BOX20-09

ใครบ้างที่ต้องวางแผนการเงิน

2019-08-20T05:03:00.002-07:00

จริงๆ แล้ว ไม่ว่าจะวัยใด ทุกคนสามารถวางแผนการเงินได้ทั้งนั้น

วัยเด็ก วัยที่เหมาะแก่การบ่มเพาะนิสัยในการใช้จ่ายเงินอย่างสมเหตุสมผล ให้เด็กรู้จักค่าของเงิน สอนให้ลูกรู้จักเก็บออม รู้จักวางแผนใช้จ่ายเงิน สิ่งเหล่านี้จะเป็นพื้นฐานที่ดีให้เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ใช้เงินเป็น

วัยทำงาน วัยกำลังสร้างเนื้อสร้างตัว มีรายได้เป็นของตัวเองและมีอิสระในการใช้จ่าย ซึ่งหากไม่มีการวางแผนการเงินที่ดีแล้ว โอกาสที่จะรั่วไหลไปตามกระแสสังคม กิน เที่ยว ใช้ ช็อป ย่อมเกิดขึ้นได้มาก และโอกาสที่จะสร้างเนื้อสร้างตัว เช่น ซื้อรถ ซื้อบ้าน แต่งงาน สร้างครอบครัว ก็ย่อมถอยห่างออกไปเช่นกัน

วัยสร้างครอบครัว การสร้างครอบครัวเป็นเรื่องใหญ่ เพราะไม่ได้รับผิดชอบเฉพาะตัวเอง หากยังมีสมาชิกในครอบครัวที่ต้องดูแล จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องวางแผนการเงินให้รัดกุม เพราะนอกจากจะต้องจัดสรรรายได้ให้เพียงพอต่อรายจ่ายในแต่ละเดือน เช่น ค่ากินใช้ ค่าขนมลูก ค่าผ่อนบ้าน ผ่อนรถ ฯลฯ แล้วยังมีค่าเทอมลูก และรายจ่ายจร เช่น ค่าซ่อมรถ ซ่อมบ้าน ค่ารักษาพยาบาล ค่าใช้จ่ายในการท่องเที่ยว ฯลฯ

วัยเกษียณ แม้ว่าภาระการเงินต่างๆ จะน้อยลง แต่ก็ยังจำเป็นต้องวางแผนการเงินเช่นกัน เพื่อไม่เป็นภาระของลูกหลาน เนื่องจากคนวัยนี้ส่วนใหญ่รายรับจะน้อยลง ในขณะที่รายจ่ายด้านการดูแลสุขภาพมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น

เพราะฉะนั้น ไม่ว่าคุณจะอยู่ในช่วงวัยใด คุณก็ควรที่จะมีการวางแผนการเงินอย่างเป็นระบบ

"วางแผนการเงินตั้งแต่วันนี้ เพื่อความมั่นคงในวันข้างหน้า"

ทำไมต้องวางแผนการเงิน

2019-08-19T06:51:00.000-07:00

มีสลึงพึงบรรจบให้ครบบาท

อย่าให้ขาดสิ่งของต้องประสงค์

มีน้อย ใช้น้อย ค่อยบรรจง

อย่าจ่ายให้ลงให้มากจะยากนาน

บทประพันธ์ สุนทรภู่

เชื่อว่าหลายคนคงเคยผ่านหูบทกลอนที่สะท้อนให้เห็นความสำคัญของการวางแผนการเงินนี้กันมาบ้าง ซึ่งหากคุณเป็นคนหนึ่งที่ต้องการมีฐานะทางการเงินที่มั่นคง มีชีวิตที่มั่งคั่ง จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องรู้จักวางแผนการเงินให้เป็น นั่นเพราะการวางแผนการเงินเป็นเครื่องมือสำคัญที่จะช่วยให้เราสามารถจัดการชีวิตอย่างเป็นระบบ ให้มีรายได้เพียงพอกับรายจ่าย และมีเงินเหลือไว้ใช้ยามฉุกเฉิน มีเงินออมไว้เก็บเกี่ยวดอกผล หรือลงทุนในอนาคตได้ ซึ่งทั้งหมดนี้ก็เพื่อสร้างอนาคตที่สดใสและมั่นคงนั่นเอง

เคล็ดลับขจัดความจน

ขยันทำมาหากิน ⇒ รู้จักเก็บออม ⇒ ไม่ยุ่งการพนัน ⇒ อยู่อย่างพอเพียง ⇒ มองการณ์ไกล ⇒ ใช้จ่ายเท่าที่จำเป็น ⇒ สร้างหนี้เฉพาะที่จำเป็น ⇒ ไม่ก่อหนี้นอกระบบ

รู้รอบเรื่องการเงิน :: วางแผนการเงินอย่างชาญฉลาด

2019-08-19T06:41:00.002-07:00

แม้ว่าเราจะไม่สามารถล่วงรู้อนาคตได้
แต่เราสามารถเตรียมความพร้อม เพื่อ "อนาคตที่ดีและมั่นคง" ได้

ขอเพียง "วางแผนการเงิน" ให้เป็น
สิ่งที่หวังและอนาคตที่ฝัน ย่อมเป็นจริงได้ไม่ยาก

คุณอยากมีชีวิตแบบไหน ?

หากเลือกได้ เชื่อว่าทุกคนคงอยากมีชีวิตที่มั่งมีศรีสุข เหมือนปลาตัวใหญ่มากกว่าจะเป็น "เหยื่อ" กันทั้งนั้น แต่ใช่ว่าทุกคนจะเลือกชีวิตได้ดังใจนึกฝัน นั่นเพราะมีปัจจัยมากมายที่ส่งผลให้ชีวิตของแต่ละคนแตกต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นพื้นฐานครอบครัว การศึกษา หน้าที่การงาน ฯลฯ

อย่างไรก็ตาม แม้วันนี้คุณอาจจะยังเป็นคนหาเช้ากินค่ำ พอมีพอกิน หรือแม้กระทั่งเป็น "เหยื่อ" อยู่ก็ตาม แต่คุณก็สามารถพัฒนาไปสู่การเป็น "ปลาแซลมอน" และมีชีวิตอย่างมั่งมีศรีสุขได้

เหยื่อ ใช้เงินเกินตัวแถมตกเป็นเหยื่อ (หาได้ 100 ใช้ 100 แล้วยังหยิบยืมชาวบ้าน)
เป็นแค่ปลาเล็กปลาน้อย หาเช้ากินค่ำ หาได้ 100 ใช้ 100
เป็นแค่ปลาทูบ้านๆ พอมีพอกิน หาได้ 100 ใช้ 90 อีก 10 เป็นเงินออม
เป็นปลาทูน่าแสนแพง กินดีอยู่ดี หาได้ 100 ใช้ 80 อีก 20 เป็นเงินออม
เป็นปลาแซลมอนสุดหรู มั่งมีศรีสุข หาได้ 100 ใช้ 50 อีก 25 เป็นเงินออม อีก 25 นำไปลงทุน

เรามาดูกันว่า สิ่งที่จะช่วยให้อนาคตของคุณสดใสเหมือน "ปลาแซลมอน" นั้น มีอะไรบ้าง ติดตามได้ในบทความต่อไปนะคะ ในหัวข้อ ทำไมต้องวางแผนการเงิน

สรุปย่อผลการศึกษาวิจัยธุรกิจอู่ซ่อมรถยนต์

2012-07-06T10:23:00.000-07:00

ภาพรวมโครงการ

การศึกษาวิจัยธุรกิจซ่อมบำรุงรถยนต์ในครั้งนี้ เป็นการศึกษาวิจัยเชิงเปรียบเทียบเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพของธุรกิจอู่ซ่อมบำรุงรถยนต์ 4 ล้อ โดยศึกษาในพื้นที่ 10 จังหวัด ได้แก่ กรุงเทพฯ สมุทรปราการ ปทุมธานี นนทบุรี อยุธยา ชลบุรี เชียงใหม่ ขอนแก่น นครราชสีมา และสงขลา ซึ่งแยกการสำรวจเป็น

สำรวจผู้ประกอบการอู่ซ่อมรถยนต์ จำนวน 300 ราย

สำรวจผู้ใช้รถยนต์ จำนวน 700 ราย

การวิเคราะห์ด้านอุปสงค์และอุปทาน

การวิเคราะห์ด้านอุปสงค์ เป็นการวิเคราะห์ความต้องการของตลาดบริการซ่อมบำรุงรถยนต์ 2 ด้าน คือ

วิเคราะห์จากจำนวนการจดทะเบียนที่เพิ่มขึ้น ของกรมการขนส่งทางบก กระทรวงคมนาคม ซึ่งพบว่า ตั้งแต่ปี 2540 – 2545 มีอัตราการใช้รถยนต์เพิ่มขึ้นโดยเฉลี่ยปีละ 348,437 คัน โดยอีก 10 ปีข้างหน้าคาดว่าจะเพิ่มขึ้น ประมาณ 10,232,286 คัน ซึ่งผู้ใช้รถยนต์ใหม่ส่วนใหญ่จะนิยมใช้บริการการศูนย์บริการ ส่วนที่มีอายุการใช้งานมากกว่า 5 ปี หรือรถที่มีการจดทะเบียนจนถึงปี 2541 จำนวนประมาณ 5,369,672 คัน จะถือว่าเป็นลูกค้าอู่ซ่อมรถยนต์

วิเคราะห์จากรถที่เข้าทำการซ่อมอย่างชัดเจน คือรถที่มีการเสียหายจากอุบัติเหตุ จากข้อมูลของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ จากการพยากรณ์ทางสถิติพบว่าตั้งแต่ปี 2540-2545 จำนวนรถยนต์ที่เกิดอุบัติเหตุมีแนวโน้มลดลง ในอัตรา 353 คันต่อปี ซึ่งเป็นสัดส่วนที่น้อยเมื่อเทียบกับจำนวนรถยนต์ที่เกิดอุบัติเหตุทั้งหมด ดังนั้นจำนวนรถยนต์ที่เกิดอุบัติเหตุยังคงมีปริมาณสูง ซึ่งเป็นโอกาสของธุรกิจ และมีแนวโน้มการตั้งอู่ซ่อมรถยนต์เพิ่มขึ้น ทำให้ในอนาคตอาจมีการแข่งขันกันมาก โดยเฉพาะอู่ที่เป็นตัวถัง และ เคาะพ่นสี แต่ส่งผลดีกับอู่ที่ติดต่อกับประกันภัยหรืออู่ที่ไม่ได้ติดต่อกับประกันภัยแต่มีบริการเสริม เช่น การรับลากรถ บริการให้รถใช้ระหว่างซ่อมฯลฯ

การวิเคราะห์ด้านอุปทาน เป็นการวิเคราะห์ตลาดบริการซ่อมบำรุงรถยนต์ โดยใช้ข้อมูลของผู้ประกอบธุรกิจที่จดทะเบียนกับกรมโรงงานอุตสาหกรรม ตั้งแต่ปี 2540-2545 ซึ่งพบว่า มีอัตราการเพิ่มขึ้นเฉลี่ย ปีละ 333 อู่ และอีก10 ปีข้างหน้า(ปี 2555) จะมีอู่ซ่อมรถยนต์จำนวนประมาณ 10,281 อู่ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นการให้บริการที่ไม่ครบวงจรเนื่องจากมีการลงทุนสูง ทำให้อู่มีการเลือกให้บริการบางประเภท ทำให้ผู้ใช้บริการมีสะดวก ซึ่งถือว่าเป็นจุดอ่อนของอู่ซ่อมรถยนต์ทั่วไป สำหรับในปัจจุบันธุรกิจนี้ถือว่าเป็นสภาวะที่มีการส่งเสริมและเอื้อต่อการเปิดกิจการ ซึ่งจะเห็นจากการขยายตัวของอุตสาหกรรมยานยนต์และการปล่อยสินเชื่อของสถาบันการเงินที่เพิ่มขึ้น

ผลการสำรวจและวิเคราะห์ข้อมูลธุรกิจซ่อมบำรุงรถยนต์

ผลการวิเคราะห์ข้อมูลผู้ใช้บริการ พบว่านิยมนำรถไปซ่อมบำรุงที่ศูนย์บริการ เพราะมีความมั่นใจในคุณภาพและบริการ เฉลี่ยประมาณ 2-4 เดือนต่อครั้ง โดยใช้บริการประเภทเปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่อง และมีค่าใช้จ่ายประมาณ 300 –3,500 บาทต่อครั้ง ซึ่งผู้ใช้บริการส่วนใหญ่ต้องการให้อู่ มีการปรับปรุงด้านคุณภาพของงานซ่อม และต้องการให้ภาครัฐเข้ามากำกับดูแลด้านมาตรฐานการซ่อมและราคา

ผลการวิเคราะห์ข้อมูลผู้ประกอบธุรกิจ พบว่าผู้ประกอบการส่วนใหญ่ต้องการพัฒนาศักยภาพในการแข่งขัน และต้องการให้ภาครัฐสนับสนุนด้านการเงินมากที่สุด รองลงมาคือ ด้านการตลาดและลูกค้า ด้านกระบวนการภายใน และด้านบุคลากรและเทคโนโลยี

ผลการวิเคราะห์และแผนกลยุทธ์การส่งเสริมธุรกิจ

ผลการวิเคราะห์ จุดแข็ง จุดอ่อน โอกาสและอุปสรรค(SWOT Analysis)

จุดแข็ง	จุดอ่อน
ราคาถูก คุณภาพงานซ่อมดี บริการรวดเร็ว ทำเลที่ตั้งสะดวก ช่างฝีมือดี	ลูกค้าน้อย เวลาซ่อมนาน ไม่มีชื่อเสียง ขาดสภาพคล่องทางการเงิน ไม่สามารถซ่อมงานบางประเภทได้
โอกาส	อุปสรรค
ราชการเลิกซ่อมเองโดยให้มีการจ้างอู่แทน ดอกเบี้ยต่ำ มีโอกาสขยายกิจการ รัฐมีการส่งเสริมการประกันคุณภาพอู่ ปริมาณการใช้รถยนต์มีเพิ่มขึ้น มีการรวมกลุ่มของผู้ประกอบธุรกิจ	มีการแข่งขันสูง รัฐมีการควบคุมพื้นที่ดำเนินกิจการ กฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคมีความเข้มงวด ปัญหาการจ่ายเงินของประกันภัย ขาดการส่งเสริมจากภาครัฐ

ผลการวิเคราะห์ด้านความต้องการของผู้ประกอบการ แยกเป็นความต้องการเพิ่มศักยภาพและการสนับสนุนจากภาครัฐ

ความต้องการเพิ่มศักยภาพ

การสนับสนุนจากภาครัฐ

ลดต้นทุนการดำเนินงาน

ปรับปรุงความรวดเร็วในการบริการ

สร้างมาตรฐานเพื่อสร้างความมั่นใจให้ลูกค้า

ส่งเสริมให้มีการฝึกทักษะ และฝีมือช่าง

ขยายพื้นที่อู่เพื่อเพิ่มความสะดวก

ออกใบรับรองให้กับอู่ที่ได้รับมาตรฐาน

ประชาสัมพันธ์ข่าวสารอู่ที่มีคุณภาพ

จัดหาแหล่งเงินทุน

จัดหาที่ปรึกษาช่วยปรับปรุงวิธีการทำงาน

ส่งเสริมฝึกอบรมในด้านต่าง ๆ

แผนกลยุทธ์การส่งเสริมธุรกิจซ่อมบำรุงรถยนต์

เป็นการจัดทำแผนกกลยุทธ์เพื่อตอบสนองวิสัยทัศน์ของกรมพัฒนาธุรกิจการค้าต่อธุรกิจซ่อมบำรุงรถยนต์คือ “การสร้างความเข้มแข็งให้กับธุรกิจซ่อมบำรุงรถยนต์ โดยมีมุมมองด้านการพัฒนาบุคลากรและเทคโนโลยี กระบวนการทำงานหรือการส่งเสริมเพื่อตอบสนองต่อผู้ประกอบการ

--------------------

สำนักส่งเสริมและพัฒนาธุรกิจ
กรมพัฒนาธุรกิจการค้า
โทร. 0 2547 5050 ต่อ 3182

สรุปผลการศึกษาวิจัยธุรกิจเสริมสวย

2012-07-06T10:05:00.001-07:00

ลักษณะร้านเสริมสวย

จากการสำรวจข้อมูลของบริษัทจำหน่ายผลิตภัณฑ์เวชสำอาง มีการประมาณการจำนวนร้านเสริมสวยอยู่ที่ประมาณ 300,000 กว่าราย จากรายงานการสำรวจธุรกิจทางการค้าและธุรกิจทางการบริการ พ.ศ. 2542 และ พ.ศ. 2543 ทั่วราชอาณาจักร ของสำนักงานสถิติแห่งชาติ สำรวจร้านเสริมสวยทั้งสิ้น 827 และ 762 แห่ง พบว่า ร้านเสริมสวยส่วนใหญ่มีรูปแบบการจัดตั้งเป็นส่วนบุคคลมากกว่าร้อยละ 90 เมื่อพิจารณาสถิติการจดทะเบียนร้านเสริมสวยของกระทรวงพาณิชย์ พ.ศ. 2547 พบว่ามีประมาณมากกว่า 400 แห่ง

การจัดแบ่งขนาดร้านเสริมสวย

จากข้อมูลของสำนักงานสถิติแห่งชาติและกรมการจัดหางาน กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมจำแนกร้านเสริมสวยตามจำนวนพนักงาน โดยขนาดขนาดเล็ก มีพนักงานต่ำกว่า 5 คน- ขนาดกลาง มีพนักงาน จำนวน 5-9 คน และขนาดใหญ่ มีพนักงานมากกว่า 10 คน ขึ้นไป

สภาพแรงงาน

จากข้อมูลของสำนักงานสถิติแห่งชาติ สรุปได้ว่าจำนวนลูกจ้างเฉลี่ยต่อร้านเสริมสวยในปี 2543 ประมาณ 5 คนต่อร้าน และเฉลี่ยการทำงานของช่างเสริมสวย 1 คนอาจบริการให้ลูกค้าได้ 10 - 12 คน ซึ่งแล้วแต่การเข้ามาใช้บริการการเสริมสวยเป็นแบบใดซึ่งใช้เวลาที่แตกต่างกัน ในด้านค่าตอบแทนช่างเสริมสวยฝึกหัด หรือ ผู้ช่วยในร้านเสริมสวยจะได้รับอัตราค่าตอบแทนโดยประมาณเดือนละ 5,000-6,000 บาท ทำงานวันละประมาณ 9 -10 ชั่วโมง ช่างฝีมือได้รับอัตราค่าตอบแทนเป็นรายหัวโดยแบ่งรายได้กับเจ้าของกิจการประมาณ 40:60 หรือ แล้วแต่เงื่อนไขการตกลงว่าจ้างกับผู้ว่าจ้าง

มูลค่าตลาดภายในและต่างประเทศ

จากข้อมูลของสำนักงานสถิติแห่งชาติในปี 2543 ประมาณมูลค่าตลาดภายในปี 2545 มีมูลค่า 1,104 ล้านบาท สำหรับมูลค่าตลาดต่างประเทศ ภายใต้การประมาณการของกรม ส่งเสริมการส่งออกประมาณรายได้ของธุรกิจเสริมสวยในร้านระดับดีมีรายได้จากชาวต่างประเทศประมาณ 328.50 ล้านบาทต่อปี สำหรับร้านเสริมสวยระดับกลางมีรายได้จากชาวต่างประเทศประมาณ 41 ล้านบาทต่อปี

การวิเคราะห์อุปสงค์

สอดคล้องกับการขยายตัวทางเศรษฐกิจใน พ.ศ. 2545 ถึงร้อยละ 4 และการมีงานทำถึงประมาณ 33 ล้านคน และมีกลุ่มชาวต่างชาติที่ทำงานในประเทศไทยจำนวนถึง 28,797 คน และจำนวนนักท่องเที่ยวถึง 10.8 ล้านคนจากสถิติ พ.ศ. 2545 ซึ่งแสดงให้เห็นชัดเจนว่าอุปสงค์ในประเทศยังคงไม่ถึงจุดอิ่มตัวและมีศักยภาพในการขยายตัวสูง

การวิเคราะห์อุปทาน

จากการเก็บรวบรวมสถิติร้านเสริมสวยในประเทศไทยนั้น กระทำได้ยากเนื่องจากไม่มีการจดทะเบียนอย่างถูกต้องแท้จริง หากพิจารณาข้อมูลสถิติใบอนุญาตประกอบกิจการเสริมสวยในพื้นที่กรุงเทพ พ.ศ. 2545 มีร้านเสริมสวยทั้งสิ้น 759 แห่ง ในขณะที่มีร้านเสริมสวยที่จดทะเบียนกับกระทรวงพาณิชย์ถึง วันที่ 7 สิงหาคม 2546 จำนวน 479 แห่งทั่วประเทศ

พื้นที่สำรวจ

พื้นที่สำรวจครอบคลุม 11 จังหวัดทั่วประเทศ ได้แก่ กรุงเทพฯ สมุทรปราการ นนทบุรี ปทุมธานี เชียงใหม่ ชลบุรี นครราชสีมา ขอนแก่น ภูเก็ต สงขลา และประจวบคีรีขันธ์

