growing up in the metro does imprints an image on how do things looks, feels and sounds. as i grew up in the busy streets and markets, jammed residential areas and overflowing people i do noticed the beauty and more so, the harm.

when i am about to go somewhere, i have in mind the possible danger of living in the city. the stories of robbery and assaults is never a myth. you can never imagine the amount of precautions i have, but ironically, i think that what makes the city life more upbeat– the thrills and the sounds, the restlessness and the pigments, the emancipation and the inhibitions.

i have posted this video on the 25th of June 2008 after i browsed it somewhere. i fell in love to the city i originally grew afraid for. the attributes seems surreal– the people, the place..everything! manila is identified as a modern city and the philippines being an agricultural, industrial and independent country way back then. why does it looks so good way back? i can’t even see a fragment of existence between what i saw in the video and what manila looks like now.

you can see the richness of culture, the trace of history in it’s walls and bridges, the sureness of identity, the beauty. i was left with amazement after watching this and after almost seven months i still have the same level of pride and the increased level of heartache.

i love manila at the present time, it’s vibrant and diverse but i am not only talking about the physical contrast of the two era. culture is never lost but rather, it evolves. i am not as sure about the attitude change– the attitude towards how we see life in general at the present moment and what we do after realizing it, that could make a difference.

i can argue that it was way before when we are under the supervision of the united states but i can still argue that we have proven that we can handle our own state. maybe the thing that we should ponder is the action after the initial reactions, that is thing i think we are defected with.

i cannot solely blame the estate, lots of words has been written about our glitches but history has written it’s fair share of our success. we are now done with the colonialist, maybe it is time now to battle our internal conflicts, search for our identity and build a stronger foundation of nationalism.

i know we can relive the old days, i have faith in us.

I had think of several worst things on how my life would end in every situation I am in. I’m not that dumb and cruel, but somehow my imaginations goes beyond acceptable climax. Ok, I am not talking about death issues here, well, not the kind of cutting-my-wrist-with-razor-blades thing, I am not emo–in fact I have the potentials to be the opposite. But each and everyone of us have some sort of imagination disturbances, mine is thinking of the worst case scenario there is.

This imagination disturbance, as I wanted to call it often happens when I’m travelling or let’s say, doing things alone. Like riding the jeepney and how would the bad guy tries to robbed me alone in the dark streets, alongside of Commonwealth in the middle of the night, or what if someone breaks in our house while everyone is deep asleep. It is also there while I’m walking alone after the late film showing in UP Campus or just by buying something in a sari-sari store nearby. Thinking ahead of the worst case scenario helps me prepare myself and luckily, prevent bad things to happen. But it’s not always the case, you can’t always have a back-up plan.

You just can’t think of  the imagination depression I’m having each and every time this disturbance tries to spoil me. Every situation has it’s fair-share of intensity. Just think of the humongous stress of riding the plane. I know in fact the small chances of my survival–I can’t swim, I have a little of what they call altruism in me so if ever the plane would crash, errrr.

It is so obvious that I am alive as of the moment, but this present moment is what I wished for at that exact moment. They said turbulence is pretty normal. Well, they are the people, I think, who had lived to tell the tales.

Matchbox twenty is raging my eardrums at the first quarter of the flight. Things are pretty normal aside from the occasional bumps, the pilot has informed a bumpy ride ahead beforehand. Then, here comes my dilemma. What if the engine fails? I am looking steadily at the jets wings. What if the thunderstorm ahead is too much to handle? I read the survival kit pamphlets, how to use the life vest, how to use the oxygen mask. I am over reacting, or not. Don’t get me wrong, it’s just the effect of my screwed imaginations.

I wanna hit the lovers beside me. Instead of being in jive with the mood inside the plane, they are teasing and caressing each other. Bullshit! I am into it. Finally, the fruit of my disturbed imaginations is coming into life and I don’t know if I like it at all.

