Captured Realities

this blog will be closed.

noreply@blogger.com (Lalah) — Sun, 10 Mar 2013 15:21:00 +0000

hello all young at hearts =p

i am no longer using this blogsite since i lost all my yahoo email accounts, katangahan ko ang dahilan pasensya na peeps, however, i will link you to my new place and a new home. a good one to start again. good thing nasave ko pa ang old post ko at na-import ko sa new house ko. pero iba na ang aking pangalan sa blogsphere ngayon. hehe

pa-follow nalang ako don if u have time... thanks ng marami. see u around wanderers.

Please click this...

TELELALAHBELLS

Special Connection between the two

noreply@blogger.com (Lalah) — Wed, 27 Feb 2013 13:04:00 +0000

It’s been ten years since the last time sinipag akong magblog lol

Hindi ko rin alam now kung sipag ba ito or sadyang kinarir ko lang ang pinagdadaanan ko

May utang pa ako kay zai, empi at steph, nasa file ko pa yong draft ng kwento ko sa kanila, nasa kalagitnaan na ako at biglang madaming sagaball sa blogging career ko kaya natambak ko ang draft nila zai, empi at steph. uunahin ko sana gawin yon kaso ito na naman ang pakiramdam kong ayaw ko na talaga sana pero bakit ba! Naiinis na ako ha!! Super! Mga moment na hindi na dapat mag-appear, super bitter pa rin kasi appear ng appear hindi ko naman kailangan. (bigti mode)

Hindi ko rin naman masabi dahil sa super pagod ko lately sa event at nagkakaganito ang pakiramdam ko. Totoo nga ang sabi nila when ang dalawang tao may special connection kasi kung ano ang nararamdaman mo, yon din ang nararamdaman ng isa. Isang halimbawa na naisip ko ngayon yong nag-iisip ka na itext or tawagan mo yong taong mahal mo tapos siya rin the moment you think about her/him pala, yon din nasa isip niya. That is a very special connection kasi feelings niyo na ang nagsasabi gawin ang mga bagay2x (wag grin yang utak mo, nakikita ko lol) na sabay.

Yan ang pakiramdam ko ngayon, ang bigat, mas mabigat pa sa kuyukot na dinadala ko at pinipilit pa itong palakihin na parang napaka-imposeble naman yata pero I will still try. You know. =)

Hindi na muna ako magjoke kasi seryos kasi tong post ko na ‘ito. Rots.

Nahihirapan ako? Siguro kasi ayoko tanggapin yong closure. What I mean is OO there is a closure pero ang iniwan ko yong mga magagandang alaala dahil I want to live there, I want to live it that way kasi kahit anong galit naman gawin ko, wala eh, wala naman, feeling ko in the end of it, nasa akin pa rin ang mali, ang kulang but God knows how I tried to save it pero wala na talaga. There are things we need to accept na kung hindi daw talaga para sa atin, wag na natin itong ipilit.

Sa mga pagkakataong ito, gusto kong lumayo. Malayo sa maiingay na ciudad, at manatili muna sa may bundok, yong pagkagising ko puro kahoy lang ang nakikita ko, may dagat at may mga ibon na nagiingay sa paligid.

Wala namang tao or situation na nagpush sa akin na maramdaman tong bigat sa dibdib ko, ito na talaga ang sinasabi kong special connection between us kahit malayo na siya, wala na siya pero dahil may pinagsamahan kayo, meron pa ring natitira kaya alam kong sa oras na ito abot tenga ang ngiti niya, natagpuan na niya ang happiness na hinahanap niya, may kayakap na siya hindi lang sa isang araw or dalawa pero pwedi na ring habang buhay na. I remember that pain, tagos sa laman, sobra!

Napagod ako, parang gusto ko lang matulog ngayon, pinipilit wag umiyak diba kasi wala naman rason, ok naman ako ayoko lang sa naramdaman ko ngayon kasi sobrang bigat. Ito at ito lang yong pakiramdam ng malaman kong ang pagiwan mo sa panahong yon ay natuto ka ng hindi na bumalik.

