ბრენდის სამზარეულო ✿

საინტერესო ფაქტები ა.შ.შ.–ის ფულის გარშემო

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Wed, 21 Sep 2011 09:23:00 +0000

• 10 მილიარდი დოლარი 1 დოლარიან კუპიურებში რომ გქონდეთ და ყოველ წამში თითო დოლარი ხარჯოთ, გასაკოტრებლად 317 წელიწადი დაგჭირდებათ.

• ა.შ.შ.–ის ხაზინის დეპარტამენტმა ა.შ.შ.–ის პირველი ქაღალდის ფული 1862 წელს გამოუშვა, რათა მონეტების დანაკლისის კომპენსაცია მოეხდინა და დაეფინანსებინა სამოქალაქო ომი. იმ პერიოდისთვის ქვეყანაში ფულის დეფიციტი იყო. ომმა არასტაბილური საფასო პოლიტიკა გამოიწვია, ამიტომ მოსახლეობა შესყიდვებს პასიურად ახორციელებდა. ხალხმა ოქროსგან და ვერცხლისგან ჩამოსხმული მონეტების აქტიური შეგროვება დაიწყო, რამაც მონეტების დანაკლისი გამოიწვია ქვეყანაში.

• პირველი ქაღალდის კუპიურები შემდეგი ნომინალებეთ დაიბეჭდა: 1 ცენტი, 5 ცენტი, 25 ცენტი და 50 ცენტი.

• რამდენხანში იცვითება ფული? ეს კუპიურის ნომინალებზეა დამოკიდებული. 1 ა.შ.შ. დოლარის კუპიურა მოხმარების 18 თვეს უძლებს, 5 დოლარიანი 2 წლის განმავლობაში, 10 დოლარიანი სამი წელი, 20 დოლარიანი ოთხი წელი, ხოლო 50 და 100 დოლარიანი კუპიურები კი ცხრა წელიწადში იცვითება. ასე, ყოველდღიური მოხმარებიდან ამოღებული კუპიურები ახლებით ნაცვლდება.

• რამდენს იწონის 2 მილიონი ა.შ.შ. დოლარი? ეს კუპიურების ნომინალებზეა დამოკიდებული.

• რამდენი ფული იბეჭდება ყოველდღიურად? დაახლოებით 541 მილიონი დოლარის ღირებულების 38 მილიონი კუპიურა იბეჭდება ყოველდღიურად. თუმცა აქედან 95% ძველი კუპიურებს ენაცვლება.

• რამდენი მონეტა შეიქმნა 1998 წელს ა.შ.შ.–ში? 10 მილიარდზე მეტი.

• ყოველდღიურად დაბეჭდილი ახალი ფულის 48%–ს 1 დოლარიანი ბანკნოტები შეადგენს.

• რა ზომისაა ა.შ.შ–ის ქაღალდის კუპიურები? სიგანეში 6.6 სმ. ხოლო სიგრძეში 5.4 სმ.–ია.

• რა მასალისგან მზადდება ფული? მონეტები ჩვეულებრივ სპილენძისგან, ცინკისგან ან ნიკელისგან მზადდება. ქაღალდის ფული კი 25%–ს ტილოსა და 75%–ს ბამბას შეიცავს. ა.შ.შ.–ს კუპიურებში ასევე წითელი და ლურჯი სინთეტიკური ქსოვილბია მოქცეული. პირველ მსოფლიო ომამდე ეს ქსოვილები აბრეშუმისგან მზადდებოდა.

• მარტა ვაშინგტონი ერთადერთი ქალბატონია, რომლის პორტრეტი ა.შ.შ.–ის ვალუტაზე იყო ასახული, რომელიც სპეციალურად მონეტის სახით მხოლოდ 1886 და 1891 წელს გამოუშვეს.

• 100 დოლარიანის კუპიურაზე ასახულ დამოუკიდებლობის დარბაზის ნახატზე გამადიდებლის მეშვეობით დავინახავთ, რომ საათი 4 საათსა და 10 წუთს უჩვენებს.

• ა.შ.შ.–ის დოლარის კუპიურაზე შავკანიანი მმართველი არასოდეს ყოფილა გამოსახული.

ასე ამბობენ - Red Bull-ი აფრთიანებსო...

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Sun, 05 Jun 2011 10:58:00 +0000

ენერგეტიკული სასმელი „რედ ბული” ტაილანდში მოიგონეს. ის კომპანია „თი სი ფარმაცევტიკალის” პროდუქტი იყო. პოპულარული აზიაში უკვე 70 – იან წლებში გახდა. მისი ძირითადი მომხმარებელი კი მუშა კლასი იყო, რომელიც ხანგრძლივი სამუშაო დღის განმავლობაში ენერგიის შენარჩუნებას ცდილობდა.

„რედ ბული” ევროპაში სინამდვილეში გერმანიამ შემოიტანა. 1982 წელს კომპანია „მატესჩიტსმა” ტაილანდის საწარმოსთან თანამშრომლობის ხელშეკრულება გააფორმა და ენერგეტიკული სასმელის წარმოებაც დაიწყო.

დღეისათვის ამერიკის ბაზარზე „რედ ბულს” პირველი ადგილი უკავია. ენერგეტიკული სასმელების ინდუსტრიაში მისი წილი 80%-ს მოიცავს. წელიწადში, მთელ მსოფლიოში 3 მილიარდამდე ქილა იყიდება. ეს სავსებით გასაგებიცაა, როდესაც აგრესიულ კამპანიას ეწევი შედეგიც ასეთვე უნდა იყოს. მარკეტინგული სტრატეგიის ფარგლებში, „რედ ბული” ექსტრემალური სპორტის სპონსორად გვევლინება. „ფორმულა ერთს,” „სნოუბორდინგს”, „სერფინგს” და მთამსვლელობასაც აფინანსებს.

„რედ ბულის” სხვადასხვა ტიპი არსებობს. მაგრამ სასმელის ძირითადი შემადგენელი აგუანას ხილის ექსტრაქტია. ის ერთ ჭიქა ყავაზე ათჯერ მეტ კოფეინს შეიცავს. ამიტომაა, რომ “რედ ბული” ენერგიას მატებს. ზოგიერთ ქვეყანაში მისი გაყიდვა აკრძალულია. ამას თავისი მიზეზები აქვს. რამოდენიმე ტრაგიკული შემთხვევა იქნა დაფიქსირებული. ასევე დადგინდა, რომ “რედ ბულის” დალევა გადაჭარბებული რაოდენობით ჯანმრთელობისათვის საზიანოა.

ენერგეტიკული სასმელის ერთ-ერთი სახეობა Red Bull Cola ასე მაგალითად გერმანიასა და ტაივანში საერთოდ აიკრძალა, ვინაიდან მეცნიერებმა მის შემადგენლობაში 0.1 - 0.3 მიკროგრამი კოკაინი აღმოაჩინეს და შესაბამისად ნარკოტიკული პრეპარატის სტატუსი მიანიჭეს.

პ.ს. და მაინც ახლა სიამოვნებით დავლევდი ერთ "რედ ბულ ვოდკას" :))))

ტანსაცმელი მეორეხარისხოვანია, თეთრეული კი წმინდა და შეუდარებელი!

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Sat, 23 Apr 2011 13:18:00 +0000

ქალის გარეგნული იერისა და შინაგანი ფარული სურვილების ურთიერთგადამკვეთი, ღრმა კავშირის გაგება რთულია. ემოციებისა და განცდების სამყაროში გასარკვევად მხოლოდ ძლიერი ცოდნა და ინტუიცია არ კმარა. თითოეული ქალი ინდივიდუალური სტილით, თავისებური უნიკალურობითა და ქალური მგრძნობელობის მრავალფეროვანი ნიუანსებით გამოირჩევა. ამიტომ მის შესაცნობად, ცოდნისა და ინტუიციის პარალელურად, მრავალწლიანი გამოცდილებაა საჭირო, რომელიც კომპანია "La Perla"-ს ნამდვილად არ აკლია.

"La Perla" ქალის ძვირფასი თეთრეულის მწარმოებელი იტალური კომპანიაა. კომპანიის სახელწოდება ქართულად, როგორც მარგალიტი ითარგმნება. "La Perla"-ს პროდუქცია ყოველთვის მაღალ ხარისხთან, მომხიბვლელობასთან, მგრძნობელობასთან, სინაზესთან და სილამაზესთან ასოცირდება. ამ ნიშნის ქვეშ წარმოებული თეთრეული არამხოლოდ მოდის ტენდენციებს პასუხობს, არამედ თითოეულ ქალბატონზე ინდივიდუალურადაა მორგებული.

"La Perla"-ს თეთრეული კლასიკისა და თანამედროვეობის ნაზავს წარმოადგენს - ემოციურია, ფერადი და სახასიათო ანუ იმდენად მრავალფეროვანია, რომ ქალის ყოველგვარ განწყობას ასახავს.

მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ, 60-იანი წლების სარეაბილიტაციო პერიოდში, იტალიაში ეკონომიკის პარალელურად თავად საზოგადოებაც გამოცოცხლების გზას დაადგა. ადამიანებმა შედარებით საინტერესო ცხოვრება დაიწყეს, რაც ტანსაცმლის მოთხოვნაზეც აისახა. 1954 წელს დაარსებული კომპანია იძულებული გახდა შეგუებოდა საზოგადოებაში მიმდინარე ცვლილებებს და ასე. ფიქრი დაიწყო ინოვაციურ და იმ დროისთვის რევოლუციურ ფერად თეთრეულზე, რომელიც ძალიან მალე უამრავი ქალისათვის საოცნებო საჩუქრად გადაიქცა.

საოცნებო თეთრეული ბოლონიაში, ადა მასოტის სამკერვალოში იკერებოდა. ქალის სხეულის მოყვანილობისა და შინაგანი სურვილების დემონსტრირებას ადა ძალიან კარგად ახერხებდა.

70-იანი წლების დასაწყისში "La Perla"-მ აბრეშუმის საცვალი გამოუშვა, ხოლო 1978 წელს უკვე მაქმანებიანი საცვლების ახალ ეოპოქაში გადაინაცვლა. 80-იანი წლებში კომპანიამ საკუთარი განუმეორებელი იმიჯი დაამკვიდრა. როგორც ყველაზე მოდური და დახვეწილი სტილის მქონე ბრენდმა "La Perla"-მ საერთაშორისო ბაზარზე თავისი პროდუქცია 90-იან წლებში გაიტანა და საკუთარი ბუტიკები პარიზში, ნიუ-იორკში, ლონდონში, ვენეციაში, ბარსელონაში, ჰონგ კონგსა და ტოკიოში გახსნა. ასეთი გლობალური მარკეტინგის გეგმა უდაოდ წარმატებული აღმოჩნდა.

პ.ს. სხვათაშორის, მადონას ცნობილი წვეტებიანი ბიუსტჰალტერის დიზაინი ჟან-პოლ გოტიეს ეკუთვნის, რომელიც კომპანია "La Perla"-მ შეზღუდული რაოდენობით გამოუშვა.

ჰენრი ფორდის დინასტიური მმართველობა

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Sat, 05 Feb 2011 21:07:00 +0000

ჰენრი ფორდი ხშირად ავტომობილის გამოგონებასთან ასოცირდება, სინამდვილეში კი ის საავტომობილო ბიზნესის ფუძემდებელია. წარმოებაში ეკონომიკური ორგანიზებულობის გაჩენის პარალელურად მენეჯმენტის საჭიროება გაჩნდა. ამისათვის თავად მართვის საფუძვლები უნდა ჩამოყალიბებულიყო, რაც ბიზნესის ინდუსტრიაში ძლიერი მმართველების მოსვლას გულისხმობდა. ჰენრი ფორდი სწორედ ამ მიმართულებით გახლდათ ინოვატორი და მისი საქმიანობის წყალობით, მეოცე საუკუნის საუკეთესო ბიზნესმენად არის აღიარებული.

ჰენრი ფორდმა მეოცე საუკუნის ყველაზე დიდი ინდუსტრიალური წარმოება ჩამოაყალიბა, რომელმაც 1 მილიარდი ა.შ.შ. დოლარი მოუტანა, რაც დღეისათვის დაახლოებით 36 მილიარდს უდრის. მისმა პრინციპებმა ამერიკის საზოგადოებრივ ცხოვრებაზე უდიდესი ზეგავლენა მოახდინეს. მან 15, 5 მილიონი „ფორდ - ტ“ მარკის მანქანა გაყიდა. ჰენრიმ თანამშრომლებს ხელფასი გაუორმაგა და ე.წ. „ცისფერ საყელოიანთა“ კლასი ჩამოაყალიბა, რომელიც „საკუთარი“ ავტომობილის საყიდლად ფულს აგროვებდა. გამოდის, რომ ფორდს არ შეუქმნია მოთხოვნა მანქანებზე, არამედ მან ყველა პირობა შექმნა მოთხოვნისათვის. ამერიკული მენეჯმენტი კი უკვე ჰენრი ფორდის პრინციპებზე დაყრდნობით ჩამოყალიბდა.

