British Council ve ODTÜ Toplum Bilim Merkezi’nin geçen sene düzenledikleri Sürdürülebilir Üniversitelere Doğru yarışmasında birinci olan üç kişilik ekip, İngiltere’de gördükleri örneklerle nasıl sürdürülebilir bir ODTÜ yerleşkesi kurulabileceğini paylaştılar.

Orta Doğu Teknik Üniversitesi (ODTÜ) öğrencilerini araba paylaşımına yönlendirecek bir sistem oluşturulabilir mi? Giysi, kitap ya da elektronik eşyaların yeniden kullanılması için üniversite yerleşkesine kutular yerleştirilebilir mi? ODTÜ İlköğretim Fen ve Matematik Eğitimi Doktora öğrencisi ve araştırma görevlisi Güliz Karaarslan, “Sürdürülebilir bir dünya için değişim üniversitelerden başlamalı,” diyor.

Güliz, British Council ve ODTÜ Toplum Bilim Merkezi’nin geçen sene ortaklaşa düzenledikleri Sürdürülebilir Üniversitelere Doğru proje yarışmasını kazanan üç kişilik ekipten biri. Aynı bölümde Doktora öğrencisi ve araştırma görevlisi olan Deniz Mehmetlioğlu ve İnşaat bölümünde araştırma görevlisi Vesile Akansel ise, ekibin diğer üyeleri.

ReReRe METU (Reduce Reuse Recycle) isimli atık yönetimi projeleriyle birinci olan ekip, ödül olarak geçtiğimiz yaz İngiltere’ye giderek, sürdürülebilir yerleşkeleriyle örnek kabul edilebilecek üç üniversiteye ziyarette bulundular. İngiltere gezisindeki gözlemleriyle kendi projelerini geliştiren üç öğrenci, ODTÜ’nün sürdürülebilir bir üniversite olabilmesi için neler yapılabileceğini Aralık ayında bir sunumla öğrenciler ve öğretim üyeleriyle paylaştılar.

İngiltere’den örneklerle ODTÜ’de yapılabilecekler

Sunumun ilk bölümü, İngiltere’deki uygulamalar üzerineydi. Gezinin ilk durağı East Anglia Üniversitesi’nde ReReRe METU ekibini etkileyen uygulamalar arasında kompost sistemi, yerleşkede biyoçeşitliliğin çoğaltılması, araba paylaşımı, elektrikli arabaların kullanılması ve öğrencilerin sürdürülebilirlik projeleriyle aktif katılımlarının sağlanması bulunuyordu.

İkinci durak Oxford Brookes Üniversitesi ise, önleyici uygulamaları ve ulaşım sistemine getirdikleri radikal çözümlerle dikkat çekiciydi. Son durak ise Manchester’da bulunan Salford Üniversitesi’ydi. Ekip, üniversitede kendilerine ilham veren uygulamalar arasında atık yağlardan enerji üretilmesi, maksimum verimle işleyen kompost sistemleri ve giysi geridönüşümünü sıraladılar.

İngiltere’de gözlemledikleri uygulamaların bir bölümünü kendi projelerine uyarlayan ekip, öncelikle ODTÜ’de öğrencilerin aktif katılımlarıyla verimli çalışabilecek bir Sürdürülebilir ODTÜ Topluluğu kurulmasını önerdiler. Öğrenci katılımının sürdürülebilir bir kampüs için en önemli girişim olduğunu vurgulayan ReReRe METU ekibi, çevre bilincine yönelik kampanyalar, geridönüşüm kutuları için tasarım yarışmaları, kompost yapımı ile ilgili

eğitimler ve Radyo ODTÜ ile ortak çalışmalarla öğrencilerin katılımını kazanabileceklerini belirttiler.