Sana pwedi kagad sumakay ng eroplano para lumayo at mag-isip ulit. Gusto kong pumara ng airplane at magpunta ng hongkong Disneyland para isiping bata ulit, walang problema, innocente ang pagiisip at hindi nagiisip pa sa kinabukasan.

I’m just really sad.

Bear with me my blog. =)

Wanna escape for a while.

Ang unang pagkikita, pagbuo ng bagong panimula at pagkakaibigan - PBOers

noreply@blogger.com (Lalah) — Sun, 10 Feb 2013 07:23:00 +0000

Nagbabablog na yong utak ko habang pauwi na, may comments pa nga eh! Lol sa dami ng gusto kong sabihin ito nganga na ako dahil hindi ko alam saan ako magsimula diba? Hahaha

Pero sige simulan ko nga.

Hindi ko alam bakit instant decision na kagad na pumunta ako ng surigao city para Makita sila sis arline, joan, zai at sila archie at empi. Siguro dahil sa frustration ko nong Monday (February 4, 2013) at nilagnat pa talaga ako sa stress na iyon dahil hindi ako makapunta ng manila nga sa February 15 para sa pbo na yan. Nalungkot ako promise hahaha huwaw affected ako non? Lels!!

Anyway byahe to the max ang drama ko ng Thursday night hahaha left Cagayan de oro city around 10:30 at dumating kami ng butuan city ng 3 am exacto. Sumakay ulit papunta muna ng Santiago, Agusan del Norte – 1 hour and 30 mins ang byahe. I stayed for a while sa bahay ng classmate ko na taga don para maligo lang hahaha then alis ulit but dahil galing sa kanila 1 hour and 30 mins lang din, nagpaumaga ako ng slight para chumika chika.

Naligo ako ng walang tulog mahigit 24 hours na ata. Sarap ng tubig pero bampirang bampira ako sa oras na iyon.

Moving on.

Ito na talaga, dahil sa sobrang excited ako naiwan ko ang pasalubong na pastel sa bahay ng kaklase ko! Haha

But anyways…

Dumating ako ng surigao city ng 8:50 am ata exacto kasi sa meeting place na pinagusapan namin yong gaisano mall eh bukas na nong dumating ako, feeling ko binuksan lang yon para sakin! Hahaha jowwk!

Ngayon ito na… magkikita-kita na rin kami for the first time sa wakas. haha

Late sila! Haha jowk.

Sakto lang actually yong oras na pinagusapan namin. Iba na talaga mga matured galing tumupad sa oras ng usapan haha char lang!

Ngayon ang una kong nakita na nakangiti ng bongga at nawala ang mata ay itong si haring archie. Si arline naman abah dilat na dilat lang ang mata na deadma sa una! Hahaha ng palapit na ako sa Jollibee (doon kami ng breakfast at nagkita) itong si zai naman nagulat ako na bigla lang sumulpot sa gilid ko at ang tangkad nga!!! Nyetah wagas ang height!! At natotomboy ako kagad dahil nga naman! Kung ano ang nakikita nio sa picture nia yon talaga talaga siya!! At parang hindi totoo ang iba ano? Hahaha jowk. Ng sabihin ni zai na “hi lala” wow na wow nga kasi naman heller mas malambing pa ang boses niya sakin in fairness ha!! Hahaha si sis joan hindi ko naman kagad nakilala kasi kala ko may kasama lang silang bata promise naman totoo naman kasi ang sinasabi ko! Hahaha ang cute nga ni sis joan kasi parang pwedi mo nga lang siyang bitbitan na parang bag lang eh sa sobrang kacutan niya! Hahaha si empi nawala sa paningin ko that moment dahil naman hindi ko siya nakita jowk. Ang mala Derek na katawan ni empi kagad ang bumulagta saking mga mata hahaha charos! Nong magsalita si empi wow naman part 2 na malambing pa sa boses ko! Hahahaha at si steph naman huli na kasing dumating, late ang peg hahaha pagdating niya o diba akala ng lahat na magkakakilala na kami before that meet up kasi parang si senyor lang talaga si stef! Swear!! Hahaha walang kasing layo nilang dalawa sa chikahan! hahaha

