Cadı Kazanı

365

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Sat, 07 Jan 2012 23:33:00 +0000

Koca bir yıl geçiyor hayatından, ömründen günler eksiliyor. Ve sen her sene Aralık ayında bunun tatlı telaşına kaptırıyorsun ruhunu, ılık bir rehavet çöküyor üstüne. O sayılı 365 gün içinde başına gelen kötülükleri, kırgınlıkları hatta dargınlıkları 31 Aralık'ı 1 Ocak'a bağlayan geri sayımın son saniyesinde bilinçaltının derinliklerine gömüveriyorsun.

Sabah doğan güneşe baktığında artık başka bir dünyaya uyanmış gibisin. Yüzün gülüyor, belki biraz başın ağrıyor, gözlerin bozulan uyku düzeninden dolayı kurbağalara dönmüş, kısaca akşamdan kalmasın işte, fakat mutlusun, başka bir yıla değil de, başka bir çağa atlamışsın sanki her şeyi geride bırakarak.

Dünya yine 365 gün içerisinde tamamlayacağı turuna çıkmış çoktan sen uyandığında. Mevsimler yine ilkbahar, yaz, sonbahar, kış moduna girmiş sırasını bilerek. Doğa yine kendi düzeninde, soğukkanlı hayvanlar haydi kış uykusuna demiş, siz yaz gelince görevinize dönersiniz. Güneş haddini bil, bu senin mevsimin değil fazla yüzünü gösterme bulutların arasından, sahneyi yağmura, kara, rüzgara bırak.

Bırak yerini suçunu Balkanların üstüne yıktığımız soğuk hava dalgasına. Bırak ki insanlar birbirlerine yakınlaşsınlar. Sevdikleriyle ev toplantılarında buluşsunlar, ellerinde sıcacık kahve fincanları kahkaha dolu sohbetlere yol alsınlar, romantik bir filmi, elele en sevdiği ile izlerken, o karanlık sinema salonunda pembe hayallere dalsınlar. Kim bilir belki de seneye yine bu zamanlar üçüncü bir sevgi parçası katılmış olur yanlarına, dünyanın en güzel hissini tatmış olurlar.

Mutluluklar seni bulsun koskocaman, yepyeni bir yıla girerken, 365 günün bir gününü bile yüzün asık olarak geçirme, sana ayrılan yeni zaman diliminde gülücükler denizinde boğul. O aklından geçen her güzel düşünce gerçek olsun, biliyorum biraz gecikmeli oldu ama hepinizin yeni yılı kutlu olsun.

Yeni Yıldan Bir Arzum Yok Başıma Bela Olmasın Yeter

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Sun, 25 Dec 2011 12:10:00 +0000

Geleneksel yılbaşı Wish List dönemine girmiş bulunmaktayız sayın seyirciler. Herkes heves ve heyecan içinde kağıdı kalemi hazırlamış dilekler ve kararlar yazma çabasında.

Halbuki çok gereksiz. Sen yine sene başında spora başlayacağım kararının arkasında duramayacaksın ya da sigarayı bırakma kararının. Üstüne üstlük stresine girdiğinle kalacaksın. Hayalinde 2012 sonunda 10 kilo vermek varken 2013 yılına 10 kilo fazlanla adım atacaksın.

Çekim yasası muhabbeti ile iyi düşün iyi olsun muhabbetine ise hiç girmek istemiyorum. Ben ne kadar pozitif olduysam o çekim yasası kıçıma kazık soktu benim. Mutlu mesut, evet evren senden bunu istiyorum, yeni yılda karşıma çıkar, hem bütün sene iyi bir kız oldum ben, Noel Baba bile örnek evlat seçer beni o derece desem bile hep tersi geldi başıma.

2009'a girerken hayatımda hiç geçirmediğim kadar güzel bir yılbaşı geçirmiştim. En sevdiğim dostlarım yanımdaydı, eğlence desen 10 numaraydı, içkiler, danslar her şey ama her şey harikaydı. Vay arkadaş dedim bu sene süper başladı, zaten çok şükür derdim yok tasam yok, evren bak sana diyorum bu sene benim yılım olacak.

İşte evren o noktada bana siktiri çekti. Sen misin bana böyle artist artist hayatım muhteşem diyen, ben bir sıçıyım, üstüne de sıvıyayım da gör sen 2009 nasıl olurmuş diye.Ömrümde hayatımda yaşadığım en boktan yıldır benim 2009. Tüm yaşamımın alt üst olduğu, o yılbaşına beraber girdiğim insanlardan bir tanesinin bile yanımda kalmadığı, ben buradan emekli olurum diye düşündüğüm işyerimden istifa etmemi sağlayan, sürekli mücadele ve yeni hayatıma adaptasyon süreci ile geçen koca bir sene.

2010'a ise hiç bir şeyi takmama modunda girdim. Ortakcım Kerim ve sevgilim Kori eşlik ediyordu bana. Ekranda ise Victoria Secret kızları kanatları ile arz-ı endam etmekteydiler. Toplu olarak düşününce pek bir olayı olmayan ama hayatımın aşkı ile evlenmemizi sağlayan ve ömrümün geri kalanını etkileyen yıldır yani 2010.

2011 vur patlasın çal oynasın ile girilen fakat kesinlikle hiç bir dilek işine bulaşılmayan yılbaşıdır. Düşününce pek bir olay da olmadı zaten. En güzeli de budur işte dileksiz, arzusuz hayatı akışına bırakarak atılan yeni adımlar.

Keza bırak yılbaşıyı ben normal zamanda bile evren ve çekim yasası ile anlaşamıyorum. Aklımdan milyon tane iyi niyet geçiyor bir tanesi olmuyor, ne zaman kötü etkileşimi olabilecek bir olayla dalga geçiyorum veya saçma sapan istiyorum kabak gibi gelip beni buluyor.

Geçen hafta iş yerinden arkadaşımla geyik yapıyorum. 'Ya kızım ben aşk acısı çekmeyi özledim, böyle terk edileyim, yatak döşek yatayım, içkiye vurayım kendimi, sonra sevgilim gelsin aşkım sensiz olamadım gel barışalım desin, bal börek olalım gene, çok özledim ben bunu ya' diye diye akşam ettim. Bu arada hatun 'Kızım saçmalama, aptal şeyler isteyip durma, başına gelecek göreceksin, kırk kere söylersen olurmuş' diyerek beni masum masum uyarıyor.

Evli barklı insan olduğumdan nasılsa böyle bir aksiyona giremem diyerek salladım durduğum günün akşamında evren bana gene kazığını atıyor. Çok sevgili kocacım ile sakin ama içeriği ağır bir konuşma yaşıyoruz. Ben bütün gece ağlıyorum, ilerleyen saatlerde konu tatlıya bağlanıyor ve aşk acısı isteğim de yerine getirilmiş oluyor. Ertesi gün işe Kurbağa Kermit gözlerimle gidiyorum ve bir daha söyleyeceklerime dikkat etme kararı alıyorum.

Kısacası 2012 inan senden bir arzum, isteğim, dileğim yok, ne sen beni tanı koca yıl ne ben seni, gölge etme başka ihsan istemez.

Belki Bir Gün Özlersin

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Mon, 19 Dec 2011 21:19:00 +0000

İnsan uzun süre bir şeyler ile uğraştıktan sonra kopamıyor sanırım. Bayağı bir süredir geri dönüp dönmemenin kararını vermeye çalışıyordum. Çok da delikanlı bir kız olduğum için son yazının üstüne de tekrar yazmayı kendime yediremedim. Malum delikanlı raconunda sözünden dönmek terstir bize.

Gel gör ki geçtiğimiz cuma çok sevdiğim arkadaşlarım French Oje ve T.B'nin kitaplarının partisine katıldığımda hepinizi ne kadar çok özlediğimi farkettim. Blogger dostlarla buluşmak, muhabbetlerinde neşe bulmak beni yeniden gaza getirdi. Yoğunluğumdan dolayı eskisi kadar çok yazamayabilirim fakat paylaşmak istediklerimi tekrar size aktarma fikrine daha fazla uzak kalamayacağım.

Neler yaptın ettin dersen çok da enteresan durumlar yok aslında hayatımda. Bir iş değişikliği, sevgili Maggie Simpson kediciğimizin büyümesini gözlemlemek gibi durumlarla haşır neşir oldu bünyem. İş değişikliği o kadar mühim bir mevzu olmasa da Maggişto'nun büyümesi büyük aksiyonlar yaratıyor yaşantımızda.

Bir kere bence kendisi kedi değil köpek. Isırma hastalığına sahip bir canavar, bildiğin durup dururken saldırıp ısırıyor. Ellerim hep yara bere içinde, dişlenmekten kendimi bebek diş kaşıyıcıları gibi hissediyorum. Hatta bünyem o kadar kabullendi ki bu durumu, allah aşkına kedim gel bir diş at bana, ısırmazsan uyku tutmaz beni havası esiyor evde.

Tüm kudurukluğuna rağmen varlığı neredeyse yaşam sebebim. Hayvan deyip geçmemek lazım, zaman geçip varlığına alıştıkça çocuğunuz gibi oluyor. O küçücük bedeninin size ne kadar muhtaç olduğunu bilmek, tüm ihtiyaçları ile özel olarak ilgilenmek terapi etkisi yaratıyor ruhunuza. İş güç ne kadar yoğun olursa olsun, yorgunluktan bırakın kolunuzu, kaşınızı bile kaldıramıyor olsanız, moral bozukluğunu geç depresyonun dibine vursanız bile o minicik bedenden çıkan mini bir miyavlama sizi sizden alıyor. Mırıldanmasını duyup iki de sevdiniz mi ne dert kalıyor ne tasa. Yumuşacık tüyleri, Pamuk Prenses duruşu beni resmen mest ediyor. Çocuğuna tapan aşırı düşkün anneler gibi yavrıııııımmmm iyi ki seni almışım diye sarılıp mıncıklıyorum her yerini.

