Wel loop ik geregeld langs de plek van het lek. De straat ligt er ondertussen al bijna 4 weken opengebroken, met de gekende geel-blauwe hekken errond.

Sinds eergisteren heeft iemand (buurtbewoner?) zijn ongenoegen met de voortgang van de werken subtiel aangegeven:

Een blad papier, een stift, een plastieken mapje en wat plakband. Meer was er niet nodig voor dit stille protest. De straat moet natuurlijk weer zo snel mogelijk opgelapt worden. Maar deze boodschap heeft al een glimlach getoverd op het gezicht van menig voorbijganger. Of hoe humor zo ook enigszins het ongemak voor de omwonenden verzacht.

Na twee jaar in Brussel heb ik al wat ervaring opgedaan met bezoek. Ik wil van Brussel vooral de contrasten tonen, de smalle straatjes en de boulevards, de plompe lelijkheid en de verborgen schoonheid, stadsvernieuwing en de charme van het verval, het multiculturele, meertalige karakter, de gastronomische geneugten, de cafécultuur, de brede waaier van culturele activiteiten, de kleurrijke markten. Bezoekers die hier voor het eerst zijn, schotel ik uiteraard de evidente bezienswaardigheden voor. Zeg maar de grote drie: Atomium, Manneken Pis en Grote Markt. Frieten, bier en chocolade staan eveneens op het menu. Maar dan? En vooral in deze barre wintertijden?

 Een lijstje om aan te vullen!

• Een museum is ideaal voor een koude of regenachtige dag. Onlangs bezocht ik met Ulrike uit Berlijn de Frida Kahlo-tentoonstelling in de Bozar. Met mijn twee nichtjes ging ik in december naar een tentoonstelling over walvissen en dolfijnen in het Museum voor Natuurwetenschappen. En misschien neem ik mijn volgende bezoekers mee naar het Stripmuseum of het Muziekinstrumentenmuseum. Ik ben er nog niet binnengeweest, omdat ik die permanente expo’s  in principe altijd kan bezoeken. Bezoekers hebben minder tijd.
• De twee laatste musea zijn mooie staaltjes van art nouveau. Het loont de moeite om op zoek te gaan naar de talrijke sporen van deze bouwstijl in Brussel. Ik heb alvast genoten van het rijkelijke interieur van het Hortamuseum.
• Op een vrijdagavond combineer ik graag de Europese buurt met een snuifje Matongé. Na een aperitiefje op het overvolle Luxemburgplein begeven we ons naar Place Boniface, waar er lekkere restaurantjes zijn. Op het terras van L’Ultime Atome is het in de zomer goed toeven. Een park (Warandepark, Jubelpark…) biedt ook verpozing, temeer er heel wat festivalletjes in de zomer plaatsvinden.
• In Brussel Stad zijn er zo veel goede cafés en restaurantjes te ontdekken. Maar ik kom toch altijd graag terug naar Café Walvis, vlak bij het kanaal. En Café Belga op het Flageyplein en Maison du Peuple op het Sint-Gillisvoorplein zijn ook altijd een bezoekje waard.
• Zondag, marktdag. Een klassieker is de vlooienmarkt op het Vossenplein in de Marollen, te bereiken met de lift aan het Poelaertplein. De Zuidmarkt aan het Zuidstation en de markt aan het slachthuis van Anderlecht liggen niet eens zo ver van elkaar. En de chique woensdagmarkt op Place du Châtelain, druk bezocht door Europeanen, heb ik ook al afgeschuimd.
• Op zondag valt een bakkersbezoek beslist in de smaak. Ik ga zelf  op zoek naar verse pistolets en croissants, knapperige koffiekoeken en heerlijk gebak bij Au Vatel of bij Allemeersch op Place Jourdan.
• Zin in theater, film of concert? Ik waag soms mijn kans bij Arsène50 voor goedkope last-minutekaarten. Het aanbod is overwegend Franstalig, maar onlangs heb ik toch beslag kunnen leggen op de laatste kaarten voor ‘Weg’ met Josse De Pauw in de KVS.
• Zoals elke grootstad biedt Brussel voor ieder wat wils. Sportliefhebbers kunnen een wedstrijd van Anderlecht meepikken of naar een zwembad gaan. Wie van natuur houdt, komt in het Zoniënwoud aan zijn trekken. Shoppers kunnen terecht in de Dansaerstraat, de Nieuwstraat, de Louisalaan of  de Brabantstraat. Uitgaanders vinden hun gading in clubs als Fuse, K-Nal en Recyclart. Voor de wellnessfans zijn er hamams. En waarom niet  de Braziliaanse keuken uitproberen? Het kan!
• De centrale ligging is onmiskenbaar een troef van Brussel. Met een weekendticket neem je voor weinig geld de trein naar Gent of Antwerpen. Leuven en Waterloo zijn nog dichterbij. En als je bezoekers België echt beu zijn, kunnen ze nog altijd met de trein naar Parijs of Londen reizen of met het vliegtuig naar de rest van de wereld. Weg van Brussel!

