Buszując w codzienności

Kopenhaga: śniadanie w ogrodzie botanicznym, odprawa warty i relaks.., relacja cz. 2

2015-05-03T20:35:00.000+02:00

Drugiego dnia Kopenhaga pokazała wiele swoich twarzy, zdarzało jej się przypominać nie tylko sąsiedni Sztokholm, Oslo, czy kochane Helsinki, ale i Rzym, Wenecję, Amsterdam, Berlin a nawet Londyn, jako miasto hanzeatyckie, przypominało miejscami Rygę oraz Gdańsk. W tej mozaice skojarzeń nie utraciła jednak osobowości, na całe szczęście wbrew moim przypuszczeniom, najmniej przypominała Tallinn, a jej słodki wymiar zrównoważony został przez bardziej charakterne, alternatywne części miasta. Gdyby jednak przyszło mi odpowiedzieć na pytanie, co takiego jest w tym mieście, czego nie ma nigdzie indziej, nie ukrywam, że ciężko byłoby mi znaleźć odpowiedź, wykluczając, rzecz jasna piknikowy cmentarz i hipissowską wioskę ( o której później), tak naprawdę Kopenhaga stanowi doskonałą kompilację tego wszystkiego co możemy w Europie spotkać. Miksuje w przyjemny sposób Skandynawską estetykę z dorobkiem zachodniej Europy, wyrażając przez swą architekturę zarówno hanzeatyckie korzenie, jak i Skandynawską prominencję.

Ceny i noclegi w Kopenhadze

Kopenhaga jest droga. Co nie powinno, być rzecz jasna żadnym odkryciem biorąc pod uwagę, że to część Skandynawii. Tak naprawdę, wszystko jest drogie, poczynając od wody, suchej bułki na noclegu i transporcie kończąc. Dlatego jeśli chcemy spać tanio możemy a) przekimać się na lotnisku, b) skorzystać z couchsurfa ( jednak trzeba to zrobić z dużym wyprzedzeniem, inaczej nici z tego), c) uzbroić się w cierpliwość i szukać noclegu np. na hostelsword.com. Niemniej jednak, tani nocleg w wypadku Kopenhagi to ten za około 100 zł na noc od osoby, oczywiście biorąc pod uwagę wieloosobowe dormitorium. W takim właśnie przyjemnym miejscu, w koedukacyjnym dormie z multikulturowa atmosferą, spędziłyśmy naszą drugą noc. Moja Mama, jest idealnym towarzyszem podróży, żadne warunki jej nie straszne, z uśmiechem przyjmuje wszystkie przeciwności losu i nieudogodnienia. Musielibyście widzieć, z jaką radością wdrapała się po malarskiej drabie ( sic!) na trzecią kondygnacje piętrowego łóżka, krzycząc wesoło, że znów czuje się jak na harcerskim obozie z przed lat. W miedzy czasie nawiązując znajomość, z dwoma polkami i grajkiem z Australii, który umilał czas, swoimi zbereźnymi opowieściami, przeplatanymi brzdękaniem na gitarze.

Piknik w ogrodzie botanicznym

Rano skoro świt, spakowałyśmy nasz dorobek, w postaci jednego plecaka i z prowiantem kupionym dzień wcześniej w supermarkecie ( w Danii w niedziele, sklepy są zamknięte) udałyśmy się do parku na piknik. Nasz hostel, położony był w samym centrum, po kilku minutach spaceru,byłyśmy w przepięknym parku, połączonym z ogrodem botanicznym. Rozbiłyśmy tu piknik, siedząc na ławce, wdychając świeże powietrze i obserwując jak miasto jeszcze sennie budzi się do życia. Dopiero po godzinie relaksu w słońcu, zaczęli pojawiać się w parku pierwsi spacerowicze.

Korzystając z okazji, odwiedziłyśmy piękną palmiarnie. Co zabawne, a ni ja ani moja mam nigdy szczególnie nie lubiłyśmy kwiatów. Wszystko zmienia się, gdy człowiek, staje się posiadaczem własnego balkonu. Nagle do żywego, jestem zainteresowana wszystkimi kolorowymi pnączami, którymi mogłabym obsadzić mój balkon. Chłodzimy więc wzdychając do tych krzewów, nie mogąc nadziwić się, jak bardzo zmieniły nam się poglądy i gusta, w przeciągu ostatnich kliku lat.

Będąc w Kopenhadze, obowiązkowo, musicie odwiedzić ten botaniczny ogród (wejście bezpłatne). Jest rozległy i bardzo malowniczy, a palmiarnia, dostarcza sporych wrażeń. Sam ogród usytuowany jest w bardzo ładnej części miasta, skąd kierując się na północ dotrzemy do sławetnej syrenki. Zanim jednak staniemy przed tą przereklamowana kobieta rybą, możemy zobaczyć architekturę, która zasługuje na o wiele więcej uwagi..

Północne rewiry, port i Cytadela

Niespiesznie więc, przemierzamy, kolorowe uliczki w północnej części miasta. Zaglądając ludziom na podwórka, obserwując zwykły niedzielny poranek. Prostota zabudowy, żywe kolory i zwykła harmonia robią wrażenie. Wszystko jest zwyczajne, bez nadęcia, funkcjonalne i nie kreowane na pokaz to lubię w Skandynawii, dlatego mnie tu ciągnie i wracam tu przy każdej okazji.

Zanim dotrzemy do Syrenki, warto pokręcić się po symetrycznych uliczkach, w okolicy cytadeli, sama cytadela jest ciekawa, bowiem, po przejściu przez wał i wiekową bramę ( z jednej strony norweską z drugiej zelandzką) znajdziemy się w na małym słodkim osiedlu, otoczonym zielonym wałem, obrośniętym trawą. wszystko to sprawia, bardzo przyjemne wrażenie.

Syrenka

Zawsze zastanawia mnie fenomen, takich zabytków. Turyści, oblegający pomnik, chwytający biedną zrybiałą kobię ta piersi, wchodzący jej na plecy, sadzający jej dzieci na głowie... Uciekam jak najdalej od tego typu "zabawnych " fotek z podróży, z chęcią jednak przygadam się tłumom, które niczym zwierzęta w cyrku, wykonują najróżniejsze akrobacje. Stoimy wiec chwile i przyglądamy się temu oblężeniu z nieskrywanym zainteresowaniem. Ponieważ czas nas goni, po kilku minutach opuszczamy, nadbrzeże. Co prawda na wyjeździe nie lubię się spieszyć, wyjątkowo jednak patrzymy na zegarek, bo o 12 chcemy ( skoro już zapędziłyśmy się w te strony) zobaczyć, dla porównania, czym różni się odprawa warty londyńskiej od kopenhaskiej.

Odprawa warty

Nudzą mnie wszystkie wojskowe prezentacje, rzucamy więc okiem, na maszerujących panów, tłum na szczęście, jest o wiele mniejszy niż pod Buckingham Palace, łatwo więc dostrzec co się dzieje, a dzieje się nie wiele, Całe przedstawienie jest o wiele mniej efektowne od brytyjskiego. Za to kolorystyka strojów oraz sam Pałac przemawia do mnie o wiele bardziej. Wszystko odbywa się na zamkniętym z ośmiu stron placu z widokiem na port z jednej strony, a katedrą ( momentami bardzo zwinnie udająca Bazylikę Świętego Piotra w Watykanie) z drugiej strony.

Po odprawie warty, ciśnienie opada, już nigdzie nie musimy się spieszyć, wynagradzamy więc sobie kilku godzinny spacer i wykładamy się na pachnącym, drewnianym pomoście z widokiem na operę. Dokładnie rok wcześniej ( daty zgadzają się co do joty ( tu relacja z Oslo )) spędzałam w ten sposób święta Wielkiej Nocy, wylegując się z moja Karola, na drewnianym nadbrzeżu w Oslo. Nie ma nic przyjemniejszego, niż wyłożyć się w wiosennym słońcu, tuż nad wodą i oddać się czystej przyjemności jaką jest obcowanie z drugą osobą, rozmowa, obserwowanie przechodniów i czytanie na głos. Tym razem w podróż ze mną pojechał, autorka Muminków - Tove Jansson i jej opowiadania dla dorosłych "Wiadomość".

Leżałyśmy więc tak, wspominając różne historie,wymieniając się spostrzeżeniami na temat tego co zobaczyłyśmy, w międzyczasie podjadając nasz prowiant. Co jakiś czas, milczałyśmy by z nową energią wrócić do rozmowy. Nie wiem czy istnieje, lepszy sposób by naładować baterię, ja nie znam:)

Późnym południem ruszyłyśmy dalej, w stronę Chrisiatni. Zafascynowane tematem Hipiosowskiej Wioski, która naprawdę zrobił na nas wrażenie. To jednak, temat, do którego chciałam wrócić w osobny wpisie.

Kopenhaga to nie jest miasto, z listą zabytków do obejżenia ( a może po prostu, ja nie umiem już w ten sposób patrzeć na żadne miejsce?), to miasto, które trzeba oglądać powoli, dzielnica po dzielnicy. Przemykając się spacerkiem, od Christianii, przez Indry By, Latinerkvarteret po Norrebero. Obserwując ludzi, wchodząc do lokalnych kawiarni, jeżdżąc miejskim rowerem, oraz odwiedzając małe lokalne sklepiki. Chętnie wrócę tu by przyjrzeć się z bliska, obrzeżnym dzielnicom. Szczególnie tej słynącej z niezbyt pochlebnej opinii..
Wizyta tu i liczne skojarzenia, jakie przywodziła mi na myśl Kopenhaska architektura, uświadomiły mi, że chyba czas na chwilę pożegnać się z Europa Zachodnią i ruszyć w przeciwnym kierunku inaczej żadne z kolejnych odwiedzanych na zachodzie miejsc, nie zrobi na mnie wrażenia. Nieustające uczucie deja vu, to zły syndrom. Patrze więc tęsknie w kierunku wschodu...

Proste czynności dają szczęście - Warszawski lifestyle, Targi Śniadaniowe i Wzory w Ogrodzie

2015-04-30T22:35:00.000+02:00

Gdy oglądam się za siebie nie dowierzam, że też potrafiłam tak komplikować sobie życie. Nieustannie wyszukując sobie jakieś kosmiczne cele, ograniczając się zasadami i katując listami must see, must have, must to do... I nie znaczy to wcale, że nagle stałam się jakimś hedonistycznym nihilistą, który postanowił, na znak protestu odziać się w wór pokutny i zawalczyć z systemem. Chodzi mi o coś zupełnie innego, o zwykłą satysfakcje z codzienności, która mam wrażenie, gdzieś uciekała mi przez lata. Potrzebowała ćwierć wieku, by nauczyć się cieszyć się żyć codziennie, a nie od święta, celebrować zwykłe wtorkowe śniadania, czwartkowe kolacje i poniedziałkowe obiady. Każdy dzień jest ważny, a ja ciesze się z najprostszych rzeczy. Cieszy mnie śniadanie, jazda na rowerze do pracy, rozmowy z przypadkowymi ludźmi i telefoniczne konferencje z przyjaciółmi, gotowanie, spacer czy leżenie na trawie. Myślę, że zawsze w pewnym sensie potrafiłam cieszyć się codziennością, jednak ciągle czegoś mi brakowało. Na coś czekałam, do czegoś dążyłam, potrzebowałam jeszcze coś zrobić, gdzieś dobiec, coś zaliczyć, gdzieś być, coś kupić by osiągnąć tą pełnie szczęścia. Teraz mam wrażenie, że niczego więcej mi nie trzeba. Czuje,że mam wszystko, a przynajmniej wystarczająco, by budzić się rano i dziękować, że jestem tu gdzie jestem. I to nie znaczy, że osiągnęłam wszystko, bo jestem gdzieś na początku drogi, która być może zawiedzie mnie tam gdzie chciałabym dotrzeć i to nie znaczy, że rzeczywiście mam wszystko, ale to bez znaczenia, bo po prostu codzienność daje mi radość. Zyskałam nieznany mi wcześniej spokój, który pozwolił mi pozbyć się tej dzikiej targającej nerwy frustracji. Nauczyłam się radzić sobie ze stresem i skupiać na chwili obecnej. Nie przejmować tym na co nie mam wpływu i czego zmienić nie mogę. Tym sposobem osiągnęłam poziom chill- outu, który innym przychodzi z trudem nawet po używkach. Polecam wziąć trzy wdechy, zasiąść w fotelu wygodnie i pomyśleć o tym co Was dobrego spotkało tego dnia.

Tymczasem zapraszam na relaksującą relację z minionego Warszawskiego weekendu. Warszawskie targi Śniadaniowe oraz kolejna edycja Wzorów w Ogrodzie, Warszawskich targów designu. Czyli wszystko to co lubię w jednym miejscu i czasie: ludzie, jazda na rowerze, dobre jedzenie, piknik na świeżym powietrzu, leżenie na trawie, długie rozmowy i dobry design. . Lifestyle w czystej postaci, pełnia szczęścia. A jak wygląda Wasz idealny Weekend?

Burger z Burakiem - jestem oczarowana!

Kopenhaga: rowery, dobry design, Carlsberg i obiad na cmentarzu. relacja cz. I

2015-04-28T02:32:00.000+02:00

Wyjazd to najlepszy sposób by pobyć z drugim człowiekiem, poznać go lepiej, nadrobić zaległości czy zacieśnić więzi. Nie ma nic przyjemniejszego niż, co jakiś czas ruszyć się z miejsca i pobyć, z którymś z przyjaciół sam na sam, a walkę z codziennością zamienić na bój z obcą walutą, nieznanymi obyczajami, lotniskowymi leżankami czy hostelową ciężką atmosferą.

Dawno nie podróżowałam z moją Mamą, gdy więc w lutym pojawiły się tanie loty do Kopenhagi,decyzje podjęłyśmy w kilka minut. Nasza rozmowa wyglądała mniej więcej w ten sposób: Ja: Mamu są tanie loty do Kopenhagi, lecimy na rowery?Beatka: Rezerwuj! Tym sposobem jeden z kwietniowych weekendów spędziłyśmy rozkoszując się bajeczną pogodą, niesłychanie świeżym skandynawskim powietrzem i przede wszystkim swoim towarzystwem!

Miałam to szczęście odwiedzić wcześniej wszystkie skandynawskie stolice, a nawet zobaczyć spore połacie tej części Europy, do wizyty w Kopenhadze podchodziłam więc nieufnie. Po prze-googlowaniu dziesiątek stron opisujących co warto byłoby zobaczyć, uznałam, że to słodkie małe miasteczko, na kształt Talina ( którego nie jestem największą fanką). Bałam się, że braknie tej słodkiej mieścince tego pazura i oryginalności, który przyciąga mnie jak magnes od lat, karząc śledzić skandynawskie blogi, portale z designem i uliczną modą czy też nużyć się w skandynawskiej literaturze. Patrząc na internetowe przewodniki uznałam, że wszystko co to miasto ma do zaoferowania zamyka się na jednej ulicy kolorowych domków ,pełnej smażalni ryb i gofrów, lodziarni i przelewających się tłumów turystów ( Nyhavn) która niekoniecznie jest tym czego szukam w podróży.

Skończyło się jednak na szczęście tak jak lubię najbardziej, z kocykiem pod pupą na pikniku, wizytą na cmentarzu, degustacją lokalnych trunków i zwiedzaniem targów staroci. Niespiesznym spacerze ulicami starego miasta, obserwowaniu ludzi, leżakowaniu na drewnianym pomoście i pikniku w ogrodzie botanicznym, było tez alternatywnie za sprawą wizyty w hipisowskiej wiosce w dzielnicy Christiania,gdzie od samych oparów marihuany można się było nieźle wstawić, ale o tym w osobnym poście.

Spanie na lotnisku w Kopenhadze
By ta historia miała ład i skład, muszę zacząć od nocy na lotnisku. Od czasów londyńskiego życia nie jest to dla mnie wielkie wydarzenie, jednak to co zastałam na kopenhaskim lotnisku było dla mnie naprawdę szokujące! Przywykłam do tego, ze trzeba się zwinąć w kulkę na swojej kurtce, gdzieś we wnęce drzwi do zamkniętej wypożyczalni samochodowej ( jak na Stansted) czy na ławkach przedzielonych podłokietnikami (Stansted), na złączanych fotelach Starbucksa ( Luton), taśmie transportującej bagaże i karimacie ( Edynburg), ale prawdziwych leżanek (wygodniejszych niż moja rozkładana rogówka!) zupełnie się nie spodziewałam! Zacznę więc od tego, że polecam absolutnie spanie na kopenhaskim lotnisku, Na pietrze II Terminala, czekają na Was pachnące, skórzane okrągłe tapczany idealne by wyłożyć się na nich i zasnąć w dwie, a nawet trzy osoby.

Transport z Lotniska w Kopenhadze
Transport z lotniska również jest genialny. Z miejsca czuć, że jesteśmy w Skandynawii, że wszystko działa jak należy, jest zorganizowane z rozmysłem i wyczuciem estetyki. Z lotniska dostaniemy się do centrum miasta metrem w mniej niż 20 minut ( bilet w jedną stronę 36 DKK)

My wysiadłyśmy w Christianii, gdzie zaczęła się nasze eksploracja miasta. Śniadanie w lokalnej piekarni zjedzone na ławce z widokiem na kanał i zacumowane barki, musiało wróżyć dobry początek dnia. Stąd wąskimi uliczkami kluczyłyśmy dookoła centrum, zwiedzając południową część zabytkowego miasta. Idąc drogą ze starówki, do Nowego Portu ( pocztówkowej alei z kolorowymi domkami) natrafiłyśmy na targ pełen staroci oraz rękodzieła. Zawsze z wielką radością obserwuje lokalnych sprzedawców i tubylców oglądających towary.

Skandynawski Design
Krążąc wąskimi uliczkami pełnymi kolorowych domków, bezwstydnie zaglądałam ludziom w okna, pragnąc dostrzec choć fragment skandynawskiej codzienności, pełnej stylowej zwyczajności i prostoty nakrapianej kolorowymi dodatkami. Tych ostatnich nigdy mi dosyć, z radością wchodziłam więc do wszystkich sklepików pełnych designerskich przedmiotów,do użytku codziennego czy wystroju wnętrz, Było ich tak wiele, a asortyment tak wspaniały, że przez moment poczułam się jak w Helsinkach, co więcej za jednym z rogów odkryłam siedzibę Marimekko ( najsłynniejszy fiński sklep z designerskimi wzorami do wystroju wnętrz), a za kolejnym rogiem sklep z ubraniami NUMPH, ultra oryginalnej, duńskiej firmy, którą wysławiałam pod niebiosa, gdy jako nastolatka aspirowałam do miana "awangardowej artystki" :).

Eksploatacje jednego ze sklepików przerwały nam dźwięki trąbki z pobliskiej ulicy, na której właśnie maszerował oddział wartowników królewskich zmierzający na odprawę. Duńskie mundury są urocze niebiesko-czarne barwy wyglądają bardzo szykownie, zupełnie nie rozumiem skąd pomysł na przedstawianie figurek wojskowych w strojach do złudzenia przypominających te angielskie? A może to chińska produkcja i tak po prostu wychodzi taniej? :) Oczywiści żartuję.

Ze starego miasta udałyśmy się nad kanał, nad którym malowniczo ciągnął się jeden z parków, za mostem ulokowała się jedna z alternatywnych dzielnic. Norrebro- jest pełna uroku, młodzieży i obcokrajowców. Swoim klimatem nieco przypominała mi Północny Londyn, street- artem Berlin, a ilością rowerów Amsterdam. ten miks wbrew pozorom sprawia bardzo przyjemne wrażenie.
Nie miałam ciśnienia na oglądnie pałaców, syrenki, czy muzeów, chciałam przyglądać się ludziom i poczuć klimat miast. To interesowało mnie o wiele bardziej niż barokowe elewacje, dlatego przechadzałysmy się bez celu, obserwując ludzi, oglądając grafitii i słodkie kamienice.