Velhasıl kelam tavuk modlu yazarınızın uyku vaktinin gelmesi sebebiyle, ilk yazısını kısa kesmek durumunda. Anlatılacak yeni maceralar, tartılışılacak yeni mevzularla birlikteliğimizin tekrarını süper ve muhteşem bir rüya ile kutlayacağım. Size de muhteşem rüyalar dilerim, görüşmek üzere...

Olmayınca Uzatmanın Alemi Yok Değil mi?

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Wed, 29 Jun 2011 10:08:00 +0000

Son kez selam :)

2009 yılından beri sırf inat olarak açtığım blogum, daha doğrusu Cipim'le ortak blogum maalesef artık tat vermemeye başladı. Çok uğraşıyorum nisan ayından beri, gitmiyim, ilham gelir yazarım yine diye ama olmayınca olmuyor işte.

İnsan hayatının her safhasını pürüzlü ve problemli yaşadığı sürece zevk aldığı süreçlerden bile soğuyor. Çok dağınığım, çok mutsuzum, düzeltmek için milyonlarca ama aklınızın alamayacağı kadar çok savaş verdim, düzelmedi.

Salıyorum artık ben de her şeyi. Sırf benim üstüne gitmelerimle düzelmiyor ya yaşananlar, olanlar, başıma gelenler. Evren taaa en başından başınıza ördüğü çorabı size hiç acımadan yavaş yavaş söküyor.

Uzun lafı kısası sizi sıkmadan, boğmadan tatlı tatlı vedalaşalım istedim. Bugüne kadar benim saçmalıklarımı okuyan, değer verip yorum yapan herkese çok teşekkürler. Kendinize iyi bakın :)

Ben Bu Aralar Herkese Gıcığım

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Thu, 16 Jun 2011 11:58:00 +0000

Tüm bademlere gıcığım, badem bıyıklıları hatırlattığı için.
'Halka koyun dediler koyduk ni ho haa haa' diye gevrek gevrek, ilkokul seviyesinde laflar yaratan badem bıyık kandırılmış grubun, içlerinden bir Gani Müjde, bir Levent Kırca, bir Müjdat Gezen gibi zeki birini çıkaramayıp, ellerine teslim edilmemize gıcığım.
Sürekli yağan yağmura gıcığım, üstümde askılı elbise varken ekstra gıcığım.
Uyuşuk bedenime, asosyal ruh halime, yazı yazmayı yük olarak gören blogger kimliğime gıcığım.
Kedimin ısırmasına, oraya buraya hoplayarak dengesiz yerlerde durmak suretiyle annesinin yüreğini hoplatmasına gıcığım ama anlık ya, çok seviyorum onu, çabuk geçiyor.
Yaz gelince sahilde, yolda, kırda bayırda yanlarında minicik tatlı yavrularıyla mutlu aile fotografı çizenlere gıcığım. Gıcıklığım şahıslarına olmamakla beraber benim çocuğumun olmamasına ve bu duyguyu hiç bir zaman yaşayamayacak olmama yöneliktir.
Bazı bazı sebeblerden dolayı bu yaz tatile çıkamayacak olmama, izin süremde malak gibi yine evde yatacak olmama gıcığım. Çok ihtiyacım vardı halbuki.
Aldığım kararlara bir türlü uyamama halime gıcığım. Misal efenim güya 2011 yılında okuduğum kitapların hepsini bloga yazacaktım. Böylece kimler gelmiş kimler geçmiş elimden görecektim. Yazmadığım sürede kimler geldi kimler geçti pe heee heeeeyyyy!
Her haftasonu temizlik yapmak zorunda olmama gıcığım. Şu İsviçreli bilim adamları hangi ırkın penisi kaç dakika ereksiyon halinde kalıyor diye araştırmalar yapacaklarına Jetgillerdeki akıllı temizlik yapan robotu üretmeye harcasınlar güzel beyinlerini.
Markafoni denen sitenin ciddi anlamda marka ürün koyup o markanın 85 model eşyalarını abartı rakamlara satmalarına gıcığım. Buna rağmen sabahın 08:00'de anlamsız şekilde sırf marka diye tüketilen, pazar malı gibi duran ürünleri satınalan kişilere hayretler içerisinde kalarak bakıyorum.
Ten rengi çorap ısrarından vazgeçmeyen hatunlara gıcığım. Kış olsa dahi sevmem, siyah etek altına giyerler deli olurum. Ulan süper ince siyah çoraplar var nasıl seksi, yok anam biz illa öğretmen çorabından vazgeçmeyiz diyorlar eyvallah. Yaz geldi aloooooo, çorapsız giyiyoruz biz. Hayır bir de açık ayakkabı giyip yapmayın bunu ne olur ya ne olur.
Hadi ben kaçtım ne zaman gelirim bilemiyorum. Ergen diliyle kib öptüm bye!

Belli Bir Yaştan Sonra Evlen(e)meyen Hatun Profili

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Tue, 26 Apr 2011 14:13:00 +0000

Etrafınıza bakın ve belli yaş üstü bekar hatun sayısının nasıl da çığ gibi büyüdüğüne gözlerinizle şahit olun. Özellikle kariyerli, diplomalı hatunların yalnızlığı kanıksamış hallerine bir bakın. Sonra da helal olsun diyin, okumuş, işi gücü de yerinde, erkek kahrımı çeksin yahu, hayatını yaşasın diye gazlayın. Ama yok canım, öyle değil o kazın ayağı.

Her hatun kişinin ruhunda var bir kere bu. İlk önce komşunun oğlu ile evcilik oynarken o baba olur sen anne, ardından Barbi ile Ken evlendirilir mutlu mesut yaşarlar, biraz daha büyür lise çağına gelirsin ergenliğin de verdiği ebleklikle beyaz gelinlik hayallerini kendine inkar bile etsen en azından model olarak aklına getirirsin, üniversitede hem hayatını yaşar hem de farkında olmadan uygun koca adayını süzer radarların, son sene çıktığın adamı getir gözünün önüne, heh o işte, çok iyi baba olurdu ondan ama kaçırdın tüh, ardından iş hayatı gelir, kazayla buldun buldun bulamadın evde kaldın kariyer niyetine.

Bu sebebten ya yanlış ilişkiler yaşamaya başlarlar ya da savunma mekanizması geliştirme gayretine girerler. Hepsinin değişik profilleri olur, bakınız aşağıdaki gibi.

Gaza Gelenler:

Bunlar az önce de bahsettiğim, senden benden palazlanan, erkek kahrımı çekeceğimciler. Yaş ortalamaları düşüktür, iş hayatına yeni atılanlar ile 35 yaşına yeni yeni yaklaşmakta olanlarda görülür. Küçük plaza dünyalarındaki başarılar başını döndürmüştür. Ufaklı tefekli çıtır ilişkileri olsa bile uzun süreli ilişkiden kaçarlar. Ben modern kadınım, bak nasıl da süperim, hayatımın baharındayım, erkek dediğin baharımda açan çiçeğin üstündeki arı kadar durmalı hayatımda sadece, lay lay lom diye gezerler. Ola ki kazara 6-12 ay bir ilişkisi oldu diyelim ve ayrıldılar gazcıları devreye girer. 'Ay şekerim seni haketti mi ki, harika bir kadınsın sen boşver salla, hayatım sana erkek mi yok' lafları arasında tesellisini bulup gününü gün eder. Bu arada etrafındaki arkadaşları birer ikişer evlenir, çocuğa karışır, gazcılar elini ayağını çeker o zaman anlar ne halt ettiğini ve evlenmek için yanıp tutuşmaya başlar ama biraz geç kalmıştır. Safca mıdır nedir azıcıkta gazlanan?

Biyolojik Saatimin Alarmı Çalmaya Başladı Ertelemeye Alamıyorumcular:

Hiç renk vermezler hiç, çok sinsidirler. Gazcıların bir üst aşamasıdır, bünyeye göre ortalama 30 yaş civarında başlar, gaz dönemini çabuk atlatmışlardır ya da uyanık çıkıp gaza gelmeyerek 'ulan bu karılar teker teker evleniyor var bir keramet' diye işkillenmeye başlamışlardır. Erkek milleti için kırmızı alarmlık kadınlardandır, şiddetle dikkat edilmesi önerilir.

Tipik özellikleri gazcıları taklit etmeleridir. Hala erkek de neymiş havası yansıtırken, içten içe bir örümcek gibi hangi adamı ağıma düşürebilirimin planlarını yapmaktadırlar. Kız arkadaşlarına dahi renk vermezler, eline geçen her düğün davetiyesinde 'ay evleniyor canııımmmm, iyi de kızdı' diyerek kahkahalar atsalar da içten içe nasıl yapsam da damadı ben kapsam, hazır evlenme kıvamında herif ayol diye düşünmeden edemezler.

