Het eenvoudig concept komt uit de Verenigde Staten. Iedereen winkelt, maar ongecoördineerd. Als een grote groep mensen nu eens op dezelfde dag in eenzelfde winkel gaat shoppen… en in ruil investeert die winkel een deel van de inkomsten in energiebesparende maatregelen. Hun geld wordt goed besteed, de winkel bespaart op termijn en het milieu vaart er wel bij… win-win-win! Carrot verwijst naar de wortel die de bedrijven wordt voorgehouden.

Carrotmob Brussel bezocht een hele hoop winkels in de Brusselse binnenstad op zoek naar de winkel die bereid is het hoogste percentage van zijn dagomzet te besteden aan duurzame investeringen. Er werd een winkel gevonden die 100% van de extra inkomsten van die dag wil investeren in energiebesparende middelen. Carrotmob Brussel roept de volledige Brusselse bevolking op om zijn wekelijkse inkopen te komen doen op 19 december bij GB Express, Arenbergstraat 44, 1000 Brussel (dicht bij het centraal station).

De winkel is open tussen 7u en 20u, kans genoeg dus om even binnen te springen! Tussen 14u en 18u voorzien we extra animatie: concertjes, circusartiesten, heerlijke wortelsoep, en nog zoveel meer!

Dit filmpje legt duidelijk uit, wat Carrot mobbing precies inhoudt.

Hou je liever van een verstripte uitleg? Kan ook (klik op de tekening voor een grotere versie):

Hou de site brussels.carrotmob.org in de gaten! Of sluit aan bij de Facebookgroep.

En doe mee op 19 december!

Het is drie uur in de namiddag op de Leuvensesteenweg. Er is een waas van leer en katoen en een licht geroezemoes welke door een veel te luide Radio Contact wordt overstemd.

Een moeder keurt de jeansbroeken voor zoonlief, een opgeschoten puber, die haar boven het hoofd is gegroeid.
Ze heeft zeker zeven pantalons en vijf pulls in beide armen, vermoedelijk is het haar enig kind.
Hij ondergaat het gedwee, hier durft hij buitenkomen met zijn moeder, hij past daarvoor in zijn omgeving.
Soms schudt hij van neen, de moeder port hem om het toch eens te proberen, hij doet het met een lichte weerzin.
Ze komen van ver naar de Leuvensesteenweg, ik herken het ruige Aalsters, het Zottegems en zelfs vanuit de Westhoek wordt hier in de rij gestaan.

Een man staat hulpeloos te kijken, alleen het hoofdje boven de voorhang. Zijn vrouw is al een kwartier zoek, hij moet hoognodig.
Vermoedelijk is ze op een andere verdieping aan het kiezen, daarbij even haar echtgenoot uit het oog verloren.
Hij lijkt wel een biechtvader die wacht op verdwaalde zondaars.

Een jong koppel is gehaast, ze hebben een veel te klein kind in de buggy dat zeer ontevreden is.
Dat komt niet goed, één van de twee zal moeten passen.
Een jonge vrouw discussieert onafgebroken met haar dochter, de smaken liggen mijlenver uit mekaar, en ook de kleuren zijn zeer afwijkend. Ze komen in niets overeen, dat hoort zo als je dertien bent.

Een dikke dertiger schuifelt met zes vesten naar het kleedhokje. Zijn moeder is dood, een vrouw is afwezig.
De kale vijftiger laat zijn veel te jonge Poolse bruidje voor hem neuzen. Hij is heel onvriendelijk, zij veel te onderdanig.
Een lange blondine kijkt even in de spiegel en schikt heur haar, ze kauwt uit verveling.

Onder te veel te korte gordijnen, bemerk ik drie paar behaarde kuiten, de middelste laat niets aan het toeval over : een freak.
Hij heeft zijn kousen hoog opgetrokken, allebei op exact dezelfde hoogte. Hij weet dat het gordijn één en ander verraadt.

Een Marokkaanse familie heeft er een uitje van gemaakt. Vader, moeder, zoon en drie dochters – die kunnen wel wat korting bedingen.
Ze bezetten wel een halfuur alle pashokjes en de zitbanken ervoor.
Een paars koppel zoekt een sjaal welke accordeert met mauve.
Een vijftiger winkelt met zijn bejaarde ouders. Wie zorgt voor wie ?

Even later staan alle wederhelften in de file aan de kassa. De moeder van de opgeschoten jongeman, de mama van de puber, de verloren gelopen dame, de vrouw zonder buggy, de Poolse vrouw, de Marokkaanse madam, de lange blondine, de paarse helft en de moeder van de vijftiger (die dus voor hem zorgt).
Ze tonen trots mekaars trofeeën en zagen over hun ongeduldige venten.

