CADI’NIN HİKAYELERİ

Düşünüyorum, demek ki karantinadayım!

2020-04-17T08:59:00.001-07:00

Türkçede “Allah’ın sopası yok” diye bir laf var, bayılıyorum. (İnanışlarımıza göre evren de diyebiliriz.) Evren bize ne kadar güzel bir ders verdi değil mi? Yıllardır uyarıyordu. Hâlâ anlamadığımızı görünce şöyle dedi herhalde: Tamam o zaman, hayvanlarda kalması gereken bir virüsü sizin üzerinize salayım ve doğanın dengesini nasıl bozduğunuzu anlayın!

Koronavirüs neden insanlara geçti? Evde ekmek yapmayı öğrenelim, kaçırdığımız filmleri seyredelim, daha fazla kitap okuyalım, birbirimize daha fazla komik video gönderelim diye mi? İnşallah öyle değildir.

Eşlerle, çocuklarla ilişkilerimizi ve en önemlisi de kendimizle olan ilişkimizi yeniden gözden geçirelim diye mi? Bu güzel bir neden olabilirdi aslında...

Bütün bunların ekolojik sistemin dengesini bozduğumuz için başımıza geldiğini herkes anlamış değil. Şu anda bu virüs’ü yenmiş olsak ve hadi çıkın serbestsiniz deseler, daha birkaç haftaya kalmadan aynı yere döneriz : İlaçlama yap, öldür doğadaki canlıları. İç pet sişelerden suları, at denize. Kullan plastik torbaları, öldür balıkları. Sakın bisiklete binme, yürüme, her yere arabanla git. Giderken illa ki klimayı çalıştır, camdan dışarı çöp atmayı da ihmal etme. Tatile çık, kumda sigaranı söndür, bira şişeni denize at. Teknenin motorunu gereksiz yere çalıştır, demir attığın yerlere çöp atmayı sakın unutma. Her yere uçakla git, daha az CO2 emisyonu ile ulaşabileceğin yerlere bile...

Bu virüsü yeneceğiz yakında. Ama bitecek mi? Hayır, daha başka virüsler gelecek. Ta ki, biz durumun vahametini anlayana kadar.

Evren bize biraz daha düşünme süresi verdi. Hadi hep beraber düşünelim. Tek başımıza, ailemizle, arkadaşlarımızla, dernekler aracılığı ile neler yapabiliriz? Yapılmakta olanlara nasıl katkıda bulunabiliriz ?

Ben kendi fikirlerimi paylaşacağım. Sizin fikirlerinizi de çok merak ediyorum. Paylaşırsanız sevinirim.

Fransa’da düşünme süremiz 11 mayıs’a kadar uzadı. Bu süreyi iyi değerlendirmek istiyorum. Ve gerçekten inanıyorum ki, her şey çok güzel olacak, eskisinden daha güzel.

Namaste!

Paris, 17 nisan 2020

(Koronavirüs günleri, karantinanın 32’inci günü)

Erguvanların dili olsa...

2020-04-10T10:33:00.000-07:00

Tam 17 yıldır aynı apartmanda oturuyorum. Lucy’ye hamileyken taşınmıştık.

Evimi sevmemin çok nedeni var. Ama her bahar neden bu evden bir türlü taşınamadığımı daha iyi anlıyorum. Birisi salonumun, diğeri yatak odamın önünde iki tane erguvan ağacı var. Bunun değerini ancak İstanbul’da doğmuş ve 29 yaşına kadar İstanbul’da yaşamış bir kadın anlayabilir. O kadın ben olduğum için çok şanslıyım.

Biz her sene Paskalya tatilinde İstanbul’a gideriz. Oradaki boğaz manzaralı erguvanlara merhaba deriz. Ben buna hep çok mutlu olurum. Ama, aklım her seferinde biraz Paris’te kalır, evimin önündeki erguvanları da özlerim. Çünkü biz döndüğümüzde mutlaka bir şiddetli yağmur yağmış ve çiçeklerin yarısını yere dökmüş olur.

Bu sene değişik bir bahar var Paris’te. Bütün kış dallarında tomurcuklar taaa şubat ayından beri var, martta bütün çiçekler açtı bile. Bügün 10 nisan, bizim erguvanlar şimdiden dünya güzeli! Normalinden bir ay önce açtı çicekler.

Bu sene sadece küresel ısınma değil farklı olan. Bir virus bütün dünyayı ve yaşama şeklimizi değiştirdi. Ben bu blogda her şeyin sadece iyi tarafından bahsetmeye söz vermiştim. Okurken kaşları çatmak yerine yüzlerde minik bir gülümseme yaratmaktı amacım. O yüzden yaşadığımız bu garip sürecin sadece iyi taraflarından bahsedeceğim.

Öncelikle, şu virüse şöyle sıkı sıkı sarılıp, öpüp teşekkür edesim var. Oh be, sonunda “kimse vaktim yok” diyemeyecek. En başta ben! İşte yıllar sonra bloğuma iki kelime yazabildim. Yazacak zamanı ve huzuru bulabildim sonunda.

Canım erguvanlarım, 17 yıldır ilk defa size doya doya bakabildim. Keyif kahvemi ekranıma bakmak yerine size bakarak içmeyi seçebildim. Her sabah minicik değişiminizi fark edebildim.

Ya siz kuşlar, sizden mutlusu yok. Her gün biraz daha yüksek sesle, daha gün doğmadan şakımaya başlıyorsunuz. Bazı komşular “Ama sabah 5.00 de çok erken!” diyor. Yok yok, hiç erken değil. Benim yavaş yavaş uyanmamı, sahip olduğum her şey için evrene daha uzun süre şükretmemi sağlıyor. Lütfen devam edin.

Güzel erguvanların dallarındaki minik kuşlar ve güzel kızlarımla karantinada olmaktan çok mutluyum. Nedenlerini yazmaya devam edeceğim.

Zaten bu aralar en sevdiğim bahar şarkısı gibiyim:

Bahar geldiğinde mi ben böyle olurum?

Yoksa böyle olduğumda mı gelir bahar?

Tabi ki ben böyle olduğum için bahar! J

Paris, 10 nisan 2020

(Koronavirüs günleri, karantinanın 25’inci günü)

Zeyno...

2016-01-02T06:51:00.000-08:00

Sima uzun zamandır “seni mutlaka Zeynep’le tanıştırmalıyım, çok seveceksin” diyordu. Birkaç defa açılış, konser, vb yerlere beraber gitmek için niyetlendik. Ama son anda hep bir şey çıktı, olmadı. Bir sene geçti, biz Zeynep’le bir türlü tanışamadık...

Bir akşam üstü Paris’te bir kitapçıda Mine Kırıkkanat’ın imza günü vardı(14/04/2010). Niyetim, biraz kalıp, birkaç kitap imzalatıp çıkmaktı. Ben akşam yemeğini evde yemeyi düşünürken eve döndüğümde saat 2.00’ye geliyordu. O akşam çok renkli ve sevimli insanlarla tanıştım. Bunlardan bir tanesi ile uzun uzun sohbet ettik. Mehmet de yıllardır Paris’te yaşıyormuş, onun da eşi Fransızmış... Laf lafı açtı, benim çenem düştü... Bir ara durup bana baktı. “Bana bir arkadaşımı hatırlatıyorsun. Halin tavrın, konuşma şeklin aynı” dedi. O da yıllardır Paris’te yaşıyor, eşi Fransız. Tanıyorsundur belki? diye ekledi.

Devam eden konuşmalardan anlaşıldı ki, bana benzettiği arkadaşı Zeynep. Hani şu bir türlü tanışamadığım Zeynep! Cep telefonundan aradı ve bana verdi. Biz ikinci dakikadan itibaren sanki birbirimizi yıllardır tanıyormuş gibi konuşmaya başladık. Güldük de güldük telefonda… Birden Mehmet’in telefonundan konuştuğumuzu fark ettik ve daha sonra görüşmek üzere kapattık.

Daha sonraki her görüşmemizde birbirimizi daha çok sevdik. En ilginci de hayatlarımızın, hikayelerimizin birbirine ne kadar benzediğini keşfettik. Hem Türkiye’de hem de Paris’te yaşadığımız hayatlar birbirine çok benziyormuş. Konuşmalar hep “ben de!” diyerek kesildi. Hep güldük.

Biz Zeynep’le neredeyse altı senedir arkadaşız şimdi. Çok sık görüşemiyoruz ama sık sık telefonda konuşuyoruz. Kimsenin bilmediği sırlarımı bilen, beni yargılamayacağından emin olduğum nadir arkadaşlarımdan benim Zeyno.

Hayatta hiçbir karşılaşma tesadüf değil. Birinin hayatımıza girmesi gerekiyorsa er ya da geç giriyor. Dostluklar da, aşklar da böyle...

Biten aşklar ve dostluklar bize mutlaka bir şey öğretip gidiyor. Artık üzülmüyorum, teşekkür ediyorum arkalarından...

Kalanlar ise öyle kıymetli ki, o güzel kalplere şükrediyorum her gün! İnsanın gerçek dostları olması büyük zenginlik.

Bu yazı Zeynom’a. Geçmiş doğum günü için. Küçük bir hatıra kalsın diye. İyi ki doğdun Zeynom! İyi ki tanıştık! İyi ki zır delisin! İyi ki dostumsun!

Paris, le 2/01/2016

Ben artık 50 yaşındayım duramam!

2015-04-01T10:24:00.000-07:00

Bundan otuz yıl önce İngiltere’de, Canterbury’den Türkiye’ye dönmek üzereyken Hilary birkaç ay daha onlarla beraber Henley’de kalmamı teklif etti. Onlarla geçirdiğim dört ay başka bir yazı konusu olacak kadar ilginç ve keyifliydi... Bir gün anlatırım... Şimdi başka bir şey anlatıcam.

Orada da düzenli olarak yapmaya alışık olduğum, aerobik, step gibi bir aktivite yapmak istedim. Hilary beni arkadaşı Sheila ile tanıştırdı. Sheila haftada 3 farklı aktivite yapıyordu. Beni hepsine götürdü, deneme derslerine girdim. Sonra bir tanesini seçtim.

Ama Sheila ile ilgili şaşkınlığım senelerce sürdü. Çünkü o 50 yaşındaydı(!) Saçlarını boyatmayan klasik İngiliz kadınlarından olduğu için de saçlarının rengi gri/beyazdı. O zamanlar 20 yaşında olan ben, Sheila’yı hemen “yaşlı” kategorisine koyuvermiştim. Bu kadar şeyi nasıl bir arada yapıp yorulmadığını anlayamadım. Usturuplu bir şekilde kendine sorduğumda “ben artık 50 yaşındayım duramam!” diye cevap verdi. İyice aklım karıştı, hiçbir şey anlamadım!

Sheila’nın ne demek istediğini kırklı yaşlara geldiğimde anladım. Zaten kendimi bildim bileli spor yaparım. Yaşım ilerledikçe daha fazla yapmaya başladım. Hiç vaktim olmadığı günler bile fiziksel bir aktiviteyi günlük hayatıma sokmayı başardım. Sonra hayatıma yoga girdi. 8 senedir düzenli yoga yapıyorum. Ve bana ne kadar iyi geldiğini kelimelerle anlatmam zor. Çıktığım en güzel yolculuk...

Kendimi çok iyi hissettiğim kırklı yaşlar çabuk geçti. 49 yaşımın son aylarına geldik... Arkadaşlarım yavaş yavaş 50 yaşlarını kutlamaya başladı.

Benimki de yaklaşıyor, kaçışı yok!

Gerçi, düzenli fiziksel aktivite, yoga, iyi beslenme, hiç sigara içmemiş olmak gibi nedenlere pek büyümeyen kafam de eklenince hiç kimse yaşımı doğru tahmin edemiyor. 50’ye beş kala, 35-40 arası olduğumu düşünüyorlar.

Şu anda yaşlandım paniğinde de değilim zaten.

Sadece, sorunca 50 yaşındayım diyecek olmak biraz tuhaf geliyor! Nasıl yani? Kim? Ben mi? Yok, gerçekten, neresinden bakarsam bakayım kendimi bu yaşla bağdaştıramıyorum.

Hem, yaş ilerledikçe zaman daha çabuk geçiyormuş... Hop diye 60 olacağım falan diye hiç bana yakışmayan endişeler duymaya başlamışken, İstanbul’dan çok sevdiğim bir arkadaşım geldi. Sohbet ederken konu yaşa geldi. Ona da benzer laflar ettim. Bak Ayşecim dedi, ben 60 yaşındayım. Arkama dönüp baktığımda 50 ile 60 arası hayatımın en mutlu yılları. Zorlukların çoğunu arkada bırakmış, tecrübelerden ders almış ve hâlâ gençsin! Yalnız endişe ile zaman kaybedecek lüksün yok! Çünkü 50 ile 60 arası çok çabuk geçiyor! Sen önüne bak, projelerine konsantre ol. Yaşa falan takma kafayı!

