat je in een kroeg kon eten. Ik ontdekte het in mijn studietijd. Eten deed je thuis of bij de Chinees, hooguit bij de Pizzeria, maar niet in het café. Nu ben ik geboren in het zuiden des lands. De cafécultuur floreert daar ook buiten de carnavalstijd. Bovendien ben ik opgegroeid in een havenstadje, waar kroegen met zeelieden te vinden waren. Ondanks de juiste omstandigheden bezochten mijn ouders zelden een horecagelegenheid. Geen biertje op het terras of een borrel aan de toog. Zo kwam ik nooit aan de hand van mijn vader in een café. Heel af en toe bezocht ik in mijn pubertijd een discotheek. Maar het gedoe met muntjes, portiers en verplichte garderobe stond mij tegen. Kostte ook te veel geld. Klasgenoten konden daar beter tegen en dansten tot diep in de nacht. Alleen naar de kroeg was voor mij geen optie.

In mijn studententijd, zonder stoer of opschepperig te willen overkomen, heb ik het kroegleven ontdekt, uitvoerig onderzocht en in mijn hart gesloten. Nog altijd zit ik graag met een biertje rond te kijken of een krantje te lezen in een café. Ik ken de leuke plekjes in de stad. En weet welk tafeltje ik moet nemen om ongestoord te kunnen genieten van het kroegleven. Zo zat ik vandaag in een stadscafé aan de stamtafel, in een hoekje aan het raam. Perfect zicht op de ingang. Ieder binnenkomst kon ik registeren en elk vertrek kreeg ik mee. Met een halve draai had ik een panoramablik over alle tafeltjes. Ik zat achter een bockbiertje en had mijn vader meegenomen. Die zat naast me. Ik kon mij niet heugen dat ik op een gewone middag naast hem een biertje dronk in een druk café. We kletsten wat over familiezaken en over het weer, je moet toch wat. Ik vertelde hoe zijn kleinkinderen met enige regelmaat en van kleins af aan kroegen als deze bezochten. Ze kenden de namen. Ze weten de weg van de Ugly Duck naar de Beurs en begrijpen dat Boven Jan niet naast Zomers zit en dat het Feithhuis een prima buitenterras heeft. Kwestie van opvoeden. Ik kon het niet goed waarnemen, maar ik zag het hoofd van mijn vader knikken. Genieten van het leven is zo gek nog niet.

We bestelden er nog een. Onder de frisse slokken herfstbier beweerde ik dat het café vol verhalen zat. De vrouw die tegenover ons de Telegraaf had zitten lezen, had haar date gemist. Na het herhaaldelijk checken van haar mobiel en haar gestifte lippen, ging ze met hangende mondhoeken het café uit. Drama op anderhalve meter afstand. Achter ons vertelde een jonge dokter over zijn poging de co-assistente van zijn dromen te versieren. ‘Ze reageerde maar niet op mijn sms’en en e-mails, tot ik haar gewoon vroeg of ze meeging.’ Twee tafeltjes daarachter huilde een niet meer zo jonge dame uit bij haar vriendin, liefdesverdriet komt op alle leeftijden voor. Achter de bar flirtte de barman openlijk met het nieuwe meisje uit de bediening. En de twee broers naast de piano bij de ingang, waren gewoon blij dat ze samen een leuke middag hadden en bestelden nog een glas rode wijn. Het zijn de instant verhalen in een drukke kroeg. De verhalen liggen voor het opscheppen als je ze maar wilt zien.

Na het bier fietsten we door de stad terug naar de buitenwijk. Ik betrapte me erop dat ik net als ik bij mijn kinderen deed toen ze voor het eerst door de stadse drukte fietsten, mijn vader wees op de gevaren van bussen, taxi’s, zo maar afslaande studenten en gevaarlijk racende pizzascootertjes. Terwijl hij mij heeft leren fietsen. Maar ik woon al langer in de grote stad en heb zelf het kroegleven ontdekt. Dus leid ik hem door de drukte, en breng hem naar drukke cafés, en laat hem en passant zien dat ik mijn weg kan vinden in de kroeg en in het drukke stadsverkeer.

