Cafe' Del Arny

รองเท้าฟุตบอล กับ หอยทอด

2024-09-06T23:33:00.007+07:00

สมัยเด็กๆผมอยู่บ้านตึกแถวริมถนนที่เพิ่งถูกตัดใหม่จากการขยายเมืองออกมา สมัยนั้นรถราวิ่งกันน้อย รถไม่ติด ผมกับเพื่อนชอบพากันเดินเล่นไปตามฟุตบาทของถนนที่ทอดยาวไป ข้อดีของการอยู่บ้านตึกแถวคือเวลารถบรรทุกวิ่งผ่าน ตัวตึกจะสะเทือน แรกๆเราก็กลัวหลังๆ มันเป็นเพียงการรับรู้การสะเทือน เช่นเดียวกับเสียงรถถึงแม้จะดังแค่ไหนก็นอนหลับสบาย อยู่ดี ❤️✨

บ้านเราเป็นตึกแถวหัวมุมซอยใหญ่ ข้างในซอยมีผู้คนหลายฐานะ มีบ้านเดี่ยว มีบ้านห้องเช่า และที่ดินท้ายซอยเป็นบ้านของเจ้าของที่ดินครับ เป็นคุณ ป้ามุสลิมใจดีดีแต่ไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร่ ในลานโล่งของบ้านป้าเจ้าของที่จะมีต้นไม้ใหญ่ กิ่งแผ่ออกแนวข้าง เหมาะแก่การปีนต้นไม้มากๆ มีคนไปผูกเชือกเป็นชิงช้าไว้ที่ฝั่งก้านใหญ่ ด้านสุดซอยจะติดคลองเป็นคลองที่อยู่ในมุมโค้งของโค้งน้ำ ตอนเย็นๆเราจะมานั่งเล่น แล้วเอาไม้ไผ่ยาวยาวเกี่ยวต้นผักตบชวาขึ้นมาเคาะๆ แล้วหาปูตัวเล็กเล็กกันได้ปูบ้าง ได้รองเท้าแตะบ้าง ได้ถังบ้างแต่ลำคลองจะพาอะไรมา

ผมมีจักรยานบีเอ็มเอ็กซ์ ป๋าซื้อมือสองมาจากร้าน จักรยาน พ่นตัวถังด้วยสีกระป๋องสีฟ้าจอดลืมไว้ตรงไหนก็จำได้แม่น ช่วงวันหยุดเด็กๆกลุ่มเราจะมีจ๊อบพิเศษคอยวิ่ง หรือปั่นจักรยานไปซื้อของที่ตลาดให้กับคนที่อยู่ในห้องเช่า แปลกมากที่การเป็นเด็กทำให้เรารู้จักทุกคนในซอยได้อย่างง่ายดาย เราเดินเข้าออกได้แทบทุกบ้าน พอเรากลับมาจากซื้อของที่ตลาดเอาของไปส่งจะได้ติ๊บ(ทิป)ด้วย 5 บาทบ้าง 10 บาทบ้าง ความรู้สึกที่เราได้ติ๊บอธิบายไม่ถูก มันจะดีใจเหมือนคนหาเงินได้เอง รองเท้าเตะฟุตบอล (สต๊ส)ที่วางอยู่ที่ตลาดคงอยู่ไม่ไกลเกินเกินเอื้อม คุณป้าเจ้าของร้านยอมลดราคาให้เด็ก 230 บาท ผมมองตังค์ในมือ แล้วคูณจำนวนวัน โอ้โห! คงตั้งหลายอาทิตย์กว่าจะครบ 230 บาท แต่ไม่เป็นไรค่อยค่อยค่อยเก็บไปคงได้เอง

ตอนนั้นหม่าม้าเริ่มขายขนม สมัยก่อนไม่มี YouTube หม่าม้าชอบหนังสือพิมพ์ แล้วม๊าจะตัดเก็บความรู้จากหนังสือเอาไว้ หม่าม๊าจะมีสมุดจดความรู้รอบตัว มีบันทึกคำคม สูตรทำขนม สูตรทำก๋วยเตี๋ยว สูตรทำกับข้าวต่างๆเอาไว้ ลายมือหม่าม้าอ่านง่าย เรามารู้อีกที ร้านขนมม๊าก็ทำให้รถในถนนติด ต่อคิวซื้อกล้วยทอดมันทอดเผือกทอดซะแล้ว 👍🏽✨

กลับมาที่ตัวผม ตัวผมยังไม่มีหน้าที่อะไรที่เป็นหลักกับร้านขนม จะมีหน้าที่ต้องไปตลาด ไปช่วยถือของ ก็ไม่ได้ลำบากอะไร เพราะไปทีไรก็ได้ขนมกลับมาตลอด

ป๊าผมเปิดร้านตัดเสื้อผ้า ในร้านมีช่างหลายคน บางคนก็มาอยู่เรียนเย็บผ้า การเย็บเสื้อผ้าสมัยก่อน อาชีพตัดเสื้อผ้าเป็นอาชีพที่ได้รับการยอมรับ ผมมีหน้าที่เฝ้าร้านเวลาป๋าไปสำเพ็ง กับมีหน้าที่สอยขากางเกงที่ตัดเสร็จแล้วและคอยรับโทรศัพท์ลูกค้า วันนึงมีลูกค้าฝรั่งเข้ามาตอนนั้นผมยังพูดภาษาฝรั่งไม่ได้ แน่นอนป๋าผมก็พูดภาษาฝรั่งไม่ได้ ผมก็ก็เลยยังแปลกใจว่าป๋ามีลูกค้าฝรั่งได้ยังไง เพราะเห็นว่ามาหลายครั้ง ลูกค้าร้านตัดเสื้อผ้าของป๋า มีผู้คนหลายระดับ มีเจ้าของร้านค้า, นักเรียน คนขับแท็กซี่ คนขับตุ๊กตุ๊กและไปจนถึงนักการเมือง บางคนผมเคยเห็นในทีวีก็ยังมาตัดกางเกงเสื้อผ้าที่ร้านเรา

ถัดจากซอยบ้านเรามีที่ดินโล่งโล่งว่างอยู่ คุณน้าคนเฝ้าที่อนุญาตให้เราไปเตะบอล อนุญาตให้เราเข้าไปวิ่งเล่นบางทีเราก็เอาจักรยานไปปั่นเล่นกันสนุกมาก ยิ่งตอนฝนตกดินเหนียวเหนียวจะติดล้อเราแล้วปั่นไม่ได้ พอเราเข็นกลับมาล้างที่บ้าน จะโดนม๊าจัดการเพราะทำบ้านเลอะ ^^

ฝั่งตรงข้ามบ้านจะมีร้านอาหารร้านดัง สมัยนั้นไม่มี มิชลิน มีแต่เชลล์ชวนชิม จำได้ว่ามีร้านหูฉลาม มีร้านเป็ดพะโล้ มีร้านอาหารทะเลเผา มีร้านก๋วยเตี๋ยวไก่ตอนเย็นๆค่ำค่ำถนนแถวบ้านจะคราคล่ำไปด้วยผู้คนที่มาทานอาหาร

ค่ำวันนึง หม่าม้าถือกล่องอาหารกลับมาที่บ้าน ตอนนั้นยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร ที่จริงมันคือ “หอยทอด” กลิ่นมันหอม สีมันสวย เวลาเคี้ยวมันอุ่นใจ อร่อยไม่รู้ลืม และไม่รู้ร้านด้วย แต่ด้วยความไม่รู้จักและได้ลองเคยกินครั้งแรก มันมีรสชาติอร่อยตาตรึงใจ พอผมบอกอยากทานอีก ม้าบอกว่าถ้าเรียนเก่งจะซื้อให้อีก!!?? ในใจตอนนั้นคิดว่าไม่ต่างอะไรกับ ระยะเวลาที่ผมกำลังรอเก็บตังค์ซื้อรองเท้าเตะฟุตบอลอยู่แน่เลย 😅

ถ้าถามผมว่าผมชอบช่วงอายุไหนในชีวิต หรือผมจำช่วงไหนในในช่วงชีวิตได้ดีคงเป็นช่วงวัยเด็ก เพราะเพื่อนในวัยเด็กของผม มันทำไมรู้ใจและเข้ากันได้อย่างไม่มีกำแพงใดใดเลย

สิ่งที่ขัดขวางความสนุกของพวกเรามีเพียงอย่างเดียว และที่เหมือนกัน…! คือเวลาแม่ตะโกนเรียกให้กลับไปกินข้าวบ้าน เดี๋ยวนี้!!!!! 5555 และแปลกมาก บ้านไหนเรียกก่อน เสียงแม่อีกบ้านจะดังตามๆกันอย่างกับ มีไลน์กลุ่มแม่ๆสมัยนี้เลยฮะ แต่ก็ไม่เป็นไรนะฮะ ถ้าเป็นมื้อกลางวันเราก็ไปรวมตัวกันตอนบ่าย-ตอนเย็นได้ แต่ถ้าเป็นมื้อเย็นก็ต้องแยกย้ายฮะ ⚽️🙏❤️

เขียนไปก็..พลางนึกถึง หอยทอดละมุนอุ่นใจ กับ รองเท้าสตัทเตะบอล ขึ้นมาเลยฮะ

ขอบคุณทุกท่านที่หลงมาอ่านบันทึกความทรงจำของผมนะครับ ขอบคุณมากครับ 🤟🏽

ป่าปี๊ -อดีตเด็กชายโตในตลาดแล้วย้ายมาอยู่ตึกแถว

google.com, pub-9600733857491815, DIRECT, f08c47fec0942fa0

ครั้งแรกกับชินคันเซ็น Shinkansen 🇯🇵

2023-05-06T11:49:00.001+07:00

One fine day in Fukuoka ✨🇯🇵 #yakiniku #fukuoka2023

2023-05-06T11:45:00.001+07:00

Yufuin ✨♥️ เมืองน่ารักมาก EP1

2023-05-06T11:43:00.005+07:00

เมื่อสมการ ป.ปลา ร่วมตัวกัน วุ่นวาย งอแง ช่วยกัน สามัคคีกัน ก็คือ รักกันแหละฮะ 🎈✨♥️

#Yufuin เมืองน่ารัก ที่ฝนตกยังสวย ได้พากันไปทานร้านอร่อย เลยเอามาฝากกันครับ ลองแวะไปชิมกันนะครับ

Yufumabushi Shin 由布まぶし「心」金鱗湖本店 ~ คนเยอะร้านจัดอาหารเป็นเซทเพื่อให้สั่งกันสะดวก ทานน้อย สั่งไม่ต้องครบคน ทานเครื่องเคียงบ้าง อิ่มพอดีครับ ร้านนี้ควันเตะจมูกหอมมาแต่ไกลเลยครับ ใช้ google กับใช้จมูกตามควันหอมย่าง หาเจอแน่นวลฮะ

ป่าปี๊อ๋าแม่ปลา 🎈✨

Nipha Sudcharoen

เมือง Yufuin ✨🇯🇵 (ยูฟูอิน) EP2

2023-05-06T11:18:00.004+07:00

เมือง Yufuin ✨🇯🇵 (ยูฟูอิน)

เป็นเมืองแรกที่เราวางแผนเดินทางด้วยบัตร JR Pass North Kyushu รถไฟสายโรแมนติกสีเขียวนี้ Yufuin Nomori จะมีเวลาเดินขาไปช่วง 09:07น. ที่นั่งเต็มเร็วมาก เรายืนรอแลกตั๋ว 2ชั่วโมงก็ไม่ได้รอบขาไปครับ ที่นั่งเต็มแล้ว แต่เราได้ขากลับ ก็โอเค 😁 (เช็คเวลาก่อนเดินทางนะครับ)

เราใช้เวลาเดินทางจากสถานี Hakata ถึง Yufuin ประมาณ 9โมง เมืองสวยงาม เล็กๆน้อย “less is more” จริงๆ ความน่ารักของเมืองไม่บังธรรมชาติด้วย 😙 พิสูจน์จากพอเดินออกมาจากสถานี เราจะเจอวิวสวย มุมมหาชนที่ ถูกจัดวางไว้อย่างสวยงาม อาหาร ขนมที่ญี่ปุ่น อร่อยถูกปากไทยเราแน่นวล ลองเลือกตามความสะดวกได้เลยครับ ในคลิปก่อนเราแนะนำร้านข้าวหน้าเนื้อไว้ ลองกดชื่อผมแล้วย้อนไปดูรีวิวก่อนหน้าไว้เป็นทางเลือกได้ครับ 😋

วันที่เราไป .. ฝนตก ☔️ ฝนตกทำให้เรา ชื่นใจ ไม่ขัดกับความงามของkirin lake ความธรรมชาติกับไออุ่นน้ำพุร้อน ควันลอยเบาๆบนผิวน้ำ สวยทดแทนสีของใบไม้ในฤดูใบไม้ผลิ ให้กับบึง เรานั่งกางร่ม ท่ามกลางสายฝน มองธรรมชาติ ผู้คน โดยมี sound ฝนกระทบร่มสีใส ที่เราเพิ่งถอยจากร้านเซเว่นวันก่อน เพลินดีเหลือเกิน

เราเลือกกลับรถไฟ Yufuin Nomori เที่ยวประมาณ4โมงเย็น เพื่อที่จะขอดู พระอาทิตย์ตกจากบนรถไฟที่สวยงาม จึงเป็นอีกทริปที่น่าประทับใจครับ

~ ปลาเข็มปลาทูพาไปสวีทที่ Yufuin กันนนะครับ

Papi Arr ✨🙏

แด่ โมจิโก๊ะ ( #mojiko ) ที่รัก ♥️✨🇯🇵🎈🚂

2023-05-06T11:14:00.001+07:00

แด่ โมจิโก๊ะ ( #mojiko ) ที่รัก ♥️✨🇯🇵🎈🚂

🇯🇵✨ อีกเส้นทางของการเดินทางด้วย JR Pass North kyushu คือการเลือกนั่งรถไฟ Sonic จากสถานี Hakata เพื่อมาเที่ยวที่เมือง Mojiko retro เมืองริมทะเลที่แสนน่ารัก บรรยากาศตึกแบบตะวันตก มี ตึกสวยที่เป็น landmark ให้เดินตามรอยได้หมดวันสบายๆ

ผมมาถึงสถานีโมจิโกะ ก็ตรงไปขอ Mojiko Map (English version) ที่ information ที่ในสถานี จนท.ใช้ภาษาได้คล่องแล่ว และยังช่วยมาร์คจุดไฮไลท์ ถ้าเวลาจำกัดให้ ตัวแผนที่ให้รายละเอียดชัดเจนมีภาพตึกและประวัติย่อของตึกนั้นๆว่าเคย หรือเป็นอะไรมาก่อน ดูง่ายชัดสะดวกมากๆ ตามสไตล์ญี่ปุ่น

