‘It’s bright and dark at the same time’. Met die zin begint een van de drie actrices de voorstelling. Ze spreekt in poëtische termen over de zon en de maan, over dag en nacht, over de zee en de wind. Ze roept daarmee ook het beeld op van mensen op de vlucht die door weer en wind en door nacht en ontij een barre tocht ondernemen om te ontsnappen aan honger, oorlog en vervolging in hun thuisland.

Zigzaglijnen

Maar wat is thuis als je ergens anders woont dan waar je bent opgegroeid of dan waar je ouders of grootouders vandaan komen? Je staat met je ene been in het ene land en met je tweede been in het andere land, klinkt het. Konadu vertelt over haar vader, die vanuit Ghana naar Europa kwam, haar zusjes, die in het Verenigd Koninkrijk wonen, en haar blinde grootmoeder, die nog altijd in Ghana woont. Als ze haar oma opzoekt, doemt er een taalbarrière tussen hen op, maar ze voelt toch ook een sterke verbondenheid. De levenskracht en het optimisme frapperen haar in Afrika. De kleurrijke stoffen, sieraden en losse gebruiksvoorwerpen in het decor weerspiegelen de gekoesterde tradities van het continent, als relikwieën van een heilige plek.

Zigzaggend gaat het stuk verder, afwisselend in het Engels, Nederlands en Frans, met verhalen over het thuisland, de uittocht en het land van aankomst, gebaseerd op eigen ervaringen en talrijke interviews met migranten. Ondertussen strooien de performers een vluchtige lijn van zand uit over de vloer. ‘Grenzen zijn niet echt’, luidt het. Mirko Banovic speelt gitaar, nu eens melancholisch, dan weer uitgelaten. De zang varieert ook, van hiphop tot opera.

Meezinger

Het tempo gaat de hoogte in bij een striemende aanklacht tegen het onmenselijke migratiebeleid. Baby’s die in kooien worden opgesloten, rassenprofilering via AI, detentie- en martelkampen in Libië, kwetsbare mensen die door politici ontmenselijkt worden en aan wie opvang wordt ontzegd. Sluiten we niet collectief onze ogen voor het stuitende onrecht dat in Fort Europa plaatsvindt? En vergeten we niet welke menselijke ellende de Europese kolonisatie heeft aangericht?

Toch is het stuk niet zwaarmoedig en het is ook geen politiek pamflet. De makers zoeken vooral toenadering en verbinding en laten de schoonheid zegevieren. Niet toevallig neemt het publiek plaats in een cirkel rond het podium, op stoelen en kussens. Alix Konadu, Raphaële Green en Lois Lumonga Brochez spelen en zingen met zichtbaar plezier en laveren ook tussen de toeschouwers. Op het einde volgt een aanstekelijke meezinger: ‘Follow the river’.

Less is more

Een kritische kanttekening: is het niet jammer dat een voorstelling waar zo veel tijd en energie in is gekropen, maar vier keer te zien is, in de kleinere zaal KVS Box dan nog wel? De nieuwe KVS-theaterdirecteur Dries Douibi heeft gelijk: hij pleitte in Bruzz voor ‘minder producties (…) die langer lopen, zodat de druk zakt en we met meer zorg kunnen werken’.

Broken Home, My Shrine was te zien in de KVS, van 15 tot 19 oktober. Lees ook de uitvoerige recensie in Pzazz.

Wil je jouw foto’s ook wel eens in de reeks Brussel in Beeld op BrusselBlogt? Gebruik de hashtag #brusselinbeeld op Instagram. Via Flickr kan ook: maak een account aan, word lid van de BrusselBlogt-groep en voeg je foto’s toe aan de pool. We maken elke maand een persoonlijke selectie.

Bericht aan de fotografen
Al een hele tijd geleden wijzigde Meta de wijze waarop met de hashtag wordt omgegaan wat maakt dat sommige foto’s niet worden getoond.
Om zeker te zijn dat hun foto’s in aanmerking komen voor de selecties die BrusselBlogt maakt melden fotografen die voor het eerst met Instagram foto’s delen met de hashtag #brusselinbeeld best eenmalig dat zij gebruik maken van de hashtag. Ook wie steeds tussen de mazen van het net valt kan dit doen.