Kolacja na Cmentarzu - Assistens (Kirkegard) - nekropolia inna niż wszystkie
Cmentarza jednak nie mogłam sobie odpuścić. Będąc tu chciałam odwiedzić grób Christiana Andersena. Gdziekolwiek jestem zawsze staram się zobaczyć cmentarz, to taka moja fanaberia, nabyta w dzieciństwie ( chyba nikogo nie zdziwię, gdy powiem, że zaraził mnie nią mój Dziadek, ale to temat na innego posta). Nawet krótka wizyta na cmentarzu pozwala mi wyciągnąć wnioski, na temat społeczeństwa, które odwiedzam. Wiele, rzeczy potrafimy robić na pokaz, przygotowujemy piękne bulwary dla turystów, komunikacje miejską, czy darmowe wejścia do muzeów, cmentarzy nie tworzy się pod publiczność i to stanowi ich przewagę. Właśnie ta, nie dla wszystkich oczywista i zrozumiała autentyczność, jest dla mnie tak pociągająca. To miejsce dla tubylców i to jak ono wygląda, jaki mają do niej stosunek i jak umiejscowione jest w tkance miejskiej, jest obrazem, który mówi mi więcej niż można wyczytać w najlepszych opracowaniach czy przewodnikach. Asistens Kirkegard to skrajny wyjątek. To nie tylko, pełna romantyzmu na miarę "Tajemniczego ogrodu", nekropolia, to również park i tak też przez mieszkańców jest traktowana. Groby luźno rozlokowane są miedzy niesymetrycznymi alejkami drzew, krzewów i polanek, na których piknikują Duńczycy. Zaparkowane rowery, głośne rozmowy, spacery z psami, czy pikniki zakrapiane Tuborgami bądź Carlsbergami, to zwyczajny obraz tego miejsca. Niesamowita skromność i prostota nagrobków oraz niewymuszona atmosfera tego miejsca, wolna od hipsterskiego zadęcia i zbędnej autokreacji, sprawiała, że chciało się tutaj być.
Rozłożyłyśmy więc kocyk, wyciągnęłyśmy nasz prowiant, sącząc Carlsbergii o lokalnych smakach, leżałyśmy i kontemplowałyśmy . Często spaceruje po cmentarzu dla własnej przyjemności, zdarzało mi się czytać tu książki i siedzieć na ławce, rytualnie już odwiedzam zmarłych literatów, do których czuje niepohamowaną wdzięczność, za chwile wzruszenia, które dała mi ich twórczość. Nie przytrafiło mi się jednak, aż do tej chwili leżeć na żadnej nekropolii, sytuacja ta, gdybym usłyszała o niej z ust osób trzecich wydałaby mi się prędzej formą dewiacji niż namolności. Romantyczna aura tego miejsca, pogoda, otoczenie, piękne krzewy i wszem otaczająca nas pozytywna energia, sprawiły, że kolacja ta była jednym z magiczniejszych momentów, dla takich chwil, warto przekraczać próg domu...

Warszawskie Metro otwarcie II Linio vs (mój osobisty ranking europejskiego metra)

2015-04-13T23:48:00.000+02:00

Przypuszczam, że niewiele, jest w Europie tak wyczekiwanych odcinków kolejki podziemnej jak nasz 7 przystankowy 12 minutowy fragmencik II Lini. Stało się! W zeszłą niedziele uroczyście uruchomiono II Linie łącząca Wole ( przystanek Rondo Daszyńskiego) z Pragą zatrzymując się na Dworcu Wileńskim. Niestety na uroczystym otwarci być nie mogłam, cieszyłam się wówczas Katowicami i piękną letnią pogoda na południu Polski, nadrobiłam jednak zaległości już we wtorkowe popołudnie po pracy, zwiedzając każdy kolejny przystanek.

Mimo, że jestem zwolennikiem prostoty, przekombinowane kompozycje nie budzą mojego entuzjazmu, potrafię docenić nasze metro. Jadąc tak z prawego na lewy brzeg myślałam o wszystkich metrach, którymi do tej pory miałam okazje śmigać, szybko więc dokonałam rachunków w głowie zestawiając Warszawską II linie z tymi widzianymi na własne oczy w : Wiedniu, Budapeszcie, Pradze, Berlinie, Rzymie,Walencji,Barcelonie, Brukseli, Amsterdamie, Paryżu, Londynie, Helsinkach, Petersburgu,Oslo czy Sztokholmie.

Mimo, że jestem zwolennikiem prostoty, przekombinowane kompozycje nie budzą mojego entuzjazmu, potrafię docenić nasze metro. Jadąc tak z prawego na lewy brzeg myślałam o wszystkich metrach, którymi do tej pory miałam okazje śmigać, szybko więc dokonałam rachunków w głowie zestawiając Warszawską II linie z tymi widzianymi na własne oczy w : Wiedniu, Budapeszcie, Pradze, Berlinie, Rzymie,Walencji,Barcelonie, Brukseli, Amsterdamie, Paryżu, Londynie, Helsinkach, Petersburgu,Oslo czy Sztokholmie.

Przede wszystkim trzeba to sobie powiedzieć głośno i wyraźnie nie mamy się czego wstydzić! Nasze metro może nie jest najdłuższe, ale przede wszystkim jest bardzo czyste i estetyczne. Nasza pierwsza linia, jest naprawdę minimalistyczna i bardzo przyjemna ( może za wyjątkiem stacji świętokrzyska (m1), która jest obrzydliwa i bardzo tandetna) całość sprawia bardzo przyjemne wrażenie, zachowując przy tym wszystkim bardzo dużą funkcjonalność i jasność komunikatów. Brakuje pewnych spersonalizowań na poszczególnych stacjach, w końcu każda z dzielnic to zupełnie inna historia, można byłby to ciekawie przedstawić, Stworzyć motywy graficzne nawiązujące do historii i estetyki tych obszarów, na których umieszczone są stacje. Nie ma jednak co narzekać.

Choć tego typu zabiegi bardzo podnoszą wartość kolejek podziemnych, w niewielu miejscach znajdują one zastosowanie, częściej nad regionalizmem zwycięża prostota. Robiąc szybki przegląd Europejskich kolejek podziemnych zauważymy, że na starych stacjach Berlińskich ( tych ulokowanych pod ziemią) są ułożone z ceramicznych płytek motywy nawiązujące do nazw stacji bądź miejsc. Wiedeńskie metro to od początku do końca przemyślane założenie architektoniczne, czego efektem niezwykle spójne i estetyczne stacje. Paryskie ma swoje lepsze i gorsze momenty, jednak jest jednym z najbardziej funkcjonalnych jakim jechałam. Petersburskie to dzieło samo w sobie, słynne na cały świat i popularne wśród turystów, ale czy aż takie piękne? Ja osobiście nie jestem jego miłośniczką. Wspominam je jako najbardziej bezmyślnie rozplanowane pod względem logistycznym, aby dostać się do drugiej linii trzeba najpierw przejść przez peron pierwszej i labiryntem schodów do góry i na dół szukać właściwej stacji. W przypadku konieczności szybkiej ewakuacji, najlepiej od razu przeżegnać się nogą i czekać na śmierć. Jeśli już jesteśmy w temacie logistyki to pierwszeństwo należy się bez warunkowo Angielskiej Metropolii. Londyńskie Metro to horror i to nie byle jaki. Logistyka, systemy ewakuacyjne, przysposobienie dla niepełnosprawnych, dostępność schodów ruchomych... Cała lista rzeczy niemal obcych temu podziemnemu miastu, przez które dziennie przetacza się blisko 5 milionów ludzi! Tłum, walka, duchota na przemian z przeciągiem. Pomijając jednak te aspekty ( nie da się ukryć dość ważne, w odbiorze miejsca) tak naprawdę tylko kilka stacji może poszczycić się interesującą glazurą, reszta to ruina. Pamiętam jak z przerażeniem zerkałam na zwisające z sufitu kable w 150 letniej (sztandarowej, reprezentacyjnej (o zgrozo!!) czerwone linii metra. ( circle line). Gdzie tak naprawdę tylko nieliczne nowe stacje, mogą poszczycić się estetyką i ładem. Można by zwalić to wszystko na karb wiekowości, jednak jeśli tak, to jak wytłumaczyć zadbane Węgierskie stacje, czy Wiedeńskie czyste, logiczne i estetyczne ?

Kontynuując przegląd: barcelońskie metro również jest nijakie, raczej brudne, nie zawsze logiczne, ale znośne. Walencjańskie to juz inna bajka, jest czyściutkie i z pomysłem, zresztą nie mogło być inaczej, gdy cześć stacji projektował sam wielki Calatrava!
Norweskie jedno-liniowe metro jest bardzo przyjemne, rzecz jasna niemilosiernie drogie ( jak wszystko w tym kraju), linia jednak wyjeżdża na sam szczyt góry, z której rozciąga się przepiękny widok Jednak tak naprawdę, na łeb na na szyje bije wszystkich w tym rankingu Rzym! O ile miasto jest jednym z tych, o których myślę nieprzerwanie ciepło i nie potrafię wyjść z podziwu, o tyle Rzymskie metro - również permanentnie szokuje mnie na samo wspomnienie tej zarazy! Dwie linie, które logistycznie niezbyt się sprawdzają. Tynk sypie się z sufitów, zewsząd brud, złe oznakowanie, przeciekające ściany,i kałuże w podziemiach (których pilnuje 2-czasem nawet trzech ludzi w odblaskowych kamizelkach) by nikt się nie poślizgnął. Ja rozumiem, że walczymy z bezrobociem, ale szanujmy się!

W całym tym rankingu są perełki, które odstają wydrążone w skale Helsinki czy idący o krok dalej Sztokholm, który nie tylko wykuty jest w skale, ale i spersonalizowany przez artystów, nadając każdej ze stacji swój jedyny wyjątkowy wymiar. Ciężko się równać z czymś takim, wróćmy zatem do innych przykładów zachodniej Europy. Praskie bardzo przyjemne, logiczne, trzy linie, którymi dotrzemy wszędzie, ciekawie udekorowane kolorowymi kasetonami. Amsterdam? Przyzwoity, mały jedno-liniowy. Bruksela? Zwyczajna.

Spójrzmy teraz raz jeszcze na Warszawę, mając na uwadze powyższe wyliczenia. czy jest z nami tak źle? Myślę, że nie potrafimy się cieszyć tym co mamy. Karmimy, się podkoloryzowanymi zdjęciami z printeresta przedstawiającymi przepiękne petersburskie podziemia, czy londyńskie najnowsze linie na obrzeżach miasta, ten zakłamany obraz karze nam wierzyć, że to co na naszym podwórku jest małe, prowincjonalne i byle jakie. Warto samemu, przejechać się dusznym londyńskim metrem i z przerażeniem spojrzeć na wiszące z sufitu kable, by wrócić z podkulonym ogonem i radością móc przejechać się z prawego na lewy brzeg warszawskim metrem.

Londyn - nieemigracyjny.

2015-04-09T23:10:00.000+02:00

Nie przypuszczałam, że wizyta w Anglii sprawi mi tyle radości. Przez pierwsze miesiące po powrocie z Londynu, pryskałam jadem na samo wspomnienie angielskiej bylejakości. Potrzebowałam trochę czasu, by nabrać dystansu do własnych doświadczeń z czasów życia w na wyspie. Anglia tylko na mapie wydaje się być częścią Europy. ta prawda wyniesiona z podstawówki, na miejscu, wydaje się zwykłą bujdą.To oderwane od reszty kontynentu miejsce, zupełnie inne niż wszystko co możemy spotkać na kontynencie, za to w całej swej inności zupełnie zunifikowane. Gdziekolwiek na wyspie się nie zatrzymamy, uderzy nas "ten sam" rząd zrośniętych z sobą domków jednorodzinnych, sklepów prowadzonych przez bengalczyków pod szyldem off licens (coś na kształt naszych monopolowych) czy kolorowych wystaw sklepowych, które z daleka zachwycają ferią barw, z bliska zaś szokują bylejakością, zbutwiałym drewnem, odpryśniętym lakierem, brudną firaną, wszystkim tym co może brzmi kuriozalnie i małostkowo, nie jednak, gdy staję się natręctwem dnia codziennego, nie wyjątkiem a regułą, którą jak refren, czy wieczorną modlitwę powtarza każdy zakręt i wąska uliczka.

Anglia to specyficzne miejsce, jeśli tylko nie musi się tu żyć, to bardzo przyjemna alternatywa. Kilka dni urlopu na wyspie, może tylko wzmóc uczucie sympatii do angielskiej kultury i zupełnie odmiennej estetyki. Dopiero wowczas, gdy przychodzi nam ocierać się każdego dnia o tą angielską odmienność, zaczyna nas ona uwierać. To jak z sukienką na manekinie, dopóki nie musimy dopiąć wąskiego zamka i znosić ocierajacego materiału, bedzie nam wydawała się idealna. Pozostaje nam wciągnąć brzuch i życ na bezdechu, co w emigranckim języku będzie znaczyło dopasować do reguł i inności, zaakceptować ją jako swoją nową codzienność, lub wyjechać

Kochałam Anglię bardziej niż potrafi sobie to wyobrazić czytelnik, pozbawiony romantycznej duszy i skłonności do egzaltacji. Wzdychałam do angielskich wrzosowisk i kamiennych wiosek. Wszystkie najważniejsze powieści, które odcisnęły piętno na moim życiu, życiowych wyborach i osobowości, działy się na wyspie lub osadzone były w angielskiej kulturze.

Londyn był więc jednym z największych moich podróżniczych marzeń. Pierwsza wizyta w mieście, była więc czymś więcej niż kilkudniową wycieczką. .. Prawie 9 miesięcy spędzonych w tej metropolii drastycznie wpłynęły na mój stosunek do stolicy jak i całej wyspy. Tłum, brud, komunikacja miejska, ceny, jedzenie.. wszystko to doskwierało mi na każdym kroku, nie pozwalając się cieszyć codziennością.

Gdy siedzę teraz nad filiżanka latte z widokiem na st. Paul Christophera Wrena i przepiękną panoramę miasta cieszę się, że znów tu jestem w tym mieście, w którym czuje się zupelnie u siebie. Spacer utartymi szlakami. Jazda tak dobrze znanym metrem, obiad na Brick Lane,smak angielskiego cydru wizyta w Tate Modern czy jazda piętrowym autobusem... Jak szczur, intuicyjnie skręcam w kolejne uliczki, jakbym nigdy nie wyjeżdżała z tego miasta, jakby nic się nie zmieniło. Zapominając momentami, że to już nie moje miasto.. Wierze jednak, że wszędzie gdzie zostajemy na dłużej pozostawiamy jakąś cząstkę siebie. Chodząc tymi londyńskimi ulicami, odnajduję swoje dawne refleksje, zapomniane myśli, wyparte z jaźni wspomnienia. Dzięki tej sentymentalnej podróży czuję się pełniejsza. Odzyskała ostrość widzenia i obiektywizm.

Bez zbędnych emocji i dziecinnej emfazy, moge pwiedziec z czystym sumieniem: lubię to miasto, Chociaż mogłabym wylicytować tu całą litanię jego wad i okropieństw, w tym miejscu zamilknę, nie chcąc psuć tej chwili. Moja opinia pozostaje niezmienna, to miasto potwor, w którym nie da się żyć. Nie zmienia to jednak faktu, że jako turysta pragnę wracać tu jak często to tylko możliwe.

Biorę ostatni łyk latte i wraz z cierpkim osadem kawy przełykam gorycz londyńskich wspomnień. Dziś jestem szczęśliwa, lubię to miasto, lubię ten moment,ale najbardziej lubię perspektywę rychłego powrotu do stolicy( naszej stolicy).

Berlin Treptow i okolice Kottbuser Tor

2015-03-21T11:57:00.000+01:00

Poranek podobnie jak dnia poprzedniego zaczęłyśmy w milej kawiarni tuz obok. Tym razem jednak pogoda nie dopisywała. Zaopatrzone w bilet całodniowy ( 6,7 e) ruszyłyśmy na targ staroci do dzielnicy daleko od centrum. Nie umiałyśmy jednak dokładnie zlokalizować targowiska, a żadna z mijanych osób nie potrafiła nam pomóc. Na pocieszenie kopiłyśmy więc suszi i ruszyłyśmy w stronę kolejnej dzielny której chciałyśmy się przyjrzeć z bliska.

( by uniknąć draki ze sprzedawcami, zdjęcia robiłam tylko telefonem, przepraszam wiec za jakość pozostawiająca bardzo wiele do życzenia)

Treptwon. Bez wielkiego planu, szłyśmy przed siebie. Tym sposobem znalazłyśmy dom obudowany w wielkie kwiaty, a następnie uderzyłyśmy w stronę deptaku. Niestety przy tej pogodzie spacer nad Szprewą był mordęgą! W przeciwieństwie do dnia wcześniejszego deszcz i wiatr zacinały prosto w twarz, przyspieszyłyśmy kroku i skręciłyśmy w boczną uliczkę, tym zbiegiem okoliczności trafilysmy na … Targ! Oczywiście nie ten którego szukałyśmy, ale ten również był niczego sobie. Krążyłyśmy po nim dobre półtora godzin, a ja gdybym tylko miała teraz jakieś puste mieszkanie, chętnie umeblowałabym je z kilku elementów z tego targu. Można było tu kupić naprawdę wszystko od zabawek, dekoracji, po ubrania, buty, dodatki, szkliwo, zastawy stołowe i meble przez rowery i prawdziwe rupiecie.

Zaraz po wyjściu z tego uroczego miejsca wpadłyśmy w kolejne niecodzienne miejsce. Opuszczony autobus przerobiony na letni bar oraz stara hala, w której w zupełnie eklektyczny sposób urządzono wnętrze. Udało nam się trochę ogrzać. Pogoda się poprawiła, a my mogłyśmy ruszyć wzdłuż kanału w stronę Krezubergu i tym sposobem robiąc krótki postój na zjedzenie naszego suszi na wynos. Obeszłyśmy sporą część dzielnicy. Tym razem skupiając się bardziej na okolicy Kottbuser Tor. Zrobiłyśmy sobie w międzyczasie zdjęcie ( wyszło koszmarnie) ale tym śmieszniej. Stad przechodząc pod wielkim szyldem Krezuberg Center trafiłyśmy na ulice pubów i restauracyjek azjatyckich. Dobre miejsce by upolować currywurstwa. Nie ukrywam, że szalu nie było, jednak to tylko duża parówka w sosiem curry. Sycące, jednak nie obiecujcie sobie zbyt wiele po niej (1,7). Tym tropem idąc doszłyśmy do centrum. Przypadkiem trafiając pod uroczy opuszczony kościół, ulokowany w bardzo malowniczej okolicy. Z milą chęcią zamieszkałabym na szóstym (ostatnim piętrze) jednej z okalających placyk kamienic, z wielkim przeszklonym tarasem. ( dla tego balkonu - chyba zacznę się uczyć niemieckiego!) powoli spacerując doszłyśmy do Alexanderplatzu,

Tu rzuciłyśmy okiem na wyspę muzeów i metrem wróciłyśmy na Kreuzberg by zjeść upatrzonego falafela oraz placki z jagnięciny z pieczonymi ziemniakami i warzywami.

Stad metrem wróciłyśmy na dworzec i nocnym autokarem dotarłyśmy do domu.

Jak jawi mi się Berlin po tym intensywnym weekendzie? Przede wszystkim jako miejsce, gdzie nie sposób się nudzić, to miasto w które trzeba zwiedzać na raty. Sukcesywnie odkrywając co czycha za rogiem. Powoli ciesząc się zwykła codziennością berlińczyków.Tym razem skupiłam się na dwóch dzielnicach. Co nie znaczy, ze ten czas wystarczył by poznać je od podszewki. Przy kolejnych wyprawach planuje spenetrować lepiej Mitte, poświecić więcej uwagi Prenzlauer Berg oraz przede wszystkim Fredrichshain. Na jednym powrocie czuje się nie obędzie.

Jestem łapczywa na wszystkie sugestie co jeszcze warto zobaczyć w berlinie. Jakie dzielnice, jakie uliczki, jakie atrakcje, wszystkie sugestie będą cenne.

