BRATSTVO i JEDINSTVO - Galenović

Haber Boşnak İletişim Bilgileri

2011-09-18T09:04:00.000-07:00

haberbosnak.com adresinden yayın yapan "Haber Boşnak" portalımız, gün geçtikçe daha da gelişiyor ve büyüyor. Gerek tasarım gerekse içerik olarak şimdiye kadar oldukça olumlu eleştiriler aldık.

Bu yazıyı okuyanlardan ve ilgilenenlerden tek bir ricam olacak; portalı etrafınızda duyurmanız.

Aşağıda, görüş ve önerilerinizi aktarabileceğiniz mail adresiyle, portalın Facebook ve Twitter bağlantıları bulunmakta...

info@haberbosnak.com

Facebook Sayfası

Twitter Sayfası

HAKKIMIZDA:
Haber Boşnak; özel olarak Türkiye’deki Boşnak kökenli ve Balkan göçmeni yurttaşlarımıza hitap etmekle birlikte Boşnaklar hakkında genel ve güncel nitelikte bilgi edinmek isteyenlerin de faydalanabileceği bir haber portalıdır.
Eski Yugoslavya coğrafyası, genel olaraksa Balkanlarla ilgili her şey Haber Boşnak‘ın yayın konseptinin önemli bir ayağını oluşturur.
Haber Boşnak; dünya, ülke ve toplum gerçekliklerinden hareket ederek Türkiye gündeminin çarpıcı konu ve sorunlarına objektif bir biçimde değinmeyi görev ve sorumluluk olarak kabul eder.
Haber Boşnak; eğitim, sağlık, bilim ve teknoloji gibi başlıklarda önemli, bilgilendirici ve herkese hitap edecek şekildeki içerikle bu alanlarda da toplumun gelişmesini ve bilinçlenmesini amaç edinir.
Haber Boşnak; şovenliği, tutuculuğu ve gericiliği reddeder; aydınlanmacı, toplumcu ve ilerici bir çizgide yayın yapma iddiası taşır.
Haber Boşnak; Türkiye’nin birliğini, halkların kardeşliğini savunur. Sloganı, Kardeşlik ve Birlik‘tir.

haberbosnak.com

2011-08-26T19:12:00.000-07:00

3 aydır bloga bir şey yazamadım, bunun çeşitli sebepleri var tabii ki; 12 Haziran seçim sonuçlarından doğan umutsuzluğu ve üzüntüyü bu sebeplerin başına rahatlıkla koyabilirim.

Bir diğer sebep, blogun ötesine geçmek gibi bir düşünceden kaynaklanan haber portalı kurma çalışmaları...

Pespayelik, seviyesizlik toplumun kılcal damarlarını dahi fethetmeyi sürdürürken ya kendi dünyamıza çekileceğiz, gericiliği galip ilân edeceğiz ya da meydanı gerici zihniyete boş bırakmayacağız, her alanda ve her anlamda "yağma yok, biz varız" diyeceğiz.

Yugoslavya coğrafyası ve Boşnaklar, genel olarak da Balkan göçmenleri ve Balkan coğrafyası hakkında güncel ya da genel nitelikte bilgi sahibi olmak isteyenlere yönelik entelektüel, toplumcu ve ilerici karakterde bir haber portalı yaratmaya çalışacağım.

Katkı sunmak isteyen olursa mutlulukla karşılayacağım elbette...

Portal adresi: haberbosnak.com

Mladiç "tam zamanında" yakalandı

2011-05-27T13:21:00.000-07:00

soL Haber Portalı'nda yazmış olduğum haber-analiz...

Ratko Mladiç yakalandı!

2011-05-26T05:24:00.000-07:00

Ratko Mladiç yakalandı. Evet, güzel, çok güzel bir haber. Fakat ben nedense sevinemiyorum. Konuyla ilgili ayrıntıları haber sitelerinden veya tv'den öğrenebilirsiniz. (soL Portal'ın haberi)

Ben başka bir şeye dikkat çekmek istiyorum. Ekim 2010'da bir analiz yapmış ve öngörüde bulunmuştum; doğru çıktı.

Öngörümün doğru çıktığına seviniyorum ama Mladiç'in yakalanmasına bir türlü sevinemiyorum. Çünkü bu savaşın en büyük suçluları ve sorumluları "kurtarıcı" ve "kahraman" türü sıfatlarla dünyayı kana bulamaya, başka başka ülkelere "demokrasi" götürmeye devam ediyorlar hâlâ!

İşi çoktan bitmiş bir katil paçavrasının yakalanmasını yeterli bulan varsa, onlara Mladiç'in yakalanmasıyla neyin değişeceğini kendi kendilerine sormalarını isterim. Evet, Mladiç'in yakalanması neyi değiştirecek?

Mladiç'e yönelen nefretin keşke birazı da Mladiç ve onun gibileri yaratan, vâr eden zemin olan emperyalizme ve kapitalist egemenlere yönelse... Belki o zaman, belki o zaman bir şeyler değişebilir. Aksi hâlde şimdiki gibi önümüze atılan "çöp"lerle yetiniriz.

Yugoslav Sosyalizmi

2011-05-19T16:24:00.001-07:00

Yugoslavya'nın bölünmesi söz konusu olunca genel argüman emperyalist müdahalelerdir. Ancak hangi emperyalist müdahale, bir temele dayanmaksızın bir iç savaş başlatabilir? Bu temel, Yugoslav sosyalizmi paradigması olabilir mi? Denilebilir ki, Yugoslav sosyalizmi paradigmasının yolun sonuna gelmesi, kendi yapısal sorunlarından dolayı çözülmesi veyahut çıkış noktası bulamaması, emperyalist müdahalelere uygun bir ortam yaratmıştır.

Yugoslavya'daki özyönetim deneyimi başından itibaren federal bir yapı içinde gerçekleşmiştir. Dolayısıyla hem iktisadî hem de idarî anlamda bir özyönetim sistemi kurulmuştur.

Özyönetim, merkezî iktidarın yetkilerini yerelliklere (Yugoslavya'da federe devletlere) devrettiği için merkezî iktidarı ve merkezî plânlamayı zayıflatmıştır. Merkezî iktidarı, otoritesi sayesinde güçlü tutmayı başarmış olan Tito öldüğünde, merkezin gücü iyice erimeye başlamıştır. Federe devletlere ne kadar 'özgürlük' ve 'yetki' verilirse ekonominin gelişiminin ve demokrasinin o kadar sağlanacağı iddiaları, yanılsamaları (ya da palavraları) yüzünden Yugoslavya parçalanma sürecine girmiştir.

Yugoslav sosyalizmi olarak bilinen özyönetim, "piyasa sosyalizmi" diye de tanımlanır. Aslında bu tanım özyönetimin niteliğini yansıtması bakımından kayda değerdir. Özyönetim işletmelerinin mülkiyeti devlete ait olmakla birlikte, işletmelerin de aynı yerel iktidarlar gibi geniş özerkliği vardır, yani merkezî plânlamanın sistem içindeki rolü çok azdır.

Merkezî iktidarın idarî anlamda otoritesinin en küçük kayba uğraması, özerk iktidarları başka yönelimlere itmiştir. İktisadî anlamda sistemdeki rolü zaten az olan merkezî plânlamanın ekonominin sekteye uğramasıyla aciz ve yetersiz kalması ise özyönetim işletmelerinin özel hâle gelmesine neden olmuştur.

Özyönetim işletmelerinin yönetim kurullarında bulunanlar ve diğer özel sermaye sahipleri görece zengindiler, bunlar sosyalizm döneminin sivil-asker bürokrasisiyle birlikte ayrıcalıklı sınıfını oluşturuyordu. Sosyalizm çözüldükçe bu sınıflar, ayrılan her bir ülkede yeni sistemin oligarşisini oluşturdu.

Güçlü olmayan, güçsüzleşen bir merkezî iktidar ve merkezî plânlama, bölgesel farklılıkların körüklenmesine, ayrıyetten bölgeler arasındaki gelir farklılıklarının da artmasına sebep olmuştur. Bu durum, sosyalizmin varlığının biricik şartı olan, sosyalizmin özümsenmesi, içselleştirilmesi olgusunu da ortadan kaldırmıştır.

Benim çıkarımım şu: Özyönetimin tek başına bir ekonomik model olarak uygulanması piyasa ekonomisinin sosyalizm yönetimi altında ehlileştirilmiş farklı bir versiyonu gibi... Bu modelin sosyalist olmayan bir yönetim altında uygulanmak istenmesi içinse "ölümü gösterip sıtmaya razı etmek" benzetmesi yapılabilir. Özyönetimle ilgili bu yazılanlar özellikle bizim ülkemizde yeni yeni dillendirilmeye başlanan ve AB'nin de üyelik için şart koştuğu yerel yönetimlere yetki devri ile bunun yanında demokratik özerklik gibi başlıklarda fikir edinmenizi sağlayabilir.

Konunun özüne dair derinlemesine bilgi sahibi olmak için ilgili kitaplardan faydalanılabilinir: 1 2 3 4

Genel Seçim Tahminlerim

2011-05-02T11:54:00.000-07:00

AKP yüzde 35 oy alır. Mükerrer oy kullanımı, seçim pusulaları imhası, elektronik ortam düzenbazlığı gibi hilelerle oy oranı yüzde 45'e kadar çıkabilir. Meclisteki sandalye sayısı azalmakla birlikte iktidarını korur. Kurulmakta olan daha gerici ve daha kapitalist rejimde bir virajı daha alır. Devlet yönetimindeki etkisi daha da artar. Toplumsal baskılar çok daha ciddi boyutlara ulaşır.

CHP yüzde 27-28 arası oy alır, ana muhalefet partisi olarak kalır. Kılıçdaroğlu, bu durumu 'kısmi seçim başarısı' diye pazarlar. "Daha çok çalışmak lâzım" diyerek tabanının gönlünü almaya çalışır. Tabanını kontrol altında tutmaya gayret ederek onların yeni rejime karşı pasifleşmesini sağlar.

Tabanının bir kısmını AKP'ye kaptıracak olan MHP bir yandan bu durumun üzüntüsünü yaşarken diğer yandan barajı geçmenin sevincini yaşar. Bunun dışında MHP'de pek bir şey değişmez. Oy oranı yüzde 11-12.

BDP milletvekili sayısını çoğaltacaktır kuşkusuz. Bugün izledikleri siyasi yöntem ve yönelimleri birkaç doz arttıracaktır seçim sonrası. Yeni anayasa çalışmalarında AKP'yle yapacakları pazarlıkların sonucu, sonraki süreçte BDP'nin yönelimini değil, yöntemini belirleyecektir.

CGB'nin (Cumhuriyet Güç Birliği) bağımsız adaylarından birkaçı meclise girecektir. Bu adayların arkasında duran toplumsal güçlerin nasıl bir ortak programla hareket edecekleri, adayların bu toplumsal güçleri ne oranda kuvvetlendireceği, milliyetçi/ulusalcı bir çizgi mi yoksa sosyalizan bir çizgi mi izleyecekleri CGB adına kritik önemde. Bu belirsizlikler CGB için ciddi handikaplardan birkaçı olarak görünüyor.

Ve TKP... Sosyalistlerin en büyük kitlesel partisi. Son dönemde sesini ve gücünü daha fazla şekilde ve daha fazla kişiye duyurarak toplumsallaşabilme bağlamında bir atılım yapacakları kesin. Bu atılımın boyutu ne olacak; belirlenen eşik hedef 500 bin. Öncelikle bu sayının yakalanması önemli, ancak daha da önemlisi alınan oy oranının insanlarda bir 'ilk başarı' algısı oluşturup oluşturmaması olacaktır. Bana kalırsa 500 bin, bir başarı ve başlangıç olacaktır.

Benim oyum mu? TKP'ye...

Balkanlar - Mustafa Balbay

2011-04-24T11:58:00.000-07:00

Konusu -kıyısından, köşesinden de olsa- Balkanlar ile ilgili olan kitapları tanıtmaya gazeteci-yazar Mustafa Balbay'ın "Balkanlar" adlı kitabından başlıyorum.

Birinci baskısı 1998 yılında çıkan ve gezi-inceleme tarzında yazılan "Balkanlar" adlı kitabın yazarı Mustafa Balbay, gezdiği yerlerdeki doğal güzellikleri, tarihî mekânları, önemli tarihî olayları ve kişileri; söz konusu Balkanlar olunca doğal olarak karmakarışık bir sosyal, kültürel ve siyasal tarihi ve ayrıca güncel sorunları işlemiş.

