BuKızlar Nereye Koşuyor?

Çadırımızı Kaptık Gittik

Fri, 30 Sep 2016 09:07:17 +0300

İlk kamp maceramı bundan iki sene önce California’da Joshua Tree National Park’ta çölde, çadırsız sadece uyku tulumunda uyuyarak yaşamıştım. Temiz havada ve yıldızlarla dolu bir gecede hayatımın en güzel ve rahat uykusunu uyumuştum. Sonrasında kendime bir çadır aldım ve iki senedir her sene en az bir kez kampa gitmeye çalışıyorum. Karadeniz taraflarına gitmek, kamp yapmak bir süredir aklımdaydı. Kaçkar Fest’i ve harika programını görünce sağolsun macera dolu fikirlerimi hiç geri çevirmeyen cesur arkadaşım Nur’u ikna ettim ve kayıt olduk.

Kamp alanımız Çamlıhemşin’e 7km uzaklıktaki Ada Kamp’tı. 3 gün boyunca Ada Kamp evimiz oldu; burada yattık, burada kalktık, tuvalet sırası bekledik, yemek yedik, kamp ateşi etrafında şarkı söyledik, bazen yıkanamadığımız için söylendik, bazen çok keyiflendik, her akşam horon teptik, tulum sesi karadeniz türküsü eksik olmadı.

Az zamanda çok yer gezdik ve sanıyorum Karadeniz’İn en seçilmiş, ‘creme de la creme’ manzaralarını gördük ve parkurlarını yürüdük. Beni en çok etkileyen Amlakit, Hazindak ve Pokut arası son günki parkurdu. Manzaralar gerçekten büyüleyiciydi.

‘Tuvalet az’, ‘Duş yok’ vs. gibi şikayetlerle dolu ilk gecemizden sonra son gece kamp hayatına gayet alışmış, çadırdaki bir iki örümcek ile beraber uyuyabilecek kıvama gelmiş ve doğayla bütünleşmiştik. Anladım ki insan mecbur kalınca 21 değil 3 günde alışıyor bulunduğu ortama. Kamp yapmak insanı doğaya, kendine ve birbirine daha çok yaklaştırıyor. Kolektif yaşamda insan kendi çöpünü atıyor, çadırını, etrafını temiz tutuyor. Normal hayatta da hep böyle olabilsek aslında hayat olması gerektiği gibi olur. Ancak İstanbul’a ayak bastığınız ve o trafiğe girdiğiniz an herşey siliniveriyor işte. İstanbul’da havaalanından eve gitmek inanın yaylalar arası yürümek veya dağa tırmanmaktan çok daha zor!
Kaçkar Fest’te sınırılarımızı zorladık, hem fiziksel olarak, hem de temel ihtiyaçlarımız açısından☺ Zordu, ama değdi ve unutamayacağımız, hayatımıza damgasını vuran harika bir tatil oldu. Belki kendimiz planlayıp çok daha rahat yerlerde kalıp, çok daha güzel yemekler yiyerek gezebilirdik ama bu güzel ve komik insanlar ile tanışma deneyiminin yerini tutmazdı. Ayrıca ülkemizde tüm festival ve konserler iptal edilirken lokal insanların düzenlediği, yerel sanatçıları da destekleyen festivallerin olması çok sevindirici. Ne de olsa festival ve doğa insanıyız☺

Yani diyeceğim odur ki:
Karadenize gidin,
Doğaya çıkın,
Kamp yapın,
Yerel kampları, festivalleri destekleyin
Ve horon tepin!

Her çıkan probleme ‘sikinti yok’ felsefesi ile anında çözüm bulan, genç ve samimi Kaçkar Fest organizasyon ekibine amatör ruhla düzenledikleri bu keyifli, zorlayıcı ve unutulmaz kamp için tekrar teşekkürler.

Aferum!
BuKızlar’ın Deniz’i

ps. Kamp detaylarını ve fazlasını okumak isterseniz Orbay Daily’e bir göz atabilirsiniz.

Çoğumuz gibi ben de şimdiye kadarki tatillerimi rahat ve konforlu geçecek şekilde ayarladım. Kahvaltısında çeşitli peynirlerin, tereyağlı omletin, kayısı kıvamındaki yumurtanın eksik olmadığı, otelin ya da Air bnb ile ayarladıysak dairenin az çok nasıl olduğunu tahmin ettiğim odalarında uyandığım, tuvaletinin temiz ve sırasız olduğu; her gün duş alabildiğim bir banyosunun olduğundan emin olduğum tatilleri seçtim. Şimdiye kadar hiç kamp yapmamıştım. Aylar önce doğa aşığı ve maceracı arkadaşım Deniz bana Kaçkarfest’in linkini gönderdi ve “Hadi gidelim!” dedi. Ben de hiç düşünmeden “Tamam!” dedim. Programı çok detaylı incelemedim, sorgulamadım; sonunda kamp yapacak olmamdan dolayı çok heyecanlandım. Yıllar önce gittiğim ve doğasına, yemeklerine, insanlarına aşık olduğum Doğu Karadeniz’e tekrar gidecek, horon tepecek ve harika bir maceraya atılacak olmamdan dolayı çok mutluydum.

Çadırımızı, uyku tulumlarımızı, yedek bataryalarımızı, trekking ayakkabılarımızı sırt çantalarımızı aldık, çantalarımıza Nu Snacks’lerimizi attık ve yola çıktık. Macera uçakta başladı; son güne kadar devam etti. Karadeniz’e gidiyorsanız Çamlıhemşin’de kamp yapmak gibi uçuk bir fikriniz olmasa dahi macera yaşamaya, çılgın insanlarla karşılaşmaya hazır olmak lazım. Ben ise ilk kez kamp yapacağım için çok heyecanlıydım ama bir yandan da biraz üstüste gelen tersliklerden dolayı gözüm de ufaktan korkuyordu. Önce biraz mutsuz oluyor, suratım asılıyordu ama ortam, manzara o kadar büyüleyici ve ekip o kadar yardımsever ve güleryüzlüydü ki bu mutsuzluklar saniyeyle sınırlı kalıyordu.

Zorlayıcı ama harika manzaralı dağlarda ya da bir yayladan ötekine yürüdükçe, Kaçkarlar’ın tepesine tırmandıkça, dağlardan akan mis gibi suları içtikçe, sisler içindeki Karadeniz Buzul Gölü’nu görünce ve buzz gibi suyunda yüzünce, mısır ekmeğimizi alıp akşam kamp ateşinin başında taze fasülye ve pilavla beraber afiyetle yiyince, muhlamayı götürünce, çılgınca horon tepince, üstüne çok gülünce, yeni insanlarla tanışıp ne kadar güzel ve hafızalarımıza kazınacak bir deneyim yaşadığımızı fark ettikçe “İyi ki geldik yaaa” dedik. İyi ki gittik, bu genç ve çok yardımcı Kaçkarfest ekibi ile tanıştık, kamp ateşi etrafında ısındık, yeni ve çok renkli insanlarla tanıştık, her adımda bir tablo içindeymişiz gibi hissettik, kendimiz gitsek asla tahmin edemeyeceğimiz patikalardan yürüdük.

Son gecemizde ise çadırda kendi yatağımdaymışım gibi uyudum. Deliksiz ve rahat. Gözümü açtığımda tam karşımda gördüğüm örümcek beni korkutmadı. 3 gün sonra şartlara tamamen alışmıştım ve daha uzun süre burda kalacaksın deselerdi çok mutlu olacaktım (banyo yapmak şartı ile tabii). Sanırım insan her durumda yaşamaya alışıyor, en önemlisi kıymetini bilmek. Derin bir nefes alıp “Oh bee!” diyebilmek. Hayatımın en zor tatiliydi diyebilirim. Ama aynı zamanda en çok keyif aldığım ve unutamayacağım tatiliydi de. Deniz ile her sene bir kamp yapmayı kafaya koyduk. Bakalım gelecek sene nerede kuracağız çadırımızı… ☺

BuKızlar’ın Nur’u

Yeşilin 50 Tonu

Mon, 25 Apr 2016 13:04:24 +0300

Geçtiğimiz haftasonu İğneada'da dünyadaki cenneti gördük sanırım. Şehirden uzak, yüzlerce farklı kuşun sesini duyarak, kocaman ağaçların arasında yürürken mis gibi kokular arasında gerçekten ‘yaşadığımı’ hissettim. Ve inanın çok iyi geldi. Ben her zaman doğaya çok düşkün biri oldum zaten ama özellikle İstanbul'da yaşamak gün geçtikçe daha zorlaşıyor ve yıpratıcı hale geliyor. Bir ara ormanı gezerken çok güzel, kuytu bir köşe gördüm; salkım salkım agaçların altında, gölgede ve çok huzurlu. ‘Şuraya bir kulube yapsam, hamağımı da iki ağaç arasına assam yaşar giderim ya burda!’ dedim kendi kendime. Doğa her şeyi bize veriyor, yeter ki onu koruyalım, yaşamasına izin verelim. Ancak insan gittiği her yeri bozuyor maalesef. Güzelim İğneada'ya nükleer santral yapılması söz konusuymuş, bilmiyordum; çok üzüldüm. Böyle bir karar alınması halinde binlerce insan ayaklanmalı ve karşı çıkmalı. Bu süreci özellikle takip ediyorum ve bilmeyenleri bilgilendirmeye çalışıyorum.

İğneada'nın ve Longoz Ormanları'nın ihtişamını göstermek ve California cevizi hakkında bilgi vermek için bizi bu geziye davet eden Promedia Halka İlişkiler Ajansı'na ve Bukla Tur'a çok teşekkürler! Cevize zaten bayılırım, bütün haftasonu bol bol yemenin acısını hafta içinde spor yaparak çıkartmaya çalıştım, zira tartıda ufak bir artış görülmekte… Rehberimiz Hüseyin Bey çok tatlı bir insan, zaten kendisinin İğneada'lı olması gibi bir ayrıcalığı olmasından ötürü ormanı çok iyi bilmesi ve bizle çok güzel detaylar paylaşması geziyi daha zevkli ve öğretici hale getirdi. Yemyeşil, harika bir haftasonunun ardından eve dönmek biraz üzücü olsa da kendimi çok şanslı hissettim. İğneada şimdiki hali gibi yemyeşil kalmalı, doğası korunmalı; bize zaman zaman ev sahipliği yapmalı…

BuKızlar'ın Nuru

Aslında deniz insanıyımdır, adımdan malum ancak bir senedir yoga, kamp trekking derken dağlara ormanlara vermeye başladım kendimi. Doğanın inanılmaz iyileştirici bir etkisi var; kendinizi tam, bütün ve özgür hissediyorsunuz. Tüm dertlerinizi unutuyorsunuz o kadar güzel ki herşey ve aslında siz ve dertleriniz küçücüksünüz her şeyin yanında. Yoga’nın anlamı ve amacı ‘bir ve bütün olmak’ (being unified) ne demek doğada daha iyi anlaşılıyor bence. Ayrıca dışarıda böylesine güzel bir dünya ve doğa duruken beton bir binada tüm gün oturmak, doğadan bu kadar uzak olmak ne kadar üzücü bunu fark ediyorsunuz.

Her anının keyfine vardığımız, yeşile doyduğumuz, gözlerimizi kapatıp kuş seslerini dinlediğimiz, ağaçlara sarıldığımız, bol bol ceviz yediğimiz iyileştirici bir haftasonu geçirdik Longoz Ormanları’nda. İstanbul’dan gitmesi kolay, dönmesi zor; hem trafikten dolayı, hem de mental olarak zorlayıcı bir yolculuk. Yemyeşil, mis gibi dünyadan uzak, doğaya yakın bir haftasonu geçirmek isterseniz atlayın arabaya, kapatın telefonunuzu alıp başınızı gidin.

Orman’da sadece rehber eşliğinde yürüyüş yapılabiliyor. Rehberimiz’e ‘Orman’da nasıl buluyorsunuz yolu?’ diye sordum Yandex’le bile kaybolan bir insan olarak☺ ‘Ben 20 senedir bu ormandayım, tüm ağaçları ezbere biliyorum’ cevabını alınca ‘Vay be dedim, benim daha çok yolum var.’ İkinci gün dere kenarında bulunan Şahin Dere Longozu, Gaydoroz Longozu Karfa Kazalı Meşe Ormanı, Efendi Dere Longozu ve Erikli Gölü’nden oluşan 9km’lik parkur favorimdi, yeşilden gözlerimiz kamaştı. Davetleri için Promedia Halka İlişkiler Ajansı'na ve Bukla Tur'a çok teşekkürler!

BuKızlar’ın Deniz’i

Gündoğumu ve günbatımına, doğanın kendi içindeki sessizliğine ve sesine, ota, çiçeğe, böceğe yani doğanın kendisine aşık olan biri olarak 2 gün trekking fikri beni çok heyecanlandırmıştı. Sanırım dalış sonrası beni en heyecanlandıran ve bir an önce hafta sonunun gelmesi için can attığım zamanlardan
biri bu zamandı. İğneada’nın google’da görsellerini aratınca Türkiye’de hala böyle güzel doğal görüntülerin ellenmemiş olmasına şaşırmış bir yandan da mutlu olmuştum.

Asırlık ağaçları incelemek, bastığım zeminde hışır hışır yaprakların sesleriyle birlikte yürümek, kuşların medite edermişçesine çıkardığı sesleri dinlemek bambaşkaydı ama bir şey vardı ki direkt çocukluk anlarıma geri dönmüştüm. Guguk kuşunun bu kadar yakınımda kurulmuş saat gibi ötmesi
gerçekten en keyif aldığım anlardan biriydi. Road Runner nerde göremiyordum ama sanki ensemden hissediyordum. Yani insanoğlunun şükretmesi ve kendini iyi hissetmesi için doğayla bütünleşmesi yeterliymiş,bunu bu hafta sonu tekrar yaşadım.

Her yanımız ‘kentsel dönüşüm’ adı altında enkaza dönüşmüş; yük kamyonları, inşaat sesleri arasında kendi sesimizi duyulamaz hale getirmiş, sakin ve akli selim kalmaya çalışırken bu anların özlemini daha çok çeker olduk, oldum. Yapay olan hiçbir sese tahammülüm yok maalesef. Bu beton sevdamız, gri dünyaya olan tutkumuz ne olacak bilmiyorum ama doğaya tutkun, onu korumak için böyle doğa severleri gördükçe mutlu oluyorum. Bence doğayla barışmak için hala umut var. İlkbahar demek doğanın canlanması, değişimi, renklenmesi, flört etmesi demek. Doğayla iç içe olacağımız anları daha çok yaşayacağımız günlere…

BuKızlar’ın Meral’i

İstanbul'dan yaklaşık üç saat uzaklıkta olan İğneada'ya gidişimiz oldukça kolay oldu. Güzel bir köy kahvaltısının ardından otelimize gittik. Öğlen ise İğneada'nın Longoz Ormanları’nda yaklaşık 7km sürecek trekking için yola çıktık. Bölgenin doğası muhteşemdi, ormanda yürüdükten sonra birden deniz kıyısında bulduk kendimizi. Yürüyüş parkuru oldukça keyifliydi.

İkinci günki yürüyüşümüz ise biraz daha uzun sürdü. Longoz ve meşe ormanlarını içeren bu parkurun doğasında yürümeden sadece orada bulunmanın bile meditatif bir etkisi vardı. Buradaki ormanlar aynı zamanda birçok kuş çeşidini de barındırıyormuş. Onları dinlemek için 15 dakika boyunca çıtımızı bile çıkarmadan durduk. Ufak bir uyarı; sinek ilacı sıkmak faydalı olabilir. Biz kuş dinletisi sırasında farketmeden ısırılmışız ve ısırık izleri bir gün sonra belirgin oldu :) İğneada, haftasonu İstanbul'dan kaçıp kafa dinlemek ve stres atmak için çok ideal. Biz iki gün içerisinde hem yorulduk hem dinlendik. Doğada olup enerjimizi yeniledik.

BuKızlar’ın Demet’i

Hep en yakınlarımızı görmeyiz-bilmeyiz ya hani yaşadığımız ülkeyi doğru düzgün arşınlamadan Avrupa'yı, Amerika'yı hatta ne kadar okyanus ötesi kıta varsa onları gezip bitirmek isteriz. Ama aynı zamanda kaostan, kirlilikten, hareketsizlikten kısacık kaçamakları yapamamaktan da sürekli yakınırız. İşte tüm bu akıl karışıklığınıza uygun bir yer düşünün ki Avrupa’nın en büyük Langoz Ormanı olmak yetmiyor, 278 çeşit kuşa yuvalık ediyor, yok daha bitmedi bir de bastığınız her santimetre karede belki 100 çeşit bitki besliyor.

Haftanın tüm (şimdi anlatıp da yazının konusunu kirletmek istemediğim) biiiiiip detaylarını cumartesi sabah yola çıkıp-pazar akşam dönerek toplamda 16 km trekking yaparak özgür bırakabiliyorsunuz. Biz denedik inanılmazdı. Sizde en kısa zamanda Bukla Tur’un hafta sonu kaçamaklarından biri olan İğneada Langoz Ormanları turuna katılın.

Burnumuzun dibindeki yeryüzü cennetinin nükleer santral ile karşı karşıya olmasından keşke bahsetmeden geçebilseydim fakat bu kadar mucizevi güzelliğinin bu kadar kötü bir tehdidi var. Umuyoruz ki bir Gezi bir Cerattepe olmaz bu topraklar.

BuKızlar’ın Nagehan’ı

Nisan: Çiçek açtık!

Wed, 13 Apr 2016 16:38:20 +0300

Havaların aniden ısınması ile açan, baharın habercisi beyaz, pembe çiçekler sayesinde içimiz dışımız çiçek açtı.