Düşüncelerine çok önem verdiğim, hayattaki duruşuna hayran olduğum bir kadının tecrübesi moralimi yükseltti, bana enerji verdi!

Sheila’nın dediği gibi, “Ben artık 50 yaşındayım, duramam!” Her gün yoga yaparım. Pilates, bisiklet, yüzme, yürüyüş de hayatımın bir parçası zaten. Yeni eğitimler, yeni projeler beni bekler.

Kim korkarmış 50’den? Ben hazırım, bekliyorum, hadi gel!

Paris, 19 mars 2015

Hindistan ve ben... İlk tanışmamız!

2015-03-14T14:19:00.000-07:00

İlk Hindistan keşfim çok sevdiğim hocalarımdan Benoit’nın düzenlediği bir yoga kampı ile oldu. Şubat’ta Hindistan’ın en yeşil ve refah seviyesi en yüksek bölgesi olan Kerala’ya gittik.

Yoga ağırlıklı bir on gündü, fazla gezemedim. Ama gözüme, gönlüme dokunanları, sevdiklerimi, hoşlanmadıklarımı, komik bulduklarımı biraz anlatayım...

Herkes kamp yerine farklı zamanlarda vardı. Biz Catherine’le beraber yolculuk ettik. Uzuuunnn bir yoldan sonra Kochi havaalanına indik. İlk izlenim, yapış yapış bir sıcak ve değişik bir koku. Hindistan kokuyor!

Gece saat 2.00, ölüyoruz yorgunluktan ama öyle hemen çıkılmıyor dışarı! Bir sürü kağıt doldurduk, uzun uzun sıralar bekledik. Sıra bize geldiğinde saat 3.00 olmuştu...

Çıkmadan biraz para bozdurmamız gerekiyordu. Havaalanının içinde yan yana üç tane döviz bürosu var, o tarafa doğru yürüyoruz. Ve bürolardaki çocuklar gülerek el sallıyor. İkimiz de dönüp arkamıza baktık. Meğerse bize el sallıyorlarmış! Hepsi gelin bizde bozdurun diyor. Biz de en iyi tarifeyi verende bozdururuz diyoruz. Tarife üçünde de aynıymış, onun için öyle çırpınıp duruyormuş zavallılar. Biz de en şeker olan çocuğu seçip bozdurduk.

Üstümüzde birçok katı çıkartmamıza rağmen kışlık kıyafetler var... Eksi 1 derece olarak terk ettiğimiz Paris’ten sonra, gece bile 30 derece civarında olan Kochi’deyiz!

İlk dikkatimi çeken mini etekli adamlar oldu. Uzun peştamallarını ikiye katlayıp bellerinin altından düğüm yapıyorlar. Genelde kullandıkları kumaş rengi beyaz olduğu için, görünüm çocuk bezi ile mini etek arası bir şey. Bence hiç estetik değil, ama sıcakta çok rahat olmalı.

Bizi bekleyen arabaya bindik. Bir saat sonra, sabah 4.00’de otele vardık. Otel tropik bir ormanın içinde, nehir kenarındaki 6 bungalovdan oluşuyor. Sonradan çok seveceğimiz garsonlarımızdan Kanan gelip bizi karşıladı. Gece yarısı ayaklarının çıplak olması dikkatimi çekti. Ay çocuğun ayağına bir şey batacak diye korktum önümüzden valizlerle beraber yürürken... Sonraki günlerde gördüm ki, bu diyarlarda neredeyse kimse ayakkabı kullanmıyor!

Odaya vardığımızda ilk anladığımız Hintlilerle bizim temizlik anlayışımız arasındaki fark oldu. Çarşaflar falan temiz ama banyo eski ve pis. Sonradan anlayacağız ki, aslında temizlenmiş ama bizdeki gibi sabunla ovma falan yok. Bir su döküyorlar sadece. Eski olduğu için de pis gibi görünüyor. Havlu asılacak demirin yanı karıncalara ait(!) Yüzlerce karınca durmadan çalışıyor. Kapının hemen arkasındaki duvarın içinde de karafatmaların yuvası varmış, neyse ki onlarla iki gün sonra tanıştık!

Hadi uyuyalım bari, yarın gündüz gözüyle yerleşiriz dedik. Saat 4.30 gibi gözlerimizi kapadık. Hemen sonra rüyamda Hintçe şarkılar başladı... Ama hep aynı şarkı, sürekli tekrar... Öf be, ne sıkıcı rüya dedim ve gözlerimi açtım. Meğerse rüya değilmiş! Sabahın beşinde uzaktan şarkı sesleri geliyor! 5.30’da boooommm diye bir patlama! Ödümüz koptu, ikimiz birden kalkıp oturduk yatağın içinde. Patlamalar devam edince anladık ki bunlar havai fişek. Fakat sabahın köründe neden havai fişek ve şarkı türkü olduğunu anlayamadık. Gözlerimizi kapatıp bitmesini bekledik ama bitmiyor... Kalktık, valizimizi açtık, yerleştik. 7.00 gibi çıktık dışarı. Çok güzel bir yerdeyiz aslında. Hindistan cevizi, muz ve daha başka tropik ağaçların arasında bir ada. Karşı kıyı çok yakın. Üzerinde motor, araba ve insanları taşıyan sal gibi bir şeyle karşıya geçiliyor.

Kahvaltıda dün akşamki gürültünün Katoliklerin dini bir festivali olduğunu öğrendik. Neredeyse 24 saat sürüyormuş. İki gün sonra bitecek dediler ama bitmedi, kaldığımız süre boyunca devam etti! Uykusu çok hafif olan ben geceleri 3-4 saatten fazla uyuyamadım 10 gün boyunca!

Öğleden sonra o meşhur sala binip karşı kıyıdaki gösterileri seyretmeye gittik. Bakalım kimler yapıyormuş bu kadar gürültüyü?

Gece yarısı da devam etmese güzel aslında. Beni en çok etkileyen renk cümbüşü oldu. Kadınların, çocukların kıyafetleri çok göz alıcı. Birçok gösteri izledik. Bir yerde oturup çay içtik. Hindistan’da sütlü çaya bizim gibi çay diyorlar. Aynı şekilde telaffuz ediliyor.

Akşam yemeklerimiz bir çardağın altında güler yüzlü garsonlarımız Kanan ve Apu tarafından servis ediliyordu. Yemekler Kerala spesiyalitelerinin vejetaryen versiyonuydu... Bazen sevdim, bazen aç kaldım.

Sabah kahvaltısında alışamadığım şey ise sıcak içeceklerin kahvaltı bittikten sonra gelmesi oldu. Kahvaltıda sadece meyve suyu ve su içiyorlar.

Sabah yoga seansımız saat 7.00’de başlıyordu. 6.00 gibi uyanıyorduk. 6.30 gibi zencefil ve limonlu sıcak suyumuzu içerken güneşin doğuşunu seyrediyorduk... Gürültü yüzünden az uykulu gecelerden sonra bütün bunlar biraz sürünerek oluyordu tabi, ama sonradan akılda kalan sadece güzel anılar...

Hindistan’da şaşırdığım ve hiç hoşlanmadığım şey erkeklerin bakışları oldu. 29 yaşına kadar Türkiye’de yaşamış, öküz gibi bakan erkeğin ne demek olduğunu iyi bilen bir kadın olmama rağmen şok oldum! Ben böyle şey görmedim ! Aç ve korkutucu bakışlar !

Hindistan’a güzel deniz hayali kurarak gitmemekte de fayda var. Bir defa çok sıcak, denize girip serinleyemiyorsun. Ayrıca, denizin rengi gri! Bizim Fransızlar mutlu mesut yüzüp güneşlenirken ben biraz kumsalda yürüyeyim dedim. O da pek mümkün değil. Çünkü bıçkın Hint delikanlıları tünemiş her bir köşeye, hemen yanına gelip arkadaş olmak istiyorlar...

Hindistan’da en adrenalin yükseltici aktivitelerden bir tanesi ulaşım! Önceleri çığlık atıyordum, sonra yola bakmamaya karar verdim. Bir defa, trafik İngiliz usulü, ters taraftan. İngiltere’de de biraz tedirgin olurum ama korkmam. Çünkü herkes kurallara uyar. Burada kural yok! Kimin hangi taraftan gittiği belli değil! Yolda her türlü motorlu araç, hayvan, insan, herkes kafasına göre takılıyor. Sürekli bir korna çalma hali. Dıt dıt dıt, ben geliyorum, çekiliiiinnnn. Frene basmak yerine klakson çalıyorlar.

Genelde kısa mesafelerde Tuc Tuc denilen araçlar kullanıyor. Önünde motor olan küçük fayton gibi. Arkasında üç kişilik bir oturma kısmı var. Ama o üç kişilik yere on tane ilkokul çocuğunun sığdığını da gördük! Okul çıkışında bir çeşit servis olarak kullanılmıştı.

Bizim otele en yakın kasabamsı yer Chendamangalam’dı. Toz, toprak, Mahmutpaşa tarzı dükkanlar... Ben sadece bir defa gittim. O gidişimde de çok zor bir karşıdan karşıya geçme tecrübesi yaşadım. Bir süre geçemedim. İki şeritlik yol altı şerit olmuş ve her taraftan bir şeyler geliyor! Hintli bir adam acıdı, beraber geçtik. Gerçi kimse durmadı, şansına ezilmedik! Türkiye’de Allah koruyor deriz ya, orada da öyle. Allah fazla mesai yapıyor! Çok dindarlar zaten. Ve çok farklı dinler yan yana, huzur içinde yaşıyor. Hıristiyan kilisesi, Budist tapınağı, Cami, Sinagog... hepsi yan yana. Saygı ve hoşgörü ile...

Ah en tatlısını unutuyordum! Cevap verirken evet anlamında bir kafa sallayışları var, görmek lazım. Kafa yukarıdan aşağıya doğru, aynı zamanda sağa ve sola doğru göbek atar gibi sallanıyor. Bütün bunlar aynı anda nasıl oluyor anlamak mümkün değil ama oluyor işte ve çok şeker!

Bizim otelimizin üzerinde bulunduğu Big Banana Island ve onu çevreleyen

backwaters denilen sularda yaptığımız tekne gezisi en güzel anılardan biriydi. Gerçekten çok güzel ve dingin... İşte o gezi tamamen huzur vericiydi. Yollarda klakson çalan gürültücülerle buralarda yaşayanlar aynı insanlar değil sanki... Zıtlık şaşırtıcı, Kaos ve dinginlik bir arada...

Bana gitmeden ya çok seversin, ya da nefret edersin demişlerdi. Bende bir gariplik var herhalde, öyle olmadı. Ne çok bayıldım ne de nefret ettim. Ama sevdim, yine giderim!

Orada her gün söylediğimiz bu mantra da size gelsin:

"Om Lokah Samastah Sukhino Bhavantu".

“Evrendeki bütün varlıklar mutlu olsun”

Paris, 1 mart 2015

Photos © Catherine Jegou - Not be reproduced, copied, transmitted or manipulated without written permission.

Ben küçükken…

2013-11-27T09:26:00.002-08:00

Her şey biraz daha farklıydı eskiden...

Varlığını görgüsüzce sergilemek ayıptı. Yapanlara “sonradan görme” denir, çok ayıplanır, dalga geçilirdi.

Özel okullara servet ödemeden de iyi eğitim alınırdı. Okulumuz eve yakındı, küçücük yaşta sabahın köründe servise binmek zorunda kalmaz, mahalleden birinin ablasıyla beraber yürüyerek okula gidebilirdik.

Komşuluklar da başkaydı. Herkesin birbirini tanıdığı küçük apartmanlarda yaşardık. Çoluk çocuk görüşür, birlikte yemekler yer, güzel havalarda bahçede piknik yapardık. Akşam yemek yapan anne bir şeyin eksik olduğunu fark edince panik olmaz, komşudan hiç çekinmeden yumurta, limon, vs. isteyebilirdi.

Evlerde alarm yoktu. Bekçisiz apartmanlarda bahçe kapıları ardına kadar açık yaşardık. Güvenlikli sitelere henüz gerek duyulmuyordu.

Apartmanların büyük bahçeleri vardı. Ağaç tepelerine, damlara tırmanırdık maymun gibi.

Kertenkelelerin kuyruklarını keser, solucanları toplar cebimize koyardık.

Sahipleri hiç gelmeyen köşkün bahçesindeki süs havuzunda kurbağa larvalarıyla oynardık. Büyüyüp kurbağa olmalarını sadece biyoloji kitaplarından öğrenmez, kendi gözlerimizle takip ederdik. Sıcak havalarda “yanlışlıkla” pis havuza düşerdik.

Yine aynı köşkün bahçesindeki kara dut ağacının kapalı dallarının içine girer, çatlayana kadar kara dut yer, kıpkırmızı çıkardık.