Veilig keerden we terug in de twee-onder-een-kap-woning in de buitenwijk. Het was een mooie middag.

Top Honderd a Gogo

2011-12-29T00:03:00.001+01:00

Lang geleden, ver voor het gedonder met de Top 2000 ontstond, diep in de vorige eeuw, maakte ik met een buurjongen elk jaar een Top Honderd Aller Tijden. Waarschijnlijk hadden we het idee gestolen van radio Veronica die zo’n lijst had. Ik geloof rondom Pinksteren dat hun lijst verscheen.

Geheel democratisch maakten wij ook zo’n overzicht. Onze kennis van de popmuziek was niet groot. We leenden de gegevens van de Veronica-lijst en mengden er onze eigen voorkeur doorheen. Dat waren dan nummers uit de afgelopen maanden. Dat aller-tijden moest dus met een korreltje zout genomen worden. Maar honderd platen zetten wij op een rij. Met de pen maakten we in een klein formaat multo-mapje de lijst. Handgeschreven, het moet ergens rond 1980 zijn geweest. Ik denk dat we Queen en Deep Purple hoog in de lijst plaatsten. Ook Boney M en Spargo verschenen in onze rangorde. We deden er niets mee, lieten het aan niemand zien. Het was just for the fun of it. Net zoals we middagen bezig konden zijn met het opstellen van plastic minisoldaatjes op zolder.

De multomapblaadjes zijn in de loop van de jaren verdwenen, tijdens verhuizingen of opruimwoedes. Heel misschien is er nog een stukje over, ergens tussen de kindertekeningen of schoolschriftjes. Wie weet staan The Windsurfers er ook in, of Freddy James of Pussycat. Misschien is het maar beter dat die papieren zijn verdwenen. Toch vind ik het wel stoer dat twee jongetjes van een jaar of elf, twaalf dagen in de weer waren om een lijst van popliedjes in een volgorde te plaatsen. Echte koehandel vond plaats. ‘Okee, als jij Cheaptrick erin wilt hebben dan vind ik dat ik de Boomtownrats er ook in horen.’ Waarop besloten werd om ze ergens in de veertig te plaatsen.

Ik moest vandaag ineens aan onze lijst denken toen ik op radio 2 en op 3FM een top 2000 voorbij hoorde komen.

Keuzestress omtrent een nieuwjaarswens

2011-12-25T22:33:00.001+01:00

Ik word elk jaar zo rond eind december een beetje nerveus. Oud en Nieuw komt eraan. Keuzes moeten gemaakt worden. Naar een feest of gewoon thuis? Een film of een conference op tv? Hapjes of een diner? Oliebollen of gewoon chips? Champagne of appelbessenwijn? Een jasje of een slobbertrui?

Dat is niet het ergste. De echte keuzes zitten in het Gelukkig-Nieuwjaar-wensen en -kussen. Kus ik elke voorbijkomende buurvrouw of collega? Of hou ik me bij mijn eigen vrouw? Moet de man ook op de wang worden gezoend? En op welke leeftijd is een jong meisje wel of niet kusbaar? Twijfel al om. En er is een categorie dame die ik bij voorkeur niet zoen, maar ja het is Nieuwjaar, dus ja, ik doe het toch maar. Afgezien van kussen is het wensen ook een bezoeking. Ik wilt niet afgezaagd zijn. Een ‘Gelukkig Nieuwjaar’ is heel veel voorkomend, beetje makkelijk. ‘Veul heil en zeg’n’, is als import Groninger niet te doen. Een ‘Zalig’ Nieuwjaar, is katholiek. Walgelijk is de inwisselbare wens: ik-wens-je-toe-wat-je mij-ook-toewenst. Beter van niet. De ‘beste wensen’ te weids, voor je weet wens je iets dat je niet wenst. Uiteindelijk mompel ik maar iets van ‘insgelijks’. Terwijl ik weet dat dit het meest holle gelukswens is, de moeder van alle laffe wensen is.