ผลการวิเคราะห์ผู้ใช้บริการร้านเสริมสวย

ผู้ใช้บริการส่วนใหญ่เน้นการใช้บริการเกี่ยวกับผมเป็นหลัก และนิยมใช้ประเภทร้าน เสริมสวยครบวงจร เพราะว่าจะสามารถเข้ารับบริการได้หลายอย่างในเวลาเดียวกันทำให้ประหยัดเวลา โดยใช้บริการทุกเดือน ไม่จำกัดเวลาเข้าใช้บริการ และเลือกร้านที่อยู่ใกล้บ้าน โดยค่าใช้จ่ายต่อครั้งประมาณ 200 บาท (ค่าบริการต่ำสุด 25 บาทต่อครั้ง และค่าใช้จ่ายในบริการสูงสุด 2,000 บาทต่อครั้ง)

รูปแบบบริการที่ผู้ใช้บริการเลือกใช้

ประเภทของบริการที่ใช้ส่วนใหญ่ คือ ตัดผม ซอยผม และรองลงมาคือ สระ ไดร์ ช่วงราคาที่เหมาะสมมากที่สุดสำหรับบริการตัดผม ซอยผม คือ 80-150 บาท และ 60-100 บาท สำหรับการบริการสระ ไดร์

ความคาดหวัง หรือ ความต้องการของลูกค้าต่อบริการ

ผู้ใช้บริการส่วนใหญ่ เลือกใช้บริการ โดยพิจารณาจากฝีมือของช่าง ราคาเหมาะสม และการให้บริการ และใช้ร้านเสริมสวยที่เป็นร้านประจำ แต่ในกรณีใช้ร้านอื่นเห็นว่าร้านอื่น มีช่างฝีมือดีกว่า หรือ มีคนแนะนำว่าดี ส่วนผู้ใช้บริการที่ไม่ใช้ร้านเสริมสวยร้านใดร้านหนึ่งเป็นร้านประจำเห็นว่าไม่มีความจำเป็นโดยจะใช้บริการก็ต่อเมื่อผมเสียทรงหรือเสริมสวยเพื่อออกงานต่างๆ

ผลการวิเคราะห์ผู้ประกอบการ

ผู้ประกอบการส่วนใหญ่ดำเนินกิจการแบบบุคคลธรรมดา และมีรายได้อยู่ในช่วง 10,000 - 20,000 บาท และถัดมา คือ ช่วง 5,000 - 10,000 บาท โดยมีโครงสร้าง รูปแบบ การดำเนินงานของธุรกิจ ดังนี้

1. โครงสร้าง/ขนาดร้าน โดยเฉลี่ยอยู่ที่ 34 ตารางเมตร พบว่าขนาดพื้นที่ร้านมีผลต่อการเพิ่มรายได้ของผู้ประกอบการ

2. รูปแบบการลงทุน เงินลงทุนโดยเฉลี่ยของผู้ประกอบการตัวอย่างทั้งหมดส่วนใหญ่เฉลี่ยอยู่ที่ 138,707 บาท เมื่อพิจารณาแยกตามขนาดรายได้พบว่าเงินลงทุนเฉลี่ยมีลักษณะที่เพิ่มขึ้นตามรายได้ที่เพิ่มขึ้นของผู้ประกอบการ โดยผู้ประกอบการที่มีรายได้ต่ำกว่า 5,000 บาท ใช้เงินลงทุนโดยเฉลี่ยต่ำสุด คือ 54,857 บาท และผู้ประกอบการที่มีรายได้สูงกว่า 50,000 บาท ใช้เงินลงทุนโดยเฉลี่ยสูงสุด คือ 338,000 บาท รูปแบบการลงทุนส่วนใหญ่เป็นลักษณะการ ลงทุนภายในประเทศ

3. ลักษณะของธุรกิจ ส่วนใหญ่ไม่มีสาขาย่อย และส่วนใหญ่เปิดร้าน 8.00 น. ปิดร้าน 21.00 น. โดยปิดบริการเฉพาะวันพุธเป็นส่วนใหญ่

โครงสร้างในการลงทุน

1. ลักษณะของร้าน ส่วนใหญ่จะเป็นลักษณะเช่า ซึ่งค่าเช่าโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 17,655 บาทต่อเดือน โดยมีการตกแต่งร้านเอง มีค่าใช้จ่ายเฉลี่ยอยู่ที่ 94,170 บาท และผู้ประกอบการที่มีขนาดรายได้สูงกว่า 50,000 บาทต่อเดือนจะมีค่าใช้จ่ายในการตกแต่งเฉลี่ยอยู่ที่ 336,000 บาท

2. แหล่งจัดซื้อส่วนใหญ่จะจัดซื้อจากร้านขายอุปกรณ์เสริมสวยทั่วไป และผลิตภัณฑ์ที่ใช้ในร้าน ส่วนใหญ่เป็นการจัดซื้อด้วยใช้เงินสดและเป็นของภายในประเทศ

ด้านการตลาดและลูกค้า กลุ่มลูกค้าเป้าหมายจะมีทั้งชายและหญิง โดยส่วนใหญ่จะเป็นคนทำงานบริษัท โดยบริการที่ลูกค้าเลือกใช้ อันดับ 1 ได้แก่ สระ ไดร์ อันดับ 2 ตัดผม ซอยผม และอันดับ 3 คือ อบไอน้ำ และปัจจัยที่มีผลต่อความต้องการลูกค้า ส่วนใหญ่ที่เรียงตามลำดับ คือ ผลงานมีคุณภาพที่ดี ราคาถูก และมีความสัมพันธ์ที่ดีกับลูกค้าตามลำดับ

ภาวะการแข่งขัน

จำนวนร้านเสริมสวยในบริเวณใกล้เคียงกันส่วนใหญ่จะมีจำนวนโดยเฉลี่ย 6 ร้านต่อแห่ง โดยมีปัญหาและอุปสรรค ได้แก่ มีร้านคู่แข่งจำนวนมาก ขาดเงินทุนหมุนเวียนและขาดการอบรม ฝีมือช่างตามลำดับ ซึ่งมีแนวทางในการแก้ไข 3 อันดับแรก คือ อบรมช่างมากขึ้นเพิ่มหรือขยายพื้นที่ร้าน และเพิ่มจำนวนช่างตามลำดับ

จุดแข็ง จุดอ่อนของธุรกิจ

- จุดแข็ง 3 อันดับแรก คือ มีความสัมพันธ์ที่ดีกับลูกค้า ช่างฝีมือดีและราคาถูก

- จุดอ่อน 3 อันดับแรก คือ ทำเลที่ตั้งไม่อยู่ในเขตชุมชน ช่างไม่มีชื่อเสียงและไม่ทันสมัยตามแฟชั่น ตามลำดับ

พนักงาน โดยส่วนใหญ่มีการเข้า-ออกบ่อย ผู้ประกอบการที่มีขนาดรายได้ต่ำกว่า 5,000 บาทส่วนใหญ่จะเป็นพนักงานทั่วไป ส่วนผู้ประกอบการที่มีขนาดรายได้มากกว่า 5,000 บาท โดย ส่วนใหญ่จะเป็นช่างมากที่สุด

จำนวนลูกค้าที่มาใช้บริการ ส่วนใหญ่จะเป็น 10-30 คนต่อวัน ส่วนผู้ประกอบการที่มีขนาดรายได้มากกว่า 50,000 บาท โดยส่วนใหญ่จะเป็น 31-50 คนต่อวัน ซึ่งสัดส่วนลูกค้าเป็นลูกค้าประจำมากที่สุด

ความต้องการสนับสนุนจากภาครัฐ 3 อันดับแรก คือ จัดหาแหล่งเงินทุน ส่งเสริมอบรมความรู้ในด้านต่างๆ และบริการจัดหาแรงงานช่างฝีมือ การอบรมที่ต้องการจากรัฐ 3 อันดับแรก คือ การบริหารกระบวนการภายใน การออกแบบทรงผมที่ทันสมัย และการบริหารลูกค้าสัมพันธ์

โอกาสสู่ต่างประเทศ

ส่วนใหญ่คิดว่าไม่มีโอกาสจะขยายสู่ต่างประเทศ ซึ่งมีเหตุผลส่วนใหญ่ที่ คือ มีเงินลงทุนไม่เพียงพอ แต่สำหรับผู้ประกอบการที่คิดว่ามีโอกาสเนื่องจากฝีมือของช่างเป็นที่ยอมรับ สามารถขยายตลาดสู่ต่างประเทศได้

-----------------------

สำนักส่งเสริมและพัฒนาธุรกิจ
กรมพัฒนาธุรกิจการค้า กระทรวงพาณิชย์
โทร. 0 2547-5050 ต่อ 3182

โปรแกรมบัญชี SME ฟรี

2012-02-10T17:22:00.000-08:00

โปรแกรมบัญชี SME ฟรี

โปรแกรม Nanosoft Mini Account.NET เป็น โปรแกรมบัญชี หรือ โปรแกรมบัญชีรับจ่าย ที่ออกแบบสำหรับ การรับจ่ายเงินประจำวันซึ่งสามารถใช้ในการจัดการเงินส่วนตัว หรือ การเงินทางด้านธุรกิจ โดยโปรแกรมจะประกอบไปด้วย ระบบการตั้งรหัสบัญชี , ระบบการบันทึกการรับจ่ายเงินประจำวัน , ระบบสมุดธนาคาร/เงินสด และ ระบบการรายงานและวิเคราะห์ข้อมูล โดยตัวโปรแกรมถูกออกแบบมาให้ใช้งานง่ายแม้จะไม่มีความรู้ทางด้านบัญชี โดยรายละเอียดของ โปรแกรมบัญชี รับจ่าย สามารถแบ่งได้ดังนี้

ระบบการตั้งรหัส

เป็นระบบที่ใช้สำหรับการตั้งรหัสพื้นฐาน เพื่อใช้งานในระบบของ โปรแกรมบัญชี หรือ โปรแกรมบัญชีรับจ่าย โดย จะประกอบไปด้วย การตั้งรหัส ข้อมูล ดังต่อไปนี้

บันทึกรหัสบัญชีหลัก
บันทึกรหัสบัญชีย่อย
บันทึกรหัสสมุดธนาคาร/เงินสด
บันทึกรหัสโครงการ
บันทึกรหัสผู้ใช้งานโปรแกรม

ระบบการจัดการ

เป็นระบบการจัดการเกี่ยวกับการบันทึกข้อมูลต่างๆ ในโปรแกรม อาทิเช่น บันทึกยอดยกมา . บันทึกข้อมูลประจำวัน และ บันทึกการโอนเงินระหว่างบัญชี โดยรายละเอียดของระบบจะประกอบไปด้วย

บันทึกยอดยกมาประจำปี
บันทึกข้อมูลการรับจ่ายประจำวัน
บันทึกการโอนเงินระหว่างบัญชี

ระบบการรายงาน

เป็นระบบ การรายงานข้อมูลต่างๆ อาทิเช่น รายงานสรุปข้อมูล , รายงานรายละเอียดข้อมูล และ รายงานเชิงวิเคราะห์ เป็นต้น โดยรายงานต่างๆจะประกอบไปด้วย

รายงานรายละเอียดข้อมูล

รายงานการรับจ่ายเงินประจำวัน
รายงานการรับจ่ายเงินประจำวันตามรหัสบัญชีย่อย
รายงานการรับจ่ายเงินประจำวันตามรหัสบัญชีหลัก
รายงานการรับจ่ายเงินประจำวันตามรหัสสมุด
รายงานการรับจ่ายเงินประจำวันตามรหัสโครงการ

รายงานสรุปข้อมูล

รายงานสรุปข้อมูลการรับจ่ายเงินประจำวันตามรหัสบัญชีย่อย
รายงานสรุปข้อมูลการรับจ่ายเงินประจำวันตามรหัสบัญชีหลัก
รายงานสรุปข้อมูลการรับจ่ายเงินประจำวันตามรหัสสมุด
รายงานสรุปข้อมูลการรับจ่ายเงินประจำวันตามรหัสโครงการ

รายงานเชิงวิเคราะห์

รายงานเชิงวิเคราะห์ตามรหัสบัญชีย่อยประจำปี
รายงานเชิงวิเคราะห์ตามรหัสบัญชีหลักประจำปี
รายงานเชิงวิเคราะห์ตามรหัสสมุดประจำปี
รายงานเชิงวิเคราะห์ตามรหัสโครงการประจำปี
รายงานเชิงวิเคราะห์เปรียบเทียบข้อมูลตามรหัสบัญชีย่อยประจำปี
รายงานเชิงวิเคราะห์เปรียบเทียบข้อมูลตามรหัสบัญชีหลักประจำปี
รายงานเชิงวิเคราะห์เปรียบเทียบข้อมูลย้อนหลังตามรหัสบัญชีย่อย
รายงานเชิงวิเคราะห์เปรียบเทียบข้อมูลย้อนหลังตามรหัสบัญชีหลัก

ระบบอรรถประโยชน์

Connect database ใช้สำหรับติดต่อกับฐานข้อมูล ซึ่ง โปรแกรมถูกออกแบบให้สามารถทำงานได้หลายๆ ฐานข้อมูลโดยไม่จำกัด จำนวนฐานข้อมูลที่ใช้
User Login ใช้สำหรับให้ผู้ใช้ป้อน User name และ Password เพื่อเข้าใช้งานโปรแกรม
การกำหนดสิทธิ์การใช้งานของผู้ใช้ เช่น ไม่ให้ผู้ใช้เพิ่มข้อมูล , แก้ไขข้อมูล , ลบข้อมูล และ พิมพ์ข้อมูล หรือ เรียกใช้เมนู ซึ่งสามารถ กำหนดได้ในแต่ละฟอร์มการทำงาน
Progarm Transaction Log เป็นระบบที่ใช้ตรวจสอบการทำงานของผู้ใช้งานโปรแกรมว่ามีการ บันทึกข้อมูล , แก้ไขข้อมูล , พิมพ์ข้อมูล หรือ ลบข้อมูล ไปเมื่อใด เวลาใด เป็นต้น
การตั้งค่าเริ่มต้นระบบ ใช้สำหรับตั้งค่าเริ่มต้นระบบ อาทิเช่น การตั้งชื่อที่อยู่กิจการ,เลขที่ประจำตัวผู้เสียภาษี หรือ การตั้งค่าต่างๆ ที่จำเป็นในการใช้งานโปรแกรม
ระบบช่วยเหลือการใช้งานโปรแกรม เป็นคู่มือวิธีการใช้งานโปรแกรม ( Help program ) นอกจากนี้ยังมี VDO สาธิต การใช้งานโปรแกรมอีกด้วย (ขอได้จากบริษัท Nanosoft & Solution Ltd.)

คุณสมบัติพิเศษของ โปรแกรมบัญชี , โปรแกรมบัญชีรับจ่าย

ออกแบบระบบของโปรแกรมบัญชี ให้สามารถใช้งานได้ง่ายแม้ไม่มีความรู้ทางด้าน บัญชี
ไม่จำกัดจำนวนข้อมูล และ จำนวนสมุดเงินสด/ธนาคาร
มีรายงานสรุปข้อมูลต่างๆได้อย่างครบถ้วนอาทิเช่น ยอดกำไร/ขาดทุน , ยอดรายรับ/รายจ่าย เป็นต้น
มีรายงานที่สามารถสรุปข้อมูลเชิงวิเคราะห์ในหน้าจอเดียว Nanosoft Miniacc Dash board Function
มีรายงานเชิงวิเคราะห์ในการเปรียบเทียบข้อมูลปัจจุบัน และ ข้อมูลย้อนหลังได้
ตั้งรหัสบัญชีย่อย , รหัสบัญชีหลัก และ รหัสโครงการ ได้ 15 ตัวอักษร
มีระบบยอดยกมาประจำปี และ โอนเงินระหว่างสมุดได้
ผู้ใช้สามารถปรับปรุงรูปแบบของรายงาน หรือ เอกสารต่างๆ ได้เอง
สามารถรายงานข้อมูลเชิงวิเคราะห์ในรูปแบบของกราฟได้
สามารถทำงานได้หลายๆ ฐานข้อมูล ใน 1 โปรแกรม
รองรับระบบรักษาความปลอดภัยในการใช้งานโปรแกรมโดยการกำหนดสิทธิ์ในการเข้าถึงข้อมูลในแต่ละ User
ออกแบบให้ทำงานบนระบบปฏิบัติการ Windows 2003,XP,Vista,Win 7 บน เทคโนโลยี .NET ทำให้ง่ายต่อการใช้งาน
มี VDO สาธิตการใช้งานทำให้ง่ายต่อการเรียนรู้ในการใช้งานโปรแกรม
สามารถ Export รายงานให้เป็นรูปแบบเอกสาร PDF , Excel , DBF , HTML , Word และ Text File
รองรับการเชื่อมโยงข้อมูลผ่านระบบ Internet *
สามารถทำงานบนระบบ Network (Multi user system ) โดยไม่จำกัดจำนวนผู้ใช้งาน *

ทรัพยากรที่ โปรแกรมบัญชีครัวเรือน ต้องการ

ทรัพยากรของระบบที่ โปรแกรมบัญชีครัวเรือน ต้องการ ประกอบไปด้วย รายละเอียดดังต่อไปนี้

ระบบปฏิบัติการ Windows XP , Vista , Windows 7 สำหรับเครื่องลูก (Client) และ Stand alone version
ระบบปฏิบัติการ Win2003 Server , Win2008 Server สำหรับ เครื่องแม่ข่าย (Server) *
โปรแกรมจัดการทางด้านฐานข้อมูล (Database Management) MS Access
โปรแกรมจัดการทางด้านฐานข้อมูล (Database Management) MS SQL Server 2000 , 2005 , 2008 *
CPU Pentium 4 1.8 GHz หรือสูงกว่า
Memory 1 GB หรือสูงกว่า
Monitor SVGA ความละเอียด 1024x768
พื้นที่ว่างสำหรับเก็บโปรแกรมใน Hard disk 50 MB
.Net Frame work 2.0
ระบบ Network ( Lan : local area network ) *
ระบบ Internet *

สามารถดาวน์โหลดได้ที่ http://www.nanosoft.co.th/download.htm

* Nanosoft MiniAccount.NET Network Version

เตรียมตัวเกษียณตั้งแต่เริ่มต้นทำงาน

2012-02-10T16:46:00.000-08:00

ทำไมต้องเตรียมตัวเกษียณตั้งแต่เริ่มต้นทำงาน

ถ้าพูดถึงเรื่องของการเตรียมตัวเกษียณเชื่อว่าหัวข้อดังกล่าวนักลงทุน หลาย ๆ ท่านอาจจะมองว่าเป็นเรื่องที่ค่อนข้างไกลตัว ถ้ายิ่งนักลงทุนที่ยังอายุไม่มากนักก็ยิ่งคิดว่าเป็นหัวข้อที่อาจจะไม่ได้ น่าสนใจอะไร ความสำคัญของเรื่องการเตรียมตัวเกษียณนั้นผมคิดว่าถ้ามองจากมุมของตัวเราเอง อาจจะเป็นไปได้ที่พวกเราจะรู้สึกตระหนักเรื่องเหล่านี้ก็ต่อเมื่ออายุมาก ขึ้นเท่านั้น แต่ถ้าเราประเมินเรื่องนี้ในระดับของมหภาค เราอาจจะมีมุมมองที่เปลี่ยนไป

เมื่อไม่นานมานี้ผมได้มีโอกาสอ่านงานวิจัยฉบับหนึ่งเกี่ยว กับการคาดการณ์โครงสร้างของประชากรในอนาคต ซึ่งจัดทำโดยศาสตราจารย์ ปราโมทย์ ประสาทกุล และ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ปัทมา ว่าพัฒนวงศ์ ซึ่งเป็น อาจารย์ ประจำสถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล รายงานฉบับดังกล่าวนี้เป็นการคาดการณ์ถึงโครงสร้างประชากรในอนาคตของประเทศ ไทยว่าจะออกมาเป็นรูปแบบใด งานวิจัยฉบับนี้บอกว่ามีโอกาสสูงมากที่การเพิ่มของประชากรไทยในอนาคตนั้นจะ เป็นลักษณะอัตราลดลง ซึ่งแน่นอนว่าในอนาคตนั้นเราอาจจะพบว่าประชาการในวัยเด็กและวัยทำงานน่าจะลด น้อยลง

งานวิจัยดังกล่าวยังระบุต่ออีกว่าแนวโน้มของผู้สูงอายุ นั้นมีอัตราส่วนที่เพิ่มขึ้นมากจนสังคมไทยในอนาคตนั้นมีแนวโน้มที่จะกลาย เป็นสังคมของผู้สูงอายุเลยทีเดียวครับ ซึ่งตรงจุดนี้มีการประเมินโดยใช้ดัชนีที่ชื่อว่า Aging Index ดัชนีดังกล่าวเป็นการเทียบอัตราส่วนของจำนวนประชากรสูงอายุ (อายุ 60ปีขึ้นไป) ต่อจำนวนประชากรวัยเด็ก (อายุต่ำกว่า 15 ปี) 100คน เช่นถ้าดัชนีอยู่ที่ 15 ซึ่งต่ำกว่า 100 หมายความว่ามีผู้สูงอายุ 15 คนต่อเด็ก 100คน เป็นต้น ดัชนี Aging Index นั้นคาดการณ์ว่าในปี 2558 ตัวเลขดัชนีจะอยู่ที่ 73.4 และในปี 2578 ดัชนีจะอยู่ที่ 174.4 ซึ่งหมายความว่าในเด็ก 100 คนจะมีผู้สูงอายุอยู่ประมาณ 174 คน