Credits
Belgium – Brussels (Herman Genbrugge): @herman.genbrugge
E A R E Y E – Johanna Tengan & Conny Laxell – De Markten (Karine Boisschot): @karine.boisschot
Foire du Midi Zuidfoor – August 2026 (Nancy Galant): @sugarkane_77
Place Royal (Gaston Battistini): Flickr-account (All rights reserved)
Zuidstation (Niels Hanssens): Flickr-account (All rights reserved)

Waarom? Heel lang was ze letterlijk je buurmeisje dat muziek maakte en per ongeluk van de ene op de andere dag een van ’s lands grootste artiesten werd. We zijn namelijk nog niet vergeten hoe debuutsingle ‘La Loi de Murphy’ haar haast dwong in allerijl een debuutplaat bij elkaar te pennen, want anders was er niet genoeg materiaal om een concert vol te spelen. Gelukkig kreeg ze in de nasleep van Brol wat meer tijd om uit te zoeken wie ze echt als artieste wilde zijn.

Het was daarom weinig verrassend dat Nonante-Cinq de Brusselse zangeres wereldwijd op de kaart zette. Van Coachella tot Primavera Sound, van een vriendschap met Dua Lipa tot reclamecampagnes met Chanel: Angèle is tot op vandaag een van onze grootste culturele exportproducten. Dat ze de afgelopen jaren haast volledig van de radar verdween, deed dan ook al vermoeden dat er iets speelt. De afgelopen weken werd meteen ook duidelijk wat dat precies was. Een gebroken hart, herbronning en een nieuwe liefde brachten haar tot nieuwe inzichten – waarbij het belang van haar instinct de rode draad vormde. Dat het zinnetje ‘Écouter son instinct’ meteen ook als een soort mantra begon te gelden op single ‘Dis-le’, zegt veel meer dan je op het eerste gehoor zou denken.

Sinds de release van haar vorige album is Angèle namelijk een nieuw mens geworden. En daar hebben veel factoren een rol in gespeeld volgens haar. Vanzelfsprekend is ze ondertussen een volwassen vrouw geworden, waardoor ze ook meer innerlijke rust heeft gevonden. Ze heeft een duidelijker beeld van wat zij zelf wil doen en brengen, dat bovendien resoneert met de persoon die ze is. Om op dat punt te komen, heeft ze voor deze derde plaat haar instinct dus gevolgd en is ze uitgekomen in de club. Of toch zeker de donkerte ervan. Singles als ‘Dis-le’ en ‘What You Want’ flitsten bombastisch langs alle kanten door je gehoorkanalen, maar moesten in alle eerlijkheid toch ook wel even in onze playlist staan voor we er echt aan gewend raakten. Ons buurmeisje wordt dan ook niet elke dag een diva. Maar goed, al bij al past dat nieuwe jasje de Brusselse als gegoten op Instinct. Het is dan wel anders, maar het voelt wel echt.

En dat komt deels door het feit dat Instinct, hoewel dat Angèle dat nooit ergens bevestigt, misschien wel een beetje aanvoelt als een totaalconcept. Het album begint namelijk aan het einde van een breuk, volgt de zangeres tijdens de zoektocht naar hetgeen ze wil, en sluit de cirkel uiteindelijk af met een nieuwe liefde. Dat verhaal wordt bovendien voortdurend aangevuld met rake producties, die onbewust inwerken op je gevoelens. Het zit namelijk zo, dat zelfs als je geen woord Frans begrijpt, je toch meer dan ooit het idee hebt dat je mee bent in het verhaal. Het getwinkel  in ‘Au revoir’ zorgt er samen met de warme synths bijvoorbeeld voor dat je snapt dat er op een liefdevolle manier een streep onder de boel wordt getrokken: ‘Au revoir mon amour, I can’t try anymore’. Of wat te zeggen van de tot in de oneindigheid herhaalde ‘J’sais pas c’que je veux’ in ‘Une seule vie’. Mee? Mee.