ทริปนี้ บ้านเรารักโมจิโกะ แต่ขอไปหา Sushi 🍣 ที่ตลาด Karato ทานกันก่อน เพราะอาหารสดใหม่ ราคามิตรภาพ จนปลาทูผูรักในอุนิ (ไข่หอยเม้น) ต้องบอกม่ามี๊ว่าพอก่อน อิ่มแล้ว 😅 ตัวตลาดตั้งอยู่อีกฝั่ง ต้องนั่งเรือโดยสารข้ามไป ค่าตั๋วเรือ เที่ยวละ 400¥/ผู้ใหญ่ เด็ก 200¥

ลมเย็นทะเลที่นี่ สบาย ไม่เหนียวตัว พัดใส่พวกเราอย่างสบายใจ อากาศเป็นใจ แสงแดดใสๆอาจแรง ที่ควรจะมีกันแดดดีดีมาด้วยนะครับ 😊

ความวินเทจของเมือง Mojiko ยังไม่หมดง่ายๆ เพราะร้านช็อปปิ้ง อารมณ์ร้านริมทะเลแบบบ้านสีขาวๆพื้นไม้ทอดยาว แค่ยืนอยู่ในบรรยากาศนี้มองผู้คน ก็น่าที่จะเติมพลังให้ได้แล้วครับ

ขากลับ Hakata เราจะต้องไปแวะที่เปลี่ยนรถกลับด้วย Sonic ที่สถานี Kokura อยากให้เผื่อเวลาสัก 15นาที เผื่อจะพอมีเวลาหายงง หลงทิศทางกับชานชลาที่อาจต้องเดินเปลี่ยนชานชาลา ส่วนท่านที่ยังมีเวลา จะเดินเล่นที่เมือง Kokura ต่อสักหน่อยก่อนกลับ ก็ได้

เป็นอีกวันที่รู้สึกคุ้มค่ากับตั๋ว JR Pass North Kyushu ที่ซื้อไปจากเมืองไทยจริงครับ

ไว้เจอกันอีกนะ Mojiko ที่รัก ♥️✨🇯🇵

ปลาเข็มปลาทูพาไปชมบรรยากาศกันครับ 🎈

เธอคือ เพื่อนที่แท้ทรู

2023-05-06T11:07:00.002+07:00

#nbthailand

#nbmadeinusa

ข้าวคลุกกะปิ กับ โมฮิโต้

2023-05-06T11:04:00.002+07:00

ข้าวคลุกกะปิ กับ โมฮิโต้

🏃 ระหว่างวิ่งตอนเย็น ผมใช้เวลาฟังpodcast ไปด้วย ซึ่งวันนี้ได้ฟังเรื่องงานของบาร์เทนเดอร์ (Bartender) คุณแพรวเล่าลักษณะของการทำงานในเชิงลึก, ธรรมเนียมการสั่งเครื่องดื่ม, เมนูไหนทำให้เราดูมือใหม่ ที่มารายได้ ค่าจ้างที่น้อย แต่ได้อีกส่วนที่มากกว่าจากทิป ข้อมูลแบบนี้ทราบแล้วก็คงเบเบ (basic) เข้าใจว่าทราบกันครับ แต่ที่ผมไม่ทราบ และดันเป็นเรื่องของเมนูที่ผมชอบสั่ง..🍸 เลยทำให้ยิ่งสนใจ

🍸 “โมจิโต้” หรือ โมฮิโต้” แล้วแต่จะเรียก. “Mojito กำเนิดมาจากฮาวานา ประเทศคิวบา ถือ เป็นเครื่องดื่มที่มี texture มีความนัว(ภาษาส้มตำ) เปรี้ยวๆหวานๆ หอมมิ้นต์ ดื่มแล้วสดชื่น เวลาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ จะสีสวยงามชวนดื่ม จากงานศึกษาบอกว่า ถ้าได้เห็นเพื่อนสั่ง หรือโต๊ะข้างๆดื่ม ‘โมฮิโต้’แล้ว จะส่งผลให้คนที่ได้เห็น คนข้างๆอยากจะสั่งมาดื่มตามด้วย 🥃

แต่! แต่! แต่! ทราบไหมครับว่า “โมฮิโต้’ เป็นเมนูที่ พี่ๆบาเทนเดอร์ส่วนมากเลยที่เดียว ‘ไม่ชอบ ให้ลูกค้าสั่ง เมนูนี้.!? 🍹😅

ไหงเป็นงั้น ..? เหตุผลที่เหมือน ไม่ใช่เหตุผลก็เพราะว่ามันจะมีขั้นตอนในการล้างกระบอกชงค็อกเทล ที่จะต้องใช้เวลาในการล้าง..กลิ่นมิ้นต์! ออกจากกระบอกเวลานานกว่าเมนูอื่น หากล้างไม่ดี กลิ่นมิ้นต์จะติดเมนูต่อไปได้ 🍸

แล้ว “ข้าวคลุกกะปิ” เกี่ยวอะไร? คืองี้ครับ ในวันที่ผมเป็นเด็กน้อยผมเกรียน ช่วยม่าม๊า เป็นลูกมือร้านอาหารตามสั่งของที่บ้านนั้น ร้านม่าม๊าจะผัดข้าวแบบที่ต้องผัดใหม่ทีละจานนั้น... “เมนู ข้าวคลุกกะปิ” จะถือเป็นเมนูที่ผมภาวนาว่าในตอนเที่ยงของแต่ละวันที่ผมเป็นลูกมือนั้น ผมขอให้มีคนสั่ง เมนู “ข้าวคลุกกะปิ” ให้น้อยที่สุด

เหตุผลที่ผมไม่ขอบเมนูนี้ในตอนเที่ยง คือ มันมีขั้นตอนการทำที่ใช้เวลานานกว่าเมนู ‘กระเพราหมูกรอบไข่ดาว’

เริ่มจาก ➡️

1)ขั้นตอนละลายกะปิกับน้ำร้อนในถ้วยเล็ก

2)ผัดข้าวกับกะปิจนเป็นเนื้อเดียวกันให้ทั่ว ก่อนที่จะผัดกับเครื่อง ผสมให้เข้ากันแล้ว ตักขึ้นจานรอ ..ให้สวย✨

3) ม่าม๊ายังสั่งให้ล้างกะทะใหม่ (สมัยโน้นจะมีที่ล้างกะทะทำจากไม้ไผ่เป็นบ้องๆ วัยรุ่นยุค80 น่าจะพอจำได้)

ผมจะต้องขัดให้สะอาดเพื่อไว้ทอดไข่(ประดับจาน) ยังไม่รวม ต้องล้างมือเพื่อปอก/สับมะม่วงดิบให้สวย ที่จะบรรจงแต่ไว้ข้างจาน (ทำไว้ล่วงหน้าไม่ได้ มันจะดำ ไม่น่าทานครับ😊 ไหนจะกุนเชียงซอยทอดประดับอีก.

และเมื่อมันต้องใช้เวลาทำนาน นึกถึงเวลาที่ผมหันไปสบตาลูกค้าในร้านที่นั่งรอข้าวเที่ยงของเขาอยู่ จะพบกับความ ‘มาคุ’ จากสายตาพี่ๆมาก! พี่ลูกค้าทำหน้าเซ็งใส่ แต่กลับแปลกมาก เวลาที่ลูกค้ามาเห็นม่าม๊ากำลังผัดเมนูข้าวคลุกกะปิ พี่ๆลูกค้า มักจะขอสั่งตาม +1 +2 ซึ่งม่าม๊าก็จะผัดทีละกะทะ นึกถึง customer touch point แล้ว ผมต้องใช้กลยุทธ์วิ่งไปเพิ่มเติมน้ำแข็งแก้วน้ำดื่ม ที่ม๊าจัดบริการไว้ฟรี และยิ้มอ่อนกับพูดหวาน “ขอโทษคร๊าบ ช้านิดนึงนะครับ” ประกอบการเป็นลูกมือไปด้วย 😔

เด็กน้อยลูกมือคนนั้นได้แต่ ทอดสายตาอุทธรณ์ ค้อนม่าม๊าบ่อยว่า เลี่ยงรับเมนูนี้ตอนเที่ยงเหอะ แต่ม่าม๊าก็ไม่เคยขัดใจลูกค้าคนใดเลย ขัดใจลูกง่ายกว่า และผมก็ต้องยิ้มสู้ ข้าวคลุกกะปิ’ต่อไปจนเรียนจบ 😀

ผ่านมายี่สิบกว่าปีแล้ว ซึ่งพอวันนี้ได้ฟังเรื่องพี่บาร์เทนเดอร์กับ “โมจิโต้” ก็ดันไปสะกิดเรื่อง ‘ข้าวคลุกกะปิ’ ของผมขึ้นมาในระหว่างที่วิ่งอยู่ซะอย่างนั้น วิ่งไปอมยิ้มไป ฟังจนจบ

ตอนนี้ ม่าม๊าไม่ได้ขายข้าวแล้ว ลูกชายผมทรงนักเรียนเขาขอให้ปิดร้าน อยู่บ้าน พักบ้าง ไปวัด ถือศิล ไปเที่ยว ไปเดินออกกำลังกายตอนเช้าๆ ไม่ต้องตื่นเช้าไปจ่ายตลาดเปิดร้านหรือเหนื่อยเหมือนเคย

พูดแล้ว คิดถึง ร้านอาหารตามสั่งเจ๊นิด ซอยโลกทะเล.... คิดถึงไอ้เด็กผมเกรียนวัยเรียนคนนั้น ที่ทำงานกินหลายตำแหน่ง ทั้งเด็กเสิร์ฟ เด็กส่งข้าว ผช.กุ๊ก รวมทั้งเด็กล้างจานคนนั้นเหมือนกันครับ จนทุกวันนี้ มันยังไม่กล้าสั่ง ข้าวคลุกกะปิ เพราะกลัวร้านเขาลำบากอยู่เลย 🍃

ขอบคุณ

#missiontoplutopodcast

#UnlockWhatYouUnkhown

ของคุณแพรว หัสยา

เครดิตภาพ จากเพจ sistacafe ขออนุญาตด้วยนะครับ 🙏 ขอบคุณครับ

อ๋า

Rewrite พค66

google.com, pub-9600733857491815, DIRECT, f08c47fec0942fa0

Camper the Pla(s) series ปลาเข็มปลาทูพาไป The Camp Tanaosri, Suanpueng Simply is the best.

2023-02-23T06:13:00.004+07:00

“Simply is the best” ชีวิตมันไม่ยาก แม้ว่ามันจะเหนื่อยบ้าง นอนหลับก็หาย 😃 พอถึงวันนึง เราจึงเข้าใจว่าชีวิตเป็นเรื่องของทิศทาง ไม่ใช่ความเร็วแต่อย่างใด

ทริปนี้บ้านเราไปแคมป์ปิ้งที่ The Camp 🏕️ สวนผึ้ง ราชบุรี อากาศสัปดาห์นี้เย็นได้ที่พอดีครับ ปลาเข็มปลาทู ขอส่งกำลังใจให้ปี๊กับมี๊จากบ้าน แต่เดี๋ยวก่อน ‘แบบนั้นไม่ได้น๊า ♥️✨

สถานที่ เดอะแค้มป์ตะนาวศรี พื้นที่กว้างขวาง ไฮไลท์ คือความร่มรื่น ลำน้ำภาชีพาดผ่านมีช่วงตื้นของลำน้ำที่เด็กน้อยเล่นน้ำได้ ร้านค้ามีของขายราคาไม่บวก โชจูมีครบทุกสี 😅 ชาวแค้มป์ส่วนมาก น่ารัก เกรงใจกันเสมอ 4ทุ่มงดใช้เสียงโดยพร้อมเพรียงกันฮะ จบทริปได้เพื่อนเพิ่มรอบทิศทาง

ขอให้มีความสุขกับการได้อยู่กับมิตรสหาย และครอบครัวนะครับ

ปลาเข็มปลาทูพาไปครับ 🙏✨♥️

หากเปิดไม่พบคลิป โปรดกดจากลิ้งค์

https://youtu.be/b27UlsYSjNo

-`๏’-เลิกแพมเพิส ใครว่างานง่าย-`๏’-

2021-12-22T09:59:00.005+07:00

วันนี้ปลาเข็ม ๒ ขวบ ๕ เดือนแล้ว..^^ คนเป็นพ่อ เป็นแม่คนนี้ ก็มีประสบการณ์การเลี้ยงลูกมา ๒ ปี ๕ เดือน ด้วยเหมือนกัน ยังมีกิจกรรมที่รออยู่ข้างหน้าอีกมากมาย สำหรับภารกิจสร้างคนให้เป็นคนที่จะอยู่บนโลกนี้ได้... คนปัจจุบันคงมีความสะดวกสบายกับ เจ้าผ้าอ้อมสำเร็จรูป อยู่พอสมควร มันสะดวกชีวิตจริงๆ ผมยังจำได้ตอนปลาเข็มเกิดใหม่ๆ ๓วันแรก ผมกลับมาจากทำงานต้องซักผ้าอ้อมเลอะอึเจ้าปลาเข็มวันละต่ำๆ ๒๐ผืน ทุกวัน โหย..เล่นเอาซำแฮกเลย ได้พบสิ่งแปลกใหม่ด้วยว่า "ทำไมอิ สีเหลืองๆ ถึงซักด้วยน้ำยาซักผ้าเด็กไม่ออก แต่ทำไมถึงใช้สบู่ซันไลท์รุ่นเก่าที่เป็นก้อนๆ แล้วถึงซักออก" แต่หากลองคิดดูแล้ว คนรุ่นปู่รุ่นย่าปลาเข็ม เขาคงมีแต่ผ้าอ้อมเท่านั้นที่จะใช้กัน สำหรับผมเห็นว่าคนสมัยก่อนน่าจะเลิกผ้าอ้อมยากกันอยู่เหมือนกัน จะแตกต่างกันเพียงความสะดวกสบายที่มีจำกัดอยู่บ้าง เคยลองถามผู้ใหญ่เขาก็บอกว่า "ก็ต้องซักผ้าอ้อมอย่างนี้เหมือนกัน" "สมัยก่อนแอร์ก็ไม่มี ต้องนั่งพัดกันทั้งคืน" "เด็กก็ขี้ร้อนเหงื่อท่วมตัว" "ซักผ้าปูที่นอนกันทุกวัน เพราะฉี่รดที่นอนทุกวัน"

ความคิดในการเลิกแพมเพิสกับปลาเข็มเกิดขึ้นมานานแล้ว แต่ถูกกระทำโดยคุณป้าผู้เลี้ยงที่จะถอดเพิสตอนกลางวันที่ป่าปี๊กับม่ามี๊ไปทำงานกัน สำหรับคุณป่าปี๊ผู้ขี้เกียจหาได้พยายามเป็นฝ่ายเริ่มไม่ เพราะติดสบายไว้ก่อน "สบายยังไง ?!?!" การไม่ต้องกังวลว่าลูกปวดฉี่ ปวดอิ เวลาไปไหนมาไหน ไม่กังวลว่าจะฉี่รดที่นอนเวลานอนหรือปล่าว ไปห้างมองหามุมเปลี่ยนเพิส แค่ตอนจะกลับ นั้นคือความสบายของคุณป่าปี๊ ^^ การไม่รีบเลิกแพมเพิสจึง สร้างสิ่งหนึ่งที่ดูแล้วตลก แต่จริงๆ คือไม่ตลก คือ การที่ปลาเข็ม จะชินกับการยืนฉี่ ยืนอิ นึกภาพตามนะครับ เด็กตัวกระเปี๊ยกยืนนิ่งๆ เขย่งขานิดๆ ข้างนึงและไม่พูดไม่จา ใครไม่รู้ไปโดนตัวจะร้องโวยวาย "เข็ม! กะลัง อิ๊ อยู่" เราคงไม่อยากเห็นภาพเยี่ยงนี้ตอนเข้าโรงเรียนเป็นแน่ เมื่อความจำเป็นในการเลิกแพมเพิสมาถึงเวลาแล้ว ทฤษฎีการเลิกแพมเพิสมาจากสื่อหลายแขนง ..จากญาติผู้ใหญ่, จากคุณแม่ๆ ในชานเรือน จากความรู้สึกส่วนตัว เช่นเคยครับ วิธีที่ทำให้ปลาเข็มเลิกใส่แพมเพิสได้คงไม่ใช่วิธีตายตัวสำหรับลูกๆทุกคนหรือแม้กระทั้ง กับเจ้าปลาทู ผู้เป็นน้องชาย..

