Wanneer jullie dit lezen (waarom leest er trouwens bijna niemand het internet tijdens weekends? Get with the program, surfen tijdens het weekend is erg web 2.0), zit ik al lang op een veertien uur durende vlucht naar Cancun, Mexico. Daar ga ik mij samen met Floris verdiepen in de lokale rituelen, zoals daar zijn, tequila shots, wet t-shirt contests en het erg populaire wet t-shirt tequila shots contests. Het schijnt dat de Maya’s daar ook wat nederzettingen hebben die de moeite waard zijn om te bezichtigen, maar tenzij die nederzettingen een cocktailbar huisvesten, they are _shit_ out of luck. (fake update: net ontdekt dat er een Hooters bar is in Cancun. Waar ze tequila serveren!)

Over cocktailbars gesproken, het Gentblogt feestje was er weer zwaar over. En met zwaar erover bedoel ik “thuiskomen en een paar uur lang de toiletpot omhelsen”. Beer then liquor, never been sicker (OMGDASDETITELITALLMAKESSENSENOW!). En Michel heeft een slechte smaak in vrouwen. Oh en Ilse was daar ook, maar blijkbaar praten wij niet meer.

Terug op 2 maart. VEEL PLEZIER MET UW IJSKOUDE SNEEUW GASTEN.

Waarom worden dingen waarvan ze zeggen “wordt zeker vervolgd”, nooit, maar dan ook _nooit_ vervolgd? En is orthodontist het enige beroep waarbij ze u de ganse tijd zitten af te breken en er daarna nog eens geld voor vragen ook?

Waarom het nooit iets gaat worden tussen mij en alle andere mensen. Door Tom Brutin.
Het uur: iets voor half acht. De plaats: buiten de Frietketel (een mens drinkt twee pintjes op een bedrijfsfeestje en dat is al te lui om nog te koken) omdat het binnen nog te vol staat. De omgeving: vier gasten voor mij en een koppel dat net toekomt. De ontwikkeling:
Meisje van koppel tegen vier gasten: “jullie staan buiten te wachten?”
Vier gasten: “ja.”
MvK tegen mij: “En jij ook?!
Ik: “Euhm neen, ik sta op de _bus_ te wachten.”

Dat is al wat ik kon bedenken in een halfuur en ik deed het ook alleen maar omdat ik nog geen reclame heb gemaakt voor het Gentblogt feestje van zaterdag en mijn collega’s anders teleurgesteld zullen zijn in mij. Grapje hoor, dat waren ze al.

Als u niet voor het ongetwijfeld _iets_ (and I use the term loosely) oudere publiek komt, dan toch wel zeker voor de cocktails. Of het moment waarop Michel of ik de andere vraagt waarom hij als een zestienjarig meisje zit te drinken en we elkaar de rest van de avond onder tafel proberen te drinken. Of voor Ilse die, hoe zou ik het verwoorden, _graag_ over Mira babbelt, alhoewel ze nu ook niet meer stil te krijgen is over een reportage van Canvas waarin haar buurt wat belachelijk werd gemaakt, iets waar gans Vlaanderen mee bezig is, want als er iets is waar de gemiddelde Vlaming naar kijkt, is het toch wel een reportage op Canvas. Ik moest al moeite doen om niet in slaap te vallen bij het typen van de woorden “reportage op Canvas” eigenlijk. Waar rook is, is vuur, Ilse. En mijn microgolf waarschijnlijk. Maar zaterdag dus Gentblogt feestje. Vergeet mij niet aan te spreken met de woorden “int echt ben je wel niet zo fel hé?”.

De titel was de anti-climax van een zware avond waarbij Bert en ik bij het buitenkomen van de Charlatan zin hadden in frietjes van Julien en dus naar de Gouden Saté zijn gewandeld om daar voor een gesloten deur te staan (het was al kwart na zeven) en dan maar naar mijn kot zijn gewaggeld. Internet, get on it.