Het probleem is dat we Brussel als een probleem zien. En niet als een oplossing. (klink mélo hé) Wij Vlamingen drukken Brussel niet aan het hart. En de Walen eigenlijk ook niet. Of dacht u dat u alle Franstaligen in België over één kam kon scheren? Brussel wordt geplet tussen het Vlaamse en Waalse gewest/gemeenschap en gekleineerd door de Federale overheid. Iedereen wil een stukje, zegt wat wel en niet mag, maar vertikt het om er deel van uit te maken.

en…

We gaan met Brussel nooit ergens komen als we de stad niet graag gaan zien, in onze harten sluiten en er ons om bekommeren. Wat moeten we echter aanvangen met al die werkloze jongeren, donkere kerels en bijhorende miserie? Hoe zorgen we er voor dat het Nederlands spontaan door heelder wijken klinkt. Wat doen we met die lelijke kantoorgebouwen, de auto-aders doorheen de stad en smerige straten?

En daar dan commentaren op over dat Nederlands en over het-er-ooit-nog-gewoond-hebben enzo! Doe gerust daar mee… jullie hebben ook zeker een mening.

Net of de liefde een spel speelt: dezelfde kleur van jas, identiek brilmontuur, verstrengelde sjaal…

Voor het muziekinstrumentenmuseum houden hun benen halt. De ene arm voor eeuwig aan die van de andere verankerd. In de nog vrije hand houden ze, elk apart, een oogje vast – dat ook dienst doet als oortje, maar nu even niet.

Met een knip staan de twee identieke plaatjes erop: nee, niet de naar de keel grijpende art-nouveaugevel van het museum, wel het grijze gewelf van het congresgebouw.

Zo nemen ze de stad in zich op: met parallelle uitwendige ogen – dat geeft dieptezicht. De controle over de vier kijkers op hun hoofd is immers overgenomen door de inwendige lavastromen waartegen zelfs geen muziekgevel bestand is.

http://motiveerdeverbeelding.blogspot.com

De eerste die uit de bocht komt is de Stofzuiger. Hij heeft een ongemakkelijk, veel te groot joggerspak, een slenterende parachute.
Heel soms struikelt hij lichtjes als zijn broekspijpen weer onder zijn Reeboks glijden. Om één en ander te verhelpen schuifelt hij voort, hij heft amper zijn voeten op. Zonder twijfel is hij celibatair.
Na de Stofzuiger passeert de Nonchalante, het is een nog jong meisje, eerder breed bemeten.
Het kan haar allemaal niet schelen, waarom loopt ze hier ?
Ze weet het zelf niet – ze heeft de vervelende contre-goûtloop, eigen aan dikke meisjes tijdens de turnles.
Daarachter moet ik plaats maken : daar is de Gehaaste weer.
Man’s gezicht is altijd gespannen en verbeten. Misschien loopt hij tegen zichzelf en dat kan je natuurlijk nooit winnen.
Waarschijnlijker is dat hij gewoon heel gehaast is, hij heeft een kwartiertje vrij gekregen van zijn vrouw en moet in die tijd al zijn rondjes malen. De stress van thuis lees je van zijn verbeten gezicht, vijftien minuten zijn te weinig om één en ander van zich af te lopen.

Heel contrastrijk en verfrissender is dan weer de Soepele die hem kruist.
Hij lacht bijna bij het lopen, zoveel genoegen beleeft de jongen.
Zijn stijl steekt schril af bij de rest, sierlijk als een antilope, een plezier om naar te kijken en dus weinig over te vertellen.
Veel interessanter is de Gestoken Wesp. Die heeft de meest bizarre en chaotische stijl. Hij springt iedere keer verschrikt op bij elke pas, alsof hij telkens aan beide voeten tegelijk wordt gestoken door een bij.
Vermoeiend om naar te kijken.
Dat geldt ook voor de Tenenloper, die loopt echt op zijn tenen, zijn zolen raken nooit de grond. Ik word moe alleen van het kijken.
De Beginner, die merk ik nu voor het eerst. Hij loopt héél traag en heeft nog geen eigen stijl ontwikkeld, hij ziet enorm af en kijkt af en toe verschrikt opzij om te zien hoe de mensen reageren op zijn nieuwe gewoonte.

