Allerlei Woordjes

change

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Fri, 28 Oct 2011 21:07:00 +0000

From now on all our messages will be sent by email. If you had signed up to receive these messages by email anyhow, no need to do anything. if you are subscribed to these updates in your Reader or other Feed, please email Henri dot Menheere at Gmail dot Com to keep receiving the updates.

Ik geloof in Jezus...

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Wed, 17 Nov 2010 23:09:00 +0000

Op Facebook is er een kerel die christenen massaal oproept om in onze status te zetten "I believe in Jesus". Hij vond dat dit een goede test was van ons geloof, durven we echt zeggen waar we voor staan? Maar dat zinnetje is volgens mij niet genoeg. Want waarom doet iemand dat en wat betekent het? Het begint daar pas mee!

Het wordt pas echt een test als je geconfronteerd wordt met de betekenis ervan. Dus nu wil ik jullie even vragen om het volgende te doen. Geef voor 1 keer niet je mening of gedachten, maar probeer in jou woorden de volgende vraag te beantwoorden:

Als ik zeg dat ik geloof in Jezus Christus, wat denk je dat ik daarmee bedoel? Wat houdt mijn geloof volgens jou in, gebaseerd op wat je tot nu toe al van mij weet?

Diegenen die nog maar net mijn blog volgen en mij niet goed kennen, kunnen misschien kort iets zeggen over hoe het geloof in Jezus Christus op hen overkomt. Christenen voel je vrij te antwoorden, maar ik ben vooral geïnteresseerd in wat andere mensen daarover te zeggen hebben... Surprise me :-)

Vergeving ...

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Sat, 23 Oct 2010 12:43:00 +0000

Hoe kan ik verder leven,Hoe moet ik verder gaan.
Kan ik ooit vergeven,wat mij is aangedaan.
De woorden in mijn ziel, de haat en bitterheid,
lijken niet te helen niet door woorden, niet door tijd.

refrein:
Maar als er vergeving is, kan er genezing zijn
van de pijn en het verdriet diep van binnen.
Als er vergeving is,kan er genezing zijn
en de weg van herstel kan beginnen.

O God , ik heb U nodig, Ik kan het zelf niet.
Ik lijk haast te verstikken,in angst en in verdriet.
Hoe kan ik ooit vergeven, zoals U mij vergeeft,
dwars door alles heen wat mij beschadigd heeft.

(refrein)

Geef mij de kracht van Uw liefde om verder te gaan,
ook al zal er een litteken blijven bestaan.
Want is Uw liefde niet sterker dan de dood,
en Uw vergeving niet dieper dan mijn nood?

refrein
Want waar Uw vergeving is zal genezing zijn
van de pijn en het verdriet diep van binnen,
waar Uw vergeving is zal genezing zijn
en de weg van herstel kan beginnen(2x)

De hond van onze buren

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Sat, 16 Oct 2010 13:18:00 +0000

De hond van onze buren is een superklein ding, en weet behendig alle muurtjes en hekken te beklimmen. Hij klimt dus ook rustig over de muurtjes om in onze tuin te geraken. Regelmatig vinden wij uitwerpselen van hem terug. Vanmorgen nog, liep hij rustig door onze tuin. Ik zag hem en stuurde hem terug naar huis.

De hond van onze buren is ook behoorlijk onafhankelijk. De buren gaan overdags werken, en die hond kan dus gewoon op straat al die tijd!!! En hij overleeft het nog ook!!! Regelmatig vinden we hem lekker slapend op het dak van een van de geparkeerde auto's.

Wat ik jammer vind aan de hond van onze buren, behalve de vieze uitwerpselen die ik af en toe mag opruimen, is dat hij regelmatig onze vuilzakken plundert. Als we kip hebben gegeten of frietjes van de frituur, en de volle zak staat achterin het tuinhok, dan gebeurt het regelmatig dat dat lieve hondje van de buren die zakken opentrekt en dan ligt er dus overal vuilnis ...

Ik ben erover aan het denken om er iets aan te doen. Want een hond mag toch niet zomaar loslopen en allerlei ravage aanrichten?

Oh, nu weet ik het weer; ik KAN er niets aan doen, want het is een KAT! Zelfs meer dan 1! En katten mogen alles hier. Meer dan mensen.