Yan apartmanın bahçesindeki ağaçtan beyaz dut araklar, pencerenin önünde nöbet tutup, bizi yakalamayı iş edinmiş çizgili pijamalı amcayı deli ederdik.

Taze ceviz yemekten ellerimiz kınalı gibi olurdu. Erikleri, kayısıları daha olmasını beklemeden yer, tadına doyamazdık. Eve alınan olmuş meyvelerin yüzüne bile bakmazdık.

Bilgisayarımız, cep telefonumuz yoktu bizim. Hava kararana kadar sokakta oynar, kan ter ve çamur içinde eve dönerdik. Annelerimiz merak etmez, yemek hazır olunca balkondan Ayşeeeee, Mehmeeeeet diye çağırırlardı.

Doğru ya, balkonsuz ev de yoktu o zamanlar. Balkonda yemek yenir, çay içilir, balkondan balkona konuşulurdu.

Sokaklardan az araba geçerdi. Yolda yakar top, istop, ebecilik, ortada sıçan, hatta futbol bile oynardık. Takım eksik kalınca erkek kardeşim ve arkadaşları bizi de kadroya alırdı. Biz onları sek sek, lastik, ip atlama oyunlarımıza karıştırmazdık ama hep beraber kovboyculuk oynadığımız olurdu.

Rengarenk bilyelerimiz vardı... Misket oynar, bilye koleksiyonu yapardık.

Girişimciydik. Arka bahçede tiyatro sahneye koyar, defile yapar, apartman sakinlerine bilet keserdik. Eski Teksas, Tommiks kitaplarımızı satardık.

Hoplatıp zıplatan bir sürü oyun ve asansörsüz apartmanlar sayesinde yeterince kalori yaktığımız için obezite denilen hastalıktan bahsedilmezdi o yıllarda.

Belki, açık havada oynayan, ekran önünde saatler geçirmeyen çocuklar olduğumuz için psikoloğa gitmeye de gerek kalmadan büyüdük biz.

Sokak satıcıları günlük hayatın bir parçasıydı. Şimdikinden çok daha fazlaydı sayıları. Hoparlör de kullanmazlardı, fazla gürültü olmadığı için duyardık seslerini.

Mahir amca o güzel sesiyle “dondurma kaymaaaak...” diye bağırarak köşeyi dönünce biz de “Aaaannnneee” diye bağırıp para isterdik. Balkondan atılan 2,5 liramızı kaptığımız gibi koşardık beyazlar giymiş Mahir amcanın yanına...

Yoğurtçu “Silivri kaymak” diyerek çıngırağını çalarak geçerdi. Sokaktan, taze yoğurt alıp afiyetle yer, soğuk zinciri kırıldığı için zehirlenip ölmezdik.

Balıkçı Ali efendi “tazeler” diye bağırırdı... Gerçekten de balıklar o sabah denizden çıkmış olurdu.

“Süt mısır”dı bütün mısırlar. Aceleden ağzımızı yakarak yer, tuzlu koçanın suyunu emerdik.

Simitçi, elma şekerci, pamuk helvacı... hepsi sokağımızdan geçerdi.

Leblebi tozu vardı bir de. Yerken mutlaka boğazımıza kaçırır öksürürdük.

Bizim mahallenin macuncusunun şair tarafı da vardı. Macunu her çocuğa kafiyeli bir iki dizeyle beraber uzatırdı.

Kış gecelerinde bozacı geçerdi. “Boooozaaaa” sesini duyduğumuzda artık havalar soğumuş demekti.

Tam yağlı süt içerdik. Kapıcımız Hüseyin efendi Gebze’deki ineğinden aynı sabah sağdığı sütü getirirdi. Annem saatlerce kaynatır, kaymağını ayırırdı. Çıkan koca çanak kaymağı da balla yerdik.

“Organik mi?” diye sorulmazdı. Organik olmayan bir şey yoktu ki eskiden!

İstanbul’a daha fazla kar yağardı. Kocaman kardan adamlar yapıp, kızakla kayabileceğimiz kadar çok kar olurdu.

“Hiperaktif” çocuk da yoktu, “yaramaz” çocuk vardı. Onlar da sokakta yeterince enerji harcadıkları için evde fazla yaramazlık yapacak halleri kalmaz, akşam mışıl mışıl uyurdu.

Henüz Marmara denizi tertemizdi. İstanbul’dan bir saat uzaktaki yazlıklarda billur gibi denizde yüzerdik.

Balık çoktu. Bayramoğlu’nda plajda kocaman kefaller ayağımızın yanından geçerdi. Babalar balığa çıkıp kova kova balık tutardı. Midyeler henüz kirlenmemişti. Toplar, ateş yakar, deniz kenarında yerdik ya da annem kabuklu, soslu midye yapardı.

Ozon tabakası da delinmemişti henüz. Sabahtan akşama kadar deniz kenarında koruyucu kullanmadan kalırdık. Ne kırmızılaşır, ne de lekelerle dolardı cildimiz.

Yaz sonunda zenci gibi olurduk, mayo izimiz bütün kış kalırdı.

Televizyonda bir tek kanal vardı: TRT. Bütün Türkiye aynı anda, aynı programı izlerdi. Yayın akışı belli bir saatte biter, uykusu kaçan sohbet eder, kitap okurdu. İnternet, sosyal paylaşım siteleri ve cep telefonuna kilitlenmek yoktu.

Daha az oyuncağımız, daha az kıyafetimiz vardı. Ama olanın kıymetini bilir, mutlu olurduk...

Peçete, kart, kibrit koleksiyonu yapar, hatıra defteri tutardık. Yazılar “Sevgili arkadaşım” diye başlar, “Sepet sepet yumurta, sakın beni unutma” ile biterdi(!)

Arabaların sayısı ve konforu daha azdı ama fazla trafik de olmazdı. Perişan olmadan bir yerden diğerine ulaşırdık.

Tabi her şey güllük gülistanlık değildi eskiden...

Mesela, bidon koleksiyonumuz vardı, çünkü haftada birkaç gün sular kesilirdi.

Evin her yerinde bir mum ve kibrit bulunurdu, çünkü sık sık elektrikler kesilirdi...

Olsun, o bile keyifliydi.

Çocukluğum eski bir aşk hikayesi gibiydi. Akılda sadece güzel anıların kaldığı, kötülerin ise unutulup gittiği bir hikâye...

Özetlemek gerekirse, ben küçükken her şey çok ama çok güzeldi!

Paris, 28/02/2011

Boğayım ben...

2013-05-03T00:17:00.002-07:00

Sivridir boynuzlarım,

Korurum kendimi,

Acıtırım hak edeni.

Yumuşaktır kalbim,

Göz pınarlarımda bekler göz yaşlarım,

Ağlamaya hazır.

Neşe doludur içim,

Kahkahalarım gürültülü.

Severim konuşmayı, yazmayı, paylaşmayı,

İnsanları, çiçekleri, doğayı,

Aşık olmayı.

Bayılırım çocuklara.

Çocukların enerjisine, hayal gücüne...

İçimdeki çocuğu da çok severim.

Hiç büyümesin isterim.

Merak öldürmez,

Çoğaltır beni.

Yeni ülkeler, yeni insanlar tanımayı,

Farklı tatlar keşfetmeyi severim.

Öğrenmek,

Her gün yeni bir şeyler öğrenmek isterim.

Ölünceye kadar.

Sanatı, sanatçıları,

Yaratıcı yanı olanları severim.

Çalışkanım.

Sevdiğim işi yaparken saate bakmam.

Sevmediğim bir işi ise bana kimse yaptıramaz.

İnatçıyım, keçi gibi.

Sokulganım, kedi gibi.

Aklıma koyduğumu yaparım.

Ne pahasına olursa olsun.

Bitmek tükenmek bilmez benim heyecanım,

Yaşama sevincim.

Bunu bana hediye eden,

İlkbahardır derim.

Her bahar yeniden doğar, çiçek açarım.

Boğayım ben boğa,

İflah olmaz bir boğa!

Ayşe Giraud

Paris, 24 nisan 2009

Bakış açısı

2012-11-22T00:35:00.000-08:00

Geçen sene bir gün yolda arkadaşım Fred’le karşılaştım. Bisikleti durdurup kulaklıklarımı çıkarttım merhaba diyebilmek için.

“Dikkat et, çok açma müziğin sesini” dedi. “Arabaların sesini duymazsın, tehlikeli.”

“Yok ben zaten ormana gidiyordum, spor yaparken dinliyorum müziği.” deyince çok şaşırdı.

“Nasıl yani, ormanda kuş sesi dinlemek yerine müzik mi dinliyorsun?!”

Hangi ağaçlara yakın hangi kuşların olduğunu, onların cıvıltılarının inanılmaz güzelliğini öyle ballandıra ballandıra anlattı ki, birden kendimi çok şey kaçırmış hissettim.

Doğa aşığı arkadaşım Fred’in önerisine kulak verdiğim günden sonra bir daha ormanda kulaklıklarımı hiç takmadım. Kuşları dinledim. Gerçekten de ne konserler kaçırmışım ben! Üstelik baktığımı da adam akıllı görememişim. Her seferinde değişen renklere bu kadar dikkat etmemişim eskiden... Kokuları da içime böylesine çekmemişim...

Bazen bir dost tavsiyesi hayatı olumlu anlamda değiştirebiliyor. Ne güzel!

Bir de çocukların dünyaya bakış açısı var ki, açıların en güzeli!

Geçen sene Lucy ile beraber Béatrice’in evine gidiyoruz. Sokağın başına geldiğimizde çalışma yüzünden yolun kapalı olduğunu gördük. Orada taksiden inip yürümeye başladık. Ben tozlu topraklı sevimsiz bir yolda yürürken güzel bir şey göremedim. Lucy ise ilerideki taş yığınını gösterdi. “Aaaa anne bak lokum gibi!”

Birden içim açıldı. Demin gördüğüm kaldırım olmayı bekleyen gri kare taşlar gerçekten de lokuma benziyordu! Çok güldüm bu işe.

Unutmamak için hemen resmini çektim taşların (aşağıda).

Taşı lokuma benzetebilmek, çocuk olmak ne kadar eğlenceli!

Dünyaya hep çocukların baktığı yerden bakabilmek istedim. Hatta o gün kendime söz verdim. Bakınca görmeyi, dinleyince duymayı, olaylara güzel bir açıdan bakmayı unutmayayım diye. Ne yazık ki her zaman beceremedim. Geçen sene aldığım notları görünce kendimi dürtmek için yazdım bunları.

Şu anda gri gökyüzüne bakıp bakıp benzetecek güzel bir şey bulmaya çalıyorum. Lucy de yok ki yanımda kopya versin!

Paris, 16/11/2012

SGK !

2012-09-06T11:15:00.000-07:00

Dışardan ödemelerimi tamamladım, yaşım da kemale erdi, artık Türkiye’den emekli olabilirim. Fransa’da yaş sınırını her sene yükselttikleri için emeklilik yaşım geldiğinde halen yaşıyor olmayabilirim zaten!

“Artık devlet daireleri çok güzel çalışıyor, yarım saatte halledersin” dediler. Diyenler arasında benim emeklilik işlerimle ilgilenen muhasebecimiz de olduğu için inandım.

Ben Türkiye’de yaşarken SSK ve Bağkur vardı. Şimdi ikisini birleştirmişler SGK olmuş = Sosyal Güvenlik Kurumu. Ama insana güvenden başka her şeyi veriyor! Baş ağrısı, mide bulantısı, eklem ağrısı...

Ümraniye SGK’ya bağlıymışım, oraya gittik önce.

İlk konuştuğumuz adam bana 3500 TL borç çıkarttı. Halbuki bütün ödemeler bitmişti, bir tek yaş için bekliyordum. 47 yaşımı dolduralı da 10 gün olmuştu.

“Yana gidin sorun!” buyurdu, suratıma bakmadan konuşan adam.

Yan, Bağkur oluyor...

Bağkur’daki adam bana hemen “sen” diye hitap etti. Tanımadığım insanların bana sen demesine tahammülüm olmadığını adama belirtmek için çok sert bir “pardon?!” çektim. Ama o hiçbir şey anlamadı.

(Sonradan gördüğüm kadarıyla onlar herkese “sen” diye hitap ediyor. Kendilerini kral, hizmet almaya gelenleri ise köle ilan etmişler. Kompleksli bir takım insan topluluğu, devlet memuru sıfatı altında hayattaki bütün memnuniyetsizlik ve ezikliğinin acısını oraya gelenlerden çıkartıyor.)

Sonra diğer yana yollandım. “Meral hanım’a git!” buyurdu, konuşma adabı bilmeyen adam.

“Yardım-sevmez gri kadın” Meral hanımı buldum ama bana hiç bakmadı.

Fakat “yılışık, pis zampara” müdürü baktı:

- Kim emekli olacak ?

- Ben

- Maşallah maşallah… Ne diyeyim valla, maşallah maşallah...