De eerste twee weken van het nieuwe jaar, houd ik me bij voorkeur schuil. Sluip ik weg als ik mensen tegen kom. Ik veins verkoudheden, kweek een koortslip, als ik maar niet hoef te kussen en te wensen. Het is een verschrikkelijke keuzemoment, ik sta nu al stijf van de keuzestress. Nog een paar dagen en dan gebeurt het weer, het is onvermijdelijk. Ik moet een slogan bedenken, een gimmick om de kuswens uit te drukken. ‘Het beste’, met twee klapzoenen op elke wang? Of een gestrekte arm om elke kusser op afstand te houden en een knik ter beantwoording van de nieuwjaarswens?

Laat ik het maar houden op een goed jaar! Maak er iets moois van! Doe alles wat je doet met hart en ziel! Laat alles naar wens gaan! Wat ik ook wens, het komt uit een goed hart, moet je maar denken.

Wat doen we met kerst: eten

2011-12-25T17:56:00.001+01:00

Het is kerst en het wil maar niet sneeuwen. Niet dat dat erg is, maar het cliché wil dat dit zo is. Gelukkig komen weinig clichés uit. Stel je toch eens voor dat je de hele dag christmas carols moet aanhoren. Of instant X-mass-pophits. Ik heb dat laatst meegemaakt. Met Mijn Lief belandde ik in een sauna. Niet onze vaste wellnessspot, maar eentje in Friesland, met zo’n onuitspreekbare naam vol bijzondere klinkercombinaties. Het was er goed toeven. Fijne Finse sauna, prima relax-ruimte met waterbedden (heerlijk in slaap gevallen) en lekkere lunchgerechten. Om de saunagast te vermaken klonk in de kleedkamer, het toilet, het restaurant en in de douches muziek. Kerstmuziek, met een pop-dreuntje eronder, en koortjes, en zoet-zappige uithalen, en truttige trompetjes. Het kabbelde maar door. Elke noot bracht mij verder van het über-relax-gevoel af. Na zeventien nummers had ik een staat van kerst-haat ontwikkeld die ik moeilijk kon onderdrukken. Ineens begreep ik waarom in Engeland de wens tot dronkenschap tijdens de kerstdagen enorm is, even een slokje. Die Engelsen worden helemaal gek gemaakt met kerstmuzak, kerstbomen, kerstcadeautjes, kerstetalages, Kerstmannen, kerstpuddings, kerstinkopen en kerstklokken. Hebben wij nog Sint Maarten en Sinterklaas om het kerstgeweld wat af te stoppen, bij onze eilandburen gaat het na de zomervakantie meteen van start. Maandenlang. Nee, ik ben blij dat ik niet in Engeland hoef te zijn.

Het is kerst en het wil maar niet sneeuwen. We eten zo dadelijk lekkere hapjes, Mijn Lief is die aan het voorbereiden in de keuken. Geen ingewikkelde gerechten, geen wild of luxe gevogelte, geen fois gras of truffels, maar fijne van alles wat lekker is eten. Lekker wijntje erbij en een kaarsje aan. Geen uitgebreide tafelschikking, wel servetjes en de mooie borden uit de kast. Er komt niemand aan tafel te gast. Niet dat we niet gastvrij zijn, maar het is ook mooi om in gezinnelijke kring een fijne maaltijd te genieten.

Het is kerst en het wil maar niet sneeuwen. Over tien jaar is er misschien wel sneeuw. Hoe eten we dan? Komen de kinderen thuis? Nemen ze vrienden mee? Of mogen wij samen aan tafel? En wat doen we met oma en opa? Ik ben benieuwd, valt er dan nog zonder trilling te drinken uit een rank wijnglas? Ach, het komt wel goed, en als het niet goed komt, valt het wel mee.

Het is kerst en het wil maar niet sneeuwen. En dat is goed, want een cliché moet een cliché blijven. Ook dit jaar is de kerstpuzzel van de plaatselijke krant niet al te ingewikkeld, al gaat het niet bij elke opdracht van zelf. De stapel kranten en tijdschriften wacht op lezing. Letters op papier zijn geduldig. Zacht klinkt de muziek. De geluiden uit de keuken overstemmen het kerstconcert op de radio. In een andere kamer kijken kinderen naar een kerstfilm. De hond scharrelt rond, hoopt op een bot uit de kerstkalkoen of een kluif van het konijn. Helaas voor hem wordt het vis. Nou ja, een stukje stokbrood maakt hem ook gelukkig.