I was still observing, then the intensity of the turbulence painted a ‘what’s happening’ look for each passenger. I felt the Vietnamese couple behind me is dissing the pilot, the Latinas at the other end of the row is now praying with their rosaries at hand. That time, I still had the courage to throw this ” Please Lord God, let me be included in their prayers”. I don’t know if they are selfish or what, just makin sure.

Then the mood is movie-like. The lovers beside suddenly felt the no-joke situation. They started to feel the mood and unfortunately they over felt it. The plane started to tremble as well as our body. There is a frequent sensation of free fall, we almost hit our heads in the upper deck cabin. It is no joke at all. I am waiting for the oxygen mask to release, just to add to the movie-like scene.

Funny, with my own version of prayers and wishes my imaginations is non-stop. I was silently laughing at the sudden mood swing of the lovers beside me, the viet couple behind me is now talking or rather shouting at each other. In my right side, the Latinas are praying hard and inside me, I am wishing that the Latinas includes us all in their prayers.

Then the plane is smoothly flying once again. You can feel the accumulation of CO2 with the groups simultaneous sighs. Then the rest of the flight went fine.

I thought i’ll be a victim of my own plotted climax. The way this over active imagination freaks  the hell out of me. Now I had the taste of my own fabricated scenes. Thanks God He didn’t continue the plot it until the denouement. Whatt ride indeed.

————->sa wakas. bawas sa draft ang entry na to. LOLS.

Prologue: Pagbigyan nyo na ako sa prologue na to. Nababanas ako dahil sabi ko sa sarili ko, di ko na patutulugin ang hocrux ni budoy na nilagay ko sa blog na to.  Pero ayun, idle mode for a week.

Ikukwento ko ang init-lamig na experience ko sa Texas at ang mala-pelikulang tubulence drama sa eroplano pauwi. Guitar hero world tour fights, meebo nights, doggie mornings, NASA trip, sound trippin, boring nights, boring days, gala afternoons and boring nights…teka, did I forget to write boring? haha

Errrr, yan palagi ang nasasabi ko sarili ko sa dami ng awkwardness moments sa byahe kong ito. Una, isang beses ko palang na-meet ang aking relatives sa Texas, pangalawa, mahihiyain sila sa personal.

Pano ko ba to sisimulan, ang hirap gumawa ng blog makalipas ang dekada kung kelan nangyari ang topic mo. Ganito nalang for our sake! Bullets! (Ngayon ko lang naisip to, muntik ko ng idelete ang blog na ito at wag ng ituloy. lols)

* Di mo maintindihan ang weather sa Texas, lalabas ka ng malamig, kinahapunan, sobrang init and vice versa

*Ni hindi ako kinakausap ng mga pinsan kong sila Banana Blue at Banana Pink. Sobrang shyness sila. Mukha ata akong monster.

*Si Max lang ang lagi kong kausap, matapos ang 2 weeks stay ko sa Texas,  magka-amoy na kami.

*Natutunan kong i-play ang nabuburong kanta sa playlist ko. Palagi nga akong naka-shuffle songs option pero palagi ko naman fino-forward para mahanap ang gusto kong kanta. Isang malaking failure! haha

*Na-appreciate ko ang langit. Puro langit shots lang ang nagawa ko dahil hindi ko mapicturan ang mga tao sa bahay.

*Dumami tigyawats ko. Demmet. Palagi akong puyat dahil sa time difference sa Pinas idagdag pa ang difference sa California at Canada mga ka-meebow ko.

*Dumami ang pamasko *wala ng kasunod na text. lols

*Natutulala tuwing stock market ang kinukwento ng uncle ko.

*Natuwa naman at nabisita namin ang NASA Houston Center.