De Hijger is dan weer van een ander kaliber, ik hoor hem al zuchten vooraleer hij de bocht heeft genomen. Hij heeft geen uitgesproken stijl omdat hij zich vooral toelegt op een breed uitgesponnen ademhaling. Vroeg of laat wordt hij afgevoerd omdat hij een vette wesp inslikte.
De Dikke Vrouw staat dan weer stil. Zij zou zich beter begeven aan de loopband in een Fitness. Aan dit tempo gaat haar gewicht niet veel schommelen.
Bij iedere tred vrees ik voor een hartstilstand of hartaderbreuk.
In een Fitness is er een betere omkadering voor dit soort mensen.

De Hond : die man loopt verloren. Hij wordt vreselijk gestoord door zijn border-collie die haast voortdurend voor zijn voeten loopt. Daardoor heeft hij zich een schuine stijl eigen gemaakt, een schuinmarcheerder alshetware. Het is onduidelijk welke richting hij uitwil.
Het beest moet stekeblind zijn en zijn reukorgaan zwaar gestoord.

De Start To Runner blijft bij de les.
Hij kijkt om de vijf minuten op zijn uurwerk om te zien of hij binnen zijn schema blijft.
Soms stopt hij even en loopt stilstaand of stretcht zich aan een lege bank.
Tenslotte is er de Tandem – een mooie vrouw in strak joggerspak, ze loopt sierlijk.
Maar ze is niet alleen.
In haar zog fietst haar man, gezeten op een mini-velo. Hij heeft zich al helemaal ingeschreven in de NoGo-areacultuur.
Wie heeft angst voor wie ?
Leeft de schrik bij de vrouw voor de Hijger of houdt de jaloerse man een oogje in het zeil als de Soepele passeert ? Het is onduidelijk.

Zo passeert de zondag, heel ontspannen en ontstresst.
Ik heb geen bladzijde kunnen omslaan in het boek, maar ik heb mij geen minuut verveeld.
Misschien schrijf ik er ooit nog een stukje over.

http://hetrijkderzinnekes.blogspot.com/

Foto hierboven: cite-administrative-6518 van michaeluyttersp.

Foto hierboven: cite-administrative-6565 van michaeluyttersp.

Foto hierboven: Belgique – Bruxelles – Manifestation pour l’Emploi du 29 janvier 2010 van saigneurdeguerre.

Foto hierboven: The guy with the problem van petercas.

Foto hierboven: Brussels 01/30/2010, “stop…that’s enough!” van pierre_bl.

Bekijk ook de foto’s van vorige week of de hele reeks Brussel in Beeld.

Wil je jouw foto’s ook wel eens in de reeks Brussel in Beeld op BrusselBlogt? Maak een account op Flickr, word lid van de BrusselBlogt groep en voeg je foto?s toe aan de pool. We maken per week een persoonlijke selectie.

De Brusselse politiek is momenteel in een tweekamp verdeeld. Aan Nederlandstalige zijde zien ze een eengemaakte politiezone als de oplossing, aan Franstalige zijde zijn ze tegen omdat het de kloof tussen burgers en politie nog verder zou vergroten. En problemen? Die zijn blijkbaar veroorzaakt door een geldtekort. Op nationaal niveau is er iets meer eensgezindheid. Minister van Binnenlandse Zaken Turtelboom is voor, maar heeft handig de bal teruggekaatst en laat Brussel vrijwillig kiezen of het al dan niet zijn politiezones wil samenvoegen. Als structurele maatregel heeft ze een bataljon van 150 federale politiemensen ter beschikking gesteld voor wanneer de boel ontvlamt.

De ontzetting over het wegtrekken van de school uit Kuregem wegens aanhoudend geweld en de mislukte overval met schietincident in Laken van vorige week hebben blijkbaar toch iets in gang gezet. Concrete voorstellen sijpelen stilletjes aan door. Zo hebben gisteren, gek genoeg, Groen! & sp.a het idee van Zero Tolerance gelanceerd voor bepaalde zones in Brussel. Een concept waarbij politie, parket & gerecht nauwer samenwerken om tot een snelle berechting te komen.
Op zich snap ik het principe niet zo goed. Is het niet altijd de bedoeling dat de drie actoren nauw samenwerken om tot berechting te komen? Of indiceren ze daarmee dat het niet altijd zo is? Wat wel duidelijk is, is de snelheid waarmee ze tot berechting komen. Eén jaar, twee jaar, soms zelfs langer duurt het blijkbaar om een uitspraak te krijgen. Tja, dan is het misschien logisch dat het straffende effect verloren gaat. Nightcourt of een nachtrechtbank met snelrecht zou een oplossing bieden. Zou, want vandaag las ik dat het Brusselse gerecht zelf zegt dat het dit niet gebolwerkt krijgt.

