Het seizoen zit in het niemandsland tussen winter en lente. Te voet ga ik westwaarts naar de Vismet en verder langs de platanen, die als soldaten op de Quai du Commerce staan. Voor mij doemt een parel van het modernisme op: het baken van de Citroëngarage aan de brug die Saincteletteplein en Sainctelettesquare met elkaar verbindt, waar de tektonische platen van het Brusselse en het Molenbeekse continent over elkaar schuren. Ik besluit het kanaal over te steken en naar links te gaan. Terwijl ik langs oude pakhuizen en gloednieuwe lofts wandel, ontvouwt aan de overkant het Klein Kasteeltje zijn weemoedigheid in een mengeling van baksteen en wilde wingerd. Aan de Gentsesteenweg gaat het rechtsaf. De middeleeuwse verkeersader oogt wat vermoeid, maar zuigt me onmiddellijk mee. Pakistaanse kruidenier, Marokkaanse slager, scholen met en zonder hoofddoek, discount-meubelzaak. Komt dit ooit nog goed? Veel jong volk, pakken energie op straat, het urbane hart klopt en pompt. Uiteindelijk komt het in een stad altijd goed. Parfois par choc, parfois par ondulation.

Foto & tekst: Wij Brusselaars

Het was drummen in het Ritscafé. Het publiek is talrijk opgekomen: jong, oud, man, vrouw, links, rechts, centrum en  averechts. Tijdens het debat en achteraf aan de toog viel de verscheidenheid van het publiek op. Veiligheid is duidelijk een hot item in Brussel en laat weinigen onberoerd. Niet het minst door het recente geval van brutale agressie, waarbij MIVB-controleur Iliaz Tahiraj werd doodgeslagen. Onder begeleiding van Xavier Taveirne (Radio 1) lieten Luckas Vander Taelen en Saad Amrani hun licht schijnen over een vijftal stellingen die Wij Brusselaars hen voor de voeten wierp. Het publiek volgde met stembakjes in de hand en kreeg desgewenst een micro-baladeur onder de neus geschoven.

Laksheid

“Ik  voel mij altijd op mijn gemak in Brussel” Zo luidde de eerste stelling bij wijze van opwarmer. Een ruime meerderheid verklaart zich eigenlijk wel op zijn gemak te voelen in Brussel. Vander Taelen weet dat te bevestigen. Het is niet zozeer de veiligheid maar wel de laksheid die in Brussel vele verschijningsvormen heeft. Dat gaat van sluikstorten over indringende urinegeuren in metrostations tot verkeersagressie in de Brusselse straten. In Brussel heerst een klimaat van je m’en foutisme.  Dat is niet alleen het geval in de armere centrumwijken maar ook in de  zogenaamde betere wijken. Op het stuk Louizalaan dat grenst aan de  kleine ring, beter bekend als le goulet, wordt er duchtig wildgeparkeerd door het ‘rijkere’ segment van de Brusselse bevolking.

Moeilijke context

Als je Brussel vergelijkt met andere grootsteden is Brussel een relatief veilige stad, vervolgt Amrani. Maar er zijn problemen en die kan je niet ontkennen. Om het juiste voorschrift te krijgen moet je de juiste diagnose stellen. De kleine overlast is inderdaad een probleem en bezwaart het samenleven in de stad. In Brussel heb je een toevloed van  mensen uit alle windstreken die er een verschillende perceptie op nahouden over gebruik van het openbaar domein. Bovendien hernieuwt de helft van de Brusselse bevolking zich in de armere centrumwijken om de tien jaar. In die context is het moeilijk om een cultuur van burgerzin op te bouwen.

Après nous le déluge

Een van de grote onderliggende problemen is het gebrek aan eenheid van  bestuur volgens Vander Taelen. 19 gemeenten en 6 politiezones telt Brussel voor een stad van amper 1,2 miljoen inwoners. Bij het busincident in maart twitterde de Molenbeekse burgemeester vrolijk dat het ongeval niet gebeurd is in zijn gemeente Molenbeek. Dat karakteriseert veel lokale politici: après nous le déluge. Moeten we dan streven naar één politiezone? Amrani denkt van niet. Overlast bestrijd je door een politie die dicht bij de bevolking staat en daar zijn de  gemeentes of zelfs de huidige politiezones het geschikte niveau. Je hebt een metropolitane politie en nabijheidspolitie nodig. De Brusselse politie investeert meer en meer opnieuw in de “wijkagent”.