*Natuwa lalo dahil ang ganda ng outlet sa Houston. *drools sa lahat ng signature items

*More guitar hero fights

*More Mp3 moments, here’s my favorite spot to listen to my music. Im sitting in the grass just 3 ft away sa tree na yan. errr. EMO. lols

*Napagtanto kong *single ladies pala ang sinasabi ni Beyonce sa kantang “Single Ladies”. Ang tanga ko, akala ko “Jiggele-deee” “All the Jiggele-dee” Errr

*Hindi ako gumastos, ayeeee

Tama na nga. Seryosong nakalimutan ko na mga gusto kong sabihin. Kakabanas!

nakakatawa man. pero naalala ko noong 4th year high school, ng tinanong kami ng aming values teacher kung sinong sikat na personalidad ang idolo mo sa kasalukuyan. pinapaga kami ng isang mini-obra kung papano mo sya ippresent.

lahat may kanya-kanyang pambato. nandyan ang cliche na idolo, si mareng oprah. tapos si princess diana, pope john paul, ninoy aquino, nora aunor at marami pang sandamakmak. pero ako. mahal ko noon si song hye kyo. lols

todo download ako ng mga pictures nya. ang iba, ginawa ko pang wallpaper. gumawa ako ng photo-mosaic na nilagyan ng kanyang bio na pinrint sa isang photopaper. feeling ko, ang may pinakasosyal na canvass noong panahon na yun.

akala ko nakakahiya ang pinili ko sa mata ng mga classmate ko. pero medyo natuwa ang mga seatmate ko dahil sa sobrang glossy ng paper. lols. akala ko dun na nagtatapos ang activity. yun pala, isa-isa mong ipapaliwanag kung bakit sya ang napili. errr. di ko na maalala ang sinabi ko. pero isa lang ang tyak ko. tinanblan si values teacher. favorite nya daw si jenny ng endless love at minsan eh nakikinood sya sa ibang bahay pag di nya aabutan ang oras ng pagpapalabas sa tv.

kilalang-kilala ko ang picture na to dahil kawawa sya at naging wallpaper ko sya ng ilang linggo. haha.

o sya sya. habang nagbbrowse kasi ako ngayong umaga.( kagigising ko lang at 12:32am na, saka ko na iblog ang houston experience ko. ) nakita ko sa wordpress.com  eto.

sya ang official goodwill ambassador ng youTube symphony orchestra. ito ang channel nila sa youtube

at ito ang pinaguusapang engrish dialogue ni idol. watever man ang tunong ng iyong engrish. i still love song hye kyo. lols. saka ang kyowt pa rin oh! lols

errr. bago pa man mag-fall ulit. i should post this

January 8, 2009; 8.28PM : Kakauwi lang namin galing sa piano lesson ng dalawa kong pinsan. Itago nalang natin sila sa pangalang Banana Pink at Banana Blue. Tapos ng lesson diretso kami sa nearby mall to eat dinner. This mall also made my stay here in Houston- salamat ke mac store! lols

Pero, wala  dyan ang punto ko. Hayaan nyong umiral uli ang bali-baliko kong obserbasyon at uutal-utal na pagpapaliwanag.

Simula napadpad ako dito sa Amerika, unti-unti kong nasasaksihan ang mga ugaling ini-stereotype natin sa mga taong nakatira sa bansa ni Uncle Sam. Kung gano daw sila ka-liberated etcera.

Sa halos limang-buwan ko dito. May konti-konti narin naman akong na-obserbahan sa kanila. Hindi ko nilalahat dahil sobrang laki ng Amerika to generalize. Siguro dun lang sa lugar namin malapit sa San Francisco. Ang mga tao dito ay medyo ‘extra’ nice. Yun tipo ng unang linggo ko sa Amerika, sa tingin ko e ang dadaldal nila. Masalubong mo sila sa sidewalk mag “Hello” at “hi” sila sayo. Masuwerte ka pa pag yun lang ang inabot mo merong sobrang cheerful at parang gusto ng makipagkwentuhan sayo habang magkasalubong lang kayo. Isa pa, mind-your-own-business dito. Wala silang paki sa pinaggagawa mo as long as di ka eskandaloso masyado. Kahit anong isuot mo, oks na oks. Dito ko lang naranasan pumasok sa Calvin Klein store na nakapang -tulog-dorm ang suot. Hindi ako OA, pero ilang beses ng nangyari na nasa mall ako at ganun ang mga suot ko. Hassle free. May mga tao pa nga minsan sa mga train station, “fine dining” resto, fastfood, grocery store na may mga grasa pa ang mga kamay at damit. Ewan ko ba, pero di mo pa mapapansin na ganun sila kadugyot hanggat di mo sila titigan. Minsan nga sa tingin ko, ako lang ang nakakapansin non.