จากตัวเลขของดัชนี Aging Index นั้นผมเชื่อว่าน่าจะทำให้เราเห็นภาพกว้าง ๆ ของประชากรไทยในอนาคตว่ามีแนวโน้มที่จะมีผู้สูงอายุเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งนี้ในงานวิจัยชุดนี้ยังมีตัวเลขที่ผมเห็นว่ามีความน่าสนใจซึ่งก็คือ อัตราส่วนการพึ่งพิง (Dependency Ratio)

Dependency Ratio นั้นคืออัตราส่วนระหว่างประชากรเด็กและประชากรผู้สูงอายุต่อประชากรวัยทำงาน (สัดส่วนดังกล่าวมีสมมุติฐานให้ประชากรเด็ก (ต่ำกว่า 15 ปี ) และ ผู้สูงอายุ (อายุเกิน 60 ปีขึ้นไป) อยู่ในวัยที่ต้องพึ่งพิงผู้อื่นครับ) ค่าของ Dependency Ratio นั้นถ้ายิ่งมากแสดงให้เห็นว่ามีผู้ที่ต้องพึ่งพิงวัยทำงานมากนั้นเองครับ

ในงานวิจัยบ่งชี้ว่าในปี 2558 นั้นมี Dependency Ratio อยู่ที่ 49.3 โดยมาจากอัตราส่วนการพึ่งพิงของวัยเด็กเท่ากับ 28.4 และมาจากอัตราส่วนการพึ่งพิงของวัยชราเท่ากับ 20.9 และในปี 2578 นั้น Dependency Ratio อยู่ที่ 65.2 ซึ่งมาจากอัตราส่วนการพึ่งพิงของวัยเด็กเท่ากับ 23.7 และ อัตราส่วนการพึ่งพิงของวัยชราเท่ากับ 41.4

ถ้าพูดถึงเรื่องของการเตรียมตัวเกษียณเชื่อว่าหัวข้อดัง กล่าวนักลงทุนหลาย ๆ ท่านอาจจะมองว่าเป็นเรื่องที่ค่อนข้างไกลตัว ถ้ายิ่งนักลงทุนที่ยังอายุไม่มากนักก็ยิ่งคิดว่าเป็นหัวข้อที่อาจจะไม่ได้ น่าสนใจอะไร ความสำคัญของเรื่องการเตรียมตัวเกษียณนั้นผมคิดว่าถ้ามองจากมุมของตัวเราเอง อาจจะเป็นไปได้ที่พวกเราจะรู้สึกตระหนักเรื่องเหล่านี้ก็ต่อเมื่ออายุมาก ขึ้นเท่านั้น แต่ถ้าเราประเมินเรื่องนี้ในระดับของมหภาค เราอาจจะมีมุมมองที่เปลี่ยนไปครับ

ข้อสังเกตที่น่าคิดเป็นอย่างยิ่งก็คือตัวเลขการพึ่งพิงของ วัยชรานั้นเพิ่มขึ้นสูงมากและเป็นสัดส่วนหลักของ Dependency Ratio ด้วย ถ้าเราลองสวมบทบาทเป็นรัฐบาลหรือหน่วยงานกลางเราคงต้องเริ่มตระหนักแล้วว่า ในอนาคตของประเทศเรานั้นกำลังจะกลายเป็นสังคมของผู้สูงอายุไปซะแล้ว มาตราการหรือสวัสดิการของผู้สุงอายุน่าจะต้องมีออกมามากขึ้นและนั้นก็น่าจะ ส่งผลกระทบต่อค่าใช้จ่ายของรัฐบาลในอนาคต

ตัวเลขที่น่าสนใจและผมเชื่อว่าน่าจะมีนัยสำคัญมากทีเดียว นั่นก็คือ ตัวเลขอัตราส่วนของจำนวนคนในวัยแรงงาน (อายุ 15-59 ปี) ต่อ ผู้สูงอายุ (อายุ 60 ปี) 1 คน อัตราส่วนนี้เรียกว่า อัตราส่วนเกื้อหนุนผู้สูงอายุ ซึ่งมีความหมายว่าผู้สูงอายุคนหนึ่งจะมีผู้สามารถช่วยเหลือดูแลได้กี่คน ปรากฎว่าตัวเลขที่ออกมาน่าตกใจเป็นอย่างมากเนื่องจากว่าในปี 2503 นั้นอัตราส่วนดังกล่าวเท่ากับ 12 คน ซึ่งหมายถึงมีคนวัยทำงาน 12 คนที่เลี้ยงดูคนสูงอายุ 1 คน และในปี2578 นั้นสัดส่วนนี้จะเหลือเพียงแค่ 2.4 คนเท่านั้น

ตัวเลขจากงานวิจัยของอาจารย์สองท่านนี้แสดงให้เห็นว่าใน อนาคตผู้สูงอายุมีแนวโน้มที่จะต้องพึ่งตัวเองมากขึ้นคงจะยากที่จะคิดมาพึ่ง บุตรหลานแต่เพียงอย่างเดียว ยิ่งถ้าเราเป็นผู้สูงอายุที่ไม่มีเงินเก็บ บุตรหลานเราก็จะมีจำนวนน้อยลงไปด้วย ในทางกลับกันถ้าเราเป็นผู้สูงอายุที่มีทรัพย์สินเงินทองมากพอ ก็จะมีญาติห่าง ๆ อีกมากมายที่พร้อมจะสวมรอยเป็นบุตรหลานมาคอยดูแลเรามากขึ้น

ย้อนกลับมาที่คำถามแรกของผมซึ่งก็คือการเตรียมตัวสำหรับ เกษียณ ถ้าวันนี้เราเริ่มเก็บออมกันตั้งแต่ช่วงแรกของวัยทำงานไม่ว่าจะเป็นการออมใน รูปแบบของกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ รูปแบบของกองทุนรวมเพื่อการเลี้ยงชีพ (RMF) หรือการเก็บออมในรูปแบบอื่นต่างก็ช่วยให้เราสามารถลดการพึ่งพิงผู้อื่นในยามชราได้ครับ โดยเราอาจจะลองตั้งเป้าหมายดูเช่นถ้าเราต้องการมีเงินใช้จ่ายต่อเดือนหลังเกษียณประมาณ 40,000 บาท เราควรจะมีเงินเก็บประมาณ 7,000,000 บาท (สมมุติให้อายุหลังเกษียณเท่ากับ 25ปี ได้รับผลตอบแทนจากการลงทุนหลังเกษียณ 5%) การจะมีเงินเก็บถึง 7,000,000 บาทนั้นถ้าเราเก็บออมตอนอายุ 50 ปี (สมมุติให้ผลตอบแทนจากการออมและการลงทุนเท่ากับ 8%ต่อปี) เราต้องเก็บเดือนละ ประมาณ 38,500 บาท แต่ถ้าเราเริ่มเก็บตั้งแต่อายุ 40 ปี เราจะพบว่าเราเก็บเดือนละประมาณ 12,200 เท่านั้น ถ้าเราเริ่มเก็บช่วงอายุ 30 ปี เราสามารถออมแค่เดือนละประมาณ 4,900 บาทและถ้าเราเริ่มเก็บตั้งแต่อายุ 20 ปี เราสามารถออมเดือนละประมาณ 2,150บาทเท่านั้น เมื่อเห็นตัวเลขที่ผมยกตัวอย่างมาแล้วเราจะทราบได้ทันทีเลยว่าการเริ่ม เตรียมตัวเกษียณไว้เร็วเท่าไหร่จำนวนเงินต่อเดือนในการแบ่งจัดสรรมาลงทุนก็ ยิ่งน้อยลง

สิ่งที่ผมอยากจะชี้ให้เห็นไม่ได้เป็นเรื่องของการออมเงิน ส่วนบุคคลเพียงอย่างเดียว แต่อยากให้ทุกท่านลองสวมบทบาทเจ้าของประเทศผู้เสียภาษีดูครับ ถ้าเรายังไม่เริ่มเก็บออมกันตั้งแต่วันนี้ ในอนาคตเราเองอาจจะกลายเป็นภาระของรัฐบาล หรือภาระของผู้เสียภาษีคนอื่น ๆ ที่ต้องเข้ามาดูแล ผมเชื่อว่าทุกท่านเมื่อเห็นตัวเลขโครงสร้างประชากรที่ผมยกมาให้ดู และตัวอย่างจำนวนเงินในการเก็บออมก็คงต้องคิดเหมือนกับผมอย่างแน่นอนว่า “เริ่มเตรียมรับมือกับการเกษียณตั้งแต่วันนี้เถอะ”

ที่มา : http://www.one-asset.com/AMClub/FunblogDetail_t.asp?id=1

How to Make Candles

2009-12-12T19:14:00.000-08:00

Candle making has been around for thousands of years. It was once a necessity in order to have light at night; it is now a hobby that many people enjoy. Candle making continues to be a popular hobby for a variety of reasons. People make candles for their own personal use, it is a great craft project to do with older children, people make candle to give away as gifts, and people even make candles to sell and create a business out of it.

Making candles for your own personal use or to give away as gifts is extremely rewarding and easy to do. Many of the local craft stores supply all of the tools you will need in order to make your own candles. You can buy wax, wicks, and molds from almost any craft stores.

With the popularity of the hobby, craft suppliers have also made things like color, decorations, and fragrance readily available for homemade candles. The rest of the supplies needed for candle making can be supplied by the hobbyist.

The first step in candle making is to prepare the wax. You do this by melting it in a double boiler. A double boiler is simply one large pot filled with water and placed on the stove top. Another smaller pot that contains the un-melted wax is sat inside the larger pot. Wax will burn when you try to melt it so using a double boiler makes it easy.

Once the wax is melted, hold the wick in place in the middle of the mold and pour in the wax. Allow the wax to cool for about four to six hours before you attempt to remove it from the mold.
Sometimes putting the entire thing into the freezer for about a half an hour will make it easier to remove the candle from the mold. You can also spray non-stick cooking spray into the mold before you pour the wax into it so it is easier to remove the finished candle.

There is almost no end to the different types of candles you can make at home. With the different fragrances, colors, and decorations your only limit is your imagination. Some candle making enthusiasts have gone as far as to make their own molds using liquid latex in order to create amazing candles.

The only problem with using latex molds is that they typically are too flexible to stand on end to pour the wax into the bottom of them. What you will need to do is to cut a hole in a piece of sturdy cardboard. The whole needs to be big enough for the mold to slip through but only up to the lip. All latex molds need a lip on the bottom for this purpose. The wax can then be poured into the bottom of the mold and the cardboard will act as support.

Some entrepreneurs have found that selling candles can be a lucrative business. They have taken their love of the hobby and their talent and turned it into a great way to make money. They do this by buying their supplies in bulk at discount prices. They also take time and effort into packaging their products attractively. The thing that really drives them is their imagination. People are always looking for something new when it comes to this old custom.

Leverage Risk

2009-06-15T23:57:00.000-07:00

Leverage คือ อัตราร้อยละการเปลี่ยนแปลงของกำไรสุทธิต่ออัตราร้อยละการเปลี่ยนของยอดขาย ยกตัวอย่าง Leverage ที่มีค่าเท่ากับ 1 หมายถึง เมื่อยอดขายของบริษัทเพิ่มขึ้น 1% จะทำให้กำไรสุทธิเพิ่มขึ้น 1% เท่าๆกัน ดังนั้น หาก Leverage มีค่ามากกว่า 1 ก็หมายความว่า อัตราการเปลี่ยนแปลงของกำไรสูงกว่าอัตราการเปลี่ยนแปลงของยอดขาย ในทางตรงกันข้าม หาก Leverage มีค่าน้อยกว่า 1 หมายถึง อัตราการเปลี่ยนแปลงของกำไรน้อยกว่าอัตราการเปลี่ยนแปลงของยอดขาย

Leverage = %Δ Net incomes / %Δ Revenues

ส่วนสาเหตุที่ทำให้ Leverage ของแต่ละบริษัทแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับ สัดส่วนระหว่างต้นทุนผันแปรกับต้นทุนคงที่ และดอกเบี้ยจ่าย โดยสามารถแบ่ง Leverage ออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่

Operating Leverage สามารถวัดได้จาก อัตราการเปลี่ยนแปลงของรายได้ก่อนหักดอกเบี้ยจ่ายและภาษี ต่ออัตราการเปลี่ยนแปลงของยอดขาย ซึ่งบริษัทที่มี Operating Leverage สูงนั้น จะเป็นบริษัทที่มีต้นทุนในส่วนที่เป็นต้นทุนคงที่ค่อนข้างมาก ซึ่งได้แก่ อุตสาหกรรมสถานีโทรทัศน์ ซึ่งโดยมากต้นทุนจะเป็นต้นทุนค่าสัมปทาน และต้นทุนทางด้านทรัพยากรมนุษย์ ซึ่งเป็นต้นทุนคงที่

Operating Leverage = %Δ Earning before interest expenses and taxes / %Δ Revenues

Financial Leverage เป็นการวัดความผันแปรของกำไรสุทธิ จากการใช้เงินกู้มาเป็นตัวเร่งทางการเงิน โดย Financial Leverage วัดได้จากอัตราร้อยละการเปลี่ยนแปลงของกำไรสุทธิต่ออัตราร้อยละการเปลี่ยนแปลงของรายได้ก่อนหักดอกเบี้ยจ่ายและภาษี โดยบริษัทที่มีการจ่ายดอกเบี้ยในอัตราที่สูง ซึ่งก็คือบริษัทที่มีหนี้สินมาก จะมี Financial Leverage ที่สูง

Financial Leverage = %Δ Net incomes / %Δ Earning before interest expenses and taxes

และเมื่อนำ Operating Leverage มาคูณกับ Financial Leverage ก็จะสามารถคำนวณหา Total Leverage ของบริษัทนั้นได้

เหมือนกับเหรียญที่มีสองด้าน บริษัทที่มี Leverage สูง หมายความว่า เมื่อยามที่ยอดขายตกลง จะส่งผลให้กำไรของบริษัทมีการปรับตัวลดลงอย่างมาก กล่าวคือ บริษัทที่มี Leverage สูงจะมีความเสี่ยงทางด้านการดำเนินธุรกิจ หรือ Business risk ที่สูงตามไปด้วย ดังนั้นบริษัททีมี Leverage ที่สูงที่สุด อาจไม่ได้เป็นบริษัทที่ดีที่สุดเสมอไป

ที่มา http://www.one-asset.com

SWOT Analysis

2009-06-15T23:51:00.000-07:00

หัวใจของธุรกิจอยู่ที่การจัดการ(Management) ซึ่งครอบคลุมการจัดการกับ 4 M คือ Marketing, Money, Material และ Man power รู้เขา รู้เรา ศึกร้อย บ่ พ่ายในทางปฏิบัติ รู้เขา จะเป็นเรื่องยากสำหรับวิสาหกิจขนาดเล็ก เนื่องจากไม่สามารถศึกษาข้อมูลของคู่แข่งขันได้อย่างเป็นระบบ ไม่มีแหล่งข้อมูลให้ค้นคว้าตลอดจนไม่มีโอกาสและเวลา ดังนั้น การ " รู้เรา" จึงเป็นทางเดียวที่สามารถทำได้ และจะเป็นประโยชน์อย่างคาดไม่ถึงถ้าทำได้

SWOT Analysis คือปัจจัย 4 ประการ ที่ใช้ในการวิเคราะห์ศักยภาพภายในของกิจการ ประกอบด้วย Strength Weakness Opportunities และ Threat

Strength และ Opportunities คือปัจจัยเสริมสร้างศักยภาพขององค์กร Weakness และ Threat คือปัจจัยบั่นทอนศักยภาพขององค์กร จึงเป็นเหมือนขั้ว + และ ขั้ว - ที่ปะปนคละเคล้ากัน ซึ่งถ้าเราเพิ่มปัจจัยบวกและลดปัจจัยลบให้ได้มากที่สุด ศักยภาพของธุรกิจก็จะมีความเข้มแข็งโดยปริยาย
Strength คือจุดแข็ง จุดที่ได้เปรียบหรือจุดที่สามารถแข่งขันได้ Strength ของบริษัทอยู่ที่ การเงิน ความเป็นผู้นำทางการตลาด ภาพพจน์ที่มีมานาน ความสัมพันธ์ที่ดีกับลูกค้าและซัพพลายเออร์ คุณภาพของวัตถุดิบ ทักษะของคนงาน ฯลฯ

Opportunities คือโอกาสหรือช่องทางที่สามารถจะนำมาใช้เพื่อให้เป็นประโยชน์กับธุรกิจของเราได้ เช่น ส่วนแบ่งทางการตลาดที่ยังพอมีที่ว่างให้เราแทรกเข้าไป การเปลี่ยนแปลงใดๆ ที่มากระทบจนคาดว่าว่าคู่แข่งต้องปรับตัว การเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องซึ่งอาจจะพลิกสถานการณ์ทางการตลาดให้กับสินค้าของเราได้

Threat คือสิ่งที่ธุรกิจอยากหลีกเลี่ยงและไม่อยากพบพาน เพราะหมายถึงผลกระทบทางลบที่จะมีต่อการประกอบธุรกิจ เช่นภาวะถดถอยทางธุรกิจ การเข้าสู่ตลาดของคู่แข่งรายใหม่ๆ ซัพพลายเออร์หรือคู่ค้ามีอำนาจต่อรองมากขึ้น รวมถึงการออกกฎหมาย ข้อระเบียบการใหม่ๆ ของทางการ ซึ่งอาจสร้างกรอบ หรือข้อจำกัดในการประกอบธุรกิจให้เกิดขึ้นได้

Weakness หมายถึงจุดอ่อนหรือจุดเสียเปรียบ อันจะเป็นอุปสรรคต่อการดำเนินงาน เช่น เงินทุน ความสามารถในการจัดการ หรือทักษะทางการตลาด หรือภาพพจน์ของสินค้าเอง

การนำ Swot มาใช้วิเคราะห์ศักยภาพ และปรับปรุงการดำเนินงานของธุรกิจการทำ SWOT Analysis ผู้ประกอบการสามารถทำขึ้นเองหรือจัดจ้างบุคคลภายนอกเพื่อป้องกันการลำเอียงเข้าข้างตัวเองก็ได้ภายหลังการทำ SWOT Analysis ผู้ประกอบการจะเห็นจุดดี จุดอ่อน อุปสรรค และโอกาส ได้อย่างชัดเจน โดยหลักการแล้วสิ่งที่ควรทำต่อไปก็คือ ขจัดจุดอ่อน หาทางป้องกันอุปสรรคไว้ล่วงหน้ารวมทั้งเสริมจุดดี หรือพยายามช่วงชิงสร้างโอกาสที่เห็นให้เป็นความจริงในทางปฏิบัติโดยเร็ว

วีดีโอให้เช่ารับส่งถึงที่

2009-06-15T23:30:00.000-07:00

บทสรุปผู้บริหาร

จากการประเมินมูลค่าการขายวีดีโอของบริษัทผู้ถือลิขสิทธิ์วีดีโอในปี 2541 นั้น มีการประมาณว่า ตลาดมีมูลค่าสูงถึง 3,000 ล้านบาท ซึ่งประเมินได้ว่าจะเกิดการขายจริงและเป็นเม็ดเงินหมุนเวียนในตลาดได้ไม่ต่ำกว่าปีละ 8,000 ล้านบาท แม้จะประปัญหาเศรษฐกิจในปัจจุบัน แต่ตลาดวีดีโอคงมีการขยายตัวอย่างมาก เพราะมีภาพยนตร์จากต่างประเทศเข้ามามากและมีการขานรับจากผู้บริโภคในเรื่องคุณภาพมากขึ้น