Het is kerst en het wil maar niet sneeuwen. Waarschijnlijk is de essentie van kerst geworden dat je samen bent. Vandaar die nadruk op gezellig samen eten en drinken, gesublimeerd in het gourmetten. Samen een stukje vlees bakken in een klein pannetje, aan tafel. Met muizenhapjes eten, langzaam, gerekt dineren. Het is natuurlijk ook een cliché, wie wil er nou als Scrooge te boek staan? En wilde ook Scrooge, aangezet door zijn schrijver, uiteindelijk ook niet gezellig aan tafel met anderen? Al is het een cliché, samen de avond doorbrengen, met een fijn maal, een goed glas, boeiend tafelgesprek, en vooral natafelen, zonder sigaar, maar met een drankje en een koffie. Confidenties en hartenkreten. En dat kan ook zonder sneeuw, misschien wel beter.

Wat doen we met de kerst episode 5

2011-12-24T13:01:00.001+01:00

Het is mislukt. Mijn aspiratie om een kerstfeuilleton te maken is niet gelukt. Ik faal als het gaat om de sfeer te pakken. Ik kan natuurlijk de omstandigheden de schuld geven. Het zonnetje schijnt en de temperatuur stijgt boven de 10 graden. Geen gevoel dat er een kerst komt. De inspiratie is er niet, er komt geen sublieme inval. Niets, nada. Dus geen verhaaltjes over kerstdiners die mislukken of eenzaamheid onder de kerstklok. Nou ja, volgende keer beter.

Fire of love

2011-12-22T18:43:00.001+01:00

Op hoge hoogte zitten we. In Harlingen, in een vuurtoren. Hoe hoog we zitten is niet van belang. Maar we moesten veel traptreden omhoog om in de lichtkamer te komen. We zitten nu in een ronde ruimte met diameter van drie meter. Rondom ons ramen. We kijken uit over het oude stadje en over de haven en zee. De huizen en de straten, de grachten en de binnenhaven hebben veel lichtjes. Er liggen schepen met lichtkabels in de masten. Als we naar de zee kijken, valt op de groene en rode lichtmarkering in het water voor de schepen. geen kunst om in de nacht een haven uit te varen, zou je denken, maar de schepen varen behoedzaam en volgen de aangewezen route. De wind waait niet hard, maar is hoorbaar. We vieren ons twintig jaar samen. Wat ooit in een tochtig bushokje begon, wordt nu in de wolken gevierd. Uit het gastenboek blijkt dat hier heel wat jubilea zijn gevierd. Let love rule, wij hebben de toon gezet na binnenkomst. Nu is het donker en geven kaarsjes schaars licht, sfeer voelt goed.

Wat doen we met kerst dit jaar? Episode 4

2011-12-19T20:52:00.001+01:00

Het diner met de collega’s van mijn vrouw was geen succes. Ik werd genegeerd door de twee dames waartussen ik in geplaatst was. Ik begon met een gewone vraag:

‘Wat is jou taak binnen het bedrijf?’

‘Eh, wat zeg je? Wacht even hij vraagt wat, momentje.’

‘Ik ben benieuwd wat je doet op kantoor?’

‘Nou, ja, ik doe de post. En wat zei hij toen?’ Haar blik had ze heel kort op mij gericht gehouden, maar ging al snel weer naar de dame achter mij.

‘Doe je inkomende post of de uitgaande?’ Op zich een leuke vraag. En ik had een mooi bruggetje bedacht.

‘Inkomende en uitgaande, nee niks, ik moest hem even wat zeggen, is al klaar.’

‘O, ja, maar wat heb je nou tegen hem gezegd?’

‘Wie? Die leuke jongen in het café, ja, nee ik wilde wat zeggen, maar…’

‘En werk je hier al lang?’ Ik vond dat geen rare vraag.