In de leegte en chaos van de onzekerheid vond Angèle overigens niet alleen de mannen van Justice, maar ook Stephen en David Dewaele. Naar onze bescheiden mening vormt die samenwerking meteen ook het hoogtepunt van de plaat, net doordat de Soulwax-wereld een heel nieuw aspect van het Instinct-verhaal opentrekt. Wandel, nu de herfst eraan komt, ’s avonds maar eens over de Brusselse Koningsstraat met deze in je oren, terwijl de kasseien glinsteren door de regen. Je zal snel begrijpen wat we bedoelen. Zeker omdat die coolheid een zekere hoop met zich meebrengt en dat brengt Angèle in dit geval vooral weer terug naar zichzelf. ‘On verra’ is het obligatoire, dromerige pianonummer van de plaat en op ‘Je compte’ pikt ze de elektronische draad ergens halverwege wat onverwachts weer op.

De sfeer op Instinct is van dan af aan ook ietsje anders dan voorheen, want er komt een nieuwe vlam in het spel. “F4ck 4ever” doet de vonk overslaan, maar voelt tegelijkertijd ook iets te veel aan als de makkelijke pophit die op de plaat moet staan. Een prima nummer, net als het daaropvolgende ‘Tout décider’ overigens, maar qua vernuft zat er misschien ietsje meer in. Zeker omdat je met ‘Love Triangle’ op het einde van het album nog de auditieve definitie van ‘sexy’ krijgt te horen. Samen met Caroline Polachek(!) zoekt de Brusselse, kronkelend tussen Frans en Engels, naar de vorm van liefde die ze wil, maar uiteindelijk brengt die Angèle altijd terug tot bij zichzelf.

Want om dan toch maar het cliché uit de eerste zinnen van deze tekst te bevestigen, lijkt Instinct toch vooral heel dicht te liggen bij wie Angèle vandaag de dag is. Ze is niet meer het schattige buurmeisje dat fijne popliedjes maakt op haar slaapkamer, wel een jonge vrouw die niet bang is om de diva uit te hangen. Voor haar derde album volgde de Brusselse letterlijk haar instinct en dat bracht haar tot het schrijven van een album dat op alle vlakken zowel zwaar als luchtig aanvoelt. En oké, er staan zeker ook enkele vergeetbare nummers op de tracklist, maar dat neemt niet weg dat het qua evolutie nog altijd meer dan goed zit bij de zangeres. Waar de stap in de nieuwe richting op het eerste gezicht misschien wat te groot aanvoelde, vallen de puzzelstukjes in het geheel uiteindelijk toch allemaal op de juiste plek.

Instinct toont Angèle op een manier waarop wij (en bij uitbreiding de wereld) haar nog niet kenden, al klikte er recent al veel toen we haar op het dak van de Parijse Accor Arena aan het werk zagen. Als dat de wereld van Instinct is, dan zijn we maar wat benieuwd hoe het is om daar de komende maanden deel van uit te mogen maken.

Angèle stelt Instinct voor tijdens twee uitverkochte shows in de ING Arena op 20 en 21 maart.

Lucas Palmans schreef deze recensie voor de muziekwebsite Dansende Beren.

De twijfel sloeg toe, aangewakkerd als vuur omdat zij, ondanks mijn onafgebroken observaties, geen blijk van herkenning gaf. De lift landde en iedereen eruit. Pas na de derde keer zal ik kraaien en zeggen, ik ben het, ik ben het, ik kwam heel vaak bij jullie spelen! Als zij dan iemand heel anders blijkt dan de grote zus van mijn vriendinnetje, zak ik als onroerend erfgoed verder naar -1.

Nu betrof het geen paffende mestkever pur sang, een entomoloog zou voor minder steigeren bij de gedachte aan een petieterig insect met een heel klein sigaretje, maar de kever in kwestie zag er eerder uit als een halve mens, halve mestkever; de romp van een mens met mensenbenen maar in plaats van hun hoofd een Scarabee. Zoals de minotaurus. Maar dan met machtig vooruitstekende mandibels. En bovendien een meer zuiderse je ne sais quoi.

“Heb je toevallig nog een sigaret voor een vergeten idool?,” bracht hij uit, “dit was mijn laatste, en binnen kan je blijkbaar niet betalen met Lapis Lazuli.”