นอกจากนี้ ยุคนี้เป็นยุคที่ต้องมีการแข่งขันกันอย่างจริงจัง เพราะมีการพัฒนาทางเทคโนโลยีมากมาย เช่น คอมพิวเตอร์ เพื่อการเก็บฐานข้อมูลลูกค้าและทำการวิเคราะห์ ประกอบกับปัญหาสภาพการจราจรที่ติดขัดและเศรษฐกิจที่ตกต่ำทำให้คนอยู่บ้านมากขึ้น มีการใช้จ่ายเพื่อการพักผ่อนอย่างประหยัด จึงทำให้ บริษัทวีดีโอทูยู ได้ริเริ่มการทำการตลาดแบบผสมระหว่าง fast food delivery และการให้เช่าวีดีโอเข้าด้วยกัน เพื่อตอบสนองความต้องการของผู้บริโภคได้ตรงประเด็นบริษัท วีดีโอทูยู จำกัด ประกอบธุรกิจให้เช่าวีดีโอแบบรับ-ส่งถึงที่ สำหรับผู้อยู่อาศัยในเขตชุมชนขนาดกลาง-ใหญ่ โดยเริ่มจากกรุงเทพฯชั้นในก่อน และมีหลักการดำเนินงานที่แตกต่างจากร้านวีดีโอทั่วไป คือ เน้นบริการรับ-ส่งถึงที่ และมีการให้บริการหน้าร้านเป็นบริการเสริมด้วยบริษัทฯ มีเป้าหมายที่จะเป็นผู้สร้างสรรค์และริเริ่มกลยุทธ์การตลาดใหม่ๆ ในธุรกิจนี้ตลอดเวลา และมีส่วนแบ่งการตลาดติดอันดับ 1 ใน 10 ในธุรกิจนี้, ขยายสาขาให้ได้ 50 สาขา, และ สร้างผลตอบแทนในระดับที่น่าพอใจภายในระยะเวลา 5 ปี บริษัทฯ มีความมั่นใจในความสำเร็จที่จะเกิดขึ้น เนื่องจาก บริษัทฯ ใช้ระบบคอมพิวเตอร์และฐานข้อมูลที่มีประสิทธิภาพ ระบบการบริหารบุคลากรที่เป็นแบบมืออาชีพ และการศึกษาเอาใจใส่ถึงความต้องการของผู้บริโภคอยู่เสมอจากการวิเคราะห์อุตสาหกรรมด้วย SPELT, The Five Force Model และ SWOT พบว่าปัจจัยภายนอกโดยส่วนใหญ่จะส่งผลดีต่อธุรกิจการให้บริการเช่าวีดีโอทั้งสิ้น โดยเฉพาะในแง่ของสังคม วัฒนธรรม และเทคโนโลยี

นอกจากนี้แล้ว จากการวิเคราะห์อุปสรรคต่างๆ ยังไม่พบอุปสรรคในอุตสาหกรรมที่น่าหนักใจแต่อย่างใดจากการวิเคราะห์คู่แข่งทางตรง สามารถแบ่งตลาดศูนย์เช่าวีดีโอได้เป็น 2 กลุ่มใหญ่ คือ กลุ่ม chain store และกลุ่มอิสระ นอกจากนี้ ยังมีกลุ่มผู้ผลิตวีดีโอผิดลิขสิทธิ์ ส่วนคู่แข่งทางอ้อม ประกอบด้วย โรงภาพยนตร์ เคเบิลทีวี และคอมพิวเตอร์ ผลจากการวิเคราะห์สรุปได้ว่า chain store จัดเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุดของบริษัทฯ เนื่องจากมีการสนับสนุนจากบริษัทต่างชาติ และมีการนำเอา know how เข้ามาใช้ อีกทั้งมีการนำกลยุทธ์การขยายตัวที่รวดเร็วมาใช้เช่นเดียวกับบริษัทฯ อย่างไรก็ตาม บริษัทฯ มีข้อได้เปรียบในแง่ของความยืดหยุ่นที่สูงกว่า และต้นทุนการจัดการสาขาที่ต่ำกว่า เนื่องจากหน้าร้านไม่ต้องใช้พื้นที่มากเพราะเน้นไปที่บริการรับส่งถึงที่ ซึ่งจัดเป็นมูลค่าเพิ่มของบริษัทฯ อีกด้วย

จากการวิจัยการตลาด บริษัทฯ สามารถสรุปกลุ่มลูกค้าเป้าหมายได้คือ ชายและหญิง อายุประมาณ 20 - 40 ปี เป็นโสด รายได้ตั้งแต่ 10,000-40,000 บาท การศึกษาปริญญาตรี และเป็นพนักงานบริษัทเอกชน โดยกลยุทธ์การตลาดที่บริษัทจะนำมาใช้ คือ กลยุทธ์การให้บริการเป็นหลัก และมีเครื่องมือหลักที่ใช้คือ IMC (การสื่อสารทางการตลาดแบบครบวงจร) รูปแบบองค์กรของบริษัทฯ จะแบ่งออกเป็น 2 ส่วนใหญ่ๆ คือ รูปแบบองค์กรของร้านสาขา และรูปแบบของสำนักงานใหญ่ สำหรับสาขาแต่ละสาขาจะใช้พนักงานประจำเพียง 4 คนเท่านั้น คือ ผู้จัดการร้าน เจ้าหน้าที่จัดการสินค้า เจ้าหน้าที่ต้อนรับ และเจ้าหน้าที่รับส่งสินค้า ส่วนในกรณีเร่งด่วนหรือเจ้าหน้าที่ประจำไม่อยู่ จะมีเจ้าหน้าที่ part time เพื่อช่วยงาน

สำหรับสำนักงานใหญ่ จะประกอบด้วยส่วนงานหลัก 5 ฝ่าย คือ ฝ่ายการตลาด ฝ่ายปฏิบัติการ ฝ่ายพัฒนาธุรกิจ ฝ่ายบริหารงานทั่วไป และฝ่ายบัญชีและการเงิน บริษัทฯ จะให้ความสำคัญกับการพัฒนาพนักงานทั้งในแง่ของความรู้ความสามารถและคุณภาพชีวิต อีกทั้งจะส่งเสริมให้พนักงานมีส่วนร่วมและแสดงออกอย่างเต็มที่เนื่องจากบริษัทฯ เน้นการให้บริการรับ-ส่งถึงที่ การจัดหาทำเลที่ตั้งของสาขาจึงเป็นปัจจัยที่สำคัญมาก เจ้าหน้าที่ฝ่ายพัฒนาธุรกิจจะทำหน้าที่หาทำเลที่ตั้งที่เหมาะสมในการจัดตั้งสาขาเริ่มแรกจำนวน 9 สาขาซึ่งเมื่อรวมสำนักงานใหญ่แล้ว หน้าร้านทั้ง 10 แห่งจะครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 30% ของกรุงเทพมหานครชั้นใน และในปีต่อๆไปจะเปิดสาขาใหม่อีกปีละ 10 สาขาจนครบ 50 สาขาซึ่งจะสามารถครอบคลุมพื้นที่ 100% ของกรุงเทพมหานครหมดทุกเขตและสามารถให้บริการลูกค้าอย่างทั่วถึงระบบคอมพิวเตอร์และฐานข้อมูลเป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่สำคัญมากต่อความสำเร็จบริษัทฯ โดยระบบดังกล่าวจะสามารถช่วยลดความผิดพลาดและต้นทุน เพิ่มความรวดเร็วและประสิทธิภาพในการดำเนินงานของบริษัทฯเงินทุนที่ใช้ในการลงทุนของบริษัทฯ จะมาจากส่วนของผู้ถือหุ้นทั้งหมด รวมเป็นจำนวน 100 ล้านบาท ซึ่งจะประกอบด้วยผู้ถือหุ้นประมาณ 8-10 คน โดยจะมีผู้ถือหุ้นใหญ่ 1 คนใช้เงินลงทุนทั้งสิ้น 25 ล้านบาท ในขณะที่ผู้ถือหุ้นที่เหลือจะใช้เงินทุนคนละประมาณ 8-10 ล้านบาท บริษัทฯ จะไม่มีการพิจารณาการกู้เงินหรือส่วนของหนี้สินเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาความเสี่ยงทางการเงิน (Leverage Risk) อีกทั้งสภาวะเศรษฐกิจปัจจุบันก็ไม่เอื้ออำนวยต่อการกู้ยืมมากนัก นอกจากนั้นบริษัทฯ พิจารณาที่จะลงทุนทั้งหมดเต็มจำนวน (100 ล้านบาท) ตั้งแต่เริ่มธุรกิจ โดยจะไม่เพิ่มการลงทุนอีกตลอดระยะเวลา 5 ปีข้างหน้า จากประมาณการงบการเงินพบว่าเงินทุนจำนวนดังกล่าวเพียงพอต่อแผนการขยายตัวของบริษัทเป็นอย่างดี อีกทั้งการลงทุนในลักษณะดังกล่าวจะสามารถหลีกเลี่ยงปัญหาสภาพคล่องทางการเงิน (Liquidity Risk) เนื่องจากบริษัทฯ จะมีเงินสดเพียงพอต่อสภาวะคับขันที่อาจเกิดขึ้น และยังสามารถรองรับการขาดทุนในปีเริ่มต้นของธุรกิจได้เป็นอย่างดีการประมาณงบการเงินเป็นไปแบบ conservative โดยประมาณรายรับในระดับที่ต่ำและประมาณรายจ่ายในระดับที่สูง เพื่อความเป็นไปได้ของธุรกิจ ผลจากการประมาณงบการเงินสามารถสรุปได้โดยย่อ ดังนี้

รายได้ในปีที่ 1-5 เป็นดังนี้ 32.7, 84.7, 161.8 , 266.2 และ 386.2 ล้านบาทตามลำดับ

กำไรก่อนหักภาษี ในปีที่ 1-5 เป็นดังนี้ -22.2 , -9.7, 21.4, 79.7 และ 147.7 ล้านบาทตามลำดับ

Payback Period = 3.89 ปี หรือ 3 ปี 11 เดือน

IRR = 38%

NPV = 52.2 ล้านบาท และ 22.2 ล้านบาทที่ Annual Discount Rate = 15% และ 25% ตามลำดับ

Break-Even Number of Members per branch = 710 คนในปีแรก (ไม่รวม fixed cost จาก H/O)

เพื่อให้การบริหารงานเป็นไปตามเป้าหมาย บริษัทฯ ได้ให้ความสำคัญกับการประเมินผลและการควบคุม และบริษัทฯ ยังจัดทำแผนฉุกเฉินสำหรับกรณีต่าง ๆ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ต่าง ๆ ที่อาจเกิดขึ้น

ที่มา ศุภวุฒิ โลห์ชนะพรเจริญม, กรภัค มิกานนท์ และภีมพงศ์ ชื่อรุ่งเรือง.(2542). "วิดีโอให้เช่ารับส่งถึงที่."โครงการทางธุรกิจประเภทแผนธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อุตสาหกรรมผลิตและจำหน่ายดอกหน้าวัว

2009-06-15T23:28:00.000-07:00

บทสรุปผู้บริหาร

บริษัท แอนเทอริส จำกัด เป็นบริษัทผู้ผลิตและจำหน่ายดอกหน้าวัว ที่มีความเชี่ยวชาญในการผลิตเป็นอุตสาหกรรม โดยมีระบบการจัดการที่ดีตั้งแต่การวิจัยและพัฒนาพันธุ์ การเพาะปลูก ไปจนถึงการบรรจุการขนส่ง และการบริการปัจจุบัน ภาครัฐพยายามที่จะส่งเสริมให้มีการปลูกหน้าวัวเพิ่มมากขึ้น โดยให้ความช่วยเหลือในด้านความรู้ต่างๆ แก่เกษตรกร เนื่องจากหน้าวัวเป็นไม้ดอกที่ให้ผลตอบแทนต่อไร่สูงเมื่อเทียบกับไม้ดอกชนิดอื่นๆ แต่ปัจจุบันการผลิตหน้าวัวก็ยังไม่เพียงพอต่อความต้องการของตลาด เนื่องจากการผลิตหน้าวัวต้องใช้เงินทุนเริ่มแรกค่อนข้างสูง ทำให้เกษตรกรไม่มั่นใจว่าจะคุ้มกับการลงทุนหรือไม่ และ คุณภาพหน้าวัวในปัจจุบันก็ยังไม่สม่ำเสมอ ความหลากหลายของพันธุ์ยังน้อย ทำให้เกษตรกรไม่สามารถต่อรองราคาให้สูงได้ทางบริษัทฯ เล็งเห็นว่า การที่จะพัฒนาคุณภาพดอกหน้าวัวได้ ต้องมีการวางแผน และมีระบบการจัดการที่ดี ซึ่งก็คือ การปลูกในลักษณะอุตสาหกรรม โดยที่จะมีการพัฒนาพันธุ์ขึ้นเอง เพื่อแก้ปัญหาเรื่องความหลากหลายของพันธุ์หน้าวัว ตลอดจนการจัดการการตลาด และการเงินที่ดีบริษัทได้ตั้งชื่อตราสินค้า "Anthurist" เพื่อใช้ในการสร้าง Brand Awareness และสื่อสารถึงภาพและการบริการแก่ลูกค้า เพื่อสร้าง Brand Equity ต่อไป สำหรับสินค้าของบริษัทจะเน้นในด้านมาตรฐานคุณภาพ และความสวยงาม แปลกใหม่ ตรงกับความต้องการของลูกค้า โดยมีราคาที่สูงแต่คุณภาพสูงเช่นกัน (Premium product) และเน้นในด้านการสร้างความเชื่อมั่นด้านคุณภาพแก่ผู้บริโภค ถึงสินค้าของบริษัท ภายใต้ Brand "Anthurist"กลุ่มเป้าหมายหลักของบริษัทในระยะแรก คือ กลุ่มโรงแรมและร้านดอกไม้ขายปลีกต่างๆ ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีปริมาณการใช้ดอกไม้ที่สูง และต้องการดอกไม้ที่มีคุณภาพสูง ในราคาที่เหมาะสมกลยุทธ์ทางการตลาดที่บริษัทใช้คือ เพิ่มปริมาณการใช้ดอกหน้าวัวของกลุ่มเป้าหมายโดยการใช้ทดแทนดอกไม้อื่น ๆ ที่มีปริมาณการใช้มากๆ เช่น กล้วยไม้ กุหลาบ ตลอดจนสร้างทัศนคติใหม่ๆ เกี่ยวกับดอกหน้าวัวที่เหมาะสมกับการตกแต่งสถานที่ หรือการใช้ในกระเช้าดอกไม้ จากทัศนคติเดิมที่ว่า ดอกหน้าวัวใช้เฉพาะในพิธีศพเท่านั้นบริษัทฯ ได้จัดทำแผนการตลาด เช่น การประชาสัมพันธ์ร่วมกับทางโรงแรมหรือร้านดอกไม้ เพื่อจูงใจให้ลูกค้าพิจารณาเลือกใช้ดอกหน้าวัวเพิ่มมากขึ้น จัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับหน้าวัว การร่วมงานกับ Wedding Fair ต่างๆ รวมทั้งลงโฆษณาในนิตยสารต่างๆ เพื่อสร้าง Brand Awareness บริษัทฯ มีความพร้อมทั้งด้านความรู้ บุคลากรที่มีคุณภาพและความเชี่ยวชาญ สำหรับเงินลงทุนประกอบด้วยการลงทุนจากส่วนทุนของผู้บริหาร เป็นจำนวน 15 ล้านบาท และจากการกู้ยืมเงินทุนระยะยาวเป็นจำนวน 10 ล้านบาททั้งนี้ บริษัทมั่นใจว่า จากความสามารถในการบริหารและแผนการตลาดที่บริษัทจัดทำขึ้น จะสามารถสร้างยอดขายกว่า 8 ล้านบาทในปีแรก และ 27 ล้านบาท ในปีถัดไป ทำให้บริษัทสามารถคืนทุนภายใน 3 ปี มีอัตราผลตอบแทนจากการลงทุน (IRR) 30.5% และมีมูลค่าปัจจุบันสุทธิ (NPV) 10.7 ล้านบาท

ที่มา http://www.ismed.or.th
บุญอู๋ แซ่ตั๊น, ชาตรี ฟุ้งเกียรตินำสุข และสิทธิพงษ์ ลีนะพงศ์พานิช.(2545)."อุตสาหกรรมการผลิตและจำหน่ายดอกหน้าวัว".โครงการทางธุรกิจประเภทแผนธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ก้าวแรกบนถนนธุรกิจ

2009-06-11T15:02:00.000-07:00

ธุรกิจ SMEs ดูเหมือนเป็นเรื่องยากสำหรับผู้เริ่มต้น คนเหล่านี้มักมีคำถามเกิดขึ้นมากมายว่า ควรเริ่มต้นจากจุดไหนก่อน แล้วทำอย่างไรต่อไปจึงจะประสบความสำเร็จ แนวทางการเริ่มต้นธุรกิจ เราควรเริ่มจากการหาข้อมูลใน 3 ด้านใหญ่ๆ คือ กำลังของตนเอง ตลาดลูกค้าและคู่แข่ง จากนั้น จึงไปสู่การจัดตั้งองค์กร ซึ่งในแต่ละด้านมีรายละเอียดปลีกย่อย ดังนี้

วัดกำลังตนเอง
การรู้จักตน โดยประเมินว่าตนเองมีคุณสมบัติที่จะทำธุรกิจนั้น ๆ หรือไม่ เช่น มีความรู้ ความสามารถ มีความอดทน ขยัน ซื่อสัตย์ ยอมรับความเสี่ยงในด้านต่าง ๆ ดังเช่น กล้านำเงินออมที่เก็บทั้งชีวิตมาลงทุน เป็นต้น และที่สำคัญ คือ ต้องหนักแน่น จริงจัง และกล้าตัดสินใจ

เลือกประเภทธุรกิจที่เหมาะสมกับตนเอง
โดยดูจากความชอบ ความถนัด ความสนใจของตนเองเป็นหลัก เพราะงานที่ตนรัก จะทำให้ผู้ประกอบการอยากแสวงหาความรู้ใหม่ๆ ทางธุรกิจ

สำรวจฐานะทางการเงิน
ว่าตนเองมีเพียงพอหรือไม่ การเงินควรจัดแบ่งออกเป็นส่วน ๆ เช่น แบ่งไว้สำหรับใช้จ่ายในครอบครัว แบ่งเป็นเงินฝากไว้กับธนาคารเพื่อใช้ในยามจำเป็น และแบ่งไว้สำหรับการออมเพื่อการลงทุน อาจเป็นการลงทุนระยะสั้น และระยะยาว เช่น การซื้อพันธบัตรรัฐบาล เมื่อจัดแบ่งเป็นส่วนต่าง ๆ แล้ว เราจะเห็นว่าตนเองมีเงินเพียงพอเพื่อทำธุรกิจหรือไม่ หรือต้องหาจากแหล่งเงินกู้อื่น ๆ

มีทำเลที่ตั้ง
ถ้าผู้เริ่มต้นธุรกิจมีสถานที่เป็นของตนเอง และอยู่ในทำเลที่ดีก็ไม่มีปัญหา แต่หากผู้เริ่มต้นยังไม่มี ควรมองหาทำเลที่เหมาะสมกับธุรกิจ เช่น ย่านศูนย์การค้า ชุมชน อยู่ใกล้แหล่งวัตถุดิบ เป็นต้น และเรายังต้องคำนึงต่อด้วยว่า ทำเลควรใช้วิธีซื้อ หรือเช่าดี โดยดูที่เงินทุนว่ามีเพียงพอหรือไม่ หากเรามีเงินน้อย ก็ควรใช้วิธีเช่าจะดีกว่า ทั้งนี้ ผู้เริ่มต้นธุรกิจควรดูถึงรายละเอียดของสัญญา ว่าคุ้มค่ากับการลงทุนหรือไม่ เพียงไรสอดส่องตลาดลูกค้า-คู่แข่ง

รู้ข้อมูลของลูกค้า
ผู้เริ่มต้นธุรกิจควรสำรวจความต้องการสินค้าหรือบริการ ว่ามีมากน้อยเพียงใด เหมาะกับลูกค้ากลุ่มใด วัยใด ชาย หรือหญิง เพื่อใช้เป็นแนวทางสำหรับการผลิตต่อไป

รู้ข้อมูลของคู่แข่ง
รกิจในปัจจุบันมีมากมาย เราจำเป็นต้องทราบว่า คู่แข่งของเราเป็นอย่างไร จุดเด่น จุดด้อยของเขาอยู่ตรงไหน แต่การรู้มูลของคู่แข่งไม่ใช่เรื่องง่าย เนื่องจากต่างฝ่ายต่างปิดบังข้อมูลเหล่านี้ การจัดตั้งธุรกิจ

เมื่อเราประเมินตนเองและประเมินตลาดแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการจัดตั้งธุรกิจ วิธีจัดตั้งธุรกิจแบ่งเป็นส่วนต่างๆ ที่เกี่ยวข้องได้ ดังนี้

การตั้งวัตถุประสงค์และเป้าหมายของธุรกิจ ต้องมีความชัดเจน ว่าธุรกิจทำอะไร ที่ไหน อย่างไร ผลที่คาดว่าจะได้รับ โดยผู้เริ่มต้นธุรกิจต้องคำนึงว่า เมื่อตั้งขึ้นมาแล้วจะสามารถทำตามได้หรือไม่

รูปแบบขององค์กร รูปแบบขององค์กรมีหลายลักษณะคือ เป็นเจ้าของคนเดียว ห้างหุ้นส่วน หรือบริษัท ความรับผิดชอบของทั้ง 3 ลักษณะจะต่างกันไป คือ เจ้าของคนเดียว จะรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียวในทุกเรื่อง ห้างหุ้นส่วนคือมีหุ้นส่วนตั้งแต่ 2 คนขึ้นไป ความรับผิดชอบของแต่ละคนมากน้อยต่างกันไปตามอัตราส่วนที่ตกลงกันไว้ ส่วนผู้ที่ลงทุนด้วยรูปแบบบริษัท ก็ต้องมีสมาชิกก่อตั้งจำนวน 7 คนขึ้นไป และผลตอบแทนที่ได้จะอยู่ในรูปของเงินปันผล