ფორდმა, როგორც მენეჯერმა არ გაამართლა, შესაბამისად მისი მეწარმის წარმატება 1927 წელს დასრულდა. ცვლილებებისათვის უკვე გვიანი იყო, ვინაიდან ჰენრის ღრმად სწამდა თავისი მართებულობის. დრო იცვლებოდა, თუმცა მას არ შეუმჩნევია წარმატებული წარმოების ორგანიზების პროცესის მართვის სტადიაში გადასვლა. ფორდს ერთხელ უთქვამს: „ტანვარჯიში - სრული სისულელეა. ჯანმრთელებს ის არ სჭირდება, ხოლო ავადმყოფებისთვის კი რეკომენდირებული არაა“. სწორედ ასეთი იყო მისი მიდგომა მენეჯმენტისადმი. მნიშვნელოვანი იყო მხოლოდ პროდუქტი. თუ პროდუქტი კარგია, შესაბამისად მომგებიანია, თუ ცუდია, მაშინ არანაირი მენეჯმენტი არ გახდის მას წარმატებულს. გამოდის, რომ ფორდი ვერ იტანდა მართვის ხელოვნებას. ასევე, სძულდა ბანკირები და ბანკები, მხოლოდ ნაღდ ფულს აღიარებდა. ფინანსისტებს ის სპეკულანტებს, ქურდებსა და მავნებლებს უწოდებდა, ხოლო აქციონერები მისთვის პარაზიტები იყვნენ.

„რამდენი ადამიანია დარწმუნებული, რომ ყველაზე მთავარი წარმოების მოწყობაა - ფინანსური სშუალებები, საქმიანი მმართველობა, - უკვირდა ფორდს. - ყველაზე მთავარი თავად პროდუქტია, ხოლო პროდუქტის სრულყოფის ხერხები დროის ფუჭად ხარჯვაა“. მასიური წარმოება ჰენრიმ მას მერე დაიწყო, რაც მისი აზრით იდეალური პროდუქტი შექმნა. ყველა მნიშვნელოვან გადაწყვეტილებას ფორდი თავად იღებდა. ყოველწლიურად ზრდადი წარმოება, ფასების რეგულარული დაკლება სტაბილურ მოთხოვნას ქმნიდა, რაც თავის მხრივ შემოსავალს მნიშვნელოვნად ზრდიდა. ფორდი აქციონერებს არაფერს უხდიდა. როგორც წარმატებული მეწარმე - ინდივიდუალისტი საკუთარ კომერციულ წარმატებას თავისი თეორიის საუკეთესო დასტურად მიიჩნევდა და მუდმივად იმეორებდა: „მხოლოდ მუშაობას შეუძლია შექმნას ფასეულობები.“

ახალი თანამშრომლების სამსახურში აყვანისას ფორდი კატეგურიული წინააღმდეგი იყო კომპეტენტური მუშაკების. ახალი თანამშრომლების გამოცდილებასა და წარსულს იგი ყურადღებას არ აქცევდა: „ჩვენ, არასოდეს ვინტერესდებით იმ ადამიანის წარსულით, რომელიც ჩვენთან სამსახურს ეძებს, - ჩვენ წარსულს კი არ ვიყვანთ სამსახურში, არამედ ადამიანს. თუ ეს ადამიანი ციხეში იჯდა და არ არსებობს იმის საფუძველი, რომ იგი იქ კვლავ მოხვდება ეს მისასალმებელია. პირადად მე მგონია, რომ თუკი მას გამოსწორების შანსს მივცემ, ის მაქსიმალურ ძალიხმევას იხმარს, რათა ხელახლა არ ამოყოს თავი ციხეში. ჩვენთვის სულერთია საიდან მოდის ახალი თანამშრომელი, ამ დროს ჰარვარდსა და სინგ-სინგის ციხეს თანაბარი მნიშვნელობა აქვს. ჩვენთვის მთავარია, რომ ამ ადამიანს მუშაობის სურვილი გააჩნია. წინააღმდეგ შემთხვევაში ის არ იქნებოდა ჩვენთან, ვინაიდან ყველამ კარგად იცის, რომ ფორდთან მხოლოდ საქმით კავდებიან.“ ამ ლოგიკის თანახმად, ფორდი თვლიდა, რომ მის ქარხანაში ყოველ თანამშრომელს დამსახურებული საკუთარი ადგილი ჰქონდა და დაწინაურებას კი თავად აღწევდნენ. ასე მაგალითად, ერთ-ერთი განყოფილების უფროსს თავდაპირველად ქარხანაში დამლაგებლად დაუწყია მუშაობა.

ჰენრი ფორდი მუდმივად ფიქრობდა დანახარჯების შემცირებაზე. ერთხელ ქარხანაში ყოფნისას ყურადღება მიაქცია იმ ფაქტს, რომ მუშა უფრო მეტ დროს ანდომებდა მასალისა და ხელსაწყოების მოძიებასა და ადგილზე მიტანას, ვიდრე თავად სამუშაოს. ასე მოუვიდა იდეა - „თუ ოცი ათასი მუშაკი ყოველდღიურად 10 ნაბიჯის ეკონომიას გააკეთებს, ამით სამუშაო სივრცე ნაკლებად შეიზღუდება, ამავდროულად 50 მილზე საკმარისი ძალა შენარჩუნდება.“ ფორდმა გადაწყვიტა სამუშაოს პირდაპირ თანამშრომლებთან მიწოდება, ისე, რომ მათ მინიმალური ძალისხმევა დასჭირვებოდათ. ამ იდეით გამსჭვალილმა ქარხანაში ორი პრინციპი დანერგა: დასაქმებულს ერთ ნაბიჯზე მეტის გადადგმის საშუალება არ ჰქონდა და ასევე არ შეეძლო დახრილიყო წინ ან უკან. ამრიგად, 1913 წლიდან ფორმა ექსპლუატაციაში კონვეერი გაუშვა. მუშა, რომელსაც ჭანჭიკის ჩასმა ევალებოდა, ხრახნს არ უჭერდა. სიმძიმეს არცერთი დასაქმებული ეზიდებოდა. ერთი სიტყვით, სამუშაო მოვალეობები სკურპულიოზურად იყო განაწილებული. 1914 წლის, 12 იანვარს დღიური შრომის მინიმალური ანაზღაურება 5 ა.შ.შ. დოლარი გახდა, რაც ორჯერ აღემატებოდა იმ პერიოდის ხელფასებს. სამუშაო დღე კი 8 საათამდე შემცირდა. ამრიგად, ჰენრი ფორდის ქარხანაში მუშაობა ყველას სურდა, ვინაიდან პირობები იდეალური იყო. გარდა ამისა, ჰენრიმ შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე ადამიანები დაასაქმა, რასაც ყოველთვის აღნიშნავდა და ამბობდა: „ჩემს ქარხანაში მუშაობა არ მოითხოვს არანაირ გამოცდილებას, არც განსაკუთრებულ უნარებს. დასაქმებულებს ხშირად მხოლოდ ერთ მოძრაობის შესრულება უხდებათ.“

ჰენრი ფორდი სახელფასო და მმართველობით პოლიტიკას შემდეგნაირად აფასებდა: „დამსაქმებელი ვერაფერს მოიგებს, თუ მუდმივად იფიქრებს, როგორ დაუწიოს თანამშრომლებს ხელფასები. დასაქმებული კი იმით წააგებს, თუ გამუდმებით ემდურის სახელფასო პოლიტიკას. ყველაზე საუკეთესო რაც ორივე მხარეს შეუძლია, ეს არის სწრაფვა აღნიშნული ინდუსტრიის სრულყოფისაკენ, ვინაიდან ამ შემთხვევაში, როგორც წესი, წარმატების გზის ორივე მხარეს მდგომნი კმაყოფილნი რჩებიან.“

ჰენრი ფორდის აზრით, შემოსავალი სამ ჯგუფს ეკუთვნოდა: პირველ რიგში, საწარმოს, რათა სტაბილურობა და განვითარება შეინარჩუნოს; მეორე - დასაქმებულებს, რომელთა ძალისხმევის შედეგად იქმნება შემოსავალი; მესამე რიგში კი საზოგადობას. აყვავებული წარმოება მომგებიანია ორგანიზატორისთვის, მწარმოებლისათვისა და მყიდველისთვის.

„ერიდეთ პროდუქტის ხარისხის დაცემას, ხელფასების შემცირებასა და ხალხის ძარცვას. უფრო მეტი დაფიქრება გმართებთ თვენს სამუშაოსთან მიმართებაში! ყოველდღე უკეთ იმუშავეთ, ვიდრე უწინ! მხოლოდ ამ გზით არის შესაძლებელი დახმარება და სერვისი შესთავაზო მსოფლიოს და ამის მიღწევა ყოველთვისაა შესაძლებელი.“ - ასეთი იყო ფორდის მოწოდება, რომელსაც ხშირად უბრალო სარეკლამო სვლად მიიჩნევდნენ. სინამდვილეში მას ამის ღრმად სწამდა და ერთ წელიწადს, როდესაც წლიურმა შემოსავალმა მოლოდინს გადააჭარმა, ფორდმა საკუთარი სურვილით ყველა კლიენტს უკან დაუბრუნა 50 დოლარი, რასაც შემდეგნაირად ხსნიდა: „ჩვენ ისეთი შეგრძნება გვაქვს, რომ კლიენტებს უნებლიეთ ზედმეტი თანხა გადავახდევინეთ.“

ფორდის წარმოებაში თანამდებობას მნიშვნელობა არ ჰქონდა. დასაქმებული კი ზუსტად იმდენი იყო, რამდენსაც საქმე საჭიროებდა. ყველა ერთი დევიზით მუშაობდა - სამუშაო ჩვენი მასწვლებელი და მმართველია, ხოლო დირექტორი ერთადერთია - თავად ჰენრი ფორდი.

ჰენრი ფორდი, როგორც მმართველი მკაცრი იყო, ამავდროულად, პატივისცემით ეპყრობოდა დასაქმებულებს და ზრუნავდა კიდევაც მათზე. ჰენრიმ გახსნა სკოლა, საავადმყოფო, შემოიღო ერთობლივი ლანჩის კულტურა. სიმკაცრის მიუხედავად სამართლიანობას არასოდეს კარგავდა. თანამშრომლებს ხშირად ძველებური ყაიდის სიბრძნეს უნერგავდა, უყვარდა აფორიზმები. ხშირად ამბობდა: „წარუმატებლობა - მხოლოდ შესაძლებლობაა უფრო გონიერი დასაწყისისა.“ მისი ნება, რომ ყოფილიყო „ფორდ-ტ“ მოდელის მუდამ გამოუშვებდა, ვინაიდან ის კომფორტისკენ მიისწრაფვოდა და სურდა, რომ მომხმარებელს რაიმე დეტალის გაფუჭების შემთხვევაში შეძლებოდა მისი გამოცვლა და არა ახალი მანქანის ყიდვა. სამწუხაროდ, ასე დიდხანს არ გაგრძელდა - ავტოინდუსტრიაში ახალი გიგანტი ჯენერალ მოტორსი გამოჩნდა, რომელიც მომხმარებელს ნებისმიერი ასორტიმენტის პროდუქციას სთავაზობდა. ასე ჰენრი ფორდი იძულებული გახდა გამოეშვა სხვადასხვა ფერისა და შემდგომში დიზაინის ავტომობილი. თუმცა, სანამ ეს განახორციელა, ავტოინდუსტრია უკვე საკმაოდ მომძლავრებული იყო, რაც მეტ კონკუენციას გულისხმობდა. ასეთმა სიტუაციამ თითქოსდა ძალიან წარმატებული მენეჯმენტის მქონე ფორდ მოტორს კომპანია საკმაოდ დაასუსტა. ძალების აღდგენას კი დიდი დრო და ძალისხმევა დასჭირდა.

საბოლოოდ, დარჩა: კონვეერი, ცისფერი საყელოები, დილერთა სისტემა და მყიდველებისადმი განკუთვნილი გარანტიები. საყურადღებოა, რომ ნებისმიერ მასიური წარმოების პროდუქტს, დაწყებული „ბიგ მაკიდან“ და ერთჯერადი სანთებელით დამთავრებული, საერთო ფუძემდები ჰყავს. მუშაობის პრინციპი უცვლელი დარჩა. ჰენრი ფორდის შვილიშვილმა, ფორდ მეორემ, რომელმაც მემკვიდრეობით მიიღო ბიზნესი დიდი ყურადღება მიაქცია მენეჯმენტის სრულყოფას. ა.შ.შ-ის მომავალ შინაგან საქმეთა მინისტრთან - რობერტ მაკმარასთან ერთად განათლებულ მენეჯერთა გუნდი დაასაქმა. ჰენრი ფორდის მართვის პრინციპები არ შეცვლილა, ისინი მხოლოდ დახვეწეს. „ფორდ-ტ“ მარკის ავტომობილის წარმოება აღადგინეს, რის შედეგად საუკუნის ავტომარკად აღიარეს. ათიოდე წლის წინ კი „ფორდ ფოკუსი“ 1999 წლის საუკეთესო მანქანა გახდა.

ამრიგად, ჰენრი ფორდი, მეოცე საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული მენეჯერია. მისი რთული ცხოვრება, ბრძოლა ნაკლებთან, რომელთაც შემდგომში პრივილეგიებად აქცევდა, მისი ძალისხმევა და მიზანსწრაფვა საბოლოო ჯამში, მსოფლიოს მასშტაბით ცნობად პროდუქციად გადაიქცა. ჰენრი მეორის შვილიშვილს, ნათესავევთა დაჟინებული თხოვნით, ჰენრი მესამე დაარქვეს. ის ჯერ კიდევ პატარაა და არც იცის, რომ მისი გვარი ათობით მილიონ მანქანას ამშვენებს.