Terslememem lazım, hatta yağ çekmeliyim… Yoksa daha saatlerce bu cehennemden çıkamayacağım... Sakin ol Ayşe... Tersleme adamı...

- Şu ana kadar karşılaştığım en güler yüzlü, en sempatik kişi sizsiniz burada valla. Yandaki arkadaş hiç yardımcı olmadı.
Dediğimi duydum(!) Tamam, şoktan adaptasyona geçiyorum galiba...

- Meral hanım tamamdır, kapatın hesabı mayıs ayının sonundan.

Meral hanım çok meşgul. Annesini arıyor…

“Kapıya gidip evrak için numara alın” diyebildi bana sonunda.

Gittim kapıya ama kapıdaki bilgisayar özürlü adam “dosyanız burada yok!” dedi.

O sırada yanımızdan geçen yılışık müdür de baktı ve “Evet dosyanız burada yok, Bostancı’da, oraya gideceksiniz!” dedi.

Hayda!!! Nasıl olur?

Ama yapacak bir şey yok... Öğle tatili olmuş, herkes yemeğe çıkmaya başladı. Oradan çıktık annemle paşa paşa Bostancı-SGK’ya gittik.

İlk adam…

- Kimin için?

- Benim

- Hayır öyle değil, kim emekli olacak?

- Ben!

- Lamia Ayşe siz misiniz ?

- Evet!

(Pek ikna olmayarak bir evraka bir de bana baktı tekrar)

- Doldurdum ben 47 yaşımı, hak kazandım.

- Maşallah, maşallah, hayırlı olsun. Ama buradan değil, ikinci kata gideceksiniz.

Ya ben ikinci kata gideceksem niye 10 dakikadır seninle gereksiz bir diyaloğun içerisine girdim burada ya! Ha niye?!

Zaten sabahtan beri her karşılaştığım insanla bu muhabbeti bin defa yaptım! Ay bayılacağım!

Ama yapacak bir şey yok, gülümseyip yukarı çıkmaya başlıyorum.

O sırada arabayı park edip içeri girmiş olan annem sırıttığımı görünce işim bitti zannediyor...

- Yok anne daha bitmedi! Sinirim bozuldu da ondan gülüyorum, yine 47 yaş meselesi!

- Aman çocuğum, keşke böyle giyinmeseydin, yaramaz çocuk gibi...

- Nasıl giyinseydim anne ya?! Tayyör giyip saçımı topuz mu yapsaydım?!!

İkinci katta suratsız genç bir kız var…Onun da rengi gri. Mutsuzluk abidesi...

Kısa bir aramadan sonra:

- Sizin dosyanız burada yok, Ümraniye’de!

- Nasıl olur? Oradaydım biraz önce, yokmuş, buraya gönderdiler!

- Yok bizde, onlara göndermişiz dosyayı.

Ağlayacağım sinirimden ama sakin olmam lazım, kızdan gönderi bilgilerini öğrenmem lazım...

Önce sanki o bilgileri bana vermek kendisinin görevi değilmiş gibi davrandı... Israr edince, Hüseyin abiyi aradı.

(Devlet dairesinde birbirine bey, hanım diye hitap eden az. Genelde feci bir laçkalık, sürekli bir kendi aralarında espri yapma, çay içme ve telefonla konuşma hali...

Bu arada sırası gelenlere rahatsız ediyormuş muamelesi yapılıyor... Mümkün olduğu kadar kısa ve anlaşılmayacak cevaplarla insanları ambale ediyorlar.)

Hüseyin abi koli numarasını verdi ama hangi tarihte gönderildiğini söylemedi.

Bu bilgiyi de almak isteyen bendenize kötü kötü bakılıp tekrar Hüseyin abi arandı.

Ben elime tutuşturulan kağıdı alıp koşar adımlarla merdivenlerden aşağı indim. Yine işimiz bitti zanneden anneme durum özeti yaptım ve tekrar Ümraniye’ye gitmek üzere yola çıktık.

Ümraniye’deki yılışık adamın yanına gittim “bakın dosya buradaymış, beni Bostancı’ya boşu boşuna gönderdiniz” diye çattım!

Bir kadının ona fırça atmasına alışık olmayan yılışık + maço şef bana gıcık oldu ve terslenmeye başladı.

O anda adamın kafasına bir şey atıp oradan gitmeme beş kalmıştı ama kendime hakim oldum.

“Yardım-sevmez gri kadın” Meral hanım’a seslenerek talimat verdi.

Meral hanım sabahtan beri annesine ulaşamıyormuş, merak etmiş... Pardon diyerek annesini aramaya devam etti.

İşim Meral hanıma düştü artık, arkadaş olmam lazım. Tabii, tabii diye aramasını destekledim.

Neyse, orada bir saat kadar süren yağ çekme çabalarından sonra Meral hanım benim işimi halletti.

Özet olarak, dosyam oradaymış, fakat arayan adam yeni bilgisayar programını kullanmayı iyi bilmediği için bulamamış! Şefi de!

Önce 3500 TL olarak çıkarıp sonra 50 TL’ye indirdikleri kalan borcumu yoldaki bir Ziraat bankasına ödeyip, hemen Kadiköy SGK’ya gitmem gerekiyor.

Bu sefer de neden Kadiköy’e gitmem gerektiğini sormuyorum(!) Tek istediğim daireler kapanmadan işimin bitmesi.

Orada da aynı tiyatro, aynı insanlar, aynı kuyruk...

Elimde o çok değerli beyaz küçük kağıtla dışarı çıktığımda saat 17.00’ye geliyor, sanki dayak yemiş gibiyim.

İnanamıyorum yaşadıklarıma... 2012 yılındayız... Binalar, bilgisayarlar değişmiş ama memurlar aynı kalmış! 20 senedir hiçbir gelişme göstermemişler!

Ben yaşadıklarımı kısaltarak yazdım, bütün anekdotları aktarmadım, daha da uzatmayayım diye... Kısaca şunu söyleyebilirim: Yıllar önce seyrettiğimiz Levent Kırca’nın tiplemelerinde zaman durmuş(!)

SGK’ya yolu düşenlere belki psikolojik bir hazırlık olur diye anlattım bütün bunları... Benim gibi “artık her şey çok kolay” diye gidip şoka girmeyin diye... Siz yaşayacaklarınıza hazırlıklı olun, her şey iyi giderse ne âlâ!

Paris, 5 eylül 2012

Anlayamadım gitti!

2012-08-13T21:16:00.002-07:00

O kadar çok anlayamadığım şey var ki… Sayfalarca yazabilirim herhalde. Şu yaz aylarında Çeşme’de tatildeyken gözüme batanlarla başlayayım.

Aşırı naylon torba ve pet şişe kullanımını dehşet içinde izlemeye devam ediyoruz... Pet ve cam şişeleri, teneke kutuları sokağa atanlarda bir azalma yok...

Çöpe bile atmamak lazım, çünkü hepsi geri dönüştürülebiliyor. Eskiden şişeleri ve gazeteleri biriktirir Çeşme’ye götürürdüm. Artık gerek kalmadı. İki sene boyunca vır vır etmemin sonucunda artık Ildır’daki sitemize de geri dönüşüm kutuları konuldu. Ama kaç kişi çöpünü ayrıştırıp götürüp oraya atıyor? Bilmek istemiyorum…

Tek bildiğim ailece çöpçü olduk(!) Plajdan, sokaktan, denizden toplayıp kutulara atıyoruz.

Denizler desen, içler acısı… Sekiz senedir aynı sitede yüzüyorum, yüzerken de gözlükle denizin dibine bakıyorum. Her geçen sene su daha bulanık, denizin dibi daha yosunlu, eskiden bulduğum deniz kabukları artık yok... Eğer fırtınalı bir günden sonra yüzüyorsam denizin içi naylon torba dolu oluyor.

Balık çiftlikleri gereğinden fazla balık üretirken denizleri kirletmeye devam ediyor. Deniz balığı ise karaborsa oldu!

Genelde deniz diye üretim balığı kakaladıkları için, üretimi yapılmayan balıkları tercih ediyoruz. Eskiden kendimizin tuttuğu balıkları şimdi tonla para vererek satın alıyoruz.

Balık çiftliklerini olduğu gibi Butik Hotelleri de abarttık ! Evini boyatıp iki odasına banyo ekleten “Butik Hotel” tabelası asıyor.

Alaçatı’da 3 evden biri Butik Hotel. Meşhur piyasa caddesi ise Beyoğlu’undan beter!
O caaanım küçük köyü de 10 senede mahvettiler. Biraz gelişmesi iyi oldu derken, ruhuna hançer sapladılar Alaçatı’nın !

Burası doğduğum ve 29 sene yaşadığım, hali hazırda da çok sık gelip gittiğim benim ülkem. Ama bazı şeylere alışamıyorum !

“Aşırı merak” mesela. Benim gibi çok meraklı birini bile rahatsız edecek derecede, düşünün artık! Denizden çıkıp duşa gidene kadar bütün hayatını öğrenmek istiyor insanlar! Sitenin plajında kitap okumaya imkan yok. Ya sorguya çekiliyorsun, ya da başkalarının abuk sabuk dedikodu kıvamındaki konuşmalarını dinlemek zorunda kalıyorsun.

Daha yaz yaz bitmez. Neyse, yazdım rahatladım. Bir kiyi temizliği organizasyonu da yapmayı düşünüyorum. Ne toplasak kârdır denizin içinden, deniz kenarından. Belki yere çöp atanlar utanır... Belki naylon torba ve pet sise kullanımı azalır... Belki... Umarım...

Ildır, 12 ağustos 2012

“Aşka Veda”

2012-07-22T12:25:00.001-07:00

“Aşka veda” Can Dündar’ın yeni kitabının ismi. Aşk’la ilgili yazdığı kısa yazılarından derlenmiş. Paris-İzmir yolculuğunda okudum bitti. Nasıl güzel, nasıl gerçek tespitler… Budur diyorsun, durum aynen budur!

Yıllarca bekar kız arkadaşlarımı dinledim…

Piyasada adam gibi adam yok! İyileri kapılmış zaten, evli.

Bekarlar… Ya gay, ya sorunlu.

Sorunsuz gibi görünenleri ise “sorumsuz!”

Pöööffffff ne kara bir tablo… Lezbiyen olsan yeridir!

Sonra erkek arkadaşlarımı dinlemeye başladım. Öyle dolmuş ki erkekler, en konuşmayanlarının bile diline vurmuş! Dertliler, çok dertli!

Ben bir ara ciddi ciddi “erkek tarafı” oldum. Haklı oldukları çok şey vardı çünkü.

Avlanma zevki yok olmuş şaşkın erkekler, “kolay” zamane kadınlarından bıkmış. “Peşinde koşmak, elde etmek istiyorum!” diye bağırıyorlar avazları çıktığı kadar ama duyan yok!

Onlar da bırakmışlar kendilerini, günlerini yaşıyorlar.

Bıkmışlar kadınlardan, evlenmiyorlar.

Hatta arada hemcinslerini bile deniyorlar.

“Gerçek erkekler” artık karaborsa olduğu için, en işe yaramayanı bile havaya girmiş.

Çuval’a çük taksam erkek diye peşinde koşacaksınız diye dalga geçiyorum kız arkadaşlarımla.

Suç kesinlikle erkeklerin değil, kendi değerini bilmeyip, erkekleri ne oldum delisi yapan kadınlarda.

Benim aklım iyice karışmış, artık taraf tutmuyorum, anlamıyorum ben bu işlerden derken, Can Dündar yetişti imdadıma. Fransız kaldığım konulara da ışık tuttu.

Ama aydınlandım da ne oldu? İyice kafam karıştı! Okurken bazen midem bile bulandı. “Oha!” dedim. Halbuki artık hiçbir şeye şaşırmayacak yaşa gelmiştim(!)

Benim anladığım sadece şu kadarı:

Aslında ilişkilerin büyük çoğunluğu bir yanlış anlaşma, iletişim çağında iletişimsizlik!

Birbirine tam olarak ne istediğini söylemeyen, gittikçe az konuşan ve en sonunda susan çiftler…

Kadının da erkeğin de istediği aynı aslında, hem arkadaş, hem de aşık olmak… Sevişmek, koklaşmak… Beraberken huzur bulmak… Güzellikleri olduğu gibi, dertleri de paylaşabilmek.

Ve bütün bunları biriyle yaparken tamamen kendin kalabilmek.

Can Dündar formülü unutmayın diyor:

«Tekil olmayı başarmış iki kişi = Sağlam bir ilişki…»

Ben de «kolay gelsin!» diyorum.

Cümlemize…

Ildır, 21/07/2012

Sanki bir S harfi yapmışım deniz kabuklarıyla, sevginin S'si gibi...

Kimse kimseyi dinlemiyor!

2012-04-08T04:18:00.000-07:00

Dinlemek bir sanat.