Hij tekende met de nog sintelende peuk een soort van acht in de lucht. Met dit simpele gebaar leek hij er toch in te slagen om de nachtwinkel, mij en hemzelf te betrekken in een geheim microklimaat. Alsof wat hier gebeurde alleen maar was ontstaan omdat hij het had geautoriseerd.

Nu herkende ik het ingerichte insect, het was Khepri. De Oud-Egyptische God verantwoordelijk voor het opkomen van de zon. In plaats van een bal mest, werd hem lange tijd geleden opgedragen de zon elke dag de horizon op te rollen. Ze geloofden toen namelijk nog dat de zon elke dag verdween en opnieuw geschapen moest worden. De Nihil. Mestkevers werden geboren uit mestballen, iets waar de Nijl-beschavingen ook iets De Nihil in zagen. Voor een Ptolemaër was dat bewijs genoeg dat de twee, stront-tor en zon, op een kosmologisch niveau verbonden waren. Dat de een de ander hielp met hun levensloop, en “versa vista”, zoals Jean Marie Pfaff zou zeggen.

“Waarom ben je weggegaan?” Ik klik twee blue camels uit het pak dat ik juist heb uitgewikkeld.

“Ik werd niet meer gezien,” mompelt hij nonchalant, “of ik werd nog gezien, maar het vereren gebeurde enkel nog achter glas. En het is moeilijk adem te halen onder een stolp.”

“Ik dacht dat mensen in Egypte trots waren op hun nalatenschap. Zowel wetenschappers als on-geïnitieerden tonen meer en meer belangstelling voor mythes uit Mesopotamië. Het is immers daar waar alles is begonnen. Ongeacht de tijd of tijdsgeest vertellen mythes iets over mensen. Narcissus verdrinkt dagelijks digitaal. The real housewives of Antwerp ruilen fruit met Loki om er eeuwig jong uit te zien. Ik betwijfel of je zwaarte zo is uitgevaagd. Daarnaast zou het voor altijd donker zijn als jij hier op de stoep bleef zitten.”

De deur van de nachtwinkel ging regelmatig open maar was nooit echt gesloten. Dan zei Khepri plots: “Weet je, je mag nog met zo veel vrouwen hebben geslapen, als je geen enkel goed verhaal te vertellen hebt, of je hebt AI nodig om een mail te typen: dan ben je een verloren mens.”

Met een smakelijke glimlach klotste hij de bodem van een verborgen blik GORDEN tussen zijn bewapende kaken. Ik keek hoe het groene neonlicht wazig over de stoep kroop langs hem, boemelend als een nachttrein op reis door het Scandinavische Hoogland. Poollicht over de Noordkaap, Neon op de stoep.

“Maar je moet vrouwen wel kunnen vrouwen,” voegde hij er nog aan toe, “Ze liefhebben. Of toch tenminste zeker een ander mens. Eigenlijk doet hun geslacht er niet toe. Ook niet als hun uiterlijk plastiek oogt. Het blijven mensen. Ze zijn hier maar kort. En voor de helft zitten ze in het donker.” Alsof alles hier mee gezegd was, knikte hij wijs en zelfvoldaan.

Hij bracht zijn gewicht over zijn schouder naar de straat, duwde zich vervolgens op zijn palmen recht, zocht in DOWNWARD FACING DOG naar zijn evenwicht. Met zijn heupen waaide hij op zoek naar het juiste hoogtepunt, zoekend tot ze robuust eindigden in een piramide. Zo bleef hij even staan, totdat hij recht klom, op zijn voeten terecht kwam. Een verre vogel klaroent de ochtend aan.

In bed vindt mijn vriendin het vervelend dat ik naar sigaretten ruik. Ik kriebel haar onder de oksel. “Wat is dat?” vraagt ze slaperig. “Een scarabee,” zeg ik.

Goedele wordt als baby door haar moeder te vondeling gelegd en groeit op in een Belgische missiepost in Brasilia. Ze komt echter in de prostitutie terecht, eerst als tiener in Brazilië, daarna ook in België, nadat ze brand heeft gesticht bij haar adoptiegezin. Michiel komt uit een disfunctioneel gezin met een alcoholverslaafde moeder en ontwikkelt al snel psychoses. Hij begint te bedelen en zoekt troost bij sekswerkers. Petronella gaat op vraag van haar vader in het klooster. Op missie in Congo vergrijpt de abdis zich aan haar. Terug in België herwint ze haar autonomie en ontfermt ze zich in de prostitutiebuurt rond de Lakensestraat over Goedele en Michiel.