Öncelikle çiçekler, bitkiler arasında kahvenizi yudumlayabileceğiniz bir mekanla başlayalım bu ayın önerilerine: Müz botanik & kahve.

Müz, bitkilerde bulundukları yeri aydınlatma gücünü gördüğünden, doğayı günlük yaşama taşıyacak fikirler ve tasarımlar geliştirmek gibi harika bir fikirden yola çıkarak kurulmuş. Doğal objeler, sıradışı bitkiler ve yalın malzemelerden ilham alıyor. Tüm tasarımları el yapımı, doğal ve sade. Yani Müz sayesinde bahçeniz olmasa da evinizin içerisinde kendi bahçenizi yaratma şansınız var.

Ayrıca botanik bitkiler arasında keyifle kahvenizi yudumlayabileceğiniz aydınlık, canlı bir mekan. Farovimiz Petra Kahve servis ediliyor. Başka bir seçenek Gayrettepe Petra’dan kahvenizi alabilir ve Maçka Parkında çiçekler, yeşillikler arasında yudumlayabilirsiniz.

Bahar ayları en güzel meyvelerin çıktığı, çiçeklerin açtığı aylar. Bu taze lezzetleri en taze yerden birinci elden alın; pazara gidin! Sevdiğimiz yerlerden biri olan, herşeyi (ama herşeyi!) bulabileceğiniz Eminönü’nde bir de Çiçek Pazar’ı bulunuyor. Eminönü Meydanı’nda Mısır Çarşısı’nın hemen yanında kurulan yaklaşık 50 dükkan ve seyyar tezgahı içinde barındıran bir pazar. Her gün kuruluyor. Cumartesi günleri Feriköy’de kurulan organik pazar ve ’%100 Ekolojik Halk Pazarı' ise sağlıklı yaşam tutkunlarının vazgeçilmez adreslerinden. Pazarda satılan her ürünün organik sertifikalı olması da ayrı bir güzellik. Ayrıca gözlemeler tam buğday unu ve organik malzemelerle orada sıcacık yapılıyor!!

Bahar ayları normal hayatımızda da rahatça spor ayakkabı giyebildiğimiz için bizi ayrıca mutlu ediyor. Bahar havasını ve enerjisini yansıtan bu ayakkabılara bayıldık!

Bakınız:

http://store.nike.com/tr/tr_tr/pd/roshe-one-cherry-blossom-ayakkab%C4%B1s%C4%B1/pid-10873144/pgid-11107684

http://www.sportsoul.com/urun/nike-roshe-one-print-prem.html

Son olarak kafanızdan güller dökülerek koşabileceğiniz bir yarış: Nike Victory Tour İstanbul Kadınlara özel bu yarışa bu sene takım olarak katılıp yarışılıyor. İster kendi takımını kur, arkadaşlarını çağır; istersen BuKızlar takımına katıl ve eğlenceye hazır ol. Devamı çok yakında, takipte kalın.

Veya kafanıza takın çiçekleri istediğiniz yerde koşun, Bodrum Global Run’da yaptığımız gibi;)

Çiçek gibi, mis gibi bir ay dileriz!

BuKızlar.

Maraton Kardeşliktir

Fri, 11 Mar 2016 15:27:49 +0200

Ma-ra-ton bu; 3 hece… Söylemesi kolay ama mesafeler uzun. O yüzden yazacaklarım da uzun:) Ola ki maraton koşma fikri size sıcak geliyor ama eyleme geçemiyorsanız ya da “Türkiye’de maraton koşulmaz arkadaş” diyenlerden biri de sizseniz yazdıklarımı okuyun derim. Çünkü ilk maratonumu Berlin’de koşmaya karar vermişken öncesinde Antalya’da koşmuş olmaktan dolayı son derece mutluyum.

Her hafta ortalama 60-90 km koşan biri olarak, ben bu işi yaparım diyorum. Ama bir yandan da çevremin vermiş olduğu tepkiler var, ister istemez bu durumdan etkileniyorum. “42 km nasıl koşacaksın?’ ‘Türkiye’de maraton koşmak çılgınlık!’ ‘Maratona 4 hafta kala hazırlanılmaz!’ ‘Koşarken tek başına kalacaksın, mental olarak düşeceksin…’ gibi gibi soru ve söylemler. Bu zamana kadar ‘Sen maraton koşmayacaksın da kim koşacak’ dediğiniz halde, maraton koşmayı hep öteledim. Doğru zaman kendi gelsin istedim. Kilometre olarak vücudum buna hazır olsa da hedefim hep daha iyi koşmak ve hızlanmaktı. Maraton antrenmanlarının ister istemez vücudumuzu ağırlaştırdığı da bir gerçek. Bir yanım hep uzun koşmayı seviyor ama hızlı koşmayı da ayrı seviyorum.

Bir Pazar uzun koşu antrenmanından sonra Demet ‘Senin haberin yok ama hocan seni maratona hazırlıyor.’ diye takılınca ve STK için koşmaya karar verince antrenman sonu sanki kafama yıldırım düşmüş gibi Savaş’ı (antrenörümü) aradım ve ‘Ben maraton koşmak istiyorum.’ dedim. Savaş da süre odaklı hazırlanmak için geç kaldığımızı ama maratonu koşmak için vücudumun hazır olduğunu söyleyince, yani onun onayını alınca ‘Tamam’ dedim, ‘Ben maraton koşuyorum!’

Pazartesi günü ilk işim hiç tereddüt etmeden, yarı maratona olan kaydımı maratona çevirmek oldu. Destekleyenler oldu, yaparsın diyenler, deli olduğumu düşünenler… Artık herşey için çok geçti çünkü birşeyi yaparım dersem o işi artık sonuçlandırmam gerekirdi. Pek kimseyi dinleyen biri değilimdir, kafama koyduğumu yaparım. Yani arkadaşlarımı dinlerim ama bildiğimi okurum. Beni tek düşündüren şey ise mental olarak ne durumda olacağım. Bence koşmaktan daha zoru bunla baş edebilmek. Yoksa antrenman yaptıktan sonra herkes koşabilir. O gün koşmaya çıktığınızda şayet 1K gidemiyorsanız ne yaparsanız yapın koşamazsınız. O yüzden mental olarak da yarışa hazırlanmanız gerekir. Yarış esnasında mesafeler ilerledikçe yorulur ve artık kafanızla savaşmaya başlarsınız. Bileğiniz ağrır, dalağınız şişer, nabzınız yükselir, hızınızı ayarlayamazsınız, ya da işte kendinize güvenmezsiniz , etrafta sizi motive edecek kimsede yoktur, tek başınıza kalırsınız. Buyrun gerçek ‘challenge’ işte. Hem 42 km koşacaksınız, hem de durmadan kafanızla uğraşacaksınız. O yüzden maraton koşmak bu anlamda zordur.

Neyse velhasıl ben bu yola girmiş ve yarışa son 1 ay kala maraton antrenmanlarına dönmüştüm. Aynı zamanda zihnimi de bu duruma hazırlıyordum. Sakatlık yaşamadığım sürece de maratonu rahat kafayla koşmak en büyük isteğimdi. Yarışa bir hafta kala başka bir boyuta geçmiştim. Hem duygusal olarak ota çiçeğe, güneşe gözlerim doluyordu, hem de kafam çok dağılıyordu. 3 günlük Antalya seyahati için koca bir bavul hazırlamıtım ama aynı tişörtle 3 günü geçirdim:) Nasıl bir valiz hazırladıysam, herşey var ama hiç birşey yok gibi. Oda arkadaşlarım durmadan benimle dalga geçiyor tabii, alıklığım hat safhada:) Ama kızların kahkahası, neşesi, Pınar’ın yaşanan ufak tefek aksaklıkları ‘Bana bırakın kızlar’ diyerek halletmesi, bütün otelin 679 no’lu odaya seferber olması… Diğer yandan Demet’in yaptığı granolalar, üşenmeyip evinden getirdiği blendar’la yaptığı smoothieler ve şekersiz balkabaklı muffinleri (son 2 tanesini bizden saklamış olsa da!) kesinlikle efsaneydi. Bildiğiniz otel odası mutfağa dönüştü! Peanut butter kavanozları hep elimizde, sadece kaşıklar değişiyordu. Bu kadar şımartıldıktan sonra bana da yarış günü sadece 42 km koşmak kalıyordu. Akla deve değildi neticede.

Yarış sabahı güneşin doğuşunu karşılıyoruz. Toros Dağları, deniz önümüzde. Manzaramız müthiş. İnsan hiç kalkmak istemiyor o balkondan. Ama malum yarış öncesi kahvaltı şart. Bir güzel yulaf ezmelerimizi, barlarımızı yiyoruz. Yemek kısmı bitiyor, artık yarış için giyinme zamanı. Bu kaçıncı yarış hatırlamıyorum ama hepimizi bir heyecan sarıyor. Sanırsın ilk defa bir yarışa katılıyoruz! Güya kimse kimseye bir şey çaktırmıyor. Ama üçümüz de bir türlü tuvaletten çıkamıyoruz. (sanırım bi 4 kere girip çıktık sırayla) İnsan psikolojisi böyle bir şey. ‘Yarışa geç kalacağız hadi, daha joglar atılacak!’ diyerek alana gidiyoruz. Nerede o oteldeki heyecan? Alana geldiğimiz gibi hepimiz rahatlıyoruz.

Yarış başladığı anda ‘Tamam bitti bu iş’ diyorum. Sanki 42 km koşacak olan ben değilim ama aklımda bir an bile ya yarışı tamamlayamazsam diye bir endişe yok. Rahatım, tek korkum var; o da geçen sene Antalya’da yarı maraton yarışı sonundaki gibi kendimi kramplar içinde yerlerde, ambulansta bulmak. Kötü bir tecrübeydi ama çokça ders almıştım o yarıştan. Kendime verdiğim sözleri bu sefer tutacaktım. Yarış öncesinde almam gereken gıda takviyelerini almıştım. Yarışta kullanmak için jellerim de yanımdaydı. Koşu boyunca vücuttan fazlaca sıvı kaybı yaşayacağım için bol su içilecek ve yarış boyunca elimden hiç eksik olmayacaktı. Ve ilk 20K’yi kesinlikle 150-160 nabız aralığında tutmalıydım. Hedefim enerjimi sona saklayarak maratonu tamamlamaktı.

İlk 10km’yi yarı maraton koşacak olan yeni BuKızlar üyesi Demet’le koşuyorum. Kafamızda hızımızı hesaplıyoruz. Rahat koşmayı planladığımız için yarışa hızlı başlamıyoruz. Arada Demet beni frenlediyse de, birlikte güle oynaya koşuyoruz. Tanıdığımız insanlara selam verip, biraz da dedikodu yapıyoruz. 10. Km’de:) Demet yarı maraton dönüşünü yapacakken karşılıklı sözler veriyoruz. Hiçbir şekilde yarışı bırakmıyor, hız düşürmüyor ve istasyonlarda durmadan sıvı ihtiyacımızı karşılayıp devam edeceğimizi söylüyoruz… Birbirimize başarılar diliyoruz ve yollarımız artık ayrılıyor. O an gözlerim doluyor. Demet ‘Sana güveniyorum Meral, yarışı çok rahat tamamlayacaksın’ diyor. O gazla koşmaya devam ediyorum. Bir yandan da ‘Meral kaldın mı tek başına’ diyorum. ‘Hadi bakalım ben zaten hep tek başıma koşuyorum deyip duruyordun. Önünde koşacağın 32km mesafen daha var.’ Başka bir boyuttayım ama acayip serotonin etkisindeyim.

Koştukça yanından geçtiğim, karşımdan gelen tüm koşuculara tezahürat ediyorum. Kendime arada ‘Kızım yarıştasın, abartma, konuşa konuşa enerjini tüketeceksin’ diyorum ama sanırım 20K sadece tezahürat ederek koşuyorum. Susmadım hiç, herkese selam verdim. Madem kimse bizi motive etmiyordu, ben hem kendimi, hem de tüm koşucuları motive edecektim. Bu yüzden yarışın nasıl geçtiğini anlamamış olabilirim. Yarışı bırakıp yürüyen insanların yanına gidiyorum. ‘Bırakma’ diyorum, devam diyorum. Sonra yine gözlerim doluyor. Tanımadığım insanlarla bağ kurmak, insan olduğumu hatırlamak beni çok etkiliyor. Dayanışma içinde olmanın bize nasıl iyi geldiğini görüyorum. Bütün hırslarını arkanda bırakarak koşmak. “Maraton kardeşliktir” sözünün artık ne anlama geldiğini o an anlıyorum.

Mesafeler tükeniyor. Bu yarış ne zaman bitecek diye düşünmeden koşuyorum. Koşabildiğim ve hayatta sevdiğim şeyi yapabildiğim için o an şükrediyorum. Konyaaltı ve Lara’yı doya doya seyrederek, doğanın güzelliğine bakarak koşuyorum. Manzaram süper, daha ne isteyebilirim ki.

37. Km’ yi geçiyorum. Yolun kenarında bana tezahürat eden arkadaşlarımı görüyorum. Onlar beni görünce mutlu oluyor. Ben de onlardan güç alıp yola devam ediyorum. 39. Km’de yolun ortasında başka arkadaşlarımı görüyorum. ‘Bravo Meral’ diye tempo tutuyorlar bana. Kendi yarışları bitmiş destek olmaya geliyorlar. O kadar değerli ki bunlar. Gözlerim yine doluyor. Tam bu sefer duygusallıktan koşamayacağımı düşünürken 40. Km’de elinde balonlarla beni karşılayan oda arkadaşlarımı görüyorum. İşte o an heyecanım doruk noktasına çıkıyor. Nabzım yükseliyor ve korku o an içime giriyor. Kızların birinin elinde 2 diğerinin elinde 4 balonlarını gördükten ancak beş dakika sonra ‘24 nedir?’ diye sormak aklıma geliyor. Onlar 24 diye bana doğru koşarken 42 sayısı hiç aklıma gelmiyor! Hadi yarış bitsin artık diyorum. Enerjim bittiği için değil, kramp korkusu sarıyor beni. Ya tamamlayamazsam diye endişe duyuyorum. Durmadan kızlarla konuşuyorum. ‘Tamam Meral bitti bu iş, bitiş çizgisini görüyoruz.’ diyorlar ve son 100m kala sevinç içinde çığlıklar atarak yarışı tamamlıyorum.

Artık bir “maraton finisher” ım!! Buna o an ben bile inanmıyorum. Boynuma asılan madalyaya bakakalıyorum. Demet’e ve Pınar’a sıkı sıkı sarılıyorum. Gözlerim dolu, yaşlar gidiyor. Bir yandan yarışı bu kadar rahat tamamladığım için kendime inanamıyorum. Arkadaşlarımla sevincimi paylaşıyorum. Bitti işte bu kadar diyorum.

Hislerime gelince; günlerdir bunu düşünüyorum. Kaleme nasıl alırım, ne yazsam diye. Ama ne yazsam çiğ kalıyor. Bildiğim bir şey varsa da Berlin Maratonu bir an önce gelsin istiyorum. Koşmayı çok seviyorum ve ömür boyu koşmak istiyorum.

Son sözler… Maraton serüvenimde yanımda olan tüm arkadaşlarıma, ekibime sonsuz teşekkürler. Kimseyi atlamak istemediğim için tek tek isim yazmayacağım. Bu ilk maratonumu Kanserli Çocuklara Umut Vakfı için koştum. Yarış esnasında hepinizin ismi calf çoraplarımda yazılıydı. Attığım her adımı birlikte attık. Bu vesileyle hepinize ayrıca teşekkür etmek isterim. Son söz olarak beni her antrenmanda limitlerimi benden daha iyi bilen, bunlar benden çıkmaz dedikçe çıkacağını iddia edip hep haklı çıkan, bana benden daha çok inanan dünya iyisi hocama sonsuz teşekkürler.

Siz bu yazıyı okurken ben yine bir yerlerde koşuyor olacağım.

BuKızlar’ın Meral’i.

#bukizlarnereyekosuyor #runatolia2016 #marathonfinisher #myfirstmarathon

MUTLULUĞU PAYLAŞMA ÖNERİLERİ

Mon, 08 Feb 2016 13:31:54 +0200

Sevgililer Günü’nü ister sevin, ister lüzumsuz bulun koşuşturma içinde bazen sevgimizi göstermeyi unuttuğumuz için bu günü bir fırsat olarak görebilir ve sevgilinize, arkadaşınıza, ailenize, köpeğinize ufak bir hediye veya öpücük verebilirsiniz.

İster 14 Şubat, ister sonrası için BuKızlar’ın sevgi dolu hediye önerileri

Bir BuKız’a ne alınmalı? Direkt bu yazıyı sevgilinize iletebilirsiniz:)

BuKızlar gezmeyi, hareket etmeyi çok severler. Onu güzel koşu parkurlarına yakın bir lokasyona haftasonu kaçamağına götürebilirsiniz. THY’nin her sene düzenlediği Sevgililer Günü Kampanyası ile alacağınız ikinci bileti sadece 1 dolar! Yok arabaya atlayıp yakın biryerlere gidelim mis kokulu çiçeklerin ve ağaçların arasında yürüyelim, sporumuzu doğada yapalım, biraz da baş başa kalalım derseniz yeni keşfimiz Bolu Mengen’deki Hindibağ Doğa Evi tam size göre. Yedigöller Milli Parkı’na 46km. Ayrıca direkt otelden çıkıp yürüyebileceğiniz 3,5 – 8,5 km’lik farklı uzunluktaki parkurlar bulunuyor.