Yatağına girdiği her erkek koca adayıdır. Bunun altını çizmek isterim, ilişki yaşadığı değil yatağına girdiği her erkek aday, durum o kadar vahim yani. Bir yerden sonra beyin sadece evlenip üremeliyim diye çalışmaya başlar. Sosyal hayat giderek artırılır, gerekirse spor salonuna, dans kursuna yazılınır, o erkeği bulmak için göbek çatlatılır. Kız arkadaşlara gencim, güzelim, ay nasıl da sosyalim havası verildiği için aralarında ver-kaç (T.İ hürmetler) sıkça yaşanır ki potansiyel adaylar kaybedilmesin. Burada en önemli tavsiyem erkekleredir, karşınızdaki kadını iyi tanıyın, yoksa eğlence dönüşü tek gecelik dediğiniz hatunu bir yıl sonra nikah masasında, nikahtan 9 ay sonra doğumhanede, doğumdan 6 ay sonra da yaşım geçiyor korkusuyla damızlık olarak yatakta, ikinci bebek için altınızda bulabilirsiniz, benden uyarması.

Kapris Tam Benim Adım, Yalnızlık Mecburi Yaşam Tarzımcılar:

Ben bunlara çok gıcık olurum mesela, alıcan alayını kedinin yumakla oynaması gibi atıcan erkeklerin önüne sağ sol çakıverecekler, akılları başına gelecek. Bu cinsler hafif eli yüzü düzgünse bir de hiç çekilmezler. Dünyanın kendi etraflarında döndüklerini sanırlar, işin kötü tarafı yaptıklarının da farkında değillerdir. Erkekleri sürekli bir aşağılama, öküz, kozalak sıfatlarını yakıştırma, hayatlarını kısıtlama çabası içerisindedirler. Deveyi diken insanı öpen misali de nedense bu hatunların peşinde taze boka üşüşen sinek misali dolaşırlar erkekler.

Aslında evlenmeye en meraklı kategori budur. Fakat tüm şanslarına rağmen ilişkilerinin içine sıçanlar da kendileridir.İlişkinin ilk 6 ayı geçerken harika geçer çünkü 10 numara oyuncudurlar. Adam tam evlenme kıvamına gelince gerçek yüzleri ortaya çıkar. O melek, anlayışlı, modern görüşlü sevgili gider yerine şirretin önde gideni gelir.

Birinci kural her halt birlikte yenir kuralıdır. Gece dışarı mı çıkılacak beraber çıkılır, erkek erkeğe mi takılınmak istenecek ne işin var ben varım artık hayatında denir, adam ailesini mi görmek isteyecek senin ailen benim artık diye yüzsüzlük yapılır, olay öyle abartılır ki neden haber vermeden tuvalete gittine gelir ki allah korusun diyim. Yan parçalar olarak, sen beni sevmiyorsun, yoksa başka bir kadın mı var, seni seviyorum neden cevap vermedin ya da sadece bende dedin, niye bu gece erken uyuyorsun gündüz seni yoran oldu galiba gibi çeşitlemelerle adam zıvanadan çıkarılır. İlk zamanlar şirin şirin kavgalarla çözümlenip tatlıya bağlanan mevzular gün geçtikçe yetti lan kadın kıvamına geldiğinde o evlilikte yalan olur. Erkek arkadaşlarla kurtuluşunu kutlamaya giderken hatun kişi evinde hüngür şakır ağlayarak neden benim ilişkilerim yürümüyor diye muhasebe defterinde bir hesabı daha kapar.

Haydi Baştan Alalımcılar:

Ümitsiz vakalar, 40 yaş ve üstü. Hemen hemen tüm evrelerden geçmişlerdir. Ağır yaralar almış, ya akıllanmış iş işten geçmiştir ya da hala uzun zamanlı kapris evresini aşamamış amma velakin farkında olmadan üst evreye geçmiştir.

Baştan alalımcı olmalarının sebebi gaz mevsimine geri dönmelerinden gelir. O ısrarla param var, havam var, özgür kadınım, şahaneyim dedikçe evli arkadaşları ona özenerek ay evet şekerim, çekme bebeğim, ben 10 senedir evliyim de ne oluyor bak diye gaz vermeye başlarlar bu sefer de. Artık bu durumu kendisi de kanıksamıştır ve içten içe tüm laflara inanarak ruhunu kandırmayı başarmıştır. Lakin her nikahta, yeni doğmuş bir bebek gördüğünde göz pınarlarına hakim olamaz. İki kadeh içip kendi kendine kaldıklarında kafalarını duvarlara vururlar.

Merhaba Ben Maggie Simpson

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Sun, 17 Apr 2011 18:22:00 +0000

Selam! Henüz beni tanımıyorsunuz, annem ve babamla da bugün tanıştık. Onlar uzun zamandır kedi almak istiyordu fakat annem bir türlü karar veremiyordu. Zaten eşyalarına titizlenmekten hala ölüyor kendisi. Gelir gelmez koltuklara örtüler örtü ben tırnaklamıyım diye.

Neyse efenim kendimi anlatayım biraz ben size. Beni ilk önce biyolojik annemden Erdinç Abiler almış, çok istemişler. Bir sürü cicişler aldılar bana çok da güzel bakıyorlardı aslında. Ablasının alerjisi olduğu anlaşılınca beni vermek zorunda kaldılar.

Fotograflarımı koydular internete. Annem kedilere bakarken babamı bulduğu gibi netten beni de bulmuş, hemen almaya geldiler. Annemi görür görmez bayıldım ve kucağına atladım, nasıl şeker nasıl şeker. Erdinç Abilerle vedalaştım ve taşıma çantama girerek evimize doğru yola çıktık.

Çok korktum çok. Çantada sorun yok da ben ilk defa dışarı çıktığım için içim bir tuhaf oldu. Araba sesi, rüzgar, sarsıntı oy oy oy. Annecim ne olur çıkar beni buradan dedim beni hiç sallamadı ya. Mecburen boynum bükük yattım kaderime razı.

Annem veterinere gitmemiz lazım dedim. Henüz 2,5 aylık olmam sebebiyle Meltem Ablanın beni kontrol etmesi gerekiyormuş. Meltem Abla çok sevdi beni, pek de sağlıklıymışım. Parazit aşılarımı yaptı. Bir tanesi çok yakarmış meğer, annem canım acıyacağı için korktu bayağı bir ama kahraman gibiydim hiç sesimi çıkarmadım. Tırnaklarımı kestiler, annem sebeb tabii aman eşyaları, ben de dokunmuyorum zaten hıh!

Eve geldik yepyeni ortam. Oraya baktım buraya baktım yabancıladım yani birden. Söte yer yaptım hemen, kaçtım arkasına bak aşağıda.

Saklanarak geçmez hayat tabii. Diğer odalarda ne var acaba diye tura çıktım. Waoooww mama ve su, işte aradığım lezzet, yumuldum hemen. Annem kumumu gösterdi oraya da 2 çiş attım sığınağa kaçtım. Yok ama ya saklanmamak daha iyiydi sanki. Gittim annemin suratına baktım miyav dedim çat atladım kucağa, hııımmmm sıcacık. Karnım tok sırtım pek uykuya daldım.

Şimdi arada uyuyup uyanıyorum, oynaşıyoruz falan. Babama yayıldım, direk hedef boyun sıcacık, oh miiiissssss...

Resmen Özledim Sizi Be!

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Tue, 05 Apr 2011 08:25:00 +0000

Kayıplardan çıkıp gelen bloggerınız Küfkediniz tekrar sahalarda!

Merhabalar efenim nasılsınız, görüşemedik uzun zamandır. Tamamen benim eşekliğim tabii gereken özeni gösteremedim, yoğunluktu, koşturmaydı, üstüne yasaktı derken uzak kaldım azıcık ama valla bak azıcık kürkçü dükkanına döndüm sonunda.

Dürüst olmak gerekirse artık yazmak istemiyordum. İş yerinde bloguma yasaklardan dolayı girememek de uzaklaştırdı beni. Çünkü işten arta kalan ya da boşluklarda kaçış noktamdı benim bloglar. Akşam eve geç gittiğim için, haftasonu da yorgunluktan malak gibi yattığım için ne yazabildim işin doğrusu ne de okuyabildim. En sonunda da yazmayacağım yeeeaaaaa dedim kendi kendime.

Gerçi ne yazacaktım ki size yazmak istesem de. Sabahın köründe çıktım işe gittim, gece 23:00'da eve döndüm mü? Hayatım aksiyondan uzak, iş ev arası rutine bağlamış durumda. Evliyim ben bir de tabii, öyle heyecanlı maceralar da yok bende. Sabah gözümü açtım aklımda o, dışarı çıktım karşılaşır mıyız diye kokoşlandım, sonra yağmurun altında yürürken bir araba beni fışladı ve lanet olsun ki tam o esnada kafamı kaldırmamla geldiğini gördüm gibi süpersonik vukuatlarım yok. Bende olsa olsa bu durum şöyle gelişir. Sabah gözümü açtım Korhan yanımda uyuyordu, lanet olsun sinir oluyorum, ben sabahın köründe kalkarken adam benden 2 saat fazla uyuyor, gene uykum var yaaaa, makyaj yapmazsam 10 dakika daha uyuyabilirim evet evet uyuyacağım, yine mi yağmur lan hay a.q bitmedi gitti bu kış, lan lan lan yavaş geç öküz herif insan yürüyor burda, neyse otobüste geldi biraz daha uyurum gidene kadar.

Takdir edersiniz ki çok eğlenceli olmazdı. Konu kıtlığından arada çeşit olsun diye okuduğum kitapları yazıyordum size. French Oje Leah ile haber yollamış bana, iyice kütüphaneye bağladı adam gibi yazsın diye. Severim Frenchimi hiç kırmam ondandır bu yazı, yoksa gene basmıştım bir kitap eleştirisini daha.