Isa isahin ko nalang para hindi masyadong mahaba tingnan ano? Hehe

Simulan ko kay ARCHIE. Sabay lahat naman kami nagbreakfast at sumama din ako papunta sa butuan airport, madaming daldal ang nangyari naman so nakikilala ko sila personally may pagkakaiba nga slight sa twitter, sa fb pero sila pa rin. Rots!!

In short nagbreakfast lang ako sa surigao for one hour at umalis kagad. Hahaha at 3 hours mahigit kaming magkasama sa van papuntang butuan airport.

So si ARCHIE nga…

Best in photography, at twitter haha

Kung anong kulit niya sa twitter at fb, kabaliktaran nga! Pero dumaldal naman siya ng bongga nong sa van na kami.

Isang mapusok na hari hahaha dahil ang alam niyang laitin sakin ay ang aking kuyokot, ito ay hinahanap at tinatanong. Hindi ko na nga naalala ng magkita na kami haha siya talaga ang nagpapaalala. Hahaha

Isang malaswa rin hahaha dahil kahit papano sobrang daring niya! Nyahahaha

Best in audience din siya sa tawanan hahaha

Sweet ni archie in fairness to him ha. Haha kaw ba naman magbuhat ng maleta ni arline all the way aba ang hari pinagbuhat ng diyosa sa biyak na kawayan abah bihira na yan! Go archie!! Ipush na yan! Hahaha

Isang simpleng hari, matipono ang katawan? Weehh?? Hahaha walang weeh kung sasabihin kong may cute na tiyan nga si archie! Bwahahahaha

Ang paborito pagusapan ni archie yong kuyokot talaga, sobra kung makapagencourage ilabas ang kuyukot na yan! Malapit na nga akong maconvince eh nahiya lang ako! Hahaha charot!!

Ang bait ni archie ha, walang keme at arteh sa buhay kuya na kuya lang ang peg niya lol

Nahihiya lang ata si archie matulog nong nasa van kami kaya pinipilit labanan ang antok or baka nahiya lang siya dahil magkatabi sila ni arline. Eeyyttt. Rots.

at tuwang tuwa si archie sa usapang pisil-pisil at pisilan na iyan! (winks) hahahaha

sarap makipagbiroan ni archie game na game sa mga malalaswang usapan! hahahaha gusto ko yan!! hahaha

Sumatotal yong personality ni archie strikto nga siyang tingnan pero bungisngis at the best talaga ay kanyang mapusok na isipan at kalaswaan hahahaha yon talaga eh ang nahighlight ko ano? Bwahahaha jowk!! namiss kita kagad archie talaga charots! hahaha sarap pisilin ang mukha mo! bwahahaha

Si ARLINE

Weh? Lol

Tuwang tuwa ako sa kanya sa kainan! Hahaha kung makakain parang wala ng bukas oh diba kaw na ang kakain ng breakfast with macaroni soup pa yan (carbs din yon diba? Haha) plus may order pa syang pancake, oh diba wala sa katawan yan nasa gutom ng tao lang yan! Hahaha hindi ko pa ramdam ang gutom ni arline sa oras na iyon! Haha

Malambing in nature si sis arline, pink na pink nga lang talaga parang pusa lang hahaha

Naiintriga ako sa kwento nilang may talent si arline kapag naiihe or umihe na ba yon hahaha

Kung anong kulit ni arline sa twitter at fb, sa blog ganon din talaga naman in person at ito sasabihin ko na ang favourite tag line ko lagi “what u see is what u get” sa kanya hahaha

Simple nga lang si arline din, kung makastretch kasi ng paa sa van parang nasa bahay lang, diba? Haha kung makalagay kasi ng paa sa driver’s seat parang nasa sala nga lang. yan talaga ang dapat hahaha