Yurtdışı ve içi farklı parkurlar keşfetmenize ve seyahat planlamanıza yardımcı olacak bazı siteler:

- Best Hike

- Walkopedia

- Culture Routes In Turkey

- Trekking In Turkey

BuKızlar sporu tabii ki çok severler. Spor yaparken de şık ve renkli görünmeye devam ederler. Türkiye’de pek de bulunmayan spor markaları ve farklı tasarımları bir araya getiren websitesi StileFit’e bakmanızı öneririz.

Cool bisikletler veya değişik yoga matları için adres Hipicon.com.

Nike Online Mağaza geçtiğimiz ay açılmıştı, ancak Türkiye’de olmayan iç gıcıklayan modeller için Asos.com’a da bakmanızı öneririz. Örneğin biz bu parlak şortlara ve Swoosh’lu t-shirtlere bayıldık!

Homemade Aromaterapi’nin hiçbir katkı maddesi olmadan, hiçbir kimyasal süreçten geçmeden üretilen chakra yağları, sporcular için kas gevşetici ve ağrı kesici masaj roll’ları ve arındırıcı ayak ovmaları da favorilerimiz arasında güzel bir paket halinde hediye edilebilir.

BuKızlar tatlıya bayılırlar. Zaten henüz tatlı sevmeyen bir kız görmedik. Aslında spor yapmamızın asıl nedeni bu! Hayır diyemediğimiz tatlılar : Delicatessen’in Bailey’s Mudcake’i, The House Cafe’nin Zeytinyağlı, Çikolatalı & Bademli Unsuz Kek’i, Münferit’in Çikolatalı Lokma’sı, Banyan’ın Dondurmalı Pröfiterol’ü ve Bi Nevi Deli’nin Tatlı Patatesli Çikolata Kremalı Kek’i !! Götürün, yedirin.

BuKızlar sürprizleri de çok severler. Eminiz ufak, içten bir mektup, seni çok seviyorum yazan bir kart gönderseniz/bıraksanız bile havalara uçarlar:)

BuKızlar sevdiklerine ne almalı? BuKızlar’ın bu dünyaya geliş amacı aktif yaşamı ve sporu sevmek, sevdirmek, ilham vermek olduğundan sevdiklerinize sporu sevdirecek, harekete geçirecek hediyeler almanızı öneririz:)

Sevgilinize / Eşinize Dahon katlanabilir bisiklet hediye edebilirsiniz. Böylece kolayca uzaklara gidebilir ve romantik bir piknik yapabilirsiniz. Katlanabilir olması araba ile bir yere gideceğiniz zaman, mesela Bozcaada yanınızda götürmenizi de kolaylaştırıyor. Ayrıca günlük hayatında da rahatça kullanabilir; katlayıp metroya bile binebilir, işe bisikletle gittiğinde ofiste masasının altında kolayca saklayabilir.

BuKızarkadaş’ınıza kız kıza bir bakım, yenilenme saati hediye edebilirsiniz. BuKızlar olarak arada Spa kaçamakları çok hoşumuza gidiyor, eminiz sizin de gidecektir. Hillside’ların içinde bulunan Sanda Spa’yı denelde tercih ediyoruz, İstinye Park’ın içindekinde geniş bir spa alanı; hamam, sauna ve buhar odası da var. Sevgililer gnüne özel hediye paketleri de mevcut. Biraz da şehirden uzaklaşıp kafa dinlemek isterseniz Richmond Nua’yı da tercih edebilirsiniz. Yalnız burada masaj harici spa kullanımı için ekstra ücret ödemeniz gerekiyor.

BuAnne’nizi alıp güzel bir gün geçirmeye ne dersiniz? Biraz yürüyüş, temiz hava ve piknik; hem aktif, hem de keyifli bir gün. Uzun zamandır konuşamadığınız konuları paylaşırken bir yandan da belki son zamanlarda pek de aktif olmayan annenizin biraz hareket etmesini sağlarsınız. İstanbul’a yakın yürüyüş rotaları için buraya, yanınızda annenizi lezzetinden şok edecek bir sandwich hazırlamak istiyorsanız tarifler için buraya bakabilirsiniz. Bu yürüyüşler hoşuna giderse daha çok doğa yürüyüşlerine çıkabilmesi için bir ayakkabı hediye edebilirsiniz. Seçenekler için tıklayın.

Babanız için spor yapmak futbol maçı seyremekten ibaretse onu da biraz hareket ettirmeye ve farklı bir deneyim yaşatmaya ne dersiniz? Babanızı alın ve yogaya gidin:) Erkekler yoga konusunda biraz önyargılı olabiliyor, ancak sonrasında hiç esnetmedikleri kaslarının sesini dinleyip ne kadar harika birşey yaptıklarının farkına varacaklardır. Cihangir Yoga’daki Temel 1, Yoga Terapi veya Yin Yoga derlerini tercih edebilirsiniz. Eğer Cihangir’deki şubeyitercih edersenizsonrasında yakınlarındaki Jüs juice bar’da bir cold-press (soğuk-sıkım) juice veya smoothie ısmarlayabilirsiniz. Ya da…Karaköy’de bir bira:)

Köpeğinize sizinle dışarıda koşarken şık görünmesini isterseniz ona da ufak bir hediye alabilirsiniz. için bu kıyafete bayıldık.

‘

“Happiness is only real when shared” yani “Mutluluk yalnızca paylaşıldığında gerçektir”

Sevgiyle kalın, sevgiyi paylaşın.

BuKızlar’ın Deniz’i.

Şubat: Doğa Seni Çağırıyor

Tue, 02 Feb 2016 09:38:25 +0200

Bu ayki ilk tavsiyemiz bayıldığımız bir mekanın yeni şubesi: Bi Nev Deli Etiler’de!! Yoğun iş hayatı, seyahatler darken maalesef ki her zaman beslenmemize dikkat edemiyoruz. Bu nedenle haftasonları fırsat buldukça Bi Nevi Deli’de BuKızlar buluşmalarımızı yapaıp sağlıklı, çiğ, glutensiz yemeklerle miğdemizi şenlendiriyoruz.

Bi Nevi Deli bitki bazlı yaratıcı mutfak. Kullandıkları ana içerikler ise mevsim sebzeleri ve meyveleri, tahıllar, baklagiller, badem, ceviz, kaju, ayçekirdeğı gibi kuru yemişler. Yağ olarak taze avokado yağı, soğuk sıkım zeytinyağı, susam yağı, hindistancevizi, kakao ya da herhangi bir katkı maddesi içermeyen yerfıstığı yağı kullanıyorlar.

Menü’nün bir kısmı günlük olarak değişiyor. Bağımlısı olduğumuz, henüz Türkiye’de pek de bulunamayan Kale Chips’i burada deneyebilirsiniz. Domates Soslu Kabak Makarnası bizi şaşırtacak derecede lezzetliydi. Pancar Burger denenecekler listemizde. Bowl Of The Day ve salatalar da mutlaka denenmeli. Tatlıya gelince; tatlı patatesli çikolata kremalı keki ‘Sağlıklı bir şey lezzetli olabilir mi?’ sorusuna cevaben hazırlanmış! Denk gelirseniz sakın kaçırmayın

Yakın yerlere eve servisleri var.

Henüz menülerinde yok ama ortaklarından Belkıs dükkanda ise inanılmaz smoothie’ler hazırlıyor.

Koşmaya başladığımızdan beri en çok katıldığımız ve eğlendiğimiz yarış Geyik Koşuları oldu. Her sene üç etap olarak düzenlenen koşular bu sene de Şubat’ta başlıyor. Tarihleri şöyle; 21 Şubat, 24 Temmuz ve 16 Ekim. Parkurlar ise 4, 14, 28k ve minikler için 200-500mt arası Bambi Koşusu. Parkurda uzun ve dik çıkışlar, inişler, yer yer bozuk, kaygan, taşlık veya ıslak geçişler bulunuyor ve kış mevsiminde hava koşulları parkuru ağırlaştırabiliyor. Parkur zor olsa da zevkli, ‘kirlenmek güzeldir’ dedirten, orman içinde, doğayla baş başa, temiz havaya doyarak koştuğunuz eşsiz bir yarış.

Yarış ile ilgili ufak tavsiyelerimiz;

- Trail Run’a (Patika Koşusu) uygun; tabanı sert, tırtıklı ve su geçirmeyen ayakkabınız olması önemli.

- Malzeme listesine göz atmayı unutmayın

- Yedek kıyafet yanı sıra özellikle yedek çorap ve ayakkabı almayı unutmayın

- Parkuru işaretlerden takip ederek koşmayı unutmayın, kafanızı kaldırın kaybolmayın:)

- Müzik dinlemek isterseniz ormanın derinliklerinde koşacağınzıdan ve her yerde internet çekmediğinden önceden offline çalışır şekilde spotify listenizi hazır edin. Veya boşverin doğayı dinleyin.

- Yarış sonrası Aşşk Kahve’nin hazırladığı sıcak ve leziz Nutella’lı krepleri kaçırmayın. Bunun için de yanınıza para almayı unutmayın.

Kayıt olmak için; buraya, önceki geyik hikayelermizi okumak isterseniz ise buraya buyurun.

Son zamanlarda doğa yürüyüşleri, trekking ve kamp seyahatlerini pek bir sever olduk. ‘More Than A Sports Club’ – ‘Bir Spor Salonundan Çok Daha Fazlası’ sloganı ile aktif yaşamı destekleyen bir çok organizasyon gerçekleştiren Hillside City Club 25 – 28 Şubat tarihleri arasında Gito Yaylasına harika bir gezi düzenliyor. İlla ki üye olmanız şart değil gitmek için, bu nefeskesici yaylaya kendiniz de bir seyahat organize edebilirsiniz.

Sizin için biraz araştırma yaptık…

Gito Yaylası son birkaç senedir bloggerların gözdesi Rize’nin Çamlıhemşin ilçesine bağlı, bulutların üzerinde ve kendinizi oraya vardığınızda kaybedebileceğiniz eşsiz doğaya sahip bir yayla.

Trabzon havalimanından yaklaşık iki saatlik bir araba seyahati ile varıyorsunuz buraya.

Bulutların üzerinde uyumak isterseniz Gito’nun yamacında bulunan Koçira veya Pokut Yaylasındaki Pokut Doğa Konukevi harika ama Çamlıhemşin ilçe merkezindeki Moyy Mini Hotel’e bayıldık.

14 Şubat’ta mesela sevgilinizi yoksa kıza arkadaşlarınızı alın gidin yeşile, sakinliğe, temiz havaya ve birbirinize doyun:)

Doğal yiyin. Doğada koşun. Doğaya gidin. Bir de Oscar adayı filmleri bitirdiyseniz Into The Wild’ı izleyin tekrar tam olsun. Sevgiyle kalın.

BuKızlar’ın Deniz’i.

Ocak: Yeni Yıl, Yeni Başlangıçlar

Mon, 18 Jan 2016 17:53:03 +0200

Yeni yılın ilk günleri ile birlikte 2016’da yapılacaklar listemizi yeniledik ve bu listeye bir de “Kaçırılmaması Gerekenler” başlığı ekledik. Bu yılın sonuna doğru kaçırdıklarınıza, yapamadıklarınıza üzülmeyin diye biz size her ay minik bir liste hazırlıyoruz. Eminiz hepinizin için birşeyler çıkacak. Bizi izlemeye devam edin ve sizin de önerileriniz olursa bukizlar@gmail.com adresine göndermekten çekinmeyin.

Öncelikle kayıtları açılan ve hızla dolan yarışların kayıtlarını kaçırmayın diye hatırlatmalarımızı yapalım. İlk olarak eşsiz bir yarış olan Kıtalararası Boğaz Yarışı için kayıtlar başladı! 04 Ocak itibari ile başlayan kayıtlar 18 Mart tarihine kadar devam edecek. Sonra biz duymadık, bilmiyorduk demeyin.

Boğazda yarışı için öncesinde belli bir performansa sahip olmak gerekiyor, bu nedenle kayıt olduktan sonra antrenmanlara da başlarsanız iyi edersiniz. Şimdiye kadar kıtalar arası koştuysanız ( bkz. Avrasya maratonu), bisiklete bindiyseniz ( bkz 08 Mart 2015 Dünya Kadınlar Günü ) neden bunu yüzerek tamamlamayasınız?! BuKızlar Beste’si bu üçünü de yapan nadir şanslılardan. Bizim için de bu sene boğaz yarışı yapılacaklar listesinde.

Detaylar için tıklayın.

Runatolia: senenin ilk maratonunu kaçırmayın. Kayıtlar açıldı ve 28 Şubat’ta bitiyor. Yarışa lokasyonuna uygun iyi bir konaklama ve Antalya’ya gidebilmek için uygun uçak bileti için de elinizi çabuk tutmanızda fayda var. Bizim tercihimiz şimdiye kadar lokasyon avantajı nedeni ile hep Su Otel oldu. Ayrıca Antalya’dayken 7 Mehmet’ te bir akşam yemeği yemeği asla atlamayın, gerçek bir lezzet durağı. Avokadolu çilekli salatası efsane. Yarış sorası için de otelden bir masaj randevusu almayı ihmal etmeyin:)

İlk defa gidecekler için söylüyoruz yarıştan ziyade oradaki eğlenceli ve güzel ortamla bir kaç günlük İstanbul kaçışı için bile muhteşem bir fırsat!

Detaylar için tıklayın.

Vee sonunda Nike Online Mağaza açıldı. www.nike.com sitesinden evinize kadar gelen spor kıyafetleriniz ile bu yıl spor yapmaya bahane bulamayacak ve spor yapmaya daha da bir istekli olacaksınız.

BuKızlar’ın Nagehan’ı.

BuKızlar 2015

Thu, 31 Dec 2015 18:11:39 +0200

İlk’lerle dolu koca bir seneyi daha geride bıraktık…

İlk maratonumuzu koştuk. Senin ilk yarısına hızlı başladık ve Paris’te ilk maratonumuzu koştuk! Maraton koşmak 2015 yılı hedefler listemizin başında yer alıyordu. 6 ay boyunca zorlu koşullarda, soğuk havalarda, bol bol şikayet ederek, zorlanarak hazırlandık ve 815km koşmuş olarak seneye başladık.

İlk kez 1,000 kadın iki gün boyunca sabahtan akşama spor yaptık. N+TC Tour İstanbul’a katıldık ve tüm haftasonunu bıyunca 1,000 kadınla beraber Suada’da spor yaparak geçirdik! Renkli kıyafetlerimiz, örülü saçımız, boyanmış tırnaklarımız dans ettik, pedal çevirdik, kick-box yaptık, yoga yaptık ve de çok eğlendik!

İlk kez Türkiye’de 3,000 kadınla beraber koştuk. 2014’te ’50 kadın bir arada koşma’ hayalimizi ‘Ladies Only Run’ düzenleyerek gerçekleştirmiştik. Bu sene ise Nike Women’s Race’de kafamızdan güller dökülerek, yakışıklı erkeklerin tezahüratları eşliğinde 3,000 kadınla beraber koştuk. Bize yeni katılan ve ilk 5K’sını tamamlayan BuKızlar’la el ele bitiş çizgisinden geçtik.

İlk kez BuKızlar’ın yıldönümünü Bozcaada’da koşarak değil, koşmadan büyük bir partiyle kutladık.

İlk kez düzenlenen İstanbul Koşu Festivali’ne katıldık. Tatlı standımızla iki gün boyunca festivaldeki yerimizi aldık.

İlk kez 30 gün boyunca her gün koştuk. Evet, her gün koştuk! Ağustos ayı boyunaca ‘BuKızlar 30 Days Running Challenge’ başlattık, her gün her yerde koştuk, koşturduk.

İlk kez daldık. Tatilde de boş durmadık, su altında spora devam ettik. Dalış eğitimi aldık, 1 yıldız dalıcı da olduk!

Sevgi için, ‘Kadına şiddete hayır!’ demek için, engelleri kaldırmak için için koştuk.

İlk kez öncü koşu grupları bir araya geldik ve Avrasya’da ‘Engelsiz Sporcuyum’ projesi ile engelleri kaldırmak için koştuk. En duygusal ve özel koşumuz oldu bu.

Bol bol Spinning yaptık, UrbanSpinners’dan çıkmadık. İki haftada bir UrbanSpinners’da pedal çevirdik, playlistler hazırladık, özel etkinlikler düzenledik. Neon Cycling Party ile 30 kadın bir araya geldik ve neon ışıklar altında parıl parıl parlayarak enerji dolu bir spinning dersi geçirdik!

İlk BuKızlar bebeği doğdu. BuKızlar’ın Beste’si BuKızlar’ın en minik üyesi Sim’i doğurdu.

İlk yurtdışı trasnferimizi gerçekleştirdik. BuKızlar’ın Asena’sı evlendi, Londra’ya taşındı.

İlk’lerle dolu, yoğun, zorlayıcı ama bir o kadar da keyifli bir sene geçti bizim için. Kendimizi aştık! Bizimle koşan, kendini aşan, sınırlarını zorlayan ve BuKızlar ekibine katılan herkese teşekkürler. Bugünlere gelmemizde bize büyük destek sağlayan ve kadınların spora katılımı için bu sene büyük çaba harcayan Nike Running Türkiye’ye de ayrıca çok teşekkür ederiz. Koşularımıza, etkinliklerimize destek veren UrbanSpinners, Feel More, Time Out İstanbul, illy issimo, Avon, Bephanten, Lindt Çikolata’ya da ayrıca teşekkürler!

Hayallerimizi gerçekleştirmek için koca bir 365 gün bizi bekler, dilemeye, hedef belirlemeye başlıyoruz. Sizi de bekleriz.

Cheers!

BuKızlar.