Uzak kaldığım zamanların en büyük aksiyonu Leah ile buluşmamız oldu. Öyleydi böyleydi derken en sonunda görüştük, kız kıza keyif yapıp sohbetin dibine vurduk. Daha nice güzel buluşmalarımız, kahve kokuları eşliğinde sohbetlerimiz olacak.

Şimdilik bu kadar umarım gene ortalardan kaybolmam yazarım size, kendinize iyi bakın :)

Not: A-Hcim biraz da sana bu yazı, burdayım işte demek için :)

Beyaz Kale / Orhan Pamuk

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Fri, 11 Mar 2011 14:30:00 +0000

'17. yüzyılda Türk korsanlarınca tutsak edilen bir Venedikli, İstanbul'a getirilir. Astronomiden, fizikten ve resimden anladığına inanan bu köle, aynı ilgileri paylaşan bir Türk tarafından satın alınır. Garip bir benzerlik vardır bu iki insan arasında. Köle sahibi, kölesinden, Venedik'i ve Batı bilimini öğrenmek ister. Bu iki kişi, efendi ile köle, birbirlerini tanımak, anlamak ve anlatmak için, Haliç'e bakan karanlık ve boş bir evde, aynı masanın iki ucuna oturur, konuşurlar. Hikâyeleri ve serüvenleri, onları, veba salgının kol gezdiği İstanbul sokaklarına, Çocuk Sultan'ın düşsel bahçelerine ve hayvanlarına, inanılmaz bir silahın yapımına, 'ben neden benim' sorusuna götürecektir. Hikâyelerin günden geceye doğru ilerlemesiyle, gölgeler yavaş yavaş yer değiştirirler.

Kitapçı dükkânlarında gelmiş geçmiş satılan en mükemmel hayal ürünlerinden.'
ABC Cultura, İspanya

'Ustaca kurulmuş paradokslarla örülü, hayranlık uyandıran zarif bir postmodern hikâye.'
Publishers Weekly, New York'

Orhan Pamuk en sevdiğim yazarlar arasındadır, elime aldığım her kitabını ağızım açık okurum genelde. Cümlelerle dans etmesi, olay kurguları ve muhteşem hayalgücü hep beni benden almıştır.

Beyaz Kale günümüzden çok uzak bir zamanda, Osmanlı hükümdarlığında geçiyor. Venedik'ten gelen bir kölenin sahibi ile tuhaf ilişkileri, gittikçe birbirlerine benzemeleri, bilim üzerine kafa yormaları ve en sonunda bir olmalarını anlatan ilginç bir hikaye.

Fakat her ne kadar ilginç de olsa ilk defa bir Orhan Pamuk kitabı beni sıktı ve okuma güçlüğü çekmemi sağladı. Sanırım hiç karşılıklı konuşmanın olmaması ve hikayenin tek bir ağızdan anlatılması bana monoton geldi. Tarihi romanları sevenler zevkle okuyabilirler, bu sefer bana hitap etmedi maalesef.

İyi okumalar.

Otobüs Günlükleri

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Thu, 03 Mar 2011 19:50:00 +0000

Merhaba DNS ayarları ile oynamış şanslı bloggerlar. Bundan böyle size geceleri sesleneceğim. Fesatlaşma o ilk aklına gelen değil, cinsel içeriklerin yeri değil burası koçum. Zaten biliyorsun evli barklı kadınım, kadına şiddetin arttığı günümüzde kocamın eline koz vermek istemem. Adamlar meşrulaştırdı malum. Medeni Arap ülkesi seviyesine ulaşmamıza ramak kaldı. Çarşaflarımızı giyip, internetten, özellikle bloglardan falan uzaklaştık mı tamamdır bu iş. Son gelişmelere giydirdikten sonra genele geçebiliriz sanırım.

Meğer blogger dünyası benim için ne mühimmiş. İnsan kaybedince değerini daha iyi anlıyor gerçekten. İş yerimde bloglara giremiyorum doğal olarak. Bugün mal mal klavye ve monitör ikilisine bakarken evlat acısı gibi koydu yokluğu. Şu bu ne yazmış iki yorum atıyım olmadı zırvalıyım şansının elimden alınmasından ötürü çok mutsuzum.

Bizim otobüs maceralarımız çok değişik noktalara kaymaya başladı. Daha önce de bahsetmiştim bizim otobüste herkes birbiriniz tanır, yerlerimiz bile sabittir. Bir nevi belediyenin bize tahsis ettiği servis misali gidip geliriz. Çok güzel arkadaşlıklar kurduk, muhabbet, şamata, kitap paylaşımı diyerek yuvarlanıp gidiyoruz.

Arada çürük elmalar da oluyor tabii. Şebnem ile (otobüs kankam) bazı insanlara feci takmış durumdayız. Onlar da bize taktı ni ho haaa. Gerçi bize göre davamızda feci haklıyız. Bu kadar tuhaf insana denk gelmemiz bizim tuhaf olduğumuzu göstermez.

Meşhur bir amca var her sabah ve her akşam binen. Sabah sesi çıkmaz da akşamları boğmak istersin kendisini. Daha otobüse oturur eline telefonunu alır rehberden herkesi sırayla arar. Sürekli konuşur yüksek sesle. Hatta bir gün benim yanıma oturduğunda krize girmeme sebeb olup kokma noktam şu cümle ile vukuu bulmuştur; 'Selamunaleyküm nasılsın, şu an sizin evin önümden geçiyorum hu haa haa haa'. O an ben amcayı gırtlaklamadım ya sabrıma hayran kaldım.

Neyse geçen sabah bindik otobüse Şebnem ile kısık sesle laflıyoruz, kimseyi rahatsız etmeyecek şekilde yani. Bu zottirik amca bindi arkamızdan, iki ön koltuğumuza oturdu. Daha 5 dakika geçti geçmedi arkasına dönüp 'Susar mısınız rahatsız oluyoruz burda, hayret bişey yaaa cık cık cık' diye bize nasıl çemkirdi size anlatamam. 3 saniye kadar şoka girdik ve şok anında pardon demiş bulundum O da kafaya bereyi çekip uyumaya başladı.

E allahın hayvanı burası yatakhanemi diyemedim, çocuk mu azarlıyorsun diyemedim, pezevenk ben senin gerzek muhabbetlerini her akşam çekiyorum, Yenibosna penye piyasasının toptan fiyatını döviz kuru gibi her gün sayende takip ediyorum, sesimi çıkardım mı, her gün yüzyüze bakıyoruz diye asil çizgimden çıktın mı lan artist diye çıkışamadım ya ona yanarım.

Velhasıl kelam çok pis diş biledim arkadaşlar ben bu amcaya, yarın öbür gün dalarım. Gerçi o olaydan sonra pek civarımıza oturmuyor biz de ne kadar eş dost varsa yanımıza yöremize çekiyoruz. Bu akşam bir çocuğu iyi akşamlar dediğine pişman edip, sırf herif yanımıza oturmasın diye gel buraya otur dedim ya geldiğim son noktaydı açıkcası.

Ama illa düşer elime, ben bu amcayı paylarım. İlk kavgamı buradan sizlere duyurmaktan büyük bir zevk alacağım. Gelecek yazıda özgür bir blogspotta görüşmek üzere, bay bay efenim.

Not: Anket sonucumuz belli olmuş, değiştirin diyorsunuz temayı. O kadar mı kötü ya, çilekli pastalar hiç mi cezbetmedi sizi, yoksa yaz geliyor diye diyette misiniz?

Bu da Geldiğimiz Son Nokta

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Tue, 01 Mar 2011 07:39:00 +0000

Artık kelimeler yetersiz!

2 Ödül Bir Mim Bir de Geberiyorum Hastayım

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Mon, 28 Feb 2011 11:12:00 +0000

Hangi mahlukata ait olduğu saptanamayan bir grip mikrobu hem beni hem de sevgiliyi 2 haftadır sarmış durumda. Tam geçti çok şükür dediğimiz anda birimiz hasta olmayı başarıyor. Sıra hiç şaşmıyor önce ben sonra Korhan, haftasonu gene ben haftaiçi gene Korhan.

Çok lanet bir durum cumartesi günü resmen kolumu kaldıramadım, yatak döşek yattım. Annem yazık geldi yemek falan yaptı, baktı bize. Korhan pazar tekrar fenalaştı şu an evde yatmakta. Beni sorarsan her yanım buz gibi, delicesine midem bulanmakta fakat mecburen işteyim lanet olsun.

Durum böyle olunca ne iş güç yapabiliyorum, ne bloglara bakıyorum ne de kafamı kaldırabiliyorum. Ben böyle dünyadan kopuk yaşarken sevgili Mia'dan bir ödül ve şekerparem T.B'den de bir ödül ile bir mim almış bulunmaktayım.

Önce ödüllere bakmak gerekirse Mia;

Okuması en keyifli blog ödülünü yollamış bana. Tabii duygular karşılıklı, kendisinin blogu da bal kıvamında bir çırpıda okumalık. Diğer süpersonik tercihlerimse French Oje, T.B (kesinlikle arkadaş kıyağı değil süperler), kocacığımın blogları, Judy Abbotsız asla olmaz, Leah, Loana... o kadar çok ki siz en iyisi benim profilden takip listeme bakın. Ayrıca kitap klübündeki arkadaşlarımın da blogları hem faydalı hem eğlenceli.