Oh en J.D. Salinger is twee weken geleden gestorven. Om hem te eren een stukje uit Cather in the Rye, een boek dat enkel elitaire hipsters gelezen hebben en aangezien ik het enkele jaren terug uitsluitend op de bus las (ik bleef zelfs zitten tot de eindhalte) om toch maar zeker te zijn dat _iemand_ zag wat voor een goeie smaak ik had, is dat een vakje waar ik perfect in pas.

Boy, when you’re dead, they really fix you up. I hope to hell when I do die somebody has sense enough to just dump me in the river or something. Anything except sticking me in a goddam cemetery. People coming and putting a bunch of flowers on your stomach on Sunday, and all that crap. Who wants flowers when you’re dead? Nobody.

Wat! Ze is gewoon yoghurt aan het eten, serieus.

De uitreiking van Site van het Jaar was weer even awkward en hilarisch als de voorbije jaren, maar deze keren kon je zelfs drank krijgen tijdens de uitreiking, dus hier komt het: _beste_ Clickx Site van het Jaar ooit. Ik heb zoveel mogelijk vermeden met mensen te praten die ik niet kende en dat lukte best wel aardig. Michel daarentegen trekt bloggers aan gelijk een koeiendrol vliegen (maar dan andersom, want Michel is geen drol. Ntone, die wel. Als u ooit een feestje geeft, maar u wil _totaal_ geen ambiance of leuke mensen over de vloer krijgen, gewoon Ntone uitnodigen. Maar hij kan wel goed over tuinieren vertellen. Dat laatste was ironisch.)

Vorige week dinsdag kwamen Flip Kowlier en Isolde Lasoen wat liedjes spelen opt werk ten voordele van Music for Life, en de muziek trok echt op geen zak, maar achteraf kwam Erika Van Tielen ons allemaal bedanken en ik sta samen met haar op de foto. Of ze al dan niet met haar rug naar mij staat en eigenlijk totaal geen idee heeft dat er een foto werd getrokken dat laat ik in het midden. Een beetje zoals die halve meter tussen Erika en mij toen de foto genomen werd. Yeahhhh. Dit is zeker geen goed moment om te vertellen dat ik zes cijfers van haar telefoonnummer heb overgetypt toen ze haar nummer gaf aan onze PR verantwoordelijke? Oh en met de tombola van ons werk heb ik een robot gewonnen die danst en schopt en die je kan gebruiken als waakhond en misschien moet ik gewoon zwijgen, hmm? Voorlopig gebruik ik hem als balpenhouder.

De titel is een quote uit Qi, een show bijna zo wijs als zijn presentator, Stephen Fry. Ik kan echt uren naar die vent luisteren, wat ook mogelijk is, want hij leest audio books voor (Harry Potter bijvoorbeeld). Hell, moest hij ntone.be voorlezen zou ik er nog naar luisteren. Terwijl ik met mijn hoofd boven het toilet hang, maar toch.

Anyway, hoe sneller ik er aan begin, hoe sneller het gedaan is. Recenseren is fun en al, maar als ze van die kwetsende cartoons over u beginnen maken, hou ik er mee op hoor. Merci Gie. Wat trouwens absoluut _geen_ stomme naam is. Ge moest beschaamd zijn.