İngiltere’deki uygulamaların çok sistemli olduğunu belirten ekibin bir başka önerisi de, ODTÜ’de kurulacak bir Sürdürülebilirlik birimiydi. Diğer öneriler arasında bir kompost makinası ile atıkların hızlı ve kokusuz bir şekilde kompost haline getirilmesi, bunun için ODTÜ yemekhanesinde pilot çalışma yapılması, atık yağlardan enerji üretilmesi, ikinci el pazarına ek olarak kampüsün farklı yerlerine giysi, elektronik eşya, kitap için ayrı kutular yerleştirilmesi ve araba paylaşımı için bir web sitesi oluşturulması bulunuyordu.

Bir yılı aşan nefessiz bir çekim sürecinde 600 saati geçen kayıt ve binlerce kilometre yol yapmıştık. Türkiye’de ilk defa bir sanat projesi bu kadar detaylı ve özenle belgeselleşiyordu. Avrupa’da 6 kent, Türkiye’de 5 kent; toplam 11 kent ve 11 sanatçı. Bir belgeselin sınırlarını zorlayan farklılıkta 11 ayrı kent, 11 farklı sanatçı ve 11 eser. Dieter Bogner’in “Bir projenin ortaya çıkmasını sağlayan en önemli şeylerden biri, mekânların çeşitliliğidir” dediği gibi, bu projenin de ortaya çıkmasını sağlayan en önemli faktör seçilen kentlerin farklılığı ve çeşitliliğiydi.

Bütün bu çeşitliliğin yanında bir de projenin kalbi olan okullardaki eğitim programı vardı. 5 ayrı kentteki okullarda çekim yaparken hep aynı şeyi düşünmüştüm; bu projeyi aslında diğerleri olmasa da tek başına başarılı kılan, Funda Küçükyılmaz’ın çok sevdiğim tanımlamasıyla “sessiz eller”di. Çocuk sanat merkezi PACE tarafından başarıyla verilen bu eğitimlerde projenin yoğun koşuşturmasında belki çok kişinin gözünden kaçan, belgeselimin görsel yönetmeni Mehmet Gülmez’in kamerasına takılmıştı: Meraklı bakışlar, anlam veremedikleri güncel sanat örnekleri karşısındaki şaşkınlıklar, Çanakkale’den Mardin’e doğru gittikçe artıyordu. O çocukların “sanat” kelimesiyle ilişkisi artık çok farklı olacaktı, dünyaya bakışları değişmişti.

Sanatın yerellikte kültürel farkındalığı artırmak için çok önemli bir araç olduğunun kanıtı olarak, İngiltere’de Folkstone’da bir sanat projesinin uygulanmasının sonrasındaki değişimi gözlemleme şansı yakaladım. Dortmund’da eski bir maden ocağından nasıl kültürel alanlar yaratıldığına şahit oldum. Viyana’da imparatorluk dönemi ahırlarının bulunduğu bir alanın yeni kamusal kültürel mekânların yaratılmasını içeren bir projeyle Museums Quartier’e (Müzeler Mahallesi) dönüşmesinin öyküsünü hem dinledim hem de bu öykünün görsel kaydını gerçekleştirdim. Bu ve bunların dışında belgelediklerimin hepsi güncel sanat, kamusal alanda sanat ya da yeni kültürel mekânların yaratılması hakkında ciddi bir görsel arşivin Türkiye’ye kazandırılmasını sağladı. Bir anlamda Benim Kentim projesi belki projeyi önerenlerin bile öngörmediği farklı mecralarda farklı köprüler inşa etti. Bu köprülerin işlevsel olması ve her şeyden önce kullanılması için farkındalığın artırılmasında hepimize düşen işler var şüphesiz. Bu anlamda Museum Quartier’in yaratıcılarından Dieter Bogner’in Benim Kentim belgeseli için verdiği röportajdaki çağrısı çok anlamlı: “Bence ülkeleri yönetenlerin, siyasetçilerin ve medyanın halka şöyle seslenmesi gerekiyor: Yaşam biçiminiz her yönüyle modern, en yeni arabaları kullanıyor, en son modayı, en yeni filmleri takip ediyorsunuz. O halde gidin ve güncel sanatı da takip edin. Çok ciddiyim. Siyasetçilerin güncel sanatla mücadele etmek yerine onun yaşamımızın bir parçası olduğunu anlamaları ve bu anlayışı yerleştirmek için çabalamaları gerekiyor. Tıpkı bindiğimiz son moda arabalar gibi, güncel sanat da yaşamımızın bir parçası. Sadece klasik sanatı kabul etmeleri, anlamadıkları şeyi reddetmeleri doğru değil. Ve eğer güncel sanatı anlamıyorlarsa, sanatçılara sorup öğrenmek her zaman ellerinde.”