การหาแหล่งเงินทุน ปกติเงินทุนมาจาก 2 แหล่งใหญ่ๆ คือ เงินทุนที่อยู่ในมือ และเงินทุนที่มาจากการกู้ยืม สำหรับการขอกู้เงิน หากเป็นนักลงทุนรายใหม่อาจเป็นเรื่องยาก เนื่องจากไม่ได้รับความเชื่อถือ ดังนั้น การสร้างเครดิตหรือความน่าเชื่อถือให้กับตัวเองจึงเป็นเรื่องสำคัญ และสิ่งที่ยืนยันความน่าเชื่อถือของเราได้คือ ผลการดำเนินงานของกิจการที่ผ่านมา รวมถึงสถานะทางการเงิน เช่นงบการเงินต่าง ๆ ประมาณการกำไรที่คาดว่าจะได้รับ

สินค้าหรือบริการที่จะผลิต ต้องสอดคล้องกับข้อมูลความต้องการของลูกค้า และที่สำคัญ สินค้าควรมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง ไม่เหมือนใคร
การจัดจำหน่ายสินค้า ผู้เริ่มต้นธุรกิจควรดูความเหมาะสมของตลาดว่า จะจัดจำหน่ายในลักษณะใด เช่น ขายให้กับผู้บริโภคโดยตรง ผ่านพ่อค้าคนกลาง มีผู้แทนจำหน่าย หรือหลายวิธีรวมกัน เป็นต้น

การจัดการทางการเงิน คือ การวางแผนการใช้จ่ายเงิน ให้เงินหมุนเวียนไหลคล่องตลอด สิ่งที่ช่วยให้รู้ฐานะการเงินของเรา คือ การทำบัญชี งบการเงิน ไม่ว่าจะเป็น งบดุล งบกำไรขาดทุน ประมาณการรายรับรายจ่าย เป็นต้น นอกจากนี้ ผู้เริ่มต้นธุรกิจยังต้องแบ่งส่วนเงินทุนหมุนเวียนไว้ เพื่อนำมาเป็นค่าใช้จ่ายภายในกิจการ เช่น เงินเดือนพนักงาน เงินจัดซื้อวัตถุดิบ ค่าใช้จ่ายอื่นๆ เงินเหล่านี้ต้องควบคุมให้พอใช้ไม่ขาดมือ เพราะถ้าผู้ประกอบการสะดุดกับภาวะการเงิน กิจการอาจหยุดชะงักลงได้

พนักงาน เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้กิจการประสบความสำเร็จหรือไม่ ถ้านายจ้างสามารถดูแลได้อย่างทั่วถึงและเป็นธรรม พนักงานก็จะมีขวัญ และกำลังใจที่ดีในการทำงาน ผลที่ตามมา กิจการจะเจริญรุดหน้า

แหล่งข้อมูลอ้างอิง นันทินาถ อมรประสิทธิ์, “การดำเนินธุรกิจ SMEs,” คู่มือดำเนินธุรกิจ SMEs,
จัดพิมพ์โดยกรมส่งเสริมอุตสาหกรรม (กรงเทพฯ : สำนักพัฒนาธุรกิจอุตสาหกรรม, 2543),
หน้า 3-1 - 3-19.ก้าวแรกบนถนนธุรกิจ เป็นประโยชน์สำหรับผู้ที่ต้องการเริ่มต้นธุรกิจ โดยใช้เป็นแนวทางวัดและเตรียมความพร้อมของตนเองในด้านต่างๆ ก่อนลงสู่สนามแข่งขันทางการค้าคำไข เคล็ดลับ , SMEs , การเริ่มต้นธุรกิจ

สถาบันสอนลีลาศ

2009-06-11T14:55:00.000-07:00

บทสรุปผู้บริหาร

กิจกรรมการเต้นลีลาศ เป็นทั้งกิจกรรมสันทนาการและกิจกรรมการออกกำลังกายซึ่งเหมาะสำหรับคนทุกเพศทุกวัย ตั้งแต่อายุ 7-8 ขวบไปจนถึง 70-80 ปี และยังมีหลายจังหวะให้เลือกตามความชื่นชอบของแต่ละคน ซึ่งจะเห็นได้ว่าขนาดตลาดของลีลาศที่มีแนวโน้มสูง (Potential Market) นั้นมีขนาดใหญ่มาก ในขณะที่ผู้ประกอบการลีลาศทั้งหมดที่มีอยู่ในปัจจุบันมีไม่มากนัก และแนวทางในการทำตลาดและการดำเนินธุรกิจยังคงเป็นรูปแบบเดิมๆ ซึ่งนำเสนอรูปแบบสินค้าและบริการที่ไม่แตกต่างกัน และไม่มีการจับกลุ่มลูกค้าที่ชัดเจน นอกจากนี้ ปัจจุบันทางภาครัฐฯ ได้เล็งเห็นถึงประโยชน์ของการเต้นลีลาศ ซึ่งเป็นกิจกรรมที่นอกจากจะช่วยให้ผ่อนคลายความเครียดแล้ว ยังช่วยให้มีสุขภาพที่ดีขึ้น ภาครัฐฯ จึงได้ร่วมกับสมาคมกีฬาลีลาศแห่งประเทศไทยในการผลักดันให้การเต้นลีลาศกลับมาเป็นที่นิยมในวงกว้างอีกครั้งหนึ่ง เช่นเดียวกับที่เคยเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 30-40 ปีที่แล้ว อีกทั้งกระแสการเต้นรำจังหวะละตินอเมริกา ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการเต้นลีลาศได้กลับมาได้รับความนิยมในหมู่คนรุ่นใหม่ จึงเป็นช่องว่างทางการตลาดในการประกอบธุรกิจโรงเรียนสอนลีลาศ โดยมุ่งเน้นที่ตลาดกลุ่มคนรุ่นใหม่ซึ่งอยู่ในกลุ่มวัยทำงานตอนต้นและกลุ่มวัยรุ่นตอนปลายที่มีรูปแบบการใช้ชีวิต (Life Style) ชอบการสังสรรค์กับเพื่อนซึ่งเป็นโอกาสที่ดีในการนำเสนอบริการสอนเต้นลีลาศ อีกทั้งยังเป็นตลาดที่มีศักยภาพสูงทั้งในด้านขนาดของตลาด และอำนาจซื้อ ซึ่งยังไม่มีผู้ประกอบการใดให้ความสนใจในกลุ่มนี้อย่างชัดเจน

อย่างไรก็ตาม การดำเนินธุรกิจโรงเรียนสอนลีลาศจะเผชิญกับอุปสรรคสำคัญในด้านภาพลักษณ์ของลีลาศ ซึ่งคนทั่วไปเฉพาะกลุ่มคนรุ่นใหม่ มองว่าเป็นกิจกรรมของผู้สูงอายุและไม่ทันสมัย จึงทำให้การเต้นลีลาศไม่เป็นที่แพร่หลายและจำกัดอยู่ในกลุ่มผู้บริโภคบางกลุ่ม อีกทั้งยังมีปัญหาขาดแคลนครูผู้สอนที่มีความสามารถในตลาดอีกด้วยจากโอกาสทางการตลาดและอุปสรรคของการประกอบธุรกิจโรงเรียนสอนลีลาศดังกล่าว ทางบริษัทฯ จึงได้จัดตั้ง "The Dance Studio" ซึ่งเป็นสถาบันสอนลีลาศสำหรับคนรุ่นใหม่ที่มีรูปแบบทันสมัย ภายใต้แนวคิด "The Dance Studio gives you Fun, Fitness & Friends" ประกอบกับการดำเนินกลยุทธ์ส่วนประสมทางการตลาดโดยเน้นที่การปรับเปลี่ยนทัศนคติของกลุ่มเป้าหมาย โดยใช้กลยุทธ์หลักคือ การให้กลุ่มเป้าหมายทดลองเรียน และการจัด Mini-Workshop เพื่อให้กลุ่มเป้าหมายได้เข้ามาสัมผัสกับการเต้นลีลาศ เนื่องจากเชื่อว่า ถ้าได้ลองเต้นลีลาศแล้วจะติดใจ (จากผลการวิจัยแบบสำรวจโดยการสัมภาษณ์เจาะลึก - Depth Interview จากผู้ที่ชื่นชอบการเต้นลีลาศ) นอกจากนี้ การตกแต่งสถานที่ ทำเลที่ตั้ง เพลงที่ใช้ การแต่งกายของพนักงานและครูผู้สอน แผนการสื่อสารทางการตลาด รวมถึงทุกสิ่งทุกอย่างทั้งที่เป็นรูปธรรม (Tangibles) และนามธรรม (Intangibles) นั้นจะไปในทางเดียวกัน คือ ความทันสมัย เพื่อให้ภาพลักษณ์ของ The Dance Studio ดูทันสมัยเหมาะสำหรับคนรุ่นใหม่ อีกทั้งยังมุ่งเน้นการสร้างความสัมพันธ์กับลูกค้าในระยะยาว โดยการจัดกิจกรรมต่างๆ ขึ้น เพื่อสร้างสังคม (Community) ให้เกิดขึ้นในกลุ่มลูกค้า เพื่อให้ลูกค้ารู้สึกผูกพันในระยะยาวกับทางสถาบัน และเกิดการซื้อซ้ำอย่างต่อเนื่อง นอกจากนี้ การจับกลุ่มเป้าหมายทั้ง 2 กลุ่มดังกล่าว ผนวกกับการใช้กลยุทธ์การกำหนดราคาจะช่วยลดปัญหาในด้านความต้องการที่มีลักษณะเป็นฤดูกาลได้เป็นอย่างดี กล่าวคือ กลุ่มลูกค้าในวัยทำงานตอนต้นจะมาใช้บริการในช่วงนอกเวลาทำงานเท่านั้น ในขณะที่กลุ่มวัยรุ่นตอนปลายซึ่งส่วนใหญ่ยังเป็นนิสิตนักศึกษา สามารถมาใช้บริการในช่วงเวลาทำงานได้ ซึ่งจะทำให้การบริหารฟลอร์เต้นรำดำเนินไปอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นในเบื้องต้น ทางสถาบันจะเปิดเพียง 1 สาขาที่สยามสแควร์ ซึ่งเป็นแหล่งศูนย์รวมของกลุ่มเป้าหมายและเป็นทำเลที่เดินทางมาสะดวก โดยเงินลงทุนในโครงการทั้งสิ้น 2,700,000 บาท มีแหล่งเงินทุนมาจากทุนจดทะเบียน 1,500,000 บาท และเงินกู้ยืมธนาคาร 1,200,000 บาท ซึ่งประกอบด้วยเงินกู้ระยะยาว 400,000 บาท และเงินกู้เงินทุนหมุนเวียนในรูปตั๋วสัญญาใช้เงิน 800,000 บาทThe Dance Studio เป็นสถาบันสอนลีลาศ ซึ่งมีความโดดเด่นและแตกต่างจากคู่แข่งในตลาด มีการใช้ส่วนประสมทางการตลาดที่ลงตัวซึ่งจะสามารถตอบสนองความต้องการของผู้บริโภค และก่อให้เกิดความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้บริโภคในระยะยาว อีกทั้งสถาบันยังมีการจัดการทรัพยากรบุคคลที่ดี ซึ่งจะส่งผลต่อเนื่องถึงการเรียนการสอนที่มีคุณภาพ นอกจากนี้ โครงการ The Dance Studio ดังกล่าว มีผลตอบแทนจากการลงทุนที่สูงในอัตราร้อยละ 38 และมีการจ่ายเงินปันผลให้แก่ผู้ถือหุ้นหลังจากดำเนินการได้ 2.5 ปี ในอัตรา 2.11 บาท/หุ้น และมีการจ่ายปันผลสูงขึ้นทุกปี จึงเห็นได้ว่าโครงการ The Dance Studio เป็นโครงการที่มีความน่าสนใจลงทุนไม่น้อย

ที่มา http://www.ismed.or.th
วุฒิพงษ์ จารุสมานกิจ และคณะ.(2545)."สถาบันสอนลีลาศ The Dance Studio." โครงการทางธุรกิจประเภทแผนธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ร้านเครื่องดื่มสมุนไพรเฮอร์บี้ดริ้ง

2009-06-11T14:52:00.000-07:00

บทสรุปผู้บริหาร

บริษัท เฮลท์ตี้ดริ้ง จำกัด เป็นบริษัทที่เปิดดำเนินธุรกิจการจำหน่ายเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพ ภายใต้ยี่ห้อเฮอร์บี้ดริ้ง ในลักษณะของซุ้มจำหน่ายเครื่องดื่ม (Kiosk) ตามจุดต่างๆ ทั่วกรุงเทพมหานคร โดยจะเริ่มเปิดดำเนินการในเดือนกรกฎาคม 2543 เนื่องจากมองเห็นโอกาสธุรกิจจากการที่ตลาดเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพ กำลังได้รับความนิยมอย่างสูง โดยมีมูลค่าตลาดสูงถึง 2,700 ล้านบาท และมีอัตราการเติบโตอยู่ที่ 10-15% ต่อปี ประกอบกับผู้บริโภคให้ความสนใจในเรื่องสุขภาพกันมากขึ้น รวมทั้งรูปแบบการดำเนินชีวิตในปัจจุบันต้องทำงานแข่งกับเวลา ทำให้ร้านเฮอร์บี้ดริ้งเป็นอีกทางเลือกหนึ่งของผู้บริโภคที่ต้องการความสะดวกรวดเร็วในการบริโภคเครื่องดื่มสมุนไพรกลุ่มเป้าหมายหลักของร้านเฮอร์บี้ดริ้งเป็นวัยทำงานตอนต้นถึงกลุ่มผู้บริหารระดับกลางและผู้บริหารระดับสูง (ช่วงอายุ 25-59ปี) โดยมีรายได้ตั้งแต่ 9,001 บาทขึ้นไป และมีรูปแบบการดำเนินชีวิตที่ชอบความแปลกใหม่ มีความห่วงใยในสุขภาพ คำนึงถึงรสชาติ และให้ความสำคัญกับตรายี่ห้อ จัดเป็นกลุ่มที่มีขนาดใหญ่พอสมควร ส่วนกลุ่มเป้าหมายรองมีสองกลุ่ม คือ กลุ่มนักศึกษาและวัยเริ่มทำงาน (ช่วงอายุ 20-24 ปี) ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีรายได้ปานกลางและสนใจที่จะทดลองสิ่งใหม่ๆ และกลุ่มที่มีอายุมากกว่า 60 ปี ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีความสนใจในสุขภาพมากและมีประสบการณ์การดื่มน้ำสมุนไพรมาก่อน จึงมีโอกาสที่จะให้ลูกหลานซึ่งก็คือกลุ่มเป้าหมายหลักซื้อมาให้ดื่มการวางตำแหน่งของผลิตภัณฑ์ของเฮอร์บี้ดริ้ง จัดอยู่ในระดับสินค้าคุณภาพสูง (Premium Goods) โดยเน้นที่ความมีประโยชน์ต่อสุขภาพ การมีสรรพคุณที่หลากหลายตามความต้องการ รสชาติอร่อย และความสดใหม่ของสินค้า โดยเสริมด้วยความแปลกใหม่ของผลิตภัณฑ์ และความสะดวกในการบริโภค ภายใต้คำขวัญ "สุขภาพเยี่ยม เต็มเปี่ยมด้วยคุณภาพและความอร่อย"ผลิตภัณฑ์ของร้านเฮอร์บี้ดริ้งแบ่งตามสรรพคุณเป็น 4 กลุ่ม คือ กลุ่มระบาย กลุ่มบำรุงผิวพรรณ กลุ่มแก้ร้อนใน และกลุ่มรักษาระบบหมุนเวียนโลหิต โดยมีผลิตภัณฑ์ประกอบด้วย 2 รูปแบบหลัก คือ รูปแบบเย็นใส่น้ำแข็ง (Herby Drinks) ขนาด 400 ซีซี ราคา 30 บาท (แบบปั่น 35 บาท) และรูปแบบเย็นไม่ใส่น้ำแข็ง (Herby Cool) ขนาด 200 ซีซี ราคา 20 บาท ใส่ในบรรจุภัณฑ์แบบถ้วยปิดสนิท และรูปขวด (Herby Deli) ขนาด 500 ซีซี ราคา 45 บาท สามารถนำกลับบ้านไปรับประทานได้การจัดจำหน่ายสินค้าของบริษัทผ่านช่องทางหลัก คือ ซุ้มจำหน่ายเครื่องดื่ม (Herby Kiosk) ซึ่งมีเป้าหมายการขยายสาขาที่เป็นเจ้าของเองให้ได้ 25 สาขาใน 3 ปี และช่องทางอื่นๆ ที่จะขยายตามมา คือ ร้านค้าขนาดย่อยที่เกี่ยวกับสุขภาพ (Health Channel) ได้แก่ สถานพยาบาลต่างๆ จำนวน 20 แห่ง และ Fitness Club ขนาดใหญ่ 15 แห่ง และในปี 2004 จะขยายสู่ร้านค้าขนาดใหญ่ (Discount Store) จำนวน 27 สาขา บริษัทมีแผนการลงทุนผลิตเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพออกจำหน่าย โดยลงทุนในเรื่องของการซื้อเครื่องจักรเพื่อใช้ในการผลิต และเช่าบ้านเพื่อทำเป็นโรงงานผลิต คลังสินค้า และสำนักงาน เนื่องจากเครื่องดื่มของร้านเฮอร์บี้ดริ้งได้ผ่านการขอเลขทะเบียนอาหารและยา (อย.) กับหน่วยงานทางราชการและผ่านการตรวจสอบคุณภาพจากกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ ทำให้ผู้บริโภคสามารถมั่นใจในคุณภาพและกรรมวิธีผลิตที่ถูกต้องตามหลักวิธีการผลิตที่ดี (Good Manufacturing Practice)

สำหรับเงินลงทุนที่ใช้ในการดำเนินการขั้นต้น คือ 4,000,000 บาท โดยจะเป็นเงินลงทุนของผู้ถือหุ้นจำนวน 2,000,000 บาท และจากการกู้ 2,000,000 บาท การประมาณการผลกำไรจากการดำเนินงานนั้น กิจการจะเริ่มทำกำไรในปีที่ 3 ของการประกอบการ ระยะเวลาที่กิจการจะคุ้มทุนประมาณปีครึ่ง โดยการพิจารณางบกระแสเงินสดจะพบว่าอัตราผลตอบแทนที่ผู้ลงทุนจะได้รับเมื่อกิจการดำเนินการครบ 5 ปี (IRR) คือ 91%ทางทีมงานมีแผนสำรองกรณียอดขายไม่เป็นไปตามเป้าหมาย หรือผลิตภัณฑ์บางตัวไม่เป็นที่ถูกใจผู้บริโภค โดยทำการปรับเปลี่ยนผลิตภัณฑ์สมุนไพร ผักและผลไม้ชนิดอื่นเข้ามาแทนที่ หรือทำการหาช่องทางการจัดจำหน่ายเพิ่มเติม เช่น ร้านอาหาร งานประชุมสัมมนา คณะทัวร์ต่างๆ งานรับน้อง งานศพ นอกจากนี้ จะมีการพัฒนาผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพชนิดอื่นๆ เช่น ไอศกรีมสมุนไพร เจลลี่สมุนไพร

ที่มา http://www.ismed.or.th/
แผนธุรกิจจากโครงการทางธุรกิจประเภทแผนธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ขายปลาสวยงาม

2009-06-08T06:39:00.000-07:00

เงินลงทุนครั้งแรก ประมาณ 20,000 - 30,000 บาท

วัสดุ/อุปกรณ์
ตู้เลี้ยงปลา เครื่องทำออกซิเจน ตู้พักปลา กระชอนช้อนปลา เครื่องดูด/ถ่ายน้ำ เครื่องกรองน้ำ อาหารปลา และอุปกรณ์ประดับตู้ปลา

แหล่งจำหน่ายพันธุ์ปลา/อุปกรณ์ บางบัว เขตบางเขน สวนจตุจักร

วิธีดำเนินการ
1. หาซื้อตู้เลี้ยงปลาขนาดใหญ่ ประมาณ 2-3 ตู้ แล้วล้างน้ำให้สะอาด
2. นำตู้ปลาไปตั้งในที่จัดเตรียมไว้ บรรจุหิน ปะการังและต้นไม้น้ำ ตกแต่งให้สวยงาม ติดตั้งเครื่องกรองน้ำ และเครื่องทำออกซิเจนลงในตู้
3. ใส่น้ำลงในตู้ปลาให้เกือบเต็ม โดยใช้เครื่องดูดน้ำจากน้ำสะอาดที่เตรียมไว้แล้วในอีกภาชนะหนึ่ง
4. นำพันธุ์ปลาที่เป็นที่นิยมของตลาด เช่น ปลาเงินปลาทอง ปลาคราฟ ปลาบอลลูน ปลาเทวดา ฯลฯ มาใส่ในตู้พักปลา เพื่อปรับสภาพหลังการ เคลื่อนย้าย
5. เมื่อปลาแข็งแรงดีแล้ว ใช้กระชอนค่อยๆ ช้อนปลาลงในตู้ปลาที่จัดเตรียมไว้ในปริมาณที่เหมาะสมกับเนื้อที่ว่างของตู้
6. ให้อาหารปลาเป็นเวลาอย่างสม่ำเสมอ ในปริมาณที่พอเหมาะวันละ 1 ครั้ง หากปลากัดกันให้แยกออก หรือปลาเป็นโรคให้แยกปลาไว้ต่างหากแล้วใช้ยารักษา และเปลี่ยนน้ำใหม่ในตู้ปลา หมั่นเปลี่ยนน้ำในตู้ปลาทุกวัน

ตลาด/แหล่งจำหน่าย ย่านชุมชน หรือใกล้สถานศึกษา

สถานที่ให้คำปรึกษา
1. สถาบันวิจัยสัตว์น้ำสวยงาม กรมประมง โทร.558-0172
2. ประมงจังหวัดทุกจังหวัด

ข้อแนะนำ
1. ผู้ประกอบอาชีพนี้ ควรเรียนรู้เกี่ยวกับธรรมชาติของปลา โดยศึกษาจากหนังสือ หรือสอบถามผู้มีความรู้ เพื่อสามารถเลี้ยงได้ถูกวิธี และแนะนำลูกค้าได้
2. น้ำที่ใส่ในตู้ปลา หากจำเป็นต้องใช้น้ำประปา ควรรองน้ำทิ้งไว้ ก่อนนำไปใช้
3. ควรมีอุปกรณ์ประดับตู้ปลา อาหาร และยารักษาปลาจำหน่ายร่วมด้วย เพื่อเพิ่มรายได้

ที่มา http://www.ismed.or.th
ส่งเสริมการมีงานทำ, กอง กรมการจัดหางาน กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม, "ขายปลาสวยงาม," 150 อาชีพเส้นทางประกอบอาชีพอิสระ. กรุงเทพฯ ,2544 , หน้า 217.