Keymeulen vertelt, net in zijn eersteling, met veel empathie het verhaal van mensen in de marge van de samenleving. Hij toont de rugzak die ze torsen, de demonen waarmee ze worstelen, het pad dat naar hun precaire levenssituatie leidt. We zien bijvoorbeeld hoe Michiel op straat tegen zichzelf praat en in het openbaar masturbeert totdat de politie ingrijpt. Goedele ontvangt mannen op een bankje en laat hen voor 5 of 10 euro met haar hand klaarkomen, terwijl ze hun geslacht afdekken met een krant.

Ondanks het miserabilisme, in een opvallende mix met seks en religie, is er bij Keymeulen ook plaats voor momenten van menselijke warmte, solidariteit en troost. Zo leert Petronella de geëngageerde priester William kennen, die de deuren van de Begijnhofkerk opent voor daklozen en vluchtelingen. Het personage is duidelijk gebaseerd op Daniel Alliët. Het lokale dienstencentrum Het Anker is een laagdrempelige ontmoetingsplek voor buurtbewoners en kan bogen op onbaatzuchtige vrijwilligers. Zuster Bertha was in Brazilië als een liefdevolle moeder voor Goedele.

Het boek barst van de goede bedoelingen en leest ook vlot weg, maar is het ook een goede roman? Hoewel de stijl duidelijker verzorgder is dan in Alhambra, had ik nooit de neiging om een zin of een passage te onderstrepen. Ronduit storend zijn de vele herhalingen. Goedele steekt zo veel kaarsen aan om haar bijnaam ‘Mademoiselle Bougie’ eer aan te doen dat ik er zowaar pyromane neigingen van kreeg. De vele gebeurtenissen worden ook te expliciet één na één afgehaspeld en uitgelegd. Het ontbreekt aan suggestieve kracht en aan een sterke opbouw.

En dan is er nog een probleem met geloofwaardigheid. Waarom zoekt Goedele haar biologische moeder in de prostitutie, hoewel ze niets van haar afweet? Wat bezielt Petronella om nog met een man samen te willen zijn net voor ze haar laatste levensadem uitblaast? De terroristische aanslag op Zaventem in 2016 lijkt er op het einde met de haren bij gesleurd. Het gemis van de Braziliaanse heimat wordt bij Goedele niet invoelbaar gemaakt.

Vita is dus geen onvergetelijk meesterwerk, maar is wel een boeiend, authentiek en confronterend verhaal. Keymeulen verdient respect voor de stem die hij geeft aan mensen die we in Brussel vaak achteloos voorbijlopen.

Vita is verschenen bij uitgeverij Bitbook. Lees ook onze recensie van Alhambra.

Het zijn niet de schietpartijen, de vuiligheid, de bestuurlijke chaos. Niet het sluipverkeer, de uitlaatgassen, het gebrek aan groen die de doorslag geven. Dat kan ik best verdragen, vanuit mijn ietwat geprivilegeerde stekje. Maar wat wel weegt, elke dag een beetje meer, is de soundtrack van de stad – en het volume daarvan.

Steppen met stereo. Soundsystem op straat. Pleinen pulseren op het ritme van dj’s.
Helikopters – want EU-top. Vuurwerk – want voetbal. Vliegtuigen – want… VLIEGTUIGEN!
Werven die boren, beuken, breken. Soms ook ratelen, pruttelen, protesteren.

Straatmuzikant hier, foor daar. Geen picknick zonder beats.
Ertussen: mensen die vechten om niets.

Banden gieren. Trams tieren.
Trouwstoeten toeteren triomfantelijk door de straat – staccato.
Sirenes gaan crescendo. Mijn tinnitus: fortissimo.

Een rijdende rave remt voor rood, draait de volumeknop verder open.
Op restaurant danst de mousseline mee.
Niet met goesting, maar op bevel van de bas.