Nuran Bayer

Benim Kentim Belgeseli Yapımcı ve Yönetmeni

Oturduğunuz binanın asgari ne kadar enerjiye gereksinim duyduğunu biliyor musunuz? Ya da ısıtma sisteminizin ne kadar verimli olduğunu? Binanızın enerji verimliliği ile yalıtım ve ısıtma/soğutma özelliklerini ayrıntılı olarak Enerji Kimlik Belgesi’nde görebilirsiniz. Kanunen alınması zorunlu olan bu belge hakkında neler biliyorsunuz? Nasıl alacaksınız?

British Council ile Çevre ve Şehircilik Bakanlığı’nın ortaklaşa yürüttükleri “Binanı Gözet, Enerjide Tasarruf Et” projesi binalarda enerji verimliliği konusunda kamuoyunu bilgilendirmeyi ve bu konuda farkındalık yaratmayı hedefliyor.

Binalarda enerjinin verimli kullanılması, enerji israfının önlenmesi ve çevrenin korunması amacıyla çıkan Enerji Verimliliği Kanunu, yeni yapılan binaların Enerji Kimlik Belgesi’ni almalarını zorunlu tutuluyor. Mevcut ise 2017 yılına kadar bu belgeyi almak zorundalar.

Enerji Kimlik Belgesi, binanın asgari enerji gereksinimi, enerji tüketim sınıflandırması, yalıtım özellikleri ile ısıtma/soğutma sistemlerinin verimi ile ilgili bilgilerin dökümünü sunuyor. “Binanı Gözet, Enerjide Tasarruf Et” projesi, bu uygulamayı çok önce hayata geçiren İngiltere’nin deneyimlerin yararlanarak, Türkiye’deki herkesin oturduğu binaların enerji verimiyle ilgili bilgiye sahip olmasını, gerektiğinde de doğru ve etkili iyileştirme önerilerine ulaşabilmelerini hedefliyor.

Siz de binanızın Enerji Kimlik Belgesi’ne ulaşın

Projenin ilk aşaması “Binanızın Enerji Kimlik Belgesi” yazılım programının internet aracılığıyla paylaşılması ve yasal yükümlülükler, enerji verimliliği ve yazılım ile ilgili bilgilerin yedi pilot ilde kamuoyuna ulaşabilecek paydaşlara sunulmasından oluşuyor.

Şubat 2012’de hem British Council, hem de Çevre ve Şehircilik Bakanlığı’nın web sitelerinde paylaşılacak yazılım programına gireceğiniz temel bilgilerle binanızın resmi olmayan “Enerji Kimlik Belgesi”ne ulaşabileceksiniz. Binanızın performansını ideal standard olan “C” sınıfına getirebilmek için yapabilecekleriniz üzerine önerilere de binanıza özel sunulan bir raporla ulaşabileceksiniz.

Aralık 2011’de Ankara’da gerçekleşen İl Temsilcileri Eğitim Toplantısı’nda, 20 ilden Bakanlık temsilcileri bir araya gelerek “Enerji Kimlik Belgesi” yazılım programının kullanılması ve enerji verimliliği üzerine genel kavramlara yönelik temel bir eğitime katıldılar. Bu toplantı sonrası belirlenen yedi il, Ocak ayında gerçekleşecek Yuvarlak Masa Toplantılarına ev sahipliği yapacak.