• Michel Vuijlsteke: Oh nee, die weer.
• Houbi: Krijgt nauwelijks comments, wat ik opmerkelijk vond, want hij heeft best wel veel posts. En toen ben ik één van die posts beginnen _lezen_. Kent ge die uitdrukking “één foto zegt meer dan duizend woorden?” Wel, dit zijn meerdere foto’s. Foto’s van Kim Clijsters (Kim Clijsters is saai oktnxbye).
• Kruimels: Laat ons meegenieten met alle dolle avonturen die ze meemaakt met haar twee kindjes en slaagt er in om mij emoties te laten voelen. Een lach en een traan. En dan veel ooggedraai terwijl ik mijn wijsvinger in mijn keelgat steek. Hopelijk is dit de laatste genomineerde blog die over kinderen gaat, anders gaan er slachtoffers vallen.
• Mediaminister: Ik weet niet wat u van websites vindt waarbij u om de twee woorden een woordenboek moet bovenhalen om op te zoeken wat het betekent om dan te beseffen dat er een veel duidelijker en makkelijker synoniem voor bestaat, maar volgens mij worden die altijd getypt met één hand, terwijl de andere een alsmaar hardere erectie probeert te bedwingen tot na het einde van het artikel. Ik, ik kan met moeite onthouden of het sowieso is of zowiezo. Sowieso klinkt zo janetterig, vinnek.
• Tim F. Van Der Mensbrugghe: F? Dat is geeneens een hippe letter gelijk de G of X. Slaagt er in elke paragraaf wel in om vijf keer te verwijzen naar het feit dat hij vroeger eindredacteur was bij De Morgen, tot hij _volledig_ onterecht ontslagen werd. Soms wou ik dat je mensen kon ontslaan op het internet. Maar werkt nu voor De Standaard en doet zo vaak aan namedropping dat zelfs Serge Simonart er ongemakkelijk van wordt.
• Radio Plasky: Blijkbaar bestaan er maar drie soorten sites volgens Clickx: opinies over artikels uit De Morgen/De Standaard, verhalen over kinders en die van Michel. En nee, Houbi, ik ben u niet vergeten.
• Appelogen: Hun website ligt plat, hmm. De laatste keer dat ik hun website heb bezocht was het een verzameling van filmpjes, spelletjes en links naar “bizarre” sites die ik de week ervoor al zo’n honderd keer in mijn feedreader heb zien verschijnen. Maar mijn laatste bezoek was twee jaar geleden, misschien zijn ze nu wel relevant geworden? Ah, hun website werkt weer, effe zien. Oh. Ohhhhhhh. Laat maar.
• Door een roze bril: Hey, raad eens? Uw kinders zijn saaie, doorsnee kinderen en daar gaan zelfs geen vijfhonderd filmpjes waarop ze aan het “dansen” zijn iets aan veranderen. Ik vind trouwens dat enkel homo’s kunnen dansen and let’s face it, ik heb gelijk. Heteromannen? Haha, echt niet. Heterovrouwen? Laat ons eerlijk zijn, als er maar met borsten wordt gewiebeld en er konten worden geschud kan het ons echt niet schelen of het wel in de maat is. Tenzij alles blijft wiebelen en schudden nadat de muziek gestopt is. Brrr.
• Jos Ghysen: “Zaterdag is het de Wereld Televisie Dag. De laatste ruzie met mijn vrouw ging over televisie. Zij vroeg wat er op de televisie was en ik antwoordde: “Stof.”” Wint zeker.
• Kerygma: Beseft volgens mij maar al te goed dat haar sociaal leven voorgoed voorbij is en besluit dan maar om die van haar vier maanden oude dochter ook af te maken voor hij nog moet beginnen door haar een _nieuwsbrief_ te schrijven op internet. Ik zou er naar linken, maar hij is zo zoeterig dat u er diabetes van kunt krijgen. Man, wat ben ik blij dat ik in de jaren tachtig ben geboren en mijn moeder alles gewoon bijhield in een schriftje die u nooit te zien zult krijgen. En ge ziet niet eens of het een meisje of een jongen is!

Dat waren ze dan, de tien beste weblogs van Vlaanderen. Vergeet humor, vergeet originaliteit. Navelstaren en -strengen, dat is al wat je nodig hebt blijkbaar.

En wat heeft dit nu eigenlijk met de categorie Twitter te maken? Niks. Misschien wil ik via het opbiechten van mijn onderhemd-accident (dat rijmt. Eindrijm. Of bestaat daar ook een moeilijk woord met teveel lettergrepen voor?) tonen dat ook _ik_ weet hoe het voelt om zich ergens over te schamen en ik mij dus verbonden voel met de tien genomineerden? Met dat verschil dat ik mijn onderhemd onmiddellijk erna heb weggesmeten en zij hun onderhemd elke dag meerdere keren opnieuw blijven gebruiken.

