Nie traktowałem nigdy bloga jako rodzaju pamiętnika, ale czasami chciałbym sobie ponarzekać na los i życie, chociaż – prawdę powiedziawszy – nie mam ku temu specjalnych powodów.

W pokoju, w którym mieszkał tato wisi kalendarz z 2020 roku, z 4 grudnia. Wtedy to, przed południem, tato miał udar. Było źle od samego początku, powoli odchodził otoczony – jak mi się wydaje – przynajmniej przyzwoitą opieką. Wysiadł z planety 27 września 2021. Wcześniej zmarł szwagier i – paradoksalnie, bo to osoba przecież dalsza – ta śmierć obeszła mnie bardziej. Była zaskakująca i dotknęła kogoś z mojego pokolenia.

Skoczmy kilka lat wcześniej – praca, po latach posuchy – od 2016. Cieszyłem się każdą i w każdej mam coraz lepiej.
2014 – młody pojawił się na świecie
2012 – z planety wysiada bardzo fajny człowiek, mój chrzestny – wujek Staszek
2011 – młoda zaczyna oglądać świat
2007 – Śląsk staje się wspomnieniem (i nadal obrasta w mity)
2004 – ślub, zdarzenie ważne
2002 – studia wreszcie zaczynam (i potem je kończę)
2001 – WTC. Pamiętam że tato zaskoczony przyniósł informację, ludzie nie dowierzali, a Felek i Lutek fugowali ścianę
2001 – także matura

Wielu ludzi znika mi z pejzażu, pojawiają się też nowi. Płynie to wszystko powoli

Tak nas Panie obdarzasz, wżdy nam zawsze mało
Za nic mamy co mamy, więcej by się chciało
A przecież ni nam życia, ni geniuszu starcza
By skorzystać z bogactwa jeno duszy skarbca

Rzeczy niewyobrażalne i te wyobrażalne bardziej się przetoczyły, ale wszyscy o nich pisali, można wejść na dowolny polski portal i podziwiać wymiociny z każdej strony. A ja nie mam ochoty.

Kolejny reset, zobaczymy, co dalej

Ostatnio w Polsce dzieją się niezmiernie ciekawe rzeczy, ale ponieważ nie znam się ani na polityce, ani na kiepskim kabarecie nie będę ich omawiał.

Jakoś nam się tam toczy. Zamach na WTC był dawno temu, Jana Pawła II nie ma już kawał czasu. I – co dziwne, liczbowo w galaktyce znajomości się zgadza,  ale te nowe punkty jakoś mniej ważne.

No ale powolutku żyjemy. I dlatego ta piosenka Nohavicy (wrzucam polską wersję Andrusa) rąbie w przeponę.

Bez ostrzeżenia.
Cieszynka

Słowo post-prawda jest generalnie bezpiecznym określeniem pewnego nastawienia człowieka do rzeczywistości i – wcale nie jest jakimś nowym terminem. Klasyczny racjonalizm zakładał uzależnienie postawy i przekonań od faktów. A post-prawda w najprostszym ujęciu jest stosownym do własnej postawy i przekonań doborem faktów. Jak trafnie napisał Janusz Szpotański:

Miłością płonąc do abstraktów,
najbardziej nienawidzą faktów,
fakty teoriom bowiem przeczą,
a to jest karygodną rzeczą.

Coś się jednak stało – postawa, charakterystyczna dla wielbicieli rozmaitych teorii spiskowych przeszła, bez napotkania na większy opór do głównego nurtu. Po analizie zysków i strat politycy decydują o stosownym do przekonań doborze faktów i przygotowują strawną dla swoich wyborców narrację (weźmy kwestie globalnego ocieplenia).

Ostatecznie dochodzimy do momentu, w którym wypada już usunąć łącznik i uznać ostateczną klęskę racjonalizmu i faktów w kształtowaniu postaw, wyborów i w ogóle rzeczywistości, bo w zasadzie i tak żyjemy na jej mapie.

Chciałoby się napisać – nie zawsze tak było.
Ale, jako że jeden obraz wart jest więcej niż tysiąc słów – taki rozwój wydarzeń był łatwy do przewidzenia, podobnie jak ożywienie obrazu – ale nie o tym jest ta notka.

Problem z memami jest taki, że wraz z ich umasowieniem ewolucja staje się raczej dewolucją. Nie należy oczekiwać narodzenia się memopisa z polotem Monty Pythona. To znaczy on pewnie się pojawi, ale w nawale upośledzonych memów o sraniu i seksie zniknie jako kompletnie niezrozumiały.

Zresztą internety są takim nowym średniowieczem nie tylko dlatego, że jako medium stanowią odpowiednik łaciny, ale również z powodu anonimowości memoskryptów. Przy czym tu nic nie zostanie.

Poza zespołem stresu postmemetycznego, nerwowego oczekiwania na to, że za moment nasze życie w jednym ujęciu wyląduje na demotywatorach.

18 lat temu Anathema wydała bardzo dobrą płytę (Judgement), zamykaną utworem „2000 and gone”. Wtedy wszystko wyglądało nie tak najgorzej, potem było nieciekawie. Ale 18 lat później jest na pewno sporo lepiej, niż było po osiemnastu latach poprzedniego wieku.

Warto pamiętać o tym, zanim zacznie się wyciągać ofiary XX wieku i traktować jako figury retoryczne służące do porównywania z własnym losem.

Bo to niemałe draństwo.

Tymczasem ja, nie wiem już po raz który rozpoczynam tego bloga. Oby szło jakoś.