1. In 1975 veroverde RWDM in het voetbal de landstitel met legendarische spelers zoals Johan Boskamp, Benny Nielsen, Maurice Martens, Willy Wellens en Nico De Bree. Waarvoor stond de afkorting RWDM?
2. Hergé smokkelde graag een flard Brussels in de albums van Kuifje. Van welk fictief land in Oost-Europa is het nationale motto Eih bennek eih blavek, dat vertaald wordt als “Hij die kwaad zaait, zal kwaad oogsten”, maar uiteraard gewoon Brussels is voor “Hier ben ik, hier blijf ik”?
3. De Zuidertoren is met een hoogte van 150 m het hoogste gebouw van België. Welke dienst is er gehuisvest? Graag de officiële naam, voluit geschreven.
4. Hugo Claus trouwde in 1955 met Elly Overzier, die hem inspireerde tot de Oostakkerse gedichten. In welk bekend Brussels café vond het trouwfeest plaats? Simon Vinkenoog, Lucebert en Roger Raveel waren van de partij.
5. Michel Demaret, de kleurrijke oud-burgemeester van Brussel, werd Monsier dix pourcent genoemd, omdat hij zich als schepen liet betalen om bouwvergunningen af te leveren. In de jaren 60 werkte hij als buitenwipper van een nachtclub in de Nieuwstraat. Hoe heette die club?
6. Schiftingsvraag: Het KMI meet dagelijks de gemiddelde temperatuur in Ukkel (gemiddelden huidige maand). Wat zal de gemiddelde temperatuur zijn op 31 mei 2012?

Wie de juiste antwoorden gevonden heeft, stuurt een mail met als titel ‘kwistig 1′ naar info@brusselblogt.be. Je hebt daarvoor tijd tot zondag 27 mei (Pinksteren), om 12 u. De winnaar wordt op 1 juni op basis van de antwoorden op de reguliere vragen en de schiftingsvraag bepaald. Bij eventuele ex-aequo komt er een onschuldige hand aan te pas. De jury heeft altijd gelijk. De prijs is een boekenbon ter waarde van 20 euro bij Passa Porta. Dat is de internationale boekhandel in hartje Brussel die terecht prat gaat op zijn kwaliteitsvol aanbod, dagelijks (ook op zondag!) open is en tal van boeiende voordrachten en literaire activiteiten organiseert. Om de twee jaar zet het literatuurhuis zijn schouders onder het Passa Porta-literatuurfestival.

Ik probeer kalm te blijven. Ik maak rechtsomkeert en leg het vertrouwde rondje in een trager tempo af, zonder muzikale afleiding en met de ogen gericht op de grond. Ben ik op zoek naar een speld in een hooiberg? Na drie kwart van het parcours nog geen spoor van mijn sleutels. Maar dan zie ik ze liggen. Oef! Ik ben op een haar na ontsnapt aan groot ongemak en onheil. Ik heradem en ik glunder. De verloren gewaande sleutels verlaten mijn handen niet meer. Ik loop gezwind naar huis, uitkijkend naar een verfrissende douche en opwekkende koffie.  Alsof de sleutel tot geluk het terugvinden is van wat verloren leek. Want, zo wist Bloem al, alles is veel voor wie niet veel verwacht.

Foto hierboven: Balloon man van petercasaer

Foto hierboven: Kabouter Wesley van Tom Cuppens.

Foto hierboven: World Laughter Day, Brussels van petercasaer.

Foto hierboven: Ramdam : Zinode de la Zinneke Parade – les danseuses van Michel Chansiaux.

Foto hierboven: Untitled van Rajko.be.

Foto hierboven: Réservé van Cyber Phil.

Bekijk ook de foto’s van vorige week of de hele reeks Brussel in Beeld.

Wil je jouw foto’s ook wel eens in de reeks Brussel in Beeld op BrusselBlogt? Maak een account op Flickr, word lid van de BrusselBlogt groep en voeg je foto’s toe aan de pool. We maken per week een persoonlijke selectie.

De Blonde Stoot, oogverblindende blondine. Moet op kantoor ongetwijfeld  geen pen verleggen, alleen tegenwoordig zijn, zondermeer. Ze loopt heel alleen, weinig op aan te merken, behalve dat ze niet echt tempo haalt. Te veel mannen lopen in haar zog, terwijl ze veel sneller zouden kunnen, eerder vroeg dan laat struikelt de één of andere over een uitgelopen boomwortel of loopt zich gewoon te pletter op een boom aan de kant van de weg. Ze wéét het goed genoeg want er hangt een Mona Lisachtige glimlach over haar lippen. Type dat altijd tweedracht zaait op kantoor ook al richt ze zelf geen bliksem uit. Het soort kortgerokte meisjes op het trottoir, die een kettingbotsing veroorzaken maar er helemaal mee wegkomen.