Liever dan mijn leven

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Tue, 12 Oct 2010 07:09:00 +0000

Lied van Stef Bos; van mij voor Leda

Ik zie hoe landen zich verscheuren
Ik voel de kanker van cynisme
Ik zie de mensen zonder dromen
Ze vluchten in goedkope luxe
In de ontevreden steden
Jaagt de haat door oude straten
De dreiging komt steeds dichterbij
Maar ik, ik heb een medicijn

Ik heb je lief
Ik heb je liever
Liever dan mijn leven
Dan om het even wat
Ik heb je lief
Ik heb je liever
Liever liefste
Elke dag

Wat ik ook wil zeggen
Jij krijgt mijn woorden klein
Was ik maar een dichter
Dan kon ik dichter bij jou zijn
Was ik maar het bloed
Dat door jouw lichaam stroomt
Dan sliep ik in je hart
En ik woonde in jouw hoofd
Want ik heb je lief
Ik heb je liever
Liever dan mijn leven
Dan om het even wat
Ik, ik heb je lief
Ik heb je liever
Liever Liefste
Elke dag

Ik heb je liever Liefste
Elke dag
Ik heb je liever Liefste
Elke dag
Ik heb je liever liefste

(c)Stef Bos

Waar bouw je op? Waar ben je naar op zoek?

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Wed, 06 Oct 2010 12:13:00 +0000

Stukgelopen relaties. Jobs die meer kapot maken dan opleveren. Opgeblazen vriendschappen. Misverstanden die diep kwetsen en snijden. Ruzies die onoplosbaar zijn. Liefde zonder ontvangst. Je vindt er heel wat. Vaak zie je het niet aan iemand's gezicht, maar als je wat dieper graaft, iets verder durft vragen, en mensen zijn eerlijk, dan zie je wat er vanbinnen leeft.

Veel mensen zijn eenzaam. Veel mensen zijn ontevreden. Ze hebben alles, maar ze hebben niets. De statistieken bewijzen het.

Soms vraag ik mij af, waar zijn mensen naar op zoek?

Is het geluk? Is het een doel? Is het liefde? Erkenning? Iets betekenen?

En als het een van die dingen is, waarom mislukt dat dan zo vaak?

Wat zijn uw ervaringen? Wat zoek jij in het leven? Waar bouw jij op?

Deel je ervaringen of gedachten. Reacties van 1 of 2 woorden zijn ook welkom.

Hier kan ik dus echt niet tegen he!

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Thu, 30 Sep 2010 19:14:00 +0000

Ik stond vanmiddag op een kruispunt, en ja hoor het was weer zover: we deden de lompe-autobestuurders-dans nog maar eens.

Je staat aan te schuiven bij een stoplicht en iedereen moet naar links. Aan de overkant gebeurt precies hetzelfde: ook zij moeten allemaal naar links (van hun kant bekeken). In plaats van direct allemaal naar links uit te wijken, gaan we vrolijk met zijn allen om elkaar heen rijden: Zo zorgen we ervoor dat, ongeacht of er nu niemand rechtdoor moet, we toch met zijn allen moeten wachten op elkaar. Voor de duidelijkheid heb ik het even gedemonstreerd.

Dit is de lompe-autobestuurdersdans:

En dit is zoals het hoort: iedereen vrij om te rijden!

Dit moest me echt even van het hart.

Henri

een gat in je hoofd?

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Sun, 26 Sep 2010 13:23:00 +0000

Geldzucht, op-zichzelf-en-niet-op-de-ander-gerichte seks en machtgeilheid staan vandaag centraal in de strijd van het individu om de hele wereld aan zijn voeten te krijgen. De wereld draait om MIJ en niemand anders.

Mensen blijven uitgeput, teleurgesteld en gekwetst achter als ze nog maar eens afgeperst, gemanipuleerd, en misleid werden. Op grote schaal (zoals human traffiking of de bankwereld) en op kleine schaal (gebroken relaties of het gebrek aan vertrouwen bij vrienden) We leven in een gebroken wereld. Daar heeft Anouk helemaal gelijk in. Zelfs in haar woordkeuze bewijst ze dat ook zij zelf daar niet immuun voor is.

Het zogenaamde gat in ons hoofd, waardoor dit allemaal veroorzaakt wordt, kan volgens haar niet gefixt worden. Zelfs christenen lopen vaak nog rond met een behoorlijk gat in hun hoofd.