Flikken uit Brussel?

“Maar waar is dan die wijkagent?” “Wie is mijn aanspreekpunt in de wijk?”,  oppert het aanwezige publiek. Als je je in Antwerpen settelt krijg je vrij snel een folder in de bus met daarin een voorstelling van de wijkagent en zijn contactgegevens. In Brussel is dat onbestaande. Een ander probleem volgens Amrani is dat politieagenten vaak mensen zijn die van buiten de stad komen en die onvoldoende vertrouwd zijn met de problematieken van de grootstad. Maar het blijkt ook niet eenvoudig te  zijn om te recruteren onder Brusselaars. Kampt de Brusselse politie met  een imagoprobleem onder jonge Brusselaars? Misschien. De politiezone in Brussel Stad is zich hiervan bewust en trekt daarom naar scholen om zichzelf voor te stellen.

Korte rokken

“Een  veilig Brussel is er één met korte rokken”, was een andere stelling. Iedere vrouw in Brussel kent wel een paar anekdotes waarbij ze allerlei onfrisse seksistische frases naar haar hoofd geslingerd krijgt. Volgens Amrani kan je hier moeilijk een politioneel antwoord op geven. Het gaat om een cultureel probleem dat aangepakt moet worden via onderwijs en  opvoeding. Vanuit de zaal wordt er opgemerkt dat de politie dat probleem ook onvoldoende ernstig neemt. Als je met een klacht over seksistische intimidatie naar de politie stapt, bots je vaak op onverschilligheid. Hoewel er ook verhalen zijn van empathische politieagenten. Voor elk negatief verhaal is er wel een positief verhaal. Dat is ook Brussel.

Zero tolerance?

De vierde stelling luidt “Zero tolerance is de oplossing”. De veiligheids- en overlastproblemen in Brussel zijn multicausaal. Je kan ze niet los zien van de socio-economische achterstelling, repliceert Amrani. En dan  is er de justitie die het goede werk dat vaak op het terrein geleverd wordt tenietdoet. Boefjes die  opgepakt worden, staan na enkele dagen terug op straat. Dat voedt mee een  cultuur van straffeloosheid in Brussel. Ondanks het feit dat alle  sociale indicatoren in het rood staan in Brussel is de boel nog niet ontploft. Dat hebben we ook te danken aan een fijnmazig net van verenigingen en organisaties die al die jongeren die uit de boot vallen toch nog perspectief bieden. Ik houd mijn hart vast als men daar ook op gaat besparen, aldus Amrani.

Vander Taelen pleit voor een nieuw sociaal contract: we hebben criminaliteit omdat veel jongeren geen perspectieven hebben. Zero tolerance lost niet alles op, we moeten een contract afsluiten met de jongeren. We bieden hen garantie op een goede opleiding maar moeten ook vragen dat ze zich gedragen als correcte burgers.

Volgende afspraak

Op 14 juni, om 20u, gaat Wij Brusselaars opnieuw in debat in het Ritscafé. Ditmaal is het thema onderwijs. Vlaams Minister van Onderwijs Pascal Smet en filosoof Philippe Van Parijs zijn te gast. Bert Reymen modereert de avond en Joost Vandecasteele zorgt voor een  kritische reflectie achteraf. Je kunt je alvast inschrijven op de Facebook-eventpagina.

Foto hierboven: Walking Madou van m.pressions.

Foto hierboven: LA GRAND PLACE DANS UNE BULLE DE SAVON van Spaceopera.

Foto hierboven: Secret van étienne b..

Foto hierboven: . van Ingvar_Sv.

Foto hierboven: Pride van lock’s city.

Foto hierboven: Mérodeplein van Miss ing.

Bekijk ook de foto’s van vorige week of de hele reeks Brussel in Beeld.

Wil je jouw foto’s ook wel eens in de reeks Brussel in Beeld op BrusselBlogt? Maak een account op Flickr, word lid van de BrusselBlogt groep en voeg je foto’s toe aan de pool. We maken per week een persoonlijke selectie.