• bartvanbelle: ‘heeft een middagslaapje gedaan’. Wist u dat een twitter berichtje maar uit maximum 140 karakters mag bestaan? Bart Van Belle alvast niet, tenzij hij gewoon niet kan tellen en ons daarom niet meer details over het eerder vermelde middagslaapje kan doen. Als dit één van de tien beste twitteraccounts van Vlaanderen is, dan heb ik echt wel medelijden met de niet-genomineerden. Then again, hun bio werd niet geschreven door Imke Dielen en hun websitelink verwijst niet naar een users.pandora.be website.
• Bnox: Organiseert de Brussels Geek Girl Dinners, “events for females who class themselves as girly and geeky. The events have a technical focus and are light hearted and fun.” waar ik op zich niks mis mee vond, tot ik ontdekte dat er ook _mannen_ naar die events gaan. De enige voorwaarde om daar naar toe te mogen is _menstruatie_, so what’s that all about? Then again, ik verdenk ntone er van dit al gans zijn leven te doen (Enigste grappige zin op zijn site: “ik heb zowel een poes als een puppy”). Anyway, ze zit in de vakjury dus als ze wint dan is het één grote omgekochte boel.
• boskabout: Ik weet niet wie ik meer haat, boskabout omdat hij denkt het internet te moeten vervuilen met deze ongrappige, saaie en voorspelbare drek of Clickx omdat ze mijn aandacht hierop hebben gevestigd. Chatten doet ge met een chatclient gelijk Googletalk en tegen uzelf praten doet ge voor de spiegel, serieus.
• eMich: “This person has protected their tweets.”. Weer een fout van Clickx of gewoon bang van mijn recensie? Ik denk graag dat het een beetje van allebei is.
• fotograaf: Een twitter account met foto’s. Have I died and gone to Hell? Net bedacht: een fotoblog met foto’s van tweets. Ge durft niet.
• imkedielen: Een Twitter account van Imke Dielen. Have I died and gone to Hell? Aangezien de verkoop van haar boek het een beetje laat afweten (eufemisme-alert!), zullen we hopelijk gespaard blijven van haar tweets in boekvorm. Als ik mocht kiezen tussen mijn onderhemd en haar boek had ik nog steeds mijn onderhemd gekozen, als je begrijpt wat ik bedoel.
• lamazone: Komt in ieder geval al in de buurt van 140 karakters, nu enkel nog _inhoud_. Is trouwens collega van Joke waar ik twee weken heb bijgewoond en die mij van mijn smetvrees heeft afgeholpen. Als je bij het inademen meer fruitvliegjes binnenkrijgt dan zuurstof wil dat wel eens gebeuren.
• mschenk: Oh kijk, Maarten Schenk, wat een verrassing. Bezit een t-shirt waarmee je kan zien of er wireless netwerken in de buurt zijn. En draagt dit in het _openbaar_. Hoe kan ik lachen met iemand die zichzelf elke dag zo int zak zet?
• netlash: Heeft de eer om de eerste persoon te zijn die ik ooit uit mijn Facebook vrienden heb verwijderd (We hebben allemaal een duister verleden. Had ik u al eens verteld over die keer dat ik mijn onderhem-ah, u kende die al?). Gebruikt meer buzzwords dan alle andere mensen op de _wereld_ tesamen en krijgt er nog geld voor ook. Is trouwens collega van Joke waar ik twee weken heb bijgewoond en waar ik ontdekt heb dat niet alle kraakpanden uiteindelijk afgebroken worden om er iets deftigs te bouwen. Maar ze heeft wel een mooie koelkast!
• robinwauters: De laatsten! Heeft meer volgers dan de andere negen genomineerden en dat is nu eens het enige wat ik hier over te zeggen heb. Wist u trouwens dat veel pornosterren (NSFW. Tenzij u op een pornofilmset werkt.) een Twitter account hebben? En dat ik ook een Twitter account heb?

Volgende: Blogs. De laatste en daar ben ik niet rouwig om.