Bir BuKız’a Yeni Yılda Ne Almalı Rehberi

Tue, 22 Dec 2015 10:50:56 +0200

BuKızlar olarak bir yılı daha yine hep birlikte, acı, tatlı ve güzel anılarla, unutulmayacak ‘ilk’lerle, şapka çıkardığımız başarılarla, sonsuza kadar devam etmesini istediğimiz yeni aşklarla ve tabi ki aramıza katılan yeni BuKızlar ile koşarak tamamladık. Ve her sene olduğu gibi bu sene de yeni yıla girerken BuKızlar olarak sevdiklerimize neler alabiliriz ya da sevdiklerimizden neler bekleyebilirizJ sizlerle paylaşalım istedik.

1. Hidrate me Babies!

BuKızlar olarak sağlıklı aktif bir yaşamı sürdürmek için bir aradayız. Beraber egzersiz yapıyor, sağlıklı besinler tüketmeye ve güzellik uykularımızı eksik etmemeye çalışıyoruz. Fakat sürekli koşturmayı gereken yoğun şehir hayatında sağlıklı ve dinç olmamızı sağlayacak en önemli etkeni unutabiliyoruz: ‘Su tüketimi’. Yaptığımız koşu ve egzersizleri de düşünerek gerçekten yeterli su alımını sağlayabiliyor muyuz? İşte bunu sağlayabilecek BuKızlar tadında bir ürün. HidrateSpark akıllı su şişesi! Evet hem akıllı, hem şık, hem de tarz! Telefonunuza yükleyeceğiniz bir aplikasyon ile günlük su tüketiminizi takip edebiliyor eksik kaldığında parlayarak sizi uyarabiliyor bu akıllı su şişesi! Aktif sağlıklı bir yaşamın öncüsü olan BuKızlar için muhteşem bir hediye!

2. Glow me Babies!

Parıl Parıl parlayacağımız kış akşamları ile başlayalım istiyoruz yeni yıla! Özellikle gece koşularını tercih eden BuKızlar için bir başka akıllı aksesuar: Parlayan kulaklıklar! Yine telefonunuza yükleyeceğiniz aplikasyon ile parlama modunuza çeşitlilik katabilir, koşunuzu daha eğlenceli hale getirebilirsiniz. İster dinlediğiniz müziğin ses ayarına, ister kalp atım ritmine, istersen de hareket ritmine göre parla! Seçim senin.

3. Flash me Babies!

Karanlık saatlerin daha fazla olduğu kış günlerinde özellikle asfaltta koşuyorsanız görünürlüğünüzden emin olmak bir numaralı BuKız güvenlik kuralıdır. Nike Shield Flash Max ceketi bu senenin en beğendiğimiz ürünlerinden. Şıklığınızdan ödün vermeden sizi hem olması gereken vücut sıcaklığında tutacak, hem de yoldan geçenlerin görebilmesi için size cool, reflektive bir parlaklık sağlayacak.

4. Reflect me Babies!

Görünür olmak için BuKızlar şıklığına yakışır bir başka hediye ise parlayan ayakkabı bağları. Bu bağları etsy’den çok uygun fiyata almak da mümkün!

5. Om me babies!

Spor yaparken bile şıklığından ve tarzından ödün vermeyen yoga tutkunu BuKızlar’ı unutmadık! El yapımı yoga mat çantalarını yine etsy’de bulabilirsiniz.

6. Barre me Babies!!!

Çıplak ayak yapılması önerilen yoga, pilates, barre gibi grup egzersizlerinde kullanabileceğimiz, çıplak ayaktaki kayma sorununu önleyecek bir ayakkabı seçimi de mümkün. Nike Studio Wrap ile daha hijyenik olmanın yanında stilimizden de ödün vermemiş oluyoruz :)

7. Trigger me Babies!

Koşu ve egzersizlerimizi yaparken ki sakatlanma riskini minimuma indirecek bilinçte olmak ikinci Bukız kuralıdır. Isınmalarımızı ve egzersiz sonundaki esnetmeleri unutmamak bir yana, oluşabilecek kas kramplarını ve spazm olarak bilinen sinir kasılmalarını engellemek için başka mucizevi ürün! Trigger Point Grid Foam Roller! Bu ürün ile kaslardaki tetik noktaların ağrılarını ve bu noktalardan diğer kaslara yayılan ağrıları kaldırmak; egzersizle o bölgeyi güçlendirmek mümkün!

Son olarak bu sene anne olmuş koşu tutkunu BuKızlar'ı da unutmuyoruz! Koşmak isteyenlere yönelik tasarlanmış bir çok bebek arabası markası olsa da, bizim tercihimiz reklamıyla çok büyük tartışmalara sebep olan Bugaboo Running Stroller. Eğer yeni doğurmuş bir Victoria’s Secret modeli değilseniz bu bebek arabası ile koştuğunuzda vucüdunuz böyle olmuyorJ Yine de ‘Neden olmasın?’ diyor ve eşlerimize bundan birer tane alması için buradan sevgilerimizi gönderiyoruz :)

BuKızlar.

Engel-sizsiniz.

Fri, 20 Nov 2015 12:55:20 +0200

17 ENGELSİZ PAZARTESİ’DEN BÜTÜN ENGELSİZ GÜNLERE

Her şey 4 temmuz’da başladı.

Hatta BuKızlar’ın Asena’sı evleniyordu o gün nasıl unutabiliriz:)

Daha önce sosyal medyadan iletişime geçip planladığımız üzere Etiler Harward Café’ye gittiğimde tanıdığım, tanımadığım birçok koşu grubundan kişilerle bir araya geldiğimizde projenin bu kadar kalbimde atacak bir sürece dönüşeceğini asla düşünemezdim. O an aklımda olan tek şey toplantı bitsin ve Asena’nın yanına gideyim düşüncesiydi, ne yalan söyleyeyim:)

Masanın etrafındaki her grup (bizim dışımızda Hareket Candır, Rundiamo, Ankara Koşuyor, Koşu Kadını, Mesafeci, Maratonhist ve Rebel Runners vardı) koşu hayatları boyunca mutlaka bir yardım koşusu yapmıştı, ve o gün konuştuğumuz şey bu çabayı, bu gücümüzü Avrasya Maratonu’nda neden tek bir hedef uğruna yapmayalımdı.

Zaman azdı…

Yol uzundu…

Çok hızlı kararlarlar almamız gerektiği için hemen bir sonraki toplantıda her grubun bir sosyal sorumluluk projesi ile gelmesine karar verildi. Her grup birbirinden farklı projeler getirdi, oylandı vs. derken elimizde artık nur topu gibi Avrasya Maratonu’na kadar büyütülmeyi bekleyen bir bebek vardı. Konu belliydi; engelli herkesin spor yapmasını sağlayacaktık, en azından bunun için adım atacak ve elimizden geleni yapacaktık.

Her birimiz günün istediğimiz saatinde özgürce spor yapabiliyorken, evden çıkmaya cesaret edemeyen, hatta çıkamayan o kadar çok engelli hatta üstüne bir de madalyalı sporcumuz var ki…

Hemen TOFD yönetimi ve onlara bağlı milli sporcularımız ile bir araya geldik. İhtiyaçlarını ve spor yapmaları önündeki engelleri sorduk. Sorunlarındaki ilk sırayı ULAŞIM ikinci sırayı MALZEME EKSİKLİĞİ oluşturuyordu. Hedef belliydi; antrenmanlarına gidebilmeleri için bir araç almalıydık. Ama şeytanın avukatlığını da yaptık, proje başarıya ulaşamazsa toplanan para malzeme ihtiyaçları için kullanılacaktı. Projenin adını Milli Tenisçimiz Ebru Bulgurcu koydu. Büyümeyi bekleyen bebeğin adı ‘ENGELSİZ SPORCUYUM’ oldu böylelikle.

15 kasım 2015 tarihine kadar her pazartesi 6-10 kişilik bir grupla Zorlu Plus Kitchen’da buluştuk. Burdan onlara da çok teşekkür ediyorum çok kahrımızı çektiler:) 17 Pazartesi beyin fırtınaları, sponsor bulma zorlukları ile geçti. Kaç sabah bağış raporlarının üstüne dökülmüş makarnalar yüzünden bağışların geçersiz sayıldığını öğrendiğim rüyalar ile uyandım inanın hatırlamıyorum. Ama herşeye ve imkanların azlığına rağmen lansman etkinliğimizi de, bir koşu etkinliğinde olmazsa olmaz olan markana partimizi de yaptık.

Bütün bu çalışma sürecinde kişisel olarak öğrendiğim o kadar çok şey var ki… Beni ciddi anlamda değiştiren şeylerden bahsediyorum hem de. Başka biri için karşılıksız bu kadar çok çalışmayı, çalışma ortamında hiç tanımadığım bir grup insanla, egolarımızı bir kenara bırakıp çalışabilmeyi… Ama bunların hiçbiri maraton günü yaşadığım deneyimle kıyaslanamaz.

Makarna partisinde Engelsiz Sporcular’ımızla koşacak ‘gönüllü koşucu’ duyurumuzdan hemen sonra ‘Ben niye yapmıyorum ki?’ dedim kendi kendime. Bir taraftan da 10km koşmayı planlıyor ama Engelsiz Spocumuz Abdullah’ın 15km koşmak istediğini biliyordum. Herşey bir anda oldu, dedikleri şey işte tam buydu! Yaparım dedim ve yaptım…

Bütün bir Cumartesi gecesi ‘Ya benim yüzümden düşerse? Ben sakarım, ya çok itersem, ya o psikoloji ile birini üzersem?’ diye bir dakika bile uyuyamadan sabahı ettim. 3,5 yıldır koşuyorum ama hiç bir kilometre bu kadar değerli, bu kadar ilham verici, bu kadar deneyimsel olmamıştı! 5 kişilik bir grup dönüşümlü olarak Abdullah ile koştuk. Grup olarak aynı tempoda kalmak, birbirinin ayağı gerektiğinde beyni olmak sanırım böyle bir şey. Meral 10km’ye kayıtlıydı ama 9.km’de ‘Siz koşacaksanız geliyordum.’ dedi ve devam etti. Yarışın son 1 kilometresi aşilim ‘Artık ben buradayım, sen yukarıda ne yapıyorsun?’ demeye başladığında ‘Siz gidin…’ dedim, ‘Ben yetişeceğim size…’ Yolda tanıştığımız Ata cebinden çıkardığı bantı ayağıma hızlıca takmama yardım edip son metrelerdeki acımı azalttı.

Bitiş çizgisi hiç böyle anlamlı olmamıştı.

Yaşadığım tüm süreci hangi kelimeler ile ifade etmem gerektiğini inanın bilmiyorum ama engelsiz bir sporcuyu hayatın içine dahil etmeye yardım etmek, onun da 15 kilometre bizimle olduğu duygusuna ortak olabilmek ve sahip çıkabilmek yaşayabileceğiniz çok nadir bir tatminlik hissi.

Yarış boyunca bize her türlü destek olan herkese çok teşekkürler.

Bağışlarımız devam ediyor. Kredi kartı ile bağış yapmak bu post için like butonuna basmak kadar kolay.

Sen de bize katıl, inan duygusu çok güzel. En altta her türlü bağış yolu ve linki mevcut.

Bu Kızlar’ın Nagehan’ı.

Bağışlarınız için: Kredi kartı için aşağıdaki link ile yapabilir veya havale-eft için aşağıda hesap numaralarını kullanabilirsiniz.

https://www.tofd.org.tr/engelsizsporcuyum/

Banka havalesi ya da EFT için:

Hesap Adı: Omurilik Felçlileri Genç Spr Kl

Hesap Banka: TC Ziraat Bankası

Şube Adı: Atrium Şubesi 1672

Hesap No: 11367131-5001

IBAN: TR60 0001 0016 7211 3671 3150 01

AÇIKLAMA: ES BuKızlar – Bağışı Yapan Kişinin Adı Soyadı

GERÇEK ENGEL SANA YAPAMAYACAĞINI SÖYLEYEN KENDİNSİN ASLINDA

Geçtiğimiz Pazar günü Türkiye’nin en büyük yarışma organizasyonu olan ve 37. kere düzenlenen Vodafone İstanbul Maratonu gerçekleşti . Tüm koşu severler ve sporcular olarak biz de İstanbul Maratonu’na tabii ki katıldık. Her yıl olduğu gibi yine STK (Sivil Toplum Kuruluşları) için koşacaktık. Bu sefer katılma nedenimiz de TOFD (Türkiye Omurilik Felçliler Derneği) işbirliği ile ‘Engelsiz Sporcuyum’ projesi için bağış toplamaktı. Amacımız engelli bireylerin engellerini ortadan kaldırabilmek , sosyal hayata kazandırabilmek, profesyonel olarak spor yapabilmeleri için onlara yardımcı olabilmekti.

Yarışta da ‘engelsiz’ sporcu arkadaşlarımızla beraber koştuk, 3 sporcu arkadaşımıza gönüllü koşuculardan oluşan 5 kişilik ekiplerle 15K ‘lik parkurda eşlik ettik. Şansımıza hava da bizden yanaydı! Fakat; kafamızda bir çok soru vardı tabii ki; ‘Acaba tekerlekli sandalyeyi sürüp koşabilir miydik? Sporcu arkadaşlarımıza nerelerde müdehale etmeliydik? Yokuşlarda neler yapmalıyıdık? vb… Yarış başladığı anda kafamızdaki soru işaretleri uçtu gitti desem abartmış olmam sanırım:) Sporcu Abdullah arkadaşımızla 5 kişilik bir ekip aramızda yardımlaşarak koştuk. Yarış esnasında alkışlayanlar, cesaret verenler, tezahürat edenler, dayanışma içinde bize katılmak isteyenler ve katılan koşucuları gördükçe mesafeleri aşmamız gerçekten rahat ve keyifli oldu. Yeni tanıştığım koşucu arkadaşlarımla sohbet ede ede koşmak da ayrı bir keyifti. Bizi diğer canlılardan ayıran özellik sanırım bu; dayanışma duygusu. Gel de duygulanma:) 15 kilometre boyunca bir an bile kimse kimseyi bırakmadı. Birlikte başladık ve birlikte el ele tamamladık yarışı.

Ekibimizden Hasan hayatında ilk defa koşuyordu ve son kilometrelerde ayakları sürte sürte devam etse de yarışı bırakmadı. Nagehan’ın son kilometrelerde aşili zorlanmış ve “Siz devam edin geliyorum ben” dediyse de tabii ki onu da bırakmadık. Yine birlikte devam ettik. Sanki grup içinde biri kopsa bu büyü bozulacakmış gibi hissediyordu herkes. ‘Az kaldı bitiyor, hadi arkadaşlar!’ diye diye yarışı da tamamlamıştık. Bitiş noktasından geçerken aldığım keyfi anlatamam! Kendi en iyi zamanımı, ‘personel best’ yapsam bu kadar mutlu olamazdım. Gerçekten çok farklı ve özel bir anı oldu benim için.

Şimdi izninizle biraz da öz eleştiri yapmak istiyorum. Kendime ve hepimize… Maalesef ‘Engelsiz Sporcuyum’ projesinde hedeflediğimiz bağışın altında kaldık. Kaldık, çünkü güvenmemeyi seçmek bize daha kolay geliyor sanırım. ‘Acaba yardımlar gerekli yerlere gidiyor mu?’ diyoruz, ‘Boşver ya ‘like’ edeyim geçsin’ diyorsuz, ‘Aferin size, çok güzel birşey yapıyorsunuz’ diyoruz ya da kampanyayı görüyor ama görmemeyi tercih ediyoruz. Peki sen, ben, o bu bağışları yapmazsak kim yapacak? STK’lar niye var? Devlet gücünün yetmediği yerlerdeki açığı kapatmak için değil mi? Oturduğumuz yerden dünyayı kurtarıyoruz ya da çok rahat eleştirebiliyoruz.

Şu an bu yazıyı okuyorsun, niye üstüne alınmıyorsun bilmiyorum. Bizler nasıl harekete geçebiliriz gerçekten merak ediyorum. Destek olsak, aksiyon alsak! Dayanışma içinde hareket etmek ne kadar kolay aslında. Yani eyleme geçsek sadece okumasak. Güven arkadaşım, güvenmeyi seç. Ufak da olsa bağışta bulun. O biriken paralar aslında ne hayatlar kurtarıyor.

Bu zamana kadar çok istememe rağmen gönüllü projelerde yer almama nedenim bu. Engelsiz sporcuyum projesine ilk başta girmeme nedenimde bu. Duygusal olarak etkileniyorum bu durumlardan. Sonra insanların özveri içindeki dayanışmasını görünce kendimden utanma nedenim, dahil olmaya çalışmam ve son 2 haftadır sizi ufak çaplı rahatsız etme nedenim de bu. Sakatlığım geçmemesine rağmen ekip içindeki dayanışmayı bozmak istemediğimden 10k’ya kayıtlı olup 15k koşma nedenim de bu.. Ben yine de şuraya linki bırakıyorum. Hala tıklayıp yardım edebileceğini, güvenebileceğini, yeri geldiğinde yaptığın yardımın hesabını sorabileceğini tekrar hatırlatmak istiyorum. Engelsiz sporcuyum projesinde hem koşarak hem de bağış yaparak ben destek de bulundum. Bence sen de yapabilirsin:)

Şimdiden teşekkürler o zaman…

BuKızlar’ın Meral’i

Bağışlarınız için: https://www.tofd.org.tr/engelsizsporcuyum/

Tüm proje boyunca beraber çalıştığımız Hareket Candır, Rundiamo, Ankara Koşuyor, Koşu Kadını, Mesafeci ve Maratonhist ekiplerine destekleri arkadaşlıkları ve paylaşımları için teşekkür ederiz. Her sene daha da büyüyen güzel ekiplerle, koşmaya, dayanışmaya ve yarış sonrası bir araya gelip kutlamaya devam edeceğiz. Sizi de aramıza bekleriz.