วิธีการแรกๆ เราฝากความหวังไว้ที่เจ้าตัวน้อยให้บอกเราว่าปวดฉี่นะ แล้วจะพาไปฉี่นะ ^^ วิธีการนี้เหลวเป๊ว ล้มเหลว ช่วงแรกปลาเข็มจะไม่สามารถควบคุมหรือรู้ชะตากำหนดการฉี่ของตัวเองได้ครับ เธอก็จะฉี่รดตัวเอง ไปทั่วแล้วแต่จะประจำการอยู่แถวไหน แต่แน่นอนการที่มีฉี่อุ่นๆ ไหลผ่านขาเรื่อยๆ เป็นธรรมชาติที่จะบอกเตือนปลาเข็มเองในตัว ^^ !?!?! "ทำไมไม่บอกละลูก หนูก็พูดได้แล้วนะ" <ป่าปี๊ม่ามี๊บ่นปลาเข็ม> ปลาเข็ม: "ป่าปี๊! <ทำหน้าเศร้า> ปลาเข็มจาต้องบอกนะปี๊ " ที่เราลองทำดูแล้วเห็นว่าได้ผลคือการนับเวลาครับ การกำหนดเวลาจึงเป็นทางลัดของป่าปี๊ที่จะทำให้เรื่องนี้อยู่ในการควบคุมได้ ทุกๆ เช้า ปลาเข็มจะถูกจับนั่งกระโถนเด็กให้ฉี่ ..บางทีอาจอิ ด้วยแล้วแต่อารมย์จะบริ้วเธอไป และจากนั้นทุกๆ ๒-๓ ชั่วโมงจะคอยถามเขาให้ดู และจะจับนั่งอีกครั้งเมื่อครบกำหนดเวลา พบว่าอย่างน้อยจะฉี่ทุกครั้งไป แต่กิจกรรมนี้ได้ถูกยกระดับความยากให้คุณป่าปี๊และม่ามี๊ได้ ทำต่อคือ "เวลาเข้านอนกลางคืน" อันนี้เป็นยักษ์ตัวใหญ่จริงๆ กฎธรรมชาติจะสั่งให้ป่าปี๊ นอนหลับยาวไม่ได้ยินสิ่งใดในโลกนี้จนเช้าอีกวัน ทำยังไงดีละ ทีนี้ ?!?!

การจัดกันไปห้องน้ำก่อนนอนเป็นภาคบังคับของการเข้านอนอยู่แล้ว และต้องไม่ลืมมองนาฬิกาด้วยว่ากี่โมง ใช้เกณฑ์ ๓ ชั่วโมงก่อนนะครับ เพราะถ้า ๔ ชั่วโมงอาจพลาด ..โอ้สำหรับ คืนแรกผ่านไปด้วยดี ด้วยการอุ้มเข้มไปฉี่ที่กระโถนที่จัดไว้ แต่ดันตกม้าตายที่คืนที่ ๒ เพราะกะเวลานานขึ้นอีกนิด คือที่ ๔ ชั่วโมง บวกกับง่วงเองด้วย(ลืมตื่น) จึงเรียบร้อย แฉะเปียกไปหนึ่งดวง กลางเตียง คืนที่ ๓ จึงตั้งนาฬิกาปลุกเลย จะได้ตื่นตรงต่อเวลาไม่พลาดอีก ...งานนี้ผ่าน กุญแจสำคัญคือเวลาที่กะไว้ เจ้าปลาเข็มจะโยเยนิดหน่อย แต่ต้องให้กำลังใจกัน ..หอมแก้ม ชมเชย จุ๊บๆ นอนต่อนะลูก

ยักษ์ตัวใหญ่ถัดมาคือ การพาไปนอกบ้าน เมื่อก่อนไม่ต้องกังวลเพราะมีแพมเพิส ดังนั้นจึงมีปัจจัยหลายหลากที่กำหนดไม่ได้ ถ้าไม่ใส่แพมเพิส เช่น รถติดนานไหม..ปวดฉี่ตอนรถติดจะทำยังไง..ส้วมจะอยู่ไหน ..จะปวดเมื่อไหร่ ..กินเยอะขึ้นแล้วเวลาจะสั้นลงไปอีกเท่าไหร่ โอ้ย ๑๐๘!!! แต่อันที่เรียกรอยยิ้มให้ทุกคนที่พบเห็นคือ "อาการกางเกงเข้าวิน!! ของเด็กน้อย " ปลาเข็มจะเดินยึกยักๆ เป็นเดินโขน และเอามือดึงกางเกงออกจากหว่างขา จากก้นบ่อยครั้ง บางครั้งใครพบเห็นจะช่วยกันถามว่าเป็นอะไรละลูก พอได้คำตอบว่า "กางเกงเข้าวิน" ก็จะยิ้ม สถานะการณ์แรกในชีวิตของปลาเข็ม เมื่อไม่ใส่แพมเพิสออกนอกบ้าน กับป่าปี๊ เกิดขึ้นเมื่อวันอาทิตย์ หลังจากที่ป่าปี๊ไปเลือกตั้ง(ส.ก)ที่บ้านแถวนวมินทร์ และกำลังกลับจากเยี่ยมปู่กับย่าที่ร้าน แล้วเราทั้งสองแวะไปเจิมห้างใหม่ "ห้างพาราไดซ์" ห้างเสรีอัพเกรดนั้นเองตรงถนนศรีนครินทร์ที่เพิ่งเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในสัปดาห์นั้น ขณะกำลังทานไอศครีมที่ร้านบูโน่ ตรงชั้น๔ อยู่นั้น ปลาเข็ม เอ่ยขึ้น "ปี๊! เข็มจาปวด...ฉี่" เอาละซิ !? ไอติมก็ยังกินไม่หมด กาแฟ กับเค้กที่ป่าปี๊สั่งไว้ก็กำลังจะมาเสริฟ แถมมากันสองพ่อลูก บวก รถเข็นเด็กอีกหนึ่งคันด้วย ทำไงละ ..คราวนี้ "น้องครับ !! พี่จะพาลูกสาวพี่ไปฉิ่งฉ่องก่อน ฝากตังค์ไว้ก่อนนะ " วิ่งจู้ดๆไปห้องน้ำที่สุดทางเดินกัน "โห แถบไม่ทัน" ขณะอุ้มเจ้าปลาเข็มวิ่งไปห้องน้ำ สังเกตว่า เขาดูสนุกมาก และสั่งให้ปี๊วิ่งเร็วๆ ตลอดเลย แม้ว่าจะฉี่เสร็จแล้วกำลังเดินกลับมาที่โต๊ะก็ขอให้ปี๊ทำวิ่งจู้ดอีก "ปี๊!! เข็มจา..อิ๊" คำนี้พูดขึ้นหลังจากกลับมานั่งได้ไม่นาน !?#$%^ โอ้ คา-ว้าว เลย "...อะไรนะลูก หนูจะอิ๊ เหรอ" "จริงๆ เหรอ" <นั้นๆ มีไม่เชื่อลูก> ปลาเข็ม: หนู-จา-อิ๊!!! <ชัดเจน แถมนั่งยองๆส่งยิ้มให้อีกด้วย> . . "น้องครับ พี่ฝากโต๊ะอีกรอบนะครับ เด๋ว พี่มา พาเจ้าแสบไปอิ๊อีกรอบครับ" <น้องอมยิ้ม> ขณะวิ่งอุ้มเขาพาไปส้วมเป็นการด่วน และกำลังจะถึงห้องน้ำ ...... ปลาเข็มก็พูดว่า "ปี๊ !! วิ่งจู้ดเร็วๆ อีกดิ หนูชอบให้ปี๊วิ่งจู้ดเร็วๆ เลย" . .

ป่าปี๊: โธ่! ไอ้หมาน้อย ของปี๊ เอ้ย ^^

บันทึกของวันที่ปลาทู เจอกับ Boss ตัวใหญ่

2021-04-10T20:06:00.011+07:00

บันทึกของวันที่ปลาทู เจอกับ Boss ตัวใหญ่

“ป่าปี๊! T_T หนูไม่อยากเรียนคุมองแล้วอะ!!

ปลาทูเดินกลับขึ้นมาบนรถ นั่งเงียบ สายตามองปี๊เริ่มเอ่อล้น เขาเริ่มร้องไห้ ท้อแท้ หมดพลัง สายตาเต็มไปด้วยน้ำตาลูกผู้ชาย บอกย้ำๆว่า “ป่าปี๊! T_T หนูไม่อยากเรียนคุมองแล้วอะ!! ป่าปี๊มองลูกชายด้วยความสงสาร เป็นห่วง สถานการณ์บ่ายนี้เกิดขึ้นในวันที่ต้องไปเรียนพิเศษคณิตศาสตร์ที่ศูนย์แถวบ้าน ป่าปี๊กับพี่เข็มช่วยกันประคองใจของน้อง พยายามพยุงใจให้ข้ามผ่านน้ำหลากในวินาทีนี้ไปก่อน ..

สอบถามกันแล้วว่าไม่เกี่ยวกับคุณครูที่เรียน แต่หากเป็นความเครียดที่ต้องต่อสู้กับความพยายามที่ตัวเองไม่อยากพยายาม แต่ก็ยังพยายาม แล้วเกิดอาการที่เรียกว่า “หนักอึ้ง” ในใจจนมันดันให้ทะลักออกมาเหมือนน้ำป่าหลาก

ป่าปี๊ชวนถามไถ่ “ไหน..มากอดกันก่อน เดี๋ยวเราไป ทานข้าวกันก่อนนะครับลูก” “ถ้าหนูสบายใจขึ้น ช่วยเล่าให้ปี๊ฟังหน่อยนะ ว่าเมื่อกี้หนูรู้สึกยังไง” รถเคลื่อนตัวออก จุดหมายคือร้านผู้พันฯ ริมถนนกาญจนา

“วันนี้เหมือนเราปล่อยให้ “ตัวบอส” มันโตจนตัวใหญ่แล้ว เราต้องมาสู้กับ “บอสตัวใหญ่” ในวันที่เราพลังไม่พอรึปล่าวครับ ? ปี๊มองกระจกส่องหลังสบตาลูกชาย

น้ำตาลูกชายยังออกมาไม่หยุด (พี่เข็มลูบหัวน้อง มองป่าปี๊ เราสบตากันที่กระจกมองหลัง คิดว่าเราควรให้น้องร้องไห้เยียวยาตัวเองไปก่อนดีกว่า )

4ชั่วโมงก่อนหน้า ....

10.45am. “ปลาทูครับ วันนี้ม่ามี๊ดูแลอาโน๊ะนะครับ ส่วนเรามีไปเรียนที่ศูนย์นะครับ หนูตรวจดูนะครับลูก ว่าชีทการบ้านทำครบแล้วหรือยังครับ ป่าปีอยากออกประมาณเที่ยง ทันไหมครับ ”

“ยังไม่ครบครับป่าปี๊ ยังไม่ได้ทำ 3ชุดครับ เดี๋ยวรีบทำครับ ” (ปลาทูตอบและถือการบ้านนั้นไปทำอย่างรับผิดชอบ แต่สัปดาห์นี้ผิดแผนไปหน่อย)

ที่ร้านลุงผู้พันแซนเดอร์ ริมวงแหวนฯ

ป่าปี๊ชวนคุยเสริมแรงเล่าที่มาที่ไป ของจุดประสงค์ของการเรียนพิเศษคณิตศาสตร์แบบคุมองว่า “ผลลัพท์ของการเรียนเลขเป็นของแถมครับ แต่เราจะได้ “วินัย-ความรับผิดชอบ”ที่จะเสริมสร้างพวกหนูต่อไปนะครับ” ป่าปี๊ ภูมิใจกับการที่ได้เห็นหนูจัดการ เอาชนะภารกิจของแต่ละวันสำเร็จนะครับลูก ส่วนผลที่ได้จากการเรียนเลขจะเป็นของแถมให้กับลูกนะครับ

“.....ไม่รู้ว่าหนูจำวันแรก ก่อนที่หนูยังไม่ได้เรียนคุมองได้ไหมครับ เมื่อก่อน หนูต้องใช้นิ้วทุกนิ้วที่มี (แถมนิ้วเท้าด้วยในบางครั้ง) เพื่อช่วยหนูคำนวนอะไรสักอย่าง แต่ดูวันนี้สิครับ หนูจับคู่ตัวเลขได้หมด, หนูหารเศษส่วน หนูคำนวนหา ห.ร.ม หรือ ค.ร.น ได้หมดแล้ว นี่ยังไม่นับ ค.ว.ย ด้วยอีกนะ ^__^

ปลาทู ร้อง “เฮ้ย ป่าปี๊!??? ค.ว.ย. !!!!