อุตสาหกรรมกระจก

2009-06-08T06:34:00.000-07:00

กระจกเป็นวัสดุก่อสร้างที่ทำให้งานก่อสร้าง บ้าน อาคาร สำนักงาน และเฟอร์นิเจอร์ที่ใช้กระจกตกแต่ง สวยงาม โดนเด่น ประหยัด ประหยัด และปลอดภัย ปัจจุบันมีโรงงานผลิตกระจกแผ่นเรียบ 3 บริษัทจำนวน 8 โรงงาน ตั้งอยู่ในจังหวัดสระบุรี สมุทรปราการ ชลบุรี และระยอง มีกำลังการผลิตประมาณ 842,000 ตัน/ปี เกิดการจ้างแรงงาน 2,800 คน เงินลงทุน 15,726 ล้านบาท อุตสาหกรรมกระจกมีการรวมตัวเป็นกลุ่มบริษัท โดยใช้การผลิตเทคโนโลยีสมัยใหม่และเป็นแบบสำเร็จรูป รับทั้ง know-how และเครื่องจักรมาจากต่างประเทศ ทำให้ประสิทธิภาพในการผลิตเทียบได้ในระดับสากล โดยใช้วัตถุดิบที่ผลิตได้ในประเทศเป็นหลัก เช่น ทรายแก้ว เฟลด์สปาร์ โดโลไมต์ และหินปูน ทั้งยังก่อให้เกิดอุตสาหกรรมต่อเนื่อง เช่น อุตสาหกรรมกระจกนิรภัย กระจกเงา และการแปรรูปกระจกอีกประมาณ 15 โรงงาน การจ้างงานกว่า 1,500 คน เงินลงทุน 4,580 ล้านบาท แต่จากข้อจำกัดของเทคโนโลยีที่ไม่มีความยืดหยุ่นในการผลิตและเป็นการอุตสาหกรรมที่อาศัยปัจจัยทางด้านพลังงานเป็นสำคัญ เพราะต้องเดินเครื่องจักร ตลอด 24 ชั่วโมงทำให้มีจุดคุ้มทุนสูง ประกอบกับเป็นอุตสาหกรรมที่ตอบสนองความต้องการใช้ภายในประเทศเป็นหลัก

ผลิตภัณฑ์กระจกแผ่น

ผลิตภัณฑ์กระจกขั้นพื้นฐาน

กระจกโฟลตใส (Clear Float Glass)
กระจกโฟลตสีตัดแสง (Tinted Float Glass)
กระจกลวดลาย (Figured Glass)
กระจกชนิดบางพิเศษ (Ultra Thin Glass)
กระจกชนิดใสพิเศษ (Ultra Clear Glass)
กระจกชนิดผิงเรียบพิเศษ (Ultra Flat Glass)
โครงสร้างผนังกระจกสูงขนาดใหญ่ (Glacade)

ผลิตภัณฑ์กระจกแปรรูป

กระจกฝ้า (Ground Glass)
กระจกเงา (Mirror)
กระจกสะท้องแสง (Heat Reflective Glass)
กระจกฉนวนความร้อน (Insulating Glass Unit)
กระจกฉนวนความร้อน โลว-อี (Low-E Insulating Glass Unit)
กระจกนิรภัยเทมเปอร์ (Tempered Safety Glass)
กระจกกึ่งนิรภัย (Heat Strengthened Glass)
กระจกนิรภัยหลายชั้น (Laminated Safety Glass)
กระจกเคลือบสี (Vanished Glass)

การผลิต

กำลังการผลิตรวม 842,000 ตัน/ปี ในปี 2545 ปริมาณการผลิตประมาณร้อยละ 80

การส่งออก

ในปี 2545 การส่งออกกระจกแผ่นสำหรับการก่อสร้าง มีมูลค่าประมาณ 6,040 ล้านบาท เพิ่มขึ้นจากปี 2544 ร้อยละ 24.62

การนำเข้า

ในปี 2545 การนำเข้ากระจกแผ่นสำหรับการก่อสร้าง มีมูลค่าประมาณ 1,105.5 ล้านบาท เพิ่มมากขึ้นจากปี 2544 ร้อยละ 31.28

ตลาด

ประเทศที่ไทยนำเข้ากระจกแผ่นสำหรับการก่อสร้างที่มีมูลค่ามากที่สุด ได้แก่ ญี่ปุ่น คือมีมูลค่า 309.1 ล้านบาท รองลงมาได้แก่ สหรัฐอเมริกา และ มาเลเชีย มีมูลค่า 168.8 และ 121.1 ล้านบาทตามลำดับ

จากการใช้นโยบายการค้าเสรี ซึ่งได้มีการปรับเปลี่ยนเพื่อปฏิบัติตามข้อตกลงต่าง ๆ ทำให้มีผลกระทบต่อธุรกิจในประเทศ เช่น การปรับลดอากรขาเข้าในภูมิภาคอาเชียนเป็นเหตุให้ต่างประเทศเข้ามาแย่งตลาดภายในประเทศได้ประมาณร้อยละ 10-13 ต่อปี คู่แข่งของไทยในภูมิภาคนี้ คือ อินโดนีเชีย และมาเลเชีย

ปัญหาและอุปสรรค

1. ใช้เทคโนโลยีชั้นสูง และเงินลงทุนจำนวนมาก
2. ปัญหา Over Supply ของอุตสาหกรรมกระจก
3. ขาดการกำกับดูแลให้ปฏิบัติตาม พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร
4. ผู้ออกแบบ/ผู้เกี่ยวข้อง ขาดความรู้ความเข้าใจในผลิตภัณฑ์กระจก แต่ละชนิด
5. การทุ่มตลาดจากต่างประเทศ

ยุทธศาสาตร์/แนวทางแก้ไขปัญหาที่ภาคอุตสาหกรรมเห็นว่ารัฐบาลควรดำเนินการ

1. สนับสนุนให้ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ อุตสาหกรรมยานยนต์ และอุตสาหกรรมเฟอร์นิเจอร์ ขยายตัวเพิ่มขึ้น เพื่อเพิ่มความต้องใช้กระจกในประเทศ
2. กำกับ ดูแลมีการให้ปฏิบัติตาม พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร ของกรมโยธาธิการอย่างจริงจัง
3. ส่งเสริม/ประชาสัมพันธ์ให้ความรู้ในผลิตภัณฑ์กระจกแก่ผู้ออกแบบ/ผู้เกี่ยวข้อง อย่างกว้างขวาง
4. กำหนดให้ผู้รับเหมาโครงการใช้วัสดุก่อสร้างที่ได้มาตรฐานและมีการผลิตในประเทศเป็นหลัก
5. แผนงาน/โครงการก่อสร้างของภาครัฐควรเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารให้ภาคเอกชนทราบอย่างทั่วถึง

ข้อเสนอแนะ

1. จัดทำฐานข้อมูลสำหรับโครงการก่อสร้างในอนาคต ทั้งของภาครัฐและเอกชน ทั้งโครงสร้างพื้นฐาน อาคารสูง ที่พักอาศัย และอื่นๆ รวมทั้งฐานข้อมูลโครงการต่างๆ ในอุตสาหกรรมที่มีกระจกเป็นวัตถุดิบในการผลิต เช่น อุตสาหกรรมยานยนต์ อุตสาหกรรมเฟอร์นิเจอร์ เป็นต้น เพื่อผู้ประกอบการจะสามารถนำมาใช้ในการคาดการณ์ปริมาณความต้องการการใช้กระจกในอนาคต
2. แนวทางการจัดแสดงสินค้าควรนำกฏหมายเกี่ยวกับอาคารและการก่อสร้างมาเป็นวัตถุประสงค์หลัก เพื่อความเข้าใจของผู้บริโภคสำหรับการเลือกซื้อผลิตภัณฑ์ที่มีคุณภาพและเป็นไปตามกฎหมาย โดยเฉพาะผลิตภัณฑ์กระจกมีข้อกฎหมายใดบ้างที่เกี่ยวข้อง การเลือกซื้อหรือติดตั้งกระจกให้ถูก
3. แนวทางปฏิบัติสำหรับ Anti Dumping ปัจจุบันการเปิดไต่สวนกรณีการทุ่มตลาดของประเทศไทยนั้น ยังไม่ได้รับความช่วยเหลือที่เพียงพอจากรัฐบาลเหมือนต่างประเทศ กล่าวคือ รัฐฯ ควรช่วยในเรื่องการทุ่มตลาด โดยการหาข้อมูลของประเทศที่ทุ่มตลาดเข้ามาในไทยและผู้ผลิตในประเทศให้แสดงเพียงความเสียหายที่เกิดขึ้น เช่น ยอดขายลดลง ขาดทุนจากที่เคยได้กำไร
นอกจากนั้นเมื่อรัฐฯ รับเรื่องมาว่ามีมูล ควรหามาตรการเพื่อชะลอปริมาณการนำเข้าจนกว่าคดีจะยุติ เพื่อชะลอความเสียหายที่จะเกิดเพิ่มมากขึ้นกับผู้ผลิตภายในประเทศ

โครงการรองรับ

1. ฝึกอบรมให้ความรู้แก่ผู้ออกแบบ/ผู้เกี่ยวข้อง/ผู้สนใจ ทั้งหน่วยงาน ภาครัฐและเอกชน
2. ส่งเสริมและประชาสัมพันธ์การใช้ผลิตภัณฑ์กระจกผ่านสื่อต่าง ๆ
3. ศึกษา วิจัย การประหยัดพลังงานในอาคารและที่อยู่อาศัย
4. ศึกษา วิจัย การใช้พลังงานทดแทนเพื่อลดต้นทุนการผลิตในประเทศ

ประโยชน์ที่จะได้รับ

1. ผู้ออกแบบ/ผู้เกี่ยวข้อง มีความรู้ความเข้าใจในผลิตภัณฑ์กระจกและนำไปใช้งานได้ถูกต้องมากยิ่งขึ้น
2. การใช้ผลิตภัณฑ์กระจกในธุรกิจสังหาริมทรัพย์ เฟอร์นิเจอร์ ในประเทศเพิ่มสูงขึ้น
3. อุตสาหกรรมต่อเนื่องที่ใช้กระจกเป็นวัตถุดิบในการผลิตเพิ่มขึ้น
4. การจ้างงานในอุตสาหกรรมกระจกเพิ่มสูงขึ้น
5. ลดปริมาณและมูลค่าการนำเข้ากระจกจากต่างประเทศ

ที่มา : http://www.ismed.or.th
เอกสารของสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เสนอต่อคณะอนุกรรมการวิเคราะห์ยุทธศาสตร์อุตสาหกรรมรายสาขา กระทรวงอุตสาหกรรม เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2546

อุตสาหกรรมอิฐก่อสร้าง

2009-06-08T06:29:00.000-07:00

1. ลักษณะโดยทั่วไป

การทำอิฐก่อสร้างได้ทำกันมานานแล้ว โดยทำกันเป็นอุตสาหกรรมในครอบครัวในแถบชนบท ขนาดเล็กบ้างใหญ่บ้างตามความนิยมของทิ้งถิ่น ต่อมาได้มีการตั้งโรงงานใช้เครื่องจักรทำกันอย่างเป็นล่ำเป็นสัน การผลิตทำได้ในปริมาณที่มากขึ้น

วัตถุดิบที่ใช้ในการผลิตได้แก่ ดินเหนียว ทราย แกลบ น้ำ และเชื้อเพลิง เช่น ฟืน กรรมวิธีการผลิตโดยทั่วไป คือ การนำเดินเหนียวมาหมักและนวดผสมจนได้ที่ แล้วเอามาปั้นหรือพิมพ์ให้ได้ขนาดตามที่ต้องการเสร็จแล้วจึงเอาไปผึ่งลมหรือแดด เมื่อแห้งจึงนำไปเผาในเตาเผาอิฐจนสุก แล้วปิดเตาเพื่อให้ความร้อนค่อย ๆ เย็นลง เมื่อเตาเย็นแล้วจึงขนอิฐออกมา เพื่อนำไปใช้งานต่อไป

สีของอิฐที่เผาแล้วจะมีสีแตกต่างกันออกไป อันเนื่องมาจากสาเหตุ ได้แก่ ส่วนผสมขอเหล็กอ๊อกไซด์ หรือแมงกานีสอ๊อกไซด์ในเนื้อดินเหนียว ความแห้งของเนื้อดินก่อนที่จะเผา

2. ต้นทุนการผลิต
อุตสาหกรรมอิฐก่อสร้างจะใช้วัตถุดิบภายในประเทศทั้งหมด ซึ่งสามารถหาได้โดยทั่ว ๆ ไป ตามท้องถิ่นต่าง ๆ ในประเทศไทย ซึ่งสามารถแสดงโครงสร้างของต้นทุนต่าง ๆ ให้เห็นได้คร่าว ๆ ดังนี้

3. ลักษณะอุตสาหกรรม
ส่วนใหญ่เป็นอุตสาหกรรมในครัวเรือน (จ้างงานต่ำกว่า 10 คน มีทรัพย์สินถาวร ไม่เกิน 1 ล้านบาท) ส่วนหนึ่งเป็นอุตสาหกรรมขนาดย่อม (จ้างงาน 10-49 คน มีทรัพย์สินถาวรระหว่าง 1-10 ล้านบาท) และมีเพียงน้อยเท่านั้นที่เป็นอุตสาหกรรมขนาดกลาง (จ้างงาน 50-199 คน มีทรัพย์สินถาวรระหว่าง 10-50 ล้านบาท)

4. โรงงาน
จำนวนโรงงาน โรงงานผลิตอิฐก่อสร้าง ในปัจจุบันมีจำนวน 951 โรงงาน รวมกำลังการผลิตประมาณ 2,100,000,000 ชิ้น/ปี หรือ ประมาณ 175,000,000 ชิ้น/เดือน โรงงานผลิตอิฐจะตั้งกระจัดกระจายอยู่ทั่วประเทศ

โดยเมื่อพิจารณาใรเรื่องของการกระจุกตัวหรือความหนาแน่นของอุตสาหกรรม พบว่าการผลิตอิฐก่อสร้างทำการผลิตที่จังหวัดนครศรีธรรมราชมากที่สุด จำนวน 80 โรงงาน รองลงไปคือ จังหวัดอ่างทอง จำนวน 66 โรงงาน และจังหวัดสิงห์บุรี ตามลำดับ

เนื่องจากอุตสาหกรรมการผลิตอิฐก่อสร้างส่วนใหญ่จะเป็นอุตสาหกรรมขนาดย่อม ดังนั้นขนาดโรงงานจึงค่อนข้างเล็ก

5. การตลาด
การผลิตอิฐก่อสร้าง เป็นผลิตภัณฑ์ที่มีคู่แข่งมาก เนื่องจากคุณลักษณะของอิฐสามารถนำสินค้าอื่นมาใช้ทดแทนได้ อาทิ คอนกรีตบล๊อค อิฐเบา อิฐโฟม อิฐแก้ว และกระจก

อิฐก่อสร้างเป็นสินค้าที่ผลิตจำหน่ายในประเทศเป็นส่วนใหญ่ จึงมีเหลือส่งออกเพียงประปราย โดยในปี 2536 มูลค่าส่งออกขยับขึ้นเป็น 1 ล้านบาทเป็นปีแรก เพิ่มเป็น 4 ล้านบาท ในปี 2537 และ 3 ล้านบาทในปี 2538 โดยมีตลาดส่งออกที่สำคัญแถบอินโดจีน ได้แก่ พม่า ลาว กัมพูชา และภูมิภาคอื่น ๆ เช่น สิงคโปร์ ออสเตรเลีย สหรัฐอเมริกา

6. ปัญหา
- ด้านวัตถุดิบ วัตถุดิบที่ใช้เป็นเชื้อเพลิงหลัก เช่น ไม้ มีปริมาณลดลงอย่างรวดเร็ว- ด้านการตลาด ค่าใช้จ่ายด้านขนส่งสูงในขณะที่ราคาขายต่ำ และมีการขายตัดราคากันเอง- ด้านการผลิต ผู้ประกอบการส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก เทคโนโลยีที่ใช้มีความล้าหลัง และไม่มีเงินทุนใน การยกระดับพัฒนากระบวนการผลิต

ที่มา : http://www.ismed.or.th
เอกสารของสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เสนอต่อคณะอนุกรรมการวิเคราะห์ยุทธศาสตร์อุตสาหกรรมรายสาขา
กระทรวงอุตสาหกรรม เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2546

รถโดยสารปรับอากาศในสาธารณรัฐประชาชนลาว

2009-06-08T06:24:00.000-07:00

บทสรุปผู้บริหาร

Current Situation
ในปัจจุบันระบบการคมนาคมระหว่างเมืองสำคัญๆ ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวได้มีการพัฒนาให้สามารถรองรับความเติบโตทางเศรษฐกิจและอำนวยความสะดวกในการเดินทางได้ดียิ่งขึ้น ประกอบกับรัฐบาลลาวได้ประกาศให้ปี 1999 เป็นปีท่องเที่ยวลาว ทำให้การเดินทางโดยรถประจำทางเป็นวิธีที่ได้รับความนิยมมากที่สุด แต่ในปัจจุบันรถเมล์ซึ่งดำเนินงานโดยรัฐวิสาหกิจและผู้ประกอบการรายย่อยที่รวมตัวกันเป็นสมาคมไม่สามารถสนองดีมานด์ของผู้โดยสารในแง่ของปริมาณที่ไม่เพียงพอและคุณภาพรถที่ไม่ได้มาตรฐาน ส่วนการเดินทางโดยเครื่องบิน ก็มีค่าใช้จ่ายที่สูงและไม่ปลอดภัย จากผลการสำรวจผู้โดยสารทั้งชาวลาวและชาวต่างประเทศพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีความต้องการใช้บริการรถโดยสารปรับอากาศถึง 83% ดังนั้น บริษัท วันทองทัวร์ จำกัด จึงขอนำเสนอบริการรถโดยสารปรับอากาศที่มีความสะดวกสบาย ตรงต่อเวลา และความปลอดภัยตรงกับความต้องการของผู้โดยสารข้างต้น

Operation
บริษัท วันทองทัวร์ จำกัด เป็นผู้นำในด้านรถโดยสารปรับอากาศที่มีความทันสมัย ที่ให้บริการในเส้นทางระหว่าง 4 เมืองใหญ่ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว คือ เวียงจันทน์ หลวงพระบาง สะหวันเขต และปากเซ โดยพนักงานต้อนรับบนรถได้รับการฝึกอบรมให้มีอัธยาศัย เป็นกันเองต่อผู้โดยสาร เน้นที่ความปลอดภัยและตรงต่อเวลาในการเดินทาง รวมทั้งมีบริการอาหารกลางวัน อาหารว่างและเครื่องดื่มที่ถูกสุขลักษณะ และมีวีดิโอเพื่อความบันเทิงบนรถ
นอกจากนี้ บริษัทยังได้เน้นมาตรฐานในการบริการเพื่อสร้างความประทับใจให้ผู้โดยสารและต้องการกลับมาใช้บริการอีกครั้ง รวมทั้งมีการตรวจสอบและบำรุงรักษาสภาพรถให้มีความพร้อมสำหรับการเดินทางที่ปลอดภัย และมีประกันภัยบุคคลที่ 3 เพื่อสร้างความเชื่อมั่นและความไว้วางใจในการเดินทาง