Balbay gezdiği yerlerde bölge halkıyla samimi sohbetler etmiş. Bu sohbetler kitabın ana damarlarından birini oluşturmuş. Fotoğraf çekmiş, bunlara da kitabın son sayfalarında yer vermiş.

Balbay bu kadar çok şeyi harikulade bir biçimde düzenlemiş ve ortaya bir solukta okunacak nadide bir eser çıkarmış. Anlatımı akıcı ve dili sade bir kitap.

Kitap 6 bölümden oluşuyor. Bu bölümler sırasıyla şöyle: Bulgaristan, Yunanistan, Makedonya, Arnavutluk, Sırbistan, Bosna-Hersek.

Bulgaristan kısmında ağırlıklı olarak Türk-Bulgar ilişkilerinden bahsedilmiş. Bulgaristan’da yaşayan Türklerin durumu üzerinde durulmuş. Ayrıca Şeyh Bedrettin hadisesi de Balbay’ın sohbet ettiği kişilerden birinin ağzından kısaca anlatılmış.

Yunanistan kısmında Batı Trakya Türkleri, Yunanistan’ın bağımsızlık mücadelesi, Gümülcine ve Selânik gibi Türkler için önemli olan kentler anlatılmış. Misal olarak; Selânik kelimesinin Büyük İskender’in kız kardeşinin adından geldiği vurgulanmış. Atatürk’ün evinin öyküsü anlatılmış.

Makedonya kısmında Üsküp ve Makedon-Yunan ilişkileri üzerinde durulmuş, Makedon topraklarının tarihinden bahsedilmiş. Atatürk’ün okuduğu askerî lisenin Manastır’da olduğu ve ayrıca ilk köle ayaklanması olan Spartacus ayaklanmasının bu topraklarda olduğu belirtilmiş.

Arnavutluk kısmında, Arnavutluk’un bağımsızlık mücadelesi anlatılıyor. Enver Hoca ve sonrası dönem çok güzel özetlenmiş. Ayrıca Arnavutluk’taki en ucuz arabanın Mercedes olduğu aktarılıyor.

Sırbistan kısmında Belgrad, Osmanlı dönemi Osmanlı-Sırp ilişkileri, Tito, Balkanlar’daki sorunlar (öz. Kosova) üzerinde durulmuş. Mesela; Balkanlar’da bir savaş çıkma ihtimali olursa ilk nerede başlar sorusunun genel cevabı Kosova şeklindeymiş. Bunlardan başka, bu kısımda anlatılan bir hikâye Balkanlar’daki Türk imajını göstermesi bakımından oldukça ilginç. 2. Dünya Savaşı sırasında yaşlı bir adam askerlere sormuş:

- Savaş mı çıktı?

Askerler, “Evet, Yugoslavlarla Almanlar savaşıyor” karşılığını vermiş.

Yaşlı adam: "Savaşta Türkler yok mu?"

"Hayır" cevabını alınca askerlerden, şaşkın bir şekilde şunu demiş yaşlı adam: "O zaman bunun adı savaş olmaz ki..."

Bosna-Hersek kısmında Bosna Savaşı, Sarajevo, Mostar anlatılmış. Bu bölümde ağırlıklı olarak öne çıkan duygular acı, hüzün ve barışa olan özlem… 92-95 yılları arası olan savaşın verdiği zararın rakamsal sonuçları aktarılmış:

50 bini çocuk 250 bin ölü…

3 milyon göçmen…

Yüzde 60’ı yıkılmış bir ülke…

Bilge Kral Çıplak

2011-02-22T05:38:00.000-08:00

Ülkenin birinde giyimine düşkün, kendini beğenmiş bir kral varmış. Kendini çok akıllı sanan kral, giyim kuşamdan başka bir şey düşünmezmiş.

Günlerden bir gün komşu ülkenin kralı kendisini ziyaret etmek istediğini bildirmiş. Elbette ki, bizim kralın ilk aklına gelen yine ne giyeceği olmuş. Hemen adamlarını çağırtmış.

- "Tüm dünyaya haber gönderin" demiş. "Öyle bir elbise istiyorum ki, dünyada bir eşi daha olmasın. Bana böyle bir elbise dikecek terziyi zengin edeceğim. Misafirlerimi karşılarken bu elbiseyi giyeceğim."

Kısa bir süre sonra, haber her yana yayılmış. En iyi terziler, ellerindeki kumaşlarla, saraya gelmişler. Hepsi yapacaklarını krala anlatıyormuş ama kral anlatılanlardan hiç birini beğenmiyor;

- "Çok daha güzel olmalı!" diye bağırıp duruyormuş.

Sonunda çok genç bir terzi çıkmış kralın karşısına.

- "Sen ne getirdin bakalım" diye sormuş kral. Terzinin genç ve tecrübesiz duruşu kralın umudunu iyice kırmış.

- "Benim getirdiğim çok özel sevgili kralım" demiş genç terzi. "Size öyle bir kumaş dokuyup, öyle bir elbise dikeceğim ki, sizden önce kimse böyle bir elbiseyi giymemiş olacak."

Kral bu sözlere çok şaşırmış.

- "Ancak bir şartım var" demiş genç terzi. "Giysiyi bitirene kadar işimize hiç kimse karışmayacak."

Kral aradığını bulmanın sevinciyle kabul etmiş bu şartı. Hemen iki kese altın verip;

- "Çabuk olun o zaman!" diye emretmiş.

Genç terzi hemen başlamış çalışmaya. ertesi gün iki kese altın daha istemiş kraldan. Kral hiç itiraz etmeden vermiş altınlarını. Aradan günler geçtikce, kral genç terzinin dokuduğunu söylediği kumaşı merak etmiş. Sonunda dayanamayıp, çalıştığı odaya girmiş. Genç terzi tezgahın başında harıl harıl çalışıyormuş. Kral sessizce bir süre izlemiş, bir şey göremeyince;

- "Demek bunca zamandır boş oturdun ha!" diye kükremiş. "Kese kese altınları ben boşuna mı verdim sana!"

Terzi sakin ve kendinden emin;

- "Saygıdeğer kralım" demiş. Bu kumaşı sadece akıllı insanlar görebilir. Bakın ne kadar da güzel oldu. Öyle değil mi?"

Kral ne diyeceğini şaşırmış. Aptal durumuna düşmemek için;

- "Evet evet çok güzel" demek zorunda kalmış ve hızla çıkmış odadan.

Kralın elbisesi şehirde kulaktan kulağa dolaşır olmuş. "Sadece akıllılar görebilir!" İnsanların merakı bunu duydukça daha çok artıyormuş. Sonunda tören günü gelmiş. Halk toplanmış, hazırlıklar bitmiş. Terzi kralı soymuş ve gerçekten varmış gibi üzerine bir elbise giydirmiş. sonrada karşısına geçip;

- "Çok şık oldunuz efendim" demiş.

- "Muhteşemsiniz."

Kral, genç terzinin bu iltifatları karşısında aynada gördüğü çıplak bedene hiç aldırmadan;

- "Eline sağlık, çok güzel olmuş" demiş.

Kral yeni elbiseleri ile çıkmış saraydan. Dışarda toplanan halk, kralı çıplak görünce çok şaşırmışlar. Ama kimse cesaret edip krala gerçeği söyleyememiş. Birden küçük bir çocuk haykırmış;

- "Kral çıplak, kral çıplak!"

Ardından cesaretlenen halk, gülmeye başlamış. Kral geç de olsa gerçeği böyle acı bir şekilde anlamış.

İnanmadığı doğrulara tapanlara kral çıplak diye bağıranların olduğu bir toplum dileğiyle...

Aliya İzzetbegoviç, nam-ı diğer Bilge Kral... Sevenleri çok var, sevmeyenleri de...

Yazacaklarım kimseyi kızdırmasın istiyorum. Yazılanlar üzerinde biraz olsun düşünülsün ve doğru bilinen bazı şeyler sorgulansın istiyorum.

Aliya İzzetbegoviç'in, nam-ı diğer Bilge(!) Kral'ın meşhur bir sözü vardır: "Narode, spavaj mirno, rata neće biti." (Halkım, rahat uyuyun, savaş olmayacak.)

Oysa ki, Aliya 1992 baharında bu sözleri Bosna parlamentosunda söylerken savaş çoktan Bosna'ya sıçramıştı.

Öyle ki, CIA bile ('bile' demeli mi acaba) Yugoslavya'da bir iç savaş çıkacağını çok önceden öngörüyordu.

Sabah Gazetesi'nin 30.12.1990 tarihli sayısında Yugoslavya'yla ilgili çıkan haber bu yazılanların kanıtı olarak tüm gerçekliğiyle ortada duruyor.

Kimse kızmasın ama marifet "Bilge Kral Çıplak" diyebilmekte...

Yugoslavya Yazıları soL Haber Portalı'nda

2011-02-12T12:08:00.000-08:00

Özgür Dirim Özkan 2010 yılının Eylül ayında
Pendik Bosna-Sancak Derneği'nde "Bosna'yı Anlamak"
adlı futbol ve sosyoloji içerikli bir seminer vermişti.

soL Haber Portalı'nda Yugoslavya yazıları yayınlanmaya başlandı. Özgür Dirim Özkan iki haftada bir Çarşamba günleri soL'da...

Dirim Özkan'ın ilk yazısından kısa bir bölüm:

İki haftada bir Çarşamba günleri, Yugoslavya Yazıları SoL Portal’da yer alacak. Bu yazılarda kimi zaman tarihî tartışmaları yeniden gün yüzüne çıkaracağız: Tito’yu tartışacağız, Çavuşesku’yu tartışacağız, “özyönetim”i tartışacağız. Kimi zaman güncel siyasî tartışmalara yer vereceğiz: Bosnalı Sırplar’ın siyasî taleplerini, Kosova’daki Batı mandasını, Sırbistan’daki işçi sınıfı mücadelesini, Bosna’da yeniden filizlenmeye başlayan sol damarı tartışacağız. Kimi zaman da sosyal-kültürel tartışmalara yer vereceğiz: Kusturica filmlerini ele alacağız, İvo Andriç’in Nobel ödüllü romanı “Drina Köprüsü”nü diğer eserleriyle karşılaştırarak inceleyeceğiz.

Yazının tamamını BURADAN okuyabilirsiniz.

Banu Avar Pendik'teydi

2011-01-29T07:34:00.000-08:00

Banu Avar 27 Ocak günü Pendik'teydi. Haftaiçi olmasına ve iş çıkışı saatlerine denk gelmesine rağmen yaklaşık 200 kişinin katıldığı konferans, Banu Avar'ın Sınırlar Arasında - Bosna'da Derebeylik Var adlı belgeselinden 10 dakikalık bir kısmın projeksiyondan gösterimiyle başladı. Gösterimin ardından konuşmasına başlayan Banu Avar, Bosna'nın, Kosova'nın, Arnavutluk'un, Makedonya'nın bugününden bahsetti; bu ülkelerle ilgili birkaç anısını anlatarak ülkelerin Yugoslavya parçalandıktan sonra içinde bulunduğu hâlleri gözler önüne serdi.

Kosova'da genç kızların, NATO kampları önünde 'koca' aramak için nöbet tuttuğunu; Bosna'da tüm fabrikaların yabancıların elinde olduğunu, işsizliğin felâket rakamlarda seyrettiğini; keza Sırbistan'da ve Makedonya'da da durumun farklı olmadığını söyleyen Banu Avar şu anısını paylaştı: "Zenica'da işsizlikten hergün futbol oynadıklarını öğrendiğim orta yaşlı adamlardan biriyle konuşmak istemiştim. Israrlarıma rağmen konuşmak istemediğini söyleyen adamın yanına gittim. Çalıştığı fabrikanın kapandığını, kızlarının bir televizyon kanalında yapılan (Yetenek Sizsiniz tarzı) yarışmaya katıldıklarını, kendisinin de yapacak bir şey bulamamasından dolayı futbol oynadığını öğrendiğimde şok olmuştum."

Son günlerde Kuzey Afrika ülkelerinde yaşanan gerilimli olaylara da değinen Banu Avar, halkların aç ve yoksul bırakıldığını, işbirlikçi yöneticilerin egemenliği altında uluslararası finans tekelleri tarafından sömürüldüğünü ifade etti. "Aç ve yoksul insanların yönlendirilmeleri kolay olur. Olaylar sadece bir halk ayaklanması gibi görünse de bir dönüşüm projesi için uygun ortam yaratılmasını sağlar nitelikte. ABD şimdiye kadar Kuzey Afrika hükümetlerinin arkasında duruyordu, şimdi ne oldu da ABD ayaklanmalar lehine sayılabilecek açıklamalar yapıyor?" diye sözlerini sürdüren Avar, ayaklanmaların aç ve yoksul halkın tepkisi olarak doğmuş olsa bile esasında Soros'un renkli darbelerine benzediğini belirtti.