‘Jo, kun je niet zien dat ik in gesprek ben, met haar. Als je nu even wacht kom ik straks naar jou luisteren. Is dat goed?’ Ze lachte er in ieder geval wel lief bij.

‘Nou nee, ik vind het niet goed om genegeerd te worden.’ Mijn stem klonk te luid voor aan tafel, ik had het zelf door. ‘Ik vind jullie voorbeelden van onopgevoede egocentrische flutwijven.’ Van alle kanten werd naar mijn tafel gekeken. ‘Ah, ik heb uw aandacht, nou kijk maar eens goed naar mijn twee tafelgenoten, u zult ze wel herkennen, twee collegaatjes die alleen oog voor zich zelf hebben.’ Ik duwde mijn stoel achteruit, die op de grond viel, liet mijn glas halfvol gevuld met wijn vallen, de rode vlek liep in de plooien van het tafellaken uit. ‘Ik hou het niet langer vol, ik vertrek.’ Met grote passen liep ik naar de deur. Met de klink in mijn hand stond ik stik, draaide ik me om en zag tot mijn opluchting mijn vrouw in mijn richting komen, met de jassen. Gelukkig.

In de auto kreeg ik de wind van voren, ik had me ten overstaande van haar collega’s belachelijk aangesteld. Ik had overdreven in mijn reactie. Ik had mijn kerstgedachte wel eens beter in de praktijk kunnen brengen. ‘Maar ik dacht dat ik mijn gelijk had gehaald, ben je het dan niet met me eens?’

‘Nou eerlijk gezegd niet op deze manier. Ik denk dat je het anders moet aanpakken. Je moet mensen bewust maken van hun conversatieplicht. Geen prietpraat maar oprechte interesse. Als je in de tafelschikking nu eens iets zou inbouwen. Gewoon als idee.’ Ze stelde voor om elke gast een rijtje van interesses te laten noteren. Sport, leukste film, favoriete boek, lekkerste eten, mooiste vakantieplek. Drie wensen op laten schrijven en meer van dat soort items. Je diner-profiel wordt naast je bord geplaatst en de je buur kan het even doornemen om in stilte kennis met je te maken.

‘Maar dat kun je toch ook gewoon vragen?’

‘Klopt, maar veel mensen vergeten het, en missen zo de essentiele vragen.’

‘En hoe had je dit willen organiseren?’

‘Ik denk er nog even over na.’

Wat doen we met kerst dit jaar? Episode 3

2011-12-17T20:25:00.001+01:00

In principe is het leuk om mensen aan tafel te ontmoeten. Lekker hapje, goed glas wijn en vooral een fijn gesprek. Vorig jaar had ik aanvankelijk geen zin, maar ik overwon mezelf en ging zonder morren naar een kerstdiner met collega’s van mijn vrouw. Een bedrijfsdiner in plaats van een kerstpakket. Het vond plaats in een Van der Valk-motel, langs de A-28. Een handige locatie, als je weg wilde, kon je heel snel weg, een woordspeling kan het ijs breken, of het gesprek doen stokken. Ik zag er erg tegen op omdat ik niemand kende, of wilde kennen. Gelukkig was er een vaste tafelschikking. Ik hou daar wel van. De hele avond moet je dan naast iemand blijven zitten. Je kunt niet weglopen zoals bij een lopend buffet als het gesprek je niet bevalt, of de persoon. Nee, het is een uitdaging om ingeklemd te zitten tussen twee onbekende mensen en een gesprek te beginnen, vol te houden en af te ronden. Als je weet dat ontsnappen onmogelijk is, ga je net zo lang door tot je een fatsoenlijk gesprek hebt gevoerd.

Ik kwam tussen twee collega’s te zitten. Op mijn vragen gaven ze korte antwoorden. Een tegenvraag kwam er niet. Over mijn hoofd heen werd gepraat over de omstandigheden op het werk. Hoe bullebakkig de chef was, hoe karig de kilometervergoeding en hoe saai de nieuwe collega op hun afdeling was. Ik concentreerde me op mijn eten. Al mijn goede voornemens ten spijt, een gesprek voeren lukte gewoon niet. Ik voelde me verloren. Om mij heen zag ik iedereen met elkaar praten, ik werd genegeerd. Gelukkig stond de karaf met wijn vlakbij. Ongemerkt klokte ik het ene glas na het andere weg.