Bu da balım T.B'nin ödülü. Sağolsun kıyamam her şeye ekler beni, çok severiz birbirimizi. Bu aralar iş yoğunluğumuz sebebi ile uzak kalsak da kalplerimiz bir. T.B'nin ödülünde de en sevdiğiniz 5 bloger deniyor. Aslında yukarıdaki ile aynı ve ben kimseyi ayırmayı sevmiyorum. Hepiniz cansınız benim için.

Veee gelelim T.B'den gelen mime. Ondan gelir de cevaplanmaz mı?

Gün içerisinde gerçekleşirse şok olacağın şey?

Yeni bir şirketle anlaşıp buradan kurtulursam şok olurum, kırk gün kırk gece de zil takıp oynarım.

Gördüğün zaman almazsan uyuyamam dediğin şey?

Öncelikle ayakkabı ve ardından her türlü beğendiğim giyim eşyası. Kafaya taktıysam mutlaka almalıyım.

Uğruna diyetini bir kalemde bozduğun şey?

Hiç diyet yapmadım henüz fakat çikolataya asla hayır diyemem.

Kendine en çok yakıştırdığın renk?

Kırmızı ve siyah. Zaten genelde de tüm kıyafetlerim bu iki rengi içerir.

En sevdiğin takın?

Tabiiki de alyansım. Ruhumun yarısının sahibine ait alyansım.

Takıntın?

Plan yaptıysam hangi saatte nerede gerçekleşecekse mutlaka olmalı. Olmazsa hasta olurum resmen.

Ben bu şarkıyı duyunca şakırım!

Seni Beklerim Öptüğün Yerde - Nilürfer, ölürüm ölürüm bırak şakımayı.

Solunda ne var?

Bir masaüstü bir telsiz 2 adet telefon, 500 ml'lik su şisesi, fihrits, kart vizitlik, kargodan yeni gelen kitaplarım, şirket kaşeleri, maalesef iş yerindeyim.

Mimleme olayına gelince galiba herkes yaptı bu mimi, yapmayanlar el atsın.

Ben iyileşene kadar sağlıcakla kalın!

Ölümsüz ve Önemsiz / Mary Janice Davidson

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Thu, 24 Feb 2011 14:01:00 +0000

'New York Times çok satan yazar Mary Janice Davidson'ın "Ölümsüz" serisi hiç olmadığı kadar önemsiz artık. Yok Böyle Bir Eğlenceee

Doğumgünü yaklaşırken, Betsy pek de havasında değildi.

Avrupa'dan gelen delegeler sonunda onunla temasa geçip saygılarını iletmişti, tamam ama bu işin içinde kesin başka bir iş vardı. Politik oynamaksa kızımıza göre değildi. Hele en yakın arkadaşı ölümcül olabilecek bir hastalığa yakalanmışken Gerçi bir çözüm düşünmüştü Betsy. Kızın canını alabilir, yani onu vampire çevirebilirdi.

Arkadaşlar ne içindi ki? Çıkmaza girdiğiniz anda canınızı alır, sizi kurtarırdı arkadaşlar. Kankanı ölsün mü,vampir mi olsun? İşte bütün mesele buydu?

Evlilik planlanılın içine etmek üzerine; ihtisas yapan nişanlısı Eric'e kızacak hali bile yoktu zavallı Betsy'nin.

Mary Janice Davidson'ın yaratıcı, sofistike, seksi ve zeki esprilerle süslü serisinin yüksek topuklu yıldızı bile olsa, bu, böyleydi.'

Vampirler kraliçemiz Betsy'i yeniden selamlayalım lütfen. Ölümsüz serisinin son kitabı Ölümsüz ve Önemsiz.

Sıradışı vampir Betsy ve bir kısmı vampir bir kısmı insan arkadaşlarının başları yine beladan kurtulmuyor. Pek tabii olaylar karşında her zamanki gibi umursamaz Betsymiz yine tavrını bozmuyor, argosunu eksik etmiyor, eğlenceye eğlence katıyor.

Serinin ilk kitaplarını daha çok sevsem de bu kitap da sıkılmadan okuyabileceğiniz, serinin devamına geçiş hikayesi olarak değerlendirilebilecek bir kitap. Çünkü kitap sonunda Betsy ve Eric'in hala evlenmemesi, Jessica'nın hastalığının çaresinin bulunmaması serinin devamı olduğu sinyallerini veriyor bize.

Aslında seri çerezlik diye adlandıracağımız türden, bir çırpıda okunan ve sizi sıkmayan bir tarzı var. Gerçi biraz daha uzun yazılsa hiç hayır demezdim o da ayrı konu.

Komik, farklı ve ayakkabı tutkunu bir vampir kraliçe ile tanışmak istersenin bu seriyi es geçmeyin derim.

İyi okumalar.

P.S: Daha önceki Betsy yazısı için tık tık lütfen.

Takunyalı Führer / Ergün Poyraz

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Tue, 22 Feb 2011 12:48:00 +0000

'İsyana katılan aileden mi geliyor?

Rumlar neden "Bizim çocuk Erdoğan" diyor?

İktidarında, Ayasofya açılacaktı, kilise açıldı, cami ve Kur'an kursu yıkıldı.

Mehdiliğe mi soyundu?

Tayyip hakkında Türk değil diyen başdanışmanı.

Yırtık ayakkabı giydiği günlerden 3 bin dolarlık ayakkabıya.

Satılan değerlerimiz.

Kur'an bülbülü olarak lanse edilmesine rağmen, Kur'an dersinden kaç aldı?

Amerikalıların çaylağı ve "At sineği."

Tayyeap'in üç çocuk istemini üzerine alan kadın bakan. (?)

Hümeyni özlemcisi Türkler kim?

Hizbullah ve İBDA-C ile dans.

MİT, Tayyeap'i seviyor mu?

Tayyip'in en yakınındaki uyuşturucu kaçakçıları.

Tayyip'in önünü açan cinayetler.

Tayyip'in küresel teröristlerle bağlantıları.

Hablemitoğlu cinayetinin bilinmeyenleri.

Otoriteye boyun eğen "hiddetli kasımpaşalı" ve daha fazlası...'

2007 yılından beri Silivri Çilehanesinde günlerini geçirmek durumunda bırakılan Ergün Poyraz'ın son kitabı Takunyalı Führer.

Taraflı yazılmış bir kitap olarak düşünebilirsiniz, aslında ilk başta açık konuşmak gerekirse ben de öyle düşünmüştüm. Okudukça farkediyorsunuz ki çoğu konu belgelere dayalı. Hatta gazete ve televizyon haberlerine dayalı. Yani medya arşivinde bir tura çıksanız karşınıza çıkabilecek mevzular.

Özellikle Recep Tayyip Erdoğan'ın nerelerden nerelere geldiğine, geçmişte düşünüp uyguladıklarınla bugün yaptıkları arasındaki farklara ve tutarsızlıklara dikkat çekilmiş. Hükümette bulunan bazı bakan ve vekiller ile özel ilişkilerin, ortaklıkların altı çizilmiş, dış ülkelerle olan siyasi politikamızın hangi çıkara göre belirlendiği anlatılmış. Erdoğan - Hitler arasında kurulan bağ ise sizi şaşırtabilir.

Siyasi bir kitap olduğu için herkese hitap etmeyebilir ama kitabın okununca bazı gerçekleri farkettirdiği göz ardı edilmemeli. Ülkemizin geleceğine ayna tutan bir kitap bence.

İyi Okumalar.

Özgüvenimi Yerle Bir Ettin Ya Elime Geçme Sakın

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Fri, 18 Feb 2011 14:39:00 +0000

28 yaşımın başlarında, hayatımın baharında, bir iş gününün ardından ofisten çıkıyorum. Öyle yoğun bir gün geçirmişim ki sabah uyuyakaldığımdan, iş yerimde de fırsat bulamamamdan dolayı makyaj yapmamışım. Darlandığım ofisten kendimi vurmuşum yollara evime gitmeye çalışıyorum.

Bu arada karşıdan 2 genç gelmekte. Gayri ihtiyari çarpmamak için kafamı kaldırıyorum ve çocuğun resmen benden ürtüğünü görüyorum. Hatta ergen bebe beni görünce istavroz çıkarıp allah korusun diyerek özgüvenimin içine sıçıyor.

Evet yukarıda anlattığım olay sebebiyle tam bir haftadır bunalımın dibine vurmuş durumdayım. Saçmalama çoluk çocuk diyorum, çok yorgun ve çöküktün ondan diyorum, diyorum da diyorum ama kendimi bir türlü kandıramıyorum.

Tamam kabul ediyorum afet-i devran falan değilim de öyle 'Allah Korusun' tepkisi verilebilecek bir hatun da değilim. Bu aralar kendimi saldığım doğru, kuaföre en son ne zaman gittiğimi bile hatırlamıyorum, evde boyadığım saçımı saymazsak tabii. Canım istemiyor. O kadar yoğun çalışıyorum ki kendime gram zaman ayıramıyorum.

Haftasonu desen ruh hastası bünyem tüm cumartesi pazarı temizlik programlarına ayırıyor. Kendimi öldürürcesine yapıyorum. Geçen hafta yeri sildiğim su döktüğümde resmen temizdi be, o derece yani. Niye sürekli evi kırklama telaşı anlamış değilim.