Saka ko na  i-elaborate ang kaugalian in general, dito muna ako sa HOUSE OF DISCIPLINE title ko.

Nagkausap kami ng Tita ko one time ng hinatid namin si Banana Blue sa kanyang taekwondo lesson. Twice a week ang kanyang training, 30 minutes each lesson. Maraming tao sa facility, sa katunayan mayroong class ding pang-pampamilya. Nakakatuwa sila panoorin pero nakakahiya kumuha ng pityur-pityur kaya lahat stolen.

Dinadala ang mga pinsan kong Banana sa lesson after ng klase nila na natatapos usually ng 3pm.

Once a week din, dinadala nga silang mga saging sa piano lesson. Ang taekwondo at piano lesson natatapos ng mga 7:30. Sabi ng tita ko ” ..kahit may kamahalan ang mga lesson na yan, pumapayag pa rin ang mga magulang para hindi lang sila nakatutok sa computer maghapon..”

Isa pa daw dahilan nila e , sa sobrang busy ng mga tao dito sa Amerika, ni wala silang pagkakataong makisalamuha sa mga tao. Their environment here is too limited, infact it’s too articifial and unhealthy. Even the foods are articifial. Timing, I got here ng christmas vacation so they are at home, este they are at their own rooms. Playing video games all day. Ni wala na rin silang ganang kumain.

Taekwondo lessons and piano lessons may be good investment for them, they are preoccupied and they learn skills, but  still–I felt it’s unhealthy. Instead of spending time at home chatting with family members and doing stuff together-eating together.

Well, maybe I am too biased with my opinion and stuff. Pero kasi, I experience the joy and life of having quality time, ‘Pinas Style’.

Marami ang implikasyon para sa akin ang mga ibang activities dito sa Amerika, lalo na sa mga bata. Kabi-kabila ang mga tutorials, art class, music class, swimming class, dance..lahat na. Bukod sa paglalagay nila ng extra cream at cherries sa menu description na para madagdagan ang skills ng mga bata, ma-build ang kanilang character, matuto silang makipag-socialize, malayo sila sa computer games at cartoon shows at marami pang extra side dish sa tabi-tabi, repleksyon lang ito ng lipunang umiiral sa bansang ito.

Artipisyal na pinupuno ng mga klaseng ito ang mga oras na hindi natutugunan ng mga tao sa paligid nila, dahil sa sobrang bilis ng oras, dahil sa sobrang halaga ng oras, dahil sa kakulangan ng oras at dahil sa presyong nakatatak sa oras.

Oras nga naman sa bansang ito, bawat tik ng orasan may halaga. Sinasamantala naman ng industriyang ito ang kakulangan ng oras na inilalaan ng mga magulang sa kanilang mga anak. Errr. Ayaw kong magtunog hater o anuman.

Sa tingin ko, matindi ang impak ng mga circumstances na ito sa pagbuo ng karakter ng mga bata. Eto pa naman ang punto kung saan ang bawat pangyayaring internal at eksternal ng mga bata ay kailangan ng makakapitan upang magabayan sila sa tamang landas. Nagagabayan sila sa mga activities na to, pero iba ang values o pagpapahalagang mapupulot mismo sa iyong mga magulang, ng pamilya.

Dahil puro artipisyal na kapaligiran ang kanilang kinagagalawan, nahihirapan silang mag-adjust sa sudden changes ng kanilang paligid. Tulad ng pagdating ko dito, sa totoo lang, wala pa sigurong 3 minuto ang span ng pag-uusap namin ng dalawang saging dito sa dalawang linggong stay ko. Lalo na si Pink Banana, tuwing nakikipagusap sa kanila na nandun ang presence ko, pabulong sya kung magsalita. Hindi naman daw sya ganito, tuwing may mga bagong tao lang. Pero sa isip-isip ko. Normal naman sa bata ang maging mahiyain sa simula. Ngunit ang maging mahiyan matapos ang dalawang linggo at idagdag pa natin ang ilang beses na rin naming pagkikita sa pinas, parang kataka-taka naman.