Yeni dünya düzeni şablonunu, önce halkların yoksullaştırılıp sonra sadaka misali yardımlara muhtaç bırakıldığı, medya yoluyla da beyinlerinin yıkandığı ve kontrol altında tutulduğu, daha sonra ise bu nitelikteki kitlelerin istenildiği gibi kullanılabildiği şeklinde çizen Avar, bu şablonun Türkiye için de geçerli olduğunu söyledi. Buna karşı durmak içinse, her kesimden milli bağımsızlığı savunanların ortakça hareket etmesi gerektiğini, işçinin ve köylünün yanında durmak gerektiğini ifade eden Avar "yoksulluğun çaresi, ekonomik bağımsızlıktır; ekonomik bağımsızlık olmadan demokrasi de olmaz" diye konuştu.

Günün anısına Pendik Bosna-Sancak Derneği Başkanı Adem Gülsunay tarafından kendisine Saraybosna Başçarşı tablosu hediye edilen Banu Avar, konferans bitiminde sevenleriyle fotoğraf çektirdi, okurlarının kitaplarını imzaladı.

Banu Avar salondan çıkarken tesadüf eseri tatlı bir sürpriz yaşandı; konferansın ardından Sevdalinka grubuyla karşılaşan Avar, sokakta akordeon eşliğinde Sevdalinka şarkılarıyla uğurlandı.

CHP'li Gençler Che'nin, Başkan İhalenin Peşinde

2011-01-21T07:10:00.000-08:00

soL Haber Portalı'nda yazmış olduğum haber-analiz...

Cumhuriyet Halk Partisi Pendik Gençlik Kolları 17 Aralık’taki CHP Kurultayı’nda salona Deniz Gezmiş’li ve Che bereli Kılıçdaroğlu pankartı asmış, bu pankart medyada da genişçe yer almıştı. Sol söylemli bu pankartla gündeme gelen CHP Pendik İlçe Örgütü’nün başkanının, Kerkük’te ihale peşinde koştuğu ortaya çıktı.

17 Aralık 2010’da Ankara’da yapılan ve Kemal Kılıçdaroğlu’nun Genel Başkan olarak seçildiği CHP kurultayı sonrasında tartışılanlardan biri de kurultay salonuna asılan bir pankarttı. CHP Pendik Gençlik Kolları tarafından hazırlanan pankartta “68 Ruhuyla Halkın İktidarını Kurmaya Geliyoruz” sözleri ile Deniz Gezmiş ve Che Guevara'ya benzetilmiş Kemal Kılıçdaroğlu portresi yer alıyordu. Pankartla beraber CHP’nin Kılıçdaroğlu yönetimiyle beraber yüzünü sola dönüp dönmediği tartışılmıştı. CHP Pendik Gençlik Kolları Başkanı Şafak Can, konuyla ilgili görüşleri sorulduğunda “üniversitede akademik demokratik mücadele içinde, paralı eğitime karşı mücadelede” yer aldığını belirtmiş ve “Bu topraklarda sol siyaset yerli yerine oturuyor, o zaman 68 vurgusu yapmanın zamanıdır diye düşündük. Biz 68’in, o umudun devamıyız diyebilmek önemliydi. Bizim için de genel başkanımızın bu makamı alması bir umuda işarettir” sözleriyle pankartı asmaya nasıl karar verdiklerini anlatmıştı.

Son günlerde CHP Pendik İlçe Başkanı Halit Temiz’in ABD işgali altında bulunan Kerkük’le geliştirdiği ilişkiler, CHP’li gençlerin “1968 umudunun devamı olma” konusunda almaları gereken çok yol olduğunu ortaya çıkardı.

İlçe Başkanı Kuzey Irak’ta ihale peşinde
Halit Temiz, 3 Ocak 2009’da düzenlenen 8. Olağan Kurultay’da, oy kullanan 323 delegenin 133’ünün oyunu alarak ve seçim sürecinde parasal ilişkileri dolayısıyla çokça suçlanarak CHP Pendik İlçe Başkanı olan bir patron. Özellikle 2006 yılında kurduğu Atlantis İnşaat şirketi ile Pendik’te birçok lüks inşaat projesini sürdüren Halit Temiz, AKP’yle birlikte palazlanan sermaye kesimlerinin Pendik’teki yerel örgütlenmesi olan PESİAD (Pendik Sanayici ve İşadamları Derneği) ile sürdürdüğü “iyi ilişkileri” ile de tanınıyor.

Geçtiğimiz günlerde ABD işgali altında bulunan Irak’ı ziyaret eden Halit Temiz, bu ziyaretinde Iraklı yetkilileri İstanbul’a davet etmesi sonrasında yaşanan gelişmeler 1968 ruhu denildiğinde ilk akla gelen anti-emperyalizm konusunda CHP’li yöneticilerin bir derdinin olmadığını göstermesi açısından önemli veriler sunuyor.

Halit Temiz’in davetlisi olarak İstanbul’a gelen Kerkük Belediye Başkanı Nevzat A. Gili, Başbakanlık Müsteşarı ve Kerkük bölgesi Yatırımlardan sorumlu Baş yardımcısı Esat Fadıl, İmar ve İskan Bakanlığı Kerkük Müdürü Nejat Nuri, ziyaretleri kapsamında 9 Ocak 2011’de PESİAD’ı da ziyaret ettiler. Ziyaret sırasında İmar ve İskan Bakanlığı Kerkük Müdürü Nejat Nuri, “Kerkük’ün şu an 1. Dünya Savaşı’ndan çıkmış bir Almanya gibi” olduğunu ifade ederek yatırımcıları Kerkük’e davet etti. Irak’ta yaşanan “olumsuzlukların” sonlandığını belirten Kerkük Belediye Başkanı Nevzat A. Gili ise yatırım için bekledikleri patronların güvenliklerinden endişe duymamaları gerektiğini öne sürerek, “Kerkük Irak yönetimine bağlı bir şehirdir. Her türlü güvenceyi veriyoruz. Özellikle inşaat alanında yatırımlara ihtiyacımız var” değerlendirmelerinde bulundu.

ABD işgaliyle 1 milyondan fazla insanın hayatını kaybettiği Irak’ın yeniden inşa edilme sürecinde Türk inşaat firmaları da bu pastadan pay kapmaya çalışarak emperyalist işgali “onarma”ya çalışıyorlar. Yerel liderlerle ilişki geliştirerek küçük ve orta ölçekli ihalelerde söz sahibi olmaya çalışan bu şirketlerden birinin sahibi olan Halit Temiz’in de, Kerkük’te 15 bin konutluk bir inşaat ihalesini almak üzere olduğu bildiriliyor.

Teoman Alili Röportajı / Yugoslavya Dersleri

2011-01-20T13:53:00.000-08:00

Ulusal Kanal muhabiri Teoman Alili Yugoslavya’yla ilgili bir kitap yazdı. Yugoslavya Dersleri adlı kitap Kaynak Yayınları’ndan çıktı.

Teoman Alili, yeni çıkan kitabıyla Yugoslavya’yı parçalanmaya götüren süreci gözler önüne seriyor. “Yugoslavya nasıl parçalandı” sorusunun cevabını doyurucu bir biçimde vermeyi vaadeden kitap, iki temel konuda okuyucuyu aydınlatma hedefiyle yazıldı: Yugoslavya’da gerçekte ne olduğuyla ilgili olarak ABD ve AB’nin yıkıcı-bölücü politikalarını ortaya koymak; Türkiye halkına “Yugoslavya’ya iyi bak, benzer kaderi paylaşma” nasihatı vermek...

Teoman Alili’yle Yugoslavya’yla ilgili olarak internet vasıtasıyla yaptığım röportaj...

Teoman Alili kimdir?

1978 yılında İstanbul'da Makedonya vatandaşı Makedon kökenli bir anne ve Türk kökenli bir babadan doğdum. Lise dahil eğitimimin büyük bölümünü İstanbul'da tamamladım ve üniversite için Makedonya'ya gittim. Tam Yugoslavya iç savaşı zamanlarıydı. O sırada parçalanmaya karşı çıkan bazı gruplarda çalıştım. Amacım hep Yugoslavya'nın parçalanmasına karşı mücadele etmekti.

Ergenekon Operasyonu kapsamında dört gün gözaltında kaldınız, daha sonra sınırdışı edildiniz. Neyle suçlandınız?

Ergenekon örgütü üyesi olmakla suçlandım. Ancak Savcı Zekeriya Öz tarafından sorgulandıktan sonra serbest bırakıldım. 1981 yılından beri ailemin Türkiye vatandaşlığı başvurusu olmasına rağmen vatandaşlık verilmedi. Vatandaş olmadığım için de sınırdışı edildim.

Herhangi bir terör örgütü üyesi değilsiniz yani?

Vallahi Kurtuluş Savaşı yıllarında Kuva-yı Milliye üyelerine terörist demişlerdi. Bugün Ergenekon diye bir örgüt olmadığını biliyorum. Dolayısıyla varlığını bilmediğim bir örgüte üye de olamam. Ama gün gelir emperyalistlerin terörist dediği bir örgütle vatan savunması mevzubahis olursa "gerisi teferruattır."

Kitabınıza gelirsek… Bu kitapla neyi amaçlıyorsunuz? Neden böyle bir kitap yazma gereği duydunuz?

Yugoslavya bir çalışma masasıydı. Emperyalistler, dünyaya bağımsız yaşamanın mümkün olduğunu gösteren bir ülkeyi yok etti. Çok öğreticidir; Almanya'da Berlin Duvarı yıkılıp sınırlar kaldırıldığında yıl 1989'du. 1990'da ise Almanya, dönemin Dışişleri Bakanı Gencher'in liderliğinde Sırp ve Hırvat milliyetçilerini Almanya'da toplamaya başladı, onları silahlandırdı. Berlin Duvarı yıkılırken Yugoslavya'ya sınır duvarları dikildi. Bağımsız yaşamanın mümkün olduğunu gösteren ülke bilinçli bir biçimde kan gölüne çevrildi. Bence aynı hileleri Türkiye'de de yapıyorlar. PKK'nın Almanya'da ne kadar örgütlü olduğunu herkes biliyor mesela...

Yugoslavya’nın parçalanmasının sebebi genelde etnik-dini farklılıklar olarak bilinir. Oysa arka plânda farklı nedenler söz konusu öyle değil mi?

Etnik ve dini farklılıklar önemli tabi, ancak sadece bunlar değil başka nedenler de var. Bütün nedenleri bir ropörtaja sığdırmak mümkün değil. Yugoslavya Dersleri isimli kitabımı okumanızı öneririm. Bence Yugoslavya'nın parçalanması sırasında ırkçılık öne çıkarıldı. Etnik farklılıkları öne çıkarmak bence ırkçılığın ta kendisi.

Yugoslavya’nın bölünmesinde hep bir Sırp vurgusu ağır bastı. Her şeyin Miloşeviç’in ve Sırp milliyetçilerinin başının altından çıktığı söylendi. Tek suçlu Miloşeviç miydi gerçekten?

Miloşeviç, Sırp milliyetçisi tutumuyla büyük hatalar yaptı ve batının ekmeğine yağ sürdü bu bir gerçek. Üstüne Srebrenitsa Katliamı gibi açık bir Gladyo operasyonunu da ekleyince Batı istediğini aldı. Savaş Bosna'da değil Slovenya ve Hırvatistan'da başladı, bunu unutmamak lazım. Yani başta bir müslüman katliamından falan bahsetmek mümkün değildi; ancak Bosna Savaşı "Kanlı Düğün" adı verilen, bir Boşnağın Sırp düğününü basmasıyla başlamıştı. Bu olay Sırpları kışkırttı ve vahşi Sırp milliyetçileri katliamlara başladı.

Yugoslavya’daki önemli figürlerden birisine gelelim; Aliya İzzetbegoviç. Aliya’nın Türkiye’de ‘özgürlük ve bağımsızlık savaşçısı’ gibi bir imajı var insanların gözünde. Hatta Atatürk’e benzetenler bile var. Kimdir Aliya?