Warszawa Moja Miłość - retrospekcja

2015-03-19T02:57:00.000+01:00

Zawsze mamy coś innego niż to co naprawdę chcielibyśmy mieć. Może więc wyda się dziwne, gdy powiem, że jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chciałam być. Mieszkam w mieście, które na ten moment, jest najcudowniejszym miejscem do życia, jakie znam. Kocham je bezgranicznie i być może to uroki fascynacji. Pierwsze miesiące miłości, gdy jeszcze ciągle odczuwa się motyle w brzuchu i palpitacje serca. Ciągle jeszcze jestem zakochana! Zauroczenie, trwa na całego, nie mówię jednak, że to ta Jedyna, że to Miłość przez wielkie M, na całe życie a wybranka nie ma wad. Z zaślepień wyleczyłam się (mam nadzieje, na zawsze) Niemniej jednak na ten moment pragnę wam wykrzyczeć, że Warszawa jest dokładnie tym, czego chce. Nawet, jeśli co jakiś czas krąży mi po głowie myśl, że chciałabym pożyć w innym dużym mieście i pojawiają mi się przed oczyma, Paryż, Wiedeń, Helsinki, a od niedawna i Berlin, przypominam sobie swoje rozczarowanie Londynem. Miasto to urzekło mnie bez reszty, nasze pierwsze krótkie, ale niezwykle intensywne spotkanie, było tym, które zapamiętuje się na całe życie. Gdyby moja noga nie stanęła na wyspie nigdy więcej, na zawsze zachowałabym w pamięci obraz miasta, w którym mogłabym żyć… Snując w głowie wizje alternatywnego życia w wielkiej metropolii. Rzeczywistość zweryfikowała jednak te wizje.

Z Warszawą jest inaczej. Im dłużej tu jestem tym bardziej ją kocham. Od stukotu kół pociągu, przez czerwono-żółte tramwaje. Połyskujące na błękitno wieżowce na Placu Bankowym i kolorowe neony. Urokliwe miejsca i klimatyczne knajpki.

Im dłużej tu mieszkam, tym większą mam świadomość jak mało wiem o tym miejscu, jak ciągle mało ją znam. Cieszę się jak małe dziecko na myśl o weekendzie spędzonym w stolicy.

Gdy wiem, że spędzę weekend w Warszawie, wchodzę na Facebook, szukam wydarzeń w najbliższym otoczeniu, z setki dostępnych wybieram dla siebie kilka. Życie w wielkim mieście ma miliony plusów. Jednym z ich jest ogrom atrakcji. Mogę spacerować po mieście, siedzieć w kawiarniach, czytać, odwiedzać niszowe kina, dyskutować z podróżnikami, odwiedzać wystawy i grać w planszówki, próbować nowych dań z listy knajpek slow food, odwiedzać śniadaniowe targii i chodzić na spotkania literackie z artystami.

Niby nic mnie nie trzyma w tym mieście. Nie mam kredytu, rozpoczętych studiów, zobowiązań finansowych.. Nie mam nic. Mogę w każdej chwili spakować wszystko do dwóch walizek i wynieść się wszędzie. Ale nie chce! Chce tu zostać. Jest mi tu dobrze. Czuje, że to miasto ma mi jeszcze wiele do zaoferowania.

Pierwsze wrażenie jest Ważne. To była miłość od pierwszego wejrzenia. ( archiwalne zdjęcia z 2008 )

Początki są ważne. Nigdy nie zapomnę, jak pierwszy raz odwiedziłam stolice. Jakoś nie było nigdy wcześniej okazji, wszystko inne było ważne, pierwszy raz trafiłam tu mając 17 lat. Pamiętam jak ni stąd ni zowąd, gdy wracałam ze szkoły do domu na przystanek, zadzwonił do mnie telefon. Ktoś w sieci znalazł moje zdjęcia i zaproponował mi udział w sesji zdjęciowej. Nieufnie podchodziłam do takich propozycji, jednak po kilku rozmowach z Mamą i Babią postanowiłam spróbować. Sesja odbywała się w Warszawie, a jej efekty miały zasilić kilka numerów czasopisma dedykowanego licealistom o światłym tytule: "Perspektywy". Udało się moje zdjęcie z pięknym napisem "Teper Ukraina" ozdobiło okładkę uwieczniając dla potomnych mój szalony styl. Nie to jest jednak ważne w tej opowieści, (chociaż historia ta była ciekawa przygoda) najistotniejszy jest fakt, że odwiedziłam Warszawę. Pamiętam, jakie ogromne wrażenie zrobiło na mnie to miasto. Jak bardzo byłam nim oczarowana. jak z okien taksówki obserwowałam białe mury kamienic, jak nie mogłam oderwać wzroku od zachwycającego pałacu kultury, jak wielkie wydawały mi się Złote Tarasy. Wrażenie było tak wielkie, że nie mogłam przestać myśleć o Warszawie. Miesiąc później dostałam propozycje przejścia się po wybiegu w strojach niszowej projektantki. Maszerowałam więc odziana w suknie z opon gumowych oraz płyt cd. Obok tego fascynującego dla licealistki doświadczenia, równie dużo radości sprawiła mi po raz kolejny Warszawa! Tym razem z moją Mamą, siedziałyśmy na murku tuż obok Zamku Królewskiego. Pierwszy w życiu spacer po starówce. Przepiękna marcowa pogoda. Nieodparte wrażenie, że jest tu coś więcej, niż kilka ładnych uliczek. Dwa lata później, już na studiach, wymyślałam najróżniejsze prace badawcze by tylko musieć skorzystać z archiwum BUWu. Każda okazja by spojrzeć na Warszawę była dobra. Integracyjny wyjazd z Historii Sztuki i pierwszy kontakt ze stolica latem. Zapach rozgrzanego asfaltu, jedyny taki, niepowtarzalny zapach, który czuje do dziś, gdy tylko przymknę oczy. Mokra z rosy trawa, która zalewała trampki i ten klimat jeden na milion. To chyba wtedy poczułam, że nigdzie nie jest piękniej, że to tu powinnam mieć szanse.

( uwaga zdjęcia mocno archiwalne! obróbka, jakość, stylizacje - wszystko z 2008 roku!)

Moja Mama w roli fotografa spisała się na medal :)

Później były zlecenia personal shopperskie i kolejne letnie fascynacje. Pamiętam szczególnie dwa wieczory. Jeden z nich gdy zatrzymałam się u Znajomego Pisarza rodowitego Warszawiaka, który oprowadzałam mnie po Warszawie swoimi śladami, cała ta historia była fascynująca bowiem później czytając jego książkę, rozpoznawałam je wszystkie w fabule, jego powieści, w które bohater był jego alter- ego.

Był też poranek, zaraz po przyjeździe simple expresem z Wilna, gdy zaopatrzona w kawę z najpyszniejszą morelową drożdżówką na całym globie. Siedziałam na zimnych schodach dworca centralnego, w mojej krwistej sukience, jeansowi ramonesce i bezowych botkach z burzą rozwianych poskręcanych brązowych włosów, wpatrywałam się w budzący się do życia dzień, gęste powietrze zapowiadające rychły upal i nie mogłam oderwać oczu od Pałacu Kultury. To był kolejny moment, którego nigdy nie zapomnę. Prawdziwy promyk, czysta fala szczęścia. To był poranek tuz po powrocie z wielkiej trzy tygodniowej podróży, mimo, że widziałam w tym czasie tyle wspaniałych miejsc, Warszawa nieodparcie przyciągała mnie do siebie.

mój instagram

Były też epizody z czasów angielskiego życia, gdy przesiadałam się na samolot w Warszawie i nie mogłam odkleić się od szyby w busie, wracałam przecież do Londynu, największej angielskiej metropolii, a mnie rozpierała duma, że Warszawa jest taka piękna, że tak się rozrasta, że daje tyle możliwości przełykając łzy myślałam: szkoda że nie mnie..

Nigdy nie zapomnę, jak przyjechałam po wizę i mimo, że dostałam negatywną odpowiedź, spędziłyśmy z Mamą uroczy dzień w Warszawie.

Później gdy tylko wróciłam do Polski, nie mogłam powstrzymać się by nie wyruszyć tam chociaż na chwilę. Przyjechałam z Anglii, tak naprawdę by zaczepić się w stolicy. Chciałam zrobić wszystko by nie musieć wracać na angielskie podwórko, by móc ułożyć swoje klocki na nowo, tu w tym Mieście, które przemawiało do mnie od dawna.

Po krótkim trzy dniowym wypadzie na przełomie lipca i sierpnia. Nie potrafiłam myśleć o niczym innym jak o Warszawie. Tylko tego chciałam. Gdy mój przyjaciel przeprowadził się tu, wyjechałam za raz za nim. I tak zostało. Od 22 sierpnia mieszkam w stolicy. Minęło już prawie siedem miesięcy roku, a ja ciągle czuje, że to miasto ma mi tyle do zaoferowania, że ciągle mogę prosić o więcej, że wystarczy tylko dać coś z siebie a ono zwraca to z nawiązką. Kocham życie w stolicy na ten moment, nawet jeśli wyobrażam sobie siebie wszędzie indziej. Nie chce tego.

lipcowa warszawa

Emocjonalne teksty mają to do siebie, że szybko się przedawniają, nie wykluczam, że za jakiś czas spojrzę na te słowa z niedowierzaniem. I niczym starą miłość będę chciała wyprzeć pamięci i tą fascynację. Wszystkie pozytywne uczucia są wzbogacające, nie wstydzę się wiec powiedzieć:

Warszawo Kocham Cię!:* i dziękuję za wszystko.

Berlin - Alternatywnie: Kreuzberg

2015-03-15T13:09:00.000+01:00

To by wyjazd bez planu. Bez zaznaczonych na mapie punktów. Bez must see. Nie miałam wielkich oczekiwań. Chciałam po prostu poczuć miasto, być tam gdzie tubylcy, zjeść tam gdzie miejscowi, bez fotek idiotek pod pomnikami ludzi, których nie znam i sá dla mnie bez znaczenia. Być niemym widzem dnia codziennego w dzielnicach, które nie mieszczą się na typowo turystycznej mapie.

Udało się. Wróciłam odmieniona. Berlin naładował mnie taką dawka pozytywnej energii, jakiej zupełnie się nie spodziewałam. Pierwszy raz od dawna jakieś miasto tak mnie zaskoczyło. Urzekło do tego stopnia, że przez myśl przemknęła wizja przeprowadzki do Berlina! Oczywiście to mrzonki, bardzo kocham Warszawę i na ten moment dobrze mi w stolicy, niemniej jednak myśl, że od Berlina jestem oddalona o kilka godzin pociągiem bądź nocny przejazd simple expresem sprawia, że cieplej robi mi się na sercu. To równoznaczne z tym, że kiedy tylko zechcę mogę spędzić tam znów kilka dni. Wykraść kilka godzin tego wszem obecnego chillu dla siebie. Nie wyobrażam sobie nie spędzić tam kilku dni w upalnych miesiącach. Już widzę się nad rzeką z kocykiem, cydrem i jakąś planszówka w towarzystwie moich najbliższych! Ach rozmarzyłam się!

Nie okłamujmy się Berlin jest kwintesencja współczesności. Wszystkim czego młody człowiek może chcieć od miasta. Jest przyjemne w odbiorze, ale nie nadęte. To miasto młode duchem, nie dookreślenie. poszukujące własnej tożsamości, nowego wyrazu. Przeorane przez historię szuka własnej tożsamości, niczym nastolatek, chce być wszystkim. Być może dlatego tak łatwo się tu odnaleźć młodym ludziom, którzy tak jak ono boją się szufladek i schematów. Na to czym jest dzis Berlin, nie mały wpływ miała gospodarka. Ogrom pustostanów, kilka ładnych lat temu był nie lada gratką dla artystów, którzy ściągali tu z rożnych stron świata, tworząc alternatywne enklawy w zastanych pustostanach. Tworzą luźne stowarzyszenia, wystawy, swoją obecnością wpływając na wygląd i charakter tego miasta.

To nie centrum biznesowe. To również nie stolica w rozumieniu europejskim z parlamentem, białym domem, reprezentacyjną ulica handlową. To oczywiście też posiada ( jak wykazuje moja relacja z przed 4 lata) Można oczywiście zobaczyć tylko to ( i tez być zadowolonym) jest to jednak miasto, które ma o wiele więcej do zaoferowania, trzeba tylko mieć trochę odwagi, dać się ponieść jego urokowi. Pozwolić krętym, kolorowym, nieco odrapanym uliczką ponieść się gdziekolwiek. Iść bez celu przyglądać się ulicom, po prostu przyglądać się miastu i starać się je zrozumieć.

Zapraszam na pierwsza część relacji.

Podróż sprowokowało pragnienie by odwiedzić to miasto, by jak pisałam ostatnio, spojrzeć na nie obiektywniej. Termin zdeterminowała promocja na bilety w LUX Expresie ( część simple expres) – czyli u przewoźnika autokarowego, który z okazji walentynek zaserwował bony. Tym sposobem udało się kupić bilet za 76 zł w dwie strony! Nocny przejazd Lux Expresem w porównaniu z Polskim Busem jest naprawdę luksusowy! Sama byłam zaskoczona, wygodne siedzenia, więcej miejsca na nogi, gniazdko, internet ( niestety równie słabym jak ten z polsiegobusa), za to telewizorki wmontowane w zagłówki, na których można obejrzeć całkiem pokaźną liczbę filmów, posłuchać muzyki, po surfować po internecie ( z założenia). Przewoźnik jest niezwykle punktualny. Mimo, że autobus jechał z Wilna, przyjechał punktualnie na czas, a na miejsce dotarliśmy kilkanaście minut wcześniej.

7 rano czas start: Dzień Dobry Kreuzberg!

O 7 rano ze spokojem przemierzałyśmy Charolttenburg, śpiące miasto robiło fantastyczne wrażenie. Kilka minut w metrze i krajobraz nabrał innego charakteru. Eleganckie kamienice, stały się zwyczajniejsze, mniej wytworne, a ulice mimo wczesnej pory coraz pełniejsze. Budzące się do życia stragany, miks kultur. Tak urocze, stare, żółte wagoniki metra, które czasy świetności mają już za sobą zawiozły nas do serca Krezuzberg
.

Berlińskie Metro to odrębna historia. Najbardziej malowniczą linią jest ta przecinająca właśnie rzeczony Kreuzberg. Stare żółte wagoniki, z brązowymi mocno niedzisiejszymi skórzanymi siedzeniami i uroczymi naklejkami bramy brandenburskiej na szybach. Powoli przesuwają się na torowiskach zawieszonych nad miastem. Nie wszystkie linie metra są nadziemne, te jednak, które dryfują na wysokości trzeciego pietra, są szczególnie urocze. Dadają klimatu temu miastu cieszą oko zarówno przechodniów, błyskając swym jaskrawym żółtym odcieniem. Jak i pasażerów, dając szanse obserwować miasto, z góry. Przyznaję bez bicia, że to jedna z moich ulubionych atrakcji w mieście. Metro nie jest dla mnie żadną nowością. Wszędzie gdzie jestem, muszę ( chociaż by to nie miało najmniejszego sensu) przejechać się podziemnym pociągiem. Berlińskie Metro jednak jednak zrobiło na mnie szczególne wrażenie. Jest po prostu inne. To, że jest stare, dodaje mu tylko uroku. Ciesze się, że nikt nie wpadł na cudony pomysł rewitalizacji wagoników i nie odnawia ich na wzór nowoczesnych pociągów.

Nie miałyśmy wielkich planów, byłyśmy jednak bardzo elastyczne. Chciałam pokrążyć po Krezubergu, zobaczyć coś alternatywnego. Posiedzieć przy kawie, pogapić się na wodę. Niby nic wielkiego, a jednak cieszy.Z łatwością znalazłyśmy nasz hostel. Genialnie ulokowany, 200 metrów od stacji metra, (gorąco polecam) 36 Hostel, na Garlitz Banhoff. Gdy tylko schowałyśmy rzeczy do przechowalni, napiłyśmy się herbatki, zagrzałyśmy zmarznięte palce i przepoczwarzyły się w kobiety, w hostelowej ubikacji. Osiadłyśmy nad mapą, zanurzyłyśmy się na chwile w blogosferze. Tym sposobem znalazłam kilka ciekawych sugestii, szczególnie urzekły mnie dwie: targ z ekologiczną żywnością oraz szpital w którym zorganizowano galerie sztuki.

Tuż pod hostelem znalazłyśmy miejsce idealne na śniadanie i poranną kawę. Kanapka z kozim serem, suszonymi pomidorami i czarnymi oliwkami na ciepło, została moim osobistym hitem! Kanajpka warta jest polecenia, ( kanapki w cenach od 1,8-2,9) kawa (od 1,2-2,2) oraz jogurty ryżowe na mleku z owocami ( 2,5) gwarantują idealny początek dnia. Posilone ruszyłyśmy przed siebie. Tam gdzie zza rogu wołał do nas mural. Tak mniej więcej wyglądały te dwa dni. Mimo, że miałyśmy w głowie co chciałyśmy odwiedzić, krążyłyśmy powoli. Rozmawiając z sobą cały czasy i kontemplując zastaną rzeczywistość.

Tym sposobem dotarłyśmy do Szpitala, przerobionego na galerie sztuki. Muszę przyznać, że to miejsce zrobiło na mnie wielkie wrażenie. Lubie takie klimaty. Przeważnie spotykam miejsca po przemysłowe, to wiec zaskoczyło mnie i formą i byłym przeznaczeniem. Neogotycka architektura, z korytarzami pełnymi grafity i street artu jest czymś naprawdę przyjemnym dla oka. Przepiękna klatka schodowa, bajeczne sklepienia i urocza różowa łazienka. Dokoła galerii znajduje się park oraz oaza/ obozowisko artystów. Mają tu swoje baraki i drewniane budki. Okolica jest naprawdę przyjemna niedaleko płynie jeden z dopływów Szprewy, a zielony skwer z równymi pastelowymi kamienicami z końca XIX weku przypomniał mi Helsinskie nabrzeże ( co zawsze jest dobrym znakiem).

Stąd kierowałyśmy się w stronę kanału, przypadkiem natrafiając na mały barak, postawiony tu nielegalnie przez pewnego człowieka, który od lat opiera się władzom, z dumnie powiewającymi z dachu flagami, kpi z przepisów. Miałyśmy szczęście zobaczyć spokojnie kpiącego w maleńkim ogródeczku, podstarzałego brodacza.

Stąd kierowałyśmy się w stronę Muru, Kopernicken Strasse trafiłyśmy to starej fabryki, zaadaptowane na designerskie sklepy, kanjki oraz outlet Zlando. Na środku, stoi wrak samochodu. Nieco przypominający instancję Banksy'ego zamontowaną na Brick Lane, a na końcu placu znajduje się pomost oraz stoliczki, tuż nad Szprewą. Po drugiej stronie widać kolorowe grafit zdobiące mur.Z lewej wychla się błyszczącą w słońcu wieża Alekxander-platzu, z prawej zaś dreptających radośnie chłopcy z Treptown., tuż za mostem na Warsawer-strase. Stałam tam dłuższą chwile ciesząc oko tym widokiem. Wyobrażałam sobie jak latem w mojej kraciastej sukience rozbijam się tu z kocykiem i do późnych godzin nocnych wpatruje się w wodę!