Hem de öyle bir sanat ki icra edebilen çok az. Kendim dahil!

Dinlemeyenler aralarında farklı gruplara ayrılıyor.

Hiç dinlemeyenler...

Hemen anlaşılıyor!

Dinliyormuş gibi yapıp, arada telefonuyla oynaşan, biraz uzarsa sıkılıp etrafa bakanlar bu kategoriye giriyor.

Sen çok ciddi bir şey anlatırken kolyeni nereden aldığını bile sorabiliyorlar mesela!

Bunlar aynı zamanda telefonundan 10 dakika bile uzak kalamayan elektro manyaklar oluyor... Seninle baş başa yemek yerken telefonu masada ve sesi açık olan, gelen telefon ve mesajlara önemsiz bile olsa cevap verenler...

Dinlerken yorum yapmadan duramayanlar...

İşte ben bu gruba giriyorum!

Çok içten ve önem vererek dinlerim aslında... Sonra ilgilenir, hatır sorarım... Çözüm bulmaya çalışırım... Falan filan...

Bu yüzden dış kapının dış mandalları bile gelir derdini bana anlatır.

Amaaaa dinlerken susamam! Arada yorum yaparım. Elimde değil, kaçıverir ağzımdan. Belki gerekli bir yorumdur ama konu dağılabilir, anlattığını unutabilir karşıdaki... Çok utanırım bu huyumdan!

Bu yüzden iyi dinleyiciler’e hayranım!

Sen anlatırken gözünün içine bakan, kafan dağıldığında nerede kaldığını hatırlatan ve dinlerken çok az konuşmaya çalışanlar...

Bilmem farkında mısınız, iyi dinleyicilerin nesli tükenmek üzere...

Ben böyle birkaç pırlanta arkadaşa sahip olduğum için çok şanslıyım. Hep söylerim hayattaki en büyük şanslarımdan bir tanesi iyi dostlarım.

Bu değerli dostlarımdan bir tanesi de Mine (Kırıkkanat).

Dün akşam baş başa çok keyifli bir yemek yedik. İki boğa çok eğlendik...

Mine’nin bütün meziyetlerinin yanında bir de “çok iyi dinleyici” olduğunu dün akşam fark ettim.

Beni dikkatle dinledi... Öğütler verdi... Bana çok benzeyen ama benden çok daha tecrübeli bir kadının verdiği değerli öğütlerdi benim için.

Eve dönerken düşündüm de, yolum çok güzel insanlarla kesişti bu hayatta, kesişmeye de devam ediyor... Çok şanslıyım...

Çekim yasasına göre hiçbir şey tesadüf değilmiş aslında...

Karşına çıkan mücevheri fark edince gitmesine izin vermemek önemli olan. Dost için de, sevgili için de aynı şey söz konusu.

İlişkiler emek istiyor, zaman istiyor, yürek istiyor... Kolay değil!

Ama verdiğin emeğin karşılığını gani gani geri alıyorsun bir gün.

Tohumları dikkatlice ekmek, toprağı düzenli bir şekilde sulamak, arada havalandırmak, yeşeren filizleri izleyip, açan çiçeklerin kokusunu içine çekmek, sevgiyle konuşmak, kulakları iyice açıp duymak, duymakla da kalmayıp “dinlemek” lazım.

Paris, 8 nisan 2012

Anasını sevmiyorsan kızını alma!

2011-12-20T12:29:00.000-08:00

Gittikçe anneme benziyorum. Her geçen sene biraz daha fazla! İşin kötüsü, daha çok beğenmediğim, hatta gırgıra aldığım hallerine benziyorum.

“Kızım kalp krizi geçirteceksin bana!”

“Yaaa anne, bu kadar da evhamlı olunmaz ki, rahat ol biraz!”

Ah anneminki de evham mıymış? Ne rahat yetiştirmiş bizi meğerse... Üstelik o zamanlar cep telefonu da yokmuş...

Benim şimdiki hâlim içler acısı... Kızlardan biri cep telefonuna 10 dakikadan fazla cevap vermesin, bütün arkadaşlarını sırayla aramaya başlıyorum. Ben olsam sinir olurdum ama elimde değil, merak ediyorum işte!

✳✳✳

“Ayşe, şu önde yürüyen kadının poposu mu daha büyük, benimki mi?”

“Seninki anne! J”

“Bana baaak, kızdırma beni!”

Benim popomla bir alıp veremediğim yok. Kızlara popo boyutu karşılaştırması yaptırmıyorum ama aramızda şöyle konuşmalar geçebiliyor:

“Kızlar Lea’nın annesi benimle aynı yaştaymış. Ne olur çabuk söyleyin, ben o kadar yaşlı durmuyorum, değil mi?”

“ Hahaha haaaa”

“Ne???”

“Ha ha ha haaaaaaa”

“Bana bakınnnnnn, dalga geçmeyin benimle!”

✳✳✳

“Anne bu kadınlarla çok yüz göz oluyorsun tepene çıkıyorlar! Yufka yürekliliğin sonu yok, bunlar hep iyilere kazık atıyor!”

Diye annesini eleştiren ben, şimdi aynı şeyi yapıyorum! Yufka yüreklinin de önde gideniyim. Yapacak bir şey yok.

✳✳✳

“Ben ölünce hiç ağlama Melanie olur mu? Çünkü ölümüm senin yüzünden olacak!”

Déjà vu! Annem de bana aynısını söylerdi. Demek insan çaresiz kalınca duygu sömürüsünü bile deniyormuş.

Bir de, annem oldum olası yaşını büyütürdü. “Anne bütün kadınlar yaşını küçültür, sen neden büyütüyorsun” derdim.

Şimdi ben de aynı şeyi yapıyorum! Aradaki fark, o beşer beşer yuvarlardı, ben buçukları yuvarlıyorum, bazen ağzımdan bir yaş fazla çıkıyor. Neden bilmiyorum?

Ah bir de alınganlık meselesi var. Onunla dalga geçerim ama ben annemden bin beter alınganım!

Abartıyı da unutmayalım... Bir bakıyorum kendimi annem gibi konuşurken buluyorum “yüzlerce kişi toplanmıştı...” (en iyi ihtimalle 10-20 kişi vardır...)

Bunun kaçışı yok galiba? Başka kız arkadaşlarım da gittikçe annelerine benzediklerini söylüyorlar...

Durum bu ise, hayatının kadınını henüz bulamamış olan arkadaşlarım... Âşık mı oldunuz? Hemen kızın annesi ile tanışın.

Anlaşıyorsanız ne âlâ, anlaşamıyorsanız çok fenaaa!

Paris, 15/07/2011

Gelmek isteyen kaza

2011-11-29T12:52:00.000-08:00

Serin, hatta soğuk sayılabilecek bir Mart sabahı Béatrice ile birlikte Paris’teyiz. Gökyüzünde gittikçe fazlalaşan koyu gri bulutlar ve rüzgâr yağmurun yaklaşmakta olduğunu haber veriyor. Béa’nın Mini Cooper’ının içi sıcak, radyodan hafif bir müzik geliyor ve koyu bir sohbete dalmışız...

Benim pazarlamam sıfır olduğu için yeni müşteri bulma konusunda bana Béatrice yardımcı oluyor. Onunla 2007 yılında şirket kurma ile ilgili bir eğitim sırasında tanıştık. Béa’nın uzun vadeli bir projesi vardı ve gerçekleşinceye kadar bana pazarlama konusunda yardım edebileceğini söyledi. İnsan olarak da çok hoşlandığım bir kişiden böyle bir teklif gelmesi beni çok sevindirmişti. Fakat hemen sonra Béatrice göğüs kanserine yakalandı... Bu zor dönem bizi çok yakınlaştırdı. Elimden geldiğince ona destek olmaya çalıştım. Béa kendisini iyi hissettikçe bana yardımcı olmaya devam etti. Bu onun biraz olsun hastalıktan uzaklaşıp, çalışma hayatından kopmamasını da sağladı.

2009 yılına geldiğimizde Béa artık iyileşmişti. Hormon tedavisine devam etmesi gerekiyordu ama risk kalmamıştı. Artık göğsünü yaptırmak için iyi bir estetik cerrah aramaya başlamıştı.

İşte o soğuk mart sabahında arabada yeni projelerimizden konuşarak ilerliyorduk. Öğleden sonra La Byzantine ürünlerini sunmak için bir butikte randevumuz vardı. Ondan önce de civarda benim potansiyel müşteri olabileceğini düşündüğüm butikleri keşfe çıkmıştık.

Bir sokaktan sola dönerken bize yol vermesi gereken bir jip durmadı. Béa son anda frene basmasa göz göre göre bize çarpacaktı! Arabayı yaşlıca bir kadın kullanıyordu ve hiç istifini bozmadan devam etti. Hayretler içerisinde birbirimize baktık. İnanılır gibi değildi! 20 ile sakin sakin ilerlerken, kadın yüzünden kaza yapacaktık! Döndüğümüz sokakta yol tıkandı. Baktık yol açılmıyor ve herkes geri geri gitmeye başlamış, biz de geri vitese takıp bir çıkış yolu arıyorduk ki... Güm! Yan sokaktan geri manevra yapan başka bir araba bize çarptı. Kafamızı çevirdiğimizde ne görelim? Biraz önceki jipli kadın değil mi! Béatrice’in suratı bembeyaz oldu. Kadını boğazlayacak diye korktum. Arabadan inmeden sakinleşmesi için yalvardım. Kendini kontrol etmeyi başardı. Jipte hiçbir şey yoktu ama Mini Cooper’ın sol arka tarafında hasar vardı. Kadının acelesi varmış. Arabalarının plakalarını ve cep telefonlarını alıp sigorta işlemleri için daha sonra görüşmeye karar verdiler.

Bütün moralimiz bozulmuştu. O gün beraber yemek yiyecektik zaten, fakat sonrasında randevumuz olduğu için şarap içmeyi düşünmüyorduk. Şimdiyse bize bir bardak kırmızı şaraptan daha iyi gelebilecek bir şey olamazdı. Kendimize küçük bir İtalyan lokantası bulduk. Ev yapımı pastalarımızı yiyip şarabımızı yudumlarken sakinleşmiştik bile.

Birkaç gün sonra Béatrice “Ayşe anlatacaklarıma inanmayacaksın!” diyerek beni aradı. Arabasına çarpan kadın ile buluşmuşlar ve beklediğinden çok farklı çıkmış. Bize neden o gün daha yaşlı görünmüş bilinmez fakat altmışlı yaşlarda hâlâ çalışan bir kadınmış Françoise Dollant.

Peki ne iş yapıyormuş? İşte orası çok ilginç. Eski bir cerrah asistanıymış. Şimdiyse tıbbi koçluk gibi bir şey yapıyormuş. Hangi konuda uzman olduğu ise daha da ilginç: Kanser! Özellikle göğüs kanseri geçirmiş kadınlara psikolojik destek vermek ve onları en iyi estetik cerrahlara yönlendirmek, öncesinde ve sonrasında bilgilendirmek...

Paris’te bu konuda tanımadığı yokmuş. Béatrice’e ısrarla bir estetik cerrahı tavsiye etmiş, o da randevu almış.

Bundan sonra olaylar çok çabuk gelişti. Béatrice onun tavsiye ettiği doktora güvendi ve ameliyat oldu. Ameliyatı çok iyi geçti. Ameliyattan sonra odasını ilk ziyaret eden kişilerden bir tanesi de Françoise Dollant’dı!

2011 yılına geldik. Béatrice ile Françoise hâlâ görüşüyor. Üstelik Françoise Béatrice’e yeni projesinde de yardım edecek...

O gün Françoise’ın neredeyse ısrarla gelip bize çarpması bir tesadüf müydü? Yoksa bu rastlantı sonucu Béatrice’in onunla tanışması kader dediğimiz şey miydi? Yoksa tevafuk mu demek lâzım?

Adını siz koyun.

Benim bildiğim, yazdığımız senaryoyu oynamaya çalışırken, yönetmenin sürekli oyunda değişiklik yapması... Birçok şeyin isteğimiz dışında gelişmesi...

Çoğu zaman yaptığımız planlarla bizim için yapılmış olanların birbirine uymaması.

Hayat biz plan yaparken geçen zamanmış. Ne kadar doğru!

La Clusaz, 13/02/2011

Ildır'ın suçu ne?

2011-09-24T21:45:00.000-07:00

Adnan Menderes havaalanında bizi Paris’tekinden 15 derece daha fazla bir sıcaklık ve kollarını neşeyle açıp kucaklayan annem karşıladı.

Oh be! Bütün kış beklediğimiz yaz tatilimiz başlıyordu işte...

Havaalanından çıkmamız gece yarısını geçti. Hareketli bir CD koyduk ve bütün yol boyunca sesini sonuna kadar açıp dans ettik.

Dağ yolundan çıkıp köyün içine girdiğimizde ben müziğin sesini kıstım. Çocuklar “anneeee hayır” diye itiraz ettiler.