Psikolojimin çok düzgün olduğunu düşünmüyorum, bu temizlik takıntısı falan da en güzel ispatı aslında. Zaten bu özgüven takıntım yaklaşık bir seneden beri bazı sebeblerden dolayı içimde üstünü örtmeye çalıştığım bir durum. Bu dingil karşıma çıkıp bu lafları pattadanak yüzüme söylemeseydi daha da örterdim.

Şimdiyse baş edemeyeceğim bir noktaya dayandım sanırım. Kendimi beğenmemek, sürekli kusur bulmak ve en önemlisi bir kadın gibi görememek sorunum. Yok hissedemiyorum, ne makyaj, ne güzel giyim, ne süslenmek püslenmek hiç biri derman değil yarama.Sürekli mutsuzum, mutsuzum ve mutsuzum.

Üstelik kendimi çok yalnız hissediyorum. Kimse yanlış anlamasın çok tatlı ve yanımda olan arkadaşlarım ve beni seven eşimle ailem yanımda. Olmuyor yine de, anlatamıyorum kimseye, anlatabileceğim cümleler bulamıyorum. Aslında pek paylaşmakta istemiyorum.

Böyle işte ruh halim, geçer diye bekliyorum, geçer değil mi sizce de?

P.S: Bana bak ergen bebe ilk teklif ettiğin kız şebekle çıkarım da seninle çıkmam diyerek tüm özgüveninin içine eder umarım!!!

Tamam Hemcinslerim Şimdi Sakin Olalım 2011'in 14 Şubatını da Atlatmış Bulunmaktayız

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Tue, 15 Feb 2011 14:39:00 +0000

Yavaşça sevgililerinizin tasmasını yere bırakın, tarih değişti, artık 15 Şubattayız.

Erkek kısmının korkulu rüyası bir 14 Şubatı daha geride bıraktık dostlar. O garibanlar taaa Ocak ayından beri stres içindelerdi. Gerek televizyondaki reklamların baskısı gerekse hatun kişilerin hele bir hediye alma ben senin kafanı nasıl kırıyorum tarzı imalarından bu sene de kurtulmuş oldular.

Dün sokaklarda eli çiçek tutan erkekler görüldü, restoranlarda çiftler sürü psikolojisi ile birlikte mum ışığı ve keman gıygıyı eşliğinde yemek yedi. Yemek esnasında bir geceye de mahsus olsa kadınlar kurbağalarını prens sanarken, erkekler hatunların sırıtkan ifadesine anlam yükleyerek çok şükür alnımızın akıyla çıktık diye düşündüler içlerinden.

Tek taş satışlarında patlama yaşandı. Hatun kişiler tüm sene boyunca Nil'in Tek Taşımı Kendim Aldım Aha da Nal Gibi Parmağıma Taktım şarkısını bangır bangır söyleseler de karşı taraftan gelen tek taşı gördüklerinde kısa süreli şuur kaybı yaşadılar. Arkasından belki bir evlenme teklifi de koparırım diyen bazı kişiler amaçlarına nail olurken geriye kalanlar önlerindeki maçlara bakmak durumundalardı.

Gecenin öpüşmeli sevişmeli kısmı da bitip saatler 24:00'ı gösterdiğinde erkekler için olay bitmişti ve kıçlarını dönüp uyumaya başlamışlardı, hatun kişilerse senede bir kere kutlayıp suyunu çıkardıkları romantizm, kırmızı obje, kalp kalp kalp, aşk aşk aşk cıvıklığı denizinde pembe rüyalara daldılar.

Bu sabah uyanıp da gecenin etkisiyle sevgililerini arayarak en sempatik sesleriyle günaydın demek isteyen hatunlar 'Şu an toplantıdayım, ne oldu, ben seni sonra ararım hadi kapat' ve benzeri tepkileri almalarıyla beraber güne depresyonik belirtilerle başladılar. Kendilerine geçmiş olsun der, Allah'tan bir sene daha onlara bol bol sabır vermesini dileriz.

P.S: Bu kadar salladın, dalga geçtin sen ne halt ettin diye aklına soru işareti takılanlara; normal bir şekilde eve geldim, sevgilim kapıda karşıladı üstünde eşortmanlarla. Ne yesek yaaa derken omlet ve kahvaltıda karar kıldık. Ardından kanepeye yığılıp biraz televizyon seyrettikten sonra Need For Speed oynadık ardından da yattık. Napıcaktık ki sıradan bir gündü işte.

Kuzumun Doğum Günü

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Mon, 07 Feb 2011 15:20:00 +0000

Geç kalınmış bir yazı, ay ne kadar tembel oldum bu aralar. 29 Ocak benim hayatımın, biricik aşkımın doğduğu günü. Kendisine teeeeee 2 ay öncesinden bir süpriz hazırlamıştım. Gel gör ki aha da burada anlattığım üzere yine çenemi tutamamış ve bir çuval süprizi berbat etmiştim.

Beklenen gün gelip çattığında içimiz içimize sığmıyordu. Şahane bir haftasonu bizi bekler bebek modundayken hava şartlarının azizliğine uğramak azıcık keyfimizi kaçırmıştı lakin yılmadık. Minik sırt çantamıza lazım olanlar diye adlandırdığımız ıvır zıvırı atarak yola çıktık.

Otelimiz Sultanahmet'te bir butik oteldi ve inanılmaz şirindi. Eski ahşap yapılara hayran olan bünyemiz bayıldı, eridi karşısında. Odamız keza gene şirin ötesi, minicik kutu gibi. Yatak tam zıplamalık, rahat, konforlu. Restoranı şöyle denize karşı keyif çatmalık, her şey muhteşem muhteşem.

Cumartesi planımız ufak bir Sultanahmet turu yapıp otelimize yerleşmek ve ardından daha önce size bahsettiğim köftecimizde tıka basa şişip, bir yerler de bir şeyler yudumlamaktı. Otele varmadan önce yol üzerindeki Basın Müzesine uğrayalım dedik ama maalesef kapalı olduğu için sadece üst katındaki resim sergisini turladık. Fiyatları pahalı olmasa iki tane resime çok pis göz dikmiştim ama malum şartlar el vermedi.

Sergiden sonra araya sora otelimize ulaştık. Biraz keyif yapıp yorgunluğumuzu üstümüzden attıktan sonra hadi dedik aç karnımızı doyuralım. Fakat o da ne, inanılmaz bir soğuk ve rüzgar narin bedenlerimizi kamçılamakta. Köfteciye kadar zor attık kendimizi. Bol bol tıkındıktan sonra şöyle bir turlayalım desek bile başaramadık soğuktan dolayı. Otele giderken tatlı bir kafede kahvelerimizi içip içimizi ısıttık. Kafe bile tarihi dokuya uyumlu, iki katlı eski İstanbul eviydi. Sultanahmet ve çevresini bu kadar çok sevmemizin nedeni bu sanırım.

Buz tutmanın ardından otelimize geldiğimizde yatak üstü keyif zamanları başladı. Beyaz şarabımızı açıp, sohbet muhabbet eşliğinde uykunun yolunu tuttuk. Yarın kocaman bir gün bizi bekliyordu, gezilecek çok yer vardı.

Allahtan ertesi gün güneş yüzünü bize gösterdi. Kahvaltımızın ardından otelden çıkarak Ayasofya'nın yolunu tuttuk. Arastanın içinden geçerken karşımıza çıkan kedileri de mıncıklamayı ihmal etmedik.

Ayasofya tüm ihtişamı ile bizi karşıladı. Zamanın tüm imkansızlıklarına rağmen ortaya çıkan harikulade eser ağzımızın açık kalmasına sebeb oldu. Benim özel ilgi alanım olan mozaikleri hayran hayran seyrederek geçirdiğim 1,5 saatlik bir zaman dilimi geçirdik Ayasofya'da.

Ayasofya'dan çıkıp Sultanahmet Camii manzarası eşliğinde saleplerimizi yudumlarken dinlenme olanağı bulduk. Programımız henüz bitmemişti. İlk hedefimiz Tophane diyerek Body Words sergisinin yolunu tuttuk böylece.

Body Words'e girerken acaba midem bulanır mı diye çok düşündüm açıkcası. Malum bu tarz şeyleri benim yüreğim kaldırmazdı. Neyse ki beklediğim gibi olmadı ve insan vücudunun nasıl bir tasarım harikası olduğunu gözlerimizle görme şerefine eriştik. Bir de sergiyi gezerken çenesi düşük amca ile karşılaşıp tüm konsantrem bozulmasaydı harika olacaktı. Hastalık sebebi ile büyüyen karaciğeri görüp 'Bah bah bah dana ciğeri gibi olmuş şerefsizim' demesiyle beni gülme krizinin tutması bir oldu. Tüm gezim adamın olmadığı yerlere gitmek için köşe kapmaca oynamam ile geçti.

Günün sonunda o kadar yorulmuştuk ki eve dönüşte yorgunluktan otobüste uyuyakaldım. Sevgilimin doğum günü sanırım bu dünyada kendi doğum günlerim de dahil olmak üzere geçirdiğim en güzel doğum günlerinden biriydi. İyi ki doğmuş valla sevgilim.

Şeytan Ayrıntıda Gizlidir / Ahmet Ümit

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Fri, 04 Feb 2011 13:20:00 +0000

'Ahmet Ümit'in bir dönem gazetelerde yayımlanan öykülerinden oluşan son kitabı Şeytan Ayrıntıda Gizlidir; yazarın diğer kitaplarının aksine Türk usulü cinayetleri anlatıyor. Haftalık olarak düzenli yazılan bu öyküler için yazar "Zamanında yetiştirme zorunluluğu olması, benim yazarlığımın gelişmesinde çok etkili" diyor.