Ang epekto sa sosyal na pakikitungo nila ay halatang-halata, maging ang moral build-up nila malamang sa mga kanong nakapaligid sa kanila nila napulot. Hindi naman natin masisi ang mga magulang dito sa Amerika na halos walang oras sa bahay dahil sa daming iniisip na babayaran, lalo na dito sa amerika na literal na habang-buhay ka merong babayaran.

Well, well. Siguro inggit lang ako sa kanila dahil di ko natry ang magkaroon ng mga gantong lessons, pero at least kampante ako sa pakikitungo ko sa ibang tao at sa values na napulot ko sa Bansang hirang, yesss!. Let us not include financial stability and comfort, I will still choose Pinas for many reasons, reasons that surpassed the superficial life that is defined by wealth.

ewan ko ba kung bakit ganto ang itsura ni bella at edward sa poster na to. tinamaan yata sila ng malarya.

timing na timing months bago ipalabas ang twilight na-edit ko ang walang kamalay-malay na rosas sa aming bakuran. konting galaw sa exposure and, bulaga! mala-stephenie meyer cover na ang dating.

escarlate petalum ang pinangalan ko sa photo na to. matapos ang twilight fever. ni-repost ko sa title na ‘phenom’

daan nalang kayo sa multips site ko. wapak!

halos ilang araw nalang bago magshowing ng napansin kong mainit na usapan pala ang twilight. haha. “bampira bampira, isang mutang bata!” naalala ko nasa sinehan ako noon, pinagpipilian mga nakapilang holiday movies. pero di nagwagi si twilight, ni wala nga sa choices. lol. inuna ko ang changeling ni manay angelina.

then, after ng sine adventure na ako lang ang literal na mag-isa sa sinehan. wan ko ba kung nasaan ang populasyon ng california ng naisipan kong manood ng sine. ok, balik-balik. after ng sine adventure. umorder ako ng twilight saga, then kinansel ko. twilight nalang muna bilhin ko. mahirap na baka di ko magustuhan, sayang ang isang set.

then, after 2 months. kalahati pa rin ako ng libro. noong una, binabagalan ko sa sobrang bilis ng phase ng istorya. sayang ang moolah kung tapos agad. inuna ako ang beedle the bard ni tita jk rowling. natapos ko na sya. nasimulan ko pa ang 100 years of solitude, nakatengga pa rin ang libro.

noong new years day. naisip ko sya ulit basahin. aba, aba. ang bagal naman ngayon ng phase ng istorya sa half ng libro. naisip kong panoorin ito online. aba aba. tinamad ako kalagitnaan uli.

well well, hanggang ngayon di ko ba alam kung kakagat sya sa akin o wala lang.

let’s see.

ok. kailangan ng matinding paliwanagan muna dito sa comment na to. bago pa man ako naghibernate months ago. namataan ko na tong comment na to. october 5, 2008 is the date. simula noon. pag gusto kong matawa at maasar at the same time. binabasa ko lang to!

hala sige basa!