Idąc w stronę muru uznałyśmy, że Kopernicken Strasse jest coraz brzydsza, odbiłyśmy w pierwszą ładną uliczkę w prawo. Miałyśmy w planie zjeść na obiad słynnego burgera Burger Mister ulokowanego w budce pod torami kolejowymi. Tym spodem znów zaczęło się kluczenie uliczkami. Przypadkiem trafiłyśmy na targ ze zdrową żywnością ( ten, którego poszukiwałysmy okazał się zamknięty!). Hala targowa zupełnie mnie zauroczyła. Gdybym tu mieszkała przychodziłabym cyklicznie by spróbować wszystkiego! Obeszłyśmy wszystkie stragany i zaopatrzone w cydr udałyśmy się na burgera. Kolejka była spora, w sumie czekałyśmy grubo ponad 40 minut na zakup. Czy było warto? Gdybym go nie zjadła plułabym sobie w brodę. Burger nie był zły. Był jednak bardzo tłusty. Jem dość chudo, więc taki ociekający tłuszczem burger, który o dziwo nawet bułke miał tłustą nie koniecznie trafia w moje gusta. Tym bardziej znając Warszawskie standardy w branży slow burgerów – ciężko mi ocenić wysoko tego delikwenta. Koszt burgera to od 4 do 5,5 więc cena jest zupełnie warszawska. Burger cieszy się jednak niekłamaną popularnością, a oczekujący w kolejce nie wyglądali na przyjezdnych. ( po tym wszystkim miałam ochotę rozwiesić plakat: zapraszam do Warszawy na burgeraJ)

Stad już niedaleko do słynnego czerwonego mostu na Warsawer Sreasse i Eastside Galery – czyli najdłuższego zachowanego fragmentu muru. Był wiec czas na zdjęcia i relaks na schodach. Ciepłe słonce, wytrawny pyszny cydr, który przypomniał mi angielskie czasu i niezwykła muzyka, którą tworzył uliczny artysta grając na rurach pcv – uwaga – gumowymi klapkami!!. Siedziałyśmy jak oczarowane dobrą godzien wsłuchując się w te niezwykle dźwięki.

Sam mur, tym razem zrobił na mnie o wiele mniejsze wrażenie. Myślę, że dzieje, się tak z kilku powodów, przede wszytkim miałam to szczęście zobaczyć go cztery lata temu tuz po renowacji. W ciągu tych kilku lat każdy z obrazów, zyskał kila większych i mniejszych dodatkowych bohomazów, tagów, podpisów i pseudo dzieł. Po drugie od tamtej pory, zaczęłam zwracać uwagę w sposób szczególnym na tego typu sztukę. Czytając albumy, szukając na własną rękę Banksiego w Lodynie czy Brighton i co rocznie obserwując w napięciu Street art. Festiwal w Katowicach. Od tamtej pory widziałam naprawdę dobre prace. Te traktuje je więc jak historie, preludium, zaczyn do dzisiejszej sztuki ulicznej, niezmiennie cenie ( szczególnie kultowy trabant czy całujących się Honeckera z Breżniewem), niemniej nie odbierają mi już tchu.

Stad metrem dotarłyśmy do centrum. Chciałyśmy zobaczyć Mitte, z bardziej alternatywnej strony. Udało się to jednak tylko częściowo. Ciągle nie wiem gdzie stoi stary trabant otoczony awangardowym ogrodnikiem? Mam nadzieję znaleźć go w lecie. Zaglądałyśmy do witryn małych galerii i w wewnętrzne podwórka. Gdy zrobiło się ciemno kluczyłysmy uliczkami dokoła Alxendander platzu. Nie da się ukryć, że na koniec dnia miałyśmy w noga kilka ładnych kilometrów.

c.d nastapi

Moje ostatnie tygodnie na instagramie

2015-03-12T23:30:00.000+01:00

Od połowy litego do połowy marca działo się wiele. Gdyby nie mój instagram ciężko byłoby mi spamiętać wszystkie wydarzenia ostatniego miesiąca. Z grubsza rzecz ujmując zaczęłam nową pracę na pięknym Muranowie w XVIII wiecznym Pałacu ( ale o tym innym razem), byłam w Berlinie, odwiedziłam rodziców w Jaworznie, byłam ciocią spędzając czas z Rudym Dzieckiem i odkrywałam kolejne knajpki z Krzysztofem w ulubionych Katowicach tym razem na tapetę wzięliśmy: "Krystyna wraca z Wiednia" oraz Strefę Centralną. Jaworzno zaskoczyło mnie wystawą poświęcona historii mody, a Zachęta rozczarowała ekspozycją. W Warszawie z kulturalnych wydarzeń najważniejszym było spotkanie z autorem reportażu opisującym życie na Wyspie Man, oprócz tego był nocny przejazd walentynkowym Autobusem zorganizowany przez portal GdzieNaWeekend.pl, Targi Śniadaniowe na Zoliborzu, zwiedzanie nowej Linii metra i inne atrakcje.

Selfie w Zachęcie/ Zachęta/ Ochota poranne spacery

Mój Pałac Muranów/ Zimny luty/ Chodzę w tym samym

kawiarniane posiadówy/ Rue de Paris z wizyta u Agnieszki osieckiej/ Goście z Wiednia:*

Warszawskie spacery: Plac Zbawiciela/Kamionek, Soho Factory/ PKiN

Zoliboż Targi śniadaniowe/ Langosz/ Romantyczny Żoliboż

Francuski Szyk/ Traktorki! Pan tu nie stał/Plac Konstytucji

Elgancko/ babskie pogaduchy/ codzienna walka z Moją Jane by zechciała działać
Lutowa lektura, reportaż o wyspie man, spotkanie z autorem/ Poranne dylematy w pracy, w którym z 300 kubków chce kawe?/ fetysz na bibliotekowe zapachy

Ukochany płaszcz/ Domowa Komunikacja niewerbalna/ Paryska knajpka
Lunch w Pałacu/ Pasztet francuski z borówką, Nowy świat Bon Apettit/ Berlin

Berlin

Nagły powrót zimy/ elegancja w moim wydaniu/ nowoczesna Warszawa
Jaworzno- i ono bywa fotogeniczne/ świetna wystawa historii mody w muzeum miejskim w Jaworznie/ córeczka Tatusia

Jestem Ciocią: czytam/ spaceruje/ huśtam i opowiadam bajki( szkoda tylko, że raz na miesiąc...)
Krystyna wraca z Wiednia- milutki lokal/ Szklane domy, Katowice sa bez błędne/ Spacer po nowej strefie kultury

Kolejne Katowickie odkrycia: Strefa Centralna jestem zauroczona/ Muzeum Śląskie - brak mi słów/ zdrowe jedzenie/ ulubione ubrania/ zwiedzanie drugiej lini

przebłyski wiosny/ dobre marcowe lektury tramwajowe/ PKiN o poranku jak i w nocy równie piekny/ Wspólne gotowanie po nocach/ Zara przymiarki, zakupy ( znów w tych samych kolorach)/ Muranów "Mój Pałac"

Berlin retrospekcja; Jak dobrze, że dziś jestem kimś innym - refleksja o dojrzewaniu, zmianie podejścia do zabytków i podróży.

2015-02-27T20:53:00.000+01:00

Spakowana siedzę już w busie do Berlina, zanim jednak tam dotrę chciałabym podzielić się z Wami własną refleksją na temat podróżowania i zmian jakie (na całe szczęście) w nas zachodzą.

To nie będzie mój pierwszy raz w tym mieście. Miałam okazje zwiedzić je, bardzo szczegółowo cztery lata temu. Nie chciałam jednak, żeby zatarły się te pierwsze wrażenia i późniejsze przemyślenia, z tym co przyniesienie kolejne wrażenie, Poniżej podsyłam więc linki do fotorelacji z niemieckiej stolicy, która głównie składa się ze zdjęć, prawie bez opisów, nie chciałam uzupełniać treści po czasie. Dziś podróżuje inaczej, nie jestem terrorystką muszącą wejść do każdej dziury - "bo inaczej się nie liczy". Nie muszę odwiedzać wszystkich muzeów i kościołów. Dziś interesuje mnie klimat, ludzie z którymi podróżuje i których spotykam na miejscu. Lubię wiedzieć co widzę, ale świat się nie skończy jeśli tego wszystkiego wiedzieć nie będę. Nie chce kolejnych punktów na mapie. Nie liczę odwiedzanych miejsc, jestem otwarta na to co zastane w nowym miejscu.

dzień 5/ dzień 4 poczdam/ dzień 4/ dzień 3/ dzień 2/ dzień 1

Berlin mimo, iż gustowałam wtedy w historycznych miastach, pełnych pięknych zabytków, na swój sposób mnie ujął. Chociaż nie potrafiłam powiedzieć czym dokładnie.Wydał mi się ogromny, choć mimo wszystko interesujący. Brak doświadczenie i obycia w podróży oraz towarzystwo człowieka, który zarażał mnie swoim niepokojem nie pozwalały mi zapuszczać się w dalekie rewiry. Nie mogłam iść po prostu przed siebie i czekać, aż coś po drodze mnie zainteresuje. Bałam się. Czego? Ciężko powiedzieć czego nie!

Przykład Berlina jest znamienny i może stanowić genialny przykład tego, jak bardzo można się zmienić i wypracować jakieś cechy charakteru, gdy tylko bardzo się tego chce. Gdy przeglądałam starą relację, napisaną tuż po przyjeździe ( znajdziecie ją tu: Berlin dzień 1) nie ukrywam, że zapłonęły mi policzki i nie był to rumieniec wzruszenia, czy dumy, a... wstydu! Tak ! Czytałam ten opis z niedowierzaniem.

Relacja napisana jak mini thriller, trzymająca w napięciu i wzbudzająca grozę, historia o tym, jak bałam się wyjść z domu, podróżować na własną rękę, a finalnie, jak bardzo byłam niezaradna i nie potrafiłam kupić biletu na metro i dotrzeć do hostelu... To właściwie historia o tym, jak bardzo chciałabym zobaczyć wszystko, ale nie bardzo potrafię się w tym wszystkim odnaleźć, jak przeraża mnie świat, który wydaje mi się zbyt wielki, jak bardzo boje się wypuścić z ręki mapę i zboczyć z wydeptanych turystycznych tras. Do tego wszystkiego, te stroje! Ogromna walizka ze stylizacjami na każdy dzień i moja twarz, która wyskakuje na każdym zdjęciu. Niestety, nie miałam z czego wybrać, gdybym chciała wrzucić tylko te widoków, pozostała by mi ich tylko garstka.. To właśnie to o czym wspomniałam powyżej,.. Na szczęście każdy ma okazje się zmienić.

Niestety takie były początki, czasem nawet gdy bardzo czegoś chcemy przytłaczają nas własne lęki. Czasem sami, zbyt wiele analizujemy, myślimy i martwimy się na zapas, sukcesywnie zniechęcając do działania. Innym razem, to nasze otoczenie, wysysa z nas szczęście niczym stado potterowskich denentorów, podsyca niepokój i wzbudza wątpliwości, odwodząc nas od celu i marzeń. Nie pozostaje nic innego, jak uodpornić się na opinie innych, albo odciąć od wszystkich, którzy zniechęcają nas przed realizacja naszych pragnień.

Dziś gdy staje przed jakimkolwiek wyzwaniem, zadaje sobie pytanie: co jeśli się nie uda? Jeśli w odpowiedzi nie czyha na mnie zło ostateczne, w postaci utraty życia. Kiwam z niedowierzaniem głową i nie zastanawiam, się. Jeśli coś pójdzie nie zgodnie z planem - to tym lepiej, tylko takie, niedoskonałe pełne anomalii historię, warte są tego by opowiadać je przy piwie, zaśmiewając się do rozpuku.

O miłości do starych samochodów - ZŁOMBOL 2015

2015-02-22T12:57:00.000+01:00

Było o delegacjach, o Warszawie, Katowicach i innych tematach, w tym natłoku nowości i szybkim tempie życia, gdzieś umknęło mi, by pochwalić się, że w 1/4 stałam się posiadaczem prawie nowego Złomu, którym wyruszymy, razem z moimi przyjaciółmi (Matą i Jarkiem, z bloga NA PUTU oraz Karolą), w tegorocznym ZŁOMBOLU. Auto jest, co tu dużo mówić, nie przeciętnie brzydkie! Właściwie ciężko mi sobie wyobrazić, żebym przez ostatnie lata nadziała się na brzydsze! To jednak bez znaczenia, grunt, że jeździ, jest kombikiem więc pomieści nadbagaż Martuchy, a jak Jarek wykazał wyciągnie na dobrej nawierzchni nawet i 130 na godzinę! Naszym nabytkiem jest Scoda Forman z 93 roku, auto w wieku mojego Brata, ma pomóc nam dojechać na jeden ze szczytów we włoskich Alpach, bo o to chodzi w tego rocznym rajdzie starych prl-owskich wraków. Nie muszę chyba dodawać, że cieszę się, jak małe dziecko! Powodów jest przynajmniej tuzin, by skakać z radości: kolejna wyprawa z najbliższymi, przejazd przez Bawarię, Szwajcarię i Lictenstain, miejsca, których dotąd nie miałam jeszcze okazji zwiedzić, oraz przede wszystkim niezwykła atmosfera jaka towarzyszy temu przedsięwzięciu no i stare samochody!

Babo! Jesteś kobietą, o co ci chodzi z tymi starymi wrakami! BMW to ja rozumiem, ale wraki..?? Czyli dlaczego ZŁOMBOL mnie tak kręcił? I skąd wzięła się u mnie miłość do samochodów?

To dobra okazja, żeby odpowiedzieć na te pytania. Ostatnimi czasy, często spotykam się z taką reakcją, chociaż na szczęście, jest ona rzadsza, niż zwykłe żywe zainteresowanie.

Miłość z dzieciństwa zaszczepiona przez mojego Dziadka
Nie da się ukryć, że większość pytań, które każą mi opowiedzieć o genezie, jakiś moich zachowań, przyzwyczajeń czy osiągnięć, siłą rzeczy, zaczynam od frazy: bo gdy byłam mała Mój Dziadek...

Tak też będzie i tym razem. Niebagatelny wpływa na to kim jesteśmy, co lubimy i jak zachowujemy się w dorosłym życiu ma nasze dzieciństwo, nie da się tego wyprzeć, ani zapomnieć. Gdy więc pyta mnie ktoś dlaczego to robisz, skąd Ci się to wzięło? Widzę przed oczyma tego Cudownego Człowieka, który wpoił mi miłość do książek, geografii i historii, zaraził, miłością do pociągów i właśnie starych samochodów... Gdy małe dziewczynki bawiły się lalkami, ja uczyłam się nazw samochodów zilustrowanych w encyklopedii, chodziłam na wszystkie złomowiska i szroty, uwielbiając bawić się w "prowadzenie samochodu". Niedaleko domu było złomowisko ze starą syrenką i dwoma trabantami. To był prawdziwy raj na ziemi! Każdego słonecznego dnia, ciągnęłam mojego dziadka na spacer w tamtą stronę i już po kilku minutach szczęśliwie zasiadałam za "sterem". Miałam też i inne ulubione zabawy, prowadzenie wyzłomowanej lokomotywy, która stała w pobliskim parku, oglądanie spycharek mojego sąsiada i od biedy "prowadzenie" starego ogóra, który stał za płotem. Od dziecka byłam starym bywalcem wszystkich samochodowych giełd w okolicy, wystaw samochodów i corocznych zlotów pojazdów zabytkowych z okazji trzeciego maja. Przy każdym spacerze Dziadek korzystał z okazji i gdy tylko przejeżdżał obok nas samochód pytał, mnie jaka to marka. Potrafiłam wówczas zawstydzić niejednego pana, wykrzykując z dumą Tarpan, Melex, Star, Wartburg czy Nyska... Tu się zaczyna mój sentyment i słabość do aut.

Nieznany dotąd spokój
Mój specyficzny stosunek do samochodów, ma jeszcze kilka przyczyn. To za kołkiem znajduje spokój którego nie dadzą mi procenty, papierosy, czy inne używki. Każdy ma swój sposób na problem. Jedni piją, imprezują, głośno śpiewają, inni płaczą, jedzą, kupują ubrania i robią dziesiątki innych rzeczy, które mają przynieść im ulgę i wyciszenie. Nie mówię, ze nie robię tych wszystkich, rzeczy, ale prawdziwy spokój odnajduje za kierownicą. Wielokrotnie, gdy ogrom problemów był tak wielki, że nie potrafiłam ubrać ich w słowa, napisać ani wyrzucić z siebie to był jedyny wentyl. Zasiadałam za kierownicą i jechałam przed siebie, wsłuchiwałam się w Merlina Mansona i odnajdywałam utracony spokój, myśli same układały się w głowie, a ja odnajdywałam siłę by dalej ciągnąć ten wózek.

Pożegnanie z przeszłością
Niezwykłe uczucie kontroli i komfortu, jakie daje człowiekowi, prowadzenie samochodu, jest jednocześnie czymś tak odurzającym i satysfakcjonującym, że jako jedyne potrafiło przywrócić mnie do "żywych" i sprawić bym wróciła do rzeczywistości. Trzeba to powiedzieć szybko, a następnie zapomnieć, że istniało: jako dwudziestolatka byłam niezwykle egzaltowaną panienką, zawieszoną w czasoprzestrzeni, niecodzienną, niepraktyczną,nieżyciową i nieszczęśliwą, że przyszło jej żyć w tak podłych czasach, pozbawionych romantyzmu, kobiecych kreacji, Pana Darcy i dworskich obyczajów... ( tak byłam taka walnięta przyznaje bez bicia!). Jak pocałunek księcia, jak ukłucie wrzecionem, jak strzała amora - przebudzenie przyszło za kierownicą. Tu poczułam, że jestem w dobrym miejscu, we właściwej epoce, a tego uczucia, wolności i poziomu endorfin, jakie przysparza prowadzenie samochodu, nie dała mi żadna kobieca literatura.

Wpatrzona w srebrny ekran Żona ze Stepfford
Gdy prowadziłam beznamiętne życie "Żony ze Stepford", każdego dnia wyrywał mnie z rutyny -kolejny odcinek, puszczanych na TV Traveller - "wraków na trasie". Od kilku lat marzyłam namiętnie o dalekiej podróży, a program "wraki...', był moim największym nałogiem i wentylem. Mogłam przezywać, razem z bohaterami ich problemy i z wypiekami na twarzy patrzeć jak sami muszą sobie radzić z usterkami, w cudnych trabantach, które sypały się, na każdym zakręcie przemierzając trasę od Budapesztu aż po Hanoi, To wówczas postanowiłam, że choćby nie wiem co, kiedyś wyruszę w daleka trasę rozlatującym się wrakiem, zostawię wszystko za sobą i po prostu ucieknę.

Dziś już, nie muszę przyklejać nosa do srebrnego ekranu, kiedy tylko zechce mogę ruszyć w trasę i nic mnie nie zatrzyma. Czekam więc w niecierpliwości, na kolejną edycję ZŁOMBOLA, a o tym czym jest i jak się załapać w taką trasę, następnym razem. Tym czasem podsyłam zdjęcia. naszej FURMANKI :) Wpisem tym, zaczynam tez cykl retrospekcji - Złombola 2013.

Zapraszam!

zapraszam również na mój instagram

Bydgoszcz - pozytywne zaskoczenie

2015-02-17T21:39:00.000+01:00

Wyobrażenia

Przed przyjazdem do Bydgoszczy nie wiele wiedziałam na temat tego miejsca. Cala moja wiedza bazowała na tym, co przekazali mi znajomi. Wiedziałam, że to miejsce z aspiracjami. Trochę niemczyzny, trochę nowoczesności i wizjonerskich realizacji. Nie miałam jednak wielkich oczekiwań. Bydgoszcz wydała mi się bardzo przyjemna. Co prawda stare miasto, jak to stare miasto... Bywa męczące i zbyt słodkie, a niedawno odrestaurowane elewacje kamienic doprowadzają do mdłości, czyniąc z większości polskich niegdyś miłych ryneczków, mdłe badziewie. Bydgoszcz również nie jest od tego wolna. Na szczęście, ma coś co przemawia do mnie. Tą tajną bronią jest kanał! Zagospodarowany w zupełnie nowatorski sposób. Stara zabudowa, pięknie komponuje się, z industrialnymi elementami i nowoczesną architektura. Całość daje efekt bardzo przyjemny dla oka.

Dwórek Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy

Nie miałam zbyt wiele czasu na zwiedzanie miasta, jedynie kilka godzin porannych. Zwiedzanie w zimie wymaga sporej determinacji. Temperatura oscylowała wokół -2, lekki wiatr też nie ułatwiał zadania. Po szybkim spacerze, schroniłam się więc w muzeum. Ku mojemu zaskoczeniu na wyspie znalazłam "Dom Wyczółkowskiego". Z Wyczółem - czyli Leone Wyczółkowskim wybitnym polskim malarzem z przełomu XIX i XX wieku mieliśmy okazje spotkać się setki razy. To ten sam dla, którego między innymi wracam cyklicznie do Sukiennic by podziwiać jego sielskie obrazy z wsi na dalekim Podolu.