BuKızlar.

SPIN AND GLOW

Wed, 04 Nov 2015 13:57:36 +0300

Spinning Nedir?

Spinning, kış ayları için harika bir antrenman yoludur.

Bir saatten kısa bir sürede, beklediğinizden çok daha fazla kalori yakmanın en eğleceli yoludur!

BuKızlar’ın en sevdiği derslerden biridir.

UrbanSpinners Nedir?

UrbanSpinners şehir hayatımıza uygun ‘’Fast Fitness’’ imkâni sağlayan bir indoor cycling stüdyosudur.

BuKızlar’ın en sevdiği cycling stüdyosudur:)

Merak edenler için kısaca; Spinning aslında 1991 yılında Amerika’dan yayılmaya başlayan bir spor dalı. Adı iki defa Race Across America’ya katılan Johnny G. Spinner’dan geliyor. Johnny G. Spinner, Amerika’nın doğu kıyısından batı kıyısına yapılan bisiklet yarışını kazanamayınca, bir yıl sonraki yarışa hazırlanmak için özel bir bisiklet tasarladı. Diğer kondisyon bisikletlerinden farkı, bunun çok daha ergonomik olmasıydı. Gidonun tutuş konumu değiştirilerek, ayakta ya da oturarak pedal çevrilebiliyordu. Spinner, garajına monte ettiği bisikletiyle karanlıkta günlerce pedal çevirdi ve şampiyonada ABD’yi bisikletle bir uçtan bir uca en çabuk geçen sporcu oldu. Başarısını borçlu olduğu özel bisiklet, Amerika’da yeni bir spor akımının doğmasına yol açtı: Spinning!

Biz de sporu eğlenceye dönüştürme amacı olan BuKızlar olarak Türkiye’nin ilk ve tek aynı zamanda en eğlenceli:) indoor cycling stüdyosu UrbanSpinners ile dedik ki ‘Neon Cycling Party’ yapalım ve ‘Kış geldi’ bunalımını biraz hafifletelim! Yaz bitti, yağmur yağdı, karanlık erken çöktü, ‘Ah bunalıma mı giriyorum?’ derken kışın koşturması, stresi ve depresif ruh haline girmemek için direnen 30 kadın bir araya geldik ve neon ışıklar altında parıl parıl parlayarak enerji dolu bir spinning dersi geçirdik!

Ders öncesi yarım saate yakın bir süre önceden bulduğumuz makyaj modellerini ayna karşısında kendi kendimize uygulamaya çalıştık ve pek de başarılı olamadık:) Sildik tekrar denedik, olmadı yanımızdakinden yardım istedik ve baktık ki yüz boyamak göründüğü kadar kolay iş değil, oturduk sağımızı solumuzu karaladık; çiçekler, kalpler, geometrik anlamsız figürler çizdik…. Ders başlayana kadar; ‘Sarı kalem kimde?’, ‘Sırtıma yazı yazar mısın?, ‘Ben de o çizimden istiyorum’ bağırış, çağırışları ile hazırlandık ve spor yapmanın aslında çok keyifli bir alışkanlık olduğuna hem fikir bir stüdyo dolusu kadın çok keyifli, enerji dolu 2 saat geçirdik.

Bu mükemmel ders için başta eğitmenimiz Ahmet Berkman’a, ders sonrası lezzetli ve sağlıklı atıştırmalıkları ile bizi aç bırakmayan FitBite’a ve meyvesuları için Feel More’a çok teşekkürler. Ayrıca en çok pedal çevirip 6 ay üyelik kazanan Müge’yi de tekrar tebrik ediyoruz!

Ders nasıldı, neler yaşandı? Birinci ağızdan sizing için derledik…

BKNK ekibi ile harika bir organizasyon gecirdik. Neon Cycling Party adı altında, ‘glow in the dark’ yani karanlıkta parlayan boyalarla birbirimizi boyayıp siyah ışıkta parıl parıl harika bir ders yaptık!

Bu tip organizasyonlarda insanlarin eğlenceye de odaklanmasından dolayı yaptığı spora daha da motive olduğunu söyleyebilirim. UrbanSpinners olarak bizim de insanların hayatına katmak istediğimiz değer aslında aynen bu deneyimi yaşatabilmek. Birlikte yapabilecekleri eğlenceli bir etkinlik alternatifi yaratmak. Birbirinden motive katılımcılarla hem eğlenceli, hem yarış tadında harika bir akşam oldu. Organizasyonun başından sonuna BuKızlar ekibinin ilgisi ve heyecanı işin kalitesine ciddi anlamda yansıdı. Ellerinize sağlık kızlar! - Ahmet Berkman UrbanSpinners Kurucu Ortak ve Master Trainer

İşten çıkıp evde televizyon karşısında bir gün geçirmeyi planlarken kendimi Bu Kızlar Nereye Koşuyor’un Neon Cycling Party’sinde buldum. İlk defa spinning yapacağım için heyecanlı ve gerginken yüzümü boyamak için üstüme atlayan arkadaşlarım sayesinde bütün gerginlik komik bir oyuna dönüştü. İlk 15 dakikada ‘Hiç bu kadar yorulmamıştım, bir daha nasıl yürüyeceğim?!’ kaygısı içindeyken ders sonunda kendimi tekrarı ne zaman yapılacak diye sorgular oldum. Yürüyebiliyorsam bisiklet çevirebilirim! Herkes bu deneyimi Bu Kızlar Nereye Koşuyor ile yaşamalı :) - Mediha Kızıldağ

BKNK ile koşmak her zaman bir harika! 2015 Haziran ayinda ‘30 Days Running Challenge’ ile onları daha yakından tanımaya başladım. Geçtiğimiz günlerde ise yoğun bir iş günü bitiminde UrbanSpinners’da Neon Cycling Party’e katıldım. Salonun girişinde karanlıkta parlayan kalemlerle herkes hummalı bir şekilde eğlenerek birbirini boyamaya çalışıyordu; yüzünü, kollarını, sırtını, kıyafetlerini… Akabinde ise çok eğlenceli, temposu yüksek bir spinning dersi yaptık birlikte. Gerçekten bana çok iyi geldi, özellikle Cumartesi Kapadokya Ultra Trail 36K koşusu öncesi. Sonrasında ise bu aralar çok fazla tükettiğim favorim kinoali salata ikrami süperdi…. Teşekkürler BKNK! - Müge Mutlu

İlk spinning dersi deneyimim Neon Cycling Party’le oldu. Bu kadar eğlenmeyi beklemiyordum! İlk olduğu için gerginlik vardı üstümde :) Ders öncesi birlikte hazırlanmak ve boyanmak çok güzel bir histi! UrbanSpinners trainer'larının enerjisi de sizi çok yükseltiyor, şahsen sonra kendi spor salonumdaki spinning dersine girdiğimde aynı etkiyi almadım :) - Pınar Küçük

Dün akşamki etkinlik inanılmaz keyifliydi. İlk spinning dersim olduğu için kendimi zorlamaktan çekiniyordum ama ders o kadar dinamik geçti ki bir saniye bile durmak istemedim:) Hem eğitmenlerin, hem de kızların güzel enerjileriyle nasıl geçtiğini anlamadığım 1 saat oldu. Spor sonrası sağlıklı ikramlar da ayrıca lezzetliydi! Daha çok böyle işbirlikleri bekliyoruz. Yakında görüşmek üzere. - Gizem Dizen

Herşey profesyonelce düşünülmüş… Ders oldukça eğlendirici geçti, müzikler doğru seçilmişti… Hazırlanmak için birbirlerimizin yardımına ihtiyaç duyduk; boyaları sürmek ve bilezikleri takmak için. Bu da insanları birbirine yaklaştırdı ve mutlu etti. Bu tarz uğraşlar kesinlikle kaynaşmayı sağlıyor. Salonun tarzı ve çalışma sistemi ile etkinlik oldukça uyuştu. Tüm ekibi tebrik ederim. - Didem Kutlu

Neon Cycling Party'deki enerji inanılmazdı! Tek tek baktığınızda çok da önemli görünmeyen nesnelerin bir arada çalışmaya ve eğlenmeye kararlı insanların enerjisiyle ne kadar eğlenceli bir deneyim ortaya çıkarabildiğini kanıtladık belki de. Hareket etmeyi, spor yapmayı bu kadar seven insanlarla bir araya gelmek her zaman çok güzel. - İpek Altan

Spinning dersinin bu kadar eğlenceli olabileceğini hiç tahmin etmezdim! Ders öncesi BuKızlarla hazırlık yapmak, birbirimizi boyamak bir anda herkesi havaya soktu. İş yorgunluğu, stres… hepsini bir anda unuttuk ve pembeydi, turuncuydu büyük bir enerji ile boyaları aranmaya başladık:) Işıklar kapandığında ve ders başladığında ise tüm o karanlıkta parlayan renkler sanki herkese daha da güç verdi. Kesinlikle unutulmayacak bir dersti. Bisikletleri saymasak hepimiz bir rave party’deydik sanki! Devamını sabırsızlıkla bekliyoruz:) - Eylül Ilcız

Önümüzdeki hafta Perşembe’den itibaren düzenli olarak iki haftada bir UrbanSpinners’da gerçekleşecek BuKızlar Cycling derslerimiz başlıyor! BuKızlar’a özel indirimli olacak bu dersleri takip etmek ve katılmak için BuKızlar ve UrbanSpinners sosyal medya hesaplarını takip etmeyi unutmayın!

Keep Cycling >> BuKızlar.

İşte parlayan fotoğraflar!

BuKizlar`in IKF Macerasi...

Fri, 18 Sep 2015 19:23:50 +0300

Geçen hafta sonu kosuya gonul veren bircok marka/grup gibi biz de Bu Kizlar olarak İntercity İstanbul Park’ta, İstanbul Koşu Festivali`ndeydik. Kosu festivali olacagini ilk duydugumuzda hem heyecanlandik hem de Turkiye`de ilk defa gerceklesecek bu organizasyonun nasil olacagini, organizasyona ne kadar talep olacagini ve festivalde neler olacagini merak ettik. Sizler icin gittik, gorduk, festival ile ilgili dusuncelerimizi paylasmak istedik:)

Festivalin 1.gunu…

Cumartesi gunu hava muhalefeti dolayisiyla biraz moralsiz bir sekilde festival alanina dogru yola ciktik. Daha onceden bir kere Intercity istanbul`a gitmistim fakat hava kosullari da eklenince yol hatirladigimdan da uzun surdu. Festivali ilk duydugumuzda `keske ilk defa gerceklesecek bir organizasyon sehir merkezine bu kadar uzak olmasa` diye dusunmustuk. Nitekim alana geldigimizde de yanilmadigimizi gorduk. Fakat henuz erken saatler oldugu icin, yine de umudumuzu kaybetmeden cok hevesli bir sekilde planladigimiz cadirimizi, `BuKizlar usulu` dekore etmeye basladik. Ara sira yagan yagmur ve firtinaya ragmen cadirimizi eglenerek tamamladik. Arada organizasyon gorevlileri gelip ilgilendi, kosudan tanidigimiz arkadaslarimizla sohbet ettik, festival alanini gezdik; festival ile ilgili fikirlerimizi gorevilerle paylastik. Fakat birden baslayan cok yogun saganak ve firtina yuzunden – yapilmasi planlanan kosular iptal de olunca- esyalarimizi toparlayip tabiri caizse kendimizi Istanbul`a `zor attik`.

BuKizlar is basinda

Voila!

Dogal olarak ufak aksakliklar olsa da festivalin en buyuk sanssizligi hava muhalefeti ve Istanbul`a olan uzakligiydi. Bu iki unsur olmasydi organizasyon mutlaka daha kalabalik ve coskulu olurdu diye dusunuyorum. Gelecek sene, yetkililerin bu deneyimleri ve aksakliklari firsata cevireceklerine eminim!

Sevgiler,

Bu Kizlar`in Asena`si

—

Festivalin 2.gunu…

IKF; Birçok markanın aynı çatı altında toplandığı, koşu gruplarının yer aldığı, kendi alanlarında uzman olan eğitmenlerin verdiği workshoplar, serbest koşu alanları , 10k grand prix Run -ki hava muhalefeti dolayısıyla son anda iptal edildi- , 5K Trail Run yarışının düzenlendiği, ultramaraton, ironman, triatlonda başarılı sporcuların deneyimlerini dinleyebildiğimiz bir festivaldi. BuKızlar olarak biz de festivalde bulunarak yeni insanlar tanıdık, sohbet ettik ve kendi deneyimlerimizi paylaştık. Bulduğumuz boşluklarda tabii ki workshop`ları da kaçırmadık. Özellikle Running Academy ‘nin workshop`larını çok verimli bulduğumu ve yararlı bilgilerle donandığımı belirtmek isterim. Amatör ama profesyonel olarak koşuya gönül vermiş biri olarak; postur bozuklukları, performansa olan etkisi, koşu tekniğini geliştirmek için yapılması gereken egzersizler, koşarken yapılan hatalar, sakatlıktan korunma yöntemleri gibi cok faydalı bilgiler edindim ve keyifle dinledim.

Festival alanında gerçekten tüm detaylar düşünülmüştü: Mobil duş alanları - ki ilk defa böyle bir hizmete denk geldim- giyinme kabinleri, şaşırtıcı derecede temiz olan tuvaletler, vestiyer ve ücretsiz ring seferleri… Ama bu kadar emekle hazırlanmış bir koşu festivali gerekli rağbeti görebilmiş miydi? Maalesef hayır. Açıkcası, verilmiş olan bu kadar emeğin, karşılığını alamamış olmasından dolayı üzüldüm. Gerek hava şartları, gerek şehir merkezine uzak olması ve son zamanlarda ülkemizde yaşanan üzücü olaylar -ki Türkiye çok dinamik bir ülke. Her an her organizasyon iptali, talep değişkenliği, zaman değişikliği vs. olması çok yüksek ihtimal-. Bu nedenlerin üst üste gelmesi ve yeteri kadar festival tanıtımının yapılamamış olmasından dolayı talep az oldugunu dusunuyorum.

Ülkemizde ilk defa yapılan “İstanbul Koşu Festivali” nin çok umut vaad eden bir proje olduğunu gördüm. Koşu kültürünün gelişmesi açısından ilerleyen zamanlarda gerekli ilgi ve talebi göreceğine, organizasyondaki zayıf yönlerin alınan geri bildirimlerle organizasyon çalışanlarının dikkate alacağını düşünüyorum. O yüzden bundan sonraki yapılacak İstanbul Koşu Festivali’nin daha renkli ve çoşkulu geçeceğininden eminim. Bizim için biraz maceralı :) (yağmur çamur demeden standımıza sahip çıktık.) ve keyifli bir hafta sonuydu. Emeği geçen tüm arkadaşları kutlar, bir sonraki festivalde görüşebilmek dileğiyle, takipte kalınız…

Sevgiler

Bu Kizlar`in Meral`i

BuKızlar Hız Takımı ile Tanışın!

Wed, 26 Aug 2015 12:43:09 +0300

BuKızlar’ın en hızlıları bir araya geldi ve Nike Run İstanbul’da en hızlı 10k’larını koşmak için hazılanıyor. Onları tanımaya hazır mısın?

Deniz, BuKızlar’ın kurucularından. Spor yapmak hayatının hep bir parçasıydı ancak Bu Kızlar’ı kurduktan sonra hayatı yaşama biçimi haline geldi. Aktif yaşamı seven ve hep hareket halinde olan, sürekli yeni sporlar deneyen ve hobiler edinen Deniz koşu için her zaman vakit buluyor, gerektiğinde işten eve koşarak dönüyor.

Her yaptığı işten ve hayatın her anından keyif almayı hayat ilkesi haline getiren Deniz spor yaparken de keyif almaya ve eğlenmeye çalışıyor, bu nedenle açık hava sporları ve koşuyu tercih ediyor.

En hızlı mil / 1,6 k: 7:31
En hızlı 10 k / 6,25 mil: 55:00
En iyi olduğu koşular: 10k / yarı maraton
Sevdiği diğer şeyler … Meyve, çiçekler, parkta piknik, günbatımı içkisi, içinde çikolata olan her şey, macera dolu seyahatler, yoga, dalış, sahil yaşamı
Nike Run İstanbul 2015 hedefi: 52:00

Nur, ortaokul ve lise eğitimi boyunca 7 sene profesyonel olarak voleybol oynadı ve spor yapmaktan çok keyif aldığını o yıllarda fark etti. Üniversite yıllarında spor yapmaya ara vermiş ve sonrasında İstanbul’da kendini yoğun bir temponun içinde bulmuş olsa da, hayatında bir şeyin eksik kaldığını hep hissetti ve 2013’de BuKızlar ile koşmaya başladı. Şimdi tatillerde bile ayakkabısını valizinden eksik etmeyen, iddialı ve hızlı bir BuKız.

Spor yapmanın yanı sıra koşulardan sonra yapılan yemek veya kahvaltı programları ve tabii ki bol kahkahalı sohbetler, Nur’un en büyük motivasyonu!