Siya na ang bonggang nakapagbreakfast siya pa ang unang nagugutom sa byahe hahahaha jowk hindi ka pala kumain nong cookies na inoffer mo samin hehehe

Wild and free kung makatawa si arline, wagas na wagas! haha

walang dull moment kapag nakausap mo si arline, lahat connect eh! hahahaha lovelife to blogging to fb to twitter to wagas pose na pictures niya, everything under the sun

siya din ang sarap lait-laitin at asarin hahahahaha kasi lumalaban ayaw magpatalo i love that sis! haha

click na click kagad ang peg namin, ewan ko rin magaan lang sa loob kausap si arline siguro dahil isa siya sa lagi kong nakakausap sa twitter at ramdam na ramdam mo sa kanya ang isang hello welcome new friendship (sumeseryoso na ako bwahahaha jowk) basta nakakatuwa kasi isa siya sa sarap laging asarin! hahahaha sarap andami nating tawa! namiss kita kagad sis!

si JOAN naman...

tuwang tuwa ako dito sa pic promise anong
meron kay joan diyan
isep2x kau hahaha

walang jowk para talaga siyang bata hahahaha

siya ang nagsisimula ng gulo at usapang nauuwi sa tawanan hahaha tama nga pala si june dahil sabi niya "wag kang mag-alala dahil andun si joan" parang sinasabi ni june na ang ingay nga niya! hahaha

ay at salamat pala sis sa libreng breakfast hahaha ikaw pa may galit kung hindi ko tatanggapin ano haha naliliitan ka nga sakin hahaha

siya ang babaeng walang pahinga sa byahe. according to her hindi siya nakakatulog kapag nasa byahe, oh diba simpleh lang sabi ko naman "bakit takot ka bang hindi ka na magising at pagkagising mo nasa kabilang buhay ka na pala" hahahaha

maging comportable ka na kagad kay sis joan dahil nga sa kanyang kadaldalan

sarap din asarin ni joan at kasi kalmang kalma lang gumanti ng banat hahaha

wow nga din pala siya ang mahilig magreklamo dahil malaki daw ang tiyan niya, dapat talaga siyang magreklamo kasi wala siya sa tiyan ko!! natural na natural lang ang laki ng tiyan ko compara sa kanya dibah! kailangan talaga niyang mahiya don sa akin hahahaha

sarap nilang panoorin ni zai kapag nagaasaran hahaha

kala mo lang na mala anghel ang mukha ni joan pero debil yan kapag bumanat ng usapan at kwentohan hahaha jowk!
masayang kasama si sis joan dahil maramdaman mo rin sa kanya yong parang matagal na kayong magkasama at kaibigan. oh diba seryoso na yan! hahaha namiss lang kita sis, one second every one second hahaha

kung tingnan mo si joan sa outfit na yan masasabi mong ma-arteh sa unang tingin pero yon lang yon pero hindi mo lubos maisip na sa ganda ng outfit niya na yan marunong din pala siyang umupo na nakabukaka na parang wala lang, ganyan! hahaha jowk. hindi ko lang kasi lubos maisip naman na pwede pa lang umupo sa harap ng airport at chumika chika ng slight with matching eating nilagang peanut at lanzones diba.

ito muna ang teaser sa pagkikita namin sa surigao city, ako ay naglakbay ng halos 9 hours para makita lang sila oh diba dorang dora lang ang peg ko!! walang tulog pero nakaligo naman ako! nasa inyong konsensya na yan! hahahaha

part 1 muna kasi hiningal ako sa kwento ko hahaha isusunod ko ang kay zai, empi at stef.

itutuloy ito dahil super haba na. hahaha

wait lang kayo zai, empi at stef kau naman mahighlight ko after nito hahaha

Reality 12: Masaya ang PBO

noreply@blogger.com (Lalah) — Mon, 04 Feb 2013 05:28:00 +0000

Dumating na nga si amang hari at ang anak ng hari sa republika ng pilipinas, yong saya ko hindi maitatago, naging maingay ako sa twitter dahil gusto kong abangan ang kanilang pagtouch down sa pilipinas. Ngayon ko lang ulit naramdaman ang pakiramdam na ito galing naman sa mga kaibigan sa blogspero, huli kong naramdaman ang excitement noong isang taon pa mula naman iyon sa taong minamahal ko. Rawwrr.