De tafels in de eetzaal waren allemaal rond, in totaal stonden er zo’n twintig. De bediening was vlot, de gangen wisselden elkaar snel af, de drankjes circuleerden in een hoog tempo. De gewijde kerstsfeer van het begin van de avond, met kaarslicht en stemmige engelenmuziek was vervlogen. Mannen hadden hun dassen en bovenste knoopjes losgemaakt, colbert hingen over stoelleuning, de eerste damesschoenen ploften neer op de vloerbedekking om de beknelde tenen te redden, en de blosjes verschenen op het ene na het andere gezicht alsof het een besmettelijk virus was. Ergens vlak voor het nagerecht gebeurde het. Ik voelde het opborrelen, de wijn was met mijn eten aan de loop gegaan. Ik moest staan. Het kwam eruit voor ik er erg in had.

Kerst, en mijn relatie met mijn geliefde vrouw, zou nooit meer hetzelfde zijn.

Wat doen we met kerst dit jaar? Episode 2

2011-12-17T17:23:00.001+01:00

Vorig jaar ging het niet zo goed, op weg naar het kerstdiner, belandden we in een echtelijke twist.

‘Ik ga niet mee, je gaat maar alleen, ik kan het niet opbrengen dit jaar.’

‘Je kan het niet maken. Dan had je het eerder moeten zeggen, het is altijd hetzelfde met jou.’

‘Wat nou, hetzelfde?’

‘Je laat het er op aan komen, en laat mij raden wat er is, je zult het nooit uit je zelf zeggen.’

‘Ik zeg het je nu toch, ik ga niet mee.’

‘Ja, een uur voordat we er moeten zijn.’

‘Ik ga niet mee, punt.’

‘Dan ga je het zelf maar even doorgeven, ik doe het niet, en zeg maar dat ik ook niet kom.’

‘Wat krijgen we nou, jij gaat toch wel, jij hebt steeds gezegd dat je zou gaan.’

‘Ik ga niet aan tafel met allemaal stellen en dan als een halve weduwe daarbij zitten.’

‘Krijgen we dat weer, ik wist dat jij het ook niet wilde, waarom zeg je dat niet dan.’

‘Volgens mij draai jij het nu om, ik ga niet omdat ik niet alleen wil gaan, jij begint hiermee.’

‘Je wist dat ik niet zou gaan, waarom begin je er niet eerder over, dan had ik kunnen zeggen dat ik niet wilde gaan en had jij je keurig kunnen afmelden.’

‘Dus ik begin, ik dacht dat jij het probleem veroorzaakte.’

‘Ja, altijd makkelijk om je te verschuilen achter je man, die weer eens verzaakt, dat begrijpen de mensen wel. Goedkoop hoor.’

‘Flauwekul, je gaat gewoon mee, geen gezeur. Als je maar belooft niet te veel te drinken.’

‘Ik ga helemaal niet mee als ik niet mag drinken. Zonder een slok op overleef ik het niet.’

‘Ik vraag me echt af wat ik ooit in je hebt gezien.’

‘Ik kan je nog wel wat citaten opdienen uit je liefdesbrieven, mocht je dat vergeten zijn.’

‘Nou, schiet op, kleed je aan, we moeten gaan.’

‘Heb ik iets gemist, ga ik mee?’

‘Ja, ik wacht in de auto op je, vergeet de tas met cadeautjes niet.’

‘Wat moet ik aantrekken? Heb je wat klaargelegd dan?’

‘Wees es creatief, kun je best.’

‘Ik trek het eerste het beste aan wat ik in de kast zie liggen.’

‘Kijk maar, schiet wel op.’

‘Ik ben bijna klaar, even de schoenen.’

‘Vergeet de pakjes niet, ze staan in de gang.’

‘Start de auto, ik kom eraan.’