Marketing
บริษัท วันทองทัวร์ จำกัด มีการจัดการทางด้านตลาด โดยเน้นการโฆษณาประชาสัมพันธ์และส่งเสริมการขายอย่างต่อเนื่อง อาทิเช่น การโฆษณาผ่านทางหนังสือพิมพ์ แผ่นพับ วิทยุกระจายเสียง การให้ส่วนลดตั๋วโดยสารแก่ข้าราชการ เป็นต้น เพื่อให้เป็นที่รู้จักและกระตุ้นยอดขาย โดยกลุ่มเป้าหมายหลักจะเป็นเจ้าของกิจการ นักธุรกิจ ข้าราชการ นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ และกลุ่มเป้าหมายรองจะเป็นประชาชนทั่วไป สำหรับการจำหน่ายตั๋วโดยสารจะจำหน่ายที่สำนักงานเวียงจันทน์ สถานีขนส่งทั้ง 4 เมือง ตัวแทนท่องเที่ยว และตัวแทนจำหน่ายตั๋วเครื่องบิน ซึ่งบริษัทคิดว่าจะมีผู้โดยสารในสายเหนือ (เวียงจันทน์ - หลวงพระบาง) ประมาณ 320,000 คนต่อปี และผู้โดยสารในสายใต้ (เวียงจันทน์-สะหวันเขต-ปากเซ) ประมาณ 270,000 คนต่อปี สำหรับการขยายเส้นทางจะเลือกเส้นทางที่สามารถเชื่อมไปยังชายแดนเวียตนาม

Financial
1. แหล่งเงินทุน มาจากนักลงทุนชาวไทยจำนวน 10 ล้านบาท หรือเท่ากับ 1,350 ล้านกีบ และกู้เงินจากธนาคารการค้าต่างประเทศลาว จำนวน 12.5 ล้านบาท หรือ 1687.5 ล้านกีบ ระยะเวลาการไถ่ถอน 3 ปี
2. ผลประกอบการที่สำคัญ ของสำนักงานใหญ่
บริษัทมียอดขายเฉลี่ยปีละ 3,000 ล้านกีบ (22 ล้านบาท) มูลค่าปัจจุบันสุทธิ (Net Present Value) 7,283,914 บาท โดยคิดค่าของทุนที่ 30% อัตราผลตอบแทนจากการลงทุน (Internal Rate of Return: IRR) 42% ระยะเวลาคืนทุน (Payback Period) 2 ปี 6 เดือน Return on Equity 38% ในปีที่ 8

ที่มา แผนธุรกิจจากโครงการทางธุรกิจประเภทแผนธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

สถานเสริมความหล่อครบวงจร

2009-05-28T01:19:00.000-07:00

บทสรุปผู้บริหาร

ในปัจจุบัน ความสวยงามไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นสำหรับสุภาพสตรีเท่านั้น สุภาพบุรุษก็เริ่มให้ความสำคัญกับการดูแลสุขภาพ หน้าตา ผิวพรรณมากพอสมควร จากการสำรวจพฤติกรรมของผู้ชายของชาติต่างๆ พบว่า เพศชายมีความสนใจในเรื่องสุขภาพและผิวพรรณเป็นอย่างมาก แต่ผู้บริโภคคำนึงถึงภาพลักษณ์ของความเป็นชาย ความเป็นส่วนตัว และบรรยากาศโดยรวมในการเข้ารับบริการสำหรับลูกค้าเพศหญิง ทำให้ผู้ชายไม่กล้ารับบริการร่วมกัน เนื่องจากกลัวเสียภาพลักษณ์ความเป็นชาย

นอกจากนั้นประเทศไทย อาจกล่าวได้ว่า ไม่มีผู้ประกอบการสถานเสริมความหล่อที่สามารถให้บริการเพื่อสนองความต้องการ ของลูกค้าที่เป็นสุภาพบุรุษเลย ถือว่าเป็นช่องว่างของธุรกิจที่มีโอกาสความเป็นไปได้สูง

สถานเสริมความหล่อครบวงจร "David" (David Men Health and Beauty Center) เป็นสถานเสริมความหล่อของเพศชาย สนองความต้องการของลูกค้าเพศชายที่ต้องการรูปลักษณะภายนอกให้ดูดี เพื่อเสริมสร้างบุคลิกภาพ ที่ปัจจุบันยังคงมีความต้องการแต่มีผู้ให้บริการไม่ตรงกับความต้องการ

วิสัยทัศน์ (Vision) คือ มนุษย์ทุกคนต้องการให้ตัวเองดูดี ไม่ว่าเพศชายหรือหญิง

Mission คือ เป็นสถานเสริมความหล่อสำหรับผู้ชายครบวงจร โดยใช้เครื่องมือที่ทันสมัย และผลิตภัณฑ์ที่มีคุณภาพ ซึ่งสามารถตอบสนองความต้องการของลูกค้า

เป้าหมายทางธุรกิจ (Goal) สถานเสริมความหล่อที่มียอดขาย 13 ล้านบาทภายในปีแรกของการเปิดดำเนินการ และมีอัตราการเติบโตเฉลี่ยของยอดขาย 10% ใน 5 ปีต่อไป ธุรกิจสามารถทำกำไร และมีระยะเวลาในการคืนทุน 2.5 ปี บริษัทจดทะเบียนด้วยทุน 5,000,000 บาท โดยการออกหุ้นจำนวน 500,000 หุ้น มูลค่าหุ้นละ 10 บาท

กลุ่มเป้าหมายของสถานเสริมหล่อนั้น จะเป็นเพศชายที่มีอายุระหว่าง 31 - 60 ปี รายได้มากกว่า 20,000 บาทต่อเดือนขึ้นไป และการใช้เกณฑ์พฤติกรรมเพื่อแบ่งกลุ่มเป้าหมายตามรายละเอียดภายในฉบับ ทำให้ได้กลุ่มเป้าหมายของสถนเสริมความหล่อ ดังนี้

กลุ่มเป้าหมายหลัก (Primary Target) คือ ชายที่มีอายุระหว่าง 31 -60 ปี ที่มีรายได้ตั้งแต่ 20,000 บาทต่อเดือนขึ้นไป และมีความสนใจเรื่องรูปลักษณ์ความงามภายนอก (Beauty Conscious)

กลุ่มเป้าหมายรอง (Secondary Target) คือ ชายที่มีลักษณะทางประชากรศาสตร์เช่นเดียวกับกลุ่มเป้าหมายหลัก แต่เป็นผู้ที่มีความสนใจเรื่องรูปลักษณ์ความงามภายนอกบ้าง

กลยุทธ์การวางตำแหน่งผลิตภัณฑ์ของร้าน "David" จะกำหนดความครบวงจรของการให้บริการในระดับสูง คือ มีโปรแกรมที่จะดูแลผิวพรรณและรูปร่างได้ครบทุกส่วนของร่างกาย การกำหนดราคาของการให้บริการโดยใช้กลยุทธ์เพิ่มคุณค่าแก่ลูกค้า (Value Pricing) โดยเน้นการสร้างภาพลักษณ์ของร้านที่เข้าใจในความรู้สึกความต้องการของผู้ชาย จริงๆ ซึ่งแน่นอนว่าจะต้องให้ความสำคัญกับคุณภาพของสินค้าและบริการ โดยตั้งระดับราคาให้อยู่ในระดับสูง เพื่อสื่อให้ลูกค้ารับรู้สึกได้ถึงความคุณค่าของสินค้าและบริการ

จากข้อมูลลักษณะทางประชากรประกอบการสำรวจกลุ่มเป้าหมายโดยการวิจัยตลาด ทำให้สามารถหาจำนวนกลุ่มเป้าหมายของสถานเสริมความหล่อได้ประมาณ 203,500 คน และจากการสำรวจค่าใช้จ่ายสำหรับการเสริมความงามของกลุ่มตัวอย่างที่เคยมีการ ใช้บริการสถานเสริมความงามทั่วไป เคาน์เตอร์เครื่องสำอาง และสถานเสริมความหล่อ มีค่าใช้จ่ายเฉลี่ยของกลุ่มตัวอย่างดังกล่าวประมาณ 1,824 บาทต่อเดือน ดังนั้น มูลค่าตลาดของสถานบริการเสริมความงามสำหรับกลุ่มเป้าหมายสามารถคำนวณได้ โดยมีมูลค่าประมาณปีละ 2,000 ล้านบาท

จุดมุ่งหมายทางการตลาด (Marketing Objectives) คือ การสร้าง Brand Awareness 40% ของกลุ่มเป้าหมายภายในปีแรก สร้างภาพลักษณ์ (Image) ของร้านให้มีภาพลักษณ์ของสถานเสริมหล่อของชาย นอกจากนั้น ยังสร้างความจงรักภักดีต่อตราสินค้า (Brand Loyalty) เพื่อให้ผู้บริโภคเกิดการใช้บริการซ้ำ และสามารถขยายตลาดไปสู่กลุ่มลูกค้าใหม่ๆ ซึ่งจะต้องเน้นคุณภาพในการให้บริการเป็นหลักเพื่อให้เกิดการบอกต่อ (Viral Marketing)

ส่วนผสมทางการตลาด (Marketing Mix) David จึงเสนอการให้บริการที่ครบวงจร (One-Stop Service) การตั้งราคาที่ใกล้เคียงกัน แต่ให้บริการที่เหนือกว่า จัดการส่งเสริมการขายในช่วงแรกเพื่อให้เกิดความรู้จักในตราสินค้า (Brand Awareness) และทำให้เกิดการทดลองใช้ และมีการส่งเสริมการขายต่อเนื่อง รวมถึงการจัดกิจกรรมเพื่อสร้างความสัมพันธ์กับลูกค้า

นอกจากนั้น บริษัทเตรียมแผนเพื่อที่จะรองรับปัญหาต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้น เช่น การเข้ามาของคู่แข่งรายใหม่ ยอดขายต่ำกว่าเป้าหมาย, จำนวนลูกค้าเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว, ราคาของสินค้าต้นทุนที่เพิ่มขึ้น, การลาออกของพนักงาน, การขาดสภาพคล่องทางการเงิน เป็นต้น

ที่มา http://www.ismed.or.th
โสภณ วิจิตรไพศาล และคณะ.(2545) "สถานเสริมหล่อครบวงจร ." โครงการทางธุรกิจประเภทแผนธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

Car Care Express

2009-05-28T01:15:00.000-07:00

บทสรุปสำหรับผู้บริหาร

Car Care Express เป็นโครงการที่ให้บริการดูแลรักษารถยนต์ถึงสถานที่ทำงานหรือที่พักอาศัยของ ลูกค้า เพื่ออำนวยความสะดวกในการใช้บริการ และลดการเสียเวลาของลูกค้าที่ต้องรอคอยตามสถานีบริการต่างๆ โดยมีทั้งบริการเพื่อความสะอาด เช่น การล้างรถและขัดเคลือบสี บริการเพื่อประสิทธิภาพ เช่น การเปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่อง และบริการเพื่อความปลอดภัย เช่น การเปลี่ยนยางรถยนต์

การเก็บข้อมูลจากแบบสอบถามใช้ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 97 ทำให้ต้องเก็บข้อมูลจากตัวอย่างอย่างน้อย 202 ชุด ในการสำรวจ จะแบ่งพื้นที่กรุงเทพมหานคร และปริมณฑล ออกเป็น 10 เขตพื้นที่ โดยแบ่งแบบสอบถามตามจำนวนประชากรในแต่ละเขตพื้นที่ เพื่อใช้พิจารณาพฤติกรรมและความสนใจของผู้บริโภคแต่ละเขตพื้นที่ และนำไปใช้ประโยชน์ในการกำหนดกลยุทธ์การเข้าตลาด รวมทั้งการเลือกที่ตั้งสาขาของบริษัทฯ จากการสำรวจจริงได้รับแบบสอบถามที่สามารถนำมาประมวลผลได้ทั้งสิ้นจำนวน 216 ชุด

เมื่อพิจารณาถึงปริมาณรถยนต์นั่งส่วนบุคคลไม่เกิน 7 คน ที่จดทะเบียนในเขตกรุงเทพมหานครในช่วงปี 2534 - 2543 (อายุรถไม่เกิน 10 ปี) พบว่ามีจำนวน 841,581 คัน เมื่อนำมาประกอบกับข้อมูลค่าใช้จ่ายและความถี่ในการใช้บริการของผู้บริโภค จากแบบสอบถาม พบว่าขนาดตลาดรวมของการบริการดูแลรักษารถยนต์เป็น 10,354 ล้านบาทต่อปี และเมื่อพิจารณาจากผู้ที่สนใจในบริการ Car Care Express จากแบบสอบถามพบว่า ขนาดตลาดที่มีศักยภาพ (Potential Market) ของ Car Care Express เท่ากับ 5,551 ล้านบาทต่อปี

การแบ่งส่วนตลาดจะพิจารณาจากปัจจัย 2 ประการ คือ สถานที่ที่ผู้บริโภคสนใจรับบริการดูแลรักษารถยนต์ และเขตพื้นที่การรับบริการตามความหนาแน่นของประชากร ตลาดเป้าหมายของ Car Care Express คือ ผู้บริโภคที่มีสถานที่ทำงานอยู่ตามอาคารสำนักงานในเขตกรุงเทพมหานคร ที่มีอาคารจอดรถ หรือผู้โภคที่มีที่อยู่อาศัยเป็นทาวน์เฮาส์หรือบ้านเดี่ยว ซึ่งอยู่ในเขตที่มีความหนาแน่นของประชากรสูงและปานกลาง โดยกำหนดการวางตำแหน่งของผลิตภัณฑ์เป็น "สะดวก ฉับไว มั่นใจ ได้มาตรฐาน"

Car Care Express จะเสนอบริการดูแลรักษารถยนต์ในด้านบริการล้างรถ บริการขัดเคลือบสีรถยนต์ บริการซักพรมและเบาะ บริการเปลี่ยนแบตเตอรี่ บริการเปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่องและไส้กรองน้ำมันเครื่อง บริการเปลี่ยนยางรถยนต์ และบริการเบ็ดเตล็ดทั่วไป พร้อมให้ความรู้ในด้านการใช้ผลิตภัณฑ์แก่ลูกค้าควบคู่กันไปด้วย โดยมีค่าบริการที่เทียบเท่ากับราคาตลาดบวกด้วยมูลค่าเพิ่มของความสะดวกที่ ลูกค้าได้รับ โครงการ Car Care Express มีงบลงทุนในปีแรก 13 ล้านบาท จากทุนจดทะเบียน 7 ล้านบาท และเงินกู้ 6 ล้านบาท เพื่อลงทุนใน 4 สาขา และเพิ่มเป็น 20 สาขาภายใน 5 ปี โครงการนี้มีมูลค่าปัจจุบันของโครงการที่อัตราส่วนลดร้อยละ 12 เท่ากับ 25.7 ล้านบาท และมีอัตราผลตอบแทนภายในโครงการเท่ากับร้อยละ 35.52

ที่มา http://www.ismed.or.th
เอกสิทธิ์ ลัคนานิธิพันธุ์ และคณะ.(2544)."Car Care Express." โครงการทางธุรกิจประเภทแผนธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ร้านอาหารเพื่อสุขภาพ "จานสาระ"

2009-05-28T01:02:00.000-07:00

บทสรุปผู้บริหาร

ภาพรวมของธุรกิจ

ในปัจจุบัน รูปแบบการดำเนินชีวิตของผู้คนเปลี่ยนแปลงไป อีกทั้งเวลากลายเป็นข้อจำกัดในการดำเนินชีวิต ทำให้พฤติกรรมต่างๆ ในแต่ละวันต้องมีการปรับเปลี่ยนให้เหมาะสมกับข้อจำกัดดังกล่าว รวมถึงพฤติกรรมในการบริโภคอาหารก็มีการเปลี่ยนแปลงไปเช่นกัน จากสรุปภาวะธุรกิจปี 2543 และแนวโน้มปี 2544-2545 ของศูนย์วิจัยไทยพาณิชย์ กล่าวว่า รูปแบบการดำเนินชีวิตที่มีการปรับเปลี่ยนให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยน แปลงไป ทำให้การบริโภคอาหารนอกบ้านและการซื้ออาหารสำเร็จรูปมารับประทานที่บ้านมี แนวโน้มสูงขึ้น โดยคาดว่าแนวโน้มการรับประทานอาหารนอกบ้านในปี 2544-2545 ยังอยู่ในระดับดี และเป็นไปอย่างต่อเนื่อง นอกจากนี้ สภาพแวดล้อมที่มีมลภาวะและความเครียดที่มากขึ้น ทำให้ผู้บริโภคหันมาให้ความสำคัญกับการดูแลสุขภาพมากขึ้น แนวโน้มของการบริโภคอาหารเพื่อสุขภาพจึงมีแนวโน้มสูงขึ้นเช่นกัน

โอกาสทางการตลาด

ถึงแม้ว่าแนวโน้มของร้านอาหารเพื่อสุขภาพจะได้รับความนิยมสูงขึ้น แต่ร้านอาหารเพื่อสุขภาพส่วนใหญ่จะเน้นให้บริการอาหารเจ อาหารมังสวิรัติ อาหารชีวจิต และอาหารสำหรับควบคุมน้ำหนัก ทำให้ไม่อาจตอบสนองความต้องการผู้บริโภคได้ทุกเพศทุกวัยในเวลาเดียวกัน ร้าน "จานสาระ" จึงเล็งเห็นช่องทางในการนำเสนอร้านอาหารเพื่อสุขภาพที่สมบูรณ์แบบ

รูปแบบผลิตภัณฑ์

ร้าน "จานสาระ" จะนำเสนออาหารและเครื่องดื่มที่เหมาะสมกับความต้องการของทุกคนในครอบครัว ซึ่งใช้วัตถุดิบจากธรรมชาติที่ผ่านการคัดสรรอย่างดี มีคุณค่าครบตามหลักโภชนาการ รสชาติอร่อย ราคายุติธรรม มีรูปแบบการให้บริการที่เป็นเอกลักษณ์และโดดเด่นในด้านของความเป็นผู้เชี่ยว ชาญทางด้านอาหารเพื่อสุขภาพอย่างแท้จริง ผ่านการสื่อสารให้ผู้บริโภคได้รับทราบถึงคุณประโยชน์ของวัตถุดิบแต่ละชนิด ที่นำมาใช้ในการปรุงอาหาร และข้อมูลต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับอาหารและสุขภาพ

เป้าหมาย

ร้าน "จานสาระ" กำหนดเป้าหมายที่รายได้ 20 ล้านบาทสำหรับปีที่ 1 และมีอัตราการเติบโตของรายได้เท่ากับ 8% ตั้งแต่ปีที่ 2 ถึงปีที่ 5 โดยมีอัตรากำไรสุทธิเป็น 20% ของรายได้แต่ละปี นอกจากนี้ ยังมีเป้าหมายระยะยาวที่จะเป็นหนึ่งในใจ (Top of mind) ของลูกค้าเมื่อนึกถึงร้านอาหารเพื่อสุขภาพอย่างแท้จริง ซึ่งไว้ใจได้ทั้งในด้านคุณค่าสารอาหาร กระบวนการผลิต และการบริการ

กลยุทธ์

จากการประเมินตลาดและผลิตภัณฑ์ร้านอาหารเพื่อสุขภาพ พบว่า ร้าน "จานสาระ" เป็นผลิตภัณฑ์ใหม่ที่มีตลาดปัจจุบัน ซึ่งสามารถใช้กลยุทธ์การพัฒนาผลิตภัณฑ์ (Product Development) โดยแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างของผลิตภัณฑ์ (Product Differentiation) พร้อมทั้งผสมผสานกับกลยุทธ์ในระดับหน้าที่ ที่เน้นความเป็นเลิศทางด้านคุณภาพ (Superior Quality) และความเป็นเลิศทางด้านการตอบสนองต่อความต้องการของลูกค้า (Superior Customer Responsiveness) อันจะนำไปสู่ความพึงพอใจของลูกค้าทุกคน

เพื่อที่จะบรรลุเป้าหมายตามที่กำหนดไว้ ร้าน "จานสาระ" จึงเลือกใช้ส่วนผสมทางการตลาดสำหรับธุรกิจบริการ 7 ประการ ประกอบด้วย ผลิตภัณฑ์ (Product) ราคา (Price) ช่องทางการจำหน่าย (Place) การส่งเสริมการตลาด (Promotion) บุคลากร (People) กระบวนการให้บริการ (Process) และลักษณะทางกายภาพ (Physical Evidence) และสำหรับกลยุทธ์การสื่อสารการตลาด จะเลือกใช้การโฆษณาทั้งในวิทยุ นิตยสาร และWeb Site ที่เกี่ยวข้องกับอาหารและสุขภาพ การส่งเสริมการขายภายในร้าน การแจกแผ่นพับใบปลิว รวมทั้งการลงบทสัมภาษณ์ผู้นำทางความคิดในด้านการรักษาสุขภาพ พร้อมเสนอแนะร้าน "จานสาระ" ในนิตยสารเพื่อสุขภาพทั่วไป