Een ander deel van de oplossing lijkt me om niet enkel de symptomen te bestrijden, maar naar de oorzaken te gaan kijken. Armoede, werkloosheid, uitzichtloosheid, normvervaging, verpaupering. Brussel heeft jarenlang wijken laten verrotten en ik heb nu de indruk dat ze nu de open wonden proberen te genezen met een pleistertje.

Place d'Ath entre 1817 et 1821 (Jean-Baptiste Madou) - Postkaart uit het begin van de 20ste eeuw

Voor velen is het niet veel meer dan het metrostation tussen Kruidtuin en Kunst-Wet. Een plek waar je een halve minuut per traject stilstaat. Doordat ik ondertussen reeds meer dan een jaar in Sint-Joost woon en in de buurt van het Barricadeplein werk, is dit station voor mij tweemaal daags de veilige corridor onder de kleine ring. Toch is het pas toen ik een nieuwe collega rondleidde in de buurt, dat mij begon te dagen dat ik helemaal geen benul had waar de naam ‘Madou’ vandaan kwam. Tijd dus voor een zoektocht naar waarom “Madou” “Madou” heet.

Via (ondertussen reeds) oude getrouwe Wikipedia kom ik te weten dat Madou een stad in Taiwan is met 50 000 inwoners. Hmm, dat zal het wel niet zijn. Misschien eens checken wat er nog mogelijk is. Via een omweg langs de Franse Wikipedia kom ik onder andere te weten dat ook in Burkina Faso een stad ligt die Madou heet. En dat de Française Cora Madou een zangeres was aan het begin van de 20ste eeuw. Het is tevens de naam van een Vlaamse band met o.a. Vera Coomans die slechts één album uitbracht (in 1982). En het zou ook een historisch Frans automerk uit Parijs zijn (1922-1925). En een jonge Franse voetballer (geboren in 1987). Maar een meer logische link met de gekende Place Madou is waarschijnlijk de heer Jean Baptiste Madou.

Jean Baptiste Madou werd geboren op 3 februari 1796 te Brussel. De Brusselse Academie van de Schone Kunsten heeft hem onder haar leerlingen mogen rekenen. Zijn tijd bij het leger brengt hij door in Kortrijk, als tekenaar bij een topografische divisie. Toen reeds werkte hij als lithograaf voor een Brusselse uitgever. Rond zijn 24ste geraakte zijn artistieke carrière gestart, eerst als anoniem illustrator van boeken bij de uitgever Jobard. Het zou nog 10 jaar duren eer een eerste serie litografieën onder zijn naam verschijnt in Brussel en Parijs. Nog eens 10 jaar later (in 1840) gaat hij met olieverf in de weer. Uit die laatste periode stammen een heleboel werken die het stads- en dorpsleven weergeven. Zo ook ‘de niet-welgekomen gasten’ uit 1852, dat algemeen gezien wordt als zijn meesterwerk. En op zijn 68ste, een leeftijd waarop de meesten onder ons rustig aan hun pensioen denken, beschildert hij heelder muren en plafonds van zijn huis met scenes uit de sprookjes van Lafontaine. Ik vraag me dan af hoe de kinderen uit zijn straat over zijn huis spraken. Sterven doet hij iets meer dan 81 jaar later in Sint-Joost-ten-Node op 31 maart 1877. Hij zal vooral gekend blijven als schilder en lithograaf.

En van de geschiedenis springen we even terug naar de geografie. Als we naar oude plannen en kaarten kijken, dan zien we dat deze plek oorspronkelijk de Leuvense Poort heette. Met vlakbij een kappelletje voor OLV-ter-sneeuw (waarnaar de wijk rond het Vrijheidsplein nu nog steeds genoemd is). Wanneer de naamsverandering precies gebeurde, of ter gelegenheid van welke gebeurtenis, dat blijft me voorlopig nog een raadsel.

Maar misschien weet u het? Alle info is welkom via de comments!

PS. Enkele bronnen: Wikipedia, kikirpa (biografie) en nogmaals kikirpa (werken van Madou)