“Saat sabah 1.30, bu saatte köyde herkes uyur, bangır bangır müzik çalarak geçilmez...” diye açıklama yapmaya başlamışken... O da ne? Sur Cafe tıklım tıklım, Ildırı Balık Lokantası henüz kapanmamış, Herakles’te bile bu saatte terasta birkaç masa var!

Hayırdır inşallah...

Neyse, biz siteye vardık, uyuduk, uyandık, ertesi gün köye gittik. Önce Herakles’e uğradık. Meleğin güler yüzü, garson Özkan’ın saflığı hiç değişmemiş. Ama Herakles daha da güzelleşmiş. Meleğin ince zevki her köşede... Bir iki masa daha eklenmiş, iskemleler yenilenmiş... Türkçe/İngilizce yeni menü yapılmış.

Sevdiğimiz deniz manzaralı masalardan birine yerleştik. Evimdeymiş gibi hissettiğim bir yerde olmanın huzuruyla keyifli bir şekilde yayılmış otururken bir araba durdu. Bizi işaret ederek fotoğrafımızı çekti. Hangimiz farkında olmadan meşhur olduk acaba? derken... Bir araba daha... Parmakla işaret edip fotoğraf çekmeler... Yürüyerek geçerken “İşte burada çekildi” diye gösterenler...

“Ne oluyor ya?!” diye sorunca Melek anlatmaya başladı.

Meğerse “Fatmagül’ün Suçu Ne?” dizisi Ildır’da, büyük bir bölümü de Herakles Butik Otel’de çekildiği için cümleten meşhur olmuşlar!

“Ayşe, inanmayacaksın ama Fatmagül’ün kahve içtiği bardağın, ona servis yapılan tepsinin bile resmini çekiyorlar!” dedi Melek.

Her iki kişiden biri Fatmagül’ün kaldığı odayı görmek istiyormuş...

Servis yaparken çekilen Özkan sadece kolları çıksa bile kendi köyünde televizyona çıktığı anons edilecek kadar meşhur olmuş (!)

Ağaç bile meşhur olmuş, bildiğimiz ağaç ! “Fatmagül'e hangi ağacın altında tecavüz ettiler ?” diye soruyorlarmış, iyi mi ?!

“Mustafa’nın koştuğu sokaklar burası mı? Ayyy ne güzel...” dedi yanımda yürüyen kadın.

“Mustafa kim?” diye sorduğumda da uzaydan gelmişim gibi baktı bana.

Dizileri gerçek zanneden yurdumun insanı ile dizi alerjisi olan ben büyük bir tezat oluşturduk (!)

David ve kızlar ise tamamen Fransız kaldı (!)

Şurada iki satır tatil yapmaya geliyoruz, Fatmagül aşağı Fatmagül yukarı! Ildır’ın dar sokaklarında cipler!
Şehir içinde cip kullanan fakat çiftlik evi bile olmayan yurdumun insanini artık anlamaya çalışmıyorum! Ama koca ciplerini alıp Ildır’a gelmelerine isyan ediyorum!

Biz "araba/kalabalık/gürültü" gibi şeyler isteseydik tatil için Ildır’ı seçmezdik herhalde değil mi? Yarım saat uzaklıktaki Çeşme’de, Alaçatı’da hepsi var.

Ildır bölgesi birinci derecede sit alanı. Ama güzel yerlerin içine etmekte sakınca görmeyen yöneticilerimiz, her an kanunu değiştirebilir! Madem talep var, dikerler otelleri! Bırakmazlar kendine özgü, minik şirin bir köy bu ülkede! Alaçatı’yı nasıl mahvettiler, Ildır’ı da katletmekte de hiçbir sakınca görmezler!

Ben Fatmagül’ü bilemeyeceğim de, bizim suçumuz ne?

Asıl Ildır’ın suçu ne?!

Ildır, 26 ağustos 2011

Erkek olmak zor iş!

2011-07-05T08:51:00.000-07:00

Yıllar sonra karşılaştığım bir okul arkadaşım neden hiç evlenmediğini açıklarken “Kadınlardan korkuyorum!” demişti.

“Ben de!” dedim, “Haklısın valla, ben de çok korkuyorum!”

Şaka yaptığımı zannetti önce ama ben çok ciddiydim. Ne yalan söyleyeyim, hemcinslerimden feci halde korkuyorum!

Bir kadının ahını almayacaksın, sana yapmadığını bırakmaz! Boşanma aşamasında bir arkadaşımın kocasına yaptıklarına şahit olunca bunu daha iyi anladım.

Bunun erkek versiyonları da var tabi... Fakat erkek çok kafa yorulması gereken bir kötülük yapıyorsa, anlayın ki arkasında ona akıl veren bir kadın var.

Erkek düz mantıklıdır, saftır. Aklı entrikalara ermez. Yalan söylemeyi bile yüzüne gözüne bulaştırır, hemen açık verirler.

Yaptığı işe tamamen yoğunlaşır. Sevişirken konsantre olma problemi yoktur.

İki şeyi aynı anda yapmakta zorlanır. Mesela, bir şey okuyorsa sorulan soruya cevap veremez.

Kadın ise aynı anda birçok şeyi yapmak konusunda uzman olmasına rağmen konsantrasyon bozuklukları yaşar.

Aklı çetrefillidir. Binbir tilki döner kafasında!

Ben hep yüzde doksanı kadın olan ofislerde çalıştım… Aman yarabbim, ne dedikodular çıkar, ne kuyular kazılır… Öyle aval aval seyreder, şaşırır kalırsın… Erkek sayısı çoğaldıkça ilişkiler biraz dengelenir...

“Ne yani, sen kadın değil misin?” diyeceksiniz.

Kadınım kadın olmasına da, bazı hemcinslerimi görünce erkek olasım geliyor! Yüzüne gülüp arkandan konuşan, nefes alır gibi yalan söyleyen, kötülük yapmayı kendine iş edinmişlerle aynı cinsten olduğuma çok utanıyorum.

Yalan söylemeyi sevmiyorum, zaten beceremiyorum. Hemencecik doğrusunu söyleyip başıma iş açıyorum. Bana söylenen yalanlara ise bir güzel kanıyorum!

Bunların haricinde, ben de karmakarışık kafası olan bir kadınım. Bin tane şeyi aynı anda düşünmekten anam ağlıyor. Hayatı, kendimi, başkalarını sorgulamaktan yoruluyorum.

Ruh hâli değişimleri de pek zor. Bazen sabah kalkıyorum, bir şey var… Birine dalaşasım var… Kimse bana bir şey söylemesin… Takvime bakıyorum, hah tamam, ayda bir uğrayan sevimsizliğin gelmesine az kalmış. Dokunmayın bana (!)

Bazen ne istediğimizi biz bile bilmediğimiz halde sevgilimiz anlamıyor diye kızdığımız oluyor.

Oysa, erkek basit. Doyuma ulaşmışsa ve karnı toksa mutludur. Bir de tuttuğu takım kazanmışsa, çok mutludur!

Geriye kalır, kadınını memnun etmek... İşte o zor bir oyun!

Paris, 28/06/2011

Dip not- Kadın olmanın “daha zor iş” olduğunu biliyorum. Bunu çok yazdık çizdik. Biraz da erkeklerin tarafından bakalım dedim.

Büyümek istemiyorum!

2011-06-27T07:34:00.000-07:00

Bana iyi gelen kitapları bitmesin diye yavaş yavaş okurum. Her akşam uyumadan önce birazcık... Romanın kahramanları ile özdeşleşip, hayali bir boyuta geçip, mümkünse rüyalarıma girsin isterim.

İşte bu kısa ve kolay okunur kitabı da tam üç haftadır bitirmemeye çalışırken bu akşam bitti.

Kapağını kapattım, gözlerimi yumdum, içime bir huzur doldu. Mutluluk, umut ve çocukça bir heyecan...

“Teşekkür ederim Serdar Özkan” dedim kendi kendime. İyi ki diğer işleri bırakıp sadece roman yazmaya başlamışsın. “Kayıp Gül” ü de çok sevmiştim. “Hayatın ışıkları yanınca”yı da çok beğendim.

Kitabı okumaya başladığımda biraz donuk, umutsuz ve keyifsiz bir dönemimdeydim. Hani olur ya, bütün tatsızlıkların üst üste geldiği ışığın uzaklaştığı, hayatı gırgıra alma kabiliyetimizi yitirdiğimiz zamanlar...

İşte böyle bir zamanda bir kitap bildiğim şeyleri başka cümlelerle tekrarlayıp bana ümit verdi.

“... bizi ışık olmaktan alıkoyan tek şey Ben Canavarı’ymış. Bu vahşi canavarı evcilleştirmenin de tek yolu karşılıksız sevgiymiş...”

“Ben Canavarı”... ne güzel laf. Sürekli “ego” duymaktan iyice sıkılmıştık...

Kitaptaki sevdiğim cümlelerden bir tanesi de “En büyük mucize karşılıksız sevebilmektir.”

Ne kadar doğru... Birini hiçbir neden, hiçbir çıkar olmadan sevebilmek... Ne olursa olsun sevmeye devam edebilmek... Gerçekten bir insanın başına gelebilecek en güzel şey. Başka mucizeye gerek yok.

En çok hoşuma giden şey ise kitabın içimdeki çocuğu uyandırması oldu. Çoook uzaklara gittik beraber... Ben 7 yaşında Ayşegül kitapları okuyan küçük Ayşe oldum. Ayşegül’ün bir yunusla arkadaş olduğu kitabı hatırladım... Bu hikâyeyi o kadar çok sevmiştim ki, yıllarca bir yunusla arkadaş olup onunla yüzmek, taklalar atmak, gülmek istedim...

Dalga geçerler diye başkalarına söylemeye utandım ama ben hep yunusum gelecek zannettim. Ne zaman uzun bir tahta iskele bulsam, ucuna oturup ne olur gelsin diyerek dua ettim. Sonra kazık kadar kız oldum, yine her yunus görüşümde heyecanlandım. Belki bir gün daha yakınlarda olurlarsa tekneden atlayıp onlarla yüzerim diye hayal ettim...

Bir yunusa dokunabilmek ancak 44 yaşında kısmet oldu. Bundan iki sene önce Çeşme Altınyunus’da bütün gün insanları sırtında taşıması için balık rüşveti alan yunus beni sevdi mi bilmem? Ama ben onu çok sevdim. Sözde oraya çocuklar için gitmiştik ama ben çocuklardan daha fazla mutlu oldum.

Kitabı okurken farkına vardım ki, ben hâlâ yunusumu bekliyorum. Bir gün balık için değil de, sadece benimle oynamak için bir yunus sahile yaklaşacak zannediyorum. Koskoca kadın olmuşum ama hâlâ bu ümidimi kaybetmemişim. Normal mi?

Orasını bilemeyeceğim ama ben çocuk Ayşe’nin hâlâ içimde olduğunu öğrendiğime çok sevindim. Gitti sanmıştım, büyüdü zannetmiştim... Demek ki uyuyormuş... Uyandı bu akşam. Pek de iyi oldu, çünkü bu aralar ona çok ihtiyacım var. Hayata çocuksu ümitlerle bakmak, insanlara karşı güvenimi kaybetmememi sağlamak için bana yardım etmeli. Ben de onun elinden sıkıca tutup bir daha uzun süre uyumasına izin vermemeliyim.

Hayata büyüklerin gözleriyle bakmak istemiyorum. Ne zaman denesem üzülüyorum. Ben hep çocuk kalmak istiyorum!

Paris, 26 haziran 2011

Bir bahar rastlantısı...

2011-05-10T08:52:00.000-07:00

19 nisan 2008... İzmir Kitap Fuarına katılmak için Paris’ten İzmir’e gidiyorum. İlk kitabımın imza günü. Tesadüfen de kızların okulunun bahar tatiline rastladığı için onları da götürüyorum yanımda. Onları Çeşme’ye anneme bırakıp ben birkaç gün İzmir’de kalacağım...

Uçakta yerlerimize oturduk. Melanie ile Liza hemen kitaplarını çıkartıp okumaya başladılar. Lucy benim yanımda. O da boyama kalemlerini çıkarttı. Harıl harıl resim yapıyor. Ben uçakta okuyacağım ve yazacağım şeyleri çoktan hazırlamışım. Lucy’nin yanında oturan ve sohbet konusu açmaya çalışan hanımla konuşmaya hiç niyetim yok. Biliyorum ki elimi versem kolumu alamayacağım. Bazı insanlar sizi uçakta okunacak kitap yerine koyup, “Ay üç saat nasıl geçti hiç anlamadım!” diye teşekkür edip iniyor. Artık bu tuzağa düşmemeye karar verdim. Ne yalan söyleyeyim, bazen hiç Türkçe bilmiyormuş gibi yaptığım bile oluyor.