Bir cemaat lideri... Bence en büyük hatası "Batı İslam Cumhuriyeti"ni ilân etmesi oldu. Bu, ülkedeki müslüman karşıtı hareketlerin güçlenmesini sağladı. Özgürlük ve bağımsızlık Amerikan mandası olmaksa eğer, Aliya özgürlük ve bağımsızlık savaşçısıdır bence. Onu Atatürk'e benzetmekse cehalet bile değil.

Türkiye’de Sırplar’a karşı yoğun bir kin ve nefret var. Bunun sebebi de malûm; Bosna Savaşı’nda Çetnikler’in Boşnaklar’a karşı yaptığı katliamlar… Türkiye halkının Sırplar’a karşı olan antipatisini nasıl değerlendiriyorsunuz?

Çok normal. Ben de Sırpların yaptıklarını görüp yaşadıkça Çetnikler’den nefret ettim ve ediyorum ama bütün bir halkı lanetli görmek mantıklı gelmiyor bana. Sırplar’ın yaptıkları Amerika'nın Hiroşima ve Nagazaki'ye attığı bombalara benziyor. Başta haklı olan savaşlarını haksız savaşa çevirdiler. Çünkü katliam yaptılar, sivilleri ve silahsızları öldürdüler. Bu da doğal olarak Sırplara karşı nefreti doğurdu.

Ama sanki bazı kesimler de bilinçli olarak müthiş bir Sırp karşıtlığı pompalıyor. Bunu neye bağlıyorsunuz?

Sırp karşıtlığı puan getiriyor. İsrail karşıtlığı gibi algılanıyor Türkiye'de. Kolay oy kapısı yani. Bunun suçlusu da yine Sırplar bence. Dedim ya bir savaşı katliamla kazanamazsınız.

Türkiye Yugoslavya olur mu? Bu yöndeki endişeler ne kadar gerçekçi?

Bu ciddi bir endişe, ancak bence Türkiye Yugoslavya gibi olmaz. İki somut örnek vereyim. Yugoslavya parçalanırken parçalanmayı önce parayı elinde tutan limanlar istedi; Slovenya ve Hırvatistan. Türkiye'de ise limanlar tam tersi pozisyonda. Bir de Yugoslavya'da herkes parçalanmayı istedi, Türkiye'de ise parçalanmayı isteyen kitle sadece yüzde 5. Bence esas tehlike ikinci Yugoslavya gibi olmak. Zaten bence Batı’nın da hedefi Türkiye'yi önce federasyon yapmak, yani 2. Dünya Savaşı’ndan sonra kurulan Yugoslavya gibi yapmak.

Kosova’nın Yugoslavya’nın parçalanması sürecinde önemi malûm… Kosova ileride ‘Kürdistan’ için bir örnek teşkil edebilir mi?

Hayır, bence Kosova, Kıbrıs için örnek olabilir. Türkiye bunun üstüne gitmeli. Madem birlikte yaşaması mümkün olmayan iki halk var, bu iki halk Kıbrıs'ta da var. Türkiye, Kosova örneğini Kıbrıs için kullanmalı.

Son yıllarda eski Yugoslav ülkelerinde Tito dönemine fazlasıyla özlem duyulduğunu biliyoruz. Bu özlem, bir nostaljiden mi ibaret yoksa politik bir karşılığı var mı? Neden özlem duyuyor o insanlar?

Tito kurtuluştu, Tito birlikte yaşayabilmekti, Tito zenginlikti, Tito herkesin kırmızı pasaportu olması demekti. Tito, bugünlerde eski Yugoslavya cumhuriyetlerinde siyasi güç kazanıyor. Sırbistan'da sosyalist partiler birleşti, Makedonya'da hükümete girme şansları oldukça yüksek. Zaman gösterecek.

Son olarak kitabınızla ilgili iletmek istedikleriniz?

Kitabın insanların ilgisini çekeceğini umarım.

Gavrilo Princip Üzerinden Tarihsel Bir Analoji

2011-01-14T09:03:00.000-08:00

Feodalizmden burjuva ulus devlete geçişte, Türkiye klâsik Avrupa devletleri gibi ‘tek tip’ uluslaşma süreci yaşadı. Yugoslavya ise 1. Dünya Savaşı sonrasında kurulan krallık rejiminde kısmi bir uluslaşma sürecine girmiş, gelişmekte olan Sırp, Hırvat, Sloven milliyetçileri Slavizm ülküsü etrafında birleşmişlerdir. Mesela, Avusturya Arşidükü Ferdinand'ı öldüren Gavrilo Princip, Sırp milliyetçisi olarak bilinir. Oysa ki Princip Sırp'tır Sırp olmasına ama Sırp milliyetçisi değildir; (Yugo)Slavist'tir, ulusal kurtuluşçudur. Tarihsel bir değerlendirmede ise bu, ilerici bir duruşa denk düşmektedir. (Princip, Yugoslav uluslarının bağımsızlığı için mücadele eden Mlada (Genç) Bosna adlı örgütün mensubudur. Önemli bir bilgi; Arşidük'e gerçekleştirilen suikastte yer alan ekipte, yine Mlada Bosna üyesi olan bir de Boşnak vardır; Muhammed Mehmedbaşiç.)

Sırplar'ın kendi içlerindeki ayrılık da zaten uluslaşmanın ilk dönemlerinden beri Sırp mikro-milliyetçileriyle Sırp makro-milliyetçileri (önceleri Slavistler, sonrasında komünistler) arasında olagelmiştir. Bugünden bakınca Türkiye’deki aydınlanma hareketini, uluslaşma sürecini Jön Türkler’den, İttihatçılar’dan başlatıyorsak, Mustafa Kemal’le devam ettiriyorsak; Yugoslavya’da ise bu, Osmanlı’dan bağımsızlık girişimleriyle başlar, 1. Dünya Savaşı sonrası kurulan Yugoslav Krallığı’yla devam eder, Tito’yla sosyalizme evrilir.

Yugoslavcılık bu anlamda, bir uluslarüstü uluslaşma süreci olarak görülebilir. Krallık döneminde birleşen Sırplar, Hırvatlar ve Slovenler bir türlü feodal toplum yapısından çıkamamıştır. Türkiye'dekine benzer bir süreçle, kurtuluş ve kuruluş birarada gerçekleşmiş, sosyalizm sayesinde uluslarüstü bir uluslaşma sürecine gidilmiştir. Yugoslavya muhakkak ayrı bir inceleme konusudur, olabildiğince öznel faktörler vardır, kurulmasında-gelişmesinde-parçalanmasında... Ancak, Yugoslav sosyalizmi, ismi sosyalizm diye, salt bu isimden dolayı apayrı bir olgu olarak algılanmamalıdır. Türkiye'de nasıl ki "feodal sistemden kopuş-saltanattan cumhuriyete geçiş-laikliği kabul ediş-ulus devlet inşası" ilerlemeleri varsa; bunların karşılığı Yugoslavya'da "feodal sistemden kopuş-krallıktan sosyalizme geçiş-laikliğe/sekülarizme geçiş-uluslarüstü ulus inşası" şeklinde okunabilir. Yugoslavya nasıl ki sosyalizmden koparıldı, ABD ve AB’nin yörüngesine girdi; Türkiye de 1946’da başlayan bir bağlanma, sonrasında 12 Eylül 1980’de dönülen bir viraj ve nihayetinde AKP ile birlikte Kemalizm’in aydınlanmacı-ilerici-bağımsızlıkçı özünden koparılma sürecinin son demlerini yaşıyor. Bu anlamda yaşadığımız süreç –yine tarihsel olarak- Yugoslavya’nın parçalanma sürecine denk düşüyor, gibi geliyor bana… Ve tam da bu noktada hatırlanması gereken şu ki; büyük dönüşümler, ancak siyasal-toplumsal alt-üst oluşlarla gerçekleşir.

Konferans Haberi Yerel Gazetede

2011-01-08T07:44:00.001-08:00

BANU AVAR'la "Dünya Düzeni" Konferansı afişi

Yerelleşmenin, etnikçiliğin, bireyciliğin, piyasacılığın pompalandığı bir dünya düzeninde toplumu bu saldırılara karşı bilinçlendirmek gerekiyor. Yugoslavya deneyi bu anlamda bize çok şey anlatıyor.
Banu Avar, gerek Yugoslavya deneyi hakkındaki bilgi birikimiyle, gerekse de yeni dünya düzeni üzerine görüşleriyle kamuoyunun yakından takip ettiği bir isim. "Dünya Düzeni" konulu konferansa tüm halkımızı davet ediyoruz.

Haber şurada

Banu Avar Pendik'te

2011-01-05T00:06:00.000-08:00

Türk gazeteci, televizyon programcısı, yazar.

Londra City University televizyon bölümünde yüksek lisans yapan ve BBC belgesel kurslarını bitiren Banu Avar, BBC Türkçe bölümünde yapımcı ve sunucu olarak çalışmış, TRT’nin Londra muhabirliğini üstlenmiş ve Günaydın, Vatan, Dünya, Politika gibi gazetelerde muhabir olarak çalışmış ve birçok dizi yazıya imza atmıştır.

Bugüne kadar Balkanlar, Kafkasya, Ortadoğu, Orta Asya, Uzakdoğu, Avrupa ve Latin Amerika’dan dosyalarla onlarca ülkeyi konu edinen belgesel programları hazırlamıştır.

Bosna-Hersek, Sırbistan, Makedonya gibi eski-Yugoslavya ülkeleriyle ilgili de belgesel programları hazırlamış olan Banu Avar, Balkan coğrafyasını ve son dönemde yaşanan Balkan trajedisini Türkiye kamuoyuna özenle anlatmaya çalışmıştır. Aynı zamanda bu ülkelerin üst düzey devlet yetkililerini programlarında ağırlamış, bölgedeki halkların nabzını tutmuş, akademisyenlerle ve biliminsanlarıyla enine boyuna konuşarak Türkiye kamuoyunu aydınlatmaya çalışmıştır. Balkanlar’a yönelik tecrübe ve bilgi birikimi açısından Türkiye’deki ender insanlardan biri olmakla birlikte, Balkanlar’dan sık sık konferans ve panel davetleri alan Banu Avar, kitaplarında da Balkan coğrafyasını, özellikle de eski-Yugoslavya ülkelerini irdelemeyi sürdürmüştür.

Yazarın; Sınırlar Arasında (2006), Avrasyalı Olmak (2007), Hangi Avrupa (2007), Böl ve Yut (2008), Hangi Dünya Düzeni (2009) olmak üzere 5 adet kitabı bulunmaktadır.

Banu Avar'la uzun zamandır irtibatta olmama rağmen yoğun programı dolayısıyla ancak Ocak ayının 27’sinde Pendik’te olabileceğini söylemiştir.

"Dünya Düzeni" adlı konferans 27 Ocak 2011 Perşembe günü,
18:00-20:00 saatleri arasında Pendik Bosna-Sancak Derneği'nde düzenlenecektir.

AKP Soslu "Yeni CHP"

2010-12-22T14:30:00.000-08:00

"Yeni CHP"nin Parti Meclisi'nin büyük çoğunluğunu 'halkçılık' kelimesini ağzından düşürmeyen popülistler, sosyal demokrat kılığındaki liberaller, akademisyen görünümlü cemaatçiler, büyük sermayedarlar, Amerikancı eski diplomatlar ve tabii ki genel başkan kuyrukçuları oluşturuyor.

"Yeni CHP"li yöneticiler bundan böyle liberallerle AB toplantılarında, sermaye temsilcileriyle TÜSİAD toplantılarında, cemaatçilerle ABANT toplantılarında, Kürtçülerle ÖZERKLİK toplantılarında, sahte solcularla SOSYALİST ENTERNASYONAL toplantılarında boy gösterirler. CHP çok renkli bir parti oldu, sevinelim... 'AMİN' demeyi de unutmayalım ki, CHP'nin değiştiğini gösterebilelim!

İç Savaş Olasılığı

2010-12-17T06:28:00.000-08:00

Birgün'den Mehmet Süha Alparslan, "AKP iç savaşa mı hazırlanıyor ?" başlıklı yazısında TBMM Silah Alt Komisyonu'nda kabul edilen Silah Kanunu Tasarısı'ndan yola çıkarak Türkiye'nin Yugoslavyalaştırılacak ülkelerden biri olduğunu yazdıktan sonra kutuplaştırılmanın artarak devam ettirileceği öngörüsünde bulunuyor.