Afyon, Ankara, Antalya, Artvin, Bursa, Çanakkale ve Kahramanmaraş’ta gerçekleşecek toplantılarda, bu şehirlerdeki geniş kitlelere ulaşabilecek, etki sahibi paydaşlarla işbirliği olanakları yaratılacak. İl temsilcileri; yerel basın, üniversiteler, yerel yönetimler, sivil toplum kuruluşları ve tedarikçilerin temsilcilerinin destekleriyle, Şubat ayında Kamuoyu Bilgilendirme Toplantılarını gerçekleştirerecek.

Binanı Gözet, Enerjide Tasarruf Et projesi ile ilgili ayrıntılı bilgi için esra.saruhan@britishcouncil.org.tr ile iletişime geçebilirsiniz.

British Council Türkiye – Projeler Ekibi

Buket Şirin, Accounts Officer, and Övgü Şahin, Front of House & IT Contract Services Coordinator, both attended a workshop in Vienna organised by the British Council in order to refresh our Equal Opportunities and Diversity (EO&D) policy. Buket and Övgü were selected as the guardian angels of the EO&D policy in our Turkey offices and they make sure that everything we do is in line with this vital policy. On their return, we had a chat with them regarding the workshop and their visit to Vienna. Let’s not waste time and ask them about the workshop and the description of our EO&D policy.

Let’s start with the very basic question: What is EO&D anyway?

Övgü Şahin: EO&D is a policy that we are strongly committed to. Through this policy we can ensure equality of opportunity, inclusion and positive action. We believe that an Equal Opportunity Policy helps to ensure that there is no discrimination in the recruitment, retention, training and development of staff on the basis of gender including transgender, marital status (which includes civil partnerships), sexual orientation, religion and belief, political opinion, ethnicity/race, work pattern, age, disability or HIV/AIDS status, socio-economic background, spent convictions, trade union activity or membership, on the basis of having or not having dependants, or any other irrelevant grounds.

Why did you both get involved in this?

Övgü Şahin: The EO&D coordinator post was offered to Buket and me by our HR directorate for 2012 and I accepted with pleasure because EO&D is one of the most important policies of the British Council.

Our Equal Opportunity Policy originated in the United Kingdom (UK). The Policy applies in the UK and in countries where the British Council operates. The policy also applies to third parties that work with us such as clients, customers and suppliers.

Buket, what’s your opinion about the workshop?

Buket Şirin: To start with, I must admit, as a Finance Coordinator, this new role addition to my job description as EO&D Coordinator was completely a new challenge for me. Then, I realised this new role would give me a broader perspective to see and understand the British Council’s way of working and its sensitivity about Equal Opportunities and Diversity. The 2-day long workshop was organised by the regional British Council office in Vienna, Michael Bird, Regional Director Wider Europe and Rosemary Hilhorst, Regional Director EU.

What was the aim of this workshop?

Övgü Şahin: The aim of the workshop was to provide face to face sessions for Equal Opportunities and Diversity country coordinators like us in the European Union and Wider Europe regions to

• help strengthen our understanding of the British Council’s equal opportunity and diversity strategic direction and its links to cultural relations,

• deepen our understanding of the new Diversity Assessment Framework (DAF) so we go away confident in why we are doing what we are doing in 2011 and 2012,

• inspire us and give us practical ideas for mainstreaming EOD in our respective countries,

• get help with some fundamental issues such as work and life balance, leadership,  getting whole staff ‘buy in’, our deliverables,  how we want to communicate as EU/WE networks and working in small country operations,

• have an ‘experience’ of equality and diversity which engages us on a deeper, emotional level.

So, what was the workshop like?