alm mo ba na hindi ako nagagandahan sa mga pinagsusulat mo jan…… hindi ka karapatdapat dyan,hayop ka gago.putangina ka kailangan ko ng sagot dun sa ass. ko tapos nung ipapasa ko na hindi ayos,bagsak ako alam mo ba yun ng dahil lang sa mga pinagsusulat mo dyan.di ko matanggap at ikaw pa ang nagsulat nyan.
Kung alam mo lang,kung alm mo lang talaga yun nalang ang chance ko at yun pa ang topic na binigay sa akin.ang lakas ng loob ko na ipasa kasi alam ko na computer ko kinuha tapos ganon lang pala hayup ka mamatay ka na sana di kita gusto.kung kilala lang talaga kita pinademanda na kita kahit anong ,mangyari sakin mabigyan lang ng katarungan yung pagbagsak at tigil ko sa pag-aaral. kaya kung ayaw monbg masiraan ng pagkatao mo.tapos hindi pa kumpleto mga storyline dyan hayup ka kung gusto mong maka ganti,pagaralin mo ako sa Ateneo.putang ina mo ka. kung kilala mo lang talaga mga briones na katulad ko.at kung sino ka man magtago tago kana at bantayan mo mga kilos mo.dahil aalamin ko lahat ng pagkatao mo pati mga ninuno mo.maari din agad tayong magkita.at papahanap kita sa abogado namin

pasensya na ha? ang sarap lang i-BOLD at lakihan ang font. watever sayo Ms Gerlyooooooo. kasalanan ko bang personal accounts ang pinaglalagay ko dito at hindi scientific facts? sorry na daw ha? Lols

yaan mo ate. pag-yumaman ako. di lang kita pag-aaralin sa ateneo. susuhulan ko pa ang mga prof dun para i-accelerate ka na nila ng mabilisin at di na pumuti ang buhok nila kakahanap mo ng sagot sa internet, aight? ismaaaaaaayl na kasi!

saka ate. ispiking of demandahan. aba aba. copyright infringement ata yang ginawa mo pero dahil personal accounts ko lang sya at intectual rights lang meron ako. ligtas ka men! lols. dapat kasi inamin mo sa prof mo na kinuha mo lang sa internet para naman sakin sya nagalit at ako binagsak nya.

anuba. natatawa naman ako. tinitignan ko kasi isa-isa mga pinagsusulat ko dito. ni walang papasa sa academic papers. lols. kaya di ko maisip kung ano pinasa mo. di naman kaya yung page tungkol sa akin? haha.

errr. whatever ka. sorry kung nasira ko kinabukasan mo. di na mauulit. sana di nalang naimbento ang internet at nasayang ang pagiging good boy ko. Haha

ispiking of storyline. haha. medyo may alam naman ako kung ano ang storyline ate. at ni isa. walang ISTORYA sa blog ko. hay naku. pero. haha. naku. nababaliw na ako.

sige sige. pasensya na kayo kapwa ko blogger. madedemanda ako ng di-oras. may alam ba kayong matataguan? matindi talaga ata ang galit sa akin ni ate na itatago na nalang natin sa pangalang, Gerylnoooooooooooooooo.

FTW!

Minsan, mabait din naman akong estudyante. Sabi ni propesor sa pagsulat ng pananaliksik, i-site daw ang source kung saan ko pinagpupulot ang mga impormasyon. Dahil dyan, eto ka! wapaaaak!

Ang industriya ng porn sa amerika ay humihiling din ng bailout sa kongreso?

As the financial crisis continues, more and more industry are seeking assistance from the federal government. The most recent casualties– adult entertainment industry.

Larry Flynt, publisher of Hustler and Joe Francis, CEO of Girls Gone Wild asked for federal support of $5 billion last wednesday. “The porn industry has been hurt by the downturn like everyone else…”  said by Owen Moogan,spokesman for Hustler.

 ”People are too depressed to be sexually active,” Flynt said in the statement. “This is very unhealthy as a nation. Americans can do without cars and such but they cannot do without sex.”

“With all this economic misery and people losing all that money, sex is the farthest thing from their mind. It’s time for congress to rejuvenate the sexual appetite of America. The only way they can do this is by supporting the adult industry and doing it quickly.”

Ooooh lala! Greatest quotation of the year. lols “This is very unhealthy as a nation. Americans can do without cars and such but they cannot do without sex.”

Alam kong isa-isa ng naglalabasan ang bawat industriya para humingi ng tulong sa pamahalaan. Pero kagulat-gulat lang to para sa akin. Industriya pala sya dito. haha.

Well, well. Wala pang tugon ang kongreso sa bailout na ito.

Ano tingin mo?