อ๋อ!!! ก็คือ คิด – วิเคราะห์ - แยกแยะ ไงลูก (เรียกร้อยยิ้ม แบบพลังกลับมาใกล้เต็มร้อยได้บ้าง)

ป่าปี๊ อยากบอกหนูว่า ม่ามี๊กับป่าปี๊ ภูมิใจที่ได้เห็นหนู จัดการบอสตัวเล็ก ของหนูได้ในแต่ละวันนะครับ เราจะไม่ปล่อยให้ “ตัวบอส” ของแต่ละวันมันแอบตัวโตขึ้น หรือรวมร่างกัน แล้วจัดการเราในวันเสาร์ ในวันที่เรามีพลังน้อยแบบคราวนี้ อีกแล้วดีไหมครับลูก

เจ้าตัวสบตา ขณะสองมือกำลังแทะวิงแซ่บ ก่อนตอบว่า “ครับป่าปี๊” ^_^

ไม่รู้วันหน้าจะเป็นยังไง ปี๊มี๊ ขอให้กำลังใจลูกๆ กันต่อไปนะครับ つづく

(ติดตามตอนต่อไป กับเอาใจช่วยเด็กๆด้วยนะครับ)

ป่าปี๊เองครับ

เมย.64

วันดีดีอีกวันในช่วงโรคระบาด

2020-04-11T14:08:00.005+07:00

วันดีดีอีกวันในช่วงโรคระบาด

ในตอนสายของวันหยุด ที่ภายนอกอุณหภูมิ34องศา ลมสำเภา(ลมจากทางทิศใต้) โบกมาให้เห็นยอดใบกล้วยพริวไหว ทุกคนในบ้านว่างเว้นจากภารกิจ ม่ามี๊ได้พักจากเสร็จสิ้นการเตรียมอาหารเช้าให้สมาชิกในบ้าน กำลังเอนหลัง ‘พักก่อน’ ที่เบาะหมอนสามเหลี่ยมยาวมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น อีกนัยหนึ่งอาหารมื้อเที่ยงที่กำลังวิ่งไล่ตามความสบายที่กำลังหดตัวลงก็กำลังใกล้เวลาเข้ามา เพียงแต่แก่นภายในแล้วคือความสุขใจที่ได้ดูแลสมาชิกในบ้านในระดับผู้โดยสารนั่งเที่ยวบินชั้นที่หนึ่งอยู่

🍃 ป่าปี๊ฝั่งตัวจมในกองหนังสือวรรณกรรม กับหนังสือหนาปึกที่ไม่เป็นมิตรกับวันหยุดอันน้อยนิดเช่นนี้ กล่องพัสดุที่พี่บุรษไปรษณีย์เพิ่งมาส่ง คาดเดาได้ง่ายว่าน่าจะเป็นหนังสืออีกเหมือนเคย เหมือนป่าปี๊กำลังหาบางอย่างที่บอกความหมายของชีวิต ป่าปี๊เคยถามหนูว่า ‘ถ้าเรารู้จริงๆว่าเราเกิดมาทำไม คงดีเน๊อะ?” ไม่รู้ว่าป่าปี๊มีความคืบหน้ากับคำถามนั้นไปแค่ไหนแล้ว แต่ทุกครั้งที่เรานั่งสมาธิก่อนนอนด้วยกัน ป่าปี๊มักพูดบางอย่างเบาๆในขณะที่เราทั้งหมดกำลังหลับตา มันทำให้ใจเราได้หยุด คิดตาม และอยากหาคำตอบไปกับคำพูดนั้นอยู่บ่อยครั้ง..!

🌿 ปลาเข็มยึดหัวโต๊ะกลาง อีกมุมคอมมอนรูมที่ใกล้กับปลั๊ก กำลังเชื่อมต่อกับโลกภายนอกที่พัดพากระแสความ ให้เกิดความสงสัยและรอยยิ้มไปในเวลาเดียวกัน นั้นคงเป็นการศึกษาการหมุนเวียนไปของโลกเทียบกับในมุมมองของตัวเองอยู่ มีการแปลความสื่อสารกับหัวไหล่ (เป็นคำล้อเลียนป่าปี๊ เวลาที่ลูกๆถามว่าป่าปี๊คุยยิ้มกับใครอยู่เหรอ เวลาที่อยู่เงียบๆกับหนังสือ)

น้องปลาทู ผมยาวรุงรัง ไม่ใช่เพราะร้านตัดผมที่ถูกปิดจากพรก.ฉุกเฉินแต่อย่างใด แต่ดูเหมือนว่านิยามของร้านตัดผมของเขาจะสิ้นไปแล้วตั้งแต่เริ่มปิดเทอมซัมเมอร์

ปลาทูปักหลักอยู่ในมุมหนึ่งในครัว ลำตัวยืดยาวขึ้นกว่าปิดเทอมคราวก่อน น้องบอกว่าปีนี้เขาตัวหนักขึ้นกว่าเดิม น้องมักจะนั่งพิงหลังให้กับประตูตู้เย็นสีทะมึนบนพื้นหินสีดำอย่างสุขใจ แสงแดดทอดผ่านหน้าต่างยาวกับประตูสื่อบอกว่านั่งได้อีกไม่นานต้องหามุมใหม่แล้วนะ

“หนูชอบนั่งมุมนี้ครับป่าปี๊ ..” 😊 สหายน้อยอธิบายป่าปี๊ด้วยใจเบิกบาน “พื้นมันเย็นดีครับ หนูเลยชอบนั่งตรงนี้”

ปิดเทอมนี้รู้สึกเหมือนยาวนานกว่าทุกปีที่ผ่านมา เพราะว่าโลกใบนี้ของเราเกิดโรคระบาด ผู้คนวิตกกังวล ระแวดระวังกันเอง ในภาษากายอาจแอบบอกว่าฉันไว้ใจเธอได้จริงรึปล่าว เพียงแต่ไม่ได้พูดออกมา

เพียงแต่ในความกังวลของคนทั่วทั้งโลก โควิด19 กลับนำพาสายลมแห่งความอบอุ่น ความรักความห่วงใยของครอบครัว พ่อแม่ เพื่อนผอง ญาติมิตร ส่งผ่านมาให้กับเราด้วย 🍃 ☀️

ความห่วงใยที่มากับ ลมสำเภา หรือลมว่าว ที่แล้วแต่จะเรียก. ยังทำให้เราได้กลับมามองเห็นว่า ความสัมพันธ์ภายในครอบครัวของเราแนบแน่น และแจ่มใสเพียงใด ถ้าเราได้ตื่นขึ้นมาแล้วยังได้เห็นรอยยิ้มกันในแต่ละวัน นั้นดีเพียงใด ผู้รู้นักคิดนักเขียนหลายท่านบอกว่า

‘ก่อนจะไปจัดการเรื่องใหญ่ ให้จัดการเรื่องเล็กๆให้ดีก่อน
ก่อนจะไปจัดการภายนอก ให้จัดการภายในก่อน
และให้สวมเครื่องช่วยหายใจให้ตนเองก่อน จะไปสวมเครื่องช่วยหายใจให้คนอื่น ..‘

ขอบคุณโควิด ที่ทำให้ได้เห็นว่า ความเป็น กับความไม่มี ไม่อยู่ กฏไตรลักษณ์นั้นแท้จริงแล้วเป็น เรื่องที่แนบชิดกันเพียงใด

ขอให้ทุกคน นอกจากจะดูแลสุขภาพตัวเองอย่างดีแล้ว ดูแลหัวใจของคนรอบกายรอบใจท่านด้วย

#เราจะผ่านโควิดไปได้ด้วยกัน

Pla+aaR = KhemTwo.11Apr20

google.com, pub-9600733857491815, DIRECT, f08c47fec0942fa0

“ทริปอีสาน เชียงคาน - อุดร ม่วนซื่น ปลาเข็มปลาทูพาไปเที่ยวค่ะ “

2018-01-02T14:39:00.002+07:00

บันทึกการเดินทางของสองเด็กน้อย ปลาเข็มปลาทู กับป่าปี๊ม่ามี๊ บนกว่า 1,700 กิโลเมตร ผ่าน 10 จังหวัด พบเจอความสวยงามของประเทศเรา ด้วยสายตาตัวเขาเอง เรียนรู้สิ่งแวดล้อมใหม่ ภาษา อาหาร ที่จะช่วยให้เขาเติบโตต่อไป “ทริปอีสาน เชียงคาน - อุดร ม่วนซื่น “ ในรูปแบบคลิปบันทึกการเดินทาง ✨❤️

ความสุขอยู่ใกล้ๆตัวเรานี่เองครับ

เชิญคลิ๊กชมคลิปบันทึกการเดินทางได้เลยค่ะ

https://youtu.be/-byUpD5dtE0

เด็กน้อย กับภาพที่เขาวาด

2017-11-27T14:00:00.005+07:00

โรงเรียนของหนู ไม่ไกลจากกรุงเทพเลย แต่ยังขาดแคลนมาก

ในสมัยที่ผมทำงานอยู่กับบริษัทในกลุ่มเครือยูทีซี (UTC Crop-USA) เราจะมีโอกาสได้ทำกิจกรรมร่วมกันในหมู่บริษัทที่มีบริษัทแม่เดียวกันอยู่ตลอดทั้งปี และหนึ่งในกิจกรรมที่ต้องยกเครดิตให้กับแม่งานหลัก ทีมกิจกรรมจาก บจก.แคเรียร์ ประเทศไทย ที่สร้างโปรเจคต้นแบบน่าสนใจมากๆชื่อว่า “Green Shoot” ที่สนับสนุนโรงเรียน และพัฒนาเด็กเล็ก (ชั้นประถม) กิจกรรมแบบนี้ในบริษัทอื่น ก็คงรวมเรียกว่าเป็นโปรเจค CSR ที่ตอบแทนสังคมส่วนหนึ่งนะครับ

ขอแตะรายละเอียดของกิจกรรมภาพกว้าง นิดเดียวนะครับ ว่าโครงการนี้มีอะไรให้เด็กได้เรียนรู้บ้าง ในหนึ่งโปรเจ็คเราจะรีโนเวทห้องเรียน โต๊ะเก้าอี้ ทาสีให้ใหม่ ติดแอร์ห้องที่โรงเรียนกำหนด(ประมาณ 3-4ตัว) และติดเครื่องกรองน้ำประปาตู้ใหญ่ ให้เด็กครูอาจารย์ ได้ไว้ใช้ดื่ม วันกิจกรรมหลัก อันเป็นวันหลังจากส่งมอบห้องเรียนแล้ว จะเป็นวันกิจกรรมรวมในลักษณะที่เป็นการละลายพฤติกรรมทั้งของพี่ๆ ที่มาร่วมช่วยกิจกรรม กับทั้งน้องๆในช่วงเช้า พอบ่ายๆ จะเป็นการเข้าฐานกิจกรรมโดยแบ่งเป็นทีมๆ ซึ่งฐานกิจกรรมจะเกี่ยวกับการเรียนรู้ของพวกเขาเช่น ฐานแปรงฟัน ที่จะสอนวิธีการแปรงฟันที่ถูกต้องให้กับอนาคตของชาติเรา พร้อมกับแจกอุปกรณ์ให้ติดกลับบ้านไปด้วย ฐานวิทยาศาสตร์, ฐานการทำขนม

สิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากพักกลางวันวันนั้น คือ "ก๊วยเตี๋ยว" เป็นเมนูสุดยอดปรารถนาของเด็กทุกคนด้วยในวันนั้นนะครับ ผมก็ด้วย .. ^__^

ภาพจากกิจกรรมกรีนชู้ด(ผมถ่ายตอนนั่งอยู่ในกลุ่มที่เขาแบ่งกับน้องๆ)

และต่อมาเป็นฐานที่ผมไปร่วมดูแลน้อง คือ ฐานระบายสี ฟังดูไม่น่ามีอะไรใช่ไหมครับ เราแจกกระเป๋าผ้ารูดปิดปากถุงได้ และใช้สะพายหลังเป็นเป้ได้สีขาวเกลี้ยงๆ เรามีสีเทียนหลากหลายสี เราเปิดให้เด็กๆ วาดสิ่งที่เขาอยากวาดลงไป โดยใช้สีเทียนชนิดพิเศษที่ ภายหลังเราจะไปตากแห้ง และ จะใช้เตารีดรีดทับภาพที่น้องๆสร้างสรรค์ และให้เขาเก็บกระเป๋าที่เขาเพ้นด้วยตัวเองไว้ใช้ต่อไปได้ ในวันนั้นเรากำหนดธีมให้ว่าเป็น “ครอบครัวของฉัน

สื่อสารเรื่องรักธรรมชาติ

มาถึงตรงนี้ มุมมองของผมถูกทำให้เปลี่ยนไปตั้งแต่ผมได้เป็นกรรมการที่จะช่วยกันคัดว่า ภาพไหนองค์ประกอบครบถ้วน และจะได้รับรางวัลทุนการศึกษาเพิ่มเติม   ....พี่ยาหยี เป็นกรรมการร่วม ท่านเป็นผู้บริหารที่จบมาทางด้านจิตวิทยาแชร์การดูภาพให้ผมทราบ พอสรุปใจความได้ว่า

“เด็กเล็กๆ สภาวะจิตของเขาจะ ใส ซื่อ บริสุทธิ์ ภาพที่เขาวาดลงไป เป็นการสื่อสารระหว่างความทรงจำในชีวิตของเขา ที่สะท้อนออกมาแบบตรงไปตรงมา."

"บางคนวาดภาพบ้าน มีภาพคนอีกคน หรือ มีภาพคนแก่ หรือ ภาพหมา ใช้สีทึบๆ ดำๆ เหมือนบอกเราว่าชีวิตเขาไม่มีอะไรสดใสเอาเสียเลย และเมื่อได้ลองสอบถามคุณครูท่านที่เป็นกรรมการร่วมถึงครอบครัวของเด็กคนนั้น ก็พบว่า เด็กหลายคนในโรงเรียนนี้ อยู่กับปู่ย่า หรือตายาย พ่อแม่ของเขาไม่ได้อยู่ด้วย เนื่องจากไปทำงานต่างถิ่น"

เรื่องราวของเด็ก คนนึ่งเขาต้องดูแลคุณปู่ที่กำลังป่วยอยู่ลำพังปู่-หลาน ระหว่างมาโรงเรียน จะมีหมา ที่อยู่เป็นเพื่อนคุณปู่ ก็ถูกถ่ายทอดผ่านภาพที่เขาระบายออกมา ฟังดูแล้วแอบห่วงนะครับ แต่หวังใจว่าความยากลำบากจะเป็นกำไรพลักดันชีวิตให้กับเด็กๆด้วยในเวลาเดียวกันครับ

สลับมุมมาที่ภาพสดใสบ้าง ลักษณะภาพไม่ได้หมองหม่นกันทุกคนนะครับ ส่วนมากแล้วเด็กๆ จะระบายสีสดใส ใช้สีฉูดฉาด จินตนาการ เราจะได้แอบมองวิธีการวาดและวิธีการลงสี หรือให้สีของเด็กๆ ที่แสดงถึงความมั่นใจในสภาวะอารมณ์ มีระดับอารมณ์ (EQ) อย่างไร จากกิจกรรมนี้

ลายเส้นปลาทู ตอน๔ขวบ สื่อสารครอบครัว

ในตอนท้ายเราช่วยกันเก็บรวมกระเป๋าที่น้องๆ เพ้นท์แล้วหลายร้อยใบ มาแขวนตากลมภายนอกอาคารเรียน จัดเป็นชั้นๆ ภาพเรื่องราวที่น้องๆ เพ้นท์ลงบนกระเป๋าพื้นสีขาว สื่อสารกับเราชัดเจนให้เห็นถึงความสุขของพวกเขาเวลาที่อยูกับครอบครัว ในหลากหลายบริบท ต่างจำนวนสมาชิก เราค่อยๆถือใบให้คะแนนเดินชมภาพฝีมือน้องๆไปเรื่อยๆ จนเรารู้สึกได้ว่า กิจกรรมนี้ไม่ได้ปลดปล่อยอารมณ์สุนทรีย์ของน้องเพียงฝ่ายเดียว ภาพของน้องๆ ได้ปลดปล่อยผมด้วย ภาพของเขา ขยายพื้นที่ในมุมมองของผมให้มีเพิ่มขึ้นกว่าเดิม ..