Buket Şirin: The workshop started with the presentation of Jane Franklin who is Deputy Head of EO&D. She mentioned the current EO&D developments and the new changes regarding the DAF at British Council, she showcased good examples from different countries across the region. As British Council Turkey, we shared our best practice examples which were mainly on recruitment, induction and job requirement processes that we have been applying in our offices all along. During her short presentation, we also had the chance to talk about our Peryon (Turkey Business Management Directory Association) Human Resources Award in the recruitment category in 2009 and emphasised that our recruitment process is built on our EO&D policy in order to highlight the differences in our recruitment applications. Colleagues from other British Council offices were really interested in our examples and asked for more details.

Were the presentations boring and meaningless?

Buket Şirin: No, on the contrary, there were some presentations that were fun to listen to. One of them was Simon Minty’s presentation, thanks to his TV personality as an occasional professional comedian. Simon is the founder and managing director of a disability, diversity and equality training consultancy and highlighted valuable information about disability from all around the world; ‘Disability is everywhere’ is what he underlines the most; for example he has expressed that 1 in all 4 people has a disability or close to a person with a disability. He tries hard to make other people look beyond someone’s disability or health condition and accurately recognise the potential of everyone who want to work for you.   

How was your trip to Vienna?

Övgü Şahin: I was so excited about the trip because it was the first workshop I have ever been at a Wider Europe level. Everything was well-organised and easy to locate; hotel, bus station, workshop venue and the office.

What’s next?

Buket Şirin: I’m sure that from now on we’ll be more aware of identify and eliminate barriers to an equitable and diverse environment in our offices. We should never forget that ‘Difference is the one true thing we all have in common and we should celebrate it everyday‘.

We would like to thank Buket and Övgü for their insight and stories from their visit to Vienna. British Council is fully committed to put what Buket and Övgü brought back into practice and be an exemplary organisation in Turkey. We hope that we lead other organisations to follow our path and practice an equal opportunities and diversity policy.

The first day started with two plenary talks delivered by David Crystal, who discussed electronically mediated communication and the linguistic challenges that accompany it, and George Pickering who focused on the latest developments in psychology that might help us to turn challenges into opportunities, reflecting the theme of the conference. Both of these were fine speeches that challenged the audience to reflect on something other than their everyday teaching.

Lunch was provided free as part of the conference experience, which was available from the impressive top floor restaurant. The panoramic Istanbul view alone was worth showing up for! The provision of a proper meal isn’t something that many events are able to offer. Little details like this really added to the feel of the event: all attendees were treated as welcome guests and looked after really well.

In the middle of the day, a series of keynote speakers delivered some excellent sessions focusing on a wide variety of contemporary subjects. We were treated  to sessions from some of the most innovative and inspirational faces in the world of contemporary ELT, including an old friend of mine Devrim Özdemir, who asked his audience to reflect on the real meaning of learner autonomy, well known local teacher trainer Tom Godfrey, tech wizard Gavin Dudeney, who delivered a great talk on the history of the internet, and Burcu Akyol, who showed us the benefits of blogging. If anything, the conference was overflowing with great keynote speakers, so much so that it felt like a pity not to be able to attend all of the sessions. The organizers attempted to get round this by having all the keynote speakers repeat their sessions on the second day, but there were still some great sessions that I missed.

After the keynote sessions, time was allocated to presenters who had applied to be a part of the event. As with every session throughout the day, this part of the event was really well organised. There were plenty of university staff and helpers on hand to guide participants to the correct rooms. Nevertheless, it seemed a bit of a pity that all of these speakers were on at the same time. This meant

that you could only attend one of these sessions. Given that there were more than twenty to choose from, it was a shame that I wasn’t able to see more. This is only a minor gripe about what was otherwise a beautifully orchestrated first day.

The final plenary speaker of the day was Philip Kerr who talked about translation and the use of L1 in the learning of L2. He specifically aimed challenge the taboo nature of this aspect of teaching, as language teachers are often advised to refrain from relying on L1 use. The Henry Brothers rounded off the day with their own inimitable form of performance art. All in all, this was one of the most satisfying days I’ve ever spent at an ELT conference. The question was: could day two live up to what the first day had delivered?