Domek to rzecz jasna zmyłka, któreż miasto nie chciałoby poszczycić się biogramem wielkiego malarza, którego losy związały się z najbliższą okolicą. Wyczół, większą część życia spędził w Krakowie, trochę na Podolu ( dzisiejszej Ukrainie), trochę w Warszawie. Pod koniec życia kupił dworek, w Gościeradowie. Nie ma wzmianek o tym, by odwiedzał Bydgoszcz, by tutaj bywał, by załatwiał interesy, czy też malował. Przypadkiem jednak udało się wykupić cześć jego prac, część miasto otrzmało od hojnego darczyńcy. Tym szczęśliwym zbiegiem okoliczności rozpoczęła się przyjaźń miasta z Leonem. Inwestując w kolejne zbiory i pamiątki po malarzu. Zbiór jest pokaźny i interesujący zarówno dla pasjonatów, ale myślę, że i laików. Zainteresuje ich chociażby machina zbudowana przez Wyczółkowskiego, do odsuwania obrazu, gdy na stare lata jego wzrok niedomagał i nogi już odmawiały posłuszeństwa. Historie ta opowiedział mi przemiły pan , konserwator dzieł Wyczółkowskiego, który, był tak uprzejmy, oprowadzić mnie po ekspozycji opowiadając o niuansach swego zawodu, oraz konserwacji dzieł samego artysty.

Chwilę później po wizycie w domu malarza, odwiedziłam Muzeum Sztuki Współczesnej w Bydgoszczy, tu również miałam szczęście być oprowadzoną przez pana konserwatora, co więcej przypadło mi w udziale - pomóc w wieszaniu jednego z cennych obrazów. Samo muzeum sprawia bardzo przyjemne wrażenie. Szczególnie zainteresował mnie budynek, w którym pięknie miesza sie dopływ sztucznego i naturalnego światła, a widok z okien, jest dodatkowym argumentem przemawiającym za wizytą w tej placówce.

Po prostu przyjemnie

Idąc ulicą.. Poczułam się przez moment jak w na Piotrkowskiej w Łodzi. Długa ulica handlowa, zabudowa pamiętająca pierwsze dziesięciolecie XX wieku, secesja, eklektyzm, tramwaje. Wszystko to mimo, ze nie nieco zaniedbane sprawiało bardzo przyjemne wrażenie.

Każdy z etapów tej podróży był naprawdę przyjemny, również moja wizyta w Wyższej Szkole Bankowej w Bydgoszczy, nie była sztywną służbową koniecznością. Wręcz przeciwnie zostałam tak miło przyjęta przez Agnieszkę i Przemka, że aż chce mi się wracać do tego małego przyjemnego miasteczka z potencjałem. Towarzysze oprowadzili mnie po wystawie fotografii reportażowej i opowiedzieli o mieście. Miałam, więc okazję zobaczyć, choć kawałek miasta z perspektywy jej mieszkańców i wysłuchać historii, które pozwalają obiektywniej spojrzec na otaczające mury.

Mam nadzieje wrócić jeszcze w tym roku do Bydgoszczy i złożyć wizytę moim znajomym, z którymi niestety teraz nie udało mi się spotkać.

Co sprawia, że kocham pewne miasta? Rozczarowujący Wrocław

2015-02-15T14:40:00.000+01:00

Po wizycie we Wrocławiu, z którym niestety się nie polubiliśmy, zaczęłam zastanawiać się co sprawia, że jakieś miasto ( nawet to w ogólnej ocenie nie najpiękniejsze) potrafi zawładnąć moim umysłem na długie miesiące, a nawet lata. Działa to również w druga stronę, piękne miasto - nie pozostawia, po sobie żadnych odczuć, nie zachwyca, nie rozkochuje w sobie, mimo, iż miliony turystów wracają z niego zachwycone.

Czynniki utrudniające - zachwyt nad miastem.
Istnieje kilka czynników, bezapelacyjnie, jeśli zaburzymy swoją piramidę Maslowa ( będzie nam zimno, będziemy, niewyspani, głodni, zestresowani) ciężko w takich sytuacjach skupić się na zwiedzaniu. Wspomniany naukowiec, udowodnił, że nie jest możliwym wspiąć się na poziom odczuwania estetyki, gdy nie zaspokoiliśmy swoich najprostszych potrzeb ( chociaż na norweskich fiordach nic mi nie przeszkadzało, by umierać z zachwytu!). Jeśli towarzystwo nie dopisuje i atmosfera w grupie, wpływa na nas negatywnie, również ciężko, jest docenić odwiedzane miejsce, uważam jednak, że nie jest to nie możliwe. Sama chciałam ugryź jeszcze innej kwestii, którą nazwę pretensjonalnie - duszą danego miejsca.

Gdy chodzi o odbiór odwiedzanych miejsc, nie jestem obiektywna. Działam pod wpływem emocji i osobistych odczuć. Potrafię oczywiście obiektywnie przyznać, że miasto może się podobać, że spełnia, kryteria miasta turystycznego, które zaspokoi podstawowe potrzeby turysty. Jako historyk potrafię opowiedzieć jego historię, a przynajmniej naprędce zbudować jakiś historyczny szkic. Gdy mnie zmusisz opowiem o przemianach architektonicznych i niekłamanych walorach artystycznych tego miejsca.

Niemniej jednak, jestem nie czuła na takie zagrania, żeby mnie w sobie rozkochać, nie trzeba pięknych symetrycznych uliczek, złożonych z średniowiecznych kamieniczek, o kolorowych fasadach. Zabytkowych kościołów, pamiętających czasy odrodzenia, ani wspaniałych zamków. Nie jest to argument przemawiający przeciw miastu jako takiemu, nie jest jednak warunkiem koniecznym. Szukam autentyczności, alternatywy, nie oczywistego piękna..

Co więc zatem? Miasto musi mieć dusze. To coś co czuć, w każdym jego zakamarku, jakiś nienamacalny fluid, który czuje się w powietrzu, który sprawia, że chce się gdzieś wracać - nawet jeśli nie jest najpiękniej. Za słodki estoński Tallinn nie podbił mojego serca, monumentalny Petersburg również - a Helsinki zawładnęły moją wyobraźnia bez reszty. Dlaczego Lwów jest jednym z tych miast, które darzę szczególną estymą, a Warszawa od lat była tym miejscem, o którym nie mogłam przestać myśleć? Co Katowice mają w sobie takiego, że bliższe mi są niż Kraków, z swą bajeczną galicyjską historią? To ten magiczny fluid!

Kraków z swoim tradycjonalizmem, starówką i historią przeciska nas do ziemi i nie pozwala oddychać, nie pozostawia miejsca na własne dopowiedzenia. Nie mogę sobie wyobrazić, bym mogła tam zamieszkać, Od razu czuje pętlę zaciskająca się na szyi! To samo poczułam we Wrocławiu.

Wrocław

Być może jestem zbyt surowa, miasto znane w całym kraju, jako to najpiękniejsze, poniemieckie z przepiękną starówką i klimatycznymi uliczkami - okazało się mdłe. Pierwszy raz byłam we Wrocławiu jakieś 14 lat temu. Szybki obchód Panorama Racławicka, Rynek ogród botaniczny i sajonara. Co więc się stało? Czułam w powietrzu coś odpychającego. Przyznam szczerze, że nie wiele rzeczy przykuło moją uwagę. Najbardziej spodobały mi się knajpki, pod mostem, takie swojskie, trochę jak w Wiedniu, Londynie czy Powiślu. Może brak osoby, która pokazała by mi inne oblicze tego miasta? Bardziej alternatywne, z dala od kolorowych kamieniczek, które już dawno przestały mnie interesować? Pomijam fakt, że Wrocław nie okazał się dla mnie zbyt gościnny, pierwszym widokiem, jaki zobaczyłam wysiadając z Polskiego Busa przed północą, był lezący na ziemi czołgający się gołodupiec - wykrzykujący coś w języku elfów, którego przeraźliwy głos wychodził jakby z trzewi! Nie jestem bojaźliwa kobietą, niemniej jednak nie jest to przyjemny widok i świadczy o złym monitoringu przestrzeni publicznej. Gdy wyjeżdzałam również nocną porą, przechodziłam przez przejście podziemne w samym centrum ( nienawidzę tego!) oczywiście musiałam nadziać się tam na podłego koniobijce ! Sytuacje te opowiadam, bardziej humorystycznie, nie miały one wielkiego wpływu na mój odbiór miasta, niemniej jednak nie są one przyjemne.

Postanowiłam jednak, że dam miastu szansę i odwiedzę je z przyjaciółmi letnia pora, być może w towarzystwie kogoś, kto zna je na wylot i odczaruje jego mdły obraz. Dziś zapamiętałam je jako - skrzyżowanie Drezno-Mysłowic, z krzywda dla pierwszego miasta i awansem dla drugiego. Drezno- to moje wielkie rozczarowanie, nieudana podroż literacka, jednocześnie niezaprzeczalnie słodkie, piękne niemieckie miasto bez polotu, Mysłowice natomiast to więcej niż brzydkie i zaniedbane miejsce na Śląsku, które odpycha jak mało które.

Nie da sie ukryć, że najmilszym momentem tego wyjazdu były inspirujące rozmowy z Roksu! Nocne pogaduchy o podróżach, miłości i weganizmie będę wspominać bardzo ciepło! Buziaki Maleńka:*

Warszawa: Solec 44 - kultowe miejsce, slow food i planszówki

2015-02-13T10:58:00.000+01:00

Solec 44 - to nic innego jak prywatny niepozorny domek ulokowany tuż przy moście kolejowym, przecinającym Powiśle. To przykład tego, że z lokalizacyjnego nie fartu, można uczynić prawdziwy atut. Dom mieszkalny przy torach, nie oszukujmy się nie jest rarytasem. Knajpka jednak, to już coś innego, a kultowy lokal to już zupełnie inna bajka! Czemu kultowy? Bo inny niż pozostałe, niby minimalistyczny, ale nie do końca, niby slow food, ale jaki zmyślny! Piwo jak wszędzie, a jednak za sprawą magicznych soków i przypraw ziołowych, pije się je jak magiczny napar, aromatycznie pachnący rozmarynem czy lawendą.

Wystrój jest zupełnie nie oczywisty. Przebudowany komunistyczny klocek zaopatrzony został w werandę, niczym w hiszpańskich hacjendach, we wnętrzu zaś króluje prostota, (prawie) przesuwne drzwi nawiązujące do japońskiej kultury, przeplatają się tu z kratami w oknach i szkolnymi ławkami. Całości dopełnia wielki regał od ziemi aż po sufit, zapełniony, dziesiątkami gier planszowych. To jednak nie wszystko, na Solcu można zjeść i to naprawdę wymyślnie. Oferta jest tak zaskakująca, że trzeba dobrych parę minut, żeby zdecydować się na któreś z równie oryginalnie skomponowanych dań: ciasto czekoladowe z dżemem z buraków, rosyjska solianka, budyń z gorącymi malinami nakrapiany alkoholem, czy chociażby biała kiełbasa z pieczonymi korzeniami, gorczycą i miodem oraz galaretką z kiszonej kapusty.

Klimat tergo miejsca, jest tak przyjemny i relaksujący, że chce się tu wracać. Ja na pewno wrócę, chociażby po to, by zagrać w cztery tuziny gier planszowych, w które dotychczas nie miałam okazji i spróbować kremu z pieczonego pasternaku, z marynowaną czerwona kapustą.

Poniżej urywki z naszego babskiego spotkania, na którym ścigałyśmy się w budowie XIX wiecznych tras kolejowych

styczeń w delegacji

2015-02-09T21:55:00.000+01:00

Pojęcie podróży służbowej jest czymś nowym w moim słowniku. Dzięki pewnemu projektowi, który realizowałam wraz z portalem PolskaAtrakcyjna.pl miałam możliwość podróżować trochę po Polsce. Moje zeszłoroczne angielskie więzienie, uświadomiło mi, jak mało znam swój kraj. Symbolem mojego angielskiego życia, była wiecznie spakowana torba, która czekała na weekend. Jeśli akurat nie poznawałam kolejnych zakamarków Londynu, to ruszałam dalej w głąb wyspy, mając w kalendarzu długą listę miejsc, które chciałam zobaczyć. Poczucie tymczasowości mobilizuje! Wiedziałam, że na Wyspie nie zostanę na zawsze, właściwie, każdy miesiąc był pod znakiem zapytania. Taki bicz daje niezwykłą siłę by wstać w sobotę skoro świt i ruszyć przed siebie. Przez 23 lata stale mieszkałam w Polsce, w jednym mieście,podróżując co najwyżej na osi Katowice-Kraków, raz czasem dwa razy do roku, opuszczając je jadąc na jakąś wycieczkę. Poczucie stabilizacji, świadomość, że ma się czas rozleniwia człowieka.Nie zadziwi, Was chyba, gdy powiem, że niewiele widziałam miejsc na Śląsku, mając świadomość, że na to kiedyś znajdę czas, w końcu jest tak blisko!

Praga - Warszawa

Zielony Potwór

Nikiszowiec-Katowice

Muzeum PRL-u

Mimo, ze bardzo lubię spokój, leniwe poranki, powolne posiłki, długie rozmowy, od co refleksyjne życie, w którym ciesze się bliskimi i ulubionymi miejscami. Jednocześnie jak w warkoczu, te chwile zwolnionego tempa przeplatają się z prawdziwym żywiołem. Co jakiś czas, nie wiem dlaczego, ale napada mnie poczucie, że nie powinnam się zatrzymywać, powinnam żyć szybko i nie odpuszczać żadnej szansy, żeby przeżyć, zobaczyć, poczuć coś nowego. Postanowiłam, więc wprowadzić model angielskiej nierozpakowanej torby, również do mojego Warszawskiego życia. Styczniowe delegacje, pomogły mi w ruszeniu z miejsca i przyspieszeniu realizacji, jednego z wielu nowo rocznych postanowień.

Tylko jeden, na pięć, styczniowych weekendów spędziłam w Warszawie. Mimo przeziębienia, utraty głosu i zapalenia oskrzeli, zrobiłam blisko 3000 km Polskim Busem, jeżdżąc nim w te i wewte.

Zaczęło się od Wiednia i Budapesztu, zaraz po powrocie, ruszyłam na delegację do Katowic i Krakowa. Korzystając z 6- stego stycznia, wyrwałam z szponów czasu jedną dobę dla Warszawy i niezwykłego Muzeum PRL-u. By tydzień później znów wyruszyć do Wiednia. Zaraz po powrocie, przepakowałam walizkę i już po raz kolejny stałam przed studentami na auli i prowadziłam moje szkolenie tym razem w Warszawie. Kilka chwil później siedziałam już w Polskim Busie do Wrocławia, skąd następnego dnia nocnym busem trafiłam do Bydgoszczy. po to by wyczerpana i chora trafić do Warszawy, zregenerować siły odespać swoje i znów ruszyć na Śląsk, cieszyć się towarzystwem bliskich w ukochanych Katowicach.

Plac Zbawiciela - Warszawa

Wiedeń

Wrocław

Bydgoszcz

Mała Wenecja w Bydgoszczy

Praca -Kraków

Kraków

U Węgra Monopoly

Budapeszt

Wiedeń

Banhoff Katowice

Cafe Katowittz

Nie byłabym sobą, gdybym podczas tylu publicznych wystąpień nie zabłysnęła niczym najjaśniejsza Gwiazda na niebie. Zdarzył się złamany obcas, potargane rajstopy i wystąpienie w dwóch prawych butach. Wszystko to jednak, niezauważalnie dla moich słuchaczy, zatuszowane najsprytniej siłą woli i reanimacją w ubikacji.

Wszystkie te wystąpienia, przypomniały mi jak bardzo kocham mówić! Stać na auli i wygłaszać, uczyć, tłumaczyć, po prostu mówić i inspirować do działania. Stojąc przy pulpicie, przerzucając slajdy, opowiadając o ambitnych unijnych projektach, polskiej turystyce oraz odpowiadając na pytania młodych ludzi, czułam się jak ryba w wodzie. Jednocześnie, pojawiało się ukłucie w sercu, na myśl, że mogłam tak stać przed studentami, jako doktorantka i wykładać historię dwudziestolecia międzywojennego - mówić o wybitnych kobietach i socjologicznym aspekcie mody, która niczym lustro odbija rzeczywistość...

Nie pozwalam sobie jednak, na sentymenty. Nie można mieć wszystkiego, gdybym dostała się na doktorat na śląsku, nie miałabym tego całego bagażu doświadczeń i wspaniałego warszawskiego życia, którym mogę cieszyć się na codziennie. To ukłucie w sercu uwiadomiło mi jednak, że zgodnie z naturą, nie oddam nić w życiu walkowerem. Nawet jeśli miałby być to tylko hobbistyczny akcent w moim życiu. Bardzo chce chociażby w weekend raz za czas opowiadać młodym ludziom o tym wszystkim co warto wiedzieć, by z szeroko otwartymi oczyma i pełnym zrozumieniem kontemplować rzeczywistość, mając z tyłu głowy doskonały obraz minionych dni.

Gdybym dostała się na doktorat, nie pracowałabym dziś w Pałacu ) , ale o tym w swoim czasie..

Warszawski Weeekend: 367 urodziny Pragi

2015-02-08T16:07:00.000+01:00

Praga - brud smród i ubóstwo?
Pragę można kochać i nienawidzić. Nie może być ona obojętna. Prawy brzeg Warszawy, wzbudza wielkie emocje. Mimo, iż nie jestem tu długo zdążyłam już zauważyć jak dzieli ona mieszkańców stolicy. Gdy wychodząc wczoraj na spacer po Pradze zapytałam mojego przyjaciela, czy nie chciałby się przyłączyć - popatrzył na mnie niedowierzając i z pełnym kpiny głosem, zapytał- Organizują coś takiego? To tak jakby świętować dzień brudu, ubóstwa, syfilisu, demencji starczej, czy jakiegos innego gówna!?" - nie muszę chyba dodawać, że nie skusił się na moją propozycje. Na szczęście jest też drugi biegun. Ludzie zaangażowani społecznie, Prażanie od pokoleń i przyjezdni, którzy zakochali się w jej uroku, którzy poświęcają swój czas by działać na rzecz bliskiej im dzielnicy.

(O moim pierwszym wrażeniu z Pragi pisałam tu )

Praga - Berlinski Kruzberg, a może Londyński Brick Lane?
Czym się tu zachwycać?- spytają sceptycy. Nie będę Wam mydlić oczu, to nie jest ładne miejsce. Nie jest zadbane, nie jest nowoczesne, mimo, że bardzo chce, nie jest Londyńskim Camden Town, ani Brick Lane, nie jest też Berlinskim Kruzebergiem. O co więc chodzi? W całej swej brzydocie pomieszanej z awangarda, jest autentyczna. Żadna z niej hipsterka, może kiedyś w przyszłości. Dziś jest po prostu żywą tkanka miejską, w której wprawne oko dostrzeże wszystkie historyczne przemiany, jakie dotknęły jej swym piętnem. Jest autentyczną Warszawą, która z dumą jak najpiękniejsze , drogocenne kolie nosi blizny historii.

Prawy brzeg porodówka społecznych inicjatyw
Nie dziwie się więc wszystkim oddolnym inicjatywą, zapalonych do działania, zakochanych w swej dzielnicy Prażan, którzy zrzeszają się w stowarzyszeniach, organizacjach różnego rodzaju prywatnych inicjatywach To między innymi dzięki nim zorganizowane zostały urodziny Pragi, które mimo mrozu przyciągnęły prawdziwe tłumy.