ครั้งนั้นผมยังไม่มีครอบครัว แต่กำลังอยากมีครอบครัว เลยแอบจดจำ และสังเคราะห์กิจกรรมนี้ไว้ขึ้นใจ เผื่อวันหนึ่งจะได้มานั่งมองภาพที่ลูกของตัวเองวาดบ้าง ถ้าหากมีโอกาส (คิดในใจครับ ^_^\)

ปลาทูวาดสื่อสารวันพ่อ ตอน๕ขวบ

มาถึงวันนี้ ปลาเข็ม ๙ขวบ ปลาทู ๗ขวบแล้ว เลื่อนฐานะตัวเองมาเป็นคุณพ่อลูกปฐมวัย ได้มีโอกาสมองภาพลูกตัวเองในหลายๆโอกาส และยังคงแอบอมยิ้มเสมอที่ ได้เห็นเขาวาดภาพ “ผู้ชายตัวอ้วน..มีแว่นบ้างไม่มีบ้าง กับภาพผู้หญิงสวยผมยาว จับมือกับเด็กชายเด็กผู้หญิง” อยู่ในภาพวาดเวลาที่พวกเขาวาดภาพเล่น หรือต้องวาดไปส่งคุณครูครับ

“เหตุการณ์ชิ้นเล็กๆ ที่ปะติดปะต่อเป็นความทรงจำของพวกเขา ทำให้เราได้ระลึกเสมอครับ ว่า เราก็คือคนหนึ่งที่ช่วยปะติดปะต่อภาพนั้นให้กับเขาอย่างไรด้วย ..

อ๋าครับ

พฤจิกายน ๒๕๖๐

ปลาทูวาดภาพวันพ่อ เผื่อให้คุณปู่ คุณย่า

Plakhem drawing @ 8 yrs.

ปลาเข็มวาดภาพกิจกรรมวันแม่ ปี ๖๐

ปลาทูสื่อสารผ่านการ์ดกำลังใจ ที่บ้านเรามักทำ และแอบให้กัน

iPad Tip - เมื่อคีย์บอร์ดมันอยู่ที่กลางจอไอแพดของหนู

2016-12-13T16:34:00.000+07:00

#iPadTip

เมื่อวันก่อนวัยโจ้ (พี่ปลาเข็ม) มีคำถามคาใจคากับเครื่องไอแพด๒ ของเขา เจ้าตัวปักใจว่ามันต้องเป็นเรื่องที่ไอแพดที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับอายุของเขา น่าจะต้องเก่าไปแล้วแน่เลย ...

พี่ปลาเข็มเดินหน้ามุ้ยๆ มาหาป่าปี๊

พี่เข็ม : ป่าปี๊คะ หนูเข้าใจว่าไอแพดของหนูมันน่าจะเก่าเกินกว่าจะใช้ต่อได้แล้วละมั่งคะ..?!?

ป่าปี๊ : “มันเป็นยังไงคะ ลูกเข็ม”

พี่เข็ม : “ คือว่าเวลาที่เราพิมพ์อะคะ คีย์บอร์ดมันกระเถิบขึ้นมาอยู่กลางจอตลอดเลยคะ หนูมองข้อความข้างหลังไม่เห็นเลยคะ แต่ก่อนคีย์บอร์ดมันจะอยู่ล่างสุดของจอตลอดนะคะ ป่าปี๊ดูสิคะ? ...สงสัยว่าเราต้องซื้อเครื่องใหม่แล้วละคะป่าปี๊”

(แสดงภาพคีย์บอร์ดกลางจอ)

(ลูกสาวพูดจายังกะเป็นลูกสาวสตีฟ จ็อป) “

ป่าปี๊ : “ไหนครับ ป่าปี๊ดูหน่อย อึ๊ม! มันอยู่กลางจอจริงๆ ด้วย ป่าปี๊ถามผู้รู้แป๊บ (หยุกยิกๆ-ก๊อกๆแก๊กๆ-มุชิๆ )”

“อ๋อ! ได้แล้วครับ ปริศนามันอยู่ตรงหัวมุมนี่ครับ ตรงมุมด้านล่างของคีย์บอร์ด นี่ไง (ตามภาพ) เราเอานิ้ว ไปจิ้มที่มุม อย่างนี้นะคะ แล้วลากกลับลงมาด้านล่างที่เดิมได้เลยคะ” (ป่าปี๊โชว์อ็อฟเลยทีเดียว)
.

จริงๆแล้วมันสามารถแยกคีย์บอร์ดออกเป็นสองข้างได้อีกด้วยนะ ดูดิๆ (^^)/

พี่ปลาเข็ม : “โห! ป่าปี๊เก่งจังเลยคะ เย้ๆ .. ว่าแต่... แบบนี้หนูก็อดได้เครื่องใหม่อะดิป่าปี๊!

ไม่น่าเลยนะคะ ...!

พี่เข็มกับน้องทู เรียนรู้วัฒนธรรมญี่ปุ่นผ่านกิจกรรม

ไฟ๊โต๊ะ! สู้! เพื่อไอแพด

เมื่อป่าปี๊ลุยน้ำ

Daily PlaTwo - เหตุเกิดที่ซัมเมอร์ ปี 59

2016-04-21T12:14:00.001+07:00

ค่ำวันหนึ่ง ปลาทู นั่งเล่นแพดอยู่หน้าทีวี ป่าปี๊กลับมาจากทำงาน ยิงมุขมาตราฐานถามลูกๆ

PP- What’s the cool things at school today?

PK: “ป่าปี๊! วันนี้ เพื่อนชื่อนัทพลักหนูหัวโขกตรงประตูเลย

(ลงทุน Demon ให้ดูโดยเดินไปเอาหัวโขกตรงลูกบิดประตู พี่เข็มเหลือบตามองว่า ไมน้องลงทุนขนาดนี้ ^_^)

PP- “อ้าว! แล้วไม่เจ็บเหรอลูก....ไมเป็นเป็นงั้น เล่นกัน หรือเพื่อนแกล้งครับ?

PK- “หนูไม่รู้ หนูเดินอยู่ข้างหน้า นัทก็พลักหนู หัวเลยไปโดนประตู ตอนนี้หายเจ็บแล้วป่าปี๊

PP- “เพื่อนขอโทษหนูยัง? แล้วหนูทำไงกับเขา..คืนไหม? “เป็นป่าปี๊ ถ้าเขาไม่ขอโทษ ป่าปี๊ จะชกเขากลับเลย” หรือถามว่า “หรือจะไขว้กะเรา?”

(ป่าปี๊อมยิ้มแกล้งยุปลาทูส่ง และกำหนดสถานการณ์ ทางสองแพ่งให้ปลาทูเลือกตัดสินใจ)

PK : “หนูเดินกลับไปหาเขา ถามนัทว่า ขอโทดยัง? (แสดงสีหน้าเข้ม!ดุดันมว๊าก) แล้วเขาก็รีบขอโทษ หนูเลยให้อภัย...แต่แค่ครึ่งเดียว และหนูจะไม่ชกเขาตามที่ป่าปี๊บอกหรอก เพราะเขายังเคยทำดีให้กับหนูนิดนึง”

-`๏ ’- Cozy Travel เรียนรู้ ซึมซับความแตกต่างทางวัฒนธรรม เดินเที่ยว สิงคโปร์ กับหนูปลาเข็มปลาทู พักย่าน Bugis คะ -`๏ ’-

2016-04-19T21:39:00.002+07:00

มหากาพย์รีวิวทริป ๕วัน ๔คืน การเดินทางไป ปตท. เอ้ย ต่างประเทศครั้งแรกของนู๋ปลาเข็มกับน้องปลาทู

ไปเรียนรู้ผ่านสัมผัสทั้ง๕ มีเฉียดๆสัมผัสที่๖ ของ ๒เด็กน้อยด้วยกันนะคะ

http://pantip.com/topic/35056625

หนูปลาเข็มเองคะ

นิทานสีขาว : ช็อคโกแลต

2015-10-16T16:45:00.000+07:00

เวลาเราเจอบทความดีๆ เรามักพอจำได้เลาๆ แต่พอจะกลับไปหาเรื่องราวมาอ่านให้ละเอียด กลับหาไม่เจอ ผมเลยถือเอาเพจนี้ เป็นที่เก็บความทรงจำดีๆ ที่ผ่านเข้ามาในระหว่างวันครับ

พี่เข็ม๗ขวบ ปลาทู๕ขวบ -เริ่มว่ายน้ำได้แล้ว ดำน้ำโชว์กล้องใหม่ป่าปี๊

พี่เข็ม๗ขวบ ปลาทู๕ขวบ ไปเที่ยวมูร่าฟาร์ม หัดทำไอศรีมกับพิซซ่า ที่ฉะเชิงเทรากัน

ช่วงนี้ ชอบอ่าน ชอบฟังนิทานมาก เพราะอยากมีนิทานสะสมอยู่ในร่างกาย เอาไว้เล่าให้ลูกฟัง สำหรับการเล่านิทานที่บ้านเรา กลายเป็นวิธีการสื่อสารเรื่องการเรียนรู้บทเรียนชีวิตผ่านนิทานที่ฝากแง่มุมดีๆ ให้เรามีกำลังใจในการดำเนินชีวิตต่อไป และเพิ่มความเข้มแข็งในการมองโลกด้านบวก ให้มีต่อไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ

พี่เข็ม๗ขวบ น้องทู๕ขวบ ไปเที่ยวหัวหินกัน พักซีเครท การ์เด้น

วันนี้ ผมได้อ่านนิทานผ่านเพจพี่ Prakal's blog ซึ่งผมเป็นแฟนเพจมาตลอด เป็นขนาดถึงเอางานเขียนของพี่ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร ไปอ้างอิงในงาน IS ขณะที่ผมเรียนปริญญาโทเสียด้วย ติดตามอ่านด้วยกันครับ

นิทานสีขาว เรื่อง ช็อคโกแลต ของท่านผู้เขียนคนเดิม ดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา ซึ่งอยู่ในหนังสือนิทานสีขาว ของสำนักพิมพ์ฟรีมายด์ มาให้อ่านกันอีกเรื่องหนึ่งครับ เผื่อว่าจะได้แง่คิดสอนใจ และจะช่วยลดความเหนื่อยล้าจากการทำงานลงได้ไม่มากก็น้อยครับ

บั๊ดเป็นเด็กชายตัวเล็ก ๆ อายุ 10 ขวบ วันหนึ่งป้าของบั๊ดมาเยี่ยมครอบครัวของบั๊ดที่บ้าน ป้าเพิ่งไปเที่ยวต่างประเทศมาจึงซื้อของมาฝาก พ่อ แม่ และบั๊ดมากมาย แต่ที่บั๊ดเห็นแล้วตาลุกวาวคือช็อกโกแลตแท่งโตที่ป้าบอกว่าเป็นยี่ห้อที่อร่อยที่สุดของประเทศนั้น

ความจริงบั๊ดเป็นเด็กเอื้อเฟื้อคนหนึ่ง แต่ครั้งนี้เขาเลือกที่จะเก็บช็อกโกแลตไว้กินคนเดียว เพราะเป็นสิ่งที่เขาชอบมาก ดังนั้นเมื่อป้ากลับไปแล้วบั๊ดจึงคว้าช็อกโกแลตแล้ววิ่งเข้าไปในห้องนอนของตัวเองทันทีโดยที่พ่อและแม่ไม่ทันได้สังเกตเห็น

“เอาเข้ามากินในห้องอย่างนี้ไม่มีใครแย่งเราได้ เราจะได้กินช็อกโกแลตแท่งนี้ให้เต็มที่ไปเลย” บั๊ดพูดกับตัวเองด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง

พี่เข็ม๗ขวบ ปลาทู๕ขวบ ไปเที่ยวศูนย์แสดงพันธุ์สัตว์น้ำ สมุทรสาคร

ภาพที่ร้านอาหาร หัวหิน

บั๊ดลงมือแกะห่อช็อกโกแลตพลางจินตนาการถึงรสชาติเข้มข้นหวานมันที่กำลังจะแตะลิ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า แต่แล้วจู่ ๆ ก็มีเสียงร้อง เรียกชื่อเขาดังมาจากหน้าบ้าน

“บั๊ด บั๊ด ยู้ฮู! บั๊ด”

เสียงเรียกแบบนี้คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเพื่อน ๆ ของเขาเอง พวกนั้นคงชวนไปเตะฟุตบอลเหมือนทุกวัน แต่วันบั๊ดแสร้งทำหูทวนลมเสีย เพราะเขาอยากกินช็อกโกแลตมากกว่าออกไปวิ่งเล่น

“บั๊ด บั๊ด เฮ้! บั๊ด อย่ามาทำไก๋ เรารู้นะว่านายอยู่บ้าน นั่นไง รองเท้านายวางอยู่นั่น เราเห็นนะเพื่อน”

เพื่อนของบั๊ดฉลาดเป็นกรด บั๊ดจึงต้องวางช็อกโกแลตแล้ววิ่งไปที่หน้าต่าง

“โทษทีเราหลับอยู่ พวกนายมีอะไรหรือเปล่า” บั๊ดชะโงกหน้าออกไปถามจึงได้รู้ว่าเพื่อน ๆ มากันหลายคนทีเดียว เพื่อนคนที่ตะโกนเรียกบั๊ดตอบว่า

“จะมีอะไรล่ะ ก็มาชวนไปเตะบอลน่ะสิ นายนัดพวกเราเองนะ จำไม่ได้รึไง”

“วันนี้เราไปไม่ได้แล้ว พวกนายไปเล่นกันก่อนเถอะ”

“ทำไมล่ะ”

“เรา…” บั๊ดคิดคำแก้ตัว “อ้อ ใช่แล้ว เราต้องทำการบ้าน”

“การบ้านอะไร” เพื่อนอีกคนถามขึ้น บั๊ดจึงได้รู้ว่ามีคนที่เรียนห้องเดียวกันกับเขาปะปนอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย บั๊ดตกใจ “ไม่มีสักหน่อยนี่นา” เพื่อนห้องเดียวกันคนนั้นหันไปพูดกับคนอื่น ๆ แล้วเด็กชายที่ตะโกนเรียกบั๊ดจึงร้องถามบั๊ดว่า

“เฮ้ บั๊ด นายเป็นอะไรกันแน่..หรือว่าพ่อซื้อเกมใหม่มาให้แล้วแอบเล่นคนเดียว..ดีล่ะ พวกเราจะขึ้นไปบุกห้องนอนเพื่อเล่นเกมสุดมันนั้นด้วย”

‘ถ้าพวกนี้มาเห็นช็อกโกแลตเรา เราก็จำต้องแบ่งให้ แล้วจะเหลือกินเองสักเท่าไรล่ะ’ สมองของบั๊ดคิดเรื่องช็อกโกแลตขึ้นมาทันที แล้วปากเขาก็ร้องขึ้นเร็วเท่าความคิดว่า