პ.ს. დაიბეჭდა ჟურნალში "ETC და ასე შემდეგ"

„Coca-Cola“-ს საახალწლო პროპაგანდიდან ქალბატონ კლაუსამდე

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Sat, 08 Jan 2011 22:16:00 +0000

იდეოლოგიურად ღმერთთან გაიგივებულს პატარების სამყაროში ყოვლის განსჯა ძალუძს... მის გამოჩენას ხშირად მოუთმენლად ელიან, ისიც იციან, რომ მას ყველა უყვარს და მუდამ ფიქრობს - როგორ გააბედნიეროს მოწყენილებისა და ყველასგან დავიწყებულების გულები. ბობოქარი და კეთილშობილი, მომღიმარი და ფუმფულა, ვარდისფერღაწვებიანი და თეთრწვერა, წითელ ფერში შემოსილი თავისთავად სანტა კლაუსია. ამ მომენტამდე არავის შეპარვია ეჭვი, რომ მხედველობაში შესაძლებელია სხვა პერსონაჟი მყოლოდა, რაც „Coca-Cola“-ს 80 წლიანი რეკლამირების დამსახურებაა, რომელმაც მთელს მსოფლიოში გავრცელებული თანამედროვე სანტა კლაუსის იმიჯი გამოძერწა.

თუმცა, პოპულარობის მოპოვებამდე სანტა კლაუსის იმიჯმა დიდი გზა განვლო. სამოქალაქო ომის კარიკატურისტმა თომას ნასთმა ჯერ კიდევ 1862 წელს, ჟურნალ ჰარპერ ვიქლისთვის, სანტა პატარა ელფის სახით წარმოადგინა. მომდევნო 30 წლის განმავლობაში მხატვარმა სანტას უამრავი სახე შექმნა, „Coca-Cola“-მაც კი მოიწონა მისი ნამუშევარი და ასე, 1920 წელს, პირველად გამოიყენა სანტა თავის რეკლამაში.

1931 წლამდე სანტას ვიზუალური მხარე მუდმივად იცვლებოდა... მანამდე, სანამ სარეკლამო სააგენტომ - „D'Arcy“-მ რეალიზმისა და სიმბოლიზმის გაერთიანება არ მოისურვა, რისთვისაც მიჩიგანში დაბადებული ილუსტრატორი ჰადონ სანდბლომი (Haddon Hubbard "Sunny" Sundblom) დაიქირავა.

თანამედროვე სანტა კლაუსის დასრულებული იმიჯი 33 წლიანი მუშაობის შედეგია, რაც იმას გულისხმობს, რომ 1931-1964 წლის ჩათვლით, „Coca-Cola“-ს რეკლამეში, სანტა წარმოჩენილი იყო, როგორც ბავშვებზე მზრუნველი, რომელიც მათ სათამაშოებს ჩუქნიდა და ეთამაშებოდა კიდეც.

არსებობს მცდარი მოსაზრება, რომ სანტა „Coca-Cola“-ს კორპორატიულ ფერშია გამოწყობილი, სინამდვილეში წითელ ფერში გამოწყობილი სანტა ჯერ კიდევ „Coca-cola“-ს რეკლამებში მოხვედრამდე გაჩნდა.

ერთხელ, ჰადონს სანტასთვის საქორწინო ბეჭდის მიხატვა დავიწყებია, რამაც თურმე დიდი აჟიოტაჟი გამოიწვია - კომპანიაში წერილები მოდიოდა, სადაც მომხმარებლები ინტერესდებოდნენ თუ რა დაემართა ქალბატონ კლაუსს.

P.S. იმ დროისათვის შეწუხებული მომხმარებლების შეკითხვას, შეიძლება ცალსახად პასუხობდეს ჰადონის უკანასკნელი ილუსტრაცია:))))

ბრენდინგი ნიკოს პურების გარშემო

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Sat, 13 Nov 2010 08:26:00 +0000

გაღვიძებისას, ფანჯრიდან ახლად გამომცხვარი პურის სურნელი მეპარება. შემდგომ, ის სამზარეულოში ინაცვლებს და ჩემი საუზმის უცვლელი კომპონენტი ხდება. ალბათ მიმიხვდით, ჩემი ბინის ქვეშ თონეა. აქ, ყოველდღიურად ათასობით პური ცხვება. დილაობით, საცხობთან განსაკუთრებული ამბავი ტრიალებს. მყიდველთა რიგი მორჩილად ელოდება საკუთარ ჯერს, ფუსფუსებენ, ერთმანეთს ახალ ამბებს უზიარებენ, არ მაძინებენ. ამბობენ, რომ ეს განსაკუთრებულად გემრიელი პურია, მცხობელს აქებენ და ადიდებენ. იმასაც ამობობენ, რომ ნიკოსნაირი პური თბილისში არსად ცხვებაო. გამოდის, რომ ერთმა პატარა ადამიანმა საკუთარი ბრენდი შექმნა, მაგრამ ამ შემხვევაში, ბრენდი თავად ნიკოა. მისგან ხალხი პურს იმიტომ ყოდულობს, რომ თავად ნიკოა მცხობელი და თუ ხვალ მის საქმეს სხვა ადამიანი შეასრულებს, მისსავე საცხობში, იმავე ტექნოლოგიით, დარწმუნებული ვარ, რომ ნიკოს პურებზე მოთხოვნა დაეცემა. თუმცა, ეს ჯერ კიდევ არ ნიშნავს იმას, რომ მცირე წარმოებისა და შეზღუდული ბაზრის პირობებში, ბრენდის შექმნა შეუძლებელია.

ვფიქრობ დროა, ნიკომ ბრენდინგს მიმართოს და ბიზნესი გააფართოვოს, ვინაიდან სწორედ მასე იწყებოდა ნებისმიერი სავაჭრო ნიშნის მქონე საქონლის წარმოება. საქონელზე ნიშანი ჯერ კიდევ ძველ რომში არსებობდა და პირუტყვზე ნიშნის დატანით ვლინდებოდა. თუმცა, დღემდე განვითარებადი საფუძველი ბრენდინგს რეალურად მეცხრამეტე საუკუნეში ჩაეყარა. მსოფლიო წარმოებაში რევოლუცია სუფევდა. კომპანიები ოჯახურ საქონელზე უარს ამბობდნენ. წარმოებაში კი სპეციალიზირებული საწარმოები გაჩნდა. ახლა საქონელს ქარხნები და ფაბრიკები აწარმოებდნენ. პროდუქცია ადგილობრივი ბაზრის საზღვრებს გასცდა და ბიზნესში ექსპორტირების საჭიროება გაჩნდა. შესაბამისად, მწარმოებლებს პრობლემა გაუჩნდათ, ვინაიდან არავის სურდა ისეთი საპნის ყიდვა, რომლის შეფუთვაზე უბრალოდ ეწერა - საპონი. ასეთ პროდუქციას ადამიანები არ ენდობოდნენ. ამიტომაც ბრენდინგი აუცილებელი გახდა, რათა დაერწმუნებინათ მომხმარებელი, რომ ეს კარგი საქონელია და სწორედ მას აწარმოებს ესა თუ ის კომპანია.

ასე გაჩნდა პირველი დაფიქსირებული ბრენდირებული საქონელი - სუპი Campbell's და დღემდე ყველასათვის ცნობილი Coca-Cola.

შემდგომ ახალი ერა დაიწყო და ბრენდინგის საყრდენი წერტილი მეოცე საუკუნეში ვალტერ ლანდორის სახით გაჩნდა. მიუნხენში 1913 წელს დაბადებულმა კარიერა ლონდონში დაიწყო და უკვე ოცდასამი წლის ასაკში ხელოვნების სამეფო საზოგადოების საპატიო წევრი გახლდათ. ერთხელ, ამერიკაში მივლინებულს ისე მოსწონებია იქაურობა, რომ მსოფლიოში პრიველი ბრენდ-საკონსალტინგო სააგენტო Walter Landor & Associates სწორედ მანდ დაუარსებია. ამრიგად, ბიზნესის სტრატეგიული მართვის განსახორციელებლად განკუთვნილი გაგება - ბრენდი და დიზაინი ვალტერ ლანდორას დამსახურებაა.

ბიზნესისთვის ბრენდინგს სასიცოცხლო მნიშვნელობა მიენიჭა. ამიერიდან, ბრენდინგის გარეშე, პროდუქციის გავრცელების არეალი შეზღუდულია, ცნობადბა ნაკლებია, მოხმარება დაბალია და შესაბამისად, საბოლოო ჯამში ყველაფერი შემოსავალზე აისახება. ამიტომ, თავისთავადია, რომ ვალტერს მიმდევრები გამოუჩნდნენ. 1950 წელს, ჩამოყალობდა მსოფლიოში პირველი სააგენტო, რომელიც პროდუქციის შეფუთვის დიზაინით დღემდეა არის დაკავებული, ეს კომპანია Lippincott Mercer-ია. მის კლიენტებს შორის ძალიან ცნობადი კომპანიები არიან, მაგალითად: Nissan, IBM, McDonald's, Samsung და ა.შ. ჩამოთვლილთაგან სუსტ ბრენდს ვერცერთს მივაკუთვნებთ, თუმცა წარუმატებელი ბრენდის გამოცნობა იოლია. მას სამი ძირითადი მახასიათებელი აქვს:

• კომპანიის ღირებულება. თუ თქვენი კომპანიის ღირებულება მატერიალური აქტივების საფასურს უდრის, მაშინ რამე უნდა მოიმოქმედოთ და ბრენდინგს მეტი ყურადღება მიაქციოთ.

• მომხმარებლებს თქვენი ლოგო არ ახსოვთ. მაშინ წარმოიდგინეთ ცნობადი ბრენდები. დარწმუნებული ვარ, რომ მათი ლოგოები აუცილებლად გაგახსენდებათ. მერე გაიხსენეთ საკუთარი კომპანიის ლოგო და დაფიქრდით - ეხსომება კი იგი მომხმარებელს?

• სუსტი ბრენდი. თუ თქვენ არ შეგიძლიათ დანამდვილებით აღწეროთ თუ რითი განსხვავდება თქვენი ბრენდი ანალოგიური ბრენდებისგან ბაზარზე, ეს იმას ნიშნავს, რომ ის სუსტია. ასეთ შემთხვევაში ბრენდების კატალოგს მიმართეთ, რომელმაც შესაძლოა საკუთარ ნიშას მიგაგნებინოთ.

ვიმედოვნებ, რომ თქვენს კომპანიას ზემოთ ჩამოთვლილი მახასიათებლებიდან არც ერთი გააჩნია. წინააღმდეგ შემთხვევაში, პოზიციონირების შეცვლა მოგიწევთ ანუ რემბრენდინგი გელით. რაც საფასო პოლიტიკისა და სამიზნე აუდიტორიის შეცვლას გულისხმობს. ამას დაერთვება ვიზუალური მხარე, რომელიც უკეთ აღწერს სახეშეცვლილ პროდუქციას. ბრენდები ხომ საზოგადოების განუყოფელი ნაწილია, ამიტომაც ბრენდის მომავალი მჭიდროდ უკავშირდება თავად საზოგადოების მომავალს. პროდუქციის მარკეტინგულ გეგმაზე მომხმარებელი სწორად ბრენდის ცნობადობის წყალობით ახდენს რეაგირებას.

კონკრეტულად რა არის ბრენდი? პროდუქციის, სერვისისა თუ ბიზნესის იდენტურობაა. ბრენდი სხვადასხვა ფორმაში ვლინდება. ეს შეიძება იყოს სახელწოდება, სიმბოლო, ნიშანი, ფერთა კომბინაცია ან სლოგანი, რომელიც საბოლოოდ ქმნის სავაჭრო ნიშანს.

გრძნობებსა და ემოციებს უპირატესობა ენიჭება აზრების წინაშე, ამიტომ ემოციების გაღვიძება მაშინაც კი შესაძლებელია, როდესაც ამას ყველაზე ნაკლებად ველით. მე, ამის ცოცხალი მაგალითი ვარ. გაღვიძებისას, ფანჯრიდან ახლად გამომცხვარი პურის სურნელი მეპარება. ვიცი, რომ ეს ნიკოს გამომცხვარი უგემრიელესი პურია, რაც დადებითად განმაწყობს. მერე რიგში მდგომი მეზობლების ფუსფუსი ჩამესმის, ვფხიზლლდები და საუზმისას შეღონებული ვფიქრობ - რა იქნებოდა, რომ ყველა ეზოში საკუთარი ნიკო ყოფილიყო.

პ.ს. ამ პოსტს, რომ გამოვაქვეყნებ ნიკოს აუცილებლად წავაკითხებ. იქნებ, ისიც ასე ფოქრობს, ოღონდ ჩემგან განსხვავებით, საკუთარი ბიზნესის გაფართოების მიზანი ამოძრავებს. ვინ იცის, ხომ შეიძლება ნიკოს პურები მთელს საქართველოს მოედოს? ლოგიკურია, აბა ნიკო ხომ არ მოედება საქართველოს?!

აისბერგი, რომელიც ათბობს

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Thu, 07 Oct 2010 19:16:00 +0000

ვინაიდან უკვე ოქტომბერია, გარეთ მუდმივი წვიმებია და სიცივეც ნელ-ნელა გვეპარება, გადავწყვიტე, შესაბამისს ბრენდზე დამეწერა. მართალია, ეს ბრენდი ამინდს ამართლებს, მაგრამ მისი პროდუქცია თავდაპირველად სწორედ სიცივისგან დასაცავად შეიქმნა. მაშ ასე, ეს იტალიური ბრენდი „აისბერგია“.