Odatv'den Metin Akpınar, "Birileri iç savaş hazırlığı mı yapıyor?" başlıklı yazısında, PKK-Cemaat yakınlaşmasının ortak düşman olarak TSK'yı gördüğünü belirterek Silah Kanunu Tasarısı'nın MİT'e ve Emniyet'e ağır silah alma yetkisi vermesinin arkasında TSK'ya alternatif bir silahlı güç arayışının yattığını ima ediyor. Ve can alıcı şu soruyu soruyor: "Darbe mi plânlanıyor, iç savaş hazırlığı mı yapılıyor?"

soL'da çıkan "İç savaş çıkarsa pompalı lâzım olur..." başlıklı haberde Silah Kanunu Tasarısı'nın geçmesinde yoğun lobi faaliyeti yürüten Silah Üreticileri, Satıcıları ve Sevenleri Derneği (SÜSASD) Başkanı Cuma İçten'in kim olduğu üzerinde duruluyor ve şu sözleri aynen aktarılıyor: "İç savaş çıkarsa silah gerekir, Boşnaklar silahlanmış olsaydı Sırplar bu kadar kolay katliam yapabilir miydi?"

Bianet'te yer alan "Silah hem elde hem belde" başlıklı haberde ise bireysel silahsızlanma için çalışan Umut Vakfı'nın istatistiklerine yer verilmiş. Umut Vakfı'nın 2009 istatistiklerine göre son 10 yılda silah sayısı 10 kat artmış durumda....

Silah Kanunu Tasarısı'nın kapsamı yukarıdaki linklerden detaylıca öğrenilebilir. Kanunun yerli-yabancı silah tacirlerini ihya edeceği tartışılamayacak bir gerçektir. Ve belki de, bundan daha önemli bir gerçek, bu tasarının yol açacağı sonuçlardır. Bireysel silahlanmada patlama ve bunun yol açacağı sonuçlar... Ordudan başka ve orduya karşı gibi gözüken ağır silahlı bir güç ve yol açacağı sonuçlar...

İç savaş olasılığından bugün için bahsetmemiz, geçmişe oranla çok daha somut bir tartışma konusudur. Maalesef bu tespiti yapacak noktaya kadar geldik Türkiye olarak. 22 Temmuz 2007 genel seçimlerinden sonra kamuoyuna da yansıyan bir biçimde hem kurumlar arası hem de kurumlar içi bir iç savaş yaşadığımızı gözönünde bulundurursak, kanunun meclisten geçmesi hâlinde orduyla polisi karşı karşıya getireceği tahmin edilebilir. Olayın bu yönü, üst-yapısal bir iç savaştır; son tahlilde 1. cumhuriyetçilerle 2. cumhuriyetçiler arasındaki savaş olarak da kodlanabilir. Gelinen noktada 2. cumhuriyetçilerin 1. cumhuriyetçileri pasifize ettiği söylenebilir.

İç savaş olarak adlandırılan çatışmanın, bir de alt-yapısal yönü, yani toplumsal yönü bulunmaktadır. Alt-yapısal gerginliklerin üst-yapı tarafından kurgulanmaya çalışıldığı veya üst-yapıdan kaynaklandığı; üst-yapının kontrol merkezinde 2. cumhuriyetçilerin bulunduğu, 2. cumhuriyetçilerin lokomotif gücünün ise Tayyip Erdoğan liderliğindeki AKP olduğu tespitlerini yapmamız gerekiyor.

Toplumsal gerginliklerin odağında kuşkusuz olası bir Türk-Kürt zıtlaşması duruyor. Dolayısıyla Türk-Kürt etnik gerginliği olası bir alt-yapısal çatışmanın özünü oluşturuyor. "İç savaş çıkarsa silah gerekir, Boşnaklar silahlanmış olsaydı Sırplar bu kadar kolay katliam yapabilir miydi?" sözleri alt-yapısal bir iç savaşın koşullarının oluşturulmaya çalışıldığının itirafı niteliğindedir. Nitekim son yıllarda örneklerini gördüğümüz olaylar (İnegöl, Hatay, Manisa, Altınova, Mersin vd.) hem fiziksel çatışmanın hem de zihinsel ayrılıkların halklar katına inmekte olduğunun göstergesidir.

Türkiye'yle Yugoslavya'nın sık sık karşılaştırılmasının sebebi, iki ülke arasında çokça benzerlik görülmesindendir. Buradan hareketle Yugoslavya'yla paralellikler kurarak Türkiye üzerinde uygulanmak istenen emperyalist reçeteyi anlamaya çalışabiliriz. Şöyle ki; Yugoslavya'ya baktığımızda da polise ağır silah edinme yetkisi veren benzer bir yasanın çıktığını görüyoruz. Yugoslavya'nın parçalanma sürecinde bölgede görev yapmış Amerikalı ve Avrupalı bazı diplomatların daha sonra Türkiye'de görevlendirildiğini görüyoruz. Yugoslavya'da savaşı ateşleyen çatışmaların öncelikle etnik olarak homojen olmayan topraklarda çıktığını görüyoruz. Yugoslavya'yı parçalanmaya götüren başlıca sebeplerden birinin bölgeler arasındaki ekonomik kalkınmışlık farkı olduğunu görüyoruz. Yugoslavya'da ayrılıkçı Arnavutların, Hırvatların, Boşnakların AB ve ABD'yle nasıl işbirliği yaptığını görüyoruz. Ekonomik çöküşün, siyasi bunalımların etnik milliyetçiliği ve ayrılıkçılığı nasıl körüklediğini görüyoruz.
Sahi, tüm bunlar bize, Türkiye'ye çok mu yabancı? Ve, çok mu uzak?

Tito Türkiye'de Saklanmıştı

2010-12-06T09:17:00.000-08:00

“Soyadımı değiştirdim, yeniden doğmuş gibiyim.”

2010-12-04T08:47:00.000-08:00

Pendik’te yaşayan Boşnak kökenli bir arkadaşım, Türkçe soyadını değiştirip dedesinin orijinal soyadını aldı. Şahin soyadı, yerini Salihoviç’e bıraktı. Kendisine hukuksal süreçle ve soyadını neden değiştirmek istediğiyle ilgili sorularım oldu ve o da samimi cevaplar verdi.

Soyadını değiştirdin. Mahkeme süreci nasıl işledi?

Dedemin eski soyadının Salihoviç olduğunu, toplumda bu soyadıyla tanındığımızı ve Salihoviç soyadını bu nedenlerden dolayı daha çok benimsediğimi, bu yüzden bu soyadını almanın gerekli hâle geldiğini belirten bir dilekçeyle mahkemeye başvurdum.

“Gerekli hâle geldiği” ifadesinden kastın ne?

Dilekçeci o şekilde bir üslûpla yazmıştı. “… dolayı bu davayı açmanın gerekli hâle geldiği…” şeklinde yazmıştı hatırladığım kadarıyla.

Peki dedenin soyadının Salihoviç olduğunu nasıl kanıtladın?

Mahkemeye Sırbistan’dan alınan doğum belgesini ve Türkiye’ye göç edildiğinde verilen göçmenlik belgesini sundum kanıt olarak.

Soyadını değiştirmek için geçerli sebep olarak ne söyledin?

Hakim “neden değiştirmek istiyorsun soyadını” diye sordu. Dilekçede yazıldığı gibi, “dedemin soyadı Salihoviç’ti ve hâlâ bu soyadıyla tanınmaktayız” diye cevapladım. “Şahidiniz var mı?” dedi. Şahidimin olduğunu söyledikten sonra şahidi çağırdı. Bu arada “Yugoslav göçmeni misin?” diye sordu, “evet” dedim… Şahit, hakimin sorduğu sorulara özetle şunları söyledi: “Davacıyı tanırım. Dedesi Yugoslavya göçmenidir. Dedesinin 1966 yılı göçmeni olduğunu biliyorum, çünkü biz de aynı yerden göç etmişiz. Göç etmeden önceki soyadları Salihoviç’tir. Bilgim bundan ibarettir.” Beyanı okundu, yemin verildi, imzası alındı vs. Netice olarak Şahin olan soyadımın Salihoviç olarak değiştirilmesine karar verildi.

Mahkeme masrafları ne kadar tuttu? Mahkeme ne kadar sürede sonlandı?

70 TL civarı tuttu. Dava, çeşitli aksaklıkların da rolüyle (birinci celsede mahkemeye sunduğum belgeler hakkında Bilgi İşlem’den cevap gelmemişti, ikinci celsede şahidim mahkemeyi kaçırmıştı, karar üçüncü celsede alınabildi) 10 ay gibi bir sürede karara bağlandı. Daha sonra gazete ilânı ve yeni kimliğin çıkarılması için de 40 TL kadar para ödedim.

Olayın teknik yönlerinden biraz da kişisel boyutuna geçersek… Şahin soyadından memnun değil miydin?

Bizi temsil eden bir soyadı değildi. Bir insanın ‘bir’ soyadı olur. Soyadımı değiştirdim ve şimdi kendimi yeniden doğmuş gibi hissediyorum.

Türkçe olduğu için mi memnun değildin soyadından?

Konu Türkçe olması değil, gerçek soyadımın dışında olması idi. Almanya’ya göç etmiş olsaydık orada da Almanca bir soyadı konulsaydı yine memnun olmayacaktım. Olduğumuz şekilde kabullenmediğimizi gösterir bu.

Aslının inkâr edilmesi mi yani? Boşnakça soyadını alıp almamanın aslına sahip çıkmakla doğrudan bir ilişkisi olduğunu mu kastediyorsun?

Bu görüşler kişiden kişiye değişiklik gösterebilir. Demiyorum ki Boşnakça soyadını almayanlar aslını inkâr ediyorlar veya sahip çıkmıyorlar. Demek istediğim, dünyanın neresinde olursa olsun ben gerçek soyadımla, yani olduğum gibi kabul görmek istiyorum. Ülkemizin bu özgürlük seviyesine kavuştuğunu görmek beni mutlu etti.

Özgürlüklerle pek alâkası olduğunu sanmıyorum şahsen. En basit 'hak arama eylemleri' bile polis şiddetiyle karşılık bulurken, hangi özgürlük acaba?

Hak arama eylemleri de yapılsın, onları da istiyoruz.

Peki şuna ne diyorsun; Boşnaklar Türkçe soyadlarını sahiplenmişler artık, Boşnakça soyadları ise sadece Boşnak topluluğu arasında kullanılan bir ‘göbek adı’ gibi… Öyle değil mi?

Buna tamamen karşı çıkıyorum. Gerçek soyadlarımızın yerine nüfus memurunun koyduğu herhangi bir soyadıyla çağrılmam tamamen yanlış bir durum…

Yani bunu özgürlüğün gelişimi olarak kabul ediyorsun?

En azından iyimser olmak istiyorum.

Birinci Cumhuriyet Düşerken

2010-11-15T09:23:00.001-08:00

"Dünyanın geleceği bağımsız ülkelerin elindedir. Bugün dünyanın bağımsız ülkeler sıralamasında ülkemiz başı çekiyor. Dünya savaşlarından sonra kurulan büyük Yugoslavya Federasyonu, emperyalistlerin emellerini Doğu Avrupa'nın ortasında kesmektedir. Ancak ülkemiz kristal bir küredir. Ben 'Josip Broz Tito', bu küreyi ellerimle tutarak değil, alttan nefesimle üfleyerek havada tutuyorum. Umarım benim nefesim tükendiğinde hemen birisi gelir ve bu görevi devralır. Yoksa kristal küre yere düşer ve tuz buz olur. İşte o zaman dünyanın kaderinin korunması başka bağımsız ülkelere kalır. Anadolu'da Kemalistler tarafından kurulan devletin temeli bağımsızlıktır. Bu yüzden dünyayı kurtarma görevi Anadolu'nun omuzlarındadır." (3 Haziran 1974 / Üsküp)

İzleyenler hatırlayacaktır, Emir Kusturica'nın Underground filminin sonuna doğru bir sahne vardır; yeraltındaki yollarda çaresizce koşturan 'Yugoslav' İvan, Yugoslavya'sının yolunu aramaktadır. Sırpça/Hırvatça konuşan siyahi bir askerin kullandığı Birleşmiş Milletler aracı geçer yanından. Araç, bin mark karşılığı Bosna'dan kaçmak isteyen mültecileri İtalya'ya götürmektedir. BM askerinin "nereye gidiyorsunuz" sorusuna "Yugoslavya'ya" diye cevap verir bizim Yugoslav İvan. Askerin "nema više Jugoslavije" (Yugoslavya yok artık) cevabıyla İvan şok geçirir adeta: "Kako nema?" (Ne demek yok!)
Ve o an, yeraltına yukarıdan kanlar damlamaktadır, Yugoslav İvan'ın ellerine...