İki saat boyunca “kısa cevap” şeklinde hallettim soruları:

- Evet 4,5 yaşında.

- Babası Fransız o yüzden Fransa’da oturuyoruz.

- Evet, Fransa’da doğdu çocuklar.

- Türkçe anlar ama iyi konuşamaz.

- Evet, kendini güzel oyalar uçakta...

Sonrası geldi tabii... “Ne iş yapıyorsunuz?” tarzında başlayan soruların cevapları da uzadı... Ve son bir saati sohbet ederek geçirip, birbirimizin hayatı hakkında bayağı bilgi sahibi olarak indik uçaktan.

Fazilet Alayunt ile tanıştığıma memnum oldum aslında. Kibar ve kültürlü bir hanım. Ege Üniversitesi Ziraat fakültesinde Tarım makinaları bölümünde profesörmüş. Çocuğunu Fransa’ya bir kurs için bırakmış, oradan dönüyormuş... Kart değiş tokuşu yaparak, belki de İzmir’de Kitap Fuarında görüşmek üzere ayrıldık...

Benim ilk imza günüm iyi geçti. Standın önünde uzun kuyruklar oluşmadı doğal olarak... Ama birkaç sevimli ve ilginç insanla tanıştım.

Bunlardan bir tanesi Dilşen. 25 yaşlarında güler yüzlü bir kız. Yanında sevgilisi ile standın önünde durdu. “Aaaa ben sizin kitabınızı okudum ve çok beğendim. Yarın da burada mısınız? Kitabımı getirip imzalatmak isterim” dedi.

Ertesi gün imza günüm yoktu. Ama fuarı gezmek için gelecektim. Dilşen ile görüşmek için sözleştik. Bir saat boyunca baş başa keyifle sohbet ettik. Dilşen bana benim o yaşlardaki halimi hatırlatıyordu garip bir şekilde... Belki de bu yüzden ona kendimi öğüt verecek kadar yakın hissettim.

Ege Üniversitesinde Gıda Mühendisliği okuyordu ve üç aylığına İtalya’ya staja gidecekti. Gitmişken üç ay değil de, mümkün olduğu kadar uzun kalmasını tavsiye ettim. Son özgürlük yılların... Boşver sevgilini... Zaten 3 ay bekleyen 6 ay da bekler. Yeni ülke...Yeni lisan... Yeni insanlar... Üç ay yetmez... gibi haddimi aşan öğütler verdim.

Biz daha sonra internet aracılığı ile hep bağlantıda kaldık Dilşen’le. İtalya’da bir seneye yakın kaldı... Her şey çok güzel geçti... Bir sene boyunca sevgilisi onu bekledi... Fakat daha sonra ayrıldılar. (Aynı, benim yıllar önce yaşadığım gibi.)

Şimdi başka sulara yelken açıyor Dilşen. Hâlâ çok genç ve önünde keşfedilmesi gereken heyecanlı bir hayat onu bekliyor...

Fazilet hanımla da bağlantıdayız. En azından bayramlar ve yıl başlarında mesajlaşırız.

İzmir’de Dilşen’le konuşurken yine garip bir rastlantıya şahit oldum. Ege Üniversitesinde okuduğunu söyleyince, uçakta aynı üniversitede ama farklı bir bölümde profesör olan bir hanımla tanıştığımı anlatmış, belki tanıyordurdur diye ismini söylemiştim. Tanımak ne kelime, aile dostlarıymış. Dilşen’in İtalya’daki stajını da Fazilet hanım ayarlamış!

Paris, 3/10/2009

Yaş 46, yolun yarısı eder(miş)

2011-05-04T09:13:00.000-07:00

Bir doğum günüm daha geldi çattı. 7 Mayıs 2011'de 46 yaşımı dolduruyorum!
Daha 45’e zor alışmışken ne zaman 46 oldum? O bir sene nereye uçup gitti?

Geçen sene kendimce “45 yolun yarısı eder” diye hesaplamıştım. Kendimdeki değişiklerle de bir güzel dalga geçmiştim. 45’inci yaşıma pek neşeli girmiştim doğrusu...

Bu sene nasıl bir motivasyon bulabilirim derken The Economist dergisi imdadıma yetişti. 16 Aralık’taki kapak yazısında yaş ve mutluluk arasındaki ilişkiden bahsediyor. Neden insanlar orta yaşı geçtikten sonra daha mutlu oluyormuş? Dönüm noktası neresiymiş?

Yazının beni ilgilendiren kısmı, küresel ortalama alındığında, olgunluk yaşı, yani yolun yarısı 46 yaşmış. Ben yanlış hesap yapmışım geçen sene, oh bir sene kazandım, yaşasın!

Üstelik gerçek mutluluk 46’dan sonra yakalanıyormuş!

Kabaca bir özet yaparsak durum şöyle:

Gençlik farkına varmadan geçiyor. Koşturma, ihtiras ve tatminsizlikler arasında, hiçbir şey anlamadan...

İnsan çocukları olunca çok mutlu oluyor ama onlar küçükken yaşanılan endişe ve kızgınlık gibi duygular mutluluğa limon sıkıyor.

Sen orta yaşa geldiğinde ise çocukların ergenliğe giriyor. O çocuklar küçükken duyduğun endişe ve kızgınlık, bu dönemin yanında çerez gibi kalıyor. Hem kendi bedenindeki, kafandaki değişiklerle, hem de ergenlik çağındaki çocuklarınla mücadele ederken bunalıma giriyorsun.

İnsanların en mutsuz olduğu dönem olgunluğun zirvesi imiş. Yani ortalama 46 yaş civarı. Ama bu yaşta bunalıma girmek iyi bir habermiş. Çünkü olgunluk çağında dibe vurup sonra aslanlar gibi su yüzüne çıkıyormuşsun. Hem de daha güçlü, sakin ve de olgun olarak.

Daha sonraki yıllarda ise mutluluk ivmen gittikçe yükseliyormuş. Şu ana daha çok değer verirken uzun vadeli hedeflere pek kafayı takmıyormuşsun.

Artık geri sayımda olduğunu bildiğin için gününü yaşamaya bakıyormuşsun.

Bundan sonraki her doğum günümde bir yaş daha aldım diye şıkıdım, şıkıdım oynayacağım(!) Ne güzel, bir züğürt tesellisi buldum kendime. Muhteşem!

47’sini dolduranlar duyduk duymadık demeyin: Bu çok iyi bir haber! Doğum gününüz kutlu olsun!

Paris, 3/05/2011

Susarak anlaşmak…

2011-03-01T05:13:00.000-08:00

Ne kadar çok konuşmak zorunda kalıyoruz günlük hayatımızda bir düşünsenize. Çoğu da istemediğimiz halde yapmak zorunda kaldığımız konuşmalar...

Bazen insanın canı hiçbir şey söylemek istemiyor. Benim gibi konuşkan kadınlara bile olabiliyor bu.

Şöyle huzur içinde oturup müzik dinlemek, kitap okumak, manzara seyretmek, içkisini, çayını, kahvesini yudumlamak… Öyle kalmak… Yanındakine laf yetiştirmek zorunda kalmamak… Bu da bir ihtiyaç.

Rahatsız edici sessizlikleri doldurmak için konuşmaya çalışmak… Bu konu da bitince “ben ne konuşacağım şimdi bu adamla/kadınla?» stresine girmek… Saate bakıp bitsin diye beklemek… Herkes en az bir defa yaşamıştır. Zordur.

Yanında huzurla, konuşmadan oturabileceğin birini bulmak kolay mıdır?

Biraz şanslıysan, uyumlu bir ilişkin varsa, sevgilinle oturursun öyle… El ele, kol kola, arada bakışıp, öpüşüp koklaşarak… Farklı şeyler yaparken ya da aynı güzellikleri paylaşırken… Yan yana, sessizce, huzurla oturmak ne güzeldir…

Arkadaşla daha zordur sessiz kalmak. Sessiz ve huzurlu yan yana saatler geçirebileceğin, beraber tatile gidebileceğin arkadaşa “dostum” dersin. Ne düşündüğünü konuşmasan da anlayandır o. Bir bakışın yeter. Telefonda ses tonundan anlar. Yazılarının ise satır aralarından. Dosttan bir şey saklanmaz, içini okur senin.

Yanında rahatsız olmadan susabileceğin dost, aynı zamanda başarını gönülden tebrik edendir. Üzüntüye ağlamak kolaydır da, kıskanmadan, sırf o mutlu diye içten sevinmek zordur çünkü.

Bu yaz yanımda gerçek bir dostla hiç konuşmadan yıldızları seyrederken aklıma gelmişti bütün bunlar. Yazıya dökmekse bugüne kısmetmiş.

Can dostlarımız hiç eksik olmasın!

Paris, 29/01/2011

Gülme krizi!

2011-02-24T09:33:00.000-08:00

Gülme krizleri uzmanlık alanımdı genç kızken. Neden başladığının hiç önemi yoktu. Genelde küçücük, anlamsız bir şeyden başlar, kısa sürede kontrol altına alınamayan bir yangına dönüşürdü. Acayip sesler çıkartarak, o çıkan sesleri duyup daha da fazla gülerek, gözlerimden yaşlar gelip karnım ağrıyarak, nefessiz kalana kadar güldüğüm günler en çok lise dönemine rastlar.

İki günde bir sınıftan dışarı atılırdım. Öğretmen “koridorda bekle, sakinleşince gel” derdi. Sakinleştiğime inanınca kapıyı vururdum. Sessiz ve yüzlerinde hafif bir gülümsemeyle bana bakan sınıf arkadaşlarımı görünce yeniden gülmeye başlar, tekrar dışarı atılırdım.

Sözlüye kalkınca gülmekten konuşamadığım için sıfır aldığım da çok olurdu. (Tembel bir öğrenci değildim. Ama derste dinlemek yerine şamata yapmayı tercih ettiğim için evde daha çok çalışmak zorunda kalırdım.)

Bir de insanın beraber güldüğü arkadaşları vardır, göz göze gelmen yeter. Hiçbir şey olması gerekmez. En samimi olduğum çocukluk arkadaşım Şebnem’le Fenerbahçe Muhtarlığından iki büklüm koşarak kaçtığımızı hiç unutmam. Şebnem’in ablası için bir evrak lazımdı ve biz onu beklerken etrafımızda insanların sessizce beklemesini çok komik bulmuştuk. Bir bakışmamız krize girmemize yetmişti.

Seneler geçip, yaş kemale erince gülme krizleri de gittikçe azalıyor.

Çok gülüp sonra durabiliyor insan. Öyle eskisi gibi kendini kaybetmiyor. Yani ben artık kontrollü bir kadın olduğumu zannediyordum. Bu yaza kadar.

Gül arkadaşımla o kadar çok krize girdik ki, “oh!” dedim, “iyi, henüz büyümemişim!”

Kırk beş yaşında iki kadın “Tilki” deyip saatlerce güler mi? Tamam, bir sitede akşam yürüyüşünde yavru bir tilki ile karşılaşmak olağan bir şey değil. Karşılaşma anındaki tepkilerimiz de aşırı komik, Gül’ün gece rüyasında tilkiyi görmesi de... Ama buna çatlayacak kadar gülünür mü?

Gülünüyor işte.

Düşündüm de, ergenlerin ve kırk yaş üstündekilerin ortak bir özelliği var. İki dönemde de arkadaşları hayatımızın en önemli yerine koyuyoruz. Çocuklar büyüdükçe kendimize ve eski arkadaşlarımıza daha çok dönüyoruz. Özellikle çocukluk arkadaşlarımızla beraber eskiye dönmeyi seviyoruz. Ne zaman bir okul toplantısı yapsak hepimiz yeniden çocuk olup, aptalca şakalar yapıp gülüyoruz. Çok da iyi ediyoruz!

Bu yaşta daha çok “ekonomik kriz”, “politik kriz”, “ergenlik krizi” gibi krizlerle haşır neşir olduğumuz için “gülme krizi” elma şekeri gibi geliyor. Hem tatlı, hem mayhoş, hem de eğlenceli.

Hadi ısıralım bir köşesinden, kırt diye ses çıksın, kırmızıya boyanmış ağzımızla, bütün dişlerimizi göstererek, atalım bir kahkaha, çocuklar gibi!

Annecy, 19/02/2011

İtinayla pot kırılır(!)

2011-02-21T02:36:00.001-08:00

Kastî yapmıyorum, çıkıveriyor ağzımdan farkında olmadan. Aklımdan geçeni anında söylediğim için herhalde... Artık mümkün olduğu kadar dikkat etmeye çalışıyorum.

En son üç ay önce doğum yapan birine “Eeee doğum ne zaman?” dediğimde, hamilelikle ilgili sorular sormayı tamamen bıraktım.

O güne kadar hamile olmayan kaç kişiye “tebrik ederim, ne kadarlık?” diye sorup yerin dibine girmiştim zaten.