En hızlı mil / 1,6 k: 7:45
En hızlı 10 k / 6,25 mil: 49:56
En iyi olduğu koşular: 10k / yarı maraton
Sevdiği diğer şeyler … Tatlı, cikolata (kendisi tatlı olmayıp bir ihtiyaçtır), yaz mevsimi, köpekler, seyahat etmek, yüzmek, tabata, gurme yemek, yeni deneyimler
Nike Run İstanbul 2015 hedefi: 49:00

Beren, Türkiye Yüzme Milli Takımı’nda senelerce yüzüp, Olimpik Aday Karasu’nda yer aldı (2003-2007). Spor hayatının en yoğun olduğu dönemlerde zorluklarla başa çıkmasına yardımcı olması için bir psikoloğa gittiğinde “Sporu bıraksana sen kızım, çok yorulmuşsun!” tavsiyesini almasının ardından Türkiye’de sporculara onların gözünden yardım edebilmek amacıyla “spor psikoloğu” olmaya karar verdi ve SportsLab’i kurarak profesyonel sporcu, antrenör, egzersiz ile uğraşan bireyler hatta sınava hazırlanan gençlere kadar birçok kişiye profesyonel destek sağlayarak performans artırımına katkı sağlamaya başladı.

Koşuya 2014 senesinde başlamasının en büyük sebebi ise senelerdir yüzmeyi bırakmasının ardından içinde barındırdığı o sporculuk duygularını yaşayabileceği bir alan keşfetmiş olması.

En hızlı mil / 1,6 k: 07:34
En hızlı 10 k / 6,25 mil: 50:28
En iyi olduğu koşular: Yarı maraton, uzun mesafe koşuları
Sevdiği diğer şeyler … Psikoloji, kitaplar, sahil yaşamı
Nike Run İstanbul 2015 hedefi: 49:00

Meral, öğrencilik yıllarında basketbol ve hentbol oynadı. Yaşamı boyunca spor hep hayatında oldu ve yaklaşık 2,5 yıldır düzenli olarak haftada 6 kez koşuyor. Meğer koşmayı sevdiğini koşmaya başladığı anda anlamış. Aynı zamanda yüzüyor ve fitness yapıyor. Son zamanlarda dalıyor. BKNK ile tanıştığı günden beri ekibin bir parçası haline geldi ve ‘en hızlıları’ arasındaki yerini aldı.

En hızlı mil / 1,6 k : 6:59
En hızlı 10 k / 6,25 mil : 52:00
En iyi olduğu koşular: Kısa mesafe, sprintler
Sevdiği diğer şeyler … Dalış, yüzmek, seramik yapmak, kitaplar, tiyatro, seyahat etmek, çimlerde uzanmak, doğa ve günbatımı
Nike Run İstanbul 2015 hedefi : 50:00

Dilan, kısa mesafe (100, 400, 800m) sprinteri, aynı zamanda kısa dönem sürdürdüğü 50m yüzücülüğünün yanında futbol, profesyonel badminton ve handballa uğraştıktan sonra koşu hayatında hep var oldu. Türkiye’de bir çok kısa mesafe ve yarı marathon yarışı koştu ve bu sene başında Paris’te ilk maratonunu koştu.

En hızlı mil / 1,6 k: 5:10
En hızlı 10 k / 6,25 mil: 45:57
En iyi olduğu koşular: 100m, 400m, Sprints, 5k runs, short trail runs
Sevdiği diğer şeyler … Jimnastik, futbol, tekno müzik, dans etmek, güzel kokular, seyahat etmek
Nike Run İstanbul 2015 hedefi: 43:00

Sen de istersen doğru antrenmanla hızını artırabilirsin. BuKızlar Hız Takımının Hızlanman için önerdiği tavsiyeleri aşağıda bulabilirsin.

1. Hız Koşuları

Sürekli aynı tempo aynı hızda koşarak hızlanamazsın. Tempolu koşular, fartlekler, tırmanma koşuları, zaman hedefli koşuları antrenman programına eklemelisin

2. Dayanıklılık

Dayanıklılık antrenmanları senin daha uzun mesafelerde daha rahat bir

tempoyla koşmanı sağlar. Program dahilinde artıracağın mesafeler vücudunun

fiziksel açıdan daha güçlü olmasını ve mental limitlerinin de artmasını sağlayacak. Dayanıklılık koşuları yavaş tempoda başlayıp, kademe kademe

ilerleyerek sonda en hızlı haline ulaşmalıdır.

3. Dinlenme

Dinlenmenin amacı vücudunu bir üst kademe için hazır tutmaktır. Eğer

vücudunun temposu sana o gün gerekli mesajı veriyor, seni daha hafif bir

programa itiyorsa o gün dinlenme günüdür. Eğer bir gün dinlenmen gerekiyorsa,

dinlen ya da yoga yap ve esne.

4. Motivasyon

Uyguladığın programı devam ettirmek için motivasyon çok önemli. Nelerin seni motive ettiğini bul ve uygula. Sabahın köründe kalkıp koşmak sana zor geliyorsa akşam koş. Yeni kıyafetler, hedef koymek, bir grupla koşmak, farklı parkurlarda koşmak gibi… Biz de BuKızları ilk önce birbirimizi sonra da tüm kadınları motive etmek için kurmuştuk.

5. Kararlılık

Ne olursa olsun ne antrenmenını ne de koşu programını bırakma. Koyduğun hedefe ulaşmak veya yakınlaşmak için kararlılık önemli. Hedefe ulaştığında ise bunu yaptığın için kendinle gurur duyacak ve kendini tebrik edeceksin.

Seni Sen Yapan Gücü Keşfet!

Fri, 21 Aug 2015 14:06:16 +0300

Hayatından memnun musun?

Peki, değilsen hayatında eksik olan nedir?

Mutlu olmak için sence ne gerekli? Ya da mutluluk esasen nedir?

Bütün bu soruların cevabını verebildiğin halde yanıtların seni bile tatmin etmiyorsa, sence bazı şeyleri değiştirmenin zamanı gelmedi mi?

Öncelikle bu soruların cevapları kişiden kişiye göre değişse de hepimizin tek bir amacı var aslında. O da ‘mutlu olmak’!

Mutluluk peki bir olma hali midir, yoksa kendi içimizde var olan bütün özelliklerimizle yüzleşip kendi iç huzurumuzu kendimizde bulduğumuz, o güne kadar yaşadığımız bütün olumsuz etkenleri devre dışı bırakıp yine kendimize döndüğümüzde kendimizi olduğumuz gibi hatalarımızla, yanlış kararlarımızla, kırgınlıklarımızla, güvensizliklerimizle olduğumuz gibi kabullenip geleceğe bunlardan ders alarak, daha da güçlenerek bakabilme yetisi midr?

Benim de yıllar önce koşmaya başlamam kendime bu soruları sormamla başladı. Aslında çocukluğumdan beri sporla iç içe geçen bir hayatım vardı. 6 yaşında atletizme başladım; 100 m, 400 m yarışlarında sprinter olarak koşuyor bir yandan da yüzme antremanlarına gidiyordum. Ortaokulda koşuya cross takımında devam ettim. Aynı zamanda badminton, handball, kayak, futbol gibi sporun bir çok alanında yer aldığım yıllardan geçtim. İstanbula gelmeden 1 sene önce Amerika’da bulunduğum zaman ise üniversitenin fitness salonu ve yüzme havuzunu adeta zapt ettim.

Spor yaşantım üniversiteye İstanbul’a gelinceye kadar aktif bir şekilde devam etti. Özel bir üniversitede okumamın maalesef bana spor anlamında getirisi hiç olmadı. Okulumuzun tek spora yönelik faaliyeti 4 büyük futbol takımı adına kurdukları öğrenci klüpleriydi. Haliyle Bursa gibi bir şehirden sonra İstanbul’da yaşamaya başladığımda ve spordan da uzak kalınca daha çok gece çıkmalarına ve sosyal etkinliklere katılmaya başladım. Günde 1 pakete yakın içilen sigara ve sonu gelmeyen gece programları… Arada yaptığım uzun yürüyüşlerle belki biraz da olsa kendimi eskisi gibi iyi hissediyordum ancak kesinlikle mutlu değildim. Kafamda sürekli anlamını bilmediğim bir boşluk hissi vardı.

İş hayatına başladığımda tekrar koşu hayatıma girdi. Bir gün internette Nike 5K Koşusu ilanını gördüm ve hiç düşünmeden, istem dışı bir dürtüyle kaydoldum. Kafamda ‘Nasıl 5K koşarım?’ın cevabı yoktu. Yıl 2012, şehirde bu kadar çok koşu klübü, koşu alanı ve koşu yarışı yoktu. Ben de Karaköy’de Nike’ın düzenlediği Lastik Pabuç 4K Koşusu etkinliğini buldum ve Galata-Emirgan-Karaköy arasında ilk defa kalabalık bir grupla koştum. Nefes nefese kalmıştım, sonlarında ancak yürüyerek bitirebildim.

Ama bu beni garip bir şekilde iyi hissettirdi. Daha fazla koşmak istiyordum. Nike RunIstanbul 5K koşusunda garip bir şekilde hiç durmadan yürümeden bitirip kendimi yeniden eskiden olduğum gibi iyi hissetmek istiyordum.

Yarışa kadar hayatıma daha düzenli olarak devam ettim. Gece çıkmalarını, sabaha kadar uykusuz geceleri ve de en önemlisi sigarayı en aza indirdim.

Yarış günü geldi, hafif heyecanlı ve gergindim ama bir yandan da bitirince yaşayacağım mutluluğu düşünüyordum. Koşu alanında beklerken benim gibi ilk defa yarışta koşacak insanlarla tanışmak beni biraz olsun rahatlattı. Yarış boyunca nefes nefese kaldığımı hatırlıyorum ancak hiç durmadım, yanımdan hızla geçen insanlara hiç takılmadım. Tek rakibim kendimdim. Kendimi geçmeye ve yarışı bırakmamaya çalıştım.

Sonunda yarış bitti. İlk 5K Yarışımı 30 dakikada bitirmiştim ve harika hissediyordum! Bu keyif ve adrenalin gururla karışınca kendimi bana çok iyi hissettirmişti. O günden sonra kendime söz verdim. Sigara ve alkolü bırakacaktım daha düzenli ve sağlıklı yaşayacaktım.

Öyle de yaptım, Nike 5K yarışındna hemen sonra Avrasya Maratonu 10K Yarışına katıldım. 10K hayatımda koşacağım en uzun mesafeydi. Ama köprüyü koşarak geçme deneyimi için bunu göze almaya değerdi. Bu yarışı da hiç durmadan, kendimle konuşa konuşa, etrafı, insanları, köprüyü izleyerek, yine aynı gururla karışık muhteşem bir duyguyla bitirdim. Alınan koşu sonu madalyaları, tanıştığım yeni yüzler ve koşu için yaptığım fedakarlıklar bana eski atketizm günlerimi hatırlatıyordu ve bu duygular insanın hayatında istediğinde neler yapabildiğinin en güzel kanıtıydı.

Yarışlara katılırken artık hedefler belirlemeye başlamıştım. Bu sırada katıldığım etkinliklerden dolayı ve bunları sosyal medyada gönüllü olarak duyurup sayelerinde yaşadığım heyecanı kendi çapımda insanlara duyurup bir nevi ilham sağladığımı düşündükleri için Nike koşu organizatörleri benimle irtibata geçip, 2013 yılındaki RunIstanbul yarışı için bana özel VIP kit vermek istediklerini belirttiler. İnanılmaz mutlu olmuştum! Hayatına yeniden çeki düzen veren bir insan için bundan daha güzel bir motivasyon olamazdı !

Yarışlara katılmaya devam ettim ve Intercity Interpark yarışında 10K kadınlarda 1. Olarak ilk derecemi aldım ve bu esnada Bu Kızlar Nereye Koşuyor grubu ile tanıştım. Kış mevsimi olmasına rağmen her hafta soğuk, kar, çamur demeden koşuyorduk. Bebek koşularında tanıştığım bu şeker ve inanılmaz yetenekli grupla koşmaya ve antreman yapmaya, kalabalık kitlelerle birlikte bu heyecanları yaşamaya devam ettim. Şu ana kadar dönüp baktığımda 3 yıldır inanılmaz sayıda yarışa katılmışım ve dereceler yapmışım.

2014 yılında ise uzun mesafe koşularına ve yarışlarına başladım. Eski bir sprinter olarak belki de en zoru uzun mesafe koşularıydı. Haliç Yarı Maraton ilk yarı maratonumdu ve inanılmaz bir keyifle koştum. Ardından 2015’te Runtalya’yı 1:49 gibi bir süreyle hiç zorlanmadan bitirdim. Uzun yarışların verdiği keyif ve yaşanan iç yolculuk inanılmazdı.

O sırada kendime yeni bir hedef koydum; Paris Maratonu! 6 ay gibi bir hazırlık sürecim vardı. Özel bir antrenörle çalışmadan kendi hazırladığım program ve Nike Running Coach Training Shedule ile 6 ayda 960 km koşarak hazırlandım. Bu süreçte beni en çok zorlayan iş sonrası koşmaya yetecek enerjiyi bulmaktı. Maraton öncesi en uzun mesafem 35K’yı çok sevdiğim runmate’lerim ve arkadaşlarım Elvin ve Aslı’yla Caddebostan’da koştuk ve bittiğinde gözyaşları içinde yerlerde birbirimize sarılıyorduk. Paris’te ilk 42K mızı da hep birlikte koştuk. Anlatılmaz yaşanır dedikleri bir yarıştı. Her dakikasından keyif aldık ve kendimizi hiç zorlamadan güle oynaya yarışı bitirdik.

Şimdiki hedefim Nike RunIstanbul’da en iyi 10K süremi yapmak.

Tekrar en baştaki soruya gelecek olursak; Mutluluk nedir?

Mutluluk bence, zorluklar karşısında pes etmeyip, “seni sen yapan gücü” yine kendi içinde bulup, bu güce sıkıca tutunup kendine inanarak başardığın mucizeler bütünüdür. Mutlu olmak demek, şartlar ne olursa olsun kendini sevip, her durumda iç huzura sahip olabilmektir.

Seni sen yapan gücün kaynağını dışarda değil kendi içinde ara, bulduğunda başına gelecek mucizeler karşısında sen bile kendine inanamayacaksın!

BuKızların Dilan’ı.

Beynimizi Sessize Alalım

Wed, 19 Aug 2015 12:35:14 +0300

İyi olmadığımız için ne kadar da fazla bahanemiz var… ‘Bu sene çok formda değilim, seneye zayıfladığımda daha iyi koşarım.’ ‘Onlar kadar antrenman yapsam ben daha hızlı koşarım.’ ‘Ben sigara içiyorum.’ ‘Çok iyi beslenmiyorum.’ ‘Bacağım ağrıyor.’ ‘Dalağım şişti.’ ‘Parkuru kestiremiyorum!’ ‘Daha ne kadar kaldığını hesaplayamadığım için vücudumu ayarlayamıyorum’ (yarış boyunca benim hep aklımda olan düşünce).

Sadece önümüzdeki sene maratonda daha iyi koşmak için kaç kişi sigarayı bırakacak, fazla kilolarından kurtulacak veya düzenli olarak koşu antrenmanına başlayacak? Ya da kaç kişi fiziksel olarak hazır olmasına rağmen dalağının şişmesini veya bacağının ağrımasını engelleyebilmek için ekstra çaba harcayacak? Belki 5, belki 10….

Beyin yanıltıcıdır. Özellikle fiziksel olarak acı verici durumlarda bizi kaçmaya ikna etmeye çalışır. Gurur ise inatçıdır. Beynimizle, mantığınızla savaşır: ‘Dalağın şişti ama devam et! Bırakma, kaç yaşında adam ama bak senin önünde… Devam et!’ diye haykırır. Beyin tekrar bahaneler üretir, çünkü hep alışık olduğu, huzurlu ve stabil düzeyde değildir o an vücut değerleri. Nabız dakikada 180 atarken gurura sus demek sadece bir an meselesidir. ‘Ne olacak ki?’ demek çok kolaydır. O an bırakmak o kadar basittir ki! Çünkü fiziksel olarak çekilen acının ötesine geçmek için gerçek sebeplere ihtiyacımız vardır. Sahip olduğumuz bahanelerin ötesinde bir tutkuya… Mosmorken devam etmek için bir amaca. En önemlisi de inanca ihtiyaç vardır, kendimize inanmaya.

2014 yılında Vodafone İstanbul Maratonun’da koştuğum ilk 15 km yarış tecrübemden yola çıkarak Nike Run İstanbul 2015’de belki ilk 10 km’sini koşacaklara bir kaç psikolojik tavsiyede bulunmak istiyorum:

· Yukarıda bahsettiğim gibi beyin ve mantık, mücadele esnasında sizi durdurmaya çalışacak. Bunu önceden bilin ve hazırlıklı olun. O an devam etmeniz için sebepler üretin. Bu sebepleri önceden belirleyin ki yarışın zorluğu içerisinde vücudunuz mücadele ederken bir de zihniniz ikilemlerle mücadele etmek zorunda kalmasın.

· En büyük rakibinizin kendiniz olduğunu sık sık hatırlamaya çalışın. Yanınızdan çok fazla geçen olacak belki, belki en arkada olacaksınız, belki de en önlerde… Kapasiteniz ne olursa olsun, siz o an için yapabildiğinizin en iyisini yapmaya çalışın. Kısacası elinizde olan malzemelerle en iyi yemeği yapmayı hedefleyin. Yeni malzemelerle seneye katılma düşüncesi, sadece beyninizin sizi durdurmak için uyguladığı bir komplodur!

· Parkuru ve yarışı iyi bilin. Parkuru bilerek vücudunuzu önceden programlayabilirsiniz. Yapılan bir çok çalışma düşüncelerin vücudumuz ve dolayısıyla performansımız üzerinde direk etkisi olduğunu gösteriyor. Dolayısıyla son 5km’ye girdiğinizde siz zihninizi biraz daha olduğuna ve kalan mesafeyi vücudunuzun imkanlarını en verimli şekilde programlamaya hazırlarsanız, vücudunuz enerjisini ona göre kullanacaktır.