Op de bus: hardop telefoneren, lachen, discussiëren.
De nieuwste Spotify-hit galmt nog na.
Reels op luid. TikTok op tien. Bommetjes bij de bushalte.
Bij thuiskomst, een jankende, blaffende, huilende hond. Eenzaam bij de bovenburen.

Mijn hart breekt.
Mijn hoofd… zegt “Boem. Paukeslag.”

De stad blaast, bromt, bonkt, beukt, blèrt en buldert. Dag en nacht. Op straten en pleinen, in parken en metro’s, ter land, ter zee en in de lucht. Een eigenzinnig orkest zonder dirigent. De dissonantie echoot nog lang na tussen het beton.

En dus draag ik, zoals velen, oorverdoving. Een noise cancelling hoofdtelefoon om de wereld buiten te houden. Als zombie naar de grond – of mijn smartphone – starend. Zo hou ik me noodgedwongen toondoof voor wat er luidruchtig rondom mij gebeurt.

Het ligt aan mezelf, ik weet het. Na een covid-infectie vorig jaar kreeg ik langdurige klachten. Intolerantie voor prikkels is er één van. Een prima excuus. Ik wens het niemand toe.

Maar ondertussen vraag ik me af: mag het nog stil zijn, eens, ergens, ooit, in deze stad? Silence is the emission of sounds of such low intensity that they do not draw attention to themselves – zegt Wikipedia. Dat hoeft dus geen afwezigheid van geluid te zijn – gewoon, iets minder opdringerig, als het kan. Want ik ben ongetwijfeld niet de enige die er bij momenten horendol van wordt, die soundtrack van de stad.

Kunnen we dat afspreken?

Het is niks, zei ze. Ben je bezig met iets wat je stress bezorgt? Dan is het waarschijnlijk dat. Of het is gewoon een spier die opspeelt. Ze masseerde eventjes mijn wang. Het gaat vanzelf over. Bijna zeker. Slaap je goed, vroeg ze nog toen ze het remgeld al had afgerekend.

Ik woon vlak aan het kanaal, in de buurt van de Havenlaan. Sinds een jaar zowat is dat een nieuwe snelweg voor vliegtuigen, maar ik merk er zelf gelukkig weinig van. Ik dommel in bij het eerste vliegtuig, schiet kort wakker bij het tweede en hoor nummer honderd pas als ik ’s ochtends opsta.

Het kan ook blauw licht zijn, meende m’n dokter. Leg ’s avonds je gsm weg. Lees liever een boek. Je m’occupe de vous maintenant, madame Dupont.

Die avond lag ik in bed en las ik het nieuws op mijn telefoon. De Brusselse regering had een begroting. En we moesten ons geen zorgen maken: de gewone Brusselaar – daar reken ik me voor het gemak zelf bij – zou er niets van voelen. Integendeel. We zouden met z’n allen een procent minder personenbelasting gaan betalen en daarvoor ons openbaar vervoer behouden en er honderdtwintig ondergrondse vuilcontainers bijkrijgen. Snijden zonder pijn, ze hadden het geflikt!

Dat was bij de Vlaamse begroting wel anders. Bozar krijgt geen subsidies meer van het Martelarenplein. De VGC ontvangt 300.000 euro minder dan gedacht. En de Nederlandstalige bibliotheken kunnen open blijven, maar buiten geld voor licht, verwarming en personeel blijft er niet veel over.

Ik legde mijn gsm weg. Niet omdat m’n dokter het gezegd had; omdat ik niet depressief onder de wol wilde kruipen. Op mijn nachtkastje lag nog een boek van Han Kang, de Koreaanse Nobelprijswinnares. Ik opende de pagina waar het ezelsoor zat – halverwege. Het ticket van de uitlening zat er nog tussen. Binnen twee dagen moest het terug.

Na een halve bladzijde vloog het eerste vliegtuig over. Ik merkte er niets van dat het hoger vloog en steiler landde, zoals minister Crucke beloofd had. De Brusselaar zal wel merken dat het lawaai mindert, dacht hij. Ik hoorde geen verschil. Ook niet bij nummer twee en drie, die snel daarop volgden.