Voor alle duidelijkheid: ik heb niets tegen het hele idee achter de Zinnekeparade, en respect voor de manier waarop het tot stand komt: maanden lang bereiden tientallen groepen vrijwilligers onder begeleiding hun eigen deel van de stoet voor, en dat brengt heel wat mensen samen. En eerlijk is eerlijk: om een groep mensen van diverse leeftijd en divers pluimage op enkele maanden tot één groep met één choreografie om te smeden, daar is energie, overtuigingskracht en enthousiasme voor nodig. Creativiteit die mensen samenbrengt, daar heb ik niets op tegen.
Maar misschien zou het toch wel eens iets anders mogen worden. Weg van de megalomanie, kleiner, fijner, verfijnder. Al was het maar bvb. een massachoreografie met verschillende deelgroepen op de Kunstberg, van het paard van Godfried van Bouillon tot aan de boezem van koningin Elisabeth bijvoorbeeld.

Dezelfde avond ging ik naar een voorstelling van het geliefde KunstenfestivaldesArts, met name de dansvoorstelling “Flocking-Quintet” van Brice Leroux. De danser-choreograaf Brice Leroux is enorm gefascineerd door bewegingspatronen en variaties, en haalde voor deze voorstelling zijn inspiratie uit de bewegingen van / in een zwerm vogels.

Daaraan koppelde Leroux “Acht studies voor automatische piano” van Seth Horvitz.
Op het donkere podium een geprogrammeerde piano, die met een repetitieve hoge toon het begin van de voorstelling inluidt. Enkel het toetsenbord is verlicht, verder niets dan een donkere ruimte. Daarna licht een witte cirkel op boven de piano, die de enige lichtbron voor de hele voorstelling wordt. Wat volgt, wil ik eigenlijk niet te veel onthullen. Zachtjes wordt een eerste figuur zichtbaar, die in een derwish-achtig kostuum patronen begint te beschrijven over het speelvlak. Niet al dansend, maar door over het podium te schuiven, nu eens langzaam, dan weer sneller; rechtlijnig, circulair of schijnbaar lukraak; al dan niet rond de eigen as draaiend. De wisselwerking met de muziek blijft fascineren: soms zijn muziek en beweging volledig op elkaar afgestemd, soms verwijderen ze zich van elkaar om later weer samen te komen. De ene performer wordt na een tijdje vergezeld van een tweede, dan weer een derde, vierde en vijfde performer. Met de toename van het aantal performers, groeit ook de complexiteit van de patronen. Soms beweegt iedereen parallel, als een homogene groep; soms rukt één iemand zich los om daarna weer opgeslorpt te worden door de groep; een voortrekker trekt zich terug naar achteren waardoor iemand anders de touwtjes in handen neemt; soms is het de volledige groep die ritme en beweging unisono bepaalt.

Langzaam, poëtisch, subtiel. Fascinerend. Leroux laat de kijker nadenken over natuurlijke bewegingen, stimuleert ons om de volgende keer dat er een vogelzwerm in ons vizier verschijnt, die nog langer te bekijken, maar laat ook openheid om wat je ziet verder door te trekken naar bewegingen tussen individuen, tussen een individu en een groep. Met minimale middelen worden vele mogelijkheden geopend.

De voorstelling speelt nog op zondag 20 mei om 18 uur en op dinsdag en woensdag 22 en 23 mei in de Raffinerie. Laat je hypnotiseren! En voor de volgende Zinnekeparade graag een beetje meer subtiliteit zoals Leroux die zo mooi bespeelt…

Jos Vandenbreeden & Wynand Plaizier, “Cas Oorthuys, bruxelles / brussel, 1946 – 1956″, Plaizier, 2012
Fototentoonstelling Cas Oorthuys, bruxelles / brussel, 1946 – 1956, Museum van de Stad Brussel, Grote Markt Brussel, nog tot 31.12.2012

Een gezelschap van Engelse dames bezoekt de hoofdstad van Europa. Uiteraard staat het koninklijk paleis aan het Warandepark op het programma. Het is tijd voor een foto. Een van de vrouwen is de fotograaf van dienst en moet ervoor zorgen dat het paleis een prominente plaats krijgt op de foto. Cheese! Een groep Belgische toeristen komt voorbijgewandeld.  Een van hen begroet het gezelschap, biedt zich aan als fotograaf en maakt grapjes. Prompt wordt hij samen met de vrouwen op de gevoelige plaat vastgelegd. Hilariteit alom. Nieuwsgierige voorbijgangers blijven staan en hebben plezier in de  spontane verbroedering. Het paleis is van geen tel meer. De onverwachte ontmoeting kleurt de dag. (Foto & verhaal: Anni Snoecx, This is Belgium)