What you see is what you get in me, mula nong nabago ang buhay ko naging totoo ako sa sarili ko, naging open sa ano ang meron ako at wala man. Hindi maitago ang sayang iyon na dumating na sila dahil nasa isip ko finally makikita ko na sila ng personal hindi yong nasa likod ng isang blog or computer lang sila, mapipisil ko na, mabiro ng totoo, mabigyan ng squeeze hug bawat blogger na Makita ko sa meet up kaso hindi ko rin maitago ang lungkot na nararamdaman ko ngayon dahil just earlier naconfirm ko na hindi na pala ako makakapunta sa manila ngayon February 15, 2013 sa meet up ng mga pboers. Ang last hope ko kasing eroplano na airphil, tumaas na rin ang pamasahe, hindi na kinaya ng aking bulsa dulot sa midterm exams ngayong week na ito at wala akong mahugot na pera sa ngayon dahilan na rin sa dami ng babayarin.

Lagpas langit ang kagustohan kong pumunta para Makita ko sila isa’t isa at gumawa ng memories na pwedi kong balikan kahit saan man ako mapunta sa buhay ko. Naiiyak ako na hindi ko rin maexplain ang pakiramdam na ito dahil nabigo naman ako sa aking expectation, lagi ko pa naman sinasabing kapag iniisip ko na makakapunta ako at maabot ko yan, nangyayari dahil sa law of attraction na yan pero ngayon sinusubukan ako ng panahon at pagkakataon. Ramdam na ramdam ko ang kasiyahan ng mga bloggers na sa wakas magkikitakita na sila after ilang buwan na nakikipagkulitan sa mga comment sa blog at sa twitter.

Oo bothered talaga ako ngayon dahil nalungkot ako hindi ko naman maitatago ang pakiramdam na iyan, ayokong magpretend sa emotion ko ngayon, ayoko rin magpretend na meron ako na wala naman dyan. Parang hanggang pangarap lang na makasama ko ang mga bloggers at pboers sa araw ng kanilang meet up sa February 15. Una ko sanang pagkakataon na makasama ang mga taong nagbigay saya sa akin for the past months na sobrang down ako sa buhay ko, yong mga kakulitan ko na hindi matapos tapos hanggang hindi napapagod kakadaldal. Natagpuan ko ang isang kaligayan sa pagbblog na nakita ko na may mga tao pa lang totoo kahit nasa social network site kayo nagkakakilala kaysa nasa harap mo araw-araw, dito ko naramdaman na bawat problema ay may solution may mga tao na nagpapangiti sayo despite of what you’ve been going through personally sa buhay mo.

Hanggang dito nalang muna, malungkot man ako ngayon pero makakarecover din ako. Sana maging masaya at makabulohan ang mga meet ups ninyo aking mga kaibigan sa blogspero.

hangsarap mag hiatus lol pasok nako sa banga! =(

Reality 11: Look inside

noreply@blogger.com (Lalah) — Fri, 01 Feb 2013 13:42:00 +0000

A change of thoughts now?

Maybe… I don’t know.

After my mom and grandma appeared in my dream the other night, I come to wonder what was that for, so I ponder a lot the whole day yesterday kaya naisipan kong panoorin ito kagabi.

Last night I happened to watch FINALLY this “the encounter” movie. (if it’s not with our RS subject in school, I wouldn’t know it after all. Requirement din naming panoorin ‘to para gawan ng reaction paper but I got more than that)

I just would like to share it, maybe through this movie may mabago din ang pananaw, thoughts nila or makapagreflect din.