Şeytan Ayrıntıda Gizlidir, günümüz Türkiyesi'ndeki suç manzaralarını içeriyor. Eski İstanbullulardan yeni göçenlere, yalılardan gecekondulara, batakhanelerden edebiyat çevrelerine kadar geniş bir sosyal yelpaze içinde anlatılan öyküler, ürkütücü olanı absürd olanla, komik olanı trajik olanla birleştiriyor. İnsanı suça yönlendiren para, ihanet, aşk, kıskançlık, hırs, öfke gibi olguların yaşamımızda giderek vazgeçilmez bir hal alışını ironik bir üslula bir kez daha anımsatıyor. Kitaptaki öyküler sadece çarpıcı polisiye denklemler sunmuyor; gündelik yaşamda işlenen cinayetlerden yola çıkarak insan gerçeğine ilişkin sorular da soruyor.

Öykülerin iki kahramanı Başkomiser Nevzat ile yardımcısı Ali, bir çizgi romana konu oldu. Ayrıca bu karakterlerden yola çıkılarak başrollerini Uğur Yücel ile Haluk Bilginer'in paylaştığı "Karanlıkta Koşanlar" adlı bir televizyon dizisi yapıldı.'

Ahmet Ümit'in okuduğum ikinci kitabı. İstanbul Hatırası'nı okuduğum zaman bir Türk yazarın bu kadar iyi polisiye yazabileceğine inanamamıştım. Gerçi bu benim terbiyesizliğim, Dan Brown falan okumaya o kadar alışmış ki bünye niyeyse Türk yazarı görünce benimseyemedi birden.

Şeytan Ayrıntıda Gizlidir kısa kısa öykülerden oluşan, sizi yormayan, akıcı ve bir o kadar da gerçekçi yazılmış. Hani gazeteleri açıp üçüncü sayfada karşılaştığımız haberlerin kurgulanmış hali gibi. Doğal, abartısız, hayatın içinden. Sanırım benim bu kitabı sevmemdeki en büyük etken de bu oldu.

Kafanızı dağıtmak, çerezlik kitap okumak istiyorsanız, üstüne polisiye de tarzınızsa tavsiye ederim.

İyi okumalar.

Latife Hanım / İpek Çalışlar

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Thu, 03 Feb 2011 15:06:00 +0000

'Mustafa Kemal Atatürk’ün evlendiği kadındı o. Hırçındı, öyle yazdılar. Atatürk’e göre değildi. Zaten evlilikleri de bitti. Mustafa Kemal Atatürk’ün ayrıldığı kadındı o. Latife Hanım’dı.

İpek Çalışlar, "Latife Hanım"da işte o kadını anlatıyor. Ama şimdiye kadar gördüğümüz, tanıdığımızdan başka bir Latife Hanım çıkıyor karşımıza. Kadın haklarının savunucusu, eşi karşısında sağlam duran, ona destek olan, kültürlü bir kadın. Şimdiye kadar hiç gün ışığına çıkmamış belgeler, yabancı kaynaklardan alıntılar, fotoğraflar Latife Hanım portresini daha ayrıntılı ve net çiziyor. Cumhuriyet tarihiyle birlikte Mustafa Kemal’in portresi de bir kez daha şekilleniyor. Eşiyle siyaset dahil birçok konuda tartışabilen, onunla gurur duyan, onu herkese tanıtmaktan hoşlanan bir erkek bu kitapta ortaya çıkan. Ayrıca, Latife Hanım da Atatürk’le birlikte olduğu dönemle sınırlı kalmıyor, çocukluğu, boşandıktan sonraki yaşamı da giriyor devreye. Öyle olaylar anlatılıyor ki bu kitapta, gölgede kalmış bir aşk gözler önüne seriliyor. Gölgede kalmış bir kişilik şahlanıyor. Kitaba, kadınca bir bakış açısı egemen oluyor. Bir kadını tanımak, Cumhuriyet tarihine bambaşka bir gözle bakmak, sonu hüzünle bitse de olağanüstü bir aşk macerasına tanık olmak için "Latife Hanım"ı mutlaka okumalısınız. Yeni Türkiye’nin kuruluşuna katkıları olan, Türkiye Cumhuriyeti’nin birinci adamına âşık bir kadından söz ediyoruz, unutmayın. İşte gölgede kalmış Latife!'

Latife Hanım bir biyografi kitabı için çok akıcı ve okuması rahat bir dille yazılmış, biyografi okumayı sevmeyenlerin bile zevk alabileceği bir kitap.

Latife Hanım'ın bilinmeyen yönlerini, Atatürk ile ilişkilerini merak edenler için aydınlatıcı olsa da bana biraz taraflı yazılmış gibi geldi. Sanırım yazarın da bir kadın olmasının bunda etkisi bulunmakta. Bugüne kadar hırçın ve kaprisli kadın imajı çizen Latife Hanım'ın imajının tazelenmesine hizmet eder bir yapısı var. Olayların tek taraflı anlatımı, Atatürk'ün tarafından ele alınmaması bu intibayı uyandırdı bende.

Cumhuriyet tarihimiz hakkında ve Latife Hanım'ın Türk kadını için örnek teşkil eden davranışlarının detaylarını öğrenmek istiyorsanız tavsiye edebileceğim bir kitap.

İyi okumalar.

Siz Kimsiniz Siz Kimsiniz De İnsanları Yargılıyorsunuz

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Wed, 02 Feb 2011 14:25:00 +0000

Gencecik bir kadın, hayat dolu, neşe dolu, minicik bir oğlan çocuğu annesi, eşi ile güzel bir hayatı var ve birden bire gözlerini yumuyor bu dünyaya.

Diğer yanda acımasız insanlar, kendine bakmadan milleti yaftalamayı seven insanlar, gerici, bağnaz, beyni örümcekli, Allah için yaşar görünüp Allah korkusu olmayan insanlar.

Defne Joy Foster'ı sanmıyorum ki sevmeyen olsun. Bıcır bıcır, kendi halinde, güler yüzü, esprili mizacı ile taht kurdu kalbimize. Onu hiç saçma sapan magazin haberlerinin içinde gördüğümü hatırlamıyorum, hep düzgün bir imajı vardı benim gözümde. Abuk sabuk insanlarla gezdi, tozdu, sevgili oldu gibi şeyler de hatırlamıyorum, evlendi yuvasını kurdu, anne oldu, mutluydu.

Bu sabah bir arkadaşının evinde son buldu kısacık yaşamı. Duyduğum an şok oldum, yakıştıramadım, tanımadığım halde gözyaşlarımı tutamadım. Ailemden biri gitmişti sanki ya da komşumuzun kızı, resmen ciğerim yandı, size yazarken hala ağlıyorum hatta.

Ağlıyorum ama üzüntümün dışında öfkemden de ağlıyorum. Biz nasıl bir hale geldik, nasıl bu kadar acımasız olduk halk olarak aklım almıyor. Defne'nin haberlerini internet üzerinden takip ederken yazılan yorumları okuyorum da bir yandan insanların birini nasıl bilip bilmeden karalayabildiklerine şaşıp kalıyorum.

Biliyor musunuz bilmiyorum Defne Taksim'de eğlendikten sonra bir erkek arkadaşının evine dönüyor ve yaşamını maalesef orada yitiriyor. Çok bilen, çok namuslu ahkam kesiciler işte burada devreye giriyor.

Evli barklı kadının başka bir adamın evinde ne işi varmış, Allah cezasını vermiş bak. İçki içmiş, AKP boşuna yasaklamaya çalışmıyor, gördünüz mü ölmüş. Zaten onun hareketleri anormadi kesin intihar etmiştir o diyenleri gördükçe deliriyorum.

Siz kendinizi ne zannediyorsunuz ya! Hayatım boyunca ayrımcılık yapmadım ama öyle bir hale geldik ki ben artık sizin öteki dediklerinizim ey cahil cüheyla, Recep Bey savunucuları.

Biz hayatımızdaki her erkekle yatmıyoruz, ilişkilerimiz arkadaşlık düzeyinde kalabiliyor. Sınırlarımızı biliyoruz, kim dost kim düşman ayırt edebiliyoruz. Eşlerimiz bize güveniyorlarsa bunları sorun etmiyorlar, önemli olan niyetimizin düzgün olması. Kısacası sizin gibi namus namus deyip ne kız kardeşimize tecavüz ediyoruz ne de kayınpeder tacizine maruz kalıyoruz. Bu sebeble töre diyerek öldürülmüyoruz da.

Biz içki içiyoruz, yeri geliyor aksırıncaya tıksırıncaya kadar içiyoruz. Eğlencelerimize, dost sohbetlerimize neşe katıyoruz birkaç kadeh eşliğinde. Hayattan keyif almasını biliyyoruz, sizin gibi hem bize laf çakıp hem de bize deli gibi özenmiyoruz.

Allah'a inanıyoruz biz de sizin gibi. Ama aramızda o konuda bile anlayış farkı var. Biz sizin gibi bu orospu, bu ayyaş, bu kumarbaz diye ayırmıyoruz insanları, insan oldukları için seviyoruz, sizi de ayırmamaya çalışıyoruz bizi her ne kadar kendinize benzetmeye çalışıp sindirmeye uğraşsanız da.