Buiten staat de mannen te roken.
Ze zwijgen en kijken grimmig omdat het zolang duurt.

Zet je beste beentje voor en schrijf je voor 31 januari 2010 in op: hetpuntprojecten@gmail.com

Het reglement vind je ondertussen op www.hetpuntbrussel.be. Tot het einde van de  stappenteller campagne, krijg je regelmatig een filmpje met tips!

Patati patata

Elkaar treffen kan via www.patati.be. Duik in de databank en vind personen met dezelfde interesses, maar met een andere moedertaal. Wie nog op zoek is naar een drummer voor zijn band, een extra speler voor de voetbalploeg, of iemand om een pint mee te gaan drinken, kan zich registreren en op zoek gaan naar de juiste match.

Om de twee weken spreken de patati’s op donderdagavond om acht uur af in café Monk in de Sint-Katelijnestraat. Spring dan gerust eens binnen. De volgende patati @ monk is op 19 november.

Een initiatief van het Huis van het Nederlands.

Misschien tot dan…
Lauriane

Foto hierboven: … demain, lundi … van Jideb

Foto hierboven: Death won’t tear us apart van e³°°°

Foto hierboven: "Et Mourir de Desir" – Brussels, Belgium 2009 (6X6) van Imaginary.vision

Foto hierboven: amore van ie :: fotografie

Foto hierboven: Aline van Rajko.be

Foto hierboven: Exit van bartpierreux

Bekijk ook de foto’s van vorige week of de hele reeks Brussel in Beeld.

Wil je jouw foto’s ook wel eens in de reeks Brussel in Beeld op BrusselBlogt? Maak een account op Flickr, word lid van de BrusselBlogt groep en voeg je foto’s toe aan de pool. We maken per week een persoonlijke selectie.

Piekolie?
Dat er iets aan de hand is met de olievoorraden is de meeste mensen wel duidelijk. Maar wat er precies aan de hand is, is voor velen onduidelijk. “Wanneer is de olie op?” wordt vaak gevraagd. En eigenlijk is het de verkeerde vraag. Olie zal niet gauw opraken, het probleem is meer dat de snelheid van de stroom olie die we elke dag oppompen zal gaan verminderen.
Dat fenomeen wordt in de olie- industrie ‘peakoil’ of in het Nederlands “piekolie” genoemd. De productie bereikt een maximum een daalt daarna. De twee grote vragen zijn dus: Wanneer is de olieproductie gepiekt? en Wanneer kan de vraag het aanbod niet meer bijhouden? De schattingen lopen uiteen van de zomer van 2008 tot ergens in 2020. Het precieze tijdstip zal pas achteraf vast te stellen zijn.

Hoe werkt een Transitie-initiatief?
Het begint allemaal wanneer een kleine groep mensen samenkomt rond een gemeenschappelijke zorg: wat kunnen we zelf doen aan problemen als piekolie en klimaatverandering. Dat groepje vormt een stuurgroep die het model van de transition towns toepast om een de inwoners van een stad te overtuigen mee in te stappen in het transitie-initiatief. Er worden bewustmakingactiviteiten georganiseerd rond piekolie, klimaatverandering en de noodzaak om zelf dingen te gaan doen om lokale veerkracht op te bouwen en uitstoot te verminderen. Er worden groepen gevormd die werken rond belangrijke aspecten van het leven: voeding, energie, mobiliteit, gezondheid, innerlijk welzijn, economie… Via het transitienstad platform wordt verbonden wat her en der bezig is.

En dat gaat nu ook in Brussel gebeuren.

Op 21 november is er een introductiedagnamiddag gepland voor heel het Brussels Gewest, waar mensen van verschillende wijken bij elkaar gebracht worden.
=> Zaterdag 21 november, 13u30, Cafetaria van l’école d’architecture de la Cambre, Flageyplein 19, 1050 Elsene.

Omdat ik zelf in Brussel stad woon, organiseer ik met enkele andere enthousiastelingen ook een infosessie over Transition Towns speciaal voor het stadscentrum. Op het programma: introductie, film en brainstorm: wat gaan we doen in de vijfhoek?
=> Woensdag 9 december, 19u in De Markten, Oude Graanmarkt 5, 1000 Brussel.

Iedereen welkom!

Meer info: entransition.be (Brussel) en www.transitie.be (Vlaanderen). Of op Facebook.

Er waren eerst enkele toespraken van o.a. de Belgische ambassadrice, en toen konden de Argentijnen en notabelen kennis maken met de Belgische Patagonische Kunsten. Het is voor de meeste Argentijnen een beetje wennen aan zoveel Belgisch surrealisme, maar de reacties zijn over het algemeen zeer positief.