Wśród organizacji warto wymienić: Praska Ferajnę Praską Ferajnę(organizatorów fantastycznych wycieczek po Pradze), Adventure Warsaw, którzy razem z Muzeum PRL-u ukazują czar minionej epoki obwożąc turystów (szczególnie obcokrajowców) swą prl-owską flotą zaopatrzona w Syrenki, Stare Fiaty oraz Warszawy. Jest też Butem po Wawie i wiele innych, których jeszcze nie udało mi się odkryć, a które mam nadzieje, jeszcze napotkam w swych kolejnych miesiącach okrywania Warszawy.

Stare fabryki, hale targowe, lofty i pozbawiony blichtru naturalizm.
Kto śledzi moje wypociny, ten widzi, że rzadko, ostatnimi czasy zachodzę w miejsca, w sposób oczywisty piękne. Fascynuje mnie postindustrialna architektura, recykling i minimalizm. Klimat loftów, starych hal targowych oraz fabryk przyciąga mnie jak magnes. Być może dlatego, każdy wolny weekend, który spędzam w Warszawie, pożytkuje na Prawym Brzegu. Spacerując po byłych przemysłowych terenach, odwiedzając muzeum prl-u, czy też ( nałogowo już) zahaczając o Soho Factory, gdzie czuję się jak ryba w wodzie.

Dla kogo wycieczka po Pradze?
Nie przekonuje nikogo do Pragi, kto nie lubi takich klimatów, ten ich nie polubi, a estetyka ta wymaga zrozumienia i dystansu, ale przede wszystkim empatii. To nie są miejsca, gdzie mogłabym zabrać moją Babcie, która lubi, po prostu piękno ale jednocześnie jest to miejsce, numer jeden, w które zabiorę moich przyjaciół, gdy odwiedza mnie w Warszawie. Podbnie jak ja, gdziekolwiek są starają się odnaleźć autentyczność, zrozumieć miasto i jego mieszkańców, myślę, ze tu dystans jest o wiele krótszy.

Spacer z przewodnikami po Starej Pradze ( Bazar Różyckiego) , Szmulcwiźnie oraz Soho
Jeśli udało mi się Was zaciekawić, zapraszam na relacje, z wczorajszych spacerów z przewodnikami, po zakamarkach Starej Pragi, Szmulowizny oraz Soho.

Na ul. Ząbkowskiej, jest taka knajpka, która doskonale wyraża klimat całej Pragi, zarówno nazwą jak i wystrojem: "W oparach absurdu". Eklektyczne wnetrze, symbol Maryjki. Nieuchwytny klimat i namacalna osobowość.

Urodziny Pragi, dawały możliwość spojrzeć na to miejsce pod innym kontem. Poznać na społeczność, która się organizuje by zaprezentować swoją dzielnice, Dzięki narracji fantastycznych przewodników, można było uzupełnić swoją wiedzę na temat odwiedzanych wcześniej miejsc i spojrzeć na Ząbkowską, Brzeską czy Targową w zupełnie inny sposób.

Garść zupełnie nowych faktów...

Nie miałam pojęcia dotychczas, że Brzeska jest jedyną zachowaną w pełni, niezniszczoną podczas wojny ulicą Warszawy. Nie wiedziałam również, że to tu Polański umiejscowił getto sfilmowane w Pianiście. Podobnie tez nie przypuszczałam, że zaskakujący napis na murze tuż przy wspomnianej Brzeskiej: "Tęsknie za Tobą Żydzie", któremu przypisywałam raczej antysemicki wydźwięk, jest częścią akcji organizowanej przez młodych ludzi w miejscach, w których niegdyś funkcjonowała ludność żydowska, by wyrazić swa solidarność i żal.

Szmulowizna, która swą nazwą budziła tylko najgorsze skojarzenia, okazała się całkiem przyjaznym zakątkiem miasta. Pierwszy raz dotarłam na koniec mojej tramwajowej linii nr 7 - pod stopnie zaskakująco pięknej Bazyliki Kawętrzyńskiej. Szczerze przyznaje, nie przypuszczałam, że spotkam taką świątynie na Prawym Brzegu! Pozostając w temacie świątyń, po spotkaniu z przewodnikiem, zupełnie inaczej patrze na Prawosławną Cerkiew znajdująca się tuż naprzeciw Wileńskiego Dworca. Dotychczas przyjmowałam bezrefleksyjnie fakt istnienia, świątyni prawosławnej w Warszawie, jestem świadoma, udziału procentowego wyznawców tego obrządku w naszym kraju. Nie brałam pod uwagę jednak, jak silnie, świątynia ta wyraża niuanse z naszej historii. Jak absolutną legitymizacją carskiej władzy nad polskimi ziemiami, była ta budowla wśród rosyjskiego społeczeństwa. Wileński dworzec, powstał, tylko po to by obsługiwać jedno jedyne połączenie kolejowe - Warszawa-Petersburg. Przyjezdni z wielkiej stolicy, wychodząc z dworca Wilieńskiego, zanim dostrzegli cokolwiek innego, witał ich zupełnie swojski obrazek wspomnianej cerkiwi, która utwierdzała ich w przekonaniu, jak nic innego,że są u siebie.
Były tez fantastyczne historie o Soho Factory, ale to innym razem.

Wszystko to pozwala mi uzupełnić obraz Pragi, który powoli zaczął budować się w mojej głowie. Pisałam o niej już wielokrotnie. Nie ucieknę od powrotów na prawy brzeg, bo jest w tym wszystkim jakiś magnetyzm, który pociąga i każe odkrywać, poznawać, zrozumieć...

Mój Mały Henryczek: Kunstforum Wiena wystawa Henry de Toulouse Lautreca

2015-02-05T23:26:00.000+01:00

Toulouse Lautrec. Henry Moja miłość.

Są tacy artyści, którzy mimo iż odeszli dziesięciolecia temu, ciągle są nam bliscy, Nawet jeśli nigdy nie poznaliśmy ich na żywo, w naszej głowie posiadają status kogoś bliskiego. Mój Mały Henryczek, jak zwykłam nazywać go przez te wszystkie lata, mojej jednostronnej miłości, jest tego najlepszym przykładem.

zdjecie: dipresse

Od niepamiętnych czasów jego postać przewijała się przez moje życie. Wszystko zaczęło się zwyczajnie, jak miliony innych spotkań dwojga ludzi, których losy przecięły się w prozaiczny sposób by na zawsze odmienić ich koleje, romantyzm tej opowieści, nie jest jednak oczywisty. W dniu naszego pierwszego spotkania, ja nie miałam nawet 10 lat, a mój biedny Henry nie żył już od ponad 100 ! Spotkanie jak nakazuje tradycja, narzucona przez hollywoodzkie schematy była prozaiczna, nudząc się jak to małe dziecko w supermarkecie, grzebałam w koszykach z kolorowymi książkami, tym sposobem trafiłam na album z reprodukcjami Chagalla i Lautreca. Wtedy właśnie zakochałam się w malarstwie. Nie mogłam wiedzieć, że ten jeden moment nudy, okropnego zimowego wieczora, w który zostałam wyciągnięta do spożywczego by pomóc w noszeniu siatek, stanie się przełomowym dniem w moim życiu...

Estetyka ich tak przykuwała moją uwagę, że do dziś pamiętam wrażenie jakie na mnie zrobili. Kilka lat później, gdy na moją wioskę dotarł Internet, odnalazłam te obrazy, które zachwyciły mnie swoimi barwami pełnymi mojej ukochanej ochry (głębokiej ciepłej żółci) i fantazyjnymi kobiecymi strojami.

Jednak, dopiero, gdy przeczytałam jego biografię w pełni doceniłam jego prace. Zobaczyłam w tych dotychczas jedynie interesujących obrazach – wielką siłę charakteru. Małego człowieka, który mimo wszelkich przeciwieństw losu, osobistych tragedii, ponad wszystko stawiał swe twórcze pragnienie i oddawał się mu bez reszty.

W telegraficznym Skrócie- Henryczek - to..

Mój Mały Henryczek, nie był karłem, jak powszechnie zdarza się uważać. Był francuskim arystokratą, co potwierdzają trzy człony jego nazwiska, które w ówczesnym czasie potwierdzały posiadane posiadłości ziemskie: Toulouse –Lautrec de Montfa ( co po kolei oznacza miasto Tuluza, miasteczko Lautrec i wieś Montfa, wszystkie do dziś istnieją na południu Francji w obszarze Langwedocji-Russolion). Przyszedł na świat jako dziecko bardzo bliskiego kuzynostwa; co nie było niczym szczególnym w arystokratycznych kręgach ówczesnej Europy. W jego przypadku jednak skończyło się tragicznie. We wczesnym dzieciństwie złamał wielokrotnie ręce oraz nogi, a rekonwalescencja, trwała miesiącami. Ostatecznie wielokrotnie złamane kończyny, przestały rosnąć mniej więcej w wieku 12 lat. Malarz, do końca życia, pozostał więc wzrostu niewysokiego chłopca, o zbyt krótkich rękach i nogach.

Lautrec, nie musiał narzekać na brak pieniędzy, nie musiał pracować na własne utrzymanie, był jedynym dziedzicem pokaźnej fortuny. Pragnął jednak poznać prawdziwe życie. Sielanka paryskiej wsi, życie w zamku razem z bogatą matką, nie wystarczało jego spragnionej wrażeń młodzieńczej duszy. Tym sposobem trafił na Montmart, gdzie szczególnie pociągało go nocne życie. Tu obserwując tancerki, prostytutki i paryską cyganerię, zbierał materiały do swych dzieł. Założył tu swoją pracownie, a zaprzyjaźnione z nim kobiety lekkich obyczajów, pozwalały mu obserwować się podczas najintymniejszych czynności. On sam nie traktował ich przedmiotowo, dzięki temu dotarł w głąb półświatka dalej niż którykolwiek artysta wcześniej ( a ja powiedziałabym, że również i później). Uwieczniając obraz prostytutek w sposób dotychczas nieznany. Jego działa to prawdziwy zbiór reportaży. Sceny z porannej toalety, przymiarek strojów, prób tanecznych, ale przede wszystkim zakulisowych spotkań, rozmów i zwierzeń. Pokazuje on prostytutki, często w lesbijskim ujęciu. Poszukujące bliskości drugiego człowieka, starając się odnaleźć je w relacjach z kobietami, gdy mężczyźni przywodzili na myśl tylko najgorsze życiowe doświadczenia.

Sam Lautrec, mimo swego kalectwa, był kochankiem wielu, kobiet. Niektóre z nich malował wielokrotnie, nie mogąc wiedzieć, że obdarowuje je tym sposobem, prezentem najcenniejszym- nieśmiertelnością, której nie mógł dać Yviette Gilbert czy Jane Avrille, nawet najlepszy taniec.

Henry na żywo w Kunstforum Viena

Podczas mojego pobytu w Wiedniu, miałam okazje trafić na wystawę poświęconą Henrykowi, organizowaną w Kunstforum. Wystawa była cudowna bowiem obejmowała niemal wszystkie prace ukochanego artysty, zaczynając po najwcześniejsze jeszcze pełnych realizmu, poprzez szkice, rysunki i późne litografie kończąc. Byłam w wniebowzięta mogąc zobaczyć dzieła, które dotychczas widziałam jedynie w reprodukcji.

Jakie było moje zdziwienie, gdy okazało, się, że ta orcha, między innymi dzięki, której zakochałam się w jego dziełach jako dziecko, właściwie nie występuje w jego pracach, że w miejscu, tej reprodukowanej żółci, występuje, karton, o zwyczajnym brązowym odcieniu.

Wpatrywałam się z przejęciem, w te pociągnięcia pędzla, niedowierzając, że po tylu latach fascynacji „maleńkim” twórcą, mogę zobaczyć płótno, z którym obcował osobiście, na którym kolejne warstwy farby, kładły jego niewielkie ręce…

Ilekroć, przychodziło mi w życiu pomysł by zwalić coś na karb choroby, przeziębienia, własnego niedołęstwa, stawał mi przed oczyma obraz tego małego –dzielnego człowieka, który, mimo przeciwności losu, udowodnił, że można, że wystarczy tylko chcieć.

O wiecznym wyczekiwaniu, pierwszej 30-stce i polonii wiedenskiej

2015-02-03T23:44:00.000+01:00

Człowiek to dziwne zwierze, nie potrafi po prostu, żyć. Odwiecznie musi na coś wyczekiwać. JA tez nie jestem wolna od tej choroby, a może jeszcze bardziej niż inni wiecznie byłam nią obciążona. Odkąd pamiętam zawsze na coś czekałam. Jeszcze na podwórku, bawiąc się z rówieśnicami jako mała dziewczyneczka, myślałyśmy z rozmarzeniem mieszającym się ze strachem: o boże! jak to będzie gdy będziemy miały 7 lat i pójdziemy do szkoły! W szeregu stały już inne epokowe wydarzenia, jak :komunia, zieloną szkoła, pierwszy stanik... Później wyczekiwało się na pierwszy okres (myślałby ktoś!). Były tez dyskusje, aż po nieprzyzwoite godziny wieczorne, spędzające sen z powiek pytanie: kto już całował się z chłopakiem, czy też ( w licealnej ławie) pytanie które powracało niczym mantra, nie bez rumieńca na twarzy - kto jest już PO!? Zawsze był jakiś milowy punkt, który majaczył z przyszłości, na który czekało się w napięciu. Jakiś kolejny etap, który inicjował kolejny krok w dorosłość.

Bezsenne noce, spędzone na rozmyślaniach jak to będzie, gdy przyjdzie ten cudowny dzień naszej 18-nastki, która miała zmienić nas w dorosłych poważnych ludzi. Studniówki, która miała być najlepsza zabawą w życiu. Czy magicznej 20-stki zamykającej dekadę nastolęctwa. Nie trudno zgadnąć, że ani suma 18 ani 20 wiosen nie uczyniła mnie mądrzejszą, a studniówkowa noc do dziś śni mi się jako młodzieńczy koszmar. Mimo tych "sukcesów", z upływem czasu wcale nie odstąpiłam od dziecinnego zwyczaju. Jeszcze na studiach pamiętam jak gorączkowo obserwowaliśmy znajomych licytując: ten ma już licencjat, ten magistra, ten wziął ślub,o boże a ta ma już dwójkę dzieci!?.

Mam wrażenie, że bez względu na wiek, tak długo jak długo,żyjemy w jakiejś społeczności nigdy nie będziemy wolni od tych porównań, obserwacji i mimowolnych wyczekiwani na kolejne życiowe etapy. Mimo, że teraz staram się nie myśleć o upływających latach, a kolejne milowe momenty,do których mam nadzieje, dotrzeć w przyszłości, są moimi osobistymi celami, nie wyznaczonymi przez systemowe życie, mimo to 3 - z przodu jest dla mnie wydarzeniem ważnym. Gdzieś tam z tyłu głowy mam listę celi, która ciągnie się i wieje metrami, z wielkim nagłówkiem "przed 30!". Nie raz zdarza mi się budzić w środku nocy i z przerażeniem patrzeć w sufit, z przyspieszonym oddechem i ciśnieniem przed zawałowym - myśleć : "kurwa nie zdążę!"

Moja paranoja 3-jki z przodu jest absolutna i nie raz jeszcze do niej wrócę. Temat ten na moment stał się wręcz namacalny -pierwsza osoba z mojego najbliższego otoczenia, przekroczyła ten magiczny próg.

Z powodu tej uroczystości, zapakowałam się w czwartek po pracy do polskiego-bus ( na warszawskim metro-wilanowska) i po niecałych 12 godzinach, jak nowo narodzona, byłam już w wiedeńskim u-banie. O 6,30 radośnie witając się z Martą i robiąc śpiącemu Jarolowi w austriackim słodkim mieszkanku, niespodziankę.

Wiedeń, po prostu swojski

Wiedeń to miasto, które dawno już straciło dla mnie typowo turystyczny charakter. To miasto ludzi, w którym bardziej cenie, godziny spędzone przy kawowym stoliku i leniwe poranki w piżamie, niż bieganie po mieście z aparatem w poszukiwaniu secesji, moderny czy baroku, ( chociaż dalej uważam to za niezwykle odprężające). W ciągu prawie 6 lat mieszkania w tym mieście mojej Marty, uzbierało się historii o ludziach, znajomych, kolegach i przyjaciołach, których liczba z roku na rok rosła. Impreza ta stała się wreszcie okazją by poznać większą część mitycznych postaci, o których słuchałam przez ostatnie lata, którzy podobnie jak ja znali mnie z facebooka, wspólnych zdjęć z podróży i opowieści Marty i Jarka.

Polonia Wiedeńska

Radości więc było co niemiara, przy austriackim winie, zgrzewkach piw, internacjonalnych rozmowach i wesołych tańcach, upłynęła nam cała noc.

Ważne było dla mnie przede wszystkim poznanie znajomych z Polonii Wiedeńskiej. Temat ten, zawsze głęboko mnie absorbuje. Gdy to tylko możliwe, staram się dotrzeć do Polonii ( lwowska, londyńska czy ta w Oslo) wszystkie takie spotkania są dla mnie niezwykle ważne. Sama ciągle żywo pamiętam swoje rozterki, z czasów londyńskiego żywota. Od tamtej pory zastanawiam się czy to możliwe, poczuć się w obcym państwie zupełnie u siebie? Wiedeń, tak podobny do południowej Polski. Posiadający swój wspólny mianownik historyczny, kulturalny, czy architektoniczny pod postacią Galicji, wspólnie z Krakowem, Lwowem i przyległymi obszarami, wydał mi się jedynym możliwym miejsce, w którym będąc Polakiem można zapomnieć o wszystkich różnicach. Jakie było moje zdziwienie, gdy po kilku głębszych usłyszałam i tutaj, że „z Polskości nie można się wyleczyć, i gdyby było w kraju tylko trochę inaczej…”. Co nie zmienia faktu, że Wiedeń to naprawdę przyjemne miejsce do życia, a ogólny wydźwięk tych wypowiedzi, był nieporównywalny z wyspiarskim wszem obecnym, chronicznym nieszczęściem i głęboką niechęcią do brytyjskiego otoczenia. Odebrałam to raczej jako zwyczajne, typowe dla polskiej natury, umiłowanie do narzekania. Nie odebrało mi ono złudzeń, że Wiedeń to mimo, wszystko dobre miejsce do życia, bez względu na narodowość.

Potwierdzeniem na to lokal, w którym Jarka impreza się odbyła- jest to na co dzień szkoła języka, dla uchodźców, którzy postanowili,bądź tez poprzez polityczną sytuacje zmuszeni zostali by uczynić z Wiednia swój nowy dom.

Jaruś raz jeszcze - spełnienia Wszystkich Marzen w tej dekadzie!

Rude Dziecko - Moja Miłość

2015-02-01T07:15:00.000+01:00

Gdy nie ma się własnych dzieci. Dzieci naszego rodzeństwa są tak bliskie, że wydają się nasze. Gdy to Małe Stworzenie, do tego wszystkiego niczym kropla wody, podobne jest do Ciebie z czasów dzieciństwa, trudno się oprzeć wrażeniu, że to także ( chociaż trochę) Twoje dziecko!

Gdy mój brat w wieku, 20 lat został tatą byłam pełna obaw. Nie przystosowana do dzieci i macierzyństwa zupełnie nie potrafiłam odnaleźć się w roli ciotki. Niczym dzik uciekając w swoją stronę na widok dziecka. Nie chcąc słyszeć o zabraniu niemowlaka na ręce, usypianiu czy nie daj boże przewijaniu! Teraz po 1,5 roku, przyznaje bez bici oszalałam na punkcie Rudego Dziecka, które w rozbrajający sposób lepi sylaby, mówiąc najpiękniejszym głosikiem: Ciocia Desi. Mimo, że w dalszym ciągu sama kompletnie nie wyobrażam sobie siebie w roli matki, widzę jak to małe dziecko zupełnie mnie rozbraja. Planując wyjazdy do domu, liczę, na kilka godzin z tą najpiękniejszą małą dziewczynką. Często łapie się na tym, że siedzę w pracy i planuje, czego nauczę małego Rudzielca, w co z nią zagram gdy podrośnie. Bojąc się, jednocześnie że gdzieś po drodze, zniknę jako ciocia z oddali, że nie uda mi się być kimś ważnym w jej życiu. Cieszę się, z każdej możliwości, pobycia z Małą Mi. Wspólne tańce, tarzanie się po ziemi, kąpiele, czy huśtawki, uważam za najcenniejsze momenty, nawet jeśli, pozostaną one tylko w mojej pamięci.