“ไม่มี ๆ ไม่มีอะไรทั้งนั้น เอาล่ะ ๆ เราจะลงไปเดี๋ยวนี้ พวกนายรออยู่ตรงนั้นแหละ”

พูดจบบั๊ดก็วิ่งกลับมาที่เตียงนอนแล้วเอาช็อกโกแลตที่แกะค้างไว้แต่ยังไม่ได้กินแม้แต่น้อยซุกไว้ใต้ผ้าปูที่นอน เพราะเป็นที่ที่เขาแน่ใจว่าจะปลอดภัยจากมนุษย์ทุกคนในโลก จากนั้นจึงวิ่งลงไปหาเพื่อน ๆ ที่รออยู่ด้านล่าง

เด็ก ๆ เล่นฟุตบอลกันตั้งแต่บ่ายถึงเย็นจึงชวนกันเลิก วันนี้ทุกคนยังไม่กลับบ้านของตัวเองทันที แต่กลับชวนกันไปเล่นที่บ้านของบั๊ดต่อ บั๊ดซึ่งมีใจพะวงถึงแต่ช็อกโกแลตใต้ผ้าปูที่นอนอยู่ตลอดเวลาจำต้องตอบรับคำขอของเพื่อนๆ อย่างเสียไม่ได้

ปกติเวลาบั๊ดชวนเพื่อน ๆ มาเล่นที่บ้าน เขาจะพาเพื่อน ๆ ขึ้นไปเล่นบนห้องนอน แต่วันนี้บั๊ดไม่เอ่ยปากชวนใครขึ้นไปบนห้องนอนของเขาเลย ดีที่แม่ของบั๊ดทำขนมอบไว้จึงนำขนมอบและน้ำหวานมาให้บั๊ดและเพื่อน ๆ กินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ ทุกคนสนุกสนานเฮฮายกเว้นบั๊ด แต่ก็ไม่มีใครสังเกตเห็น

‘เมื่อไรเจ้าพวกนี้จะกลับไปเสียทีนะ เราเสียเวลาอยู่กับพวกมันมาทั้งวันแล้ว เราอยากกินช็อกโกแลตของเราเสียที’ บั๊ดคิดซ้ำไปซ้ำมาด้วยความหงุดหงิด

กระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น เด็ก ๆ จึงขอตัวกลับบ้าน บั๊ดดีใจมากแต่ต้องเก็บซ่อนอาการไว้ ครั้นเพื่อน ๆ กลับไปจนหมดแล้ว บั๊ดจึงรีบวิ่งขึ้นบันไดแต่สวนกับพ่อที่เดินลงมา และถามบั๊ดว่า

“ลูกเห็นช็อกโกแลตที่ป้าซื้อมาฝากบ้างไหม เห็นป้าบอกว่าอร่อยนักหนา พ่อก็เลยจะชิมดูเสียหน่อยว่ารสชาติเป็นอย่างไร แต่หาเท่าไรก็หาไม่เจอสักที”

บั๊ดอึก ๆ อัก ๆ เพราะไม่ค่อยอยากแบ่งช็อกโกแลตให้ใคร แต่เมื่อเป็นพ่อก็ไม่อาจปฏิเสธได้ ดังนั้นเขาจึงพาพ่อไปที่ห้องนอนและเปิดผ้าปูที่นอนออก ทันทีที่ได้เห็นของวางอยู่ สองพ่อลูกร้องออกมาด้วยความตกใจ

ช็อกโกแลตแท่งนั้นยังวางอยู่ที่เดิม แต่ไม่อยู่ในสภาพที่จะกินได้อีกต่อไป เนื่องจากกองทัพมดได้จัดการกัดกินช็อกโกแลตแท่งนั้นจนกลายเป็นรูพรุนไปเสียทั้งแท่ง พ่อของบั๊ดจึงต้องเอาช็อกโกแลตแท่งนั้นไปทิ้งถังขยะก่อนจะมาสอบถามความจริงจากบั๊ดซึ่งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

เมื่อรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว พ่อก็พูดกับบั๊ดว่า “เพราะลูกแกะซองช็อกโกแลตทิ้งไว้ มดจึงได้กลิ่นและไปบอกเพื่อน ๆ ของมันให้มากินช็อกโกแลตด้วยกัน นั่นเป็นเพราะพวกมันไม่หวงสิ่งดี ๆ ไว้กับตนเพียงตนเดียว แต่รู้จักแบ่งปันสิ่งดี ๆ นั้นให้กับเพื่อน ๆ ของมันด้วย มดทุกตัวจึงได้กินช็อกโกแลตอร่อยแท่งนี้อย่างมีความสุข แต่สำหรับลูก ลูกคิดแต่จะกินให้อร่อยคนเดียว อยากมีความสุขเพียงคนเดียว สุดท้ายลูกก็จะไม่เหลืออะไรอย่างนี้เอง จำไว้นะ สิ่งดี ๆ มีไว้แบ่งปัน มิใช่เก็บไว้กับตัวเอง”

บั๊ดปล่อยโฮด้วยความเสียใจที่ตัวเองตระหนี่ไม่รู้จักแบ่งปันสิ่งดี ๆ เพื่อคนอื่น จึงต้องเสียช็อกโกแลตไปทั้งหมด ต่อไปนี้เขาจะทำตัวเสียใหม่อย่างที่พ่อสอน

พ่อกอดบั๊ดและปลอบเขาอย่างอ่อนโยน

พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ คลอง๕

บทสรุปของผู้แต่ง

เพียงแค่แบ่งปันสิ่งดี ๆ ที่เรามีอยู่แล้วให้คนอื่นบ้าง ไม่ต้องมากมาย แบ่งให้เขาเท่าที่เราจะให้ได้ และเพียงพอที่จะทำให้เราเห็นรอยยิ้มสวย ๆ และได้ยินเสียงหัวเราะดัง ๆ ของเขาก็พอ

การแบ่งปันอาจจะทำให้เราเหลือสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขน้อยลง แต่จะเพิ่มกลิ่นแห่งความสุขให้อบอวลอยู่ในโลกมากขึ้น และเราเองก็จะ ได้รับความสุขเพิ่มขึ้นอีกจากเรื่องดี ๆ ที่เราทำลงไป ก็เหมือนเวลาเราเล่าเรื่องตลกให้ใครฟังนั่นล่ะ เราไม่ได้ต้องการเงินทองจากเขาสักหน่อย เราแค่อยากให้เขายิ้มหรือหัวเราะไปกับเรื่องที่เราเล่า แค่นั้นเองที่เราอยากเห็น และแค่ได้เห็นก็ทำให้เรามีความสุขได้แล้ว

พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ เอกมัย

อ่านจบแล้วรู้สึกอย่างไรกันบ้างครับ สิ่งดีๆ ที่เรามี เราก็ควรจะแบ่งปันให้คนอื่น ในมุมของผมเอง เรื่องของความรู้ก็เช่นกัน หัวหน้างาน และผู้จัดการบางคน ที่เป็นคนเก่ง แต่ไม่ค่อยแบ่งปันความรู้ให้กับลูกน้อง สุดท้ายลูกน้องเองก็ทำงานไม่ได้ ทำงานไม่เป็น ทำงานผิดพลาด เพราะนายมัวแต่หวงความรู้ เพราะกลัวว่าตัวเองจะหมดความสำคัญ แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรที่ดีขึ้น ผิดกับการให้ความรู้ ผลจะทำให้ลูกน้องรู้มากขึ้น เก่งขึ้น และทำงานได้ดีขึ้น ผิดพลาดน้อยลง คนสอนเองก็รู้แน่นมากขึ้น เชี่ยวชาญมากขึ้น ซึ่งมันส่งผลดีต่อทั้งคู่ และสุดท้ายก็ส่งผลดีต่อองค์กรด้วยเช่นกันครับ

สงกรานต์ ปี ๒๕๕๘ เล่นน้ำในกะบะหลังกำลังฮิต

เครดิตที่มาของนิทานครับ

https://prakal.wordpress.com/2015/10/09/%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%B5%E0%B8%82%E0%B8%B2%E0%B8%A7-%E0%B8%8A%E0%B9%87%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%82%E0%B8%81%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%95/

พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ ท้องฟ้าจำลอง

ศูนย์แสดงพันธุ์สัตว์น้ำ สมุทรสาคร

ชายหาดหัวหิน

ถ่ายเซลฟี้เล่นกันป่าปี๊ ที่บ้านริมคลอง

อุโมงค์ปลา ศูนย์แสดงพันธุ์สัตว์น้ำ สมุทรสาคร

ฮีโร่ของผม (MY HERO)

2015-07-21T09:43:00.003+07:00

สมัยที่ผมยังเป็นเด็กซนคนหนึ่ง (๗-๘ปี) ที่เติบโตมาในย่านตลาดเก่าชานกรุงเทพฯ ผมเติบโตมากับเพื่อนทั้งรุ่นเดียวกันและรุ่นใหญ่ในตลาด ในช่วงปิดเทอม จึงเป็นช่วงที่มีความสุขของเด็กนักเรียนโรงเรียนวัดอย่างผมมากๆ

มีผู้ใหญ่ที่เคารพท่านหนึงพูดว่า “เด็กสมัยนี้ ของเล่นเยอะ เขาเลยจะมีเพื่อนน้อย ไม่เหมือนเด็กเมื่อก่อน ที่เด็กๆจะมีของเล่นน้อย แต่กลับกัน จะมีเพื่อนเยอะ” ในสมัยผม เรามีเพื่อนเยอะ เราจึงอยู่ไม่ติดบ้านเท่าไหร่ ความซ่าส์ของผมเป็นลำดับต้นๆของกลุ่มเพื่อนในวัยเดียวกัน ในแต่ละวันผมจะไปวิ่งเล่นจนเหนื่อยและจะกลับเข้าบ้านผุดเข้าผุดออก

แต่มีอยู่บ้านหนึ่งผมเข้าออกบ่อย คือ บ้านเจ้าเป้ง บ้านเป้งเป็นตึกแถวสองชั้น เป็นร้านขายของชำ ขายข้าวสารทุกชนิด ขายสินค้าหลายอย่าง ผมได้เรียนรู้ลักษณะของเมล็ดข้าว ก็จากการมานั่งเล่นที่บ้านนี้ว่า อะไรคือข้าวเหนียว อะไรคือข้าวเสาไห้ หรือข้าวหอม etc. สิ่งที่น่าสนใจที่สุดสำหรับผมที่อยู่ที่บ้านเป้ง คือ “ทีวี” หรือ “โทรทัศน์”

ในยุคนั้นหากบ้านไหนมีทีวีถือว่ามีฐานะพอสมควร บ้านเป้งมีทีวีสีตั้งอยู่บนเหล็กฉากแขวนติดไว้กับคาน เวลาดูต้องแหงนคอดู ไม่เกะกะร้าน ผมจะใช้เวลาส่วนใหญ่แอบตามมันกลับมาดูทีวีที่บ้านด้วยเสมอถ้ามีโอกาส และบางวันอาจไม่ได้ไปดูทีวี เพราะมีเรื่องทะเลาะกันกับเจ้าเป้ง ก็ไม่ไปดู (มีงอล) ไอ้เป้ง เป็นเพื่อนที่มีรูปร่างใหญ่ อวบหนา ตัวใหญ่กว่าผม คล้ายไจแอ้น กะโนบิตะ และใช่เลยผมจะมีเรื่องกับมันบ่อยที่สุด แต่ก็สนิทกัน พูดแล้วคิดถึงเจ้าเป้งเหมือนกันครับ เพราะพอเวลาเราโตมา เราต่างก็แยกย้ายไปตามเส้นทางของแต่ละคน พอได้ทราบเฉพาะเพื่อนบางคนที่ไม่ได้ย้ายบ้าน แล้วแม่ผมยังได้พูดถึงให้ฟังอยู่เวลาที่แกกลับไปเที่ยวหาเพื่อนๆที่ตลาดเก่า

ปู๋กับปลาทู พระราชนิเวศน์มฤคทายวัน หัวหิน

เย็นวันหนึ่งวันเกิดเหตุ ปกติทุกๆเย็นจะมีพี่ๆรุ่นใหญ่จากหลังตลาด เขาเอานวมมาซ้อมชกมวยกันตรงลานจอดรถตรงกลาง ผมเสร็จงานในบ้านแล้วจึงออกมาเดินเล่นนอกบ้าน พี่กร ลูกลุงขายกาแฟ เรียกผมให้เข้าไปหา แกบอกว่า อยากซ้อมมวยรึปล่าว ซึ่งผมก็แบ่งรับแบ่งสู้ เพราะยังไม่รู้ว่าจะต้องต่อยกับใคร และแล้วดวงไม่แคล้วกัน ผมเหลือบไปเห็น “เจ้าเป้ง” ถูกกำลังให้ใส่นวมอยู่ฝั่งตรงข้าม มีพี่ๆผู้ใหญ่หลายคนเริ่มล้อมวงเข้ามาดูว่า เราทำอะไรกัน พอเดาได้ครับ ผมต่อยกับเจ้าเป้ง ยกแรกผ่านไปอย่างบอบช้ำ ผมโดนอัดยับ ด้วยขนาดตัวที่เล็กกว่าหลายขุม แต่ผมยังไม่ยอม มีเสียงบ่นพวกพี่ๆ ว่าพวกมึงทำไมแกล้งมัน มันสู้ไม่ได้ เลิกๆๆ ..... จนผมได้ยินเสียงจากทางด้านหลังที่ทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้น คือเสียงพ่อผม พี่กรกำลังอธิบายให้พ่อผมเข้าใจว่าเราเล่นกัน

“พ่อ!! อย่าเพิ่งเข้ามา เราซ้อมเล่นกัน เดี๋ยวเลิกแล้วไม่ได้ต่อยจริง!?!” (แอบนึกในใจตาม ว่าผมเจ็บจริงนะพี่กร!)

“พ่อไม่ได้ว่าอะไร พ่อจะขอดูหน่อย ว่ามันสู้คนเป็นไหม!?!” พ่อผมบอกพี่กร พร้อมขยับเข้ามาในวง

ปู่กับย่า ทำทำบุญสงกรานต์รามัญที่บ้านบางกระดี่

คำพูดพ่อเหมือนมีพลังบางอย่างส่งมาให้ผม หรือไม่ ผมอาจกลัว.. ไม่อยากแพ้ให้พ่อเห็น ยกสองเริ่มขึ้น ผมวิ่งเข้าใส่เจ้าเป้งทันที ระดมหมัดเป็นชุดๆใส่หน้าใส่หัว ในใจคิดว่า ต้องคว่ำเจ้าเป้งให้ได้ พ่อจะได้ภูมิใจ

... แต่ปราฏิหารณ์ไม่มีจริงครับ T.T

ผมถูกเจ้าเป้งระดมหมัดกลับมาอีกหลายชุด จนพวกพี่ๆ เห็นว่าไม่รอดแน่หากปล่อยให้ชกต่อไปเลยยุติการชกไป แปลกดีนะครับ เวลาที่คนชกกัน ไม่ต้องมีกรรมการมาบอก เราก็รู้สึกได้ว่าเราแพ้หรือชนะ ผมก็เช่นกัน
พ่อเดินมาหาผม ถามว่าเจ็บอะไรไหม เวลานั้นผมอยากร้องไห้.. ผมเจ็บ..ผมแพ้ แต่ผมตอบว่า “ไม่เจ็บ” พ่อลูบหัวผม ก่อนพูดกับผมว่า “ไม่ว่าแพ้หรือชนะ ป๊าภูมิใจที่ลูกกล้าที่จะสู้.. ไป! กลับบ้านอาบน้ำ แม่ทำกับข้าวรอแล้ว”

ปู่กับหลานๆ ปลาเข็ม ๓ขวบ ปลาทู ขวบหน่อยๆ

วันนั้นถึงผมจะแพ้เจ้าเป้งอย่างไม่เป็นท่า แต่การได้เดินกลับบ้านกับพ่อในครั้งนั้น มันมีความสุขอยู่ในใจครับ จนทุกวันนี้ บางทีผมยังนึกอยู่บ่อยเวลาที่อะไรไม่เป็นไปอย่างที่เราคาดหวังว่า "ความพ่ายแพ้ ความล้มเหลว อีกมุมมองนึงก็จะมีเรื่องราวดีๆ และมีพลังแฝงซ่อนอยู่ ที่บางทีเราแพ้บ้างก็ได้ครับ"

ปู่กับย่า ที่พระอุโบสถ พระพุทธชินราช

ทริปหัวหิน ปี 2558

อ๋า

กรกฏาคม 2558

google.com, pub-9600733857491815, DIRECT, f08c47fec0942fa0

ปลาเข็มปลาทู - กิจกรรมงูเหลือมลอกคราบ

2015-02-08T00:05:00.001+07:00

กิจกรรมงูเหลือมลอกคราบ

เทคนิคการลอกครับ ใช้ปลายไม้จิ้มฟันสะกิดเบาๆไปตามแนวกาว ก็จะลอกออกง่ายคะ

ลอกคราบแย้วคะ❇. เหมือนไหมคะ

อุปกรณ์
1.กาวลาเท็ค
2.น้ำอุทัยทิพ หรือสีผสมอาหาร
3.แสงแดด กับลม

จุดประสงค์การเรียนรู้
1.ผู้เข้าร่วมกิจกรรม ถ้าเป็นเด็กจะถูกหลอก เอ้ย! ถูกฝึกให้รอคอยจนกาวแห้ง

2.ถ้าทาอีกชั้นจะฝึกรออีก5นาที อิอิ เพื่อผิวงูเหลือมที่หนาขึ้น

3.ระหว่างการรอคอย เด็กๆจะได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของกาวลาเท็คบนนิ้วของเขา และควบคุมการเคลื่อนตัวของกาวบนนิ้ว

4.ในการลอกแผ่นกาวออก สร้างความตื่นเต้น ค่อยๆลอกออกให้เป็นรูปนิ้ว เปรียบเทียบกับการลอกผิวหนังของงู เพื่อให้เขาไปสังเกตในธรรมชาติต่อไป

5.นำกิจกรรมไปประยุกต์ในการลอกลายสิ่งของ หรือทำความสะอาดฝุ่นฝังแน่นบนรีโมททีวีก็สามารถทำได้ครับ

กิจกรรมนี้ไม่หวงนะครับ ท่านไหนจะนำไปเล่นกับเด็กๆที่บ้านยินดียิ่งครับ

🍭ไม่รู้รอบหน้าจะหลอกมาทำอีกได้ปล่าวหนอ...

วันนี้หนูสนุกมากๆเลยคะ

2015-02-03T10:32:00.000+07:00

มีทักษะอันจำเป็นที่ควรทำได้ไม่กี่อย่างในวัยเด็กนะครับ ผมกำลังจะพูดถึงการทรงตัว การขี่จักรยาน มีหลายวิธีที่เราสามารถขี่และปั่นจักรยานได้ ซึ่งเมื่อลองนึกย้อนไปในสมัยครั้งตัวเองเป็นเด็ก ผมก็เริ่มปั่นจากจักรยานคันเล็กๆ ของเพื่อนในซอย จนคุณพ่อผมได้ซื้อจักรยาน BMX ให้เป็นของขวัญ ผมจำได้ว่าผมดีใจมากๆ ผมไม่สนใจว่ามันจะเก่า หรือจะมีสภาพเท่ห์หรือไม่อย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่รู้สึกดีและมีความสุขตลอดคือ "คุณพ่อผมทำให้ผมรู้สึกว่ามันเป็นของผม" ท่านไปซื้อสีสเปร์มาพ่นรถให้ผมใหม่ เอี่ยมเลย

ล่วงเลยมาในวันที่ตัวเองมีลูกกะเขาบ้าง เราก็ปรารถนาที่จะส่งมอบความสนุก ความสามารถที่ถ้าตัวเขาเองทำได้น่าจะภูมิใจมาก ความรู้สึกแรกๆ เกิดขึ้นเมื่อได้คุยกับภรรยาและตั้งเป็นโจทย์กันว่า "เราจะมอบความยากลำบากในชีวิตให้ เด็กน้อยทั้ง ๒ คนนี้ได้ ด้วยวิธีไหนบ้าง" เราก็เลยมัวแต่คิดวิธีฝึกหลากหลายวิธีให้กับเขา แต่สิ่งที่ทำคัญที่เรา หรืออาจจะเป็นผมลืมนึกไปว่า เวลาเขาไปเสี่ยงเล่นอะไรโล้ดโผน ผมเองนี่แหละ ก็ดันทุกข์ไม่น้อยเลย ตลกดีนะครับ

ผมขอเล่ามุมมองของจักรยานเล็กๆ ที่ไม่มีที่ถีบนี้ไว้นิดนึงนะครับ ส่วนตัว ผมเป็นชาวจักรยานคนหนึ่ง และรู้จักบาลานซ์ไบท์ (Balance Bike) มานานพอสมควร แล้วตั้งแต่ปลาเข็ม เล็กๆ ผมได้เห็นเพื่อนชาวญี่ปุ่นท่านหนึ่งทาง Instagram เขาขี่จักรยาน และลูกเขาใช้เจ้านี่ ตั้งแต่ตัวเล็กๆ และเห็นพัฒนาการเขาว่าเขาทรงตัวได้ไวมาก จึงลองมองหาในเมืองไทย ซึ่งในขณะนั้น ประมาณปี 2554 ความนิยมชมชอบในจักรยานก็เริ่มมีเข้ามามากพอควร ผมแวะร้านสอบถามถึงทราบว่า ยังไม่มีการนำเข้ามาขาย ต้องสั่ง และทราบราคาในเวลานั้นประมาณ ๔,๐๐๐ กว่าบาท จึงแอบคิดเองว่าแพงอยู่เหมือนกัน เลยยังไม่ได้ซื้อ

ผมมาซื้อรถจักรยานที่มีล้อพยุงกับที่ถีบให้เขาแทน ราคาประมาณเดียวกัน ให้กับทั้งปลาเข็มและปลาทู แต่สิ่งที่ได้เห็นคือ เจ้าปลาเข็ม ก็จะยังทรงตัวไม่ได้ ปั่นได้อย่างเดียว และพอเอาล้อเององศาขึ้นไปก็จะล้ม ไม่สำเร็จ คนเมื่อไม่กี่สัปดาห์มานี่ ตัดใจซื้อบาลานซ์ไบท์ให้เขาคนละคัน กะว่าเสี่ยงดู เราอาจต้องสร้างบรรยากาศให้เขาอีกนิด เลยได้มีโอกาสพบความมหัศจรรย์นี้ครับ

ในไม่กี่วันถัดมาหลังจากเริ่มการไถรถบาลานซ์ไบท์ พี่เข็มก็สามารถทรงตัวได้ และน้องปลาทูก็สามารถทำตามได้อย่างไม่ยากครับ เขาใช้ลานเทๆ ของที่จอดรถในบ้านปล่อยไหลลงเนินไปยาวๆ ไปที่หน้าบ้านหน้าอ้วนซึ่งอยู่บ้านตรงข้ามอย่างสนุกสนาน ผมยืนคุ้มกันอยู่กลางถนนในกิจกรรมนี้

และในวันที่ได้ให้ลองขี่จักรยานแบบปั่นเอง ก็สามารถทำได้ครับ ส่วนการเพิ่มทักษะในการขี่ซึ่งไม่มีทางลัดนอกเสียจากที่จะต้องทำบ่อยๆ ครับ

วันสำคัญอีกหนึ่งวัน

2015-01-19T11:33:00.000+07:00

18 มกราคม 2558 - วันสำคัญอีกหนึ่งวัน :

"..พี่ปลาเข็มทรงตัวปั่นจักรยานสองล้อได้เป็นวันแรก พี่เข็มดีใจมาก ยิ้มกว้างใหญ่ ภูมิใจในตัวเอง หันมาถามป่าปี๊ด้วยยิ้มกว้างฟันหล่อว่า ..

"ป่าปี๊ภูมิใจหนูไหมคะ.. ^___^ "

(ป่าปี๊) "มากที่สุดเลยคะลูก" heart emoticon

2014-06-16T15:33:00.003+07:00

สถานการณ์ทุกเช้าในวันไปโรงเรียน🌿

วันนี้:

ปลาทู: ป่าปี๊! นู๋ไม่ไปโรงเรียนนะวันนี้ ><'

'ไมอะลูก?' ไปเหอะเด๋วพรุ่งนี้ก้อหยุดแล้ว (ป่าปี๊สงสัยทุกวัน)

'ไปไม่ได้ปี๊ ก้อนู๋ไม่อยากไปง่ะ... เด๋วนู๋บอกคุณครูออยให้จัดการป่าปี๊เลยนะ' 'แบบเจ็บๆเลยนะ' ปลาทูขู่กลับ!!!
.
.
.
.

"งั้นเอางี้!
วันนี้นู๋ไปบอกครูออยที่โรงเรียน ให้มาจัดการป่าปี๊เลยนะ..โอเคไหมครับ? แต่อย่าทำป่าปี๊แรงนะ (ป่าปี๊ตอบอย่างกลัวคุณครู) ><!

"ได้เลยป่าปี๊! ป่าปี๊เตรียมตัวไว้เลยนะ วันนี้นู๋ไปบอกคุณครูออยแน่!" (ปลาทูตอบอย่างมั่นใจ. แถมรีบแต่งตัวเองอย่างเร่งด่วน!?!)

｡:.ﾟヽ(*´∀`)ﾉﾟ.:｡

Ps-ภาพไม่ตรงกับเรื่องครับ

สิบสิ่งที่เรายังไม่เข้าใจเกี่ยวกับลูก ๆ ของเรา

2014-05-28T15:38:00.003+07:00

เขียนโดย แจน ฮันท์
แปลโดย แม่แอน

(จาก http://www.naturalchild.org/jan_hunt/misunderstand.html)

1. เราคาดหวังว่าลูก ๆ จะสามารถทำในสิ่งที่เขายังไม่พร้อมจะทำ
เราคาดหวังให้ทารกไม่ร้องไห้ เราต้องการให้ลูกวัยสองขวบนั่งนิ่งอยู่กับที่ เราร้องขอให้เด็กวัยสี่ขวบทำความสะอาดห้องนอนของตัวเอง และในสถานการณ์เหล่านี้ เรากำลังเพิกเฉยต่อความเป็นจริง เรากำลังสร้างเงื่อนไขที่มีแต่จะนำไปสู่ความผิดหวัง และทำให้ลูกต้องเผชิญกับความล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่าเพียงเพื่อที่จะทำให้พ่อแม่พอใจ ถึงกระนั้นก็ยังมีพ่อแม่จำนวนมากมายที่คาดหวังให้ลูก ๆ ของพวกเขาทำในสิ่งที่แม้แต่เด็กที่โตกว่าก็ยังทำได้ยาก หรือจะพูดง่าย ๆ ก็คือ เรากำลังร้องขอให้เด็ก ๆ เลิกทำในสิ่งที่เป็นธรรมชาติตามวัยของพวกเขา

2. เราโกรธเมื่อเด็กไม่สามารถทำในสิ่งที่เราต้องการ
เด็กก็ทำได้เท่าที่เขาพึงจะทำได้ ถ้าเด็กไม่สามารถทำตามในสิ่งที่เราร้องขอ การคาดหวังให้เด็กต้องทำให้ได้ ถือเป็นความไม่ยุติธรรมและไม่อยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริง และการมีอารมณ์โกรธเพียงเพราะสาเหตุนี้มีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง เด็กวัยสองขวบก็คงจะทำได้แค่เท่าที่เด็กสองขวบจะทำได้ เด็กห้าขวบก็ไม่สามารถจะทำตัวให้เหมือนเด็กสิบขวบได้ และเด็กสิบขวบก็ไม่มีวันจะทำตัวให้เหมือนผู้ใหญ่ได้ การคาดหวังที่นอกเหนือจากนี้นอกจากจะเป็นเรื่องเพ้อฝันแล้วยังไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นอีกด้วย เด็กมีขีดจำกัดในความสามารถของเขา และหากเราไม่เคารพขีดจำกัดนั้นก็มีแต่จะก่อให้เกิดความขุ่นข้องใจแก่ทั้งสองฝ่าย

3. เราไม่เชื่อใจในสาเหตุเบื้องหลังการกระทำของลูก
หากลูกไม่ทำในสิ่งที่เราต้องการ เราก็มักจะสรุปเอาเองว่าลูกดื้อ โดยที่ไม่ได้มองให้ชัดจากมุมมองของลูกก่อนที่จะตัดสินความจริงเบื้องหลังการกระทำนั้น ๆ ในความเป็นจริง “เด็กดื้อ” คนนั้น อาจจะกำลังไม่สบาย ง่วงนอน หิว เจ็บ หรือกำลังแสดงออกเพื่อตอบสนองต่อความเจ็บปวดทางกายหรือทางจิตใจที่เขาเผชิญ หรือแม่แต่กำลังพยายามต่อสู้กับสาเหตุอื่นที่เราไม่ทราบ เช่น ภาวะแพ้อาหาร เป็นต้น กระนั้นเราก็ยังพยายามที่จะเพิกเฉยต่อความเป็นไปได้เหล่านี้เพียงเพราะเราอยากจะเชื่อในสาเหตุที่เลวร้ายที่สุดที่ทำให้เด็กมีพฤติกรรมเช่นนั้น

4. เราไม่ยอมให้เด็กได้เป็นเด็ก
เราหลงลืมไปว่าเราเป็นอย่างไรตอนเราเป็นเด็ก และคาดหวังให้เด็ก ๆ ของเราทำตัวให้เหมือนผู้ใหญ่แทนที่จะยอมรับเขาในการกระทำตามวัยของเขา เด็กตามธรรมชาติย่อมจะต้องจะต้องส่งเสียงดังอึกทึก เก็บอารมณ์ไม่อยู่บ้าง และมีช่วงความสนใจสั้น สิ่งต่าง ๆ ที่เราคิดว่าเป็น “ปัญหา” เหล่านี้ แท้จริงแล้วไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด หากแต่เป็นคุณสมบัติตามธรรมชาติของเด็กปกติ ในทางตรงกันข้ามกลับกลายเป็นว่าสังคมของเราที่คาดหวังพฤติกรรมสมบูรณ์แบบนั่นต่างหากเล่าที่เป็นสิ่งที่ไม่ปกติ