Het Jeukende Kruis. Krabt de controversiële Sloveense filosoof Zizek voortdurend aan zijn T-shirt, deze kan dan weer niet van zijn kruis blijven. Beetje obsceen, iedere vier of vijf meter zit hij met zijn rechterhand tussen zijn benen. Iets jeukt daar, onduidelijk of het altijd gebeurt (al vermoed ik bij het dwangmatig karakter ervan, van wel) of te wijten is aan een stijve onderbroek of te spannende broek. Zou ook kunnen dat hij nieuw vestimentair gerief heeft en dit hem danig stoort. Het zou verstandiger zijn dit eerst uit te proberen in het plaatselijke bos bij valavond, men kweekt snel een bijnaam. Noot: loopt in de buurt van de Blonde Stoot.

De beschaamde - meisje in zwarte legging, idem dito short, loopt met te veel schroom. Oei, oei, ik stoor toch niet..   Ah sorry, pardon.. – blijft ver uit de buurt van de voetganger, kijkt af en toe op om toch maar niet op te dérangeren. Helemààl in het zwart, als ze maar niet opvalt tussen Vismarkt en IJzerplein.

De Boeddha, zweeft door het bos met de minzame glimlach van de Verlichte. Hij loopt ontspannen, wat had je gedacht, niet uitbundig. Een weldoend aura omgeeft de man van middelbare leeftijd. Kortgeschoren, sportief, geen flitsende sporttenue, heel sober maar niet armtierig. Een lichtkrans verlicht zijn pad, letterlijk en figuurlijk. Het is onduidelijk of hij loopt in het bos of het bos rond hem loopt.

De Allrounder, een bezig baasje, gespot achter de KVS.  Alles passeert in één beweging, joggen, ondertussen maakt hij brede bewegingen met beide armen, het kan niet op. Hij stop te vaak om te hevig te stretchen. Hop en dan vertrekt hij weer, armen breed zwaaiend en onderwijl een flinke loop. Het soort dat snel opbrandt.

Het Spiegelmeisje, loopt uitsluitend voorbij metershoge vitrines. Een mooi meisje maar ze heeft het stiefmoedercomplex van Sneeuwwitje. Ze loopt een tijdje vlotjes en onopmerkzaam maar wanneer ze een vitrine passeert verandert de stijl helemaal. Stroef, kijkt niet meer voor haar, maar begluurt zichzelf in het spiegelglas. Ze vertraagt ogenblikkelijk : haar fatsoeneren, stijl controleren, zit de broek nog goed, komt het kontje goed uit? Dan weer een tijdje voorbij een blinde muur, flitsend, tot de volgende vitrine: zelfde tafereel. Daar bestaat een drastische remedie voor: lopen in het bos, verstand op nul.

De Wijsvinger, opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, ik heb ongelofelijke haast. Broertje van de vroeger al besproken Duimelaar, maar is veel assertiever en agressiever. Houdt de beide wijsvingers immer hoog: allemaal opzij, kijk maar, hoe sierlijk en gestroomlijnd ik loop.

meeroverbrussel: hetrijkderzinnekes.blogspot.com

-

Comment ils le font, ses humains
retrouver leur chemin
Avant, il y avait des panneaux
maintenant il y a rien

Tous avec des boîtes noires en main
comme un crash test est imminant
Un plan sur papier dans un panneau de publicité
un chat peut être demandant

Hannibal

Foto hierboven: zuil.jpg van Sven Kluppels.

Foto hierboven: Magical Roots van Baptiste Roumanie.

Foto hierboven: connected ? van _wim_.

Foto hierboven: le ballon rouge ~ pola van bruxella.

Foto hierboven: Atomium Brussels van Kristel Van Loock.

Bekijk ook de foto’s van vorige week of de hele reeks Brussel in Beeld.

Wil je jouw foto’s ook wel eens in de reeks Brussel in Beeld op BrusselBlogt? Maak een account op Flickr, word lid van de BrusselBlogt groep en voeg je foto’s toe aan de pool. We maken per week een persoonlijke selectie.

Alles heeft een hoog ‘ter land, ter zee en in de lucht-gehalte’, maar dan overgoten met een commercieel sausje. Sponsorbudgetten van Red Bull lijken ook zelf vleugels te hebben. Nu ja helaas krijg ik van Red Bull géén vleugels, maar eerder buikkrampjes en een adem die ruikt naar die rode poepsnoepen. Ook de wagens zelf lijken onderhevig te zijn aan de strategische plannen van marketingspecialisten. De meeste voituren leken eerder firmawagens te zijn: Panos, JimTV, Reef, I Love Techno,… Gelukkig wordt dit ruimschoots gecounterd door de aanwezigheid van een verloren gelopen Nederlander met een midlife-crisis en de Chiro van Meulebeke. Waarvoor dank.