· Son olarak da: Kendinizi küçümsemeyin. Şu anki fiziksel hazırlığınız ne olursa olsun, eminim başarabileceğiniz muhteşem hedefler belirleyebilirsiniz. Kapasitenizi doğru bir şekilde analiz edin ve bunun maksimumuna ulaşmak için net bir hedef belirleyin. Yarış sonunda beyin-gurur mücadelesinde gururunu konuşturmayı ve beyinlerinin negatif düşüncelerini sessize almayı başarabilenler gerçek kazananlardır.

Unutmayın, yarışta olduğu gibi hayatta da bizi vazgeçmeye ikna edecek çok fazla gerekçemiz oluyor. Önemli olan devam etmemizi sağlayan düşünceleri bulmak ve bunlara tutunabilmek. İşte gerçek başarı o zaman geliyor.

BuKızlar’ın Beren’i.

Yeni “İlk”ler Yeni Mutluluklar

Fri, 14 Aug 2015 16:18:17 +0300

Düzenli koşan biri için km’lerin anlamı zaman ve hızla bir bütün olarak büyük aslında. Ama başta hiçte böyle olmuyor. Yaklaşık 3 sene önce hayatımda ilk kez koşmak için Caddebostan sahile çıktığım zaman “koşmak” fiilinin hepimizin bildiği sözlük anlamı dışında ne yapacağım hakkında bir fikrim yoktu. Ne kadar koşabileceğim, 1 dakika sonra nefesimin mi kesileceği, kalbimin ne kadar hızlı çarpacağı, etraftan nasıl görüneceğim, ayakkabılarım koşu için uygun olup olmadığı, nasıl hissetmem halinde durmam gerekeceği… gibi bir sürü soru aklıma geldi ama sadece bir gece önceden kafama koyduğum “tamam yarın sabah koşacağım” kararına sadık kalmak için zıpladım yataktan. O gün ilk 5K’mi koştum. Sonrasında düzenli olarak 5-6K koşmaya devam ettim. Koşmaktan keyif almanın dışında, bu dönemde koşunun hayatımın bir parçası haline gelmesinde etken olan şey aslında koşan ve spor yapan bir çevremin oluşmuş olmasıydı. BuKızlar ekibi ile Salı koşuları ve haftasonu Belgrad Ormanı’nda yapılan koşular, sonrasındaki uzun ve bol kahkakalı kahvaltılar, sohbetler bağımlılık yaptı diyebilirim. Yeni insalarla tanışmak, onların beni motive etmesi, benim de artık bazılarını motive edebilir kıvama gelmiş olmam her seferinde beni etkiliyordu.

2013 yılında Nike’ın Bağdat Caddesi’nde düzenlediği Run Istanbul organizasyonunda ilk yarışımı koştum. 7K’lık bir parkurdu. Yanlış hatırlamıyorsam Şaşkınbakkal sahilde başlayıp sahilden devam ederek Göztepe Parkı’ndan yukarı çıkıp yine Şaşkınbakkal sahilde bitirmek üzere belirlenmiş bir parkurdu. Genel olarak düz bir parkur olduğu için rahat bir şekilde bitirmiştim ama ilk defa bukadar çok insanla yanyana koşmuş olduğum için kendime inanamıyordum.

Yarış ortamı çok başka oluyor. Birçok şaşkın bakış üstünüzde durmadan koşmak acayip bir his. Yol kenarında yakınlarını desteklemek için gelenler, hiç alakası olmadan caddede yürüyüşe çıkmış ve bu çılgın kalabalıkla karşılaşmış olanlar, balkonlardan sarkan insanlar… Hepsi bu büyük kalabalığın neden koştuğunu merak ediyorlardı ve muhtemelen anlam veremiyorlardı. Koşarken hissedilen bir başka histe bu bence. Başkalarının yapmaya korktuğu bir şeye cesaretle başlamak ve bitirmek. Çünkü başladığınız ve bitirdiğiniz anda kendiniz ve başkaları için aynı insan olmuyorsunuz artık. Kendi içinde değişmiş, yenilenmiş ve güçlenmiş birisiniz bundan sonra. Koşu bireysel bir spor ama bu uzun yolda ardaşların, ailenin desteği çok büyük. İlk 10K koşumu da hatırlıyorum; dünya için sıradan benim için büyük bir gündü. Caddebostan’da klasik bir BuKızlar koşusuydu ve baştan sona yanımda canım arkadaşım Emre Özkurt ile bitirdim. Son km biraz sancılı oldu ama bitti. Muhtemelen o gün yanımda Emre ve diğer arkadaşlarım olmasaydı, yani hepimiz orada koşmak için buluşmuş olmasaydık, 10K’yı görmeden bırakmış olabilirdim. İlk kez nasıl 10K koşacağımı düşünürken, bu mesafeye vücut alışında bir süre sonra ister istemez önemli olan hızlanmak da oluyor. Birkaç ay sonra Lizbon’da katıldığım bir yarışta 10K’yı hayal bile edemeyeceğim bir sürede bitirdim. Yarışı 49:56 dk’da tamamladım ve yine bitirdiğimde acayip hissediyordum.

Lizbon’da geçirdiğim 6 ay boyunca haftada en az 5 gün koştuğum ve mesafeleri de artık düzenli olarak artırdğım için yarı maraton koşma hedefimi orada gerçekleştirebildim. Bence bir yarı maraton koşmak istiyorsanız ve imkanınız da varsa kesinlikle yurt dışı opsiyonunu değerlendirin derim. Organizasyonlar çok başka oluyor; etrafın desteği bile bir başka. Geçtiğimiz Nisan ayında İstanbul’daki Vodafone İstanbul Yarı Maratonu’nu da koştum ama bilmediğiniz bir şehirde dünyanın her yerinden gelmiş insanlarla koşmak bir sonraki yarı maraton ya da maratonunuz için inanılmaz heveslendirici bir ortam. Bir sonrakini dört gözle bekler oluyorsunuz.

Henüz maraton koşmadım ve bir maratonun “ilk”ine hazırlanmak hem mental hem de fiziksel anlamda ciddi hazırlık gerektiren bir durum. Yine tek başıma hazırlanabileceğim bir süreç olmayacak, BuKızlar desteği ile 2016 planlarım arasında bir maraton koşmak da var. Düşüncesi bile çok heyecanlı!

Koşmak için öncelikle bir öz enerji ve istek gerekli. Sizi destekleyecek ve gerektiğinde çekecek birkaç arkadaş ya da bir grup olması ayrı bir motivasyon. Şu anda bir ekibe dahil olup haftalık düzenli koşulara katılmak daha kolay aslında çünkü artık birçok koşu grubu haftalık olarak düzenlenen koşu organizasyonları yapıyor. Size uygun olanı mutlaka vardır! Yapmanız gereken bundan sonraki “ilk”lerinizi belirleyip işe koyulmak! Eğer ilk 10K koşunuzu 20 Eylül’de gerçekleşecek RunIstanbul’da koşmak isterseniz nike.com/istanbul üzerinden kaydınızı gerçekleştirebilirsiniz. “Peki nasıl hazırlanacağım?” diye düşünüyorsanız Nike ilk 3K koşuları sizin için süper bir başlangıç. Programı yine yukarıdaki linkten takip edebilirsiniz. Ayrıca BuKızlar olarak biz de her Salı günü 19.30’da Bebek Parkı’nda buluşup koşmak üzere sizleri bekliyoruz!

Not: Geçtiğimiz Salı günü birçok ilk kez koşan kadınla beraber Nike ilk 3K koşusunu gerçekleştirdik. Başlayan ve bitiren herkesin gözlerindeki mutluluğu görmek tarifsiz bir his. Onlarca insanın ilk kez o gün koşmak için gelmesi ve onlara destek olmak benim için de bir ilkti. Bu böyle katlanarak giden bir mutluluk işte!

BuKızlar’ın Nur’u.

İlkler Unutulmaz

Mon, 10 Aug 2015 17:47:54 +0300

İlk yarış, ilk 10K, ilk heyecan…

İlkler unutulmaz. Dün akşam düşündüm hatırlıyor muyum ilk yarışımı, ilk 10K’mı diye. O kadar çok yarışa katıldım ki son 3 senedir…

İlk 10K’mı bundan 7 sene önce İstanbul’a ilk taşındığım sene, tam 31 Ağustos 2008’de Nike Human Race’de koşmuştum. Hatırlar mısınız? Tüm dünyada, 25 şehirde aynı gün yapılan ilk yarıştı ve o zamana kadar düzenlenen en büyük ve global koşu organizasyonuydu.

İlk kez bu kadar büyük bir koşu organizasyonuna katılmıştım, dünyada 1 milyon, Türkiye’de 10,000 kişi ile beraber aynı gün koşmuştum. İlk kez yarışmıştım ve ilk 10K’mı koşmuştum. İlk kez köprüyü koşarak geçmiştim ve harika hissediyordum. Şimdi her yarıştan, koşudan 100’lerce fotoğrafım var ama ilk yarışımdan maalesef ki yok. Hatırladığım kadarıyla telefonsuz koşmuştum, mini ipod’um vardı o zaman ondan müzik dinliyordum. Parkur Avrasya’nın benzeriydi, saat 20:00’da Altunizade’den start, Boğaziçi Köprüsü; muhteşem manzara, hafif rüzgarlı bir hava ve köprünün üstünde yaya olmanın verdiği o ilk heyecan duygusu, ilk çıkıştan Barbaros Bulvarı, uzun bir iniş ve dinlenme, Dolmabahçe Sarayı’nın önünden geri dönüş ve Kuruçeşme Arena’da (vardı o zaman!) finish. Hiç durmadım, hiç yürümedim ve 1:03:43 ile yarışı tamamlamışım.

O ilk zamanda ve hala hissettiğim şu yarışırken; bu kadar çok insanın aynı anda aynı şeyi yapmasının oluşturduğu enerji bir müthiş ve insanı inanılmaz gaza getiriyor. Ayrıca özellikle yarışta koşarken salgılanan endorfinin etkisi, hele ki yeni bir parkur veya sizin için yeni bir mesafe ise, bir başka oluyor. Bitirdiğinizde hedefinizi gerçekleştirmenin verdiği mutluluğun yanında hissettiğiniz tek şey şu: ‘Bu harikaydı dostum! Tekrar ne zaman yapıyoruz?’.

İşte ben de koşmaya böyle başladım. ‘Bidaha ne zaman’ diye diye katılmadığım yarış, koşmadığım şehir kalmadı ki son nokta benim için geçtiğimiz Nisan ayında koştuğum Paris Maratonu’ydu. Tabii ki koşuyu düzenli hale getirmemde ve hedeflerimi artırmamada BuKızlar’ın etkisi büyük.

BuKızlar olarak yeni hedefimiz 20 Eylül’de gerçekleşecek Nike Run Istanbul’da 10K personal best’lerimizi yapmak; yani kişisel en iyi performansımızı göstermek. İnanılmaz bir parkur, sürprizler ve keyifli bir yarış bizi, sizi bekliyor Biz heyecanla çalışmalara başladık. Sen de ilk 10k’nı koşmak, ilk kez yarışmak istiyorsan daha harika bir fırsat olamaz.

Öncelikle kayıt için : https://www.nike.com/events-registration/event?id=18599

Sonra ‘Nasıl olacak bu iş?’ diyorsan BuKızlar’dan ufak öneriler:

1. Her şey kafada başlıyor ‘Bunu yapmak istiyor musun?’ Cevap ‘Evet’ ise gerçekten, yaparsın. İhtiyacın olan kararlılık, motivasyon, odaklanmak ve tutku ile yapmak.

2. Koşabilmek için koşman lazım :) Bunun için antrenman şart, hiçbirimiz kanepeden kalkıp da ilk 10K’mızı koşmadık. Bunun için her hafta Salı BuKızlar koşularına katılabilirsin, Run İstanbul hakkında bilgi de alabileceğin ilk koşumuz 11 Ağustos Salı Bebek Park’ta. Mesafene ve koşu hızına göre farklı gruplarla da koşabilirsin veya Nike’ın her hafta antrenörler eşliğinde düzenlediği hız, kuvvet, tepe veya ilk 3K koşularına katılabilirsin.

3. İlk kez koşuya başlıyorsan ve yarışacaksan bu herkesin kişisel tercihi tabii ki ama bence her zaman bir ekiple koşmak daha motive edici ve keyifli. Bizim kuruluş amacımız kadınları koşuya teşvik etmek o yüzden motivasyon arıyorsan biz her zaman buradayız.

4. Doğru kıyafet, ekipman ve ayakkabı çok önemli. Ayağını koşarken nasıl basıyorsun, ne kadar mesafe koşacaksın buna göre bir taban ve ayakkabı seçmen rahat etmen ve sakatlanmaman için şart. Önümüzdeki bugün Zorlu’da Nike’ın ilk koşu mağazası açılıyor, buradan veya Ortaköy Outrunner’dan bu desteği alabilir ve gait analizi yaptırabilirsin.

5. Eğlenmene bak! Evet zorlanabilirsin ama bu senin için bir işkence olmasın. Hayatta bence zaten her şey için bu böyle, ne yapıyorsan yap keyfini çıkar! Keyifli arkadaşlar, yeni kıyafetler, ilk kez bir şeyi yapmanın heyecanı…güzel şeyler bunlar keyif almaya bak.

Countdown begins!

BuKızlar’ın Deniz’i.

‘Bu harikaydı dostum! Tekrar ne zaman yapıyoruz?’dan sonraki…

İlk Runİstanbul yarışım aynı zamanda bir yarışta çekilen en cool fotoğrafım!

İlk ve tek kürsüye çıkış anım, Cunda Taril Run’da 16k’da yaş kategorisinde 2. olmuştum…

İlk yarı maratonum ve şimdiye kadar koştuğum en iyi yarış San Francisco Women’s Race Half Marathon…

İlk maratonumu da bu sene Nisan ayında Paris Maraton’unda koştum…

Seni de unutulmaz ilklerin ve harekete geçmen için aramıza bekliyoruz!

BuKızlar’ın Sualtı Maceraları

Thu, 06 Aug 2015 12:11:12 +0300

Havada, karada, suda; mümkün olan her ortamda spor yapan ve yerinde duramayan BuKızlar olarak bu sefer de sualtında buluştuk. Dalış eğitimi almak için Temmuz başında Kaş’taydık ve dalmayı düşünenlere bir nebze olsun yol göstermek ve ilham olmak amacıyla maceralarımızı paylaşalım dedik.

Keyifle okumanızı dileriz.

Yeni birşey öğrenmeye bayılan, her sene yeni bir spor deneyen ve hobi edinen bir insan olarak geçtiğimiz yaz sörfe ve dalmaya merak saldım ve ilk adımı atarak bu yaz dalış eğitimi almaya karar verdim.

Dalmak fikir olarak bana hep rahatsız edici gelmiştir, tonlarca suyun altında olmak ‘Ya nefes alamazsam, ya birşey ters giderse’… Geçen sene keşif dalışı yapıp 8 metreye indim ve bir problem yaşamadım, korkumu bir derece aştığımı düşünüyordum. Ancak bu sene ilk dalış için suya girdiğimde yine aynı tedirginliği yaşadım ‘Ya nefes alamazsam, pek de sevmiyor muyum ne aslında dalmayı, bu kıyafetler de çok ağır ve rahatsız, ya yukarı çıkamazsam’… gibi düşüncelerle boğuşurken her yeni birşey öğrendiğimde aklıma gelen düşünceyi kendime tekrarladım ‘Bu kadar insan yapabiliyorsa ben de yapabilirim, sadece denemem ve sabırlı olmam lazım’. Yani günün sonunda bir şeyi yapabiliriz veya yapamayız, ikisi de doğru seçim bize kalmış. Ben ise yapmayı seçtim ve harika bir karar vermişim.

Eğitimden dönünce herkesin sorduğu ilk soru ‘Kaç metreye daldın?’ oldu. Aslında eğitimde ilk öğrendiğimiz şey de bu, kaç metre indiğin önemli değil, ilk 10 metre aslında en zor olan kısım. Bunun nedeni de kısaca basınç ilk 10 metrede 2 katı artarken, daha derine indikçe basınç artış yüzdesi düşüyor. Bu nedenle ilk 10 metreyi atlattıktan sonra in inebildiğin kadarJ Ancak tabii tüplü dalışta yıldız sistemine göre derinlik sınırlamaları var ve 1 yıldız 18m’ye kadar dalabiliyor. Bunun sebebi de tüpteki gazların basınç yüzdelerinin derine indikçe artması ve narkotik, zehirleyici etkileri olması. Bu nedenle sportif dalış 30 metre ile sınırlı. Yani cevabım; en çok 18 metreye daldım:)

Peki, suyun altında neler oluyor?

Eğitim kısmı hem teknik eğitim ders şeklinde, hem de su altında 4-5 metrede pratik uygulama ile geçiyor. Yani su altında acil durumlarda ne yapman lazım onu pratik yapıyorsun, maske takıp çıkartma, havası biten birine hava verme, regülatörden su çıkartma, BC’yi (dalış yeleği) giyip çıkartma gibi. Bunlar şu anda çok kolay gelen ama yaptığım anda baya stres ve panik yaşatan alıştırmalar. Sonrasında başlıyor asıl olay, iki yıldıza geçmek için 20 dalış yapılıyor ve artık biriyle ‘buddy’ yani dalış arkadaşı olup dalmanın tadını çıkartabiliyorsun.