Ama siz Allah'tan zerre korkmuyorsunuz. O yorumları yazarken, gencecik bir insanın ölümü tanımasanız bile yüreğinizi yakmazken, bilip bilmeden kocasını aldatan kadın damgası vururken, minicik çocuğuna acımazken, ailesinin, kocasının, eşinin dostunun acısına saygı duymazken korkmuyorsunuz Allah'tan.

Bense önce Allah'tan sonra sizin gibilerden korkuyorum. İnsanları bilip bilmeden yargılayan, vicdansız, kötülerden korkuyorum. Allah beni sizlerden korusun.

Defne'm, güleç yüzlü, iyi kalpli Defne'm sen sakın gittiğin yerde bunları kafana takma, oralarda da hep gülsün yüzün, çok erken bıraksan da bizi hep bizimle, sevenlerinle olacaksın. Mekanın cennet olsun güzel meleğim.

Hayatımın Anlamı

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Sat, 29 Jan 2011 10:45:00 +0000

Çok fazla sözü uzatmayacağım. Bazı şeyleri tarif edebilmek için kelime bulamazsınız zaten.

Ruhunuzun bir yarısı hep eksikse ve tamamlamamsı için 26 yıl beklemişseniz eğer,

Bir gün deli divane aşık olduğunuzu iliklerinize kadar hissetmişseniz eğer,

Gözünüz kapalı O'nun için dünyayı bile karşınıza alabiliyorsanız eğer,

Ve her sabah uyandığınızda o yanınızda diye şükrediyorsanız eğer, doğru yerde doğru zamandasınız demektir.

Bu sebeblerden dolayı O'nun her doğumgünü size tanrıdan bir armağan gibidir. Ben bugün bu armağınımı hissediyorum yine, O yanımda olduğu için mutlu oluyorum.

Doğum günün kutlu olsun sevgilim, tüm yaşlarımız birlikte tükensin, ömrüm seninle geçsin.

Sen bu dünyada benim için en kıymetli olansın, seni çok seviyorum.

Darlan Darlan Dur Modu

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Mon, 24 Jan 2011 14:29:00 +0000

Şimdi bu aralar pek bloglara giresim, yazasım yok nedensiz bir şekilde. Yazıyorum siliyorum, anlamsız, bayık, sıradan geliyor her yazdığım cümle.

Kadın erkek ilişkisi yazsam zaten herkes yazıyor,

Günlük hayatımı yazsam bir numara yok ki yazılmaz,

Aşk desen Korhan Korhan demekten beyninizi yedim, yeter ya size de yazık,

Yeme içme muhabbetleri kesat, haftasonlarım evde geçiyor, kendi yaptıklarımızı yiyip içiyoruz, Korhan'ın görevi onları yazmak,

Dizi bir tek Sülüman var izlediğim, geyiğini yapmayan yok zaten salla,

Okuduğum kitapları yazıyorum bir tek adet oldu diye o da,

Velhasıl kelam bu kız daraldı bu ara, yazası yok, yazmak hakkında en ufak isteği yok, yazmaya mecali de yok.

Görüşmek üzere bir ara...

Hercule'ün On İki Görevi / Agatha Christie

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Mon, 17 Jan 2011 13:53:00 +0000

'Dış görünümüyle Hercule Poirot'nun mitolojik Yunan kahramanı Herkül (Hercule) ile uzaktan yakından bir benzerliği yoktu. Fakat bu zeki dedektif de Herkül gibi toplum içinde meydana gelen tatsız olayların sorumlularını bulup yakalamakta ustaydı.

Emekli olmasına yakın, on iki vakanın çözümünü üstlenen Poirot, tarihte işlenmiş suçlardan çıkarımlar yapıp becerilerini kahramanca kullanarak olayları çözümleyebilecekti.'

Uzun uzun bir karar aşaması ve bir anket seçiminin sonucu Hercule'ün On İki Görevi kitap klübümüzün ilk kitabı oldu. Bu aralar kitap eleştirisi yazan bloggerlarda hep aynı kitap görülürse şaşırmayın.

Hercule'ün On İki Görevi benim için çok sığ bir kitaptı. Genel olarak Agatha teyzeyi sevmeyen bu bünyeyi baydı da baydı. Olay kurgularının zayıf olduğu, katilin kabak gibi ortada durduğu 12 kısa hikayeden oluşan kitabımız benden pek olumlu not alamadı.

Vakaların mitolojik Tanrı Hercule'ün 12 görevi ile eşleştirilmesi dışında bir numarası olmayan kitabın, her hikaye başındaki mitolojik Hercule görevlerini daha uzun anlatma şansı olsaydı inanın benim için daha kayda değer olurdu.

Bu kitap Agatha Christie kahramanı Poirot'nun üstüne zorla geçirilmiş gibi geldi bana. Kaçıncı görevdi hatırlamıyorum ama Poirot hiç ortada yokken diğer hikaye kahramanlarının karşısına bir ağaç arkasından çıktı ya pes artık dedim.

Şahsi kanaatim Agatha sevenler için bile okunması zor bir kitap olduğu.

İyi okumalar.

Bir Mim İle Geri Dönüş Sağlama Çabası

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Thu, 13 Jan 2011 15:35:00 +0000

Melaaabaaaa!!! Nasıl herkes, takip ettiğim kadarıyla canavar gibisiniz maşallah. Ben acayip yoğun olduğumdan pek blogla falan ilgilenemiyorum maalesef. Hatta bugün saat 20:00'a kadar ofiste olacağım düşünülürse acınacak halde bile sayılabilirim.

Sözü fazla uzatamayacağım T.Bcim mimlemiş sizi onunla kandırıyım dedim :)

1- Kaç Yaşındasınız?
27 efendim, aksini iddaa edenlere şu yazı ile cevap veriyorum.

2- İsminizin Son Harfi?
Mmmmmmmmmmm, tamamı Begüm bilmeyen duymayan varsa.

3- En Sevdiğiniz Renk?
Kırmızı ve siyah asla vazgeçmem!

4- Kilonuz Kaç?
45 iken evlendikten sonra 52 oldum, istikbal vaadediyorum.

5- Boyunuz Kaç?
1,63, klasik ebattayım.

6- Ailenizin Kaçıncı Çocuğusunuz?
Tek ve yegane evlatları, prensesleri, ailenin delisi.

7- En Sevdiğiniz Şarkı?
Nilüfer - Seni Beklerim Öptüğün Yerde. Dinlenesi

8- Sizce Esmer mi Sarışın mı?
Bence Korhan! Genelde esmer severim ama.

9- Sigara Kullanıyor musunuz?
Oooffff evet :) Az ama valla bak.

10- Alkol?
Alkolsüz yaşam düşünülemez, alkol olan her ortama dahil olabilirim. Akp yasaklarına, 4. RTE'ye inat!

11- Çayı Fincanda Mı İçersiniz, Çay Bardağında Mı?
Sabah kahvaltısında fincanda diğer zamanlar mutlaka bardak. Kahvaltı keyfimi bölüp çay koymak zor geliyor.

Mimi kimseye yollamıyorum yapmayan kalmadı sanki, şimdilik kaçıyorum, bak herkes kendine iyi baksın bozuşmayalım sonra.

Tanrı'nın Sessizliği / Gilbert Sinoue

noreply@blogger.com (küfkedisi) — Fri, 07 Jan 2011 12:59:00 +0000

'Ünlü polisiye roman yazarı Clarissa Cray İskoçya açıklarındaki, bir adada inzivaya çekilmiştir. Ancak bir haziran gecesi hayatı altüst olur: Boğazı kesiImiş olarak evine gelen bir adam salonunda can verirken geriye şifreli bir not defteri bırakır.

Yavaş, yavaş bir araya getirdiği yapbozun parçaları onu, o zamana dek varlığını yok saymaya çalıştığı bir gerçeklikle karşı karşıya getirir.

Kartezyen düşünceye sahip bir kafa, not defterinin sahibinin Başmelek Cebrail olduğunu kabul edebilir mi? Bir seri katilin Cennet'e girerek melekleri hedef aldığına inanabilir mi?

Kabala düşüncesinin, mistisizmin ve nümerolojinin iç içe geçtiği metafizik bir gerilim. Kalıpları bilinçli olarak yıkan, herkesin eline geçmemesi gereken bir kitap'

Uzun süredir merak ettiğim fakat nedense kütüphanede elimin gitmediği bir kitaptı Tanrı'nın Sessizliği. Dini duygularınız kuvvetli ise kitabı saçma hatta hakaret olarak görebilirsiniz. Yazarın dinler ve peygamber hakkındaki eleştirisel tutumu sizi kızdırabilir. Fakat benim için çarpıcı ve enteresan bir kurgulama oldu, zevkle okudum.

Bir gece kapınıza boğazı kesilmiş bir adam gelse ve siz onun Cebrail olduğunu anlasaydınız ne hissederdiniz? İnanır mıydınız yoksa delirdiğinizi mi düşünürdünüz, etrafınızdaki insanları buna nasıl inandırırdınız? Cennette melekleri bile öldürebilecek kudrete sahip bir seri katil var ve kurbanlar, kurban olabilecekler bir faniden yardım istiyor.

Sürükleyici, sıkılmadan okuyabileceğiniz, kurgusu sizi içine çeken farklı bir kitap Tanrı'nın Sessizliği. Kitabın sonu da giriş ve gelişmede olduğu gibi güzel bağlanabilseydi eğer çok sevdiğim kitaplar listesine girebilirdi. Polisiye romanları seviyorsanız ve değişik bir tarz arıyorsanız tavsiye ederim.

İyi okumalar.