Artık hafif şişkin bir karın görünce görmezlikten geliyorum. O bana söyleyinceye kadar ağızımı açmıyorum.

Yaş meselesi de çok kritik. Yaşından küçük tahmin edersen iyi ama özellikle kadınların yaşını büyük tahmin edersen, ölümlerden ölüm beğen.

Yaş konusunda da çıt yok bundan sonra.

Kilo konusu var bir de. Birini uzun süre görmeyince insan ister istemez bir şeyler söylüyor. Geçen yaz bir arkadaşıma “Oh oh tatilde kayınvalidenin yemekleri yaramış” dedim diye eşim bana çok kızdı. Öyle denmezmiş! Bir defa, söylediğim arkadaşımız erkekti ve kilo yakışmıştı. Hiçbir art niyet olmadan söylenince her şey söylenir bence.

Yalnız kadınların kiloları ile ilgili fazla yorum yapmıyorum. Sadece birisi kilo vermişse mutlu olsun diye yakıştığını söylüyorum, o kadar.

Bir iki konuda yorum yapılmayacağını öğrendim diye sorun çözülmedi tabii ki de. Hayatta o kadar çok konu var ki...

Yeni tanıdığım bir kıza Musevi olduğunu bilmeden Musevilerin cimriliği hakkında şaka yapıp gülmemin yüzümde donduğu günü hiç unutmam mesela...

Bir partide çok küstah olduğundan şikayet ettiğim kadının yanımda duran adamın karısı olması, falan filan... Bende pot çok da, henüz en küçük kızıma karşı hiç pot kırmamıştım. O da oldu!

Geçen Perşembe günü okul çıkışında Lucy’yi bekliyorum. Etrafıma bakınırken fark ettim ki, yakınımda bekleyen kadınlardan bir tanesi okul çıkışında görmeye alışık olduğumuz annelere hiç benzemiyor. Fransız kadınları oldukça sadedir, okul kapısında yıllardır hiç o tarzda bir kadın görmedim. Tarif ediyorum: Saçlar kuzguni siyah, dümdüz, uzun... Öğleden sonra gece makyajı yapmış... Leopar desenli bir kürk, popo hizasında, ucunda deri püsküller... Dar ve hafif parlak bir taytın üzerinde diz kapağının üzerine kadar uzanan deri çizmeler... Kaç pont olduğunu ben anlamam ama çizmelerin topukları olabilecek en fazla yükseklikte... Ve görünüşü tamamlamak için ağızda bir çiklet!

Ben şaşkın bir şekilde bakakaldım... Bir insan bu saatte böyle giyinebilmek için ne iş yapıyor olmalı? Hiç uygun bir iş yakıştıramadım doğrusu...

Etrafına hiç mi bakmıyor? Garip kaçtığının farkında değil mi acaba?

Çocukları annelerinden utanıyor mudur? diye bile düşündüm...

Sonra da “amaaan bana ne ya” dedim ve çevirdim kafamı.

Lucy çıktı. Konuşa konuşa yürümeye başladık. Ekmek almak için girdiğimiz Boulangerie’den çıktık ve bir de baktık ki, önümüzde o kadın ve yanında iki çocuğu yürüyor.

Ben dayanamadım, muzur bir gülüşle Lucy’ye dönüp “böyle bir annen olsun ister miydin?” diye sordum.

Yüzünde kocaman bir gülümsemeyle “evet” dedi! Önde yürüyenin sınıf arkadaşı Shirel ve yanındakinin de annesi olduğu bilgisini de ekledi (!)

Ben kaş göz arasında Shirel’in annesi hakkında yaptığım uygunsuz yorumları nasıl toparlayacağımı bilemedim. Doğum günü partisine Shirel’i de davet etmiş, annesini daha yakından tanıma imkânı bulacağım. Çok sevindim (!)

La Clusaz 12/02/2011

Ergen sözlüğü

2011-01-20T12:41:00.000-08:00

Bir ergen ile anlaşabilmek için onun konuştuğu lisanı bilmeye gerek yok. Sadece birkaç kelime ya da cümle öğrenmek yeterli. Eğer konuşmak zahmetinde bulunursa hep aynı şeyleri duyuyorsunuz.

Bazı sözcükler birden fazla anlama geliyor ve genellikle anlamı dışında kullanılıyor (uzmanlık konum olan Fransa’da yaşayan ergenlerden bahsediyorum.)

En çok kullanılan İngilizce’den gelen bir kelime: Cool!

- On dakika sonra sofraya otuyoruz.

- Cool! = üf, tamam.

- Lütfen yatmadan önce yere attıklarını topla.

- Cool! = kaç defa tekrarlarsan tekrarla, ben yine toplamadan gidicem yarın sabah.

- Geç kalma lütfen, hava kararmadan gel.

- Cool! = yine evde olmam gereken saatte sms gönderip «yoldayım» der, yarım saat geç gelirim.

Bir de «Tu es sérieuse?» var…

«Ciddi misin?» demek aslında. Fakat «ciddi olamazsın!», «Saçmalıyorsun!» anlamında kullanılıyor.

Genelde bizim tartışmalar bu cümle ile başlıyor!

Başka bir kendini ifade şekli ise, «Hımmmm», «Böööö» gibi sesler çıkartmak ve bu sesleri çıkartırken sms yazmaya devam etmek.

Bazen de duymamazlıktan gelip hiç cevap vermemek!

Eh tabii ki, bizim de zamanında kendi anne babalarımıza çok tekrar ettiğimiz «Anlamıyorsun!» (Tu ne comprends pas!) da ergen sözlüğünün bir parçası.

Unutmadan «Ouuiiiiiiiiiii» var bir de. Uzatılarak söylenilen «oui» evet’ten çok «tamam, anladık!» anlamına geliyor.

Bir cümleden fazla ve yumuşak bir sesle konuşursa, biraz sonra bir şey isteyecek demek oluyor.

Bütün bunları bilmek yetmiyor tabii. Sakin olabilmek için çok yoga yapmak, cevap vermeden önce üç defa derin nefes almak şiddetle tavsiye ediliyor.

Ve de… kazara bu yazdıklarımı okursa, beni «Tu es sérieuse ???» diye başlayan feci bir kavga bekliyor !

Paris, 4/01/2011

Neden çocuklara yalan söylüyorsunuz?

2011-01-10T09:28:00.000-08:00

Akşam sakin sakin Lucy’nin ödevini yaptırırken, Melanie ile Liza’nın odasından gittikçe yükselen tartışma sesleri gelmeye başladı.

Bir süre bekledim ama sesler çığlığa dönüşünce müdahele etmek zorunda kaldım.

Ayşe: N’oooluyooo???

Liza: Anneeee kutumdaki son dört çikolatamı da yemiş! Bana sormadan!

Mel: N’apiim, evde yoktu, soramadım. Üstelik ben ona hediye etmiştim o çikolataları, hem de kendi paramla almıştım.

Ayşe: Bir dakika, hediye ettikten sonra artık senin değil Liza’nın, sormadan yiyemezsin.

Liza: Bi defa yalan söylüyor. Noel hediyeleri ile beraber vermişti. Senin Noel’de birbirimize hediye almamız için verdiğin paradan aldı.

Mel : Hayır, o para bitmişti, ben cep harçlığımdan……..

Mélanie daha cümlesini tamamlayamadan Lucy kendini yatağın üstüne attı ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı « Noel baba yok… Noel baba yooookkkkk. »

O anda üçümüze de dank etti. Lucy’nin orada olduğunu tamamen unutup pot kırmıştık! Noel babanın gökyüzünden kızağıyla gelip hediyeleri dağıttığına inanan Lucy’nin bütün hayalleri yıkılmıştı.

Uzun süre sakinleştiremedim küçüğümü…

«Demek okulda ‘Noel baba yok, hediyeleri anne-babalar alıyor’ diyen çocuklar haklıymış… » diye ağlamaya devam etti.

- Peki hani yalan söylemek çok kötü bir şeydi? Neden çocuklara yalan söylüyorsunuz o zaman?

- Bebeğim bu yalan sayılmaz. Çok güzel bir hikaye… Çocuklar bir süre hayal kursun, mutlu olun diye…

- Ama ben bu hikaye gerçek olsun istiyordum, Noel’in büyüsü kaçtı, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak…

- Olur, olur… Ben sana yine sürprizler hazırlarım.

- Peki küçük fare de yalan o zaman değil mi? Dişim düşünce yastığımın altına siz hediye koyuyordunuz, küçük fare getirmiyordu?

- Evet ama o da ne kadar güzel bir hikaye, dişin acısa bile seviniyordun hediye gelecek diye… Sabah sevinçle uyanıyordun…

- Anne… Büyümek o kadar da iyi bir şey değil galiba... Çocuk olmak daha eğlenceli.

- Bence de!

Sonra « Neden büyükler çocukları sevindirmek için yalan söyleyip, sonra onları daha çok üzüyorlar?» diyerek yeniden ağlama başladı…

Ne cevap verdiğimi şimdi tam hatırlamıyorum ama anlamsız bir şeyler geveledim galiba bu haklı soru karşısında...

- Peki sen de inanıyor muydun küçükken?

- Tabii inanıyordum. Üstelik şimdi de canımın istediği yalana inanıp, istediğim hayali de kuruyorum. En çok sevdiğim şey uyumadan önce hayal kurup, hayalimin rüyasını görmeye çalışmak.

- Ben de yapabilir miyim?

- Yapabilirsin tabii ki de!

Biraz rahatladı 6,5 yaşındaki bebeğim… En azından büyükler de hayal kurabiliyordu, o kadar da kötü değildi bu büyük olmak (!)

Uyumadan ona prensesli, beyaz atlı prensli hikayelerinden birini okurken, «anne peki beyaz atlı prens de mi yok?» diye soracak diye ödüm patladı.

Ne cevap verirdim acaba?

«O da masal gibi işte, bir vaaaarrr, bir yoookk… Bazısınınki geliyor, sonra gidiyor… Bazısınınki kalıyor… Bazısınınki hiç gelmiyor…

Karışık bu işler Lucy’ciğim en iyisi sen bir hayal kur ve uyu.» derdim herhalde J

Paris, 6/01/2011

Nereden nereye...

2011-01-06T12:33:00.000-08:00

10 şubat 1997. “Diplôme de Français des Affaires” programının ilk günü. Sorbonne Üniversitesi ve Ticaret odasının beraber hazırladığı ciddi bir diploma programı. Lisan işi bitmiş artık bir üst seviyeye geçmişim. İş Fransızcasından daha kapsamlı, üniversitede okuduğum birçok dersin de Fransızca kısa özeti sayılabilecek bu programa başlamaktan çok mutluyum.

Büyük oval masanın etrafına dizilmiş bütün öğrenciler. Masanın başında sonradan çok seveceğim ekonomi öğretmenim Monsieur Perfornis oturuyor. Öğretmenimiz kısaca kendimizi tanıtmamızı istiyor. Sırayla herkes başlıyor. Öğrencilerden bir tanesi "Gül Laurent" diyor, benimkine çok benzeyen bir aksanla... Soyadı Laurent... O da benim gibi bir Fransızla evli demek... Sıra bana gelince o da dikkat kesilip aynı şeyleri düşünerek bana bakıyor.

Ders sonunda birbirimizin yanına gidip konuşuyoruz. Gül İzmirli. Benim gibi eşiyle Türkiye’de tanışmış. Onun da eşi tanıştıklarında “coopérant”mış.

(“Coopérant” askerliğini yurt dışında Konsoloslukta ya da bir Fransız şirketinde çalışarak yapabilen gençlere verilen isim.)

Jérôme önce İstanbul’daymış, sonra İzmir’e gelmiş...

- Bir dakika, eşinin ismi Jérôme mu?

- Evet.

- Önce İstanbul, sonra İzmir demek... Biz yıllar önce David’le İstanbul’dayken bir Jérôme ile tanışmıştık. Birkaç ay kaldı ve sonra İzmir’e gitti. Aynı Jérôme olmasın? Ufak tefek, yeşil gözlü mü?

- Evet!

- İnanmıyorum!

Tesadüfe bakar mısınız... Jérôme İzmir’e giderken bize adresini, telefonunu vermişti. “Gelirseniz mutlaka arayın” demişti. Sonra bir daha görüşemedik. Tam beş sene sonra Paris’te Jérôme’un İzmirli eşi Gül ile aynı sınıfa düşüyorum!

Nereden nereye...

Biz o günden sonra Gül ve Jérôme’la hiç ayrılmadık. Çocuklarımız doğdu, arkadaş oldu... Beraber tatillere gittik... Yeni yıllara beraber girdik... Beraber güldük, beraber ağladık... Ve halen çok iyi dost olmaya devam ediyoruz.

Paris, 20/10/2009

Ps. 2011’e de onlarla beraber girince, yeni yılın ilk yazısı bu eski yazı olsun dedim J

Gül Laurent ve ben... 31 aralık 2010