การลงทุน

จัดหาเงินทุนโดยการออกหุ้นสามัญจำนวน 400,000 หุ้น มูลค่าหุ้นละ 10 บาท และขอกู้เงินจากธนาคารอีกจำนวน 2,000,000 บาท รวมเงินลงทุนทั้งสิ้น 6,000,000 บาท

ผลตอบแทนที่คาดว่าจะได้รับ

ภายใต้สถานการณ์ปกติ ร้าน "จานสาระ" จะมีระยะเวลาคืนทุน 3.25 ปี ภายใต้อัตราผลตอบแทนจากการลงทุน (IRR) ที่ระดับ 35.85%

ที่มา http://www.ismed.or.th
นิสา อาภรณ์ธนกุล และคณะ.(2545)." ร้านอาหารเพื่อสุขภาพจานสาระ ." โครงการทางธุรกิจประเภทแผนธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

SMEs

2009-05-28T00:16:00.000-07:00

SMEs ย่อมาจากภาษาอังกฤษ Small and Medium Enterprises หรือแปลเป็นภาษาไทยว่า "วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม"

สำหรับความหมายของวิสาหกิจ (Enterprises) ครอบคลุมกิจการ 3 กลุ่มใหญ่ ๆ ได้แก่

1. กิจการการผลิต (Production Sector) ครอบคลุมการผลิตในภาคเกษตรกรรม (Agricultural Processing) ภาคอุตสาหกรรม(Manufacturing) และเหมืองแร่(Mining)
2. กิจการการค้า (Trading Sector) ครอบคลุมการค้าส่ง (Wholesale) และการค้าปลีก (Retail)
3. กิจการบริการ (Service Sector)

ส่วนลักษณะขนาดของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม กำหนดจากมูลค่าชั้นสูงของสินทรัพย์ถาวร สำหรับกิจการแต่ละประเภท ดังนี้

1. กิจการการผลิต : ขนาดกลาง ไม่เกิน 200 ล้านบาท ขนาดย่อม ไม่เกิน 50 ล้านบาท
2. กิจการบริการ : ขนาดกลาง ไม่เกิน 200 ล้านบาท ขนาดย่อม ไม่เกิน 50 ล้านบาท
3. กิจการการค้า : ขนาดกลางไม่เกิน ค้าส่ง ไม่เกิน 100 ล้านบาท ขนาดย่อม ไม่เกิน 50 ล้านบาท
ขนาดกลาง ค้าปลีก ไม่เกิน 60 ล้านบาท ขนาดย่อมค้าปลีก ไม่เกิน 30 ล้านบาท

ส่วนลักษณะขนาดของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม กำหนดจากจำนวนการจ้างงาน สำหรับกิจการแต่ละประเภท ดังนี้

1. กิจการการผลิต : ขนาดกลาง ไม่เกิน 200 คน ขนาดย่อม ไม่เกิน 50 คน
2. กิจการบริการ : ขนาดกลาง ไม่เกิน 200 คน ขนาดย่อม ไม่เกิน 50 คน
3. กิจการการค้า : ขนาดกลางไม่เกิน ค้าส่ง ไม่เกิน 50 คน ขนาดย่อม ไม่เกิน 25 คน
ขนาดกลาง ค้าปลีก ไม่เกิน 30 คนขนาดย่อมค้าปลีก ไม่เกิน 15 คน

ความสำคัญของ SMEs ต่อระบบเศรษฐกิจ

SMEs คือ วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม เป็นวิสาหกิจที่มีความเหมาะสม มีความคล่องตัวในการปรับสภาพให้เข้ากับสถานการณ์ทั่วไปของประเทศอีกทั้งยังเป็นวิสาหกิจที่ใช้เงินทุนในจำนวนที่ต่ำกว่าวิสาหกิจขนาดใหญ่ และยังช่วยรองรับแรงงานจากภาคเกษตรกรรมเมื่อหมดฤดูกาลเพาะปลูก รวมถึงเป็นแหล่งที่สามารถรองรับแรงงานที่เข้ามาใหม่เป็นการป้องกนการอพยพของแรงงานเข้ามาหางานทำในเขตกรุงเทพฯและปริมณฑล ซึ่งช่วยกระจายการกระจุกตัวของโรงงานกิจการวิสาหกิจในเขตกรุงเทพฯ และปริมณฑลไปสู่ภูมิภาค ก่อให้เกิดการพัฒนาความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจทั้งในส่วนภูมิภาคและของประเทศอย่างยั่งยืนต่อไป

จากการรายงานของธนาคารกรุงเทพ ระบุว่าในปี 2541 วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (Small and Medium Enterprises : SMEs) ซึ่งประกอบด้วย กิจการการผลิต การค้า และธุรกิจบริการ มีจำนวนรวมทั้งสิน 311,518 รายคิดเป็นสัดส่วน 92% ของวิสาหกิจทั้งหมดในประเทศในจำนวนนี้เป็นวิสาหกิจประเภทการค้า (ค้าส่ง ค้าปลีก ภัตตาคารและโรงแรม) มากที่สุด 134,171 ราย คิดเป็น 43 % รองลงมาเป็นภาคการผลิต จำนวน 90,122 ราย คิดเป็น 82.9 % และการบริการ จำนวน 87,225 ราย คิดเป็น 28.7 %

กล่าวโดยสรุป SMEs มีความสำคัญต่อระบบเศรษฐกิจ คือ

1. ช่วยการสร้างงาน
2. สร้างมูลค่าเพิ่ม
3. สร้างเงินตราต่างประเทศ
4. ช่วยประหยัดเงินตราต่างประเทศ โดยการผลิตเพื่อทดแทนการนำเข้าจากต่างประเทศ
5. เป็นจุดเริ่มต้นในการลงทุน และสร้างเสริมประสบการณ์
6. ช่วยเชื่อมโยงกับกิจกรรมขนาดใหญ่ และภาคการผลิตอื่น ๆ เช่น ภาคเกษตรกรรม
7. เป็นแหล่งพัฒนาทักษะฝีมือ

ปัญหาและข้อจำกัดของ SMEs ในภาพรวม

1. ปัญหาด้านการตลาด SMEs ส่วน ใหญ่มักตอบสนองความต้องการของตลาดในท้องถิ่น หรือตลาดภายในประเทศ ซึ่งยังขาดความรู้ความสามารถในด้านการตลาดในวงกว้าง โดยเฉพาะตลาดต่างประเทศ ขณะเดียวกันความสะดวกรวดเร็วในการคมนาคมขนส่งตลอดจนการเปิดเสรีทางการค้า ทำให้วิสาหกิจขนาดใหญ่ รวมทั้งสินค้าจากต่างประเทศเข้ามาแข่งขันกับสินค้าในท้องถิ่นหรือในประเทศที่ผลิตโดยกลุ่มวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมมากขึ้น

2. ขาดแคลนเงินทุน SMEs มักประสบปัญหาการขอกู้เงินจากสถาบันการเงิน เพื่อมาลงทุนหรือขยายการลงทุนหรือเป็นเงินทุนหมุนเวียนทั้งนี้เนื่องจากไม่มีการทำบัญชีอย่างเป็นระบบและขาดหลักทรัพย์ค้ำประกันเงินกู้ทำให้ต้องพึ่งพาเงินกู้นอกระบบ และต้องจ่ายดอกเบี้ยในอัตราที่สูง

3. ปัญหาด้านแรงงาน แรง งานที่ทำงานใน SMEs จะมีปัญหาการเข้าออกสูง กล่าวคือ เมื่อมีฝีมือและมีความชำนาญมากขึ้นก็จะย้ายออกไปทำงานในโรงงานขนาดใหญ่ที่มี ระบและผลตอบแทนที่ดีกว่า จึงทำให้คุณภาพของแรงงานไม่สม่ำเสมอการพัฒนาไม่ต่อเนื่องส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพการผลิตและคุณภาพสินค้า

4. ปัญหาข้อจำกัดด้านเทคโนโลยีการผลิต โดยทั่วไป SMEs มักใช้เทคนิคการผลิตไม่ซับซ้อนเนื่องจากการลงทุนต่ำและผู้ประกอบการ/พนักงานขาดความรู้พื้นฐานที่รองรับเทคนิควิชาที่ทันสมัยจึงทำให้ขาดการพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์ตลอดจนการพัฒนาคุณภาพมาตรฐานที่ดี

5. ข้อจำกัดด้านการจัดการ SMEs มักขาดความรู้ในการจัดการหรือการบริหารที่มีระบบใช้ประสบการณ์จากการเรียนรู้ โดยเรียนถูกเรียนผิดเป็นหลักอาศัยบุคคลในครอบครัวหรือญาติพี่น้องมาช่วยงานการบริหารภายในลักษณะนี้แม้จะมีข้อดีในเรื่องการดูแลที่ทั่วถึง (หากธุรกิจไม่ใหญ่นัก) แต่เมื่อกิจการเริ่มขยายตัวหากไม่ปรับปรุงการบริหารจัดการให้มีระบบก็จะเกิดปัญหาเกิดขึ้นได้

6. ปัญหาการเข้าถึงบริการการส่งเสริมของรัฐ SMEs จำนวนมากเป็นการจัดตั้งกิจการที่มีรูปแบบไม่เป็นทางการ เช่น ผลิตตามบ้านผลิตในลักษณะโรงงานท้องแถวไม่มีการจดทะเบียนโรงงาน ทะเบียนพาณิชย์ หรือทะเบียนการค้าดังนั้นกิจการโรงงานเหล่านี้ จึงค่อนข้างปิดตัวเองในการเข้ามาใช้บริการของรัฐ เนื่องจากปฏิบัติไม่ค่อยถูกต้องเกี่ยว กับการเสียภาษี การรักษาสภาพสิ่งแวดล้อม หรือรักษาความปลอดภัยที่กำหนดตามกฎหมาย นอกจากนี้ในเรื่องการส่งเสริมการลงทุนก็เช่นเดียวกัน แม้ว่ารัฐจะได้ลดเงื่อนไขขนาดเงินทุนและการจ้างงาน เพื่อจูงใจให้ SMEsเพียง 8.1 % เท่านั้นที่มีโอกาสได้รับการส่งเสริมการลงทุนจากรัฐ

7. ปัญหาข้อจำกัดด้านบริการส่งเสริมพัฒนาขององค์การภาครัฐและเอกชน การส่งเสริมพัฒนา SMEs ที่ ผ่านมาได้ดำเนินการโดยหน่วยงานของรัฐและเอกชนที่เกี่ยวข้อง เช่น กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม กรมพัฒนาฝีมือแรงงาน กรมส่งเสริมการส่งออก สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุนบรรษัทเงินทุนอุตสาหกรรมขนาดย่อมบรรษัท เงินทุนอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย หอการค้าไทย สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย ตลอดจนสมาคมการค้าและอุตสาหกรรมต่าง ๆ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอุตสาหกรรมขนาดกลางและขนาดย่อมมีจำนวนมากและกระจายอู่ทั่วประเทศ ประกอบกับข้อจำกัดของหน่วยงานดังกล่าว เช่น ในเรื่องบุคลากร งบประมาณ จำนวนสำนักงานสาขาภูมิภาคการให้บริการส่งเสริมสนับสนุนด้านต่าง ๆ จึงไม่อาจสนองตอบได้ทั่วถึงและเพียงพอ

8. ปัญหาข้อจำกัดในการรับรู้ข่าวสารข้อมูล เนื่องจากปัญหาและข้อจำกัดต่าง ๆ ข้างต้น SMEs โดยทั่วไปจึงค่อนข้างมีจุดอ่อนในการรับรู้ข่าวสารด้านต่าง ๆ เช่น นโยบายและมาตรการของรัฐ ข้อมูลข่าวสารด้านการตลาด ฯลฯ

ผลกระทบต่อ SMEs

จากวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นตั้งแต่กลางปี 2540 ซึ่งเริ่มจากสถาบันการเงินก่อนจะลุกลามไปสู่ธุรกิจเกือบทุกสาขาทั้งกิจการขนาดใหญ่และขนาดเล็กล้วนได้รับผลกระทบจากเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นด้วยกันทั้งสิ้น

วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (SMEs) โดยเฉพาะภาคอุตสาหกรรมซึ่งเป็นภาคการผลิตที่แท้จริงก็ได้รับผลกระทบจากเศรษฐกิจเช่นเดียวกัน กลุ่ม SMEs ล้วนประสบปัญหาขาดสภาพคล่องจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำทำให้อำนาจซื้อการบริโภคของประชาชนลดน้อยลงเป็นผลให้กิจการ SMEs ต้องชะลอหรือลดการผลิต การจำหน่ายหรือถึงขึ้นปิดกิจการไปในที่สุด

โดยกลุ่มที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดคือ กลุ่ม SMEs ที่เป็นการรับช่วงการผลิตจากกลุ่มอุตสาหกรรมสนับสนุน ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมขนาดกลางที่ใช้เทคโนโลยีพึ่งพาจากต่างประเทศ เช่น อุตสาหกรรมรถยนต์ เป็นต้น ส่วนกลุ่ม SMEs ที่พึ่งพาตนเองได้และมักจะใช้ภูมิปัญญาไทยเป็นพื้นฐานมาจากครอบครัวจะสามารถดำรงธุรกิจอยู่ได้ เนื่องจากกลุ่มนี้จะมีความคล่องตัวในเรื่องการจัดการ เทคนิคการผลิต การจำหน่าย ซึ่งมักจะมีความยืดหยุ่นในการปรับตัว เพื่อรับมือกับภาวะวิกฤติเศรษฐกิจได้ดีกว่า กลุ่ม SMEs ที่รับช่วงการผลิตจากบริษัทอุตสาหกรรมขนาดใหญ่และขนาดกลาง แต่อย่างไรก็ตามกลุ่ม SMEs โดยทั่วไปก็ยังได้รับผลกระทบจากอำนาจซื้อและการบริโภคที่น้อยลงของประชาชน และมีปัญหาคือสถาพคล่องทางการเงิน ที่กระจายไปทั่วระบบเศรษฐกิจ

หากภาครัฐไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ ผู้ประกอบการ SMEs เหล่านี้ก็จะทยอยปิดกิจการไปเรื่อย ๆ กระทั่งกลายเป็นปัญหาเรื้อรังทางเศรษฐกิจและส่งผลต่อปัญหาสังคมในที่สุด

ส่งเสริม SMEs กู้เศรษฐกิจชาติ

การพลิกฟื้นเศรษฐกิจของประเทศไทย รวมทั้งแนวทางการพัฒนาต่อไปในอนาคต ควรจะให้ความสำคัญกับ SMEs มากยิ่งขึ้น ซึ่งไม่ได้หมายความว่า กิจการขนาดใหญ่จะไม่ให้การสนับสนุนอีกต่อไป แต่ต้องปรับเปลี่ยนกระบวนการส่งเสริมกิจการให้มีความเชื่อมโยงกันมากขึ้น โดยสร้างความแข็งแกร่งให้ SMEs ซึ่งส่วนใหญ่ยังมีจุดอ่อนโดยการให้ความช่วยเหลือหรือสนับสนุนด้านต่าง ๆ อย่างเป็นระบบและให้เกิดความต่อเนื่องเนื่องจากหากกลุ่มผู้ประกอบการ SMEs มีความแข็งแกร่งสามารถยืนหยัดและแข่งขันกับสินค้าต่างประเทศได้ก็จะกลายเป็นรากฐานสำคัญต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศไทยต่อไป โดยแนวทางการดำเนินงานเพื่อพัฒนา SMEs อย่างชัดเจนในภาพรวม ดังนี้

1. เพื่อบรรเทาปัญหาของ SMEs ที่กำลังประสบอยู่ในปัจจุบัน และช่วยพยุงกลุ่ม SMEs ให้ดำรงอยู่รอดพ้นจากวิกฤติเศรษฐกิจมีแนวทางดำเนินการ คือ

ปรับปรุงเพิ่มเติม เสริมแต่งในจุดที่ SMEs มีปัญหา
- เทคโนโลยีการผลิตและการบริหาร
- การตลาด
- การเข้าถึงแหล่งเงินทุน
- การพัฒนาบุคลากร
- การเข้าถึงแหล่งข้อมูล

สร้างเครือข่ายการปฏิบัติงานของหน่วยงานปฏิบัติการ

สร้างเครือข่ายการปฏิบัติงานของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ให้สนับสนุนซึ่งกันและกัน
- องค์กรภารัฐ เอกชน ทั้งส่วนกลางและภูมิภาค
- สถาบันอิสระเฉพาะทาง
- สถาบันการศึกษา

2. พัฒนา SMEs ที่ดำเนินการอยู่แล้วให้ขยายตัวเจริญเติบโต และสามารถแข่งขันได้ทั้งในระดับประเทศและระดับโลกโดยมีความสามารถเทียบได้กับวิสาหกิจ SMEs ต่างชาติ และสามารถออกไปแข่งขันในต่างประเทศ มีแนวทางดำเนินการคือ

เน้นความเข้มข้นการพัฒนาไปสู่มาตรฐาสสากล
- มาตรฐานคุณภาพสินค้า
- ความรวดเร็วในการส่งมอบสินค้า และการให้บริการ
- มาตรฐานระบบการบริหารการผลิต เช่น ISO 9000 หรือ ISO 14000
- มาตรฐานสุขอนามัย
- การป้องกันสิ่งแวดล้อมและธรรมชาติ
- การคุ้มครองแรงงาน และสิทธิมนุษยชน

เน้นกลไกการสนับสนุนเงินทุน การร่วมทุน (Venture Capital) และการระดมทุนในตลาดหลักทรัพย์สำหรับ SMEs
- เพื่อปรับปรุงผลผลิต (Productivity)
- เพื่อปรับปรุงเทคโนโลยีการผลิตและนวัตกรรม
- เพื่อปรับปรุงระบบการจำหน่ายและบริการให้รวดเร็ว
- เพื่อขยายกิจการ

3. สร้าง SMEs ที่มีอนาคต มีนวัตกรรม หรือเป็นกลุ่ม SMEs ด้านนโยบายการพัฒนาให้เกิดขึ้น และเติบโตอย่างยั่งยืนมีแนวทางดำเนินการคือ

เน้นในเรื่องข้อมูลข่าวสารการลงทุนสาขาที่มีศักยภาพ
เน้นกลไกการส่งเสริมอย่างใกล้ชิดและครบวงจรในลักษณะการบ่อมเฉพาะ(Incubation)
เน้นกลไกสินเชื่อเพื่อการเริ่มต้นกิจการ (Start-up Loans)
เน้นกลุ่มเป้าหมายด้านนโยบาย เช่น
- กลุ่มผู้มีความรู้และประสบการณ์การทำงาน
- กลุ่มผผู้จบการศึกษาใหม่ที่มีความสามารถเชิงนวัตกรรม
- กลุ่มราษฎร หรือราษฎอิสระ ที่จะจัดตั้งหน่วยผลิต หรือธุรกิจชุมชน

ลิขสิทธิ์

2009-05-27T23:47:00.000-07:00

ลิขสิทธิ์ หมาย ถึง สิทธิแต่เพียงผู้เดียวที่จะกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับงานที่ผู้สร้างสรรค์ได้ริเริ่มโดยการใช้สติปัญญาความรู้ ความสามารถ และความวิริยะอุตสาหะของตนเองในการสร้างสรรค์ โดยไม่ลอกเลียนงานของผู้อื่น โดยงานที่สร้างสรรค์ต้องเป็นงานตามประเภทที่กฎหมายลิขสิทธิ์ให้คุ้มครอง โดยผู้สร้างสรรค์จะได้รับความคุ้มครองทันทีที่สร้างสรรค์โดยไม่ต้องจด ทะเบียน

กฎหมายลิขสิทธิ์ให้ความคุ้มครองแก่งานสร้างสรรค์ 9 ประเภทตามที่กฎหมายกำหนด ได้แก่
1. งานวรรณกรรม ( หนังสือ จุลสาร สิ่งพิมพ์ คำปราศรัย โปรแกรมคอมพิวเตอร์ ฯลฯ )
2. งานนาฎกรรม ( ท่ารำ ท่าเต้น ฯลฯ )
3. งานศิลปกรรม ( จิตรกรรม ประติมากรรม ภาพพิมพ์ ภาพถ่าย ศิลปประยุกต์ ฯลฯ )
4. งานดนตรีกรรม ( ทำนอง ทำนองและเนื้อร้อง ฯลฯ )
5. งานสิ่งบันทึกเสียง ( เทป ซีดี )
6. งานโสตทัศนวัสดุ ( วีซีดี ดีวีดี ที่มีภาพหรือมีทั้งภาพและเสียง )
7. งานภาพยนตร์
8. งานแพร่เสียงแพร่ภาพ
9. งานอื่นใดในแผนกวรรณคดี วิทยาศาสตร์ หรือศิลปะ