Intussentijd worden topsnelheden opgemeten. Tot bijna 60km/uur! Wat een vaart. Af en toe zien we ook wel een slak passeren die ze, tot schaamte van de chauffeur, over de eindmeet moeten duwen. Hilariteit alom en het wordt nog grappiger wanneer er eentje uit de bocht gaat of wanneer er een wiel afbreekt. Eentje blijft zelf bengelen bij het oprijden van een schansje. Volksamusement als je’t mij vraagt. Het heeft iets weg van een kermiskoers, maar dan zonder goeie pintjes. Het enige wat ik op de dranklijst zie staan is Heineken. Shame on you Red Bull! Misschien moet Duvel de volgende editie sponsoren?

Rond half vier weegt de amusementswaarde niet meer op tegen de ijskoude handjes van zoonlief en houden we het voor bekeken. Tijd voor een warme choco. Al bij al was het een erg leuke tijd daar op de wondermooie Kunstberg. Hopelijk moeten we géén 4 jaar meer wachten op een volgende editie. Graag dan wel één met zon en exotische temperaturen.

Ik stond met mijn fiets te wachten aan het licht om over te steken. Achter me hoorde ik een auto aankomen met luide muziek. Terwijl ik wachtte, begonnen die mannen (ik denk dat ze met hun drieën waren) op mij te schelden: “Salope, sale pute!” Uit het niets. Ik bekeek mijn kledij, ik droeg zelfs niets wat men aanstootgevend zou kunnen noemen. (…) Ze scheurden me voorbij en aan de volgende lichten haalde ik hen in en moest weer voor hen aan het stoplicht wachten. Ze begonnen nog heviger te schelden en te roepen en kwamen dichter gereden. Uit schrik ben ik dan door het rood licht gereden, het kruispunt over.

14 jaar en op weg naar de Nieuwstraat. Een man spreekt mijn vriendin aan en stelt vervelende vragen. Wij lopen snel door, maar hij geeft niet op. Dus vindt hij het maar logisch om haar tegen de muur te duwen en haar (allesbehalve ontwikkelde) borsten te bepotelen. En plein public. Wij lopen weg, zwaar gedegouteerd en jammer genoeg al giechelend. Toen vond ik dit merkwaardig genoeg niet zo abnormaal, vandaag duidelijk wel

Het zijn maar twee verhalen op de kersverse Brusselse website van Hollaback!, een internationaal initiatief tegen seksuele intimidatie op straat. Hollaback!  (‘roep terug’) ontstond in 2005 in New York als een online platform waar slachtoffers van seksueel getint geweld hun verhalen in een veilige omgeving kunnen delen. Door bewustmaking en het delen van ervaringen wil de site een halt toeroepen aan elke vorm van seksuele intimidatie op straat. De site bevat ook een aantal tips voor slachtoffers en omstanders. De beweging is momenteel actief in 45 steden verspreid over 16 landen. Het Brusselse vrijwilligersteam bestaat uit Angelika, Anna, Julie en Ingrid. Aan Brusselnieuws vertelde de Amerikaanse Anna dat street harassment een probleem is van iedereen: “Het zijn bepaalde waarden in de maatschappij die we hopen te veranderen, zodat iedereen dit soort gedrag onaanvaardbaar gaat vinden.”

Brussel krijgt veel naar het hoofd geslingerd. Het staat geboekstaafd als een onaantrekkelijke stad bij Vlamingen en eurocraten, die samen een niet onaardig aandeel van de bevolking uitmaken. Je krijgt van die clichés die intussen zo ingeburgerd zijn dat ze nog moeilijk uit het collectieve geheugen uit te bannen zijn . Dat de zinnekesstad is samengesteld uit een mishmash van lelijkheid, saaiheid en grijsheid. En vuiligheid. Denk aan Brussel, en spontaan doemen visioenen op van “uit teflon en beton opgetrokken gevoelloze karikaturen,” om Ingrid Lieten maar eens te parafraseren. En dan hebben we het enkel nog maar over zijn inwoners gehad. Nu goed, is dat wel terecht?

Brussels in a nutshell

“A woman who cannot be ugly is not beautiful” – Karl Kraus
Met wat goede wil kunnen we die quote ook toepassen op Brussel, maar laten we er geen doekjes om winden: Brussel is een ramp. De stad had ooit best mooie perspectieven, maar die zijn in de 20ste eeuw vakkundig aan gruzelementen geschoten door een bende megalomane visionairs. In elke cursus stadsplanning komen je tegenwoordig de term ‘Verbrusseling’ tegen. Het verwijst naar (1) de ideeën rond stadsplanning zoals ze in Brussel ontwikkeld werden naar aanleiding van Expo 58 en die uitgebreid werden naarmate de EU en NAVO zich nestelden in de stad. Een snelle aangroei van de bevolking leidde tot grote appartementsblokken, tunnels en grote boulevards voor autoverkeer, zonder veel rekening te houden met de historische en architecturale erfenis van Brussel. Een bekend slachtoffer van deze bouwwoede is het Maison du peuple van Victor Horta, dat plaats moest maken voor de Blaton Tower. Verbrusseling betekent ook (2) de bewuste politiek om oude gebouwen te laten verkrotten. Op een gegeven moment is de sloop ervan de enige optie die nog overblijft. De Barastraat aan het Zuidstation is daarvan een sterk voorbeeld. De hele stationsbuurt is overigens aan het verkrotten door een te eenzijdige modernisering van het station, maar dat is een apart verhaal.