Benim en çok hoşuma giden işaretlerle anlaşmak ve güven duygusu oldu. Kısaca hayatını ‘buddy’ dediğimiz belki de o gün tanıştığın dalış arkadaşına emanet ediyorsun, tabii onun hayatı da sana emanet. Yani suların derinliğinde anlaşmak zorundasın. Bunun için bazı işaretler var onları kullanıyorsun. İnsanlar yüzüstünde konuşarak bile anlaşamaz ve kimse kimseye güvenmezken sualtında herşey çok rahat arkadaşlar. Bir gün dalış arasında soğuk birşeyler içmek için Nur Beach’e gittik ve barmenle kelimelerle konuşarak anlaşamadık. Yeryüzünde anlamı belli onal kelimeleri birbirimize söyleyip anlaşamazken, herkes dinlemeyip sadece kendi algısına göre yorum yaparken su altında bir işaret yapıyorsun yetiyor anlaşmak için. Mesela ‘İyi misin?’ işaretine cevap ya ‘İyiyim’ ya da ‘Problem var’, ve problem nerede onu söylüyorsun, arası yok. Hayat da böyle olmalı ya iyi, ya da problem var ve nerede.

Bir de eğer yüzebilirlik, sephiye ayarını ayarlamayı, yani istediğiniz derinlikte suda asılı kalmayı becerebilirseniz o da inanılmaz keyifli bir duygu. Uçma hissi veya uzayda yürüme hissine yakın diye tahmin ediyorum, suyun altında olduğunuz için biraz daha farklı. Ben ayarlamayı becerdim ancak koca bir orfoz veya kaplumbağa gördüğümüzde heyecandan, üzerine düşerim çarparım diye kaybettim. Yine de çok da fena değilim:)

Bakınız Orfoz’un yanında heyecandan öylece ayakta kalakalmışım:) Aslında o kadar büyük değildi, fotoda öyle çıkmış:)

Birkaç dalıştan sonra anladım ki beni rahatsız eden şey burundan nefes alamamak, burundan nefes almayınca sanki nefes alamadığımı hissediyorum. Bu da beni strese sokuyor. Sadece ağızdan nefes almaya alışıp, rahatlayınca herşey oturdu ve eğitim sonrasındaki dalışlarımı keyifle yaptım.

Son olarak dalış hocamız Neşem ve tüm Apollo Diving ekibi de bu deneyimime ayrı bir güzellik kattı. Ne yaptığınız kadar kimle yaptığınız da çok önemli. Neşem Hoca suyun altını yeryüzünden daha çok seviyor, akşam derse oturduğumuzda bile tüm gün dalışta olmasına rağmen ‘Hala aşağıda neler oluyor merak ediyorum’ diyor. Tutkuyla yapıyor, tutkuyla öğretiyor. Kendisine ne kadar teşekkür etsem az, birine birşey öğretmek en değerli şey.

Hayatta her ne yapmak istiyorsanız ‘Ben yapamam’ demeden önce bir bakın hakkaten yapamıyor musunuz, yapmak mı istemiyorsunuz. Şu an mesela ben de hala düşünüyorum aşağıda neler oluyor?

Blup blup.

BuKızların Deniz’i.

Dalışta altın kural : dur, düşün, uygula!

Geçen sene Kaş’da Keşif Dalışı (suyun 5-6 metre derinliğinde eğitmen eşliğinde yapılan deneme dalışı) dalış yaparken su dünyasındaki huzur ve organik yapı beni etkilemiş, o etkiyle İstanbul’a döner dönmez Scuba Diving’i araştırmaya başlamıştım. Amacım denizde yakaladığım o dingin yaşamı keşfetmekti. Benimle aynı heyecanı yaşayan 2 arkadaşımla ilk işimiz Kaş programını ayarlamak oldu. Ortak olan en yakın zamanda bu eğitimi almak istiyorduk. Padi mi? CMAS mi? Hangi programa katılalım diye fikir alışverişinde bulunurken sonunda CMAS eğitimin bizde geçerliliği olduğunu düşündüğümüz için 1 yıldız eğitimine katılmaya karar verdik. Hepimiz çok heyecanlıyız, neler yaşayacağımızı bilmiyoruz ama o adrenalini yaşamaya da artık hazırız.

Yoğun geçen 4 gün. Günde 2 eğitim dalışı, dalış sonrası 2 saat teorik ders derken bayağı yoruluyoruz. Bütün gün teknede geçiyor. Ama kimse şikayet etmiyor, herkes mutlu. Benim her akşam günbatımını kaçırmam dışında sorunsuz, 3 arkadaş eğitimi tamamlıyoruz :) Hergün dalış sonrası teorik ders teknede devam ediyor ve benim gözüm saatte, ‘Gitti yine sunset!’ diyorum. Deniz bir ara ‘Meral gelme amacımız belli, herşeyi yapamayız’, Nesem Hoca da ‘Sunset diyince aklıma sen geliyorsun artık’ diyor. Ben de eli mahkum her akşam güneşin batışını kaçırmayı kabul ediyorum tabii ki. Mümkün olsa ikisini birden yapsak diyorum, hatta son ders Nesem Hoca’ya dersi Dejavu’da bir içki eşliğinde mi yapsak diye teklifte de bile bulunuyorum! (Kaş’ta güneşin batışını en güzel izleyebileceğiniz 80- 90’lar müziğini çalan keyifli bir mekan). Bu mızıldanmalarıma kimse tepkisiz kalamıyor artık ve son gün Deniz’le içkilerimiz eşliğinde güneşin batışına şahit oluyoruz! Ben de sonunda denizin verdiği huzurla birlikte sunset’e kavuşuyorum. Bu vesile ile kaprislerime katlandıkları için arkadaşlarıma teşekkür etmek isterim. :)

Dalmak öyle huzurlu ki, terapi gibi. Önünüze birden çıkan orfozlar, kaplumbağalar, ismini bilmediğiniz bir sürü balıklar, canlılar. Ağzınız açık kalıyorsunuz diyemicem çünkü ağızda regülatör var, onunla nefes alıyorsunuz :) Denizaltı bambaşka bir dünya. Eğitimleri tamamladığımızda daha İstanbul’ a dönmeden bir daha ne zaman geliriz diye konuşmaya başlıyoruz. Kaş’dan ayrılmadan aklımızın burda kaldığı anlar…

Scuba diving (aletli dalış) insanların kafasında tehlikeli olarak algılansa da aslında güvenli bir spor. Doğru ekip ve ekipmanla dalıyor, kafanıza göre tek başınıza dalmıyor ve sportif dalış limitlerinde kalıyorsanız hiçbir riski yok. Araba kullanan yeni şoförlerin kaza yaptığını duymayız hiç. Genelde ben ordan geçerim, yaparım, kurtarır, bişey olmaz diyenler yapar kazayı. Dalışı da öyle görüyorum ben. Kontrollü ve dikkatli olduğunuz sürece gayet de güvenli bir spor. Yan etkisi sadece kafa hep güzel. Nitrojen etkisinden. O yüzden dalan herkes hep mutlu, hep gülüyor.

Biz BuKızlar olarak sporun her alanında var olmaya ve yapmaya çalışıyoruz. Amacımız kafamızdaki `yapamayız` ön yargılarını kırmak. Kendi sınırlarımızı zorlamak. Bir şeyi yapmadan sevip sevemeyeceğimizi ya da yapıp yapamayacağımızı bilemeyiz değil mi? Sporun insan yaşamında olumlu etkileride kanıtlandığına göre, tatilde yan gelip yatacak değiliz tabii ki. BuKızların mottosuna ters bunlar:) Bizi safari, kano yaparken, sörf yaparken de görebilirsiniz. Hatta ben değil ama paraşütle atlarken de görebilirsiniz. Hayatta herşey denemeye ve keşfetmeye değer. Takipdte kalın, gerekli yüksek motivasyon BuKızlar’da mevcut:)

Sevgilerle,

BuKızlar’ın Meral’i.

Ps: Bu arada dalarken BC (yelek) ‘ye taktığımız tüpler oksijen değil, hava tüpüdür. Genelde yanlış olarak bilinen bu bilgiyi paylaşmak istedim.

Bu da sualtında çektirdiğimiz en komedi fotoğraf :)

Korkma, sen de koşarsın

Tue, 04 Aug 2015 09:04:45 +0300

2013 Eylül, katıldığım ilk yarış Nike Run İstanbul.

‘Acaba koşabilir miyim? ‘Yarışı bitirebilir miyim?’ ‘7K nasıl biter?’ diye kafamda bin bir soru, sorduğum sorularla birlikte kendi kendime aldığım cevaplar… ‘Koşarsın! Biter kızım!’ ‘Herkes nasıl yapıyorsa sen de yaparsın!’ ‘En kötü yürürsün nolcak!’ dediğim bir yarış. Engeller kafada onu da biliyorum ama o zamana kadar aralıksız hiç 7K koşmamışım. Yine de kafamda ‘Ya yapamazsam?’ sorusu ile yarışa kayıt oldum. Yarış zamanı yaklaşmış, kitimi almaya gittiğimde koşucu havasına bürünmüştüm bile!

Artık yarışacağım günü bekliyordum. Yarış günü bayramlıklarını giymiş çocuklar gibi sevinçliydim. Yeni aldığım Nike zoom ayakkabılarım ile artık alana gitmeye hazırdım. Yarış alanına gittim ama şaşkınlıktan ağzım açık! Beklemediğim bir kalabalık. Bu kadar insan koşmaya mı gelmiş? Ne çok koşan insan varmış da haberim yokmuş. Çoşku, heyecan, kıyamet! Adrenalin had safhada! Bende hafif streste var. Hani o olumsuz soru ekleri kafada uçuşuyor.

Yarışma duygusu tuhaf. Neyse yarış startı verildi ‘Meral resmen yarışıyorsun’ diye diye koşuyorum. Benimle birlikte koşan yüzlerce insan. Tempom bir düşüyor bir yükseliyor. 5K'yi durmadan koşup arada biraz yürüyerek ve son 1K'yı son sürat çevreninde etkisiyle - yüksek desibel müzik, tezahürat falan - bitiş noktasına varıyorum. Ben artık bir ‘Finisher’ım’! İşte bu ilk heyecan, ilk yeni duygu, koşuya olan tutkumun ilk tohumu.

İlk koşu yarışım olması nedeniyle de Nike Run İstanbul'un yeri ayrıdır bende. Organizasyon anlamında çok başarılı buluyorum.

Dört gözle beklediğim, yarışmaktan keyif aldığım Run İstanbul 10K kayıtları da açılmış. Şimdi yeni heyecan. Mesafe artık daha uzun. Rota keyifli. Kafada yeni sorular :) Geçen senenin rövanşını kim alacak? 216 mı? Yoksa geçen senenin galibi 212 mi? Hangi yaka daha hızlı olacak? Yazdıkça bile heyecanlanıyor insan :) Neyse gelelim sadade, BuKızlar olarak biz yine eğlenmeye, zıplamaya devam edip rujlarımızı eksik etmeden 212'yi temsil ederek koşuyor olacağız. Kayıt için buraya tıkla.

Bu hayalle belki sende ilk defa bir yarışa katılacaksın. Ya da ilk uzun koşunu gerçekleştireceksin. Korkma bizdensin. Kafandaki sorular bizde de var. 3 sene öncesine kadar emin ol bu mesafeler nasıl koşulur diye bende düşünüyordum. Şu anda düşünmeyi bıraktım ve eyleme geçtim. Yarışlarda artık 21K koşuyorum. ‘Koşabilir miyim?’ kısmını geçtim artık ‘Ne kadar hızlı koşabilirim?’ diye kendi sınırlarımı zorluyorum. Spor olsun diye haftada 1-2 gün ayırdığım koşu artık benim tutkum oluverdi. Haftada 6 gün koşuyorum. Koşmadığım zaman çok sevimsiz bir insana dönüşebiliyorum. ‘Meral çık bir koş, kendine gel’ sözlerini çevremde daha sık duyar oldum. O yüzden eğer gerçekten istiyorsan koşabilir miyim düşüncesini geç ve harekete geç! Ayakkabını giy ve kendini sokağa at. Tek başıma motive olamıyorum diyorsan bizi takip et, birlikte koşalım! Motivasyon bizim işimiz. Koşu gruplarının varoluş sebebi bu. Sen bile neler yapabildiğine zaman içinde inanamayacaksın. İnsanın yapmak isteyip de yapamayacağı hiç birşey yok bu hayatta. O Yüzden kendine inan. Bizimle ya da bizsiz antremanlara başla! Çabuk ol, hızlı olan kazanır!

BuKızlar’ın Meral’i.

ps. Nike’ın hazırlık koşularını buradan takip edebilirsin. Bizde ilk 3k ve Enka Hız koşularını kaçırmıyoruz. BuKızlar’ın Salı koşuları da başladı, Facebook ve Instagram sayfalarından biz nerde ne zaman koşuyoruz takip edip bize de katılabilirsin. Sen yeter ki koşmak iste :)

What Is Yoga?

Sat, 27 Jun 2015 13:26:55 +0300

In April I started Cihangir Yoga Chris Chavez Teacher Training, which was in my mind for a long time and it was the second thing in my 2015 ‘to do’ list, right after ‘1. run a marathon’, which I did in the beginning of April. I will write this in English because the training is in English and I would like to share it with my class-mates and Chris.

I started the teacher training because first I love yoga and second Chris is a great teacher and mentor, he inspired me to do more yoga.

Previous weekend we studied history of yoga and of course the meaning of yoga itself. It is much harder than it seems to explain what is yoga. Of course there is a book explanation of yoga as a word and practice but to explain what is yoga to me is a harder question to answer.

Yoga started as a philosophy because people wanted to understand why we are here in this world. And since then there were different set questions and each group had different set of solutions so different kinds of practices occurred. Though many people think of yoga only just as physical exercises and crazy poses, asanas, yoga is much more than that.

Basically, to understand why we are in this world they stopped searching the answer at the externals and started to look inside. So yoga is a practice and set of tools to understand who we really are –true self- so we can know why we are here and what to do with it. I’m sure you can find more deep and fancy explanations online:)

The word yoga itself means “union”: of the individual consciousness or soul with the Universal Consciousness or Spirit. What is yoga for me? I started to do yoga just as a physical exercise, so I love it as a physical activity which helps me to stretch, gain power, strength, focus and balance. But last year, after I started to go to Chris’s class and some other workshops at Cihangir Yoga it started to be more than that. So for me now yoga is a physical, mental and spiritual practice that helps me to stretch, gain power, strength, focus and balance both physically and spiritually. Practicing yoga teaches you to be focused and to be in the moment so you can increase self-awareness to know why you’re doing what you’re doing or why you are feeling what you’re feeling. And in the end the ultimate goal is to embrace yourself and others, have an open heart so you’re liberated and happy. Plus, of course I want to do all these crazy poses; Urdhva Vrksasana (handstand), Eka Pada Koundinyanasana, Taraksvasana, Mayurasana and more to show off on instagram:)

Since the beginning of time we are searching for answers, ‘who am I, why I’m in this world, what do I like, what job should I do, what to do with my life’ etc. and we are giving everything we have to know it all; astrologists, fortune tellers, psychologist, workshops… Alain de Botton who is a Swiss philosopher and one of my favorite writers found an educational establishment in London called The School of Life, “devoted to developing emotional intelligence through the help of culture” by offering courses on the important questions of everyday life, including “how to find fulfilling work, how to master the art of relationships, how to understand one’s past, how to achieve calm and how better to understand and, where necessary change, the world.”

‘This ideal University of Life … would never take the importance of culture for granted. It would know that culture is kept alive by a constant respectful questioning—not by an excessive and snobbish attitude of respect. Therefore, rather than leaving it hanging why one was reading Anna Karenina or Madame Bovary, an ideal course covering nineteenth-century literature would ask plainly “What is it that adultery ruins in a marriage?” Students in the ideal University of Life would end up knowing much the same material as their colleagues in other institutions, they would simply have learned it under a very different set of headings.’

How great is that! I had the chance to listen him speak at Zorlu Center at the opening of School of Life Istanbul. He started his speech by saying ‘We are all crazy!’. Yes, we are, all in a different way. So for me yoga is a kind of school as well, but instead of asking others it is ‘do it yourself’, a ‘self-awareness school’.

Running and yoga thought me that our body and us, we are capable of anything is this world, really, you just need to ‘want it’. Want means not just saying ‘I want it’ it is dedication, motivation, passion and focus. You have to work for it canım! The general problem is, the things we think we want is not the things we really want. And the things we really want, are usually hard to get or achieve so, we don’t work hard enough for it. In a Acro Yoga workshop I went, one yoga teacher said ‘The things you can’t do are the things you can’t do YET’. After that, you should have seen the moves that they have done!

So yoga teaches you also in a way what you really want and how to ‘want’ it. So I’m sure if I keep my dedication, focus, passion and motivation, in time I will be able to those crazy poses:) And I think that’s the easiest!

Last Sunday, June 21, was the first International Yoga Day. The Indian Prime Minister Narendra Modi suggested the date to be June 21 as the International Day of Yoga as it is the longest day of the year (Summer Solstice) and has special significance in many parts of the world. During his speech, Narendra Modi had a great statement about what yoga is:

“Yoga embodies unity of mind and body; thought and action; restraint and fulfillment; harmony between man and nature; a holistic approach to health and well-being. It is not about exercise but to discover the sense of oneness with yourself, the world and the nature.”

So, how it all happens? You need to start practicing my friend!

Love,

Deniz.

ps. Cihangir Yoga organizes free classes every Wednesday at 08:30 at SSM, don’t miss it!

Millons of people practiced yoga and celebrated world yoga day last Sunday. The event at Rajpath passed to Guinness world records on ‘Largest Yoga Class’ having 35,985 people! WOW!! Here are the pictures.

Rajpath, India

Singapore

Taipei, Taiwan

Almaty, Kazakhstan

Times Square, New York

Madrid, Spain

Paris, France

Rome, Italy

And finally Istanbul, Turkey!

Namaste you all.

BuKizlar Deniz.