Volgens mij is er maar één die toch nog hoop geeft voor deze gebroken wereld en dat is Jezus zelf. Jezus kwam niet naar de aarde om de gelovigen een schouderklopje te geven, maar om de gebrokenen te helen, om de zwakken te redden en om de zieken te genezen. Voor eeuwig. Dat is geen hole in the head. Dat is een hope in the heart.

"Modern World" (c) Anouk

Crazy way to get your kicks,
shoot the silicone in your lips.
If your figure makes you sad,
they suck the fat right of your back.

Make up your mind about your tits girls,
they can puff em up so no bra will fit girls.
Theres only one thing they can't fix.
No I wont let you be mislead.
And that's the hole in your head
Can't do nothing about that.

Hail hail modern world.
Hail to all you boys and girls.
Hail hail the colour green.
Hail hail to what I've seen.
Hail hail hail this modern world.

You tell her that she's beautiful,
and put her on a pedestal.
But as you google tripple x,
imagination kicks in.

The more you think about sex boys,
with someone else the better it gets boys.
You have a purpose in your life,
Besides cheating on the wife.
For f***s sake show some sense. oh

Hail hail modern world.
Hail to all u boys and girls.
Hail hail the colour green.
Hail hail to what I've seen.
hail hail hail this modern world.

yeah yeah yeah yeahh 2x

Well these days adoption is a hot thing,
you can get a child for nearly nothing.
You take them home to a nanny,
buy off your guilt with toys and candy.
But all the money that you work for girls,
can't compare it to love boys.

There's only one thing they can't fix,
no I wont let you be mislead
and that's the hole in your head.

Can't do nothing about that.

hail hail modern world
hail to all you boys and girls
hail hail the colour green
hail hail to what I've seen
hail hail hail this modern world

ahhh
yeah yeah yeah yeahhh 4x

een Myers-Briggs traantje

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Thu, 16 Sep 2010 20:00:00 +0000

Vandaag gebeurde er is ongelooflijk mooi! Op mijn werk waren we bezig met de Myers-Briggs persoonlijkheden. Terwijl ik genoot van wat we ontdekten, bracht ik het materiaal plots in verband met een ander deel van mijn leven en ik voelde een traan die mijn ogen wilde ontglippen (ik kon hem nog net tegenhouden :p)

Het was een plotse openbaring! Weet je, soms vind ik het moeilijk om mijn 2e zoontje (3) te begrijpen. Ik denk dat ik hem soms onbewust behalndel zoals onze oudste (5,5) die redelijk op mij lijkt. Maar een identieke omgang met de twee kids helpt niet om elkaar te snappen. Begrijp me niet verkeerd, we zijn zot van elkaar en het is echt een happy knulletje, ik behandel hem ebst wel uniek, maar soms snap ik hem gewoon niet.

Een van de lastige momenten is de schoolpoort. Met onze oudste is het altijd gelukt om hem de details van de dag te geven en hij is content. Hij heeft alle details nodig en hij is content. Met onze 3-jarige lukt dat niet. Hou gaat graag naar school, heeft er vriendjes enzo, maar die 2 minuten bij de schoolpoort zijn lastig, voor hem en voor mij. Hij zeurt. Hij klaagt. En het is een patroon dat ik al een tijdje wilde doorbreken. Vorige week is dat eindelijk gelukt. Ik kwam thuis en dacht ineens bij mezelf "als ik zoveel bezig ben met coaching buitenshuis, waarom coach ik mijn eigen kids niet dan?" Dus ik ging apart met hem zitten en ben gewoon relaxed beginnen babbelen met hem. Ik vroeg hem naar de dingen die hij graag heeft op school en de dingen die hij niet graag heeft op school. Hij vertelde verhaaltjes en ik stelde gewoon af en toe een vraag, zonder agenda. Daarna even gebeden en gespeeld en toen vroeg ik hem wat hij nu vindt van school. En hij zei dat hij het leuk vindt en hij vertelde over de dingen die hij graag doet daar. Toen hebben we afgesproken dat hij me dat de volgende dag ook zou vertellen op school.

De volgende ochtend op school verliep als volgt:

Tegen de 5-jarige: "Vergeet niet welke lessen je hebt vandaag he. Ik kom je om 3 uur halen hier." "Ok, daag"

Tegen de 3-jarige: "Daag." en ik wacht. "Papa, ga maar werken nu. Het is hier leuk op school" met een grote glimlach! En hij rent weg om te spelen!