This is biblical ika nga, it will touch the spiritual aspect sa life natin, alam naman ng lahat na I am not a church person but I really believed in God, his divine intervention, no doubt.

Ito lang siguro ulit ang bumalik sa isip ko na lagi kong tinatanong sa kanya na…

“where do you really want me to go?”

After I watched the movie, oo I asked him again pero iba na ang kasunod its “please guide me wherever you want me to go…”

Iba lang ang naging mood ko last night, after nanood, natulog at bagsak talaga ang katawan ko, I wasn’t able to wake up nga ng maaga to go to the gym, parang may bigat lang akong naramdaman sa puso ko kagabi.

I was really touched doon sa part na sinabihan ni God yong mga tao isa-isa ng “I LOVE YOU” wala lang ramdam na ramdam ko lang kasi from the start of his conversation to them, ang lalim na kasi lahat. naisip ko nga habang nanonood ako, totoo nga, totoo siya like nasa harap ko lang.

Kung nakita mo na ang movie na ito? Saan sa lima na character na masabi mong marelate mo ang iyong sarili? I am referring sa attitude na pinapakita niya towards kay God. Kasi ako, siguro yong babaeng in love sa kanyang boyfriend, ang ugali kasi niya was yong pinipilit niya ang bagay na tingin niya tama pero sa mata at desire ni God ay hindi. It happened din kasi minsan yan sa buhay ko until finally natanggap ko na may mga bagay na hindi talaga para sa atin. Kaya ito ako ngayon, shifting my dreams.

Sana maging inspired kayo sa movie na ito, subukan niyo lang tingnan, maybe it will moved you in the end. I am not asking na maniwala kayo sa mga pinagsasabi ko kasi kahit ako alam naman ng lahat na wala sa personality ko ang mga pinagsasabi ko dito pero isa lang ang sasabihin ko, matapang man akong tingnan pero pusong mamon talaga ako. =p wala sa looks ang peg talaga!! Hehehe

Gandang gabi sa lahat.

Naging busy lang talaga ako, pasensya na. makakagala din ako sa inyong mga bahay.

Dahil LOVE MONTH I will share this quote:

LOVE CHANGES EVERYTHING…

and please don't forget to share your heart and love to everyone... hindi lang pasko ang kailangan para magshare hehehe i am inviting you po to support the "PBO - BAZAAR FOR A CAUSE" Thanks...

God will provide you more when you share your blessings. =)

Reality 10: That love of mine once...

noreply@blogger.com (Lalah) — Tue, 29 Jan 2013 02:39:00 +0000

I hate that feeling, really.

I can’t stop thinking of you, deym!!! Hearing back the song once again, it melted me. i just don’t know if sinasadya ng panahon na marinig ko yong kantang yon! Hammmp! Kaya ayoko sumakay ng taxi as much as possible dahil malamig ang mga kanta, walang rock bakit bah! Naman! Kapag sa jeep naman ako, all I have is my dreams, all I could think of is the life I want after I pass the board exam. Mga pangarap na minsan alam kong impossible pero gusto kong abotin at nakakalimutan kita sa pagkakataong yan.

Not to deny it, everyday kahit a second, oo I still thought of you. I am different with my feelings sa’yo dahil siguro naging ako nong tayo, I am not the person na ako ngayon yong madaming gusto sa buhay, madaming pangarap dahil when I was with you, simply lang ang lahat. Alam ng diyos how I tried to forget you, not to love you anymore, not to miss you even more. So many times now I wanted to see you back again to know hanggang saan ba kaya ng puso ko tumayo na mag-isa pero hindi ko kaya. I am okay na ganito, wala akong narinig, wala akong alam, parang ok na ako na ang alam ko puro magandang alaala ang natira sakin. I tried not to cry this thing out again pero my geeedd!! I can’t help it, my heart is going to explode.

Confused na naman ako dahil alam kong pinandigan ko ang decision ko, pero malapit na rin mag-isang taon at ganito pa rin ang nararamdaman ko, OO handa na akong magmahal ulit, magcommit, magpakatanga once again lol pