Książki: Całowałam się na wietrze. - Z kim? - Z powietrzem.

"Dziewczynka, która widziała zbyt wiele" - Małgorzata Warda

2012-02-23T13:52:00.001+01:00

Pisanie o trudnych tematach wydaje się czasem być o wiele trudniejsze, niż przeżycie samemu takiej historii. Dlaczego tak uważam? Ponieważ trzeba zrozumieć i przeżyć jedynie we własnej głowie coś, o czym nie ma się pojęcia. Rzadko kiedy książka jest tak dobra, że nie pozwala w siebie wątpić, a uczucia bohaterów ogarniają czytelnika. I muszę przyznać, że Małgorzata Warda napisała taką książkę. Cholernie dobrą książkę.

Jak tytuł wskazuje, historia ta opowiada o przeżyciach dziewczynki – Ani. Ojca nie pamięta, matka jest ciągle na lekach, a ona sama jest świadkiem przemocy wobec jej brata. Brutalnej, niewybaczalnej. Rodzeństwo ma tylko siebie. Ale książka zaczyna się od czegoś, czego trudno się spodziewać – od gwałtu. Ania oskarża o to swojego brata. I w ten sposób – poniekąd od końca – poznajemy całą historię, zlepiając ze sobą poszczególne wątki, domysły i emocje.

„Dziewczynka…” nie jest zbyt gruba, ale czytałam ją zadziwiająco długo. Nie potrafiłam przebrnąć przez te wszystkie wydarzenia i uczucia od razu, na szybkiego. Musiałam robić przerwy, zastanawiać się i uwalniać od tego, co mi dawała. To bardzo trudna emocjonalnie lektura. Ciężko jest zrozumieć, dlaczego opiekun nie reaguje na przemoc, dlaczego dziecko się nie broni i dlaczego inne musi na to wszystko patrzeć. Można albo pogrążyć się w tych wydarzeniach, albo spróbować się zdystansować, co nie jest takie proste.

Nie mam tej książce nic do zarzucenia. Język, styl, fabuła, konstrukcja – wszystko jest spójne, doskonałe. Często zdarza mi się denerwować stylem polskich pisarzy, który tak bardzo odbiega od literatury tłumaczonej, której czytam znacznie więcej. Tutaj tego nie było. Po prostu zagłębiłam się, nic mnie nie wybijało z rytmu – może poza moimi własnymi emocjami, ale za nie autorka nie odpowiada.

To ważna książka. Niektórzy ludzie ignorują przemoc, bądź święcie wierzą (lub chcą wierzyć), że w dzisiejszych czasach jej nie ma, że jesteśmy cywilizowani. A może właśnie w domu sąsiadów dziecko leży w łóżku przerażone, że ktoś zaraz przyjdzie je ukarać za to, że krzywo oddycha?

Każdy powinien ją przeczytać, choćby zupełnie nie była w jego typie, nie lubi ładunku emocjonalnego, czy też nie chce czytać o rzeczach smutnych. Trzeba być świadomym, jak pozornie „żadna” przemoc wygląda w rzeczywistości!

A książka poza tym jest rewelacyjna i z całego serca ją polecam.

Tutaj można wygrać tę książkę - link.

"Pan Potwór" - Dan Wells

2012-02-19T18:24:00.000+01:00

Tom 1 - "Nie jestem seryjnym mordercą"

John ledwie miesiąc wcześniej zabił po raz pierwszy, a tu nagle okazuje się, że w ślady za poprzednim mordercą podąża kolejny, który zostawia mu wiadomości – dość brutalne, z ranami po nakłuciach oraz porażeniu prądem. W tym samym czasie John decyduje się zaprosić dziewczynę na randkę (co jego mama kwituje ironicznym „Pomyśleć, że jedyny członek tej rodziny, który ma normalny związek, to socjopata”). Sytuacja rodzinna się komplikuje, społeczna także, uczuciowa się rozwija… a John dodatkowo musi się zająć kolejnym problemem. Kolejnym mordercą. Emocje sięgają zenitu.

Nie mogłam się doczekać drugiej części. I muszę przyznać, że faktycznie skumulowało się tutaj wiele uczuć – począwszy od zamieszania w miasteczku aż po mordercze zapędy Johna. On jak zwykle pakuje się w kłopoty związane ze swoimi zainteresowaniami, które dotyczą – należy przypomnieć – seryjnych morderców. Może przez całą pomieszaną sytuację książka była mniej zabawna. Bohaterowie za bardzo koncentrowali się na ogólnych problemach, by móc się śmiać z samych siebie. Jednak tutaj sytuacja była poważniejsza niż w pierwszej części. Choć jedyny zarzut, jaki miałam wobec „Nie jestem seryjnym mordercą” miał niestety odzwierciedlenie również w „Panu Potworze” i zapowiada się, że zostanie to pociągnięte także w „Nie chcę cię zabić”. Oswoiłam się z tą myślą, ale wciąż uważam, że książka byłaby znacznie lepsza, gdyby pominąć tę niedogodność. Zainteresowanych, o co chodzi, odsyłam do książki lub recenzji poprzedniego tomu.

Zdecydowanie nie polecam zaczynać od drugiej części, gdyż cała sytuacja z pierwszej jest na jej łamach opowiedziana, a pierwszy tom jest zabawniejszy i z jednej strony lepszy (właśnie przez humor), ale trochę bardziej banalny. Seria jest naprawdę interesująca i wciąż ją polecam. Może właśnie odrealnienie jej trochę sprawia, że jest skierowana do młodzieży? To dla mnie jedyne wyjaśnienie. Za to bardzo dobrze jest w niej przedstawiona psychika socjopaty.

I tu mam problem – bardzo chciałabym, żeby autor napisał coś więcej o seryjnych mordercach, socjopatach i innych równie ciekawych osobach, ale dla jak najbardziej dorosłych czytelników. Obiecuję, że przeczytam. Tylko niech napisze. Już jest bardzo dobrze, ale gdyby pozostał w ogólnie przyjętej wizji rzeczywistości, byłoby jeszcze lepiej!

Przyjemnego czytania!

(Jak widać, nie przyjmuję do wiadomości, że nie przeczytacie.)

"Ukąszenie" - Lynsay Sands

2012-02-17T17:04:00.001+01:00

Wampiryczna komedia! Pewnie wielu z Was włos się jeży na głowie, gdy słyszycie słowo „wampir” odmieniane przez wszystkie przypadki, liczby, osoby i przez co jeszcze tylko się da. Ja jednak nie daję się zniechęcić i wciąż próbuję czegoś nowego, co zaskakuje mnie samą. I tym razem trafiłam na prawdziwą komedię!

W tego typu literaturze ciężko wymyślić coś nowego. Zwykle wampiry różnią się jakąś jedną cechą (z jakiejś niewyjaśnionej przyczyny sama lubię najbardziej klasycznego wampira sypiającego w trumnach), a cała reszta pozostaje taka sama. Modne są romanse ze śmiertelnikami i wszelakie komplikacje na drodze do związku. Nuda! A jednak Lynsay Sands doprowadziła mnie do śmiechu przez ¾ książki, stworzyła własną tezę dotyczącą powstania wampirów (która mnie przekonuje!) i wykreowała bohaterkę cierpiącą na hemofobię. A to wszystko w prostej, schematycznej historii, jakich wiele.

Oczywiście nastręcza to pewnych problemów – i nawet nie chodzi o to, że Lissianna pomyliła psychologa z kolacją, co pociągnęło za sobą multum przezabawnych komplikacji, ale o to, że ta książka może być dla niektórych zbyt prosta. W końcu nie samym humorem żyje czytelnik. Styl prosty jak budowa cepa, uczucia bohaterów znamy lepiej niż oni sami, przez co cała sytuacja wydaje się trochę naiwna. A może nawet bardzo. Dlatego nie wiem, co o niej sądzić. Autorka podobno często darzy czytelników swoim poczuciem humoru, jednak nie wiem, czy chodzi w tej książce właśnie o nie, czy też o jakąś głębię psychologiczną postaci. Bo tego nie ma. Ja postanowiłam skupić się na pozytywach, czyli salwach śmiechu, które sprawiały, że kot patrzył na mnie ze zgorszeniem i układał się w jeszcze wygodniejszej (dla niego) pozycji, która niemal uniemożliwiała mi dalszą lekturę. Nie poradzę nic na to, że zdrowo się ubawiłam, choć mam święte prawo do narzekania na brak jakiegokolwiek wysiłku intelektualnego.

Mimo to jestem bardzo zadowolona. Idealna książka do odreagowania sesji, pracy czy czegokolwiek innego (choćby wczorajszego Tłustego Czwartku), zabawna i próbująca pokazać wampiry z inną historią. Te akurat pochodzą z Atlantydy i są ciekawsze niż zdecydowana większość – magii w nich raczej nie ma. O tym się jednak przekonacie sami.

Jako grupę docelową wybrałabym fanów wampirów i wszystkiego, co pije krew, a na miano wampira nie zasługuje (tak, mówię tu o pewnym błyszczącym panu o inicjałach EC).

PS W "Ukąszeniu" miałam przyjemność zaobserwować najlepszą scenę erotyczną, jaka wystąpiła w przeczytanych przeze mnie książkach.

Stosik na ferie.

2012-02-13T10:01:00.001+01:00

Półtora miesiąca to czas, w którym można zrobić naprawdę wiele. Zamierzam przeczytać powyższe i jeszcze więcej.
Zapomniałam, że obiecałam koledze zrecenzować jego książkę. No to ją też. Przy okazji. Nawet jeszcze nie przeczytałam.

"1Q84. Tom 3" - Haruki Murakami

2012-02-11T21:13:00.000+01:00

Tom pierwszy.

Po przeczytaniu pierwszego tomu nie potrafiłam wydać oceny. Po drugim już było łatwiej, ale zgłodniałam. Chciałam więcej. Tom trzeci… wreszcie zrozumiałam, ogarnęłam, poczułam. Jestem już zdolna, by powiedzieć cokolwiek o moich odczuciach względem tej niezwykłej trylogii, a w zasadzie jednej niezwykle grubej książki podzielonej na trzy części.

Zarys historii jest Wam zapewne dobrze znany, w końcu o tym się mówi, to się czyta. A Murakamiego się kocha lub nienawidzi. Gdybym miała wydać o nim osąd po przeczytaniu „1Q84”, bez wątpienia byłabym w tej pierwszej grupie osób. Wciąż mam jednak w pamięci „Przygodę z owcą”, która zawiesiła mnie na granicy nie-czucia. Mimo to postanowiłam zabrnąć do „miasta kotów” i spróbować znaleźć z niego wyjście. Wraz z bohaterami obserwowałam na niebie księżyc. I drugi księżyc, ten mniejszy i zielony. Chodziłam po Tokio, wkraczałam w ten świat w nieco krzywym zwierciadle, gdzie jedynie miłość ma siłę i jest do wytłumaczenia.

Murakami składa ładnie w ostatnim tomie wszystko, co pojawiło się w poprzednich. Wątki się grupują, łączą w pary, a każda część wskakuje na swoje miejsce, tworząc obraz. I moje przypuszczenie, które wyraziłam w recenzji tomu pierwszego, okazało się prawdziwe. Jednak spodziewałam się tego i byłam przygotowana. I naprawdę zdumiona, że autor nad tym zapanował na tak ogromnej ilości półtora tysiąca stron. I wciąż mnie nie nudził, a ile tak naprawdę jest w tym akcji? Z napięciem czekamy na reakcje Sakigake i na spotkanie Aomame z Tengo. Szukamy odpowiedzi na pytania, które mnożą się w trakcie lektury. A jest ich mnóstwo i wcale nie dotyczą jedynie treści. To książka, która dotyka bardzo mocno, gdy tylko się ją do siebie dopuści.

Tutaj też dostrzegłam pewną tendencję do kiczu. Słodkiego, lukrowanego niczym róż okładki. Myślę, że kolejne książki Murakamiego będę czytać z większą świadomością, jakby „1Q84” mnie na niego otworzyło. Gdzieś w środku czuję zachwyt i tęsknotę za tym światem i bohaterami. Jednak wciąż nie potrafię wyjaśnić tego fenomenu. To sceneria i poczucie czegoś ponadczasowego nadaje tej książce wyrazu i siły przyciągania.

PS Jak widać, zrecenzowałam tylko tom pierwszy i trzeci – jednak to nie znaczy, że drugiego nie przeczytałam. Po prostu nie wiedziałam, co o nim napisać, dlatego zrezygnowałam z recenzji. Przy okazji… zastanawia mnie, jak czytacie tytuł. Moja koleżanka czyta „tysiąc osiemdziesiąt cztery”. Ja widzę i wiem, ale gdy mam powiedzieć, co czytam, mówię, że... trylogię Murakamiego, bo tytuł, choć pozornie prosty, nastręcza mi więcej trudności niż jakikolwiek inny. Opowiedzcie mi o Waszych doświadczeniach z „1Q84”.

"Spadkobiercy" - Kaui Hart Hemmings

2012-02-07T22:36:00.000+01:00

Rodzina to twór bardzo dziwny. Składa się z poszczególnych osób, które są ze sobą połączone na różne sposoby. Czym naprawdę jest rodzina? Jak ją zdefiniować, by niczego nie pominąć? Czy jest to możliwe?

Właśnie kwestia rodziny zastanawiała mnie w trakcie lektury tej książki. Bo mamy tu ojca, którego nigdy nie było w domu. Dziesięcioletnią córkę, która ma dziwne pomysły, ciężko zrozumieć jej sposób myślenia, nadążyć za nią. Jest również niania i pomoc domowa w jednym. Zaraz jednak okazuje się, że istnieje również przebojowa matka, która znajduje się w śpiączce. Potem odkrywamy istnienie siedemnastoletniej córki – zbuntowanej i nieposkromionej.

Akcja… nie powiedziałabym, że tak naprawdę tutaj jest szczególnie zarysowana. To powieść o odnajdywaniu więzi, tworzeniu rodziny z części, które dostajemy. Ojciec musi poznać córki, córki muszą zrozumieć pewne rzeczy. Nauczyć się kochać, wybaczać i akceptować to, co przynosi los. To nie jest prosta droga. Jednak książka jest bardzo prosta w konstrukcji. Jednak największe zmiany w bohaterach zauważamy właśnie w szpitalu, przy łóżku, a następnie w ich decyzjach. Nie można uznać „Spadkobierców” za trudnych, czy szczególnie wciągających. Oni płyną, kusząc nas dalszym ciągiem, choć jest on oczywisty.

Mam ambiwalentne uczucia względem tej książki. Z jednej strony bardzo mi się podobała i dobrze mi się ją czytało, a tematyka wydaje się naprawdę ciekawa, ale z drugiej jest banalna. Książka jakich wiele, jedynie akcja zostaje umieszczona na Hawajach, przez co robi się ciekawiej. Jednak wiele takich powstało, napisanych lepiej, skonstruowanych w bardziej skomplikowany sposób, może bardziej porywających. Lecz są dwie rzeczy, a raczej osoby, mnie zachwycają – Scottie i Sid. Dziesięciolatka stwarza pozory dojrzałej kobiety, która nie waha się mówić o seksie, ale wciąż jest dzieckiem, które ciężko radzi sobie z problemem chorej matki i zdecydowanie odrzuca prawdopodobieństwo jej śmierci; oraz popalający trawkę chłopak, który ma w sobie momentami więcej mądrości życiowej niż ojciec dziewczyn. Oni są naprawdę ciekawi i tworzą oś, która wskazuje, w którą stronę się to wszystko kręci.

Książka została sfilmowana, ekranizacja jest nominowana do Oscara. Nie oglądałam jej jeszcze, jednak zastanawiam się, jak można nakręcić dwugodzinny film, w którym siłą rzeczy nie ma się co dziać. Ale o czym ja mówię, ktoś nakręcił „Dziennik nakrapiany rumem”, w którym też nie dzieje się nic. Poniekąd mam wrażenie, że omawiana teraz książka i film z Johnnym Deppem do siebie pasują. Tylko książka o wiele bardziej mi się podoba niż tamten film, który na razie przerwałam w połowie i czekam, aż najdzie mnie ochota na ciąg dalszy. Do książki zaś wracałam z przyjemnością.

PS Co do ekranizacji "Spadkobierców" na razie odwołuję, co przypuszczałam. Obejrzałam właśnie trailer, który mnie ubawił i jest bardziej żywotny niż książka. Nie mogę się doczekać, aż go obejrzę i porównam.

"Czarna topiel" - Joyce Carol Oares

2012-01-31T17:16:00.000+01:00

Joyce Carol Oates bawi się z czytelnikiem, gra w nieczystą grę, komplikując, przesuwając akcję w czasie zarówno do przodu i do tyłu, nakładając na siebie historie i osoby. Opowiada na niewielu stronach jeszcze krótszą historię, potęgując napięcie i utrudniając czytelnikowi podjęcie decyzji, czego zamierza on oczekiwać.

Jak już wspomniałam, historia jest krótka. Senator Kennedy wraz z młodą pasażerką wjeżdżają samochodem do wody. I właśnie ta sytuacja to faktyczny czas akcji – Kelly umiera, wierzy, marzy, nie rozumie. W tym czasie otrzymujemy przebłyski z przyjęcia poprzedzającego wypadek, a czasem też sny i wspomnienia z dalekiej przeszłości – czyje? Kelly, ale nie-Kelly. Zbieramy szczegóły, składamy je w całość. Czekamy na nieuchronny koniec, a choć ma się czasem wrażenie, że już się to czytało, że napisała jeszcze raz to samo, ale innymi słowami, napięcie rośnie, czytelnik wstrzymuje oddech, boi się wciągnąć do płuc czarną wodę i wypatruje – czego?

Oates stworzyła coś niesamowitego, co nie pozwala o sobie zapomnieć. Akcja – choć z perspektywy czasu wydaje się mało emocjonująca – nabiera nowych barw i wymiaru. Jest niczym guma do żucia – rozciągliwa, kolorowa, aromatyczna, ale blaknąca z każdą chwilą, by pogrążyć się w niesmacznej szarości, jednak wciąż zdolna do modelowania. Nie nudzi. Wciąga coraz mocniej, robiąc coś, co wydaje się momentami niemożliwe.

A później zostaje pustka. I mam wrażenie, że to uczucie będzie mi towarzyszyło po zakończeniu każdego z dzieł Oates – genialnej pisarki, która potrafi wywrócić świat na lewą stronę i wyjaśnić, że to przecież takie proste, trzeba tylko spróbować.

"Koniec gry" - Anna Onichimowska

2012-01-27T22:12:00.000+01:00

W Polskiej literaturze nie mówi się zbyt wiele o homoseksualizmie. Katolickość naszego kraju postawiła mur, który społeczeństwo musi dobrowolnie zburzyć, jednak jest to trudne nawet w tak rozwiniętym świecie jak nasz, gdzie każdy teoretycznie może być sobą.

Anna Onichimowska – znana mi przede wszystkim jako autorka książek dla młodzieży o narkotykach – podjęła się napisania książki ciężkiej jak na polską rzeczywistość – o siedemnastoletnim chłopcu, który zaczyna odkrywać, że tak naprawdę pociągają go nie tylko kobiety, ale również mężczyźni. Jego rodzice mają skamieniałe poglądy, a brat bliźniak walczy ze wszelkimi przejawami „dziwności” (w sposób nierzadko brutalny) oraz „pedalstwa”. Alek ma wspaniałą dziewczynę, dość dobrą pracę dorywczą, jest dobrym uczniem. Jednak wrodzone poczucie uczciwości zmusza go do ujawnienia się jako gej.

Ta książka mnie zaskoczyła. Z jednej strony pozytywnie, z drugiej negatywnie. Gdy ją zaczęłam czytać, czekałam, aż Alek dotrze do momentu, w którym zaczyna rozumieć, kim jest. Byłam ciekawa, jak sobie z tym poradzi – szczególnie znając jego sytuację rodzinną. Jednak okazało się, że książka ta bardzo mocno wciągnęła mnie w swoją rzeczywistość. Bohaterowie mają swoje wady i zalety, słabości. Są bardzo dobrze przedstawieni, bardzo realni. Może momentami stereotypowi, ale to wcale nie odbiera książce realizmu – w końcu żyjemy w świecie pełnym stereotypów. Niestety miałam wrażenie, jakby autorka na siłę chciała pokazać, że nie wszyscy geje kończą w slumsach chorzy na AIDS, dlatego pokusiła się o american dream w polskim wydaniu, podkreślając, że to jedynie efekt przypadku. I właśnie ta jedna rzecz mi się nie podobała. W momencie, gdy w życiu Alka powinny pojawić się problemy pozornie nie do pokonania, on dostał najprzyjemniejsze możliwe rozwiązanie, przez co wszystko było zbyt proste, zmierzające do nieuchronnego happy endu.

Wydaje mi się, że ta książka ma szansę zrobić rewolucję samoświadomości u młodzieży i pomóc osobom niepewnym siebie w pokazaniu, kim są. Że nie warto się bać i wstydzić. A może tej drugiej stronie społeczeństwa wyjaśni, że tak naprawdę homoseksualizm nie jest zły.

Zdaję sobie sprawę, że w tej kwestii można się kłócić bez argumentów, sensu i końca. Jednak bardzo się cieszę, że została napisana taka książka, która przemówi w jakiś sposób do każdego. Nie czaruje językiem, mówi jasno, co ma do przekazania. Daje również nadzieję na to, że w przyszłości także Polska stanie się krajem tolerancyjnym.

Zdecydowanie polecam!

Kryzys.

2012-01-26T09:24:00.000+01:00

Wiem, że nie ja jedna, ale w styczniu przeszłam samą siebie w nieopiekowaniu się blogiem. Mogłabym zwalić winę na Bogu ducha winną sesję, ale to byłoby wredne z mojej strony. Na zajęcia od rana do nocy? Bzdura, czasu się zawsze trochę znajdzie. Lenistwo? O, już jesteśmy trochę bliżej. Ale zwalę winę na Twój Styl, bo kupiłam sobie wydanie z Alicją Burtona i czytam i czytam i skończyć nie mogę (skończę dziś wieczorem). A w weekend zmuszę się do zrobienia czegoś. Najlepiej napisania recenzji. Bo ja chętnie czytam, tylko pisać mi się nie chce...

Styczeń to miesiąc kryzysowy. Postanawiam się poprawić. Bo, szczerze mówiąc, ostatnio recenzuję tylko te książki, które muszę. Aż tak bardzo mi się nie chce.

Moja wina! Ale wrócę, tylko trochę odpocznę!

W weekend.
Całuję,
Alina

"Nie jestem seryjnym mordercą" - Dan Wells

2012-01-19T20:25:00.000+01:00

Kilka razy dałam o sobie znać, że żywię wyjątkową sympatię oraz zainteresowania względem seryjnych morderców, których uważam za postaci wybitnie fascynujące (choć może nie godne naśladowania). Tym bardziej ucieszyło mnie, że została w Polsce wydana książka dotykająca tej tematyki, jednak skierowana do… młodzieży.

„Nie jestem seryjnym mordercą” jest pierwszym tomem trylogii o piętnastoletnim Johnie, który jest młodocianym socjopatą, fascynującym się seryjnymi mordercami o wiele bardziej niż ja. Mówi o nich nieustannie i uważa, że sam z bardzo dużym prawdopodobieństwem zostanie jednym z nich, o czym często rozmawia ze swoim terapeutą. Jeśli znacie serial „Dexter”, na pewno zwrócicie uwagę, że John tak samo jak bohater serialu ma swój kodeks, według którego postępuje, by tylko nie skrzywdzić innych osób i dzięki niemu trzyma swoją mroczną część na smyczy.

Jednak w miasteczku pojawia się prawdziwy seryjny morderca, przez co John zaczyna odczuwać potrzebę odnalezienia tej osoby i… zabicia.

Bardzo podobało mi się, że miałam możliwość obserwowania myśli Johna, jego czarnego humoru, bezczelności i zmian, jakie stopniowo w nim zachodziły, gdy pozbywał się swojego muru i pozwalał wyjść Panu Potworowi na wierzch. Zmiany jego uczuć i stopniowe pojawianie się ich oraz znikanie. Opisy potrzeby zabijania.

Lektura niezmiernie mnie cieszyła i jeśli nie śmiałam się na głos z dialogów, to następnie przez bardzo długi czas opowiadałam o tym, jak bardzo mi się podoba. Moje otoczenie zdecydowanie odczuło to, że dzięki tej książce znowu rozbudziły się moje „mordercze” zainteresowania i w głowie miałam tylko trupy i flaki i przez dwa dni chodziłam bardzo zadowolona ulicami.

Sama postać bohatera jest sympatyczna mimo socjopatii. Albo wydaje się tak tylko mi. Może z tej książki popłynąć nauka, że zbrodnia nie popłaca i warto zwalczać swoje mroczne cechy lub używać je ku dobrym celom. Nie mogę się już doczekać kolejnego tomu, który będzie miał w Polsce premierę już za miesiąc. Jednak mam jedno zastrzeżenie do tej książki – wplecenie wątku… fantastycznego odebrało jej coś, co mogłoby być o wiele bardziej fascynujące, gdyby stało trochę bardziej na ziemi. Nie rozumiem, czemu on miał służyć.

„Nie jestem seryjnym mordercą” mocno polecam wszystkim miłośnikom thrillerów, seryjnych morderców i socjopatów. A jeśli ktoś nie będzie pewien, a ta książka choć na chwilę znajdzie się w jego rękach, niech przeczyta przynajmniej podziękowania autora, które pokazują naprawdę dobre poczucie humoru i dystansu do samego siebie.

"Boliwia" - Martyna Wojciechowska

2012-01-14T21:01:00.000+01:00

Miłośnicy podróży i książek podróżniczych nie muszą już się martwić o zawartość swoich portfeli, ponieważ w śladach za „Blondynką” podążyła również Martyna Wojciechowska – powstała seria małych książeczek, na które może pozwolić sobie niemal każdy. Jedna książka – jeden kraj i jedna historia, które można było podziwiać już w telewizji, w programie „Kobieta na Krańcu Świata”.

Boliwia jest najbiedniejszym krajem Ameryki Południowej, gdzie pogaństwo miesza się z chrześcijaństwem, kobiety walczą o równouprawnienie, będąc jednocześnie zwalczane. Jednak z drugiej strony jest to piękny, malowniczy kraj, którego urodę możemy podziwiać na zdjęciach w książce. A kim jest bohaterka? Wojowniczką, walczącą z mężczyznami. I choć może się to wydawać dobre, to należy wiedzieć, że o przebiegu walk decyduje się jeszcze zanim wojownicy znajdą się na ringu.

Książka zawiera wstęp, krótką historię kraju, informacje o wielkości kraju, walucie, ambasadach, czyli wszelakiego rodzaju informacje dla podróżników – nawet co zjeść, a czego unikać. Ta część jest bardzo przydatna dla każdego, kto wybiera się do Boliwii po raz pierwszy. Dostajemy również wgląd w sytuację kobiet w kraju. Poza tym interesującą historię z punktu widzenia Martyny Wojciechowskiej, zdjęcia i chęć przeczytania kolejnej książeczki z serii.

Wydaje mi się to bardzo dobrą alternatywą dla osób, których nie stać na „Kobietę na Krańcu Świata” lub dla tych, których interesuje spojrzenie na jeden konkretny kraj. Oczywiście na tak małej objętości nie można zmieścić wszystkiego, jednak Martyna Wojciechowska jest o wiele konkretniejsza niż Beata Pawlikowska. Tutaj nie miałam wrażenia, jakby wszystko było opisane bardzo pobieżnie. Jeśli coś już jest, jest to w miarę konkretne i, jak na tę podróżniczkę przystało, bardzo interesujące i poruszające.

Dziękuję Sztukaterowi i wydawnictwu G+J.

„Lavinia i jej córki. Toskańska opowieść” – Marlena de Blasi

2012-01-09T16:15:00.000+01:00

Świat się skończy za kilka miesięcy, a ludzie wciąż chętnie zaczytują się w słonecznych, radosnych bajkach, jakie mają miejsce w Toskanii lub Prowansji – krainach smaków, zapachów i… miłości.

Jednak najnowsza powieść Marleny de Blasi nie do końca odpowiada temu wizerunkowi. Jest to historia autentyczna, po części biograficzna i z całą pewnością bardzo osobista. Czytelnik bez problemu może podzielić ją na dwie części – Marlenę i Lavinię. W ten sposób poznajemy pisarkę, jej sposób pracy, odkrywamy ją w Italii jako miłośniczkę, ale też osobę, która wciąż tam nie przynależy. I po wycieczce po jej umyśle spotykamy Lavinię – kobietę, która zdecydowanie nie lubi pragnących wykupić jej krainę ludzi. Gardzi turystami, nienawidzi szczególnie Niemców. Zaś jej złośliwość może dotkliwie zranić niejednego człowieka. Czy te dwie kobiety mogą się zaprzyjaźnić? Czy mają ze sobą coś wspólnego?

Wydawca określa tę książkę jako „pełną ciepła i miłości”, jednak czy rzeczywiście tak jest? Poniekąd. Niewiele jest tutaj miłości romantycznej, stanowi ona zaledwie tło do historii o bólu, przyjaźni i miłości, ale do ziemi i rodziny. Lavinia i jej córki kochają się na różne sposoby. Dla mnie to opowieść o tym, co nas tworzy, kreuje. Książki, które każą cofać się do przeszłości, by wyjaśnić teraźniejszość, zawsze fascynują, najlepiej pokazują złożoność ludzkiej psychiki. I choć ta książka jest lekka, w toskańskim słońcu, z porozrzucanymi włoskimi słowami i suto zakrapiana oliwą z oliwek, to wciąż ma w sobie tę skomplikowaną strukturę. Czy tylko prawdziwa historia może być tak opisana, czy autorka pisze tak zawsze? To mogą ocenić jedynie czytelnicy, którzy mieli z większą ilością jej książek do czynienia.

„Lavinia i jej córki” są powieścią mądrą, mającą przesłanie. Zdecydowanie warto ją przeczytać, gdy chce się spędzić przyjemne, ale niebanalne popołudnie. Miło się wybrać na wycieczkę po Toskanii i warto ją poznać od tej drugiej strony, a może i nawet trzeciej.

Dziękuję Sztukaterowi i Wydawnictwu Literackiemu.

"Lolita" - Vladimir Nabokov

2012-01-05T12:35:00.000+01:00

Niektórzy ludzie mają z klasykami problem – przecież „nie wypada” (aż włos mi się jeży na głowie, gdy słyszę te słowa w obojętnie jakim kontekście), żeby się nie podobały. Klasyków się nie krytykuje, oni mają zachwycać, bo „jak się nie podoba, jak podoba”? Ja nie mam problemu z klasykami. Ja mam tylko problem w sytuacjach, gdy w danym dziele się zakochałam, zanim je jeszcze poznałam, a ono nie do końca spełniło moje oczekiwania.

„Lolita” była moim marzeniem czytelniczym od wielu lat, niestety okazji zawsze brakowało. Gdy w końcu ją zakupiłam, czekała na odpowiedni nastrój, który pojawił się całkiem niedawno, gdy chciałam coś przeczytać, ale wszelaka rozrywkowa literatura po dwóch stronach lądowała z powrotem na półce. Sięgnęłam wtedy po największe dzieło Nabokova.

Wydaje mi się, że głównym powodem, dla którego czuję się „Lolitą” trochę rozczarowana, jest przekład autorstwa Michała Kłobukowskiego, który mnie nie wciągnął, momentami drażnił. Cała reszta zaś jest inną historią, ponieważ o Lolicie wszyscy wiedzą wszystko, tak się przynajmniej zdaje. Nieletnia dziewczynka, dojrzały mężczyzna i ogromna ilość seksualności między nimi, co w dzisiejszych czasach ma nawet swoje własne określenie – pedofilia. Czego się spodziewa przeciętny czytelnik, zanim otworzy tę książkę? Nie wiem. Ja nie spodziewałam się niczego. Po prostu chciałam to przeczytać.

Po lekturze zaczęłam się zastanawiać, czy znam jakieś nimfetki, z jakiej perspektywy Nabokov opisał ich cechy. Byłam niezmiernie ciekawa, co i skąd się wzięło. Otrzymałam za to denerwującą Lolitę, zakochanego w niej po uszy mężczyznę i podróż po Ameryce, zazdrość i szpiega podążającego za bohaterami.

W całej książce najbardziej spodobało mi się posłowie autora. To nie oznacza, że książka jest zła – jest bardzo dobra, interesująca i niekonwencjonalna w formie – ale właśnie tamte ostatnie strony powaliły mnie na kolana… głupotą niektórych ludzi. Dlatego w odpowiedzi na możliwe pytania – „Lolita” nie jest perwersyjna i pornograficzna, nie posiada morału i chociaż w książce nie ma pozytywnych postaci, nie oznacza to, że wszyscy Amerykanie są źli i ponurzy.

Nie podoba mi się jedynie tłumaczenie i fakt, że nie jest tak genialna, jak się spodziewałam. Albo ja jestem zwyczajnie zbyt głupia, by dostrzec w niej ten wybitny geniusz. Dla mnie to po prostu bardzo dobra książka, na wystarczającym poziomie, by mnie nie odrzucić w chwilach „sama nie wiem, czego chcę”.

"Metamorfozy. Marilyn Monroe" - David Wills

2012-01-01T14:33:00.001+01:00

Skoro już mowa o ikonach kina… nie możemy zapomnieć o Marilyn Monroe. Tę wieczną dziewczynkę kochał obiektyw, kochali ludzie. Choć wiele osób uważa, że w swoich filmach nie miała okazji się wykazać, ja uważam, że i w tych banalnych komediach widać jej talent. Marilyn jest ikoną seksu. Jest ikoną dwudziestego wieku.

Moda na Audrey Hepburn i MM nie przemija, ich popularność wręcz wzrasta z każdym rokiem. Dwie niezwykle piękne kobiety pojawiają się niemal wszędzie, choć za życia dzieliło je niemal wszystko – filmy, wygląd, styl, historia, życie. Czy to nasze ludzkie zamiłowanie do kontrastów? Wrzucamy je do jednego worka „ikon”, choć ludzie zwykle dzielą się na miłośników jednej lub drugiej, tylko czasem zdarza się ktoś, kto równie mocno podziwia obie. Dzisiaj jednak pomówimy o Marilyn.

W tym roku będziemy obchodzić pięćdziesięciolecie jej śmierci, z tej oto przyczyny rynek księgarski zostaje zasypywany nowymi pozycjami. Z najciekawszych należy wymienić dwie „Fragmenty” oraz właśnie „Metamorfozy”. Książka ta jest albumem okraszonym cytatami o Marilyn. Poznamy zdanie o aktorce osób z nią współpracujących, jej przemiany na przestrzeni lat, zaczynając od brązowowłosej nastolatki, przez symbol seksu aż do kobiety, jaką stała się w ostatnim roku swojego życia – promiennej, chudej i wciąż niewyobrażalnie wręcz pięknej.

Wstęp do książki wprowadza nas w przemiany i wyjaśnia ich układ oraz tytuły rozdziałów w książce (czy też etapów w życiu Marilyn). Dowiemy się paru faktów o jej życiu, wpływie na kulturę. Zaś jako epilog otrzymujemy ostatni wywiad z Marilyn Monroe, jakiego udzieliła w roku 1962.

„Metamorfozy” są naprawdę piękną książką, którą każdy fan aktorki z chęcią widziałby na swojej półce. Duży format, twarda, miła w dotyku oprawa, gruby błyszczący papier i mnóstwo zdjęć bardzo dobrej jakości. Patrząc na nie, aż ciężko uwierzyć, że zostały zrobione ponad pół wieku temu. Marilyn staje się żywa, jakby nigdy nawet nie pomyślała o śmierci.

Jestem zachwycona, że posiadam tę książkę. Gorąco polecam.

"Zapomniane" - Cat Patrick

2011-12-31T22:59:00.000+01:00

Od niedawna literatura dla młodzieży próbuje być ambitna, mówić o czymś, rozważać jakiś problem nastolatków, który nie polega wyłącznie na tym, co założyć na imprezę i jak poderwać chłopaka, który się podoba, ale jest zwykle zbyt popularny dla szarej myszki… i można mówić tak dalej. W tym roku zauważyłam, że młodzież jest traktowana poważniej. Najpierw miałam do czynienia z Gabrielle Zevin, a teraz doszła do tego Cat Patrick ze swoją książką „Zapomniane”.

Akcja książki rozgrywa się w amerykańskim liceum, a jej bohaterką jest szesnastoletnia London, która ma poważne problemy z pamięcią, ponieważ… zapomniała przeszłość, żyje niespodziewaną teraźniejszością i pamięta przyszłość. Jest to jej wielką tajemnicą, którą zna tylko jej mama i najlepsza przyjaciółka.

Jak to w przypadku nastolatki bywa, w jej życie wkracza miłość. Odradza się ona każdego dnia, gdy London, korzystając ze swoich codziennych notatek, przypomina sobie o tym, że ma chłopaka i poznaje go na nowo. Przypomniało mi to obejrzany dawno temu film „50 pierwszych randek”, gdzie bohaterka również cierpiała na amnezję i co noc jej pamięć się resetowała, a zakochany mężczyzna musiał codziennie zabiegać o nią na nowo. Jednak London radziła sobie znacznie lepiej niż filmowa Lucy.

Szczególnie podobało mi się w tej książce, że bohaterka była bardziej dojrzała, niż zazwyczaj możemy doświadczyć. Martwi się o przyszłość, stara się odgadnąć przeszłość i walczy z teraźniejszością, by uczynić ją łatwiejszą. Ma problemy z zaufaniem i w skrajnych przypadkach potrafi nawet podjąć decyzję, by kogoś całkowicie zapomnieć.

Książka jest momentami wzruszająca, choć w zakończeniu mi czegoś brakuje. Sympatia do bohaterów sprawia, że chciałabym wiedzieć dokładniej, co będzie dalej, jak się to rozwinie, jednak autorka zostawia to jedynie w formie wspomnień. Krótkie, urywane. Dla mnie niewystarczające. Jednak czy naprawdę tego chcę?

Zaskakujące jest to, że forma pierwszoosobowa w czasie teraźniejszym mi nie przeszkadzała, nawet jej nie zauważałam. Lektura tak mnie wciągnęła, że nie miało to dla mnie znaczenia. Pokazuje, co jest ważne – przyjaźń, miłość, rodzina. Nie skupia się na płytkich stronach. I to sprawia, że „Zapomniane” są książką wartą przeczytania. Oczywiście nie należy zapominać, że jest dla młodzieży.

Polecam.

Premiera 12.01.2012.

"Bóg, kasa i rock'n'roll" - Szymon Hołownia, Marcin Prokop

2011-12-30T11:59:00.000+01:00

Długie rozmowy przy herbacie i ciasteczkach. Wymiana zdań. Roztrząsanie jakiegoś problemu. Kłótnia. Rzeczy tak ludzkie, tak zwyczajne. Lubię ludzi, z którymi mogę porozmawiać (choć to ze mną się podobno nie da). Lubię też skomplikowane dyskusje, które nigdy nie będą miały końca, ponieważ dotyczą rzeczy, które należy roztrząsnąć w sobie, a żadne argumenty nic nie dadzą. Dlatego zdecydowałam się na tę książkę. Dwoje rozmówców, którzy przedstawiają całkiem odmienne stanowiska.

Hołownia i Prokop są dla mnie jak ogień i woda – jeden przystojny, drugi niespecjalnie, jeden bardzo religijny, drugi preferuje rocka niż psalmy, jeden się częściej denerwuje na brak zrozumienia tego drugiego, a ten drugi dalej spokojnie wyraża wątpliwości. To sprawia, że książka ta nie ma prawa być nudna.

„Bóg, kasa i rock’n’roll” opowiada o…, nie, źle, jest opowieścią, rozmową o Bogu, pieniądzach, muzyce, kościele. I o wszystkim na raz, wymieszanym, przedyskutowanym. W dodatku na całkiem przyzwoitym poziomie, ba!, nawet dość wysokim, mieszanym w odpowiednich proporcjach z niskim, żeby przypadkiem nie było przez cały czas zbyt poważnie.

I choć książka jest naprawdę fascynująca, nie będzie odpowiednia dla każdego czytelnika. Zyt duża ilość religii może przytłoczyć nawet takiego ateistę, który się interesuje, choć nie wierzy, zaś pewne niezbyt chrześcijańskie stanowiska mogą zniesmaczyć osobę religijną. Należy się dobrze przyjrzeć tej książce, zanim podejmie się decyzję, ponieważ może być różnie. Nie nadaje się ona też do przeczytania „na raz”, wymaga trochę zastanowienia, ustalenia własnego stanowiska i odnalezienia się w jej rzeczywistości.

Bardzo miło spędziłam czas z oboma panami i jeśli wiecie, czego się spodziewać i czy możecie temu podołać, polecam.

Przy okazji pragnę Wam powiedzieć, że z dniem dzisiejszym nie informuję o tym, czy daną książkę dostałam od wydawnictwa. Jedynie w przypadku Sztukatera dalej będą się pojawiać informacje, ponieważ oni ich wymagają. Ja nie mam swoim recenzjom nic do zarzucenia (oprócz tego, że czasem nie są tak dobre, jak bym chciała) i jeśli ktoś ma wątpliwości, nie musi tu wcale być. I nie chcę wywołać żadnej dyskusji. Po prostu informuję. Rok się kończy, a ja mam ochotę nareszcie dorosnąć.

"Audrey Hepburn. Uosobienie elegancji" - Sean Hepburn Ferrer

2011-12-27T20:33:00.000+01:00

Audrey Hepburn jest znana niemal przez wszystkich – nawet jeśli nie z nazwiska, to z wizerunku, który króluje na wszelakiego rodzaju biżuterii, parasolkach, torebkach… Dalszym poziomem wtajemniczenia jest skojarzenie jej ze „Śniadaniem u Tiffany’ego”, znawcy znają większą ilość filmów, a osoby, które naprawdę się interesują, sięgają głębiej, poza otoczkę urody.

Audrey była ikoną stylu, ikoną kina. Była również ambasadorką UNICEF-u, a przede wszystkim matką. Kochającą, bez wad, smutną. Tak widział ją jej syn, autor książki, o której właśnie mówię.

Książka autorstwa Seana Hepburn Ferrera jest prawdziwą gratką dla fanów aktorki, ponieważ jest osobista, pokazuje ją z domowej perspektywy – nie jako boginię, ale jako kobietę z krwi i kości, która przeżyła wojnę, głód, rozczarowanie i która powoli wspinała się po drabinie kariery, nie przestając być skromna, nie próbując pozostać na zawsze w blasku fleszy.

Tak naprawdę jest tutaj mało tekstu, ogromna interlinia i mnóstwo zdjęć – zarówno tych z sesji, fotosów z filmu oraz prywatnych, przedstawiających ją z rodziną, w kuchni. Od wczesnego dzieciństwa, do ostatnich dni przed śmiercią.

Książka ta jest bardzo subiektywna. Opowiada o kobiecie idealnej, bez wad. O jej działaniu na rzecz polepszenia losu dzieci na świecie. Po tej lekturze nie sposób nie pokochać Audrey. I właśnie to jest jej wadą. Sama nie wiem, czy Audrey faktycznie była tak nieskazitelna pod każdym względem, czy tylko synowska miłość ułagodziła jej obraz.

Polecam jako dodatek do bardziej obiektywnej biografii, ale nie jako biografię samą w sobie. Ma zbytnio wyselekcjonowane fakty i okresy życia, ale za to jest pięknym obrazem miłości.

Stosik w rozmiarze M.

2011-12-25T13:48:00.000+01:00

Marilyn Monroe szturmem wkroczyła w moje życie, jak widać w tym MMowym stosiku.

A ten to głównie Sztukater (cztery od dołu), pożyczona, a na samej górze zakupiona, choć nie dla mnie, Audrey.

Nic, tylko czytać. I Marlena de Blasi w końcu mnie też dopadła...

Wesołego sernika! Najlepiej na ciepło z żurawiną.

„Na kawie z… Marilyn” – Yona Zeldis McDonough

2011-12-22T20:53:00.001+01:00

Muszę przyznać, że Marilyn Monroe faktycznie jest kobietą, z którą bardzo chętnie wybrałabym się na kawę. Do niedawna praktycznie o niej nie wiedziałam (jedynie scena z sukienką, rozpoznawałam na grafikach, nic poza tym), dopóki w moje życie nie wkroczyła Oates. Fascynacja się rozpoczęła. I od sierpnia nie słychać z moich ust nic poza „Marilyn to, Marilyn tamto”. Filmy, książki, zdjęcia, informacje w Internecie. I miłość, która rośnie z każdym dniem. Prawdziwe szaleństwo.

Ta mała książeczka jest fikcyjnym wywiadem z aktorką, poprzedzonym krótką biografią. Choć rozmiar i objętość są naprawdę niewielkie, to zawartość zastanawia. Autorka starała się dobrać odpowiedzi tak, jakby odpowiadała na pytania sama Marilyn. Informacje są zaczerpnięte z różnych źródeł, także z wypowiedzi aktorki w innych wywiadach. Taka forma pozwala o wiele łatwiej zapamiętać najważniejsze fakty.

Bardzo mnie cieszy, że powstała ta książeczka. Zmieści się w każdej torebce, jest „Marilyn w pigułce” i jest tania (cena okładkowa to 15 złotych, jednak w większości składów Taniej Książki można ją znaleźć za jedną trzecią tej ceny) i podzielona tematycznie. Okładka jest minimalistyczna, ale bardzo mi się podoba. I zaleta, która jest dla mnie bardzo ważna, a w niewielu biografiach mam okazję tego doświadczyć – na jej końcu znajduje się kompletna filmografia oraz opis kariery filmowej krok po kroku. Jeśli ktoś chce zacząć swoją przygodę z Marilyn, zdecydowanie może zacząć od wypadu na kawę – zresztą i w tym czasie można ją przeczytać.

I - co w wypadku wydawnictwa Twój Styl jest naprawdę niezwykłe - prawie nie zawiera w sobie literówek.

W serii znajdują się również wywiady z Buddą, Hemingwayem oraz Einsteinem.

"Przynęta" - Jose Carlos Somoza

2011-12-18T16:27:00.001+01:00

Człowiekiem kierują żądze – każdy w mniejszym lub większym stopniu może się z tym zgodzić, zaczynając od przykładów tak banalnych, jak zobaczenie reklamy w telewizji, która przedstawia nowe perfumy i od razu niektórzy pobiegną po nie do perfumerii, lub też poważniejsze, jak pożądanie seksualne drugiej osoby. Efekty bywają mniej lub bardziej przyjemne.

Jednak przyjemność może być naprawdę niebezpieczną bronią. Tajną bronią. Gdy w przyszłości (jak bardzo dalekiej? Nie wiadomo) zostaje odkryty psynom, rząd uczy się go wykorzystywać do własnych celów – łapania psychopatów. Do tego celu służą przynęty. Jak to zwykle w przypadku tajnych projektów bywa, są to osoby, które straciły kogoś w przeszłości i za którymi nikt nie będzie tęsknił. Są szkolone, by odkrywać, czego najbardziej pożąda ofiara, a następnie ją opętać. Wszystko jest grą, świat jest teatrem. To właśnie odkrywamy w książce Somozy.

Ta książka jest wspaniałym thrillerem psychologicznym, który obnaża ludzkie słabości. Oczywiście nie każdy musi traktować ją dosłownie, jednak po głębszym zastanowieniu się ta teoria wydaje się bardzo prawdopodobna. Z drugiej strony czego można się spodziewać po pisarzu, który z zawodu jest psychiatrą? Musi być przekonujący. Do tego niebezpieczny psychopata, piękne kobiety, rozważanie czym jest miłość i czy naprawdę istnieje, czy to tylko efekt uboczny psynomu. Wciągająca akcja, zagadki i gra. Ta książka to teatr, czytelnik zagląda za jego kulisy i poznaje sekrety aktorów. Są dobrzy aktorzy i wybitni. Są mistrzowie własnych sztuk. I jest scenarzysta – Szekspir. Bo i w tej książce on staje się kluczem do historii. Jak widać, wraz z upływem czasu, popularność wielkiego dramaturga nie spada, a wręcz rośnie. Co tu dużo mówić – ja po tej lekturze postanowiłam się zaopatrzyć we wszystkie sztuki Szekspira, niestety na polskim rynku nie ma ich w wydaniu jednotomowym, a tego właśnie chcę.

Somoza sam potrafi się obronić. Nie potrzebuje mojej pomocy. Choć na początku wydaje się, że nie otrzymało się niczego specjalnego, z każdą stroną sieć się zaciska i nie można się uwolnić od tej książki.

„Przynęta” wzbudza zachwyt i zdegustowanie. Po jej przeczytaniu ciężko uwierzyć w cokolwiek, oprócz tego, że „świat jest teatrem” i kim my naprawdę jesteśmy? Panami własnego losu, czy marionetkami? Żyjemy naprawdę, czy tylko odgrywamy rolę, którą ktoś nam przydzielił? Czy wiemy, co jest prawdą?

Prawdy nie ma. I nigdy nie będzie.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Muza.

"Jutro 4: Przyjaciele mroku" - John Marsden

2011-12-15T12:32:00.000+01:00

Jutro
Jutro 2

Jutro3

Wydaje mi się, że bestsellerowej serii „Jutro” nie trzeba już nikomu przedstawiać. Każdy przynajmniej słyszał o grupie nastolatków w Australii, którzy cudem uniknęli porwania przez najeźdźców i walczyli z ukrycia o swój kraj, swoje rodziny, swoje życie. Ponieśli wiele fizycznych i psychicznych ran, aż na końcu trzeciego tomu zostali zabrani do bezpiecznej Nowej Zelandii i tam właśnie rozgrywa się akcja tomu czwartego.

Niestety sielanka nie trwała długo. Bohaterowie zostali znowu wysłani do Australii, by służyć za przewodników nowozelandzkim żołnierzom. Niestety wszystko jest nie tak, jak być powinno. Ellie robi rzeczy, o które nigdy by się nie posądzała, Homer wraca do swojego starego, lekkomyślnego „ja”, Fi traci nerwy, Kevin marzy tylko o tym, by spędzić resztę życia w bezpiecznym miejscu z dużą ilością jedzenia. Jednak po powrocie do kraju nie mają już możliwości, by wszystko było dobrze. Jest wręcz odwrotnie.

Znowu muszą walczyć. Jednak z każdym kolejnym tomem piętrzą się trudności, coraz bardziej podupadają psychicznie, a dla niektórych zdaje się już nie być ratunku. Na usta aż ciśnie się pytanie: Ile można? Ile można znęcać się nad nimi, zamiast grzecznie zakończyć wojnę, zrobić happy end i sprawić, że wszyscy będą żyli? Ile może przeżyć młody człowiek? I co z tłumaczeń, że w niektórych krajach dwunastolatki wcielane są do wojska? Czy tak naprawdę obchodzi nas, że na świecie inni też umierają, gdy gra toczy się o nasze życie i naszych rodzin? Mam wrażenie, że rola rodziny w tym tomie jest znacznie większa niż w poprzednich. To właśnie ta mała grupka ludzi może sprawić, że podejmujemy decyzję o powrocie do piekła, jeśli tylko zaistnieje nadzieja, że chociaż zobaczymy ukochane osoby.

Bardzo lubię tę serię, choć momentami mam wątpliwości do wytrwałości bohaterów. Ile można? Jak i kiedy to się skończy? Czy spotkają swoje rodziny? Są sukcesy i porażki, mniejsze lub większe rany psychiczne i fizyczne. Jak się ta książka ma do naszego świata? Jak ja bym się zachowywała w trakcie wojny? Wydaje mi się, że nie chcę o tym myśleć, a po każdym kolejnym przeczytanym tomie pytania i wątpliwości się mnożą… I już sama nie wiem, czego dotyczą.

Po raz kolejny polecam.

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Znak.

„Parada blagierów. Najsłynniejsze mistyfikacje” – Ireneusz Pawlik

2011-12-13T19:19:00.000+01:00

Od jakiegoś czasu oglądam serial „White Colmar”, który opowiada o pewnym fałszerzu i złodzieju dzieł sztuki – Nealu Caffrey’u. Wspominam o tym dlatego, że głównym powodem, jaki natchnął mnie do przeczytania tej książki, jest sympatia do oszustów jego pokroju, a – nie da się ukryć – „Parada blagierów” ma takich postaci na pęczki. I już pierwszy z nich Frank W. Abagnale Jr. był niczym skóra zdjęta z Neala.

Oczywiście książka nie opowiada jedynie o ludziach ze świata sztuki. Wspomina także o oszustach historycznych, takich jak rzekoma cariewna Anastazja, publicystycznych – Jayson Blair, czy też (nad)zwyczajnych złodziei – Szpicbródka oraz mitomanów - Mata Hari. O każdym z nich dowiadujemy się, jak się nazywał, jakie przybierał pseudonimy, kiedy żył, czym się zajmował i czym zasłużył sobie, by dostać się na łamy tej książki.

Jest to galeria postaci nieprzeciętnych. Autor nie gardzi kolokwializmami, które mają sprawić, iż poczujemy do jego bohaterów sympatię, na którą pod względem humorystycznym z całą pewnością zasługują (jednak gdyby któryś z nich próbował oszukać mnie, wszystkie ciepłe uczucia odpłynęłyby natychmiast) – moralnym niekoniecznie. Ułożeni są oni w porządku alfabetycznym (nazwisko, imię) na 335 stronach, co oznacza, że w historii blagierów było co niemiara, a przecież o tych najlepszych nawet nie wiemy, ponieważ nigdy nie zostali złapani…

Ta książka to bardzo przyjemny katalog. Jednak nie bez wad. Pierwsze pojawiają się w treści – niektóre postacie zajmują ledwie pół strony, inne rozwleczone są na pięć (przeważnie te, które interesowały mnie mniej). Przy tych ciekawszych można byłoby napisać więcej, a opowiadanie o Dymitrach i Anastazjach skrócić, nie wrzucając do środka lekkich dygresji. Brakowało mi również spisu postaci, żeby wiedzieć, kogo w tej książce znajdę i w którym miejscu – i to jest rzecz zasługująca na potępienie. Bez tego ciężko się znaleźć, szczególnie, że postaci zlewają się z ich historiami, ponieważ nazwiska nie są nawet pogrubione, by je jakoś odznaczyć, żeby czytelnik nie gubił się, gdy przypadkiem przeoczy, że dotarł już do kolejnej osoby. W następnych wydaniach zdecydowanie powinno to zostać poprawione – spis i wyróżnienie. Niewielkie portrety blagierów również nie byłyby złym pomysłem – uważam, że to zabawne, gdy ktoś widzi oszusta i może się zastanawiać nad nim zdecydowanie głębiej.

Jeśli jednak zapomnę o tym, co przeszkadza mi w tej książce (szczególnie, że w większości to jedynie forma), to mogę ją bez wahania polecić. Jest ona cennym źródłem o oszustach, a dla niektórych mogłaby się stać inspiracją. Oczywiście nie namawiam do oszustw, ale konstruktywnego korzystania z uzyskanej wiedzy, np. tworzenia własnych dzieł, które ktoś inny będzie mógł podrobić.

Dziękuję portalowi Sztukater i wydawnictwu MG.

"Każdy kot ma dwa końce" - Przemek Wechterowicz

2011-12-07T14:16:00.000+01:00

Miłośnicy kotów i szczęśliwi ludzie, których kot posiada, wiedzą, iż to stworzenie jest pełne tajemniczych sprzeczności. No cóż, w końcu każdy kot ma dwa końce (tak jak miecz przeznaczenia ma dwa ostrza), a szczęśliwi kotów nie liczą, bo kochanego kota nigdy za wiele, prawda? I właśnie ku wyjawieniu prawd tak oczywistych służy ta przeurocza książeczka.

Powinnam zacząć od tego, iż niezwykle lubię książki o kotach – szczególnie krótkie i ilustrowane, z niewielką ilością tekstu, ale pokazujące ogromną miłość do tych zwierząt. Taką właśnie książką jest „Każdy kot ma dwa końce” (polecam również „Kota filozoficznego). To publikacja na pięć minut, na co dowodem może być, iż przeczytałam ją całą mamie do telefonu, jednocześnie relacjonując, jak wyglądają ilustracje do poszczególnych pomiauczeń (dla niezorientowanych – powiedzeń w kocim wykonaniu).

O treści wiele napisać nie mogę – przykłady widać w pierwszym akapicie tego tekstu. Za to mogę opowiedzieć coś o rysunkach – są naprawdę zabawne! Jeśli znacie Kota Simona, z całą pewnością znacie jego słynny gest pt. „Nakarm mnie”. I tutaj spotykamy się z czymś podobnym. Rysunki są w różnych stylach, przez co tym bardziej nie nudzi się w trakcie tych pięciu minut z książką. Z drugiej jednak strony ja lubię, gdy coś jest konkretne i seryjne. Wracając do pierwszej – koty są tak zmienne, że i to ma w sobie wiele sensu.

Jednak ta książka ma jedną wadę, która sprawia, że jest skierowana tylko do jednego typu odbiorców – prawdziwych miłośników kotów. To koty są głównymi bohaterami, a postaciami drugoplanowymi (o ile nie trzecio) są ludzie, którzy do kota należą. Dlatego miłośnicy psów mogą się poczuć zniesmaczeni (bo kot nie powie, gdzie leży pies pogrzebany, rzecz jasna), a osoby, które lubią czytać, koty też lubią, ale nie aż tak bardzo, mogą się poczuć nieusatysfakcjonowani.

Polecam na prezent dla tych, co kochają koty. Malutka, króciutka, ale bardzo ładnie wydana – w twardej oprawie, z grubymi kartkami i uroczymi kolorowymi rysunkami dopasowanymi do zabawnych tekstów. Z całą pewnością spodoba się również kotu.

Za książkę dziękuję portalowi Sztukater oraz wydawnictwu MG.

"Powiedz wszystko" - Chuck Palahniuk

2011-12-01T21:03:00.000+01:00

Pierwsze wrażenie, gdy otwiera się tę książkę, to scenariusz filmowy. Może nie tyle scenariusz, co dokładny – scena po scenie – opis filmu, w którym gra podstarzała hollywoodzka gwiazda Katherine Kenton, a którego autorką jest jej służąca, przyjaciółka, a raczej osoba o bliżej nieokreślonej funkcji, która robi wszystko, a nawet i więcej.

Uwielbiam tę ironię, z jaką on traktuje wszystko, co opisuje. Tym razem jednak dłuższą chwilę zajęło mi oswojenie się z lekturą i zrozumienie co i po co jest użyte. I muszę przyznać, że wyszło mu to bardzo dobrze, choć zdecydowanie nie jestem tak zauroczona jak po „Pigmeju”. Co prawda cofnęłam się do najlepszego okresu w dziejach Hollywood, dzięki czemu w książce pojawiło się wiele znanych i mniej nazwisk, które kojarzyłam i umieszczałam na odpowiednich gałązkach mapy myśli, ale jednak poczułam się trochę zaplątana po przepuszczeniu tych wszystkich postaci przez palahniukową maszynkę do mielenia mięsa.

Sama historia jest parodią romansu. Gwiazda, która lata świetności ma już za sobą, nagle wplątuje się w namiętny związek z młodszym mężczyzną, choć później się okazuje, że dla niego to tylko okazja do zarobienia na śmierci aktorki, którą zresztą opisał już we wspomnieniach ze związku… I tak oto aktorka, która uważa, że „ich liebe dich” to po francusku „Gesundheit”, a „c’est la vie” to rosyjskie „tak”, popada w paranoję, choć raczej potraktowaną jako zabawę. Bo skoro wie, to co może ją skrzywdzić?

Głupiutkie, płytkie życie gwiazd zostaje obnażone i podsycone sporą dawką erotycznych uniesień – i to nie ważne, czy prawdziwych, czy wyimaginowanych. Brak wykształcenia uzupełniany jest kolejnymi małżeństwami i operacjami plastycznymi, a uczucia nie tyle udawane, co przesadzone. Można tę książkę potraktować jako komedię i żałosne romansidło w jednym, albo doszukać się tego, co obiecuje Palahniuk swoim piórem – prawdy w bardzo krzywym zwierciadle.

I choć nie podobało mi się aż tak jak wspomniany wcześniej „Pigmej”, to polecam. Na pewno spodoba się osobom, które poszukują lektury mniej ostrej, a wciąż intrygującej i palahniukowej.

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Niebieska Studnia.

"Kiki van Beethoven" - Eric-Emmanuel Schmitt

2011-11-27T18:37:00.000+01:00

„Kiedy pomyślę, że Beethoven umarł, a tylu kretynów żyje…” – w ten oto sposób Schmitt zatytułował tę książkę w oryginale, o Kiki jedynie napomknął, jako części mniej istotnej. Tym razem daruję sobie wyrażanie swojego zdania na temat zmiany tytułu, ponieważ byłoby to długie i nużące. Wyznam jedynie, iż zdecydowanie mi się tytuł polski nie podoba.

Szczerze mówiąc, czytając opis z okładki, byłam pewna, że to będzie książka niemal równie rewelacyjna co „Trucicielka”, która przeprowadzi znaczące przemeblowanie w moich emocjach, jednak doświadczyłam jedynie niezdrowej irytacji i w jednym momencie książki się zatrzymałam i popatrzyłam, czy przypadkiem nie otworzyłam książki Paula Coelho. Okładka mnie okłamała ze wszelkich stron – ani ta dziewczynka się nie znalazła w treści, ani Kiki van Beethoven nie była tu główną postacią (za to oryginalny tytuł byłby doskonały), ani też nie poczułam znowu „głodu życia”, ani odpowiedzi na pytania, które mi obiecano. Nie otrzymałam niczego z wyjątkiem paru celnych cytatów, ale one nie były autorstwa Schmitta.

Książka w jednej trzeciej mówi o tytułowej Kiki. Jest to krótkie opowiadanie, z którego moim zdaniem nic nie wynika, a pielgrzymka do Santiago de Compostela to jeden z głównych tematów znanego literackiego hochsztaplera (jakim to tytułem obdarzył go jeden z polonistów z mojego liceum) Paulo Coelho. Zdecydowanie nie podobało mi się to opowiadanie, co mnie równie denerwuje jak smuci. Zniechęcona dotarłam do drugiej części. Już zatytułowanej poprawnie, nie będącej opowiadaniem, a raczej spowiedzią autora.

Ta część wypadła lepiej, jednak wciąż nie poczułam się usatysfakcjonowana. Filozoficzne roztrząsanie muzyki i przekładanie jej na własne życie, by wyciągnąć coś z tego (ale co? Ja osobiście odpowiedzi nie znalazłam), prawienie o moralności i humanizmie… Zupełnie to do mnie nie przemówiło. Może przesadzam (a raczej na pewno), jednak nie mam wyrzutów sumienia. Ta książka nie potrafiła mnie przy sobie zatrzymać, a miała ledwie 150 stron, dużą czcionkę i szerokie akapity. Jedynie płyta z muzyką [Beethovena] ją ratowała. Przyznam, że płytę wysłuchałam wcześniej, w trakcie czytania nie, choć taki zapewne był cel. Nie sądzę jednak, bym tego potrzebowała. Beethoven grał mi w głowie, soundtrack miałam. Nie pomogło.

Myślę, że dla fanów Schmitta ta książka będzie interesująca, ponieważ poznają go z tej najbardziej osobistej, muzycznej strony. Pełnej emocji. Ja go tylko lubię, fanką nie jestem, jednak, „gdy pomyślę, że Beethoven umarł, a tylu kretynów żyje…”, to nie mam miłych słów względem autora. Uważam tę książkę za najgorszą, jaką napisał, a przeczytałam ich co najmniej osiem.

Zaznaczam jednak, że każdy powinien sam się przekonać, czy to książka dla niego. Na szczęście wydawnictwo Znak umożliwia wszystkim zajrzenie do książki pod tym linkiem: http://www.znak.com.pl/wirtualnaksiazka,id,3122

Na stronie również możecie posłuchać, co autor ma do powiedzenia o Kiki:

http://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,3149,tytul,Kiki%20van%20Beethoven

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Znak.