„აისბერგი” უკვე 40 წელიწადზე მეტია რაც არსებობს. თავდაპირველად, იგი როგორც მცირე საწარმო იყო ჩაფიქრებული და ნაქსოვ ტანსაცმელს უშვებდა. დღეისათვის „აისბერგი“ 2 მილიონ ნივთზე მეტს აწარმოებს. ტრიკოტაჟის ბაზარზე კი ერთ-ერთი ლიდერთაგანია.

ჯულიანა მარჩინის იდეა თბილი ტანისამოსი ფერადი გაეხადა 1974 წელს გაჩნდა. ასე შეიქმნა ბრენდი „აისბერგი”, რომლის შემჩნევა შეუძლებელი იყო. ჯულიანა კოსტუმებს თავად პრეზიდენტსაც კი უკერავდა. ამიტომ ბრენდის პოპულარობა სწრაფად იზრდებოდა.

ამ ბრენდის შექმნამდე ჯულიანა და მისი მეუღლე სილვიო „გილმორ ჯგუფს” ხელმძღვანელობდნენ. კომპანია 1962 წელს იყო დაარსებული. მასში „აისბერგის” გარდა სხვა ბრენდებიცაა გაერთიანებული. მათ შორის „ჰისტორი” და „ჯერანი”. როდესაც „აისბერგი” იქმნებოდა, „გილმორ ჯგუფი” უკვე პოპულარული იყო და პრესტიჟის შესანარჩუნებულად ახალი ბრენდის ხარისხზე ზრუნავდა.

კომპანია „აისბერგი” ინოვატორი არამხოლოდ ტექნოლოგიურ სიახლეებში აღმოჩნდა. მას განსხვავებული დიზაინი და ლამაზად მორთული ფერადი ნაჭრები აქვს. ბრენდის პროდუქცია ცნობილი პერსონაჟების იერს ირეკლავს. 2000 წლიდან კი მათ მულტიპლიკაციური გმირებიც შეემატა.

„აისბერგის“ მარკის ტანისამოსი ძირითადად მოტკეცილი და ელეგენტურია. კომპანიამ მნიშვნელოვანი ნაბიჯი პიარის კუთხითაც გადადგა და სარეკლამო კამპანიებში რეკრუიტინგისთვის ცნობადი სახეები პირველად სწორედ მან გამოიყენა.

საკუთარი არსებობის მანძილზე, კომპანია რამოდენიმეჯერ გაფართოვდა და მნიშვნელოვნად გაიზარდა. დღეისათვის „აისბერგი” როგორც ქალის ასევე მამაკაცის ტანისამოს აწარმოებს. მას პარფიუმერიის, სათვალეების, ფეხსაცმლის და საათების საკუთარი ხაზიც კი აქვს. სულ ახლახანს კომპანიამ საბავშვო ტანისამოსის კოლექციაც გამოუშვა და ფაიფურის დამუშავებაც დაიწყო.

ცნობილია, რომ „აისბერგის” პროდუქციას მხოლოდ საუკეთესო ქარხნებში ამზადებენ. ამ მარკის ტანისამოსის მომხმარებლები ჰოლივუდის ვარსკვლავებიც არიან. მაგალითად, პამელა ანდერსონი, პერსი ჰილტონი და მიშა ბარტონი. ეს უკანასკნელი ბრენდის სახეც კი გახლდათ.

პ.ს. „აისბერგის“ კოლექცია, შემოდგომა/ზამთარი 2010/11

ნუმიზმატიკა, ძველი ფული და ჩემი კოლექცია

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Sat, 18 Sep 2010 22:44:00 +0000

თურმე, რენესანსის ეპოქაში ევროპელი მაღალჩინოსნები ძველებურ მონეტებს აგროვებდნენ. მონეტების შეგროვების მეცნიერება კი ნუმიზმატიკაა. ეს ლათინური სიტყვაა და მონეტას ნიშნავს. გარდა ამისა, მონეტარულ და საგადასახადო სისტემებს შეისწავლის. პირველი წიგნი მონეტებზე 1514 წელს, ფრანგმა ფილოსოფოსმა გუილაუმუ ბუდემ დაწერა. არსებობს ადრეული პერიოდის ისტორიული დოკუმენტები, სადაც ნუმიზმატიკაზე კონკრეტული საუბარი არაა. იტალიელი პოეტი ფრანჩესკო პეტრარჩე წერდა, რომ მეღვინე მას ძველ ლითონის ფულს სთავაზობდა. რომაული მონეტების პირველი კოლექცია 1355 წელს თავად მწერალმა იმპერატორ ჩარლზ მეოთხეს წარუდგინა. შემდგომში, ეს მიბაძვის საგნად გადაიქცა. ადამიანები, რომლეთაც საკუთარი მონეტების კოლექციები აქვთ ნუმიზმატები არიან. ჩემს თავს ნუმიზმატს ნამდვილად ვერ ვუწოდებ. თუმცა, ძველი ფულისადმი სიყვარული ჯერ კიდევ ბავშვობაში დამჩემდა.

ამბავი ბათუმში დაიწყო. ლიდა ბებოს ეზოში ერთი ძველი და მიტოვებული სახლი იდგა, რომელიც დედამისს ნანისო მელაძეს ეკუთვნოდა. მოგეხსენებათ, ადამიანს ყველაფერი ძველი და მისტიური იზიდავს. შესაბამისად, არც მე გახლდით გამონაკლისი. განსაკუთრებით მას მერე, რაც შევიტყე, რომ სახლში ძველი ნივთები ჯერ კიდევ შემორჩენილი იყო. სინესტისგან დამპალ პატარა ხის სახლს ალაგ-ალაგ იატაკიც კი არ ჰქონდა, ამიტომ შიგნით შესვლას ვერავინ ბედავდა. მე კი 7 წლისას სულმა წამსძლია და ჩუმად შევიპარე... ბნელ ოთახებში ბოდიალისას, მარტოობის, შიშისა და თავგადასავლის შეგრძნება მქონდა. კარგად მახსოვს, იქიდან გამოტანილი ქაღალდებით გატენილი ჩულქი, რომელიც დავმალე და თბილისში ჩუმად ჩამოვიტანე. ეს ქაღალდები ძველი ფული აღმოჩნდა, რომელიც ნანისოს თურმე ყოველთვის საკმაოდ ბევრი ჰქონია...

თანამედროვე ნუმიზმატიკა მეჩვიდმეტე-მეოცე საუკუნის პერიოდის მონეტებს შეისწავლის. მას ძირითადად ისტორიული თარიღების დადგენაში იყენებენ. მსოფლიო ნუმიზმატებს სხვა ინტერესები აქვთ. თავიანთ კოლექციებს ანტიკვარიატიად აქცევენ, შესაბამისად მათი ფასიც მატულობს. მონეტებს კი ხშირად კერძო აუქციონებზე ან უკანონოდ იძენენ. უკანონობის, რა მოგახსენოთ, მაგრამ დანამდვილებით ვიცი, რომ არავინ მომედავება ბავშვობაში მოპარულ, ფულით გატენილ ჩულქზე. სამწუხაროა, მაგრამ არც პოტენციური მომჩივანია ცოცხალი. სამაგიეროდ, ჩემი მცირედი კოლექცია ყოველთვის გამახსენებს ჩემს წინაპრებს. წარმოგიდგენთ ყველაზე ძვირფასსა და ძველს. მონეტა ეკატერინე მეორეს პერიოდს მიკუთვნება. შესაბამისად მასზე მისი ინიციალებია გამოსახული, ეს სპილენძის 10 კაპიკიანი 1758 წელს არის გამოშვებული.

სოციალისტური რესპუბლიკების საბჭოთა კავშირის პერიოდი, 1930 და 1934 წლის 10 კაპიკიანები.

1867 წელს პირველი რუმინული ლეი შეიქმნა. ჩემი ლეი მასეთი ძველიც არ არის, ის 1966 წელს არის გამოშვებული. სამაგიეროდ მე, რომ მოხუცი ვიქნები უფრო მეტი ფასი ექნება :)

ვერცხლის 5 რეიხსმარკა. გამოშვებულოია 1934 წელს. სვასტიკა აქაც არ დავიწყებიათ. მისი ფასი 100-დან 200 ევრომდე მერყეობს.

ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებულო ბანკნოტაა, რომელსაც შეცდომით განსაკუთრებით ძვირფასად თვლიან. მართალია, ეს ძალიან იშვიათი ანტიკვარიატია, მაგრამ მისი ფასი დაბალია და დაახლოებით 100 დოლარს უდრის. თანაც ჩემი, ცუდ მდგომარეობაშია, შესაბამისად ამ დროს ფასიც უფრო ნაკლები აქვს. სამაგიეროდ 1909 წელია, უკვე საუკუნისაა.

ეროვნული ბანკის ბილეთი, რომელზეც ლენინია გამოსახული. ეს 10 რუბლის კუპიურა არც ისე დიდი ხნის წინ, 1947 წელს გამოიცა.

ამ 50 კაპიკიანს, რომელიც კუპიურაშია შესრულებული გამოშვების თარიღი არ აწერია. თუმცა, როგორც გავარკვიე ის 1918 წლამდე არის დაბეჭდილი.

ესეც საუკუნის ბანკნოტა - 1 რუბლი, რომელიც 1898 წელს დაიბეჭდა. თუმცა, მიმოქცევაში რატომღაც 1912-1917 წლებში გასულა. მაშინ ეროვნული ბანკის მმართველი ვინმე ი.შიპოვი ყოფილა, რომლის ხელმოწერა გარკვევით სჩანს ჩემს კუპიურაზე. ფულზე დატანილი წარწერები ძველ რუსულად არის შესრულებული.

პ.ს. ამის გარდა, კიდევ უამრავი კუპიურა და მონეტა მაქვს. სამწუხაროდ, ისინი დღეისათვის დიდ ფასეულობას ჯერ არ წარმოადგენენ. ვიმედოვნებ, რომ ოდესღაც მომეცემა შესაძლებლობა ეს ფული გადავცე ჩემს შვილისშვილებს. რაც შეეხება ჩემს ძველ ფულს გაჭირვების ჟამს აუცილებლად გამომადგება :)

ამბავი სახელწოდებისა - I ნაწილი

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Sat, 31 Jul 2010 12:23:00 +0000

ყველა კომპანიას სახელწოდების შექმნის თავისი ამბავი გააჩნია. ზოგიერთი მათგანი ძალზედ უცნაურად არის შერჩეული. ხანდახან სახელწოდება პირდაპირი შინაარსის მატარებელია ან პირიქით, სრულიად არანაირ კავშირშია თავად პროდუქტთან და წარმოებასთან.

მაგალითად, „Apple“ - ინგლისური სიტყვაა და ვაშლს ნიშნავს. ვის არ უყვარს ვაშლი? კომპიუტერული კომპანია „Apple-ს” დამფუძნებელს, სტივი ჯობსსაც ყვარებია, მეტიც ეს მისი ფავორიტი ხილი ყოფილა. ახალადდაფუძნებული კომპანიის სახელწოდების ძიებისას სამთვიანი ფიქრის შემდეგ, სტივ ჯობს თანამშრომლებთან თათბირი გაუმართავს და უთხოვია თავიანთი ალტერნატივა 5 საათამდე შეეთავაზებინათ. ახალი იდეა არ გაჩნდა, კომპანიას კი ვაშლის სახელწოდება - „Apple” შერჩა.

მეორე კომპიუტერული კომპანია „Hewlett-Packard“ ან უბრალოდ „HP” დამფუძნებელთა ინიციალებისგან შედგება. ბილ ჰავლეტმა და დეივ პაკარდმა თავის დროზე პირველობისთვის მონეტა ააგდეს. ასე დაადგინეს, რომ კომპანიისთვის არა „Packard-Hewlett“, არამედ „Hewlett-Packard“ უნდა დაერქმიათ.

კომპანია „Intel“ აბრევიატურისგან შედგება. ბობ ნოისს და გორდონ მურს ახალი კომპანიისთვის „მურ-ნოისის“ დარქმევა სურდათ. სამწუხაროდ, მათ არ გაუმართლათ, ასეთი კომპანია უკვე არსებობდა. ახალგაზრდებმა გადაწყვიტეს, რომ კომპანიისთვის „Integrated Electronics” დაერქვათ. შემდეგ ორივე სიტყვის პირველი ასოები გააერთიანეს და „Intel“ შექმნეს.

ინგლისში პოპულარული ჟურნალი „The Sun” – სტენფორდის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულმა მეგობრებმა დაარსეს. შესაბამისად ეს აბრევიატურა შემდეგნაირად იშიფრება „Stanford University Network” ანუ სთენფორდის უნივერსიტეტის ქსელი. თუმცა, ამ სახელწოდებას მომხმარებელი ხშირად შეცდომაში შეყავს, ვინაიდან სიტყვა - Sun, ინგლისურად მზეს ნიშნავს.

კომპანია „Yahoo“-ს სახელწოდების შექმნის ორიგინალური ისტორია აქვს. სიტყვა „Yahoo“ ჯონატან სვიფტს ეკუთვნის. ადამიანი სახელით – Yahoo „გულივერის მოგზაურობაში” ერთ-ერთი უარყოფითი პერსონაჟია. კომპანიის დამფუძნებლები, ჯერი იანგი და დევიდ ფილო თავს იაჰუდ გრძნობდნენ. შედეგად, ერთ-ერთ უდიდეს საძიებო სისტემას ეს სახელი დღემდე შემოუტოვეს.

მსოფლიოში უმსხვილესი სატელეკომუნიკაციო კომპანია - "Nokia” 1967 წელს არსდება. საკვირველია, მაგრამ ფინელმა რაბერ ვორკსმა კომპანიას მდინარის - ნოკიას სახელი დაარქვა და საკომუნიკაციო სადენების გამოშვება დაიწყო. დღეისათვის კი სახელწოდება "Nokia” პირველ რიგში სწორედ კომპანიასთან და მობილურ ტელეფონებთან ასოცირდება, ვისღა ახსოვს მდინარე ნოკია?

მაგალითად მსოფლიოში უმსხვილესი საძიებო სიტემა „Google” - 100 ნულიან ერთეულს აღნიშნავს. სხვათაშორის სახელწოდება „Google”-ის გაჩენის უამრავი ისტორია არსებობს. ეს ერთ-ერთი მათგანია და ყველაზე გავრცელებულიც - სტენდფორდის უნივერსიტეტის სტუდენტებმა, სერგეი ბრინმა და ლარი პეიჯმა ინვესტორებისგან ნულიანებით სავსე ჩეკი მიიღეს, რაც შესაბამისი სახელწოდების წინაპირობა გახდა. კომპანიის სახელწოდება „Google” იღბლიანი აღმოჩნდა, სახელს კი დღემდე ამართლებს.

P.S. ლოგო და ადამიანის სხეულის მსგავსად ამ პოსტსაც მოყვება გაგრძელება :)

მსოფლიო თასზე ლიდერი ბრენდი ანუ „ადიდასი“

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Sat, 10 Jul 2010 22:00:00 +0000

ხომ გაგიგიათ - ერთი თხილის გული ცხრა ძმამ გაიყოო? სინამდვილეში, ყოველთვის ასე არ ხდება. ამის ნათელი მაგალითი ძმები დასლერები არიან, რომელთა უთანხმოებამ საერთო საწყისის მქონე კომპანია „ადიდასი“ და „პუმა“ წარმოშო.

თავდაპირველად, ძმები ადოლფ და რუდოლფ დასლერები ფეხსაცმლის წარმოებას პირველი მსოფლიო ომის შემდგომ შეუდგნენ. ყოველწლიურად ორას ათას ფეხსაცმელს ჰყიდნენ და სამომავლოდ გეგმებსაც აწყობდნენ. თუმცა, საბოლოოდ ერთმანეთთან უთანხმოების გამო, ცალ-ცალკე მუშაობა ამჯობინეს. ასე, რუდი დასლერმა 1948 წელს „პუმა” დაარსა, ხოლო ადოლფმა „ადიდასი” დაარეგისტრირა. წარმატების გზა ორივე ძმამ სხვადასხვაგვარად განვლო.

1989 წელს ადოლფი გაჭირვებაში აღმოჩნდა. მას ვაჟი დაეღუპა. სწორედ ამ პერიოდში კომპანია ფრანგ ინდუსტრიალისტზე, ბერნარდ ტაპიზე მილიარდ ნახევარ ფრანკად გაიყიდა. „ადიდასის” ფასმა მოიმატა, ხოლო კომპანია პერიოდულად იცვლიდა მფლობელებს.

ცნობილი ბრიტანელი დიზაინერი სტელა მაკარტნი კომპანიით დაინტერესდა, შედეგად 2005 წელს ორმხმრივად მომგებიანი თანამშრომლობა ჩამოყალიბდა. კერძოდ კი, ტანსაცმლის ახალი კოლექცია გამოვიდა, რომელიც დიდ ბრიტანეთში სწრაფადვე გაიყიდა.

„ადიდასმა” ბრიტანული „რიბოკი” 4 მილიარდ დოლარად 2006 წელს შეიერთა. ამით ერთი კონკურენტი მოიცილა. თუმცა, „ნაიკს” დღემდე ვერაფერი მოუხერხა. „ადიდასის” გასული წლის მოგებამ 245 მილიონი ევრო შეადგინა. კომპანიაში დაახლოებით 40 ათასი ადამიანია დასაქმებული. დღეისათვის ბაზარზე არსებობს „ადიდასის“ მიერ წარმოებული სხვადასხვა დანიშნულების სპორტული ტანისამოსი, მაგალითად, ფეხბურთელთათვის, კალათბურთელთათვის, რაგბისტებისათვის, ჩოგბურთელებისათვისა და ა.შ.

აღსანიშნავია, რომ ამერიკის საკალათბურთო ასოციაციამ „ადიდასთან” თერთმეტწლიანი ხელშეკრულება გააფორმა. პირობების თანახმად, სპორცმენები „ადიდასის“ საფირმო ფორმასა და ფეხსაცმელს ატარებენ. ასევე, გერმანიის ნაციონალურ ფეხბურთის გუნდს კომპანია 1954 წლიდან აფინანსებს. ხელშეკრულება სავარაუდოდ 2018 წლამდე გასტანს.

პ.ს. მსოფლიო თასზე წარმოდგენილი ბრენდების თვალსაზრისით წელს „ადიდასი“ ლიდერობს!

ალან მიკლის „სათვალელანდია“

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Sat, 03 Jul 2010 13:35:00 +0000

ცხოვრებას ნუ უწოდებ ბინძურს მხოლოდ იმიტომ, რომ სათვალის გაწმენდა დაგვიწყებია - ასეთი შეცდომა ერთ მაღალ, გამხმარ და ჩაკეტილ ადამიანს არასოდეს დაუშვია. მეტიც, სათვალეების სიყვარულით შეპყრობილს საკუთარი სამყარო - „სათვალელანდია“ შეუქმნია. აქ ყველაფერს თვალები აქვს. ფერთა პალიტრა მრავალფეროვანია. ჩარჩოები ნაირფერია და არც ფორმებს უჩივიან. „სათვალელანდიაში“ ოპტიკური შუშების გაწმენდა არავის ავიწყდება. აქ ერთხელ მოხვედრილს მალე მუდმივი სტუმრის სტატუსი გენიჭებათ იმიტომ, რომ შეუძლებელია არ მოგეწონოს ალან მიკლის სათვალის თუნდაც ერთი მოდელი.

სომხური ფესვების მქონე, ლიბანიდან საფრანგეთში ემიგრირებული ალან მიკლიტარიანი 1955 წელს დაიბადა. 18 წლის ასაკში მხედველობა გაუუარესდა. შედეგად, სათვალის ყიდვა მოუწია, რომელიც უხარისხო აღმოჩნდა. თუმცა, რომ არა ეს შემთხვევა ის შესაძლოა დღემდე ჩრდილში ყოფილიყო, ჩვენ კი არასოდეს გაგვეგო მიკლის „სათვალელანდიის“ შესახებ. ვინაიდან სწორედ ამ ინციდენტმა მისცა ბიძგი მის შემოქმედებას და ასე გაჩნდა პირველი სათვალის შექმნის იდეა.

ახალგაზრდა ალანი ოფთალმოლოგიას ეუფლებოდა, პარალელურად კი ხატვას სწავლობდა. სტუდენტობის პერიოდს უნაყოფოდ არ ჩაუვლია. მან დიზაინი მალევე დახვეწა და უკვე 1978 წელს ბრენდი - „ალან მიკლი” ჩამოაყალიბა. რატომ ალან მიკლი და არა მიკლიტარიანი? იმიტომ, რომ ასე ვინმე მეგობრის დედას უწინასწარმეტყველებია. საქმე საქმეზე რომ მიდგა არც ალანს უფიქრია ბევრი. მან იცოდა, რომ მასე უფრო ადვილად დასამახსოვრებადი და პოპულარული იქნებოდა.

მართლაც, რომ გაუმართლა. წინასწარმეტყველება აუხდა, შედეგად ჰოლივუდის მხედველობადაქვეითებული ვარსკვლავების უმეტესობა ალან მიკლის სათვალის ჩარჩოს ატარებს. უკვე ათი წელია, რაც მისი კოლექციები ფუფუნების საგნად ითვლება. დიზაინერის საქმიანობა წარმატებული აღმოჩნდა.

ჰოლივუდში პოპულარობა მას ელტონ ჯონმა მოუტანა. მომღერალი „ალან მიკლის” მომხმარებელი 1983 წლიდანაა. მას მომღერალი კენი ვესტი მოჰყვა. კენიმ ახალი კლიპისთვის ალანს სპეციალურად განსხვავებული ზომის სათვალე დაამზადებინა. ამ გზით ალანის პროდუქცია მსოფლიო ბაზარზე გავიდა. რის შედეგად, „ალან მიკლის” ბრენდის მაღაზიები მსოფლიოს გარშემო მუდმივად იხსნება. ალან მიკლის „სათვალელანდიაში“ კი სულ 300 დასაქმებული ადამიანია.

ყველაზე ძვირადღირებული თვალის ტუში

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Thu, 24 Jun 2010 12:07:00 +0000

ადამიანის ფანტაზიას ზღვრები არ გააჩნია. მატერიალური ზრდის პარალელურად მოთხოვნილებებიც იზრდება. ასეთ მდგომარეობაში, ხშირად ზნეობრივ ზღვრებს ვეღარ ვგრნობთ და ყველაფრს ვკისრულობთ. ასე მაგალითად, ერთ-ერთ ინკოგნიტო მყიდველს მსოფლიოში ყველაზე ძვირფასი თვალის ტუში 14 მილიონი დოლარი დაუჯდა.

შესაძლებელია იკითხოთ, კი მაგრამ რა უნდა იყოს ასეთი, რომ ამ თანხად ღირდეს? მაშ ასე, მე დეტალებს გაგაცნობთ, თქვენ კი თავად იმსჯელეთ რამდენად ღირებულია ასეთი საყიდლების კეთება. თვალის ტუში ბრილიანტების ნაფშხვენებს შეიცავს. თავად სათავსი 18 კარატიანი ბრილიანტისგანაა დამზადებული. ამავდროულად მას ორი ფუნქცია გააჩნია - მეორე მხარეს ტუჩის საცხია განთავსებული. დიზაინის მორთვას სულ 2500 ძვირფასი ქვა დასჭირდა. ამ შემთხვევაში კომპანია „H couture beauty“ შეზღუდულ ფანტაზიას არ უჩივის და საკუთარ პროდუქციას ინოვატორული მიდგომით ავრცელებს.

კომპანია მხოლოდ ასეთ ფუფუნებას არ სჯერდება და შედარებით ხელმისაწვდომ პარფიუმერისაც აწარმოებს. მაგალითად, სვაროვსკის თვლებით ინკუსტირებული თვალის ტუში 589 დოლარად, რომლის სათავსი მოოქროვილია.

საინტერესოა, რომ იმ შემთხვევაში თუ პარფიუმერიის ნედლეული დამთავრდება კომპანია „H couture beauty“ მომხმარებელს მის განახლებას სთავაზობს.

პ.ს. რამდენჯერ გვიყიდია ის რაც არ გვჭირდება?

ლოგო და ადამიანის სხეული - II ნაწილი

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Sun, 20 Jun 2010 11:25:00 +0000

პოსტში მოცემულია სხვადასხვა კომპანიის ლოგო, რომელთაც ერთირამ აერთიანებს - ყოველ ლოგოზე ადამიანის სხეული ან სხეულის რომელიმე ნაწილია ასახული. ეს რიგით მეორე პოსტია, თუმცა მცირედი ცვლილებებით. პირველ ნაწილს მოყვა გამოხმაურება თხოვნით - თითოეული ლოგოსთვის დამერთო სულ მცირე ინფორმაცია მისი წარმოშობის შესახებ. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი თავდაპირველი ჩანაფიქრი ამას არ მოიცავდა, გავითვალისწინე რა თქვენი თხოვნა და ვცადე მისი შეძლებისდაგვარად დაკმაყოფილება. ვიმედოვნებ, რომ ეს პოსტი ახლა უფრო მოგეწონებათ:)

ლოგო №1

მაშ ასე - არსებობს არასამთავრობო ორგანიზაცია, რომელიც სამართლებრივ და ემოციურ მხარდაჭერას უცხადებს პრობლემების მქონე მამებს. ეს პრობლემები შეიძლება იყოს: ალკოჰოლი, ნარკოტიკი, ცოლთან გაყრა ან უბრალოდ კონფლიკტი და ა.შ. ამ სირთულეების ფონზე, მამები ხშირად მეუღლისგან განცალკევებით არიან, თუმცა კვლავ აგრძელებენ ურთიერთბას საკუთარ შვილებთან და ცდილობენ, რომ დროის დიდი ნაწილი სწორედ მათთან გაატარონ. ამრიგად, აღნიშნული ლოგო გამოხატავს ამ არასამთავრობო ორგანიზაციის საქმიანობას, სადაც ნათლად და პირდაპირ გამოხატულია მამისა და შვილის ურთიერთობა.

ლოგო №2

ინდური რესტორანი სახელწოდებით - thoppai, რაც ქართულად ღიპუცას ნიშნავს სავარაუდოდ არ შემცდარა არჩევანში. მის ლოგოზე გამოსახული ღიპუცა დადებითად მოქმედებს, თბილ ფერებშია შესრულებული და ამავდროულად ღიმილს მგვრის სახეზე.

ლოგო №3 და №4

ამ ლოგოების დიზაინერს თავდაპირველადვე უხეში იდეა მოსვლია აზრად, ვინაიდან ამას მოითხოვდა თავად პროექტი სახელწოდებით Head crate (head - თავი, crate - გისოსებიანი უჯრა). მან გამოიყენა ადამიანის პროფილი და შემდგომ დაამატა სხვადასხვა ვარიაცია. მოგვიანებით პირველი კონცეფციის გათვალისწინებით ლოგოს დაემატა მეტი C ასო, თუმცა ყოველი მათგანი სხვადასხვა ფორმის, რაც ადამიანთა თავის ფორმის სხვადასხვაობას აღნიშნავს და მიუთითებს იმაზე, რომ ყველას ინდივიდუალური ე.წ. headcrate სჭირდება.

ლოგო №5, №6, №7

საეკლესიო თემატიკაზე დაყრდნობით შექმნილი ლოგოები.

ლოგო №8

აღნიშნული ლოგო ეკუთვნის ავსტრალიურ ცენტრს, სადაც იოგას ასწავლიან. ლოგოზე გამოსახულია იოგას ერთ-ერთი პოზიცია.

Fendi-ს მოდის სახლი

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Tue, 15 Jun 2010 20:19:00 +0000

მესამე თაობის დინასტიის წარმომადგენელი - სილვია ვენტურინი ფენდი სულ ოთხი წლის იყო, როდესაც მემკვიდრეობით „Fendi-ის” მოდის სახლი გადაეცა. მაშინ, 1965 წელს გვერდში კარლ ლაგერფილდი ედგა და მთელს თავის ფანტაზიას „ფენდის” მარკის ტანისამოსში აბანდებდა. ორმოცი წლის შემდგომ ბრენდი ფრანგულ „LVMH” ჯგუფს ეკუთვნის. ამის მიუხედავად, სილვია ამტკიცებს, რომ კომპანიაში არაფერი შეცვლილა.

სხვა იტალიური მარკებისგან განსხვავეიბით „ფენდი” არა მილანში, არამედ რომში დაფუძნდა. კომპანიის ისტორია 1925 წელს დაიწყო. დებმა ეოდორა და ადელ ფენდიმ რომში „Fendi-ის” პირველი ბუტიკი გახსნეს. ჩანთები და პალტოები მათ ძირითად პროდუქციას წარმოადგენდა. ოჯახის დახმარებით ბიზნესი სწრაფად განვითარებადი გახდა. და ასე მემკვიდრეობით, დედიდან ქალიშვილზე გადადიოდა.

კომპანიის სიმბოლო – ორი გადატრიალებული „F” მხოლოდ სამოციან წლებში გაჩნდა. გერმანელმა კარლ ლაგერფილდმა მას თავისი შტიხები დაუტოვა და მსოფლიოში პოპულარულ ბრენდად აქცია. დიზაინერმა ტანისსამოს ბეწვი და ტყავის ელემენტები დაუმატა. „Fendi-ის” აქსესუარები კი გარდერობის განუყოფელი და აუცილებელი ატრიბუტიც გახდა.

სილვია ფენდიმ ბრენდი ბერნარდ არნოს ჯგუფს 2002 წელს მიჰყიდა. ბერნარდი დაჰპირდა, რომ „Fendi” იტალიურ ბრენდებში პირველობას შეინარჩუნებდა და მეტიც კიდევ უფრო გაფართოვდებოდა. სილვია, აცხადებს, რომ მას თავისი კომპანიისთვის მეტი სურდა, ამიტომაც მიანდო საქმე „LVMH” ჯგუფს.

„Fendi” დღეისათვის ძალიან ორგანიზებული ბრენდია. მან თავისი წვლილი მსოფლიო კულტურის განივითარებაშიც შეიტანა. ამ მარკის ტანისამოსში ჩაცმული მსახიობები არაერთ ფილმში ჩნდებიან. განსაკუთრებით დასამახსოვრებელი კი „Fendi-ის” პურის ფორმის ჩანთაა, რომელსაც ქალბატონები მკვლავის ქვეშ ატარებენ.

„Fendi-ის” პროდუქცია მსოფლიოს გარშემო 120-მდე ბუტიკში იყიდება. კომპანიაში სულ 250-მდე ადამიანია დასაქმებული, ხოლო მისმა გასული წლის შემოსავალმა 353 მილიონი ა.შ.შ. დოლარი შეადგინა.

ლოგო და ადამიანის სხეული - I ნაწილი

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Wed, 09 Jun 2010 22:28:00 +0000

პოსტში მოცემულია სხვადასხვა კომპანიის ლოგო, რომელთაც ერთირამ აერთიანებს - ყოველ ლოგოზე ადამიანის სხეული ან სხეულის რომელიმე ნაწილია ასახული.

ცნობისათვის, ტოპოგრაფიაში სიტყვა „ლოგო“ მეცხრამეტე საუკუნეში გაჩნდა, ის ტერმინ „ლიგატურას“ სინონიმად ითვლებოდა, რაც თავის მხრივ ტოპოგრაფიული შრიფტის ორი ან სამი ნიშნის გაერთიანებას გულისხმობდა.

პირველი ლოგო Prudential Insurance-ს ეკუთვნოდა. ის 1896 წელს გაჩნდა და მასზე ჰიბრალტარის სალი კლდეა გამოსახული.

რაც შეეხება ე.წ. დინამიურ ლოგოებს, რომელშიც ადამიანის სხეული ან სხეულის ნაწილია ასახული - ასეთი პირველი ლოგო საბურავების მწარმოებელ კომპანიას „Michelin-ს“ ეკუთვნის. „Michelin-ის“ კაცუნა 1898 წელს გაჩნდა.

პ.ს. გაგრძელება სულ მალე იქნება :)

რთულად კონსტრუირებული მარტივი - ავეჯი „ზანოტასგან“

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Mon, 31 May 2010 16:29:00 +0000

მის ფანტაზიებში ფორმა, მოხაზულობა, მასალა და ხარისხი პირველ ადგილზეა. შემდგომ ფანტაზიებს რეალობად აქცევს და მსოფლიოში დიზაინის მიმართულებით სიახლეებსაც ნერგავს. ამიტომ არის, რომ 1954 წელს დაარსებული კომპანია „ზანოტა” იტალიური დიზაინის ინდუსტრიაში აღიარებული ლიდერია. მისი დამაარსებელი აურელიო ზანოტა საქმეს დიდი პასუხისმგებლობით ეკიდებოდა. პირველი ჯილდო ინოვაციური ხედვისათვის და გამომგონებლობისათვის 1960 წელს მიიღო და საერთაშორისო ყურადღებაც დაიმსახურა.

აურელიომ წარმატების საიდუმლო ფართო საზოგადოებას 80-იანების დასასრულს გაანდო. მან აღნიშნა, რომ 60-იანი წლები დიზაინისთვის მომგებიანი აღმოჩნდა, ხალხი სიახლეს და ორიგინალურობას ეძიებოდა, შესაბამისად ამ დროს შექმნილმა დიზაინერულმა კომპანიებმა მეტ ნაკლებად რაღაცას მაინც მიაღწიეს. შემოქმედებითობა, ძველისა და ახლის შერწყმა – აი რა სურდათ ადამიანებს.

კომპანია „ზანოტა” ყოველთვის გამოირჩეოდა, იტალიის საუკეთესო დიზაინერები ცდილობდნენ, რომ სწორედ აქ ემუშავათ და ინტერიერისათვის განახლებული ავეჯი და აქსესუარები შეექმნათ. დღეისათვის კომპანიის კოლექციებში ერთიანდება: ავეჯი- სკამები, მაგიდები, სავარძლები, ყავისმაგიდები და სხვა საყოფაცხოვრებო თუ საოფისე აქსესუარები.

კომპანია თავის არსებობის მანძილზე სამუშაო მასალის გამოყენების ტექნოლოგიურ დახვეწაზე მუშაობდა. მას უკვე ბევრი საიდუმლო აქვს, რაც „ზანოტას” პროდუქციას განუმეორებელს ხდის. ასევე, თავად პროდუქცია ხშირად რთულად კონსტრუირებული და სანახაობრივად საინტერესოა. ამიტომაა, რომ მისი მორგება ნებისმიერი ინტერიერის პირობებშია შესაძლებელი. სხვათაშორის ე.წ. „Bean bag chair-ის“ ანუ ტომარის მსგავსი პუფის კონცეფციის იდეა „ზანოტას“ ეკუთვნის, რომელიც მან ჯერ კიდევ 1968 წელს გამოიგონა.

კომპანია „ზანოტა” ყოველწლიურად უამრავ გამოფენებში მონაწილეობს. დღეისათვის „ზანოტას” მარკის პროდუქცია მსოფლიოს 60 ქვეყანაში იყიდება.

ემანუელ უნგაროს მოდის სახლი

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Mon, 24 May 2010 12:35:00 +0000

ემანუელ უნგარო – ეს ის მოდელიორია, რომლის ცხოვრების და შემოქმედების საკვანძო სიტყვა – დამოუკიდებლობაა. მას არა აქვს ჩარჩოები არც შემოქმდებაში და არც თაყვანისმცემლებთან ურთიერთობაში.

„ჩემი ტანსაცმელი ქალს თავისუფლებას აგრძნობინებს. მისი ტარება მას ყოველგვარი შეზღუდვების გარეშე შეუძლია” – განაცხადა ერთხელ უნგარომ.

დიზაინერი ბავშვობაში კონსტრუქტორებსა და ჯარისკაცებს დედის საკერავ მანქანას ამჯობინებდა. შემდგომში უკვე მოზარდი ემანუელი კარიერის გასაკეთებლად პროვინციიდან საფრანგეთში გაემგზავრა და პატარა ოტელიეში მკერავად მუშაობდა.

დიზაინერმა საკუთარი კომპანია 1965 წელს გახსნა. იგი პირველივე კოლექციიდან შეამჩნიეს. დიზაინერმა ახალი სახლიც კი შეიძინა, რომელიც დღესდღეობით ემანუელ უნგაროს კომპანიის შტაბ ბინად არის ქცეული.

შემოქმედებით ფანტაზიას ემანუელი არასოდეს უჩიოდა. მას ყოველმხრივ გასაქანს აძლევდა, და ხაზგასმით აღნიშნავდა, რომ ის პასუხისმგებელი მხოლოდ ღვთის და იჯახის წინაშეა. ზოგჯერ მოდის კრიტიკოსები მას დიდ ოპოზიციონერს უწოდებდნენ. ის ხომ ყველაფერს თავისი კოლეგების საწინააღმდეგოდ აკეთებდა. თუკი მოდაში მშვიდი ფერები შემოდიოდა, ემანუელი აუცილებლად ყველაზე ჭრელ კოლექციას ქმნიდა.

ემანუელ უნგაროს მოდის სახლს უამრავი ჯილდო აქვს დამსახურებული. ახლა დიზაინერი სიცოცხლეშივე ეძებს თავის მემკვიდრესა და საქმის გამგრძელებელს. ხანგრძლივი ძიების შემდგომ მას მაინც არ უმართლებს, ვერავინ იმეორებს მის გენიალურ შემოქმედებას. ემანუელ უნგაროს მოდის სახლში იქამდე ისეთი ცნობილი დიზაინერები მუშაობდნენ, როგორიცაა ჟან პოლ გოტიე, კრისტიან ლაკრუა და რობერტო კავალი. თუმცა ბოლოს წინა დიზაინერმა სერიოზული ზარალი მიაყენა კომპანიას. ესტრელა არჩმა სამსახურში სამხატვრო დირექტორად მსახიობი ლინდსი ლოჰანი აიყვა. ამ უკანასკნელის გამოჩენამ პარიზის მოდის კვირეულზე უდიდესი უკმაყოფილობა გამოიწვია. უნგარომ გაწყვიტა ლინდსი ლოჰანთან გაფორმებული 200 მილიონ ა.შ.შ. დოლარიანი კონტრაქტი და ესტრელა არჩიც გაათავისუფლა სამსახურიდან. სულ ახლახანს, აპრილში კომპანიაში ბრიტანელი დიზაინერი ჯილს დიკონი მოვიდა, რომელიც ამავდროულად კრეატიული დირექტორის ფუნქციებსაც ასრულებს.

Armani Hotel Dubai

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Sun, 16 May 2010 12:37:00 +0000

ფეშენებელური საცხოვრებლები, იახტები, კუნძულები და რესტორნები მსოფლიოს მასშტაბით ცნობადი და მდიდარი დიზაინერებისათვის აღარ კმარა. ახლა საკუთარი სასტუმროს ფლობა მათთვის უკვე აუცილებლობაცაა. სწორედ ასე მოიქცა მოდის ინდუსტრიის ერთ-ერთი ტირანი - ჯორჯო არმანი. დიზაინერმა მშენებლობაში მილიონები დააბანდა. შედეგად კი დუბაიში მდებარე სასტუმრო - Armani Hotel Dubai-ს მფლობელი გახდა.

Armani Hotel Dubai ჯერ ახალბედაა, თუმცა სასტუმროში გაჩერებულ სტუმრებს ცხოვრების დღესასწაულად გადაქცევას ჰპირდება. სასტუმროს ტერიტორიაზე 8 რესტორანი ფუნქციონირებს, სადაც მსოფლიოში საუკეთესო მზარეულები იტალიურ, იაპონურ, ინდურ და ფრანგული კერძებს ამზადებენ. 160 სართულიანი ცათამბჯენი Burj Khalifa 37 სართულს სასტუმროს უთმობს.

Armani Hotel Dubai მრავალფეროვან სერვისს სთავაზობს სტუმრებს. სასტუმროში განთავსებულია VIP დარბაზი, სარელაქსაციო ცენტრი Armani/Spa, მაღაზია Armani/Dolci და გალერეა Armani/Galleria. მოდელიორმა აქაც არ უღალატა თავის ელეგანტურ და დახვეწილ გემოვნებას, ყოველი ოთახის დიზაინი ჯორჯო არმანის ეკუთვნის.

აღსანისნავია, რომ საკუთარ სასტუმროებს ასევე ფლობენ Moschino და Versace.

P.S. ხედი სასტუმროდან.

წიგნები VS. კოსმეტიკა = Avon

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Sun, 09 May 2010 15:37:00 +0000

ვის არ შეხვედრია უცნობი ადამიანი, რომელიც კარზე გვიკაკუნებს, ე.წ. „ჭეშმარიტებაზე“ გვესაუბრება და მერე ფერებში ილუსტრირებულ წიგნებს გვირიგებს? პირადად მე „ასეთებს“ ბევრჯერ შევხვედრილვარ, თუმცა „ჭეშმარიტების“ მოსმენის სურვილი არასოდეს გამჩენია. აი, დევიდ მაკონელმა კი უკვე 28 წლის ასაკში კარგად იცოდა, როგორ გაესაღებინა წიგნები არა „ჭეშმარიტებაზე“ საუბრით, არამედ კოსმეტკური პროდუქციის მეშვეობით. იმ უცნობი ადამიანებისა არ იყოს, ისიც კარდაკარ დადიოდა და ვინაიდან ეს ჯერ კიდევ ერთი საუკუნის წინანდელი ამბავია, სახლში ძირითადად დიასახლისები ხვდებოდნენ. კლიენტების ყურადღებას კოსმეტიკური პროდუქციის მეშვეობით იპყრობდა, შემდგომში კი წიგნებს მათზევე ასაღებდა. ფაქტია, რომ თავის მოვლის საშუალებებზე ქალბატონები თითქმის არასოდეს ამბობენ უარს. აი წიგნები ხანდახან ნაკლებად აინტერესებთ. ამრიგად, დევიდმა აღმოაჩინა, რომ კარდაკარ დიასახლისებზე პარფიუმერიის გაყიდვები შესაძლებელია კიდევ უფრო მომგებიანი ყოფილიყო. სწორედ აქედან წამოვიდა პარფიუმერული კომპანიის დაარსების იდეა. ასე, გაჩნდა California Perfume Company (CPC), რომელსაც მოგვიანებით „Avon“ უწოდეს.

თავდაპირველად, კომპანია სუნამოს, პუდრს, პომადებსა და სხვა თავის მოვლის საშუალებებს აწარმოებდა. ხოლო 1946 წელს საჯაროობის მოპოვების პარალელურად პროდუქციის გაფართოება დაიწყო. შედეგად პირველმა მილიარდებმა 1979 წელს იწყო შემოდინება.

დღეისათვის, კოსმეტიკური კომპანია „Avon“ მსოფლიოს 135 ქვეყანაში მოქმედებს. მისი ყოველწლიური გაყიდვები დაახლოებით 9 - 10 მილიარდ დოლარს შეადგენს. „Avon-ის“ პროდუქცია ჩინეთსა და რუსეთში განსაკუთრებული პოპულარულობით სარგებლობს. კომპანიას პირდაპირი მარკეტინგული სტრატეგია აქვს, რომელიც ჯერ კიდევ 1886 წელს დაიწყო. „Avon-ის“ ყველაზე ცნობილი პროდუქტი მკერდის კიბოს საწინააღმდეგო მალამოა. მსახიობი, რიზ ვიზერსპუნი 2007 წლიდან კომაპანიის ოფიციალური ელჩია. ის მხარს უჭერს მალამოს პოპულარიზაციას.

კომპანია „Avon“ სავაჭრო ქსელს მთელს მსოფლიოში ფლობს. მისი დისტრიბიუტორები მყიდველის ძიებაში დღემდე კარდაკარ დადიან. ეს ორმხრივად მომგებიანი პირდაპირი მარკეტინგია. მსგავსი მიმართულება სხვა კოსმეტიკურ კომპანიებსაც გააჩნიათ. გამოდის, რომ დევიდ მაკონელი თავის დროზე არჩევანის გაკეთებისას არ შემცდარა.

პ.ს. თუ უცნობი ადამიანი დაგიკაკუნებთ კარზე და ე.წ. „ჭეშმარიტებაზე“ საუბარს შემოგთავაზებთ, თქვენს არჩევანში არ შეცდეთ. სწორედ დღეს დამემართა მასე - გავაღე კარი, დავკეტე კარი. ერთიც და მეორეც სექტაა ჩემთვის. უბრალოდ მეორეს ხანდახან მაინც ვეტანები, ალბათ ისევე, როგორც სხვები. ვის არ გადაუშლია კატალოგი და სახლიდან გაუსვლელად შეუკვეთავს კოსმეტიკა?

ქეით მოსის ბრენდის იდენტურობა

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Thu, 29 Apr 2010 13:30:00 +0000

მოდის ინდუსტრიის კარი ყოველწლიურად ათასობით მოდელისთვის იღება. გარკვეული მიზეზების ან უბრალოდ წარუმატებლობის გამო, ზოგიერთი მათგანი ამ საქმიანობას თავს მალევე ანებებს. მოდელებს შორის ისეთებიც მოიპოვებიან, რომელთა გამოსტუმრებას მოდის ინდუსტრია სულაც არ ფიქრობს. ამის ნათელი მაგალითი ინგლისელი სუპერმოდელი ქეით მოსია. სამოდელო კარიერის განმავლობაში, ის 300-მდე ჟურნალის ყდაზე გამოჩნდა. 36 წლის ასაკში ქეით მოსი კვლავ ერთ-ერთი ყველაზე ძვირადღირებული მოდელია, მისი შემოსავალი კი წელიწადში 9 მილიონ დოლარს აღწევს. თუმცა, წარმატებული სუპერმოდელისთვის ეს საკმარისი არ აღმოჩნდა, ქეით მოსის დიზაინით შეკერილი ტანსაცმლის კოლექცია ექსკლუზიურად „ტოპშოპის“ მაღაზიათა ქსელისათვის 2007 წელს შეიქმნა. „ტოპშოპის“ მაღაზიათა ქსელთან გაურკვევლობის გამო, ქეით მოსის პროდუქციის გაყიდვები შეჩერებული იყო და ახლა 2010 წელს კვლავ განახლდა. ამჯერად, ქეით მოსის იმიჯზე პიტერ სევილი და მბეჭდავი - პოლ ბერნსი ერთობლივად ზრუნავდნენ.

„ქეითი გარკვეულწილად ხატია, ახალგაზრდა ქალები ცდილობენ დაემსგავსონ მას. ის მისაღებია და ამავდროულად საშიშიც. ახალგაზრდა ქალებისთვის შესაძლებლობებთან ასოცირდება - არ არის წარმოუდგენლად ლამაზი და მომხიბვლელი, არც განსაკუთრებული მანერებით გამოირჩევა. ქეითი, სწორედ ამ მახასიათებლებმა გახადეს მისაბაძი. მან არ უარყო საკუთარი ფესვები და არ გადასახლებულა სხვა ქვეყანაში. ამან ქეითს თაობების სიყვარული მოუტანა. ის ბრენდია, ხოლო ეს შემდგომი ეტაპი მისთვის გარდაუვალი პროდუქტის რეალიზაციაა“- განმარტავს სევილი.

სუპერმოდელის თანამშრომლობა „ტოპშოპთან“ დასაბუთებულია, მაგრამ მისი ბრენდის ძალა და ცნობადობა აქ არ სრულდება, გამომდინარე იქიდან, რომ ქეით მოსის პროდუქციის იდენტურობის საჭირობის საკითხი მისმა სამოდელო სააგენტომ „სტორმმა“ წამოჭრა. ასე დაიწყო რაღაც პოპულარულისა და ამავდროულად ბოჰემურის ძიება. ეს არ უნდა ყოფილიყო მხოლოდ თინეიჯერებისთვის განკუთვნილი და ბანალური იდენტურობა. დიზაინერებს რაღაც თანამედროვე სურდათ, რაც ამავდროულად დროებას გაუძლებდა.

თავდაპირველად, პიტერ სევილი ქეით მოსის ხელმოწერაზე ატარებდა ექსპეიმენტებს, თუმცა მოგვიანებით ამ სტრატეგიას შეეშვა და პოლ ბერნსთან შრიფტების განხილვას შეუდგა. შრიფტის დიზაინის ძიებაში ჩართულები, შესაფერისს სტილს დიდხანს ვერ პოულობდნენ. საბოლოოდ, ბერნსმა ალექსეი ბროდოვიჩის შრიფტს მიაგნო, რომელიც ძველი კატალოგის დათვალიერებისას ხელახლა აღმოაჩინა.

„ყოველთვის მსურდა ამ შრიფტის გამოყენება. ასოების ეს კომბინაცია ქეით მოსის სულს განასახიერებს. შრიფტი რთული და ამავდროულად თანამედროვეა, ახასიათებს თავისებური მოდერნიზმი და გეომეტრიულობა. თანამედროვეა, მაგრამ ძველი ფასეულობების მატარებელი.“

ქეით მოსი ბრენდის იდენტურობის განსაზღვრის პროცესში ბოლო ეტაპზე ჩაერთო. 20 შემოთავაზებული ვარიაციიდან მან სწორედ ალექსეი ბროდოვიჩის შრიფტით შესრულებული წარწერა ამოირჩია. პიტერ სივილის თქმით, ეს სწორედ ის არის რაც ქეითს სურდა.

P.S. ავტორი - მაკა ასათიანი, მომზადებულია DESIGNTbilisi-სთვის.

P.s.s. ქეით მოსის მაღაზია ნიუ-იორკში.

SHARP - მუდამ ბასრი

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Sun, 25 Apr 2010 13:18:00 +0000

კომერციული ტელეფონი ფოტოკამერით პირველად „SHARP-მა” გამოუშვა. გამოგონების თვალსაზრისით, კომპანია არაერთხელ ყოფილა ინოვატორი. თუმცა, მსოფლიო აღიარებამდე დიდი გზა განვლო. ელექტრონიკის მწარმოებელი იაპონური კომპანიის დაარსების ისტორია 1912 წლის 15 სექტემბერს უკავშირდება. ვინაიდან ყველაფერი სწორედ მაშინ, ტოკუჯი ჰაიაკავას მიერ დაარსებული მეტალის საამქროდან დაიწყო. საქმეები კარგად მიდიოდა. ნიკელის კორპუსში მოთავსებული მექანიკური ფანქარი ერთ-ერთი პირველი დაპატენტებული გამოგონება იყო. ფანქარი გათლას არ საჭიროებდა, ამიტომაც ბაზარზე მისი პოზიციონირება ასეთი იყო - „მუდამ ბასრი“ (ინგ. ever-sharp pencil). კორპორაციის დღევანდელი სახელწოდება სწორედ აქედან წარმოიშვა.

წარმატებულ ბიზნესში ყოველთვის არიან ისინი, ვინც საქმის სასიკეთოდ ძალისხმევას არ იშურებენ. ასევე, არსებობენ კონკურენტები, რომლებიც შურით აღსავსენი მუდმივ პაექრობაში არიან. შედეგად, გარკვეული ან გაურკვეველი მიზეზების გამო ტოკუჯის საამქრო 1923 წელს დაიწვა. სჩანს, ვიღაცას არ აწყობდა მექანიკური ფანქრების კონკურენტობა ან ხომ შეიძლება დაღლილმა მუშამ ჩაუქრობელი სიგარეტის ნამწვავი უბრალოდ, შემთხვევით უადგილო ადგილას გადააგდო. ვინაიდან ძველი საამქროს აღდგენა შეუძლებელი და ძვირი იყო, ახალი, მაგრამ უკვე ქარხანა ქალაქ ოსაკაში აშენდა. ქარხანა უფრო მეტ შესაძლებლობეს იძლეოდა. ამიტომ ტოკუჯი ჰაიაკავა მუდმივად სიახლეზე ფიქრობდა. ერთხელ, მზიან ამინდში მოსეირნეს მაღაზიის დახლზე რადიომიმღები დაუნახავს და სწორედ მაშინ გადაუწყვიტავს რადიომიმღებების წარმოებასთან საკუთარი ბედის დაკავშირება. მოგვიანებით, 1951 წელს, „SHARP-მა” პირველი ტელევიზორის პროტოტიპი მსოფლიოს წარუდგინა. ამ მოდელის მარკა კი ასეთი იყო - SHARP TV3-14T. 1961 წელს, მსოფლიოში პირველი მიკროტალღოვანი ღუმელი გამოუშვა. ხოლო, მსოფლიოში პირველი თხევადკრისტალური დისპლეის მქონე კალკულატორი, რომელსაც ახლა სკოლებშიც კი ხმარობენ 1973 წლისთვის გაჩნდა. ასე, რომ კომპანიას თავისი არსებობის მანძილზე რა არ უწარმოებია. ჰუმანოიდი რობოტი, რომელიც დიასახლისის ფუნქციებს ითავსებს, ვიდეო პროექტორები, ტელევიზორები, ელექტროღუმლები, სალაროები, მეხსიერების ჩიპები,ტელეფონები,მსოფლიოში პირველი ორკარიანი მაცივრები და ა.შ.