Zrozumiałam co to znaczy kochać bezwarunkowo.

Budapeszt, życie nocne

2015-01-28T10:20:00.000+01:00

Uwielbiam zwiedzać miasto z osobą, która dobrze je znam, która w nim mieszka, często odwiedza, bądź studiuje. To zupełnie inny wymiar podróży. W Budapeszcie mieliśmy to szczęście, że mogliśmy zatrzymać się u Miklosza. Węgra poznanego, przez Oskara na Erasmusie w Walencji, z którym miałyśmy okazje razem z Marta, bawić się na jednej z hiszpańskich dyskotek ( prawie dwa lata temu!). Rozrywkowy Węgier, zabrał nas do baru szybkiej obsługi z węgierską kuchnią, a później na obchód lokalnych knajpek. Poznawaliśmy więc od podszewki, niczym mieszkańcy tą słodką stolicę, jedząc węgierski gulasz i odwiedzając młodzieżowe puby. Jeden z nich znajdował się w podwórku, a prowadzące do niego drzwi były niczym folie z masarni. Całość przypominała nieco parterowe meksykańskie hacjendy. Meksykańskie przekąski, drinki i dekoracja ścienna nawiązywała do tej idei. Przy węgierskim tokaju i lokalnych piwach minęły nam wieczorne godziny.

Na lekkim rauszu odwiedziliśmy lokalną dyskotekę w tak lubianym przeze mnie klimacie – post industrialnym. Tym razem pierwotnym obiektem była hala targowa, która w stadium „wiecznego remontu”, z rusztowaniami dookoła, drewnianymi podpórkami i innymi dekoracjami, wzmagającymi poczucie tymczasowości, okazała się być niezwykłym miejscem, w którym wąskimi, kolorowymi labiryntami, można było dostać się z jednego pomieszczenia do drugiego. Całość sprawiała niezwykle przyjemne wrażenie, a sami Węgrowie, swoimi fantazyjnymi stylizacjami ( mężczyźni w pluszowych, sztucznych futrach i basebollówkach na głowie) dostarczali nam mnóstwo frajdy. Takiego Budapesztu nie znałam dotychczas, na pewno wrócę po więcej.

Tutaj również nie mogliśmy sobie odpuścić gry w monopoly, następnej więc nocy zamiast wycieczki po lokalach, za aprowizowani w procenty, rozegraliśmy partyjkę w mieszkaniu Miklosza. Jak zwykle radości było co niemiara.

Budapeszt to też raj dla podniebienia. Właściwie nie było miejsca w którym, gdy zatrzymaliśmy się na posiłek, ni zjedlibyśmy dobrze. Węgierska kuchnia jest po prostu pyszna.

Gdzie mozna dobrze zjeść w Budapeszcie? Na to pytanie udalo nam sie odpowiedzieć dzieki świetnym linką z Kroniki Smaku, Dzięki! Kolejne adresy do sprawdzenia, przy następnej podróży.

Po tych niepełnych trzech dnia, w Węgierskiej stolicy, nie mogę doczekać się powrotu, w końcu to tylko 40 minut samolotem z Warszawy!

W podsumowaniu roku 2014

2015-01-25T18:46:00.000+01:00

Nauka życia, przyjaźni i patriotyzmu. Pesymista nazwałby ten rok rokiem porażek, ja czuję się jednak zwycięzcą. Mądrym, szczęśliwym, dojrzalszym, a przy tym wszystkim paradoksalnie młodszym niż kiedykolwiek.

Nie schudłam do wymarzonej wagi. Nie dostałam wizy do USA, co więcej dwukrotnie. Nie przyjęli mnie na studia doktoranckie. Nie dostałam pracy w szkole.

Mimo to – uważam ten rok za jeden z najlepszych w moim życiu.

Reasumując:

Miniony Rok przyniósł z sobą więcej dobrego niż mogłam to sobie wyobrazić. Przede wszystkim utwierdził mnie w przekonaniu, że to ludzie są najważniejsi. Przeżyłam kilka rozczarowań. Cenniejszych niż wszystkie oceny jakie zgarnęłam siedząc w szkolnych lawach. Za sprawą swojej nowej tuszy ( z którą się nie godzę i zupełnie nie identyfikuję) nabrałam dziwnego dystansu do siebie, dzięki, któremu zupełnie wyleczyłam się z wszelkich, jeszcze nastoletnich objawów zarozumiałości i próżności. Nagle to ten wewnętrzny głos stał się tym, który musi przemawiać silniej bo oka niestety ciągle, nie ma na czym zawiesić :).

Emigracja do Anglii, uzmysłowiła mi jak błędne były moje wyobrażenia. Obrażona niczym dziecko na Polskę, tęskniłam za nią w sposób dotychczas mi nie znany. Przeżywając katusze patrząc na angielską architekturę i wdychając wiatr pozbawiony zapachu, dowiedziałam się jak ważna jest dla mnie Polska i zwykła, rodzima codzienność.

Nauczyłam się też żyć, bez wielkich namiętności. Pozbawiona nowego męskiego obiektu westchnień (no dobrze po za Thorin'em synem Thraina , w którym w chwili obecnej się kocham!) dostrzegam nieznaną mi dotychczas ostrość widzenia. Potrafię chłonąć każdy dzień, każdą chwilę, każdy moment, żyć i cieszyć się z prostych momentów, a decyzji życiowych nie podporządkowywać, żadnym wyidealizowanym partnerom.

W tym nowym ciele, poszukując swego nowego miejsca na ziemi, jestem chyba bardziej świadomą swego jestestwa, niż kiedykolwiek dotychczas. Będąc tu i teraz mogę powiedzieć: lubię moje życie. lubię siebie, to jaka teraz jestem i czego chce od życia. Nawet jeśli nie podobam się sobie wizualnie. kocham Ludzi, którzy mimo, że rozpryśnięci po różnych zakątkach Europy, są ze mną blisko codziennie i chcą spędzać ze mną czas mimo, że znają moje najmroczniejsze oblicze.

To był fantastyczny rok, pełen podróży, nowych doświadczeń i zacieśniania starych znajomości. Mogłam też w praktyce sprawdzić swoją wiedzę, obcować z bliska z dziełami Turnera w Londyńskiej National Galery, podziwiać architekturę Gaudiego w Barcelonie, czytać wiersze Pawlikowskiej na jej grobie w Manchesterze i wpatrywać się w pełne przerażenia oczy - szaleństwa w oryginale Krzyku, Edwarda Muncha w norweskiej stolicy.
Miałam też szansę odwiedzić prawdziwe Śródziemie, przemierzając Islandię i odwiedzić ulice, po których stąpał Tolkien w maleńkim słodkim Oxfordzie. W Polsce zaś chodzić śladami Kossaków oraz Marka Hłasko, poznając Warszawę na nowo.

2014 miesiąc po miesiącu:

Styczeń.

Wiedeńska Retrospekcja
Wiedeń spacer nad kanałem
Wiedeń - Muzeum Freuda
Wiedeń - Tropem mniej popularnych atrakcji
Wiedeń- przepis na sztrudla

Moje 91 dni w Anglii
Chiński Nowy Rok
najbardziej popieprzony tydzień w UK
Wieczorny spacer po Londynie
Najlepszy tydzień w UK
Epsońskie Wieczory
Gdzie jest Abbey Road?

Po jednym z najgorszych w historii sylwestrów spędzonych w chłodzie i tłumie na niemiłosiernie przeludnionych ulicach Londynu, rozpoczęłam nowy rok w spokojnym, Wiedniu, za którym tęskniłam od dawna. Niezwykle ciepło będę wspominać te pierwsze dni nowego roku, które tak zgrabnie opisała Moja Martuchą.

W styczniu Razem z dziewczynami z Polskiej szkoły zwiedziłyśmy Londyn, odwiedzając Abbey Road Orkiestrę świątecznej pomocy w Londynie oraz Chiński Nowy Rok.

W styczniu odwiedzili mnie moi Kuzyni, czar dziecięcych wspomnień wrócił . Bawiliśmy się w swoim towarzystwie jak dzieci, a spacery nad Tamiza i po Epsom, stały się częścią cotygodniowych rytuałów z moim Kuzynem

Był to też czas wizyty moich niezrównanych przyjaciół z Katowic, było co świętować, Krzysztof zgubił i odnalazł dowód a Oleńka ogłosiła, że zostanie Mamą!

W Lutym,

Chora na Polskę
Polska- Jak smakuje Dom?
Cardiff cz 1.
Cardiff - mecz Rugby, noc w Burger Kingu

Wraz z Moim Rudym dziewczęciem podbijaliśmy Cardiff, była to jedna z tych historii, których nie sposób zapomnieć. Pierwsza noc w Burger Kingu, pierwszy pocałunek przez obcego mężczyznę, pierwszy mecz futbola oglądany na żywo.

Był to też miesiąc kiedy dopadła mnie depresja. Tęsknota za domem, krajem, nie dawała mi żyć.

Wizyta w Polsce była najlepszym lekarstwem.

W marcu

Wywózka - publikacja
Grenweech
Barcelona. Epilog. Moje Miasto Marzeń
Barcelona. dzien 1
Walencja Fallas
Walencja - w poszukiwaniu Faller
Walencja przepiękna ofrenca

W marcu, odwiedziliśmy ze znajomymi z Polonii Londynskiej Greenwich, w połowie miesiąc ruszyłam w podróż podróż do Barcelony.

Gdzie poznałam Alexisa z Kongo, który oprowadził mnie po mieście, a także tajemniczego Włocha, który romantycznie całował mnie na schodach odjeżdżającego pociągu:)

Skąd trafiłam na Fallas w Walencji, by przeżyć wspaniałe uliczne święto i bawić się jak dziecko, dziko tańcząc na hiszpańskich ulicach. Jest to tez miesiąc, w którym doczekałam się swojej pierwszej papierowej publikacji!

Kwiecień.

Wielkanoc w Polskiej szkole
Londyn Inaczej - Barbican Center
Manchester industrialne perełka
Manchester cz. 2
Oslo praktycznie
święta w Oslo
Oslo mix instragramowy
Oslo street art, cmentarz i inne atrakcje
Oslo dzień 1
Oslo dzień 2

W kwietniu odwiedzili mnie moi znajomi z Bydgoszczy, przemierzaliśmy razem Londyn, bez końca rozmawiając o architekturze i podróżach. Odkryłam Londyński Barbican Center i zakochałam się w alternatywnych wcieleniach Londynu.

Odbyłam podróż sentymentalna do Manchesteru śladem Pawlikowskiej Jasnorzewskiej oraz odwiedziłam cudowną Liliy i Władka.

A pod koniec kwietnia, zamiast tradycyjnej Wielkanocy, wyruszyłam z moim ukochanym Rudym Dziewczęciem do Oslo odwiedzić Grzegorza, który w roli gospodarza oprowadził nas po tym bajecznym mieście.Oslo zupełnie mnie urzekło, zresztą o mojej miłości do Skandynawii, która sięga najwcześniejszych lat dzieciństwa pisałam już wielokrotnie.

Maj.

3 maja w Polskie Szkole
Długi weekend w Epsom, parki, muzea, pikniki
25 urodziny - polska to stan umysłu
wiza amerykańska
Muzeum Miasta Londyn
Londyńska codzienność
Oxford na luzie

Maj zaczął się cudownie, przyjazdem Oskara i zupełnie nową jakością angielskiego życia. Majowe angielskie pikniki stały się odtąd cotygodniowym rytuałem.

Maj rozpoczęliśmy od długiego weekendu w Epsom i wizyty Muzeum w Dalwich

Wzięłam też udział w apelu z okazji 3 maja organizowanym w Polskiej Szkole. Później wyprawiłam się do domu, by spotkać bliskich, przeżyć swe 25 urodziny oraz złożyć dokumenty w Warszawie o amerykańską wizę i dostać pierwszego kosza. W Londynie za to w ramach urodzin zostałam porwana na Nędzników - pierwszy raz miałam okazje zobaczyć wielki musical na wspaniałej scenie.

Po powrocie czekała mnie wyprawa do Oxfordu, bez chorobliwego odwiedzania zabytków, z pełnym luzu relaksem, w akademickich, wiekowych parkach.

Czerwiec. Lipiec.

Londyn. Luźna Niedziela
Londyńska Azja
Londyn Notting Hill
Angielska Codzienność
Islandia - Tolkienowskie Śródziemie
U wrót doliny - amerykańska wiza
londyńskie planszówki
zakończenie roku w polskiej szkole
białe klify

Miesiąc ten miał tylko jeden synonim – Islandia. Czekałam na odwiedziny mojej Martuchy od pół roku. To nic, że gadaliśmy na skype prawie codziennie. Od noworocznej wizyty w Wiedniu nie udało nam się spotkać na żywo ani razu.

Marta z Jarolem zatrzymali się u mnie i razem zwiedzaliśmy Londyn, piliśmy nad kanałem, piknikowaliśmy w parkach, krążyliśmy po Tate Modern i popijaliśmy angielski cydr. Starając się jak najwięcej wycisnąć z kilku dni wspólnie spędzonych na Brytyjskiej Wyspie.

Później przytrafiła nam się Islandia. Mityczna podróż, w cieniu wielkich wizji amerykańskiej wyprawy. Trochę na siłę, trochę bez przekonania, a wszystko to do momentu, aż nie stanęliśmy na islandzkiej ziemi. Widok wrzosów, zapach powietrza wszystko to zmiotło wszelkie wątpliwości, że trafiliśmy do raju.

Po przyjedzie odbyłam jeszcze jedną próbę uzyskania wizy, tym razem w londyńskiej ambasadzie.

Po Islandii, londyńskie życie toczyło się dalej. Parki, pikniki, cydr który lał się strumieniami. Spacery i bieganie. Polska szkoła i pewne angielskie przyzwyczajenia. Nie wyobrażałam sobie jednak, że nie spędzę lata w Polsce. Nie pobiegam po moim lesie, nie pobędę z bliskimi. Stanęłam na głowie, by wrócić choć na kilka tygodni.

Na kilka dni skupiłam wszystkie swoje siły nad książkami, znów byłam częścią dwudziestolecia międzywojennego. Razem z Magdaleną Samozwaniec przemierzałam Kraków.

Niestety męska komisja, nie doceniła mojej inwencji. Nie dostałam się na studia doktoranckie. Jak bardzo minęliśmy się na płaszczyźnie naukowej, świadczy pytanie, zadane mi przez, jednego z profesorów, odzianego w 29 letnią marynarkę ( zwaną akademickim mundurem, na całe życie) „Moda? A po cóż Pani będzie pisać o modzie? Cóż to takiego”…

Miałam ochotę krzyknąć: Po nic! uznałam, jednak, że to znak, a ja po raz kolejny muszę przeorganizować swoje życie. Puściłam się więc w wir życia, pragnąc wycisnąć z niego sto procent. Spędzając czas z rodziną i przyjaciółmi, jednocześnie jednak poszukując alternatywnej ścieżki.
Lipiec upłynął mi pod znakiem spotkań z moją Sonia i Bratem. Bawiąc się jak dziecko. Ucząc się jak być ciocią dla Rudego Dziecka i przyzwyczajając na nowo rodzinę do siebie.

tu przyjaciół kilku mam od lat
podróż w dwudziestolecie

Sierpień. Wrzesień. Październik.

Na koniec lipca pojechałam do Warszawy. Chciałam zrobić wstępny rekonesans, rozmowy kwalifikacyjne, zlecenia personal shopperskie i pragnienie by pobyć w tym mieście, które przyciągało mnie jak magnes. Intensywne tygodnie rozsyłania cv. Pierwsze poważne rozmowy kwalifikacyjne.

I to błogie uczucie, że znów jest się dzieckiem, gdy mieszka się z rodzicami. Poranki z Tatą. Popołudnia z Mamą i Kają. Wieczory z Bratem i Sonią.

W sierpniu Mój przyjaciel dostał pracę w Warszawie. Było więc gdzie się zatrzymać na dłużej. Spakował się i 22 wyjechałam, na kilka dni. Siedziałam ponad tydzień, tchnąć miasto jak wariat. To jedne z lepszych tygodni minionego roku. 2 września dostałam prace i sielanka warszawska mogła trwać dalej. Odkrywanie miasta kawałek po kawałku, było niezwykłą frajdą. Przemierzaliśmy stolice z jednego końca na drugi, a ja zakochałam się w Żoliborzu i śniadaniowych tarach.

W październiku, oglądałam przez szyby tramwaju pomarańczowe liście, co czwartek odwiedzałam zachętę kontemplując z Marcinem dziwactwa sztuki współczesnej i czytam Hłasko jak Biblię. Przetrzymując w ustach jego słowa, by poczuć mocniej ich smak. Warszawa smakowała jak najdroższy rarytas, a ja cieszyłam się Polską, stolicą i zwykłym życiem.

Zegnaj Anglio, Zostałam Warszawianką
Tęsknota za Polską Architekturą - Spacer po Ochocie
Palmiry. Wehikuł Historii
Warszawa alternatywnie
Zakochaj się w Warszawie

W listopadzie z warszawskiego amoku wyrwał mnie Oskar. Alkoholowe mieszanki, planszówki i ekstremalne akcje znów zagościły w moim życiu. Wizyta w domu, eskapada do Krakowa z przypadkowymi Belgami i Katowice z moimi bliskimi. Poznanie Liliany i wysłuchanie marokańskich opowieści Krzysztofa.

pisanie, lek na całe zło
depresyjnie
Kraków z Belgami

Grudzień przyniósł spotkanie z bliskimi.

To miesiąc targów, moja znajoma Kasia przeniosła się do Warszawy a poznana w pracy Ola spod Warszawy przeniosła się do serca stolicy, co pozwoliło nam bawić się wspólnie na świątecznych warszawskich targach,odwiedzić konwent tattoo i po prostu zwyczajnie cieszyć się tym uroczym miastem.

Świąteczna Warszawa
Soho Factory
Świąteczne Targi
Tattoo Konwent w Warszawie

Nikiszowiec z Oskrem, Nocne Katowice z Karolą, którą żegnałam lata świetlne temu w lipcowym Londynie na Victoria Station z obietnicą spotkania za trzy tygodnie w Bieszczadach, na Woodstocku itd.. Rodzinne święta. Rude Dziecko i Sylwester w Wiedniu z najbliższymi. Wspólne witanie nowego roku na balkonie 32 pietra pięknego apartamentu z widokiem na sporą cześć miasta. Tańce aż po brzask i odsypianie aż po zmrok. Po to by nowy rok powitać w Budapeszcie, niespiesznie spacerując jego uroczymi ulicami. Ciesząc się swoim towarzystwem, żartując i grając w monopoly

Święta w domu
Katowice. Nikiszowiec
Wiedeński Sylwester
(Budapeszt rozkochaj mnie w sobie)

Zycie na odległość weryfikuje znajomości. Nie z każdym można przyjaźnić się na raty. Nie każdy znosi nocne wyznania na skype, telefoniczne wywody w czasie jazdy do pracy. Nie z każdym można podróżować, ale też nie z każdym można mieszkać. Mam wrażenie, że ostatnie dwa lata mocno przetestowały moich znajomych.