Het moet gezegd, een eerste stap richting annexatie van Patagonië is gezet, zoals hier te zien in dit werk van Peter van Ecyk. Na een aarzeling en interne worsteling met de vraag of het wel toegelaten is om in een museum te lachen, zie je uiteindelijk de meeste mensen wel met een glimlach naar buiten gaan.

Bijna precies zoals in België. Misschien zijn de Patagonische kunsten wel universeel en kunnen we verder dromen van tentoonstellingen in andere landen.

We hadden ook hoog bezoek uit België in de persoon van wetenschapper Dirk Draulans, die precies toch nog enige twijfels had. Maar geen probleem, we laten ons niet hinderen door al te wetenschappelijke beperkingen.

Binnenkort gaan we zelf naar het einde van de wereld om uit te zoeken hoe het daar werkelijk is. Je ook alles ook hier live volgen.

Hasta luego

Voor elk wat wils zou je denken, maar helaas vallen de kleinste Brusselaartjes een beetje uit de boot. Op één na, Sportcity te St-Pieters-Woluwe, is er in het Brussel gewest géén enkel zwembad die beschikt over een peuterbad waar ketjes tot 3 jaar heen kunnen.
Zo’n peuterbad lijkt iets banaals, maar het maakt wel degelijk een verschil. Doordat het water net iets warmer en beschut is van ander zwemgeweld vormt dit het ideale biotoop voor baby’s, peuters en hun ouders. Helaas niet omdat het hip is, maar eerder omdat er géén alternatieven zijn wijken de meeste van die Brusselse mama’s of papa’s uit naar de rand om daar hun kleinste de eerste watergewenning te geven. Tot de favorieten behoren het zwembad van Dilbeek en Zaventem…sommige ouders trekken zelfs naar Ninove met hun kroost. Fijn als je een auto hebt of als je het ziet zitten om met het openbaar vervoer ernaar toe te gaan, maar ik vermoed dat veel andere kleine Brusselaartjes meestal erg lang moeten wachten op hun eerste echte zwembadervaring. Jammer toch?

Klik hier voor meer info over de Brusselse zwembaden.

De plek is uitmuntend : ze leunen tegen het luxueuze Clos des Chartreux. Dat is zeer Brussels.
In andere steden bevinden de bidonville’s en krottenwijken zich in de wijde periferie. Niet hier : arm en rijk schuren tegen mekaar aan, in volle centrum.

Twee schoffies gooien met stenen naar de schooiers die daar halfdronken liggen te slapen. Dat is geen kattenkwaad, dat is een laffe daad.
Het zijn jochies van hooguit twaalf jaar.
Het excuus dat ze niet aan de bak geraken of een gebrekkige vooropleiding genoten houdt hier geen steek.
Ze hebben het enkel aan zichzelf te wijten.
Als ze targets zoeken kan ik ze wel wat ander uitschot aanbevelen dan die arme daklozen onder hun ranzig tentzeil.

Misschien spelen ze Intifada ?
Vreemd, door wie of wat worden ze bezet of gekoloniseerd ?
Ik roep even : “Hola!”, maar besef dat dit een wanhoopspoging is.
Nog erger, wat ik had gevreesd, de kleinste heeft mij nu als mikpunt uitgekozen.
“ça va ?” roep ik nog. “Va jouer ailleurs..” – Het helpt geen zier, het lijkt alsof ik niet besta. Ze lachen me gewoon vierkant uit.

Twee stadswachters komen langs en wijzen de kinderen terecht.
“C’est eux qui ont commencé..” zegt de oudste.
Nou breekt mijn klomp. “Absolument pas vrai,” zeg ik.
Achter de rug van de stadsbeambten steekt de kleine zijn middenvinger naar mij op. Met dat kereltje ben ik nog niet klaar, of hij niet met mij ?
Uiteindelijk lopen ze weg en schelden ons nog wat na.

Als we de schade gaan opmeten onder het zeil is er niets aan de hand.
Beide clochards sliepen rustig door.
Ze hadden wat rumoer gehoord in de verre omgeving.
Maar het lag blijkbaar ver van hun bed.

william deraedt
hetrijkderzinnekes.blogspot.com

Dagen knipperen voorbij. De gasten zijn er nog – alsof ze hun tent op het plein hebben geplant –, maar de passanten kijken steeds minder op.

Hun ooit zo strakke latexhuid verschrompelt zienderogen, tot er niet veel meer rest dan een paar verwelkte teelballen die uitgeput te drogen hangen aan de waslijn van het genot.

Twee verdwaalde bosjes ballonnen, vastgeketend aan de hoogspanningslijn: de essentie van het leven in tien bedrijven, van jeugdig gepronk tot krampachtig verval.

Hans Van de Water
http://motiveerdeverbeelding.blogspot.com