აღსანიშნავია, რომ კომპანიის წარმატებაზე „Manchester United-მა” იმოქმედა. ინგლისის ნაციონალურ ფეხბურთის გუნდს ის 18 წელი აფინანსებდა. ამის სანაცვლოდ, ყოველი ფეხბურთელის ფორმას „SHARP-ის” ლოგო ამშვენებდა. ამ ფაქტმა კომპანიის მსოფლიო ცნობადობა ერთი ორად გაზარდა.

დღეისათვის მულტინაციონალური კორპორაცია „SHARP-ი” მსოფლიოს ნახევარგამტარი ელექტრონიკის მწარმოებელ საუკეთესო კომპანიათა ოცეულში შედის. თუმცა, „პანასონიკი”, „სონი”, „სამსუნგი” და „ტოშიბა” მისი კონკურენტები არიან. 2009 წელს, „SHARP-ის” ფინანსურმა ბრუნვამ 29 მილიარდი დოლარი შეადგინა, ხოლო დასაქმებულთა რაოდენობამ 54 ათასი ადამიანი.

თომას ბატას მიზნები და 15 მილიარდი გაყიდული წყვილი ფეხსაცმელი

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Sat, 17 Apr 2010 22:31:00 +0000

„Bata“ ოჯახის მფლობელობაში არსებული, ფეხსაცმლის დიდი კომპანიაა. მისი სათაო ოფისი შვეიცარიაში მდებარეობს, ბიზნესი კი მსოფლიოს ოთხ კონტინენტზე აქვს გაშლილი. თავისი არსებობის მანძილზე კომპანიამ უკვე 15 მილიარდი წყვილი ფეხსაცმელი გაყიდა.

კომპანიის ისტორია დღევანდელ ჩეხეთის რესუბლიკაში ჯერ კიდევ 1894 წელს დაიწყო. მისი დამფუძნებელი თომას ბატა იყო. იდეის განხორციელბა მაშინ დაიწყო, როდესაც სამხედრო ფეხსაცმელზე პირველი შეკვეთა პირველი მსოფლიო ომის დროს მიიღო. თომას ბატას მიზნად ჰქონდა დასახული - შეექმნა მაღალხარისხიანი ფეხსაცმელი დაბალ ფასებში. ეს ყველაფერი კი იმისათვის, რომ „Bata-ს“ საქონელი იოლად ხელმისაწვდომი და მეტად გაყიდვადი გამხდარიყო.

თომას ბატა 1932 წელს გარდაიცვა, ხოლო კომპანია საკუთარ ძმას ჟან ანტოანინ ბატას დაუტოვა. მისი ხელმძღვანელობით საქმიანობა ძალიან წარმატებული და შორსმჭვრეტელი გახდა. საბოლოო შედეგამდე დიდი გზა განვლო. თუმცა, 60 მილიონ ფეხსაცმლის წყვილს უკვე 1939 წელს 63 ქვეყანაში ჰყიდნენ.

მეორე მსოფლიო ომმა დიდი ზიანი მიაყენა ბატას ოჯახს. შედეგად, ამან მათი ამერიკაში გადასვლა საცხზოვრებლად განაპირობა. დაძაბულმა პოლიტიკურმა მდგომარეობამ ბიზნესი არაერთხელ გააცამტვერა. თავად ჟან ანტოანინს კი მუდმივად ციხით ემუქრებდნენ.

სირთულეებმა განვლო. კომპანია ჩვეულ საქმიანოაბას დაუბრუნდა. უამრავი პროდუქცია გამოუშვა და ბიზნესი მსოფლიოს გარშემო გააჩაღა. მართალია, თომას ბატას მიზანიფექსაცმელი ყველასათვის იოლად ხელმისაწვდომი გაეხადა ვერ ახდა, თუმცა ამას გაყიდვებზე არასოდეს უმოქმედია.

პ.ს. დამატებითი ინფორმაციისათვის იხილეთ შემდეგი ლინკები:

ლინკი 1;

ლინკი 2.

სტუდენტური ბიზნესი 1000 ა.შ.შ. დოლარად

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Mon, 12 Apr 2010 16:18:00 +0000

წარმოუდგენელია, მაგრამ კომპიუტერული ტექნიკის მწარმოებელი კომპანია „DELL-ის” საწყისი კაპიტალი 1000 დოლარს შეადგენდა. მაიკლ დელის მიერ 1984 წელს დაარსებულ კომპანიას თავდაპირველად პირდაპირი გაყიდვების მარკეტინგული სტრატეგია ჰქონდა არჩეული. ტეხასის უნივერსიტეტის სტუდენტი მაიკლ დელი თვლიდა, რომ ამ გზით ის კლიენტებს დაუახლოვდებოდა და ზუსტად გაიგებდა თუ რა სურთ მომხმარებლებს. სტრატეგიამ გაამართლა. მაიკლმა უნივერსიტეტი მიატოვა, მშობლების 300 ათასიანი ქონება ბანკში ჩადო და მთელი დრო ბიზნესს დაუთმო.

საკუთარი დიზაინის კომპიუტერი „ტურბო” კომპანიამ 1985 წელს გამოუშვა, თუმცა პროცესორი არანაკლებ ცნობილ კომპანიას „ინტელს” ეკუთვნოდა. მიუხედავად ამისა „DELL-ის” კაპიტალი 73 მილიონი დოლარით გაიზარდა. ინტერნეტის მეშვეობით „DELL-ის” პროდუქციის შეძენა 1996 წელს გახდა შესაძლებელი. ამერიკაში პერსონალური კომპიუტერების გაყიდვებით კომპანიამ 1999 წელს „HP-ის” გაუსწრო. 2000 წლისთვის კი მისმა შემოსავალმა 25 მილიარდი დოლარი შეადგინა.

კომპანიის მარკეტინგული სტრატეგია თითქმის არ შეცვლილა. პროდუქციის გაყიდვები დღითიდეღე მატულბდა, თუმცა უკანასკნელი რამოდენიმე წლის განმავლობაში „DELL-მა” დათმო საკუთარი პოზიციები. ეს შემოსავალზე და თანამშრომელთა რაოდენობაზეც აისახა. 2009 წელს კომპანიაში დასაქმებულ ადამიანთა რაოდენობამ 76, 500 ადამიანი შეადგინა. წლიურმა შემოსავლმა კი 61.101 მილიარდ ა.შ.შ. დოლარს მიაღწია. „DELL” ინფორმაციული ტექნოლოგიების მულტინაციონალური კორპორაციაა, რომელიც ქმნის, ავითარებს და ყიდის კომპიუტერულ პროდუქციასა და სერვისს.

ამერიკულმა ჟურნალმა „ბიზნეს ვიქმა” „DELL” მსოფლიოს ყველაზე ძვირადღირებული ბრენდების 2009 წლის ასეულში ოცდამეთხუტმეტე ადგილზე დააფიქსირა. ხოლო ბრენდის ღირებულება 10,291 მილიონ ა.შ.შ. დოლარად არის შეფასებული.

პ.ს. რა ბინესის წამოწყება შეიძლება დღეს 1000 დოლარად?

ჰიბრიდული სმარტფონი - „Chairman“

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Fri, 09 Apr 2010 14:20:00 +0000

ხომ გაგიგიათ - ვისაც არა აქვს ნოკია, ვჟიზნე ის ადინოკია! მომიტევეთ ჟარგონისთვის, მაგრამ თავს სწორედ მასე ვგრძნობ. მობილური ტელეფონი გარდამეცვალა, სისტემამ აურია, ის უბრალოდ აღარ მუშაობს და ჩემთვის ძალიან საჭირო უამრავი კონტაქტი თან წაიღო. ეჰ, არადა რამდენი რამ მაკავშირებდა ამ ტელეფონთან. ოთხი თვის ხელფასი, რომელიც მის შეძენას მოვანდომე და კიდევ მუდმივი კავშირის 4 წელიწადი. დროა ახალ მობილურ ტელეფონზე ვიზრუნო, მანამდე კი კიდევ ერთ ფუფუნების საგანს წარმოგიდგენთ „Ulysse Nardin-ის“ ჰიბრიდულ სმარტფონს, სახელწოდებით - „Chairman“.

სინამდვილეში, „Ulysse Nardin“ საათების მწარმოებელი შვეიცარიული კომპანიაა, რომელსაც საუკუნოვანი ისტორია აქვს. ამასთანავე, ჰიბრიდული მობილური ტელეფონების ტექნოლოგიების სფეროში პიონერია და ახალი პროდუქტის მეშვეობით, ძვირადღირებული მობილური ტელეფონების ბაზარზე რევოლუციასაც ახდენს.

„Chairman-ის“ მახასიათებლები:
 Google Android™-ის საობერაციო სისტემა;
 3,2 დიუიმის მოცულობის სენსორული ეკრანი;
 თითის ანაბეჭდის იდენტიფიკატორი;
 8 მეგაპიქსელიანი კამერა;
 მაღალი გარჩევადობის ვიდეო;
 YouTube™, Google Maps, Gmail™, Google talk და Facebook™;
 3G, GSM/WCDMA - 2G Bands 850/900/1800/1900MHz 3G Bands 900/2100MHz;
 სმარტფონის პლატფორმა, რომელიც უზრუნველყოფილია პროცესორით - Freescale i.MX;
 შიდა მეხსიერება 32 გიგაბაიტი;
 თამაშების გამოყენების გაფართოებული შესაძლებლობები;
 8 საათიანი სალაპარაკო დრო, 30 დღე მოლოდინის რეჟიმში.
 Ulysse Nardin Rotor (კინეტიკური სიმძლავრის სისტემა) და Crown (ბატარეის დამატებითი ელექტო კვება)

ამრიგად, ტელეფონი „Chairman-“ კომპანია „Ulysse Nardin-ის“ და „SCI Innovations-ის“ ერთობლივი პროდუქტია. ის 5 სხვადასხვა ფერშია ხელმისაწვდობი. აი მისი ფასი კი 12 800 დოლარიდან 49 500 დოლარამდე მერყეობს, რაც ინდივიდუალურ შეკვეთაზეა დამოკიდებული.

სააღდგომო კვერცხები და ფაბერჟე

noreply@blogger.com (Maka Asatiani) — Mon, 05 Apr 2010 15:58:00 +0000

ველოდები ჩემს 25-ე დაბადების დღეს, კიდევ სამმა თვემ უნდა განვლოს აგვისტომდე. ამინდი ნელ-ნელა სითბოს გვაპარებს. მე, როგორც მზის შვილს კმაყოფის შეგრძნებას მიმძაფრებს. ახლა აპრილია. აღდგომაა და ისიც 25-ე ჩემს ცხოვრებაში. ეს დღესასწაული ისევ ისე მიყვარს, როგორც ბავშვობაში. სააღდგომო კვერცხები შეღებილია, პასკა გამომცხვარია. ახლა უფრო დაზუსტებით ვიცი, რომ ეს ყველაფერი არამხოლოდ პატარებს ახარებს. რეალობაში, აღდგომა მსოფლიოში ყველაზე ძვირფასი სააღდგომო კვერცხების შემქმნელების შთაგონების მთავარი წყაროა. რას იფიქრებდა ადამიანი საუკუნეების წინ, რომ შეღებილი სააღდგომო კვერცხები შესაძლებელია ოდესმე ხელოვნების ნიმუში გამხდარიყო? ფაქტია, რომ თანამედროვე მსოფლიოში დეკორაციული სააღდგომო კვერცხები ნებისმიერი მასალისგან მზადდება. წარმოგიდგენთ რამოდენიმე მათგანს.

გერმანელი მხატვრის, პიტერ ნებენგაუსის კოლექციიდან: სიცოცხლის სიმბოლო - ოქროსფერი კვერცხი, რომლის ღირებულება 20, 400 ა.შ.შ. დოლარს შეადგენს. ხოლო მეორე, სვაროვსკის კრისტალებით ინკუსტირებული 7000 ა.შ.შ. დოლარად არის შეფასებული.

ფაბერჟე რუსეთიდან. ასეთი მხოლოდ 6 ცალი არსებობს, მისი ფასი კი 50, 000 ა.შ.შ. დოლარია.

ესეც სენსაციური კვერცხი 76, 250 ა.შ.შ. დოლარად, რომელის შემადგენლობაში შედის შოკოლადი და 100 კარატი ბრილიანტი. ის სპეციალურად La Maison Du Chocolat-ისთვის იქნა შექმნილი.

ნატალია ზაიცევას ნამუშევარი ფაბერჟეს ხელოვნებას და რუსულ სტილს აერთიანებს. რეცეპტი: ოქრო, ძვირფასი თვლები და მათ შორის სვაროვსკის კრისტალები.

ფაბერჟეს ზამთრის კვერცხი, რომელიც 3000 ბრილიანს აერთიანებს 9,6 ა.შ.შ. დოლარად არის შეფასებული.

როტშილდების ფაბერჟეს კვერცხი ისეთი ხელოვნების ნიმუშია, რომელსაც არაერთი თაყვანისმცემელი ჰყავს. გასულ წელს კრისტის აუქციონზე ის 18, 5 ა.შ.შ. დოლარად გაიყიდა.

P.S. ყველა მკითხველს ვულოცავ აღდგომას!