Nie był to rok doskonały. Nie był też tak przełomowy, jak miniony, w którym postanowiłam, że nic już w życiu nie oddam walkowerem. Był jednak ważny i utwierdził mnie w moich postanowieniach.
Dziękuję, wszystkim, którzy poświecili swój czas by spędzić go ze mną! :*

Budapeszt. Rozkochaj mnie w sobie

2015-01-23T22:06:00.000+01:00

W Budapeszcie byłam pierwszy raz cztery i pół roku temu. Miasto rozkochało mnie wówczas w sobie od pierwszego wejrzenia. Często myślałam o tym nieodpartym wrażeniu jakie zrobiło na mnie to miejsce i zastawiałam się, co też mogło być jego przyczyną; czy to silne zauroczenie w moim partnerze ( w końcu była to podróż przedślubna ), czy może moje niewielkie obycie w podróżowaniu, czy też rzeczywisty czar tego miasta. Byłam bardzo ciekawa, jak odbiorę je tym razem, do której szufladki je upcham? Czy nie zabije tego magicznego obrazu w głowie? Tym bardziej mitycznego, że utraciłam prawie wszystkie zdjęcia z pierwszego wyjazdu. Obraz tej wyjątkowej stolicy miał więc okazję, nabrać zupełnie mitycznego, wyidealizowanego charakteru.

Budapeszt okazał się jednak niezawodny. To miasto musi zachwycić. Ma dusze, osobowość to magiczne coś, czego często brakuje piękniejszym, bardziej zadbanym i bogatszym w zabytki miastom. Krążąc uliczkami. Bez przewodnika, bez powtarzania w głowie architektonicznych styli i historycznych dat, powolutku kontemplowałam jego piękno. Ciesząc oko jego architekturą i klimatem, a dusze towarzystwem najbliższych.

Gdy byłam w nim po raz pierwszy nie miałam możliwości porównać go z innymi wielkimi miastami. Dziś widzę bardzo wiele analogii, przede wszystkim nieoczywiste podobieństwo do Paryża, secesją nieco przypomina Rygę, a deptakiem nadrzecznym Wiedeń, minimalnie Warszawę. Dżungla równo przecinających się kamienic nieco przypomniała mi Walencje, swobodny klimat i osobowość tego miejsca, przywiodły na myśl ukochane Helsinki. Stąd być może przemknęło mi przez myśl, by zostać tu na dłużej, by trochę pomieszkać nad Dunajem, co nie sposób ukryć, jest najwyższym stopieniem uznania.

Znudziły mnie przewodniki, odklepywanie styli, poszukiwanie zabytków. Ostatnimi czasy bliżej mi do obserwatora niż turysty. Powolne spacery, przyglądanie się miastu, czas na własne spostrzeżenia i refleksje. Staram się nie zaśmiecać sobie głowy informacjami, które w niej nie zostaną. Stąd historia, każdej kolejnej kamienicy, daty jej powstania, jej słynni mieszkańcy, podpalenia i przebudowy - zostawiam pasjonatom, mnie już właściwie niewiele obchodzą. Patrzę na miasto takie jakie zastałam tu i teraz, jeśli spoglądam za siebie, to na biogramy ludzi, z którymi wcześniej przecięły się moje ścieżki. Lubię węgierską historie, szczególnie te fragmenty, w których przeplata się ona z polskimi dziejami, tym razem jednak chciałam być tylko biernym widzem i cieszyć się współczesnością.

Do Warszawy wracałam szczęśliwa i wypoczęta, a moje miasto, przyjęło mnie nie mniej gościnnie, chociaż przez kilka dni po powrocie, w kontraście z Budapesztem wydawało mi się mniej estetyczne…

Wiedeński Sylwester i Nowy Rok

2015-01-10T14:36:00.000+01:00

Podczas, jednej ze skypowych rozmów postanowiliśmy, że sylwestra spędzimy wspólnie w Wiedniu. Plan nie był skrystalizowany, aż do samego końca, wiadomo było jedynie, że spędzimy go razem, czy to będzie na mieście, na dyskotece, domówce, czy w mieszkaniu, nie miało najmniejszego znaczenia. Ostatecznie wylądowaliśmy całkiem nieźle, bo na 32 piętrze pięknego mieszkania, znajomego Jarka. Witaliśmy Sylwestra w iście internacjonalnym gronie, z widokiem na sporą część pięknie oświetlonego miasta.

Wiedeń w okresie bożonarodzeniowym prezentuje się wspaniale. To miasto zawsze robi wrażenie, ale w tym szczególnym okresie, ma w sobie jeszcze więcej uroku. Gustowne ozdoby świąteczne, piękne oświetlenia i unoszący się w powietrzu aromat grzanego wina i prażonych kasztanów, wprost z świątecznych targów, które gęsto rozstawione są w śródmieściu i jego okolicach. Dodatkową atrakcją są zabawkowe świnie, które można kupić na bardzo wielu straganach, rozłożonych na ulicy. Są one częścią nowo rocznego rytuału, obdarowuje się nimi najbliższych z okazji nowego roku.

Po nocnym szaleństwie, zostało nam jeszcze kilka dni by spokojnie spacerować po mieście i cieszyć, się piękną ( choć mroźną pogodą), podziwiać świąteczne dekoracje oraz bożonarodzeniowe targi.

Pierwszy raz miałam okazję zobaczyć Wiedeń pod warstwą grubego białego puchu. Muszę przyznać, że Shonnenbrun, prezentuje się w tym wydaniu wyjątkowo uroczo. Była też okazja, po raz pierwszy, przejechać się na najwyższej, karuzeli łańcuchowej w Europie, skąd roztaczał się cudowny widok na cały Wiedeń. Pomysł ten nie należał jednak do najdoskonalszych, w szczególności biorąc pod uwagę, mróz, który dawał się we znaki, już podczas spaceru, ganiąc nas od knajpy, do knajpy, byle tylko grzać ręce. Nie trudno zgadnąć, że na samej górze ( około 70 metrów) w rozpędzonej do ponad 50 na godzinę huśtawce było przeraźliwie zimno, przez moment, aż nie mogłam złapać tchu. Widok jednak, w blasku zachodzącego popołudniowego słońca, wart był tych wszystkich ekscesów.

Przez cały czas bawiliśmy się jak małe dzieci, w dzień spacerując i wygłupiając się na mieście, wieczorami natomiast rozgrywając partię monopoly i sącząc wino ( nawet wówczas, gdy zgubiliśmy planszę i by grać, musieliśmy namalować nową!).

"Minimalizm - po polsku" recenzja i moje trzy refleksje

2015-01-05T10:41:00.000+01:00

Temat minimalizmu jest mi bliski od kilku ładnych lat. z większym bądź mniejszym szczęściem uprawiam jego elementy, wprowadzam w życie, uczę się i popełniam błędy. W moim przypadku zrodził się on sam z siebie. Bez inspiracji z zewnątrz, bez tekstów obcych ludzi, blogerów, bez wsparcia środowiska, a nawet z jego brakiem. Z zasady poradników nie czytam, jak ognia boje się psychologicznych pralni mózgu. Temat slow life, stał się dla mnie czymś tak normalnym, że gdy krążąc po księgarni w poszukiwaniu prezentów dla bliskich, trafiłam na książkę Anny Mularczyk-Meyer: "Minimalizm po Polsku", poczułam się jakbyśmy z panią Anią nie jedną kawę wypiły. Podobieństwo spostrzeżeń już na kilku pierwszych strona sprawiło, że wyszłam z księgarni - z jej książką, którą de facto dostała pod choinkę moja Mama.

Anna jest blogerką ( prosty blog) , trafiłam na jej bloga jakiś czas temu i od tamtej pory z radością co jakiś czas czytam jej refleksje do porannej kawy. W swojej książce opisała krok po kroku, jak sama poradziła sobie z nadmiarem rzeczy i jak wiele zmieniło to w jej życiu. Nie jest to więc typowy poradnik w stylu jak żyć? Absolutnie. Jest to luźna refleksja o minimalizmie, który zostaje wzięty pod lupę z rożnych stron. Poznajemy historię zarówno autorki jak i ludzi z rożnych środowisk, którzy z własnej woli podjęli się misji upraszczania swojego życia. Poniżej trzy wątki, które mnie w sposób szczególny skłoniły do refleksji i spojrzenia na znane kwestie z zupełnie innej perspektywy.

"Od PRL-u do rozbuchanej konsumpcji "
To tytuł rozdziału, który przeczytałam z żywym zainteresowaniem. Tym większym, że pochodzę z pokolenia 89, jestem rocznikiem transformacji. Miałam to szczęście, urodzić się w momencie, gdy komuna wydawała swe ostatnie tchnienie. Tym samym, nie znam pustych półek i wszystkiego co było częścią prl-owieskiej codzienności. Irytując się rozbuchanym konsumpcjonizmem naszych czasów, nie wiązałam go jednak z historycznym aspektem, "prl-owskiego konsumpcyjnego głodu" To było dla mnie zupełnie świeże spojrzenie.

Po przeczytaniu tego rozdziału, rozejrzałam się po moich bliskich, babci, rodzicach, ciotkach. Doszłam do wniosku, że to święta racja, że nawet jeśli, moja Babcia, potrafi prowadzić swoją szafę we wzorcowy dla slow fashion sposób, to absolutnie ginie ta cecha w jej kuchni. Moi dziadkowie, mieszkają w domu, "wyskoczenie do sklepu" to oksymoron. To prawdziwa wyprawa. Stąd, kuchnia pełna jest jedzenia po same brzegi. Nic się nie marnuje, jej gospodarność jest na najwyższym poziomie Jednak stan zapasów, wystarczył by na kilka tygodni bez dodatkowej aprowizacji. Moja Mama podobnie, chociaż odkąd mieszka w odległości kilkuset metrów od sklepu nieco zmieniła nawyki. Kuchnie moich kochanych Cioć również pękają w szwach. Większą część, życia zwalałam to na karb, peryferyjnego ulokowania domu. Dopiero po przeczytania tego rozdziału, uzmysłowiłam sobie, że niemal pół wieku spędzone w prl-u musiało na nich odcisnąć piętno. Rykoszetem dostało się i mnie. Jeszcze kiedy "byłam żoną" i prowadziłam własną kuchnie, pamiętam lawiny porad jakie spływały na mnie od najbliższych. Wśród nich, święta zasada - zawsze trzeba być przygotowanym na gości. Mieć w lodówce coś czym można ich poczęstować. Prowadząc więc "swój dom", starałam się pod dyktando tej zasady, zapełniać półki, słodyczami ( na wszelki wypadek), mięsem w zamrażalce i słoikami sosów do spaghetti by na szybko ugościć niezapowiedzianych odwiedzających. Pobyt w Anglii i obecny mój Warszawski żywot, zupełnie wyleczyły mnie z paranoicznych leków przed pustą lodówką. Obecnie to stadium najczęstsze. Nie ma w niej nic, to znak, że trzeba zaparzyć herbatę, skupić się na czymś sensownym i zapomnieć o podjadaniu. A gdy ktoś wpadnie? To zaparzę mu herbatę, a w razie głodu razie z nim przespaceruje się do najbliższego sklepu po prowiant.

Zmiana nawyków tego typu nawyków, jest w moim przypadku, głęboka przemianą z uciemiężonej własnym dążeniem do perfekcji pani domu spod znaku zony ze Stepford, w zwyczajną kobietę, która ma prawo do zwykłego, nieidealnego życia, w którym nie ma nic na pokaz. A potencjalni odwiedzający, mają na tyle dystansu i luzu, że spacer do supermarketu potraktują jak miłą przechadzkę.

Wielka przestrzeń

To kolejna kwestia, nad którą nie zastanawiałam się dotychczas w kontekście slow. Większą część życia spędziłam na ogromnej powierzchni i wydawało mi się, że inaczej nie potrafię, rzeczywistość jednak zweryfikowała te wyobrażenia. Mój rodzinny dom, jest naprawdę duży, otacza go ogromna posesja. Wielka powierzchnia daje ogromne miejsce do przechowywania rożnych przedmiotów, których szkoda wyrzucić bo jednak kiedyś się przydadzą. To problem, który również ma swe korzenie w prl-wskiej świadomości wykorzystywania rzeczy wielokrotnie i zachowywania przedmiotów na czarną godzinę. Zderzenie z nim nastąpiła po raz pierwszy kilka lat temu, gdy razem z moim dziadkiem podjęłam się wyzwania odgruzowania garaży, piwnicy i pakamer. Ciężko powiedzieć czego tam nie znaleźliśmy. Po dwóch dniach intensywnych prac, udało się zorientować w terenie. A zdanie: "a widzisz, to tutaj jest" było stałym refrenem tych dni. Dziesiątki zdublowanych sprzętów, które zostawione są na kolejną okazję, która niestety nie nadchodzi bo nie wiadomo, gdzie one dokładnie są. Jak słusznie zauważa, Autorka, w takich sytuacjach przydała by się inwentaryzacja, ale czy naprawdę tego nam potrzeba? Życia niczym w archiwum czy magazynie?

Ileż to czasu i energii potrzeba by ogarnąć takie przestrzenie wypełnione przedmiotami, a można było po prostu pozbyć się ich zaraz po użyciu, puścić dalej w obieg.

Jak słusznie zauważa, autorka istnieje tu pewna zależność. Im większą mamy przestrzeń tym więcej rzeczy posiadamy. Nawet jeśli wprowadzamy się z niewielkim dorobkiem. Szybko czujemy potrzebę wypełnienia tej przestrzeni. Dokupienia wazonika, figurki, obrazka, regału na książki itd. Co bez sensu napędza lawinę konsumpcji. Myślę, że wynika to z niewłaściwej polskiej estetyki. Pusta przestrzeń w polskim wykonania, może wyglądać się rzeczywiście biedna i dawać poczucie pustki. Warto jednak inspirować się tymi, którzy już przetarli szlaki i udowodnili, że da się żyć na wielkich przestrzeniach z niewieloma przedmiotami.

Polecam zaparzyć kawę i przejrzeć printeresta pod hasłami minimal interrior, scndinavian interior itd. http://pl.pinterest.com/myparadissi/interiors-scandi-cool/

Książki

Uśmiechnęłam się do siebie, gdy zobaczyłam ten rozdział. Uff - pomyślałam, nie jestem sama.To jeden z ciekawszych wątków jakie poruszyła autorka. Pozbyć się kuchennych gratów, nieużywanych sprzętów, nawet ubrań - jest stosunkowo łatwo. Jednak książki! To inna bajka. Sama pamiętam, jak robiłam pierwsze przymiarki do mojego regału obładowanego po brzegi.
Myślę, że to problem wszystkich lubiących czytać. sam widok regału w bibliotece powoduje u mnie miły dreszcz. Zapach starych i nowych książek. Wizja miłego miękkiego fotela gorącej herbaty i czytania bez końca to jedna z najcudniejszych wizji wieczoru. Bibliofilskie zapędy w szybkim tempie potrafią uczynić z domu, mały antykwariat.

Moja miłość do książek, trwa odkąd istnieje. Wychowywana byłam przez dziadka, wiecznie pochylonego nad jakąś lekturą. Spędzałam z nim masę czasu w jego małym pokoiku, który aż po brzegi był wypełniony regałami z książkami. niektóre z nich w dwóch rzędach inne, nie znajdując miejsca na regle schowane były w szafkach. Pachniało tam zawsze wiekowymi książkami, które każdego dnia wertowałam w poszukiwaniu obrazków. Ten Niezwykły Człowiek, zafundował mi cudowne dzieciństwo, w otoczeniu książek, encyklopedii i nieustannego zgłębiania wiedzy i jest jednym z najpiękniejszych darów jakie w życiu dostałam. Ma jednak jedną wadę, wiąże się z koszmarnym bibliofilstwem. Prze wiele lat nie potrafiłam przejść obok straganu z książkami bądź antykwariatu by nie przytaszczyć do domu jakiejś lektury. Setki godzin spędziłam na allegro kompletując swoje zbiory. Efektem tego w szybkim tempie rozrastającą się biblioteczka. Mimo, że już od dłuższego czasu wprowadzałam konsumpcyjne ograniczenia w swoim życiu. Książki, opierały się tym, zasadą sukcesywnie. Kupowałam tłumacząc sobie, potrzeby: to jest źródło, to klasyk, to książka bez której żaden dom nie może egzystować, to takie piękne wydanie itd. Z jednego regału zrobiły się dwa, a gdy i drugi wypełniłam po brzegi zapaliła się czerwona lampka ostrzegawcza.
Wpadł mi w ręce wówczas, wywiad z wysokich obcasów z Agata Pasent, która powiedziała, ze nie pozwala sobie na luksus, przechowywania książek. Ma jeden regał i tam muszą się zmieścić wszystkie książki jakie posada. Nie byłam jeszcze wówczas gotowa, na takie radykalne cięcie. Pomyślałam sobie tylko: boże jak ludzie się sami unieszczęśliwiają.
Babka kocha książki, pisze, jej matka pisała, pochodzi z rodziny intelektualistów i bawi się w jakieś durne ograniczenia. Potrzebowałam czasu by spojrzeć na kwestie trochę inaczej, trzeciego regału jednak nie kupiłam.

Dziś na moim regale jest tylko to czego używam. Przewodniki, książki akademickie, bibliografia związana z historią ubioru oraz obyczajowością XIX i XX wieku. Jest tez kilka biografii, ludzi, których podziwiam, którzy zainspirowali i inspirują mnie do działania. Największy odsetek, stanowią jednak źródła. Są dla mnie ważne, bo, to do nich wracam bez końca, na nich pracuje i z nimi wiąże pewną cześć swego życia. Jedynie mały odsetek stanowi beletrystyka. Zostały tu książki, które są dla mnie szczególnie ważne. Wpłynęły na bieg mojego życia ( o tak, jest takich kilka), zawierają mądrości, do których pragnę wracać jak często to możliwe. Napisane są językiem, który sprawia, że zaraz po odłożeniu chce do nich znów powrócić. Nie kupuje bestselerów, poradników i książek z którymi więcej moje drogi się nie skrzyżują. Nie jestem jednak ascetką, jeśli uznaje, że czegoś potrzebuje kupuje sobie to. A gdy przestaje być mi potrzebne, puszczam to w obieg, pożyczam i nie upominam się o zwrot, daje, bądź przekazuje bibliotece.

Jest jeszcze kwestia czwarta - uwalnianie czasu i własnych pragnień, a więc sztuka nie przeładowywania swego życia nadmiarem pracy, znajomości, wrażeń. Tego jeszcze nie umiem i do tego tematu będę wracać wielokrotnie. Na razie nie potrafię, chce wszystko przeżyć, zobaczyć i spróbować. Może gdy się trochę z tym życiem oswoję, nauczę się harmonii, jednak jeszcze nie dziś. To motyw na dłuższa rozprawę.

Ani dziękuję, za te kilka godzin relaksu, za możliwość spojrzenia na znane mi kwestie z innej perspektywy. Polecam i tym którzy próbują i tym których to "nie grzeje", warto wiedzieć co napędza innych.

Czekam na wasze refleksje i odczucia.

Katowice

2014-12-30T12:58:00.000+01:00

Są takie miejsca na ziem, w których zakochujemy się od pierwszego spojrzenia i bez względu na upływający czas, darzymy tą sama estymą. Katowicki Nikiszowiec, to jedno z tych miejsc, o których zawsze myślę bardzo ciepło, którymi się chwale i odwiedzam gdy tylko jest okazja. Absorbujące mnie przez ostatnie miesiące warszawskie życie, nieco uniemożliwia, mi częstsze odwiedziny tej śląskiej perełki. Odwiedziny Oskara były więc fantastyczną okazją, by zajrzeć ponownie do Szybu Wisona i przespacerować się po wyjątkowo ośnieżonym osiedlu.

Zimmelman

Pojawiła się też okazja by odwiedzić jedną z dawna planowanych knajpeczek, o bardzo stylowym wystroju. Zimmelman, tuż nieopodal Nikiszowieckiego Kościoła św. Anny, okazał się w rzeczywistości, równie przyjemny jak na zdjęciach. Dobra kawa i ciasto fantazyjnie podane w słoikach, oraz przede wszystkim wystrój nawiązujący do postindustrialnej architektury, z ławkami i stoliczkami, wzorowanymi na górniczych wagonikach.

Katowice.

Moja słabość do tego miejsca, z roku na rok wzrasta. Niezwykle przyjemnie było mi więc móc pokazać je, w uroczej świątecznej oprawie Karolinie, która dotychczas nie miała okazji zobaczyć Śląskiej stolicy. To miasto jest urocze w sposób mniej oczywisty, ale tym bardziej warte tego by sie w nim zakochać!