Koning auto
Die perverse uitwassen vinden we ook terug op de noord-zuidas van de stad. Tussen beide stations heeft men een ravage aangericht die haar gelijke niet kent, misschien uitgezonderd de Britten op Dresden en de Amerikanen op Hiroshima en Nagasaki. Kroonstuk van die razernij is misschien wel het Brouckèreplein, dat bij mij door het leven gaat als de “steenpuist op het aangezicht van Brussel”. Een deel van het probleem is te wijten aan de mobiliteit van de stad. Brusselaars en auto’s zijn onafscheidelijke maatjes. Velen groeien op met het idee dat je een auto nodig hebt, en soms is dat ook zo. De straten en het openbaar vervoer zijn soms niet vlotjes op elkaar afgestemd. Begrijpelijk, maar helaas begrijpen mijn autominnende medeketten veel minder dat ze deel van het probleem zijn.

“Downtown the city downtown the city” – Willems van Buiten de Zone
Vandaar dat sommigen al een keertje actie voeren om de noord-zuidas vrij te maken, opdat het kloppende hart van de stad wat zuurstof mag krijgen, iets wat het dankzij de talrijke benzinebrakende bakken vooralsnog ontbeert. Met het IRIS 2-plan wil het Brussels Gewest het autoverkeer met 20% doen afnemen. Om even kort door de bocht te gaan: maak de Anspach- en Lemonnierlaan autovrij/luw en dat klusje is gauw geklaard. Akkoord, wishful thinking, maar af en toe een proefballonnetje oplaten om het debat wat vers bloed te geven mag wel. Wat Brussel stad in realiteit van plan is met de centrale lanen is een goed bewaard geheim. Alleszins komt er voor 2014 geen schot in de zaak. Men is wel zo genereus om “gemarkeerde fietspaden” te voorzien en “het aantal rijstroken te beperken tot één per rijrichting.” Feestje!

Hoe het moet
Zoals zo vaak moeten we voor goeie voorbeelden naar het hoge noorden kijken. Veertig jaar geleden lag Kopenhagen onder de knoet van koning auto, zoals in zovele grote steden. Tegenwoordig rijdt maar liefst 37% van de pendelaars Kopenhagen binnen met de fiets. In de stad zelf loopt dat percentage zelfs op tot 55. Brussel is op de goede weg, van 0,9% naar 6,8% in tien jaar tijd. De echte revolutie vindt echter pas plaats wanneer er werkelijk plaats is voor fietsers, voetgangers en openbaar vervoer. Naast een aangename stad heeft een dergelijke revolutie nog meer voordelen. Volgens een studie van de European Cycling Union kan Europa zijn broeikasgasemissies met 60% doen dalen tegen 2050 als iedereen de fietsmentaliteit van de Denen overneemt.

Aangezien het lichtend voorbeeld van Kopenhagen een eigen blogpost verdient, vestig ik even de aandacht op het mobiliteitsbeleid in Mechelen. Niet alleen worden de vlieten er stelselmatig blootgelegd, iets dat Brussel en de Zenne ook ten goede zou komen, het stadsbestuur heeft beslist om in enkele stappen de hele binnenstad autoluw te maken. Er zijn een aantal lussen rondom de stad met een vast aantal invalswegen bepaald. Gemotoriseerd verkeer is er tussen 11u en 18u niet toegestaan (met enkele uitzonderingen). Toegang tot de stad wordt gecontroleerd door camera’s met nummerplaatherkenning. Een overtreding levert een boete op van 50 euro, geen gefoefel à la Bruxelloise mogelijk dus. Nou, de dag dat ik een dergelijk systeem in Brussel mag meemaken ontkurk ik een sloot champagne. Mijn nieuwe bumpersticker wordt “Less Brusselization, more Copenhagenization!”

Om deze tirade jegens Brussel wat te verzachten moet het gezegd worden dat je mits aanleg voor de juiste cadrage en een leuk zonnetje Brussel wel mooi in de verf kan zetten, zoals deze ket aantoont.

Muziektip voor deze tijding: The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble – 2011 – Lobby

Olivier Beys