Morgen gaat de Han Kang terug. Het zou uit moeten zijn tegen dan. En dan sla ik snel nog wat nieuwe boeken in, nu het nog kan, want een aankoopbudget houden de bibliotheken na de nieuwste kaalslag op cultuur niet meer over. Mijn tic nerveux is er nog steeds, maar ik krijg het gevoel dat het minder erg is. Misschien heeft m’n dokter gelijk. Misschien helpt het lezen. Misschien wordt mijn diepe slaap minder verstoord door vliegtuigen. Misschien moet je iets maar vaak genoeg horen om het uiteindelijk niet meer te voelen.

Misschien weten ook politici dat wel.

In mijn geval begon het een paar weken geleden in de crèche van mijn dochter. Niemand kijkt vreemd op van een peuter met snot dat uit de neus loopt. Evenmin van de onvermijdelijke spreiding van al dat snot over elk mogelijk denkbaar oppervlak. Initieel panikeert niemand. Zakdoeken worden bovengehaald en de pagadders liefhebbend meegetroond naar huis. Daar gaat de verspreiding lustig voort en zo springen de bacterie van broer naar zus, van kind naar ouder.

Volgende halte: de school waar ik werk. Daar werden heel wat leerlingen de voorbije weken plots moe, passief en verdacht kalm. Niet omdat de lessen saaier waren dan anders of de leerkrachten minder geïnspireerd, maar omdat ze langzaam maar zeker ziek aan het worden waren, net als hun leerkrachten. De een na de ander legde het hoofd uitgeput op de bank, vroeg om eventjes lucht te mogen happen en verdween uiteindelijk richting secretariaat om niet meer weer te keren.

De klassen werden leger en leger, niet bepaald een ramp, want ook het aantal leerkrachten slonk gestaag, en je kan nu eenmaal maar een beperkt aantal leerlingen in een studiezaal persen. Ondertussen ging de crèche van dochterlief dicht omdat ook kinderbegeleidsters enkel mensen bleken te zijn, niet resistent tegen een overvloed aan ziektekiemen. Net op dat moment, het moment dat het echt niet goed uitkomt bemerk ik een kriebel in de keel. Niet veel later gevolgd door vermoeidheid, lichte hoofdpijn en andere klachten waar een mens zich met voldoende koffie wel door kan slaan. Voor een dag of twee. Daarna gaven lichaam en geest de gezamenlijke strijd op en zat er weinig anders op dan overgaan tot gedwongen rust in de mate van het mogelijke.

En dan, na enkele dagen zombie zijn, als ik er net door begin te komen komt het bericht dat het tijd is voor mijn jaarlijks griepvaccin.

Ik ging de benzine thuis uitbraken om het daar op te slaan voor later. De prijzen zouden waarschijnlijk toch weer stijgen. Een gebrek aan een deftige jerrycan in de wagen moet je hoe het ook zij compenseren. Een imperialistische impuls ergens overzee te slim af zijn, ook.

Thuis staat er een urne gemaakt van polyethyleen naast de tv. Polyethyleen is plechtig voor plastiek. De urne vond ik op een rommelmarkt in Normandië nabij Mont-Saint-Michel, alwaar een oudere man die tegelijk kaal was en toch veel haar had me aanspoorde met hem muziek te maken. Ik trommelde op een eveneens pas aangekochte doembek, terwijl hij vanuit ergens onbekend een mondharmonica opdiepte. Waarschijnlijk uit een kleine urne, verstopt op de bodem van zijn binnenzak.

Aan de kassa van de Shell Express begon ik plots te draaien. Aangenaam, eerst, voor vier seconden. Daarna wist ik niet meer correct waar ik was, hoeveel haren er nog op mijn hoofd stonden en hoeveel ik had getankt. Op mijn rug keek ik langs de kleurigheid van het winkelschap door het raam naar buiten. In de wolken zag ik het gezicht van Phoebe Bridgers. Ze zorgde ervoor dat de radio in het tankstationwinkeltje ‘Lost Boys’ begon te zingen, speciaal voor mij én ook voor het kleine mevrouwtje in het kleine winkeltje tussen de kleine producten. Alvorens het zwart voor mijn ogen werd, zei ik haar: ‘polyethyleen is plechtig voor plastiek.’