Jane Willis and Rod Bolitho were the plenary speakers on the second morning, both living up to their well-earned reputations as leading figures in the profession. I admit to spending a nervous day anticipating my session after Jane Willis referred to it during her excellent speech on the implementation of CLIL. The first day had seen an extremely healthy crowd of many hundred participants and it was really nice to see almost as many turn up for the second day, too.

In between my hectic schedule of twitter and Facebook posting, I was able to see two more of the keynote speakers like Özge Karaoğlu Ergen, who presented a series of easily usable web tools, Lindsay Clandfield, who showed us how easy it can be to implement critical thinking into our everyday classroom practices, and my dear colleague Zeynep Ürkün whose job it was to convince us that course content and assessment can sit comfortably alongside one another.

My session was one of the more than twenty that filled up the afternoon before the final plenary speaker, Paul Seligson, extolled the merits of getting students to achieve fluency as quickly as we can. It was a long weekend that left me exhausted for my Monday morning classes, but the event was well worth it.

The format of having superstar plenary speakers backed up by an impressive supporting cast of keynote speakers is one that I’ve seen before and is one that I particularly like. There were so many names that I’ve seen before at other conferences and enjoyed listening to greatly that this was an event that I was really looking forward to. The fact that they were able to accommodate so many speakers who had applied to present meant that us regular folk also got the chance to join in the fun. I thoroughly enjoyed the first Doğuş ELT conference and hope they can turn this into an annual event.

Other posts that discuss the conference:

Gavin Dudeney discusses his thoughts on the event here.

Aslı Sağlam gives a detailed account of the first day here.

Sharon Turner discusses the implications of plenary speaker David Crystal’s talk here.

Adam Simpson 

Join our Facebook group, British Council Turkey ELT. 

See the conference interviews from the 1st International ELT Conference at Doğus University.

On 23 November 2011 we once again followed in the footsteps of Evliya Celebi through Anatolia with a visit to Erciyes University in Kayseri within the context of the Our Shared Europe Project. This was our 5^th university event with the involvement of our new partners, the Delegation of the EU to Turkey and EU Information Centres. Owing to the success of the model set up for the university events in attracting a wide audience with active engagement in the panel discussions, we have committed to organising similar events at 15 more universities in Anatolia in 2012.

The hospitality provided by University Rector Prof Dr Fahrettin Keleştemur, Dean of the Faculty of Political Science Prof Dr Ekrem Erdem and Deputy President of the Kayseri Chamber of Commerce Mustafa Erçalık was very much appreciated.

‘Evliya Çelebi: The Seyahatname Exhibition’ was opened in the Sabancı Kültür Merkezi at Erciyes University by the Rector at a reception that was open to lecturers and students alike. A panel entitled ‘Past and Present: Turkish & European Relations’ was held after the exhibition, with contributions from such key participants as world famous documentary producer, journalist and traveller Coşkun Aral, who focused on the importance of learning about different cultures through travel and understanding each other; Prof Kaan Oktem from Bahçeşehir University, who spoke about Europe’s Culture and Identity; and Prof Levent Yılmaz from Bilgi University, who provided insights into European history and culture. It was very satisfying to see so many high school students at the exhibition and to see them engage in the panel discussions.

Participation was encouraged through a series of opinion polls, which served to provide an understanding of the perceptions, beliefs and concerns of the respondents in matters relating to Europe and what ‘being European’ means.

The poll responses were as follows:

• I would like Turkey to be a member of the European Union – 54% said YES
• Turkey is part of Europe– 55% said YES
• Islam has contributed to the development of contemporary European values and culture – 64% said YES
• I identify myself as European – 37% said YES
• I believe that Turkey will become an EU member – 35% said YES

Esra Çanakcı
Project Manager, Turkey

British Council, the European Union Delegation to Turkey and the Turkish Economic and Social Studies Foundation jointly organised the 8^th Bosphorus Conference on 21 – 22 October 2011 in Istanbul. The conference provided an off-the-record and friendly platform both for the European Union and Turkey representatives who came together to discuss recent issues and political developments. 

This year’s conference was opened by a headed discussion between the Minister for the EU Affairs and Chief Negotiator, Egemen Bağış and Turkey Rapporteur of the European Parliament, Ria Oomen-Ruijten which was successfully moderated by the Leader Writer and Former Diplomatic Editor of The Times, Michael Binyon. British Council’s regional director Michael Bird was among the listeners of the opening discussion and the rest of the conference.

We asked Michael Bird about his thoughts and observations about the conference.  

“After my meetings inLondon, I flew to Istanbul for the Bosphorus Conference. The British Council in Turkey has run the Bosphorus Conference for 8 years – for the last 4 years with funding from and in partnership with the Delegation of the European Union.

The Bosphorus Conference brings together policy-makers, academics, think-tankers, business people and journalists to talk about Turkey’s relationship with Europe – one of the most important extended conversations taking place in Europe today.

The location is symbolic, close to the Bosphorus Bridge, with the waters of theBosphorusStraitlapping outside the windows of the conference room – ‘at the most eastern part of the West and the most western part of the East’.

The timing was impeccable – 10 days after the latest Progress Report on Turkey’s fulfilment of EU membership criteria, Egemen Bağış, Turkey’s Minister for EU affairs, and Ria Oomen-Ruijten, the European Parliament’s Turkey rapporteur, discussed The Next Steps.

Why is the British Council involved in an ostensiby political conference? What is very clear is that underlying the difficulties which beset Turkey’s accession to the EU (one statement I noted was that ‘the Turkey-EU relationship is at its worst since the start of accession negotiations’) are problems of mutual understanding, and that many of these are problems of cultural understanding. Mutual trust is under strain (Turkey’s chief negotiator said ‘we feel the locks have changed’).This matters because Turkey matters. The British Council is involved in the Bosphorus Conference to build understanding and trust.

Other issues discussed;

·           Energy Security for Turkey and for the EU – 70% of Europe’s energy resources lie to the north, east and south of Turkey.

·           Image and (re)presentation – a panel of artists, including a leading Turkish cartoonist, and academics discussed (mis-)perceptions of Turkey in the EU and of the EU in Turkey.

·           The Arab Spring (aka ‘the Great Arab Revolution of 2011)’ – Turkey is actively building trust in the Middle East and North Africa, and since the Cold War Turkey has no longer been on the flank, but increasingly it’s been in the centre of the new geo-politics.

The conference was successful because the British Council got great people to contribute – Michael Binyon, the Leader Writer and Former Diplomatic Editor of The Times facilitated it with deep knowledge and understanding of Turkey, the region and the world.

The British Council everywhere focuses on young people, and this is very much the case in Turkey where 31 million of the 71 million population are under the age of 25. One of the things that made the conference different (and conferences surely need to be different!) and especially valuable was the participation of articulate and self-confident young Turks – ‘As a young Turk, I worry about the debate on multiculturalism and diversity in Europe’.

And the conference was successful because the British Council Turkey team did a great job of making it happen, and it was a pleasure to see them at work.”

Michael Bird, British Council, Regional Director Wider Europe

A report of the conference has been published. In the report, interested parties can read the discussions during the conference most of which 

were closed to the media and the public. The nature of the report demands the rapporteur to stick strongly with the Chatham House Rules meaning that he or she cannot share the identity of the opinion generators throughout the conference.  

If you are interested in seeing more photos from the conference, please click here. 

For subscribing to our e-mail groups, please click here.