Kim bilir, günün birinde belki, bu film sahnesi bizim topraklarımız için de geçerli olacak. Belki de, kim bilir, yine günün birinde, Tito'nun kehaneti gerçekleşecek. Hangisinin daha gerçekçi ve mümkün bir senaryo olduğuna siz karar verin.

Underground filminin müziklerinden biri olan Mjesečina'nın sözlerinden alıntıyla bitirelim...
Šta ce biti sa nama? (Ne olacak bize?)
Cevabı yine aynı şarkıdan:
Niko ne zna! (Kimse bilmiyor!)

Korkuyorum

2010-11-01T10:33:00.001-07:00

23 yaşındayım. İlköğretim ve hatta lise yıllarımda milli bayramları büyük bir coşkuyla kutlardım, kutlardık. O dönemler herkesin hayatında aynıdır hemen hemen. Çocukluk yıllarında öğrenciler, kendilerine verilenleri alırlar, o bilgileri benimserler, ben de öyleydim. Resmi ideoloji ne de olsa… Ne mutlu Türk’üm diyerek ve Andımız’ı söyleyerek büyüdük. Sosyal Bilgiler dersi, hangi tarihte hangi savaş oldu, kim kazandı diye öğretildi, o kadar. İnceleme yok, sorgulama yok…

Liseye geçtiğim yıllarda AKP diye bir parti başa geçti, pek tanımıyordum. Liderinin dinci bir parti olan Refah Partisi kökenli olduğunu bilirdim sadece o ergen kafamla… Avrupa Birliği’ne girmek için çabalıyordu ülkemiz, ben de düşünceleri yeni yeni filizlenen bir çocuk olarak gece geç saatlerde yatağımda radyodan dinliyordum Kıbrıs görüşmelerini… Sene 2004. AKP büyük bir iş başarmıştı. Kıbrıs konusunda ilerleme kaydetmişti, öyle anlatıldı radyodan, gece 2’de radyodan dinliyordum. AKP, Avrupa Birliği’ne sokacaktı Türkiye’yi... Seviniyordum, 16 yaşında bir genç olarak Avrupa Birliği’ni nasıl somutluyordum kafamda acaba, hatırlamıyorum ama seviniyordum işte…

Büyüdüm. Üniversiteye başladım. Türkiye’nin en iyi üniversitelerinden birinin en iyi bölümlerinden birini kazandım. Sene 2007. Türkiye genel seçimlere gitti. AKP tek başına iktidar gene… Çocukluğumdan beri gelecek kaygısı taşıyordum. 2007’de, ülkenin geleceği ne olacak kaygısı taşımaya başlamıştım. Cumhuriyet mitingleri yapılıyordu. Kendi geleceğimi ülke geleceğinden soyutlayarak düşünüyordum. Ülke geleceği için daha fazla endişelendiğim zamanlardı. Cumhuriyet mitingleri yapılıyordu, umutlandım. Çocukluk yıllarımda aşılanan cumhuriyet ve Atatürk sevgisinin etkisi olsa gerek. Zararı yok onların, AKP zararlı idi.

Yıllar geçti, AKP’yi Demokrat Parti’ye benzettiğim zamanlar… Tahkikat Komisyonları ne kadar tanıdık gelmeye başladı. Ergenekon, Kafes, Balyoz derken… Baskılar, dinlemeler, gözaltılar, tutuklamalar… Aman Tanrım!

Evet, Kurtuluş Savaşı büyük bir başkaldırıydı. Antiemperyalist bir Türkiye’nin başlangıcıydı. Gelecek nesiller bundan faydalanmıştı. Deniz Gezmişler’in, Sinan Cemgiller’in anaları-babaları Cumhuriyet döneminde yetişmiş insanlardı. Kurtuluş Savaşı’nın ikincisini verdiklerini söylemeleri boşuna değildi. Cumhuriyet büyük bir atılım, büyük bir sıçramaydı. Kurtuluş’un devamındaki devrimler/reformlar aydınlanmacı ve ilerici bir atılımdı. Sahiplendim, sahiplenmeliydik.

Kaç yıldır milli bayramları kutlamıyorum. Gerçekte, yani şu an ne olduğunu inkâr edip, geçmişle yetinip kendini tatmin etmek gibi geliyor. Mahir Çayan demişti; üç tür Kemalist var, bunlardan biri de sol Kemalistler… Bunlar hâlâ 29 Ekim’i kutluyordu, 30 Ağustos zaferini kutluyorlardı. Acayip bir akıl yanılsaması içindeydiler; cumhuriyetin değerlerinin ve kazanımlarının ellerinin altından gittiklerini göre göre şekilcilik yaparak, kendilerini kandırarak cumhuriyeti kutluyorlardı.

Yugoslav göçmeni bir babanın çocuğuyum. Yugoslavya’nın nasıl parçalandığını iyi bilirim. Ne orada doğdum ne de oraya gittim ama içim yanar Yugoslavya’yı andığım zaman. Bilirim çünkü nasıl birbirlerine girdiğini halkların, nasıl parçalandığını o güzel ülkenin… AB’nin, BM’nin, NATO’nun ne olduğunu Yugoslavya’ya bakınca anladım.

Alevi bir annenin çocuğuyum. Alevilere yapılan katliamları iyi bilirim. Maraş, Çorum, Sivas içimi parçalar. Bosna’da yapılanlardan aşağı kalır yanı yoktur yaşananların bilirim. Ancak hâlâ bir aradayız. Ne güzel bir şey... Nefret etmek kitabımda yazmaz. Unuturum kötülükleri… Güzellikler gelecekte…

Günün birinde Kılıçdaroğlu diye bir adam çıktı; umut verdi, umuda ihtiyacı olanlara… Aylar geçti, ne olduğu ortaya çıktı, Avrupalı sosyal demokratlardan farkı yoktu. Bitmek üzere olan bir cumhuriyetin kurtarıcısı gibi göründü fakat yanlış bir algıydı, anlaşıldı kısa zamanda. Lidere, tek kişiye umut bağlamanın çoktan sakat olduğunu fark ettiğim için hayâlkırıklığına uğramamıştım ancak, hayâlkırıklığına uğrayanlar çok olmuştu. Son umut, son çare olarak görüyordu birileri…

2011 seçimleri geliyordu. Yıllardır, “bi’ şey yapmalı” diyordu insanlar ama kimse bir şey yapmıyordu. Süreç işliyordu; tepkisizlik ve sindirilmişlik 12 Eylül darbesinde başlamış, son yıllardaki politik psikoloji yöntemleriyle ve medya propagandasıyla zirveye ulaşmıştı. Abartısız, yıkılıyordu cumhuriyet.

İlköğretime giden çocuk büyümüştü artık, Türkiye de epeyce değişmişti. O çocuk, bugünün genci, ülkenin geleceğinden korkuyor; en başta bir iç savaş olasılığından korkuyor, dinin toplumsallaşmasından yani laikliğin ayaklar altına alınmasından korkuyor, insanların giderek yoksullaşmasından korkuyor, bu toprakların zenginliklerinin sömürülmesinden korkuyor, bu ülkenin doğmamış çocuklarının birilerine bağımlı/borçlu olarak doğmalarından korkuyor.

Korkuyorum, yaşananlardan ve daha da yaşanacaklardan...

Sırbistan'ın AB Üyeliği ve Mladic'in Durumu

2010-10-27T14:47:00.002-07:00

Balkanlar'ı kişisel olarak sık takip etmekle birlikte bu blogda Balkanlar'la ilgili güncel gelişmelere pek değinmiyorum.

Ancak bu sefer, 'tarihe not düşmek adına' önemli gördüğüm bir gelişmeyi paylaşmak ve kısaca yorumlamak istiyorum.

Sırbistan AB Yolunda

Sırbistan hükümeti, 22 Aralık 2009'da AB'ye üyelik başvurusunda bulunmuştu. AB, üyelik adaylığı için Sırbistan'a savaş suçlularını yakalamasını şart koşuyordu. Ancak, son zamanlarda Sırbistan'ın Kosova politikasını yumuşatması (Kosova hükümetiyle görüşülebileceğini açıklaması, Kosova konusunda AB ile birlikte hareket etme söylemi) AB'nin de Sırbistan'a karşı yumuşamasını sağladı. AB, savaş suçlularının yakalanması şartını, Sırbistan'ın ICTY (Eski Yugoslavya Savaş Suçluları Mahkemesi) ile tam işbirliğinde bulunması olarak revize etti, yumuşattı. Bu kararın mantığı veya amacı, Sırbistan'ı AB'ye daha fazla yakınlaştırmak ve Sırp muhaliflerin AB yanlısı Sırp hükümetine olan eleştirilerinin önüne geçmek şeklinde okunabilir. Son tahlilde; Sırbistan'ın 2011 sonu veya 2012 başı gibi adaylık statüsü kazanacağı tahmin ediliyor.

Mladic yakalanırsa kimse şaşırmasın, sevinmesin!

AB'ye üyelik yolunda kapıyı biraz daha aralayan AB yanlısı Sırp hükümeti, Karadzic'i yakalayıp(!) Lahey Adalet Divanı'na teslim ettiği gibi Mladic'i ve Goran Hadzic'i de teslim edebilecek mi? Gelişmelere bakınca bunun pekalâ mümkün olabileceği izlenimi çıkıyor. Geçtiğimiz günlerde Sırp basınına demeç veren Sırbistan Cumhurbaşkanı Tadiç şunları ifade etti: "Mladic'in yerinin tespitinin ve yakalanmasının zaman sorunu ('zaman sorunu' kısmını AA, 'an meselesi' olarak vermiş haberinde) olduğunu düşünüyorum.
Avrupa Birliği üyelik adaylığımız ve vatandaşlarımızın günlük yaşamlarıyla ilgili sorunlarının çözümüne odaklanmamız için Sırbistan'ın savaş suçluları yükünden kurtulmasını umuyorum." AB'nin savaş suçlularının yakalanması şartını, ICTY ile tam işbirliği olarak revize etmesinin Tadic'in bu açıklamalarının ertesine denk gelmesi sıradan bir tesadüf mü yoksa birbiriyle doğrudan bağlantılı mı? Soru net, cevabı da bir o kadar net kanımca...

AB ve Sırbistan arasında AB üyeliği, Kosova'nın tanınması, savaş suçlularının yakalanması vb. hususlarda çeşitli pazarlıklar yaşandığı anlaşılıyor. Bu pazarlıkların kapsamı zamanla su yüzüne çıkacaktır ancak şu an için şu kadarı söylenebilir ki; savaş suçlularının yakalanması tek başına değerlendirilmemelidir. Başka bir deyişle; Mladic, bir katliamcı olduğu için yakalanması istenen/amaçlanan eski bir savaş suçlusu olmasından öte karşılıklı politik hamlelerde kullanılan çok değerli bir taktiksel araçtır ve pazarlık unsurudur. Buradan hareketle, ola ki Mladic yakalandı; bu, geç gelen adaletin tecellisi olmayacak, birtakım pazarlıklar sonucu varılan bir anlaşmanın gereği olacaktır. Belki kehanette bulunmak gibi olacak, belki bir öngörü olacak veya belki de fantastik bir iddia olacak ama, 1-2 sene içinde Mladic'i Lahey'de görebiliriz. Son olarak bir telkinde bulunmak isterim; 2011-2012 gibi Mladic ve/veya Goran Hadzic yakalanırsa şaşırmayın, sevinmeyin.
Zira, AB'nin ve/veya BM'nin adaleti, erken de gelse geç de gelse adalet değildir.

Aliya İzzetbegoviç Kimdir?

2010-10-21T05:18:00.000-07:00

soL Haber Portalı'ndan Ali Örnek, Aliya İzzetbegoviç hakkında gayet bilgilendirici ve doyurucu bir yazı kaleme almış. Kendisiyle bir hafta kadar önce konuştuğumda, Yugoslavya hakkında daha fazla şey öğrenmek istediğini söylemişti ancak görüyoruz ki yazılmayanları yazabilecek kadar bilgi sahibi ve cesur... Kendisine böyle bir yazı kaleme aldığı için özel teşekkürlerimi sunarım.