Het is sinds die dag compleet veranderd, gewoon door iets kleins aan te passen. Echt zalig! Maar ik vroeg me toch af wat het nu was. Wat was nu het echte verschil?

Tot vandaag ... Myers-Briggs beschrijft verschillende soorten persoonlijkheden, onder andere het verschil tussen de "Sensing" en de "Intuitive" persoonlijkheid. De sensing heeft data nodig, duidelijke details en feiten. De intuitive heeft een groter geheel nodig. Iets enthousiast.

De twee types vertelden mij plots iets over mijn eigen kids.

Onze Sean heeft data nodig. Feiten over zijn dag op school. Dan is hij content.

Onze Sjoerd heeft het verhal nodig. Wat er cool is aan school. Dan is hij content.

Dank U God voor deze vreemde openbaring :-) Dat had ik nu net nodig.

onverwachte tranen (herhaling)

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Sat, 11 Sep 2010 22:39:00 +0000

Ik droom veel.

Meestal droom ik van verandering. Verandering in mijn eigen ingesteldheid. Verandering bij mensen en projecten die zo vastgeroest zitten dat ze het zelf niet doorhebben. Verandering in de wereld die zo verschrikkelijk oneerlijk verdeeld is. Verandering van het westerse egocentrische denken. Verandering van de kerken die zo hard vast zitten aan dat denken. Verandering van autoritaire (lees:egocentrisch) leiderschapsstijlen. Verandering van mijn eigen karakter.

Ik werk graag in wat men noemt de harde grond. Er zijn nog zoveel dingen die ik wil bereiken in mijn eigen leven. Er zijn nog zoveel dingen die ik wil veranderen in mijn kerk, in mijn land. Een lied zegt : "I wanna be a history maker in this land". Een boek zegt: "You can change the world". Ghandi zegt: "You must be the change you want to see in this world". Soms droom ik zoveel, dat ik mijn eigen avonturenboek zou kunnen vullen met alles wat ik van plan ben. Ik zou het dan een titel kunnen geven "Dingen die ik ga doen."

In dat avonturenboek zou ik dan alles noteren wat ik van plan ben. Mensen met waarheid confronteren. Vijanden zich met elkaar laten verzoenen. Bewegingen en kerken omgooien zodat ze eindelijk eens iets bereiken. Regeringen dwingen om iets aan het onrecht te doen. Christenen overtuigen dat zij daarin een voorbeeld moeten nemen ipv omgekeerd zoals het nu vaak is. Mijn eigen hart onder de loep nemen. Slavernij, mensenhandel, dictatuur, kapitalisme, dierenonrecht, ... aanpakken. Ecosystemen terug in balans brengen. Politiek terug eerlijk maken. World Peace.

En dan zit ik plots in de cinema, te kijken naar een Pixar film met mijn zoontje. We kijken naar de film "Up". Zijn eerste keer in de cinema, en daar draait het om, die overweldigende ervaring van een kind van 4. In die film loopt er als het ware een rode draad: het is ook een avonturenboek. Dit boek is het avonturenboek van een klein meisje, dat droomt om naar Zuid-Amerika te reizen om daar in haar droomparadijs te gaan wonen. Dat is haar droom. Daar zal ze al haar avonturen beleven. Ze heeft al wat krantenknipsels verzameld. En op een blad heeft ze met grote letter geschreven: "Dingen die ik ga doen." Dat is de titel voor de rest van het boek. De rest is leeg.

Jaren later, nadat ze van ouderdom is gestorven, zit haar weduwenaar met het boek in zijn handen. Hij is uiteindelijk haar - en zijn eigen - droom achterna gegaan. Hij zit so close bij het einddoel: Paradijs-Rots. Maar hij zit er net nog niet. Alles lijkt mislukt. Iedereen die hem dierbaar is of lijkt, is out of the picture. De droom lijkt grandioos mislukt. Hij voelt zich een looser. Hij wilde zo graag haar avontuur waar maken, ook al was het zonder haar. Het avontuur werd een flop.