5. เราเข้าใจกลับกันไปหมด
เราคาดหวังให้เด็กให้ในสิ่งที่เราต้องการ เราต้องการความเงียบสงบ ต้องการนอนหลับในตอนกลางคืนที่ไม่ถูกลูกตื่นขึ้นมารบกวน ต้องการการเชื่อฟังและอยู่ในโอวาท และอื่น ๆ อีกมากมาย แทนที่จะยอมรับในบทบาทหน้าที่ของตนเองในฐานะพ่อแม่และพยายามตอบสนองในความต้องการของลูก เรากลับเรียกร้องให้ลูกต้องมาแบกรับภาระตอบสนองต่อสิ่งที่เราต้องการ บางครั้งเราก็จดจ่ออยู่กับแค่ความต้องการของตนเองและไม่พอใจเมื่อลูกไม่ตอบสนองต่อความต้องการนั้นจนกระทั่งหลงลืมไปว่าลูกก็เป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งที่มีความต้องการของตัวเขาเองเช่นกัน

6. เราตำหนิและวิจารณ์ในยามที่ลูกทำผิด
ลูกมีประสบการณ์ชีวิตที่น้อยเหลือเกิน และแน่นอนว่าเขาจะต้องทำผิดพลาดบ้าง ความผิดพลาดเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ไม่ว่าเราจะอยู่ในวัยใดก็ตาม แต่แทนที่เราจะเข้าใจและช่วยเหลือเขา เรากลับตำหนิราวกับว่าเด็ก ๆ ควรจะต้องเรียนรู้ที่จะทำสิ่งต่าง ๆ ให้สำเร็จสมบูรณ์แบบได้ในครั้งแรก การทำความผิดพลาดถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาของมนุษย์ การทำความผิดพลาดในวัยเด็กยิ่งถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาและหลีกเลี่ยงไม่ได้เสียด้วยซ้ำ กระนั้น เราก็ยังปฏิบัติต่อการทำความผิดพลาดและการฝ่าฝืนกฏราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่น่าประหลาดใจและชวนผิดหวังยิ่งนัก มันช่างไร้เหตุผลหากเราจะบอกว่าเราเข้าใจดีว่าเด็ก ๆ จะต้องทำเรื่องผิดพลาดบ้าง ในขณะที่เราก็ยังคิดว่าเด็ก ๆ ก็ควรจะมีความประพฤติที่สมบูรณ์แบบอยู่ตลอดเวลา

7. เราหลงลืมไปว่าคำตำหนิและวิจารณ์นั้นทำร้ายจิตใจเด็กได้มากเพียงใด
พ่อแม่จำนวนมากมายเข้าใจดีว่าการตีหรือการทำร้ายลูกทางกายนั้นเป็นสิ่งไม่ดีและทำให้ลูกเจ็บปวด แต่เราทั้งหลายก็ยังคงลืมไปว่าคำพูดที่เต็มไปด้วยโทสะ การพูดจาดูถูก แดกดัน และคำตำหนินั้นสามารถทำร้ายจิตใจให้ลูกเจ็บปวดได้มากเพียงใด โดยเฉพาะกับเด็กที่เชื่อว่าทุกอย่างย่อมเป็นความผิดของเขาเองอยู่แล้ว

8. เราหลงลืมไปว่าการแสดงออกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักมีอำนาจเยียวยาได้มากเพียงใด
พ่อแม่จำนวนมากหลงเข้าไปอยู่ในวงจรอุบาทว์ของการตำหนิเมื่อพฤติกรรมแย่ แทนที่จะหยุดสักนิดเพื่อให้ความรัก ให้ความมั่นใจ ให้ความภาคภูมิใจ และความมั่นคงปลอดภัยแก่ลูกน้อยด้วยการกอดและคำพูดอันอ่อนโยน

9. เราลืมไปว่าการกระทำของเราคือคำสอนที่ดีที่สุดสำหรับลูก
ความจริงแล้วสิ่งที่ลูกจะจดจำขึ้นใจหาใช่สิ่งที่เราพร่ำสอนไม่ หากแต่เป็นสิ่งที่เราทำเป็นตัวอย่าง พ่อแม่ที่ทำโทษลูกด้วยการตีเพราะลูกตีผู้อื่น แล้วพร่ำสอนลูกว่าการตีนั้นเป็นสิ่งไม่ดี แท้ที่จริงแล้วกำลังสอนให้ลูกเชื่อว่าการตีเป็นสิ่งที่ถูกต้อง หรืออย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องและทำได้สำหรับผู้ที่มีอำนาจ พ่อแม่ที่รับมือกับปัญหาต่าง ๆ ด้วยท่าทีที่สงบต่างหากเล่าจึงจะสั่งสอนให้ลูกโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ที่รักสงบ ปัญหาต่าง ๆ ล้วนเปิดโอกาสให้เราได้สอนคุณค่าให้กับลูกของเรา เพราะเด็ก ๆ สามารถเรียนรู้ได้ดีที่สุดเมื่อพวกเขาได้เผชิญกับมันในชีวิตจริง

10. เรามองเห็นเฉพาะพฤติกรรมภายนอกของลูก แทนที่จะเป็นความรักและความตั้งใจดีที่อยู่ภายใน
เมื่อลูกมีพฤติกรรมที่แย่ ในฐานะพ่อแม่เหนือสิ่งอื่นใดเราควรที่จะ ”มองลูกในแง่ดีที่สุด” ไว้ก่อน เราควรจะเชื่อมั่นว่าลูกมีความตั้งใจที่ดีและพยายามประพฤติตัวดีที่เท่าที่เขาจะสามารถทำได้แล้วในสถานการณ์นั้น ๆ (ที่อาจเห็นได้ชัดหรือไม่ก็ตาม) ด้วยระดับประสบการณ์ชีวิตที่เขามีอยู่ เมื่อเรามองลูกในแง่ดีเสมอแล้ว ลูกก็จะเป็นอิสระที่จะทำในสิ่งที่ดี หากเราให้แต่ความรัก เราก็จะได้รับแต่ความรักตอบกลับมาเช่นกัน

+[]+ บทนี้จะกล่าวถึงจ้าวปลาทู … Terrible (Pla) Two +[]+

2014-04-17T15:48:00.001+07:00

สวัสดีครับ ช่วงนี้เด็กน้อยคนนี้กำลังมาแรง จัดหนักตลอดๆ ทุกเช้าเย็น มีเรื่องให้ได้กล่าวถึง ถามถึงตลอดศก ขนาดคุณครูไก่ที่โรงเรียนยังส่งไลน์มาบอกว่าคิดถึงความป่วนของเด็กน้อยคนนี้ “ปลาทู” มาก ซึ่งเรายังขออุบไว้ ..ยังไม่ขอเหลาความซ่าส์ที่ทำให้ปลาทูกลายเป็นที่จดจำของคุณครูไทยครูเทศ ในชั้นอนุบาลหนึ่ง

“ปลาทู” (Apr 2014) ยามนี้กำลังเรียนซัมเมอร์ เตรียมความพร้อมสำหรับ อนุบาล 2 และในแต่ละวันเวลาที่กลับมาอยู่ที่บ้าน ชีวิตของเด็กสองภาษาที่มักขอให้ป่าปี๊เปลี่ยนเสียงพากษ์ในการ์ตูนให้เป็นภาษาไทยอยู่เสมอๆ โดยให้เหตุผลว่า

“หนูไม่อยากให้ใครพูดภาษาอังกฤษ นอกจากครูที่โรงเรียน..?!?”

และจะห้ามคนรอบข้างร้องเพลงเดียวกับเขาในขณะที่เขาฟัง หรือแม้กระทั่งจะร้องพร้อมกันก็ไม่ได้! แต่โหมด English จะกลับมาเมื่อการสนทนาจะเป็นประโยชน์กับตัวเขา เขาจะฟังรู้เรื่องทันที เช่น

We needed more ice cream Papi!??
Papi: Just only one na ... Okay?

PlaTwo : โห! no! No! NO! More! More! More! T.T

นอกจากความหรรษาที่เกริ่นมาแล้วปัจจุบันเราสังเกตกันว่าตั้งแต่เปลี่ยนชั้น เปลี่ยนห้องเรียน เปลี่ยนคุณครู ยังปรากฏมีอาการแผ่นเสียงตกร่อง พูดซ้ำเช้าเย็นอยู่เรื่องนึง คือ

“ป่าปี๊! หนูไม่อยากไปโรงเรียน”

คุณแม่ประสานครูออยให้ทราบเรื่องนี้ ส่วนคุณป่าปี๊ตะล่อมคุยถามกันลึกลงไปว่ามีใครที่โรงเรียนแกล้งเขาหรือปล่าว ไปโรงเรียนสนุกนะลูก บรา บรา บรา

...ก็ได้คำตอบมาใหม่ว่า

“ป่าปี๊! หนูไม่อยากไปโรงเรียน ก็โรงเรียนมันไม่ซาหนุกอะ!” (มีต่อภาคขยายมาอีก)

การห้ามเขาคิด หรือการหยุดเขาโดยใช้ความรุนแรง, การดุ หรือการว่ากล่าวเจ้าตัวเล็กนั้น
"อย่าทำ...."
"ห้ามพูด.." ฯลฯ

อาจส่งผลให้เขาหยุดการพัฒนาความคิดต่อยอดทางสมองของเขาครับ บ้านเราพยายามเลี่ยงให้ไกลที่สุด เพราะจากการอ่านหนังสือที่เกี่ยวกับสมองของเด็ก หรือการเรียนรู้ของเด็ก บอกว่า การที่เขามีคำตอบใหม่ๆ การมีมุมมองที่แปลกๆในสายตาผู้ใหญ่ หรือแม้อาจดูกะล้อน, พูดได้มีชั้นเชิงกว่าเดิม ถือเป็นความไร้เดียงสา

เรามองว่าเป็นความคิดริเริ่มในขอบเขตของเขา เป็นพัฒนาการทางด้านภาษาของเจ้าตัวเล็กของเรา ซึ่งหลายครั้งเราก็พบว่า คำตอบของเขาสร้างรอยยิ้มให้คนรอบข้างได้เสมอครับ

ช่วงสงกรานต์มานี่ ปลาทูให้โปรโมชั่นป่าปี๊กับม่ามี๊โดยการไม่บ่นว่า “ป่าปี๊! หนูไม่อยากไปโรงเรียน” "หนูไม่ไปโรงเรียนนะพรุ่งนี้ โรงเรียนมันไม่ซาหนุก!" เพราะเขาจำได้ว่าโรงเรียนยังหยุดอยู่ และเขาก็รู้ด้วยว่าพรุ่งนี้โรงเรียนจะเปิดอีกแล้ว การปรับแผนเตรียมรับมือกับลูกชายจอมซ่าส์ของเราจึงต้องพูดคุยกันเองประจำ

17 เมษายน 2557 แล้วก็มาถึงเช้าวันเปิดเรียนหลังสงกรานต์ เช้าวันนี้ป่าปี๊ใช้มุขใหม่ คือ เมื่อโรงเรียนมันไม่สนุก หนู (ปลาทู) ในฐานะเป็นยอดมนุษย์ Ben-Ten จะต้องหน้าที่ไปโรงเรียน และไปจัดการทำให้โรงเรียนมีความสนุกนะครับ จึงจะสมกับการเป็นยอดมนุษย์

ป่าปี๊ยิงมุขนี้ตอนเช้าที่อุ้มปลาทูไปอาบน้ำ ดูเหมือนปลาทูจะ อึ้งไปนิดนึง กับมุขใหม่ที่เตรียมรับมือเขาในวันนี้ ปลาทูเริ่มจำยอมแต่งตัวต่อไปอย่างเงียบๆ ไม่พูดเป็นแผ่นเสียงตกร่อง เหมือนทุกครา

“555.. งงเบยละซิ เจ้าปลาทู” (ป่าปี๊อมยิ้ม)

เช้าวันนี้ก็เป็นอีกวันที่อาโน๊ะ (คุณตาในภาษามอญ) ต้อง “ออกวัด” ชาวไทย-รามัญ จะไปวัดทุกวันในช่วงประเพณีสงกรานต์ ซึ่งอาโน๊ะ จะบอกให้เด็กๆ จบหัวกับอาหารคาวหวานต่างๆที่จะนำไปใส่บาตรถวายพระ ป่าปี๊จึงเดินไปยกสำรับสำหรับไปวัดมาให้เด็กๆร่วมจบและอนุโมทนาบุญกัน พี่ปลาเข็มกับปลาทูเดินมา "ธุจ้า" จับที่ถาดพร้อมก้มหัว ฟังป่าปี๊กล่าวนำเหมือนทุกครา...

“ด้วยบุญของการตักบาตรทำบุญนี้ ขอส่งผลให้หนูเป็นเด็กดี, เป็นที่รักของพ่อแม่ครูอาจารย์, ให้หนูตั้งใจเรียน และเรียนเก่งๆได้คะแนนดีๆ, ให้หนูไม่เป็นหวัด ร่างกายแข็งแรง ร่าเริ่ง แจ่มใส, ให้คุณพ่อคุณแม่แข็งแรง ให้อาโน๊ะ คุณปู่ คุณย่าแข็งแรงด้วยเถิดดดด.....สาธุ!”

ซีนนี้กำลังจะไปได้สวยจนกระทั่ง เจ้าปลาทูพูดถามต่อจากป่าปี๊กล่าวอนุโมทนาจบ

“ป่าปี๊! พูดให้หนู..ไม่ต้องไปโรงเรียนด้วยซี่...!?!

ไอ้แสบของปี๊เอ้ย ... มันน่าเขกหัวสักโป๊กจริงๆ เบย

จบแล้วครับสำหรับตอนนี้ บันทึกนี้เป็นเพียงความทรงจำแสบ ที่เราอยากทำให้เขาไว้ครับ หวังว่าวันหนึ่งในอนาคตจะเป็นที่ๆ เขาจะกลับมาเรียนรู้ความเป็นตัวตนของเขาได้ ไม่มากก็น้อยครับ

แต่ที่แน่ๆ บล็อคนี้เป็นคลังความสุขของป่าปี๊กับม่ามี๊ที่จะจดจำความซ่าส์ ความเดียงสาของเขาไว้ในความทรงจำตลอดไปครับ ความสุขไม่ได้อยู่ไหนไกลนะครับ อยู่รอบๆ ตัวเรา เพียงมองดู ลองสัมผัสด้วยหัวใจ คุณก็รับรู้ได้ครับ

ขอบคุณสำหรับการติดตาม ขอบคุณทุกท่านเลยครับ

ป่าปี๊ กับ ม่ามี๊

(เมย.57)

(ในภาพ พี่ปลาเข็มกำลังสอนปลาทูเล่น Hayday อยู่จ๊ะ)