NATO sevdalısı, Nazi yandaşı: Aliya İzzetbegoviç

II. Dünya Savaşı yıllarında Nazi tümeninin üyesiydi, NATO'nun parçaladığı ve işgal ettiği Yugoslavya'daki yıkım sırasında ABD'nin müttefiki oldu. Birçok savaş suçu işledi ancak şimdi o geçmişteki ortakları tarafından "bilge kral" olarak anılıyor. İşte Aliya İzzetbegoviç'in biyografisi.

Bu hafta Aliya İzzetbegoviç'in 7'nci ölüm yıldönümü idi. İzzetbegoviç, yönetmen Emür Kusturica'nın Antalya Altın Portakal Film Festivali'nin jürisinde yer almak için gelmesi üzerine ülkemizde başlayan Yugoslavya tartışmalarıyla birlikte Kusturica'ya karşı kampanyaya katılan geniş bir kesim tarafından kahraman olarak öne çıkarıldı.

"Bilge Kral" lakabının yakıştırıldığı İzzetbegoviç, dincilerden liberallere birçok yazar tarafından sahiplenildi. Bu hafta ülkemizin çeşitli yerlerinde de İzzetbegoviç'i anma etkinlikleri düzenleniyor. Ancak İzzetbegoviç anılacaksa, iki özelliği göze çarpıyor: Hem Nazi işgali, hem NATO işgali sırasında ülkesine ihanet etmiş olması.

Yahudi düşmanı, Nazi işbirlikçisi
"Bilge kral" yakıştırmasından önce İzzetbegoviç, Yugoslavya'daki kanlı iç savaş sırasında "Boşnakların lideri" olarak tanıtıldı. 1925 doğumlu olan İzzetbegoviç, 16 yaşındayken Boşnaklar arasında faaliyet yürüten "Genç Müslümanlar" örgütüne üye oldu. Genç Müslümanlar Örgütü Aliya İzzetbegoviç'in siyasi geçmişinin hemen her dönüm noktasında ortaya çıkacak olan, faaliyetlerini 1949 yılındaki açık silahlı isyanın ardından yeraltına indirmiş ve bir Büyük İslam Devleti ideali etrafında birleşen İslamcılar'dan oluşan bir örgüttü.

II. Dünya Savaşı Yılları'nda Nazilerin işgali altındaki Hırvatistan'da kurulan işbirlikçi Ante Pavliç yönetiminin destekçileri arasında birçok Genç Müslüman Örgütü üyesi gibi Aliya İzzetbegoviç de yerini alacaktı. Pavliç'in Ustaşeleri Nazi işgaline direnen Tito liderliğindeki Partizanlara, direnişi destekleyen özellikle Sırp halkına, Çingenelere ve Yugoslavya Yahudileri'ne yönelik katliamları organize ediyordu. İzzetbegoviç II. Dünya Savaşı yıllarında esas hizmetini Naziler tarafından desteklenen Sırbistan'da kurulmuş olan General Milan Nedic'e sunacaktı. Nedic'in Çetnikleri tıpkı Ustaşeler gibi Nazi işgaline direnenlere yönelik savaş açmış ve kimi katliamları icra etmişti. İzzetbegoviç ile, bugünlerde Türkiye'de tartışmalarda sıklıkla lanet okunan Sırp milliyetçisi Çetnikler'in ortak geçmişiydi bu.

İzzetbegoviç'in mensubu olduğu Hançer örgütü, Naziler'in 13. SS Tümeni olarak biliniyordu. Hırvatistan'daki Yahudilerin etnik temizliği ve Saraybosna'daki Sırp katliamları bu birliğin eseriydi. Hançer Macaristan'daki Nazi yanlısı rejimi desteklemek için bu ülkede de kullanıldı. II. Dünya Savaşı'nın ardından ulaşılan belgeler, Genç Müslümanlar'ın bu birliğin oluşturulmasında kullanıldığını, dahası, Abwehr ve Gestapo gibi Nazi istihbarat örgütü için çalıştıklarını ortaya koydu.

Aslında İzzetbegoviç 20 bin Boşnak gibi, dönemin Kudüs Müftüsü Emin el Hüseyini'nin çağrısına uymuştu. İzzetbegoviç bu yıllardaki ortaklığını İslam davası için komünistlere karşı direnmek olarak sunsa da Hançerler sadece anti-komünist değil, anti-semitist, ırkçı bir çizgiyi benimsemişlerdi. Ustaşe ve Çetnik destekçisi olan İzzetbegoviç bu suçlarının cezasını Tito önderliğindeki Yugoslavya'da 3 yıl hapis cezasıyla atlattı. Zira Tito yönetimi, II. Dünya Savaşı sırasında özellikle Boşnaklar ve Hırvatların Nazilerle işbirliğine gittiği gerçeğini unutturmak, yeni bir kardeşlik ve birlik dönemi başlatmak istiyordu. Bu nedenle İzzetbegoviç gibiler üstünkörü yapılmış soruşturmalarla göstermelik cezalar aldılar.

İslami diktayı arzuluyordu
İzzetbegoviç'in şüphesiz II. Dünya Savaşı yıllarında oluşturduğu öğretisi, özellikle Yahudi düşmanlığı vurgusuyla öne çıkıyor. Öte yandan İzzetbegoviç'in 1970'li yıllarda ilan ettiği, "İslami Beyan" adlı programında şu ifadeler yer alıyor: "Müslümanların çoğunlukta bulunduğu ülkelerde İslami düzeni tesis etmek için silahlı ve politik bütün yollara başvuran bir mücadelenin oluşturulması". İzzetbegoviç'in aynı programda yer verdiği bir diğer vurgu ise "İslami olmayan hiçbir kuruluşla işbirliğine gidilmemesi, İslami düzenin tek program olarak kabul edilmesi".

Yugoslavya Savaşı'ndan hemen önce Sırp lider Slobodan Miloseviç'in Yugoslavya'nın çok kültürlü yapısına dikkat çektiği ve milliyetçiliğin bu birlikteliğin düşmanı olduğunu ilan ettiği 1989 yılı konuşması çokça tartışıldı. Bu konuşmadaki kimi cümleler kasıtlı olarak önplana çekilerek Sırp liderin bir tür Sırp tiranlığını arzu ettiği iddia edildi ancak aynı odaklar 1970'deki programı benimseyen İzzetbegoviç liderliğindeki Boşnakların, Bosna-Hersek gibi farklı inanç ve kültürlerin de bulunduğu bir yerde İslami düzeni dikte etmesini ve hiçbir gayr-i müslim kuruluşla işbirliği yapılmayacağına yönelik programını nedense hasır altı etti. Oysaki Yugoslavya İçsavaşı'na yönelik NATO rolünü ön plana çıkaran Diana Johnstone, Edward S. Herman gibi yazarlar İzzetbegoviç'in diğer kültürleri yoksayan politikalarının Bosna-Hersek için büyük bir trajediye zemin hazırladığını vurguluyorlar.

İzzetbegoviç'in 1970'li yıllarda ortaya attığı programının en büyük destekçisi elbette Müslüman Gençler örgütünün eski üyeleriydi. Bu üyeler İzzetbegoviç Müslümanların Demokratik Hareket Partisi'ni (SDA) Yugoslavya İç Savaşı'nın arefesinde kurduğunda yine onun yanında yer alacaklardı. İzzetbegoviç'in bağımsız Bosna'sının yönetici kademelere atadıkları da yine Naziler'e hizmet ettikleri dönemdeki ortakları oldu.

İzzetbegoviç Boşnakları ateşe atıyor
İzzetbegoviç'in Yugoslavya İç Savaşı konusundaki tutumu ise tek kelime ile özetlenebilir: ABD yandaşlığı. Öyle ki İzzetbegoviç, Bosna-Hersek'in bağımsızlığı konusunda kendisine yardımcı olan Avrupa Birliği ülkelerini bile Dayton anlaşması sırasında yarı yolda bırakarak, Miloseviç'in aksine çözüme ayak sürüdü ve ABD'nin açık müdahalesi için uygun ortamın oluşturulmasını sağladı. Bill Clinton'un "bizim savaşımız adalet için" demesi veya Times Dergisi'nin "Sırpları hizaya getirmek" şeklinde başlık atabilmesi için gereken sivil katliamlarda da İzzetbegoviç'in ortaklığı bulunuyor.

Sırp komutan Mladiç ve ordusu Srebrenitsa'ya ilerlerken, İzzetbegoviç bu kentteki birliklerine çekilin emri verdi. Bu yüzden de Srebrenitsa polis şefi ve kentteki Boşnak Birlikleri'nin komutanı tarafından "katliama göz yummakla" suçlandı. Yüzlerce Boşnak'ın yaşamını yitirdiği Srebrenitsa katliamı ise Batı basını tarafından bir anda gündeme getirilerek, ABD'ye Yugoslavya'ya doğrudan müdahale için gerekli meşruiyeti vermiş oldu. Aslında Srebrenitsa katliamı Yugoslavya İç Savaşı sırasında Almanya ve ABD tarafından desteklenen Hırvatlar ve Boşnakların Sırplara yönelik katliamlarının da yer aldığı büyük bir trajedinin parçasıydı. Ancak bu trajedide, Boşnaklar Hırvatların, Hırvatlar Boşnakların suçlarını unuttu. Bu sular Batı basınında konu edilmedi. Srebrenitsa ise birçok batılı ülkenin temsilcileri tarafından anılmaya devam ediliyor.

Esasında İzzetbegoviç Bosna-Hersek'in bağımsızlığını ilan ettiği dönemde Sırp-Hırvat Savaşı devam ediyordu ve bu nedenle kendisi "ihanet" ile suçlanacaktı. Kendisinin bu tutumunun tek özeti ise Boşnak halkını ateşe atmaktı. Bağımsızlık bugün, Bosna-Hersek halkının aldığı meşru bir karar olarak duyuruluyor. 1992 yılında yapılan halkoylamasında çıkan bağımsızlık kararı, sadece ülkedeki Boşnaklar'ın aldığı bir karardı. Oysaki Yugoslav Anayasası açıkça, böylesi bir kararın ancak bölgede yaşayan üç ulus olan Hırvat, Boşnak ve Sırplar tarafından alınabileceğini belirtiyordu.

Üstelik iç savaş boyunca İzzetbegoviç bütün Boşnaklar tarafından da desteklenmedi. 1993 yılında Fikret Abdiç liderliğindeki Bihaç bölgesi Boşnakları da İzzetbegoviç'e karşı çıkmış, ancak bunun bedelini ağır ödemişlerdi. İzzetbegoviç liderliğindeki Mücahitler ve özellikle Atıf Dudakoviç liderliğindeki birlikler batı Bosna'da katliamlara imza attılar. Batı Bosna'da yaşanan bu trajedi, İzzetbegoviç'in Boşnakların lideri olduğuna yönelik iddiayı ciddi biçimde sarsıyor. Bu nedenle Abdic'in 1991 seçimlerinde Bosna-Hersek'in liderliğine gelmesi unutturularak kendisi sadece "Sırpların desteklediği lider" olarak tanıtılıyor.

İzzetbegoviç'in ABD ve özellikle Suudi Arabistan tarafından finanse edildiği, emrindeki askerlere bu ülkeler tarafından silah sağlandığı biliniyor. Dahası Afganistan'da bulunan 4 bin kadar 'Mücahit' bu amaçla kendi emrine sunuldu, Bosna Hersek'e getirildi ve özellikle burada bulunan Sırp nüfusa karşı etnik bir temizlik başlatıldı. Bunun yanı sıra, Atıf Dudakoviç'in komutasındaki güçleri birçok savaş suçuna imza attı, ancak bu konuda açılan mahkemelerden somut kanıtlara rağmen kurtuldu.

Ortakları onu aklıyor
İzzetbegoviç'in en önemli destekçisi ise Türkiye. İzzetbegoviç'i bağımsızlık konusunda cesaretlendiren Türkiye Suudi Arabistan tarafından koordine edilen Mücahitlerin transferini üstlenirken, yine Türkiye'de bulunan Boşnaklar bu savaşta İzzetbegoviç'i desteklemek için kışkırtıldılar.