Net als hij het boek weg wil leggen, merkt hij dat er meer in het boek zit dan hij dacht. De bladzijden na de bewuste titelpagina zijn tot zijn verbazing volgeplakt en geschreven. Hun trouwfoto's. Hun bijzondere momenten samen. Hun gewone alledaagse leven. Dat was haar avontuur. Dat was alles wat ze wilde en ze heeft het gekregen. Haar leven met hem, gewoon in eigen huis, in eigen dorp, de dingen die ze samen beleefden thuis, dat waren voor haar de "dingen die ik ga doen". Het avontuur is niet mislukt! Het is geslaagd. Daar kwamen mijn tranen.

Want ik ben vaak net zo. Ik ben op avontuur. Net als de man in de film, heb ik dromen en visies die ik niet loslaat, en dat is goed. Maar het avontuur waar ik vandaag mee bezig ben is veel meer waard. Het is echt. Het is nu. Het is mooi. Daar moest ik even bij stil staan.

Net als de man in de film, wil dit niet zeggen dat ik zal stoppen met het streven naar nieuw avontuur. Maar steeds met het besef dat wat ik vandaag heb, van veel grotere waarde is dan hetgeen misschien nooit zal komen.

De begripvolle blik van Leda. De "ik hou van jou" van Sean en de "ik wil je knuffelen" van Sjoerd. De oh-boy-ik-smelt-glimlach van Sytske. (Ondertussen is Stian geboren en ja, het tevreden glimlachje van dat mannetje, onbeschrijflijk!) De go-for-it speeches van Leda als ik ergens voor wil gaan maar twijfel. (De schopjes van baby4 - die nu al bijna 6 maand is, Stian :p)

De leuke band met collega's. De bezorgde en welgemeende vraag van een goede vriend "Hoe gaat het met u?". De mensen die laten blijken dat ze veel aan je hebben. Mensen die zich blootgeven en elkaar durven vertrouwen. De Facebookers die toch echt een plek hebben gekregen in mijn leven.

De foto's van mijn zus en familie op Facebook. De zogezegde afwezigheid van mijn broer op dezelfde plek (niet meer ondertussen). De bezordge en ontfermende blik van pa en ma. De steun in de rug van pa en ma. Het we-staan-meestal-wel-klaar-voor-elkaar tussen mij en mijn broer.

Momenten van intens gelach, gehuil. Hevige discussies. Diepgaande gesprekken. Skype babbels met verre doch goede vrienden. Stilte in de zaal. Eenparig gebed.

Het verschil dat ik blijkbaar maak in sommige levens. Het God-besef. Het elkaar durven corrigeren. Het toegeven en belijden van fouten. Het leren van elkaar.

Daar leef ik voor.

Ik blijf op avontuur, ik ben nog veel meer van plan. Maar ik leef vandaag. Ik heb mijn doel bereikt: Een leven met God en met jullie. Vandaag leven met God en mensen. Niets is beter dan dat. Ik hou van jullie. Ik hou van Hem.

kaastaartverhaaltje (herhaling)

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Sat, 11 Sep 2010 22:11:00 +0000

Helaas maar ik ga niet zomaar een lijst met ingredienten en handelingen opsommen. Het wordt een verhaal, en zo kom je er achter hoe je de eenvoudige kaastaart moet maken :p

Mijn vrouw en kinderen houden van fruityoghurt, maar ik heb veel liever het pure zure spul: witte simpele yoghurt. Nu liep ik een tijdje geleden door de Aldi en dacht ik, hey wat is dat daar: magere verse kaas. Iets dikker dan yoghurt, en toch mager, dus ook waarschijnlijk lekker zuur. Laat ik dat eens proberen voor bij mijn cornflakes.

Het was niet zo'n geweldig idee, de smaak is ok, maar toch is het een beetje droog om zomaar bij je ontbijt te eten. Ik had echter wel vier doosjes van 500 gram gekocht (ja, ik weet het!) dus ik moest er iets anders mee doen. Een recept zoeken misschien.

Ik bladeren op internet, niks lekker of simpels gevonden. Toen deed ik een boekje open bij ons thuis over nagerechten en daarin stond het recept voor een kaastaart.

Dat zag er niet moeilijk uit! Bovendien had ik daarvoor het bovenvermelde spul nodig, 250 gram ervan! Mager hoefde niet, ik heb het ondertussen al met magere en gewone geprobeerd, en het komt beiden op hetzelfde uit.

Het deeg moest ik niet zelf maken, een pakje kruimeldeeg volstond. Dat ben ik dan ook met de kinderen gaan halen in de Delhaize. Gewoon uit de frigo daar. Da's 1 grote opgerolde lap deeg.