Türkiyedeki yarışmayı kazanmamla başlayıp, beni 19 ülkeden 25 çılgın girişimciyle bir araya getiren YCE etkinliği her yönüyle inanılmaz bir tecrübeydi. Final turunun son akşam yemeğinde, tüm katılımcılar dolu dolu bir haftanın mutluluğunu yansıtıyordu. İnanılmaz lezzetli Thai yemeklerine, taze dostlukların keyifli sohbeti ve gözlerimizdeki ışıltı eşlik ediyordu.

Herşey 16 Eylül’de herkesin bir araya geldiği bir başka akşam yemeğiyle başladı. Dostluklarımızın ilk adımını attığımız bu yemekte, heyecan verici final turu etkinliklerini düşünüyorduk. Sektörün önemli insanlarıyla, Londra Tasarım Festivalinin düzenleyicileriyle buluşmalar, workshoplar, Royal College of Art turu gibi bir dolu etkinlik bizleri bekliyordu.

17 Eylül’de British Council Londra ofisinde bir araya geldik. Sabahtan akşama kadar süren, Ev sahibimiz Claire’nin deyişiyle “Tanışmamız adına gerekli ama inanılmaz yorucu” sunum maratonu sonrasında, dolu dolu bir YCE final programı başladı.

Tüm YCE boyunca, İngiliz tasarımının önemli isimleriyle bir araya gelip, bize özel hazırlanmış sunum ve konuşmaları izledik. Aklımıza gelen her soruyu sorup, dünya tasarımına, onların penceresinden bakmaya çalıştık. Paul Smith’in çocuksu bakış açısıyla her şeyi biriktiren heyecanında, Paul Priestman’nın müşteriden bağımsız hayallerinde, Tom Dixon’un sıradışı vizyonunda, Seymour Powell’un sürdürülebilirliğe ilişkin projeksiyonunda, duygu birliktelikleri hissedip, zaman zaman kendimizi bulduk.

Turun ortalarında, Londra’daki bir şirketten aldığım emaille ilginç bir iş ortaklığına da ilk adımı attım. Bu şirketle doğan ortaklığımızla, yakında yeni bir tasarımım piyasaya sürülecek. Üstelik Taiwan YCE finalisti, Henry Chang’la da bir başka ürün için çalışmalara başladık. Londradan döner dönmez, YCE 2011 katılımcıları olarak, kendi aramızda kapalı devre iletişim platformları kurduk. Bunlar aracılığıyla güncel projelerimizi paylaşabiliyor, fikir alış-verişlerinde bulunabiliyoruz.

British Council’ın gerçek üstü misafirperverliğiyle, Londra ve Türkiye ofislerinin çalışanlarının etkileyici performanslarıyla, tüm bu YCE macerası göz açıp kapayıncaya dek bitiverdi. Son akşam yemeğinde, bazılarımızın ağlamasına, bazılarımızın derin bakışlarına gizlenmiş tatlı bir burukluk vardı. Gözlerimiz ise, hafta boyunca tohumları atılan yeni hayallerle parlıyordu. Hepimiz çok iyi biliyorduk, final haftası bitmiş ama Dünyayı tasarımla değiştirecek dostların macerası yeni başlıyordu.

Mehmet Gözetlik

Daha fazla bilgi için http://www.britishcouncil.org/tr/turkey-arts-young-design-entrepreneur-award-2011.htm

We have already been working in partnership with some of the UN agencies in various projects, but this MoU provides a more structured framework for working together and leveraging increased impact for both organisations.

As told by the Counsellor (Cultural Relations) in our New York office, who’s the main person responsible for UN relations, Turkey is the first country that has reached a ‘comprehensive’ agreement with the UN system in country. This is seen to be very significant, and it is hoped that (assuming the implementation is successful) it will provide a model to other countries.

The first activity planned in relation to this MoU will be the start of English language teaching programme for Governors and Deputy Governors from all the 81 cities around Turkey. There will also be English formateur training for teachers in the women clubs in the southeast of Turkey to be cascaded to other young women in the region.