Sunulanın aksine İzzetbegoviç kendisine model olarak Türkiye'yi değil, Pakistan'ı alıyordu ve ona göre Mustafa Kemal, İslam davasına ihanet etmiş bir haindi ancak Türkiye ile kendisini bağlayan şey, İslami geçmiş değil, ABD yandaşlığı oldu. Mücahit transferinde kullanılan Türkiye'deki İslami odaklar ise "bilge kral" propagandasının en önemli unsurları ve Yugoslavya İç Savaşı'nı "Müslüman Boşnaklar ve Hristiyan Sırplar" denklemine çekmeye özen gösteriyorlar.

soL Haber Portalı

Sırbistan'la İlişkiler Kopma Noktasında

2010-10-16T04:05:00.000-07:00

Altın Portakal Film Festivali’ne jüri üyesi olarak davet edilen fakat daha sonra protesto ve tepkiler sebebiyle jüriden çekilip ülkesine dönen Emir Kusturica’nın arkasından süren tartışmalar bitmek bilmiyor. Kusturica, kendisine isnat edilen ‘soykırım destekçisi’, ‘çetnik dostu’ gibi suçlamaları reddettiği basın toplantısında Kültür ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay’ı ‘düşman’ ilân etmişti. Haziran ayında Bursa’ya geldiğinde kendisine karşı hiçbir tepkinin verilmediğini ama 3,5 ay sonra geldiği Antalya’da ise gördüğü tepkiler nedeniyle şaşkınlık yaşadığını vurgulayan Kusturica, zehir zemberek açıklamalar yaparak tepkisini dile getirmişti.
Sırbistan Cumhurbaşkanı Tadiç ve Dışişleri Bakanı Jeremiç
(Tadiç 'Çetnik selamı' veriyor.)

Kusturica’nın Sırbistan’a dönüşünün ardından Bursa Büyükşehir Belediyesi’ne Kusturica’yı Bursa’ya getirmelerinden dolayı yapılan eleştirilerin artması üzerine AKP tarafından konuyla ilgili bir inceleme başlatıldı. Kusturica’nın Bursa Festivali’ne davet edilmesinin ‘büyük bir yanlışlık’ olduğu yönünde kanaate varan AKP’li yetkililer şunları söyledi: “Arkadaşlarımız bir hata yapmışlar, sadece sanatçı kimliğini dikkate alarak davet ettiklerini söylüyorlar ancak böyle birinin davet edilmemesi gerekirdi. Sorumlular hakkında gereken neyse yapılacak. Bosna Savaşı’nda Çetniklerin bir anlamda sözcülüğünü yapan Kusturica’yı bir kez daha kınıyoruz. Bosna şehitlerimizi rahmetle anıyor ve belediyemizdeki kendini bilmez birkaç kişinin sorumlusu olduğu bu olaydan ötürü tüm halkımızdan özür diliyoruz.”

Sırbistan'la İlişkiler Her An Kesilebilir

Bursa’da yapılan incelemeler derinleştikçe yeni bir karmaşık durum ortaya çıktı. Kusturica haberlerinde sanatçının ‘üç parmak’ Çetnik işareti yaptığı fotoğraflar kullanılmıştı. Gerek Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün gerekse Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın görüştüğü Sırp devlet yetkililerinin de geçmişte Çetnik işaretiyle poz verdiklerinin anlaşılması üzerine, gelebilecek kamuoyu tepkilerinden çekiniliyor. Çetnik işareti yapan Boris Tadiç’le hem Gül’ün hem de Erdoğan’ın birçok kez samimi pozlar verdiği biliniyor. Kusturica’nın, hakkında yapılan ‘Çetnik dostu’ iddiaları nedeniyle Türkiye’den ayrılmak zorunda kaldığını belirten AKP’li yetkililer, cumhurbaşkanı ve başbakanın Çetnik selamı verenlerle tokalaştıkları ve çeşitli anlaşmalar imzaladıkları için protestoya maruz kalabileceklerini belirtiyorlar. Olası protestolardan çekinen Başbakan Tayyip Erdoğan’ın, Sırbistan’la olan ilişkilerin gözden geçirilmesini istediği öğrenildi. Başbakan’ın, MİT’e de Tadiç ve Jeremiç’in geçmişlerinin araştırılması talimatı verdiği ve bunların Çetnikler’le herhangi bir ilişkilerinin saptanması durumunda Sırbistan’la olan ilişkilerin dondurulabileceği konuşuluyor.

Tadiç ve Jeremiç 'Çetnik selamı' veriyorlar.

Sivil Toplum Kuruluşları Eyleme Hazırlanıyor

Ortaya çıkan bu yeni durum karşısında Sırbistan’la ilişkilerin derhal kesilmesini isteyen Türkiye'deki bazı Boşnak sivil toplum kuruluşlarının yöneticileri “gerekirse başbakanlık önünde sağanak yağmurda eylem yaparız, sesimizi duyan olmazsa da ölüm orucuna yatarız ama biz istiyoruz ki bunlara gerek kalmasın ve Sırbistan’la ilişkiler hemen kesilsin. Başbakanımız Tayyip Erdoğan’ı ve Cumhurbaşkanımız Abdullah Gül’ü çok severiz, sayarız ama Çetnik selamı vererek Çetnik dostu olduğunu belli eden Sırp yetkililerle tokalaşmasını, onlarla olan bu samimiyetini onaylamıyoruz. Bosna’daki şehitlerimizin kemiklerini sızlatmamak için buna bir son verilmeli” şeklinde açıklamalarda bulundular.

Bakan Günay ve Yönetmen Kaplanoğlu'ndan Tadiç'e Anlamlı Tepki

Olanlar bu kadarla da bitmiyor. Kültür ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay’ın da bu durumdan rahatsız olduğu ve etrafındakilere “Tadiç’in bundan böyle Türkiye’deki hiçbir festivale davet edilmemesini” istediği konuşuluyor. Öte yandan yönetmen Semih Kaplanoğlu’nun, Çetnik destekçisi olduğu öne sürülen Tadiç’i bu tavrından ötürü kınadığı ve "Sırbistan benim için bitmiştir" diyerek bundan böyle Sırbistan’a adımını atmayacağı öğrenildi. Her iki ismin de Tadiç'in istifa etmesi gerektiği hususunda benzer görüşlere sahip olduğu gözlenirken Gül ve Erdoğan'ın Tadiç'le verdiği samimi pozlar hakkında yorum yapmaktan kaçınmaları dikkat çekti. Öte yandan bazı basın kuruluşlarında yer alan iddialar da en az olayın kendisi kadar gündemi sarsacak boyutta. Bu iddialara göre söz konusu fotoğrafları Antalya Büyükşehir Belediye Başkanı Mustafa Akaydın intikam alma amacıyla basına servis etmiş.

Fotoğraf krizi ne kadar toz kaldırır bilinmez ancak tüm bunlar “bu kadarı da ancak Patagonya’da olur” dedirtiyor insana…

Kusturica Provokasyonundaki Saklı Gerçek

2010-10-12T09:53:00.000-07:00

Emir Kusturica'nın gelmesiyle gitmesi neredeyse bir oldu ve fakat hakkındaki tartışmalar hâlâ sürmekte... Tartışmalara farklı bir boyuttan yaklaşmak ve meselenin özünü anlayabilmek adına detaylara inmekte yarar var. Böylece aslında ne olduğu, olanların salt Kusturica bağlamında mı yaşandığı daha iyi anlaşılacaktır.

Kusturica, bildiğimiz kadarıyla 2001, 2004, 2008, 2010 (2 kere) yılları olmak üzere beş kez Türkiye'ye geldi.

Kusturica'nın Antalya Altın Portakal Film Festivali'ne jüri üyesi olacağı aylar öncesinden belliyken kimse çıkıp da "bu adam nasıl gelir Türkiye'ye!" diye bir itiraz dile getirmedi.

Boşnaklar'ın yoğun olarak yaşadığı ve hatta büyükşehir belediye başkanının dahi Boşnak kökenli olduğu Bursa'ya, büyükşehir belediyesi organizasyonu olan 49. Uluslararası Bursa Festivali kapsamında, siyasi kimliğinden bağımsız olarak sadece sanatçı kimliği gözönünde bulundurularak davet edilen Kusturica'ya hiçbir tepki gösterilmedi. Aksine AKP'li belediye Kusturica'dan memnun kalarak sanatçıyı ülkesine uğurladı.

Boşnak kökenli vatandaşlarımızın Bursa'da birkaç tane 'kültür derneği' bulunmakta... Bunlardan biri, milliyetçi-muhafazakâr yapısı oldukça ağır basan bir ilçede bulunuyor. AKP'ye yakınlığıyla bilinen bu sivil toplum kuruluşu, gerek Bursa Büyükşehir Belediyesi'nin gerekse Kültür Bakanlığı'nın cömertliğine mazhar olmakta sıkıntı çekmiyor.

Boşnaklar'ın hayli yoğun yaşadığı bir il olan Bursa'ya, Kusturica gibi bir 'soykırım ve tecavüz destekçisi vatan haini'nin gelmesi neden tepki çekmedi? Bir de şu şekilde sormak lâzım; Boşnak kültür dernekleri, STK'ları 'bu aşırı Sırp milliyetçisi'ni neden protesto etmedi? Bu sorunun anlamı çok nettir!

25 Haziran tarihindeki basın toplantısından ve ardından konserden bir görüntü

Kusturica'nın Altın Portakal Film Festivali'ne davet edilmesinden sonra ilk protesto ve tepki açıklamaları AKP'ye yakınlığıyla bilinen bu sivil toplum kuruluşundan geldi. Daha sonra diğer bazı Boşnak STK'lar da bu protestoya katıldılar. Boşnak STK'larının konuya ilişkin açıklamaları, haber ajansları ve medya kuruluşları (özellikle de iktidara yakın basın organları) tarafından bir anda gündeme oturtuldu. Arkasından Bal'cı Semih Kaplanoğlu'nun ve eski solcu Kültür Bakanı Ertuğrul Günay'ın açıklamaları olayın boyutunu farklı noktalara getirdi. Bu andan itibaren şiddeti artan protesto ve tepkiler, ikiyüzlülük içerisinde iktidar kaynaklı kışkırtmacı bir linç kampanyasına evrildi. Kusturica'ya ve söylemlerine karşı kendilerini 'doğal muhatap' olarak gören ve bu düşünceden hareketle Kusturica'yı 'protesto etme gereği' duyan Boşnak sivil toplum kuruluşlarını basamak yapmak suretiyle linç kampanyalarına zemin yaratan iktidar çevresi ve yandaş medya, siyasi kampanyalarının meşruluğunu Boşnak kökenli vatandaşlarımızın STK'larının 'haklı ve yerinde' olarak sunulan tepkileri üzerinden kabul ettirmeye çalıştı. Böylece şu amaçları gerçekleştirmeye çalıştılar ve belli oranda da bunu başardılar: Yerel seçimlerde kaybedilen Antalya Büyükşehir Belediyesi'nin başkanı Mustafa Akaydın'ı olabildiğince köşeye sıkıştırmak; popülizm ve katliam fırsatçılığı yaparak Bosna Savaşı'nda Boşnaklar'a yapılan katliamlara karşı hassasiyetleri bulunan insanların duygularını sömürerek onları yanlarına çekmek... Bunlardan daha önemlisiyse, tarihi de sanatı da ayaklar altına aldılar. En büyük başarıyı buradan sağladılar.

İroniye bakın ki, AKP'ye yakınlığıyla bilinen Bursa'daki bu STK, Kusturica Bursa'ya geldiğinde ağzını dahi açmamıştı! Üstelik onlar Boşnak'tı, soydaşlarının acılarına ortaktı!? "Fransa veya ABD'deki film festivallerine böyle birinin davet edilmesi söz konusu bile olamaz..." sözleriyle (Kusturica'nın Cannes'da aldığı ödüller, Kusturica hakkındaki bilgilerinin ne kadar sağlam(!) olduğunu gösteriyor) Kusturica'nın Antalya'ya davet edilmesini eleştiriyorlar ancak gözlerinin önünü, burunlarının dibini bile görmüyorlar ya da görmek istemiyorlardı.

Antalyalı Kusturica'ya karşı protesto kampanyasının fitilini ateşleyenlerin Bursalı Kusturica'ya karşı sus-pus kalması son derece manidardır. Mantık şu; Bursalı Kusturica bizden, Antalyalı Kusturica onlardan...

Bu durum, sadece burada anlatılan STK'ya özgü bir olgu olmasa gerek... Tüm bunlar, sivil toplum kuruluşlarının iktidarın arka bahçesi hâline gelmekte olduğunun, belki de çoktan geldiğinin kanıtı olarak değerlendirilebilir.

Kusturica olayındaki ikiyüzlülük ve CHP'li Antalya Büyükşehir Belediyesi'ne karşı yapılan siyasi kampanyanın çıkış noktası ve perde arkasındakiler çok daha net bir biçimde gözüküyor artık.