1. In 1975 veroverde RWDM in het voetbal de landstitel met legendarische spelers zoals Johan Boskamp, Benny Nielsen, Maurice Martens, Willy Wellens en Nico De Bree. Waarvoor stond de afkorting RWDM?
2. Hergé smokkelde graag een flard Brussels in de albums van Kuifje. Van welk fictief land in Oost-Europa is het nationale motto Eih bennek eih blavek, dat vertaald wordt als “Hij die kwaad zaait, zal kwaad oogsten”, maar uiteraard gewoon Brussels is voor “Hier ben ik, hier blijf ik”?
3. De Zuidertoren is met een hoogte van 150 m het hoogste gebouw van België. Welke dienst is er gehuisvest? Graag de officiële naam, voluit geschreven.
4. Hugo Claus trouwde in 1955 met Elly Overzier, die hem inspireerde tot de Oostakkerse gedichten. In welk bekend Brussels café vond het trouwfeest plaats? Simon Vinkenoog, Lucebert en Roger Raveel waren van de partij.
5. Michel Demaret, de kleurrijke oud-burgemeester van Brussel, werd Monsier dix pourcent genoemd, omdat hij zich als schepen liet betalen om bouwvergunningen af te leveren. In de jaren 60 werkte hij als buitenwipper van een nachtclub in de Nieuwstraat. Hoe heette die club?
6. Schiftingsvraag: Het KMI meet dagelijks de gemiddelde temperatuur in Ukkel (gemiddelden huidige maand). Wat zal de gemiddelde temperatuur zijn op 31 mei 2012?

Wie de juiste antwoorden gevonden heeft, stuurt een mail met als titel ‘kwistig 1′ naar info@brusselblogt.be. Je hebt daarvoor tijd tot zondag 27 mei (Pinksteren), om 12 u. De winnaar wordt op 1 juni op basis van de antwoorden op de reguliere vragen en de schiftingsvraag bepaald. Bij eventuele ex-aequo komt er een onschuldige hand aan te pas. De jury heeft altijd gelijk. De prijs is een boekenbon ter waarde van 20 euro bij Passa Porta. Dat is de internationale boekhandel in hartje Brussel die terecht prat gaat op zijn kwaliteitsvol aanbod, dagelijks (ook op zondag!) open is en tal van boeiende voordrachten en literaire activiteiten organiseert. Om de twee jaar zet het literatuurhuis zijn schouders onder het Passa Porta-literatuurfestival.

Ik probeer kalm te blijven. Ik maak rechtsomkeert en leg het vertrouwde rondje in een trager tempo af, zonder muzikale afleiding en met de ogen gericht op de grond. Ben ik op zoek naar een speld in een hooiberg? Na drie kwart van het parcours nog geen spoor van mijn sleutels. Maar dan zie ik ze liggen. Oef! Ik ben op een haar na ontsnapt aan groot ongemak en onheil. Ik heradem en ik glunder. De verloren gewaande sleutels verlaten mijn handen niet meer. Ik loop gezwind naar huis, uitkijkend naar een verfrissende douche en opwekkende koffie.  Alsof de sleutel tot geluk het terugvinden is van wat verloren leek. Want, zo wist Bloem al, alles is veel voor wie niet veel verwacht.

Foto hierboven: Balloon man van petercasaer

Foto hierboven: Kabouter Wesley van Tom Cuppens.

Foto hierboven: World Laughter Day, Brussels van petercasaer.

Foto hierboven: Ramdam : Zinode de la Zinneke Parade – les danseuses van Michel Chansiaux.

Foto hierboven: Untitled van Rajko.be.

Foto hierboven: Réservé van Cyber Phil.

Bekijk ook de foto’s van vorige week of de hele reeks Brussel in Beeld.

Wil je jouw foto’s ook wel eens in de reeks Brussel in Beeld op BrusselBlogt? Maak een account op Flickr, word lid van de BrusselBlogt groep en voeg je foto’s toe aan de pool. We maken per week een persoonlijke selectie.