Verder had ik alleen nog maar twee eieren, 100 gram suiker en 1 pakje van 8 of 10 gram vanillesuiker nodig.

Ik stond er versteld van hoe snel het allemaal ging. Het kruimeldeeg moet je trouwens niet proberen uit te rollen direct nadat je het uit de frigo haalt. Dan breekt het af terwijl je het ontrolt. Als je echter te lang wacht, nadat je het uit de frigo haalt, plakt het weer teveel aan elkaar. Om te zorgen dat het niet te hard of te zacht is om te ontrollen, moet je het 5, 6, 7, 8, 9 of 10 minuutjes op kamertemperatuur laten liggen. Het aantal minuutjes staat rechtstreeks in verband met de temperatuur in jou keuken.

Dat moet je dan in een taartvorm plaatsen. Als er bakpapier omheen zit, lekker laten zitten. Als het er niet bij zit, gaan klagen in de winkel! Maar goed, met bakpapier, gewoon in een bakvorm doen. Zonder bakpapier moet je die vorm eerst met boter insmeren.

Probeer het deeg trouwens direct in het midden te leggen en laat de rand aan alle kanten ongeveer even hoog zijn. De bakvorm is rond, net als het deeg, en ergens tussen 18 en 28 cm ofzoiets. Wij hebben er maar een en die gebruik ik dus.

Nadat ik dat allemaal gedaan had, zette ik de rest van de ingredienten netjes op een rij naast elkaar. Links staat 250 gr verse kaas, daarnaast 100 gr suiker, daarnaast een reeds opengescheurd pakje vanillesuiker, daarnaast twee eieren.

Ik begon met de eieren. Die moet je namelijk splitsen. Dat is dus het wit van het geel scheiden. Dat is nogal een gedoe voor mij. Om twee eieren te splitsen heb ik er meestal 3 of 4 nodig. Of ik roep mijn vrouw. De kunst is: breek het ei, zorg dat je dooier (geel) in een van de twee helften blijft zitten, en kap die dan heen en weer van de ene helft naar de andere, boven een schaaltje. Het glijdt dan langzaam in het schaaltje, en hopelijk blijft het eigeel heel. Dat doe je 2 keer (ah ja, 2 eieren he). Er zijn vast wel joetjoeb video's van.

In de rij van verse kaas, suiker, vanillesuiker, zet je rechts de twee eidooiers in een kommetje. De gele ronde deeltjes van de eieren dus. Die vier ingredienten op een rij, gooi je allemaal door elkaar. Het eiwit zit dus in een apart vijfde kommetje he. Dat laat je apart staan.

Zodra je de vier ingredienten hebt gemengd, kap je dat in het deeg (Dat deeg dat dus als het goed is, al in je bakvorm zit).

Nu de eiwitten nog. Dit moet je opkloppen. Twee mogelijke manieren, ofwel met een spatel of roe, met de hand, een dik kwartier door elkaar kloppen. Ofwel met een electrische mixer. Het resultaat moet zijn: vaste sneeuw. Je weet zeker dat je het vast genoeg hebt geklopt, als je je beker/kom/... ondersteboven kunt houden en er valt niets uit. Of je neemt er een lepel van en het staat vast omhoog. Het moet stevig zijn.

Dat roer je dan heel voorzichtig door het mengsel dat al in je vorm zit. Heel rustig. Eigenlijk niet roeren, maar eerder een beetje relaxed scheppen, tot het door elkaar zit. Als je roert, gaat het schuimerige van die eiwitten verdwijnen en dat maakt de taart juist luchtig. Dus take it easy... Er is trouwens een naam voor, folding (vouwen) of zo. Er zijn hier zeker weten youtube filmpjes van!

De oven moet voorverwarmd zijn op 200 graden en dan zet je de taart er 30 minuutjes in.

Ah ja belangrijk: Zet je taart in het midden! De tweede keer had ik hem iets te hoog gezet, waardoor het deeg niet gaar was, en de bovenkant wel al donker. Beter iets lager dan het midden dan te hoog.

Ik beloof het : Het klaarmaken van deze kaastaart kost je minder tijd dan het lezen van dit blogbericht + ontcijferen van het recept uit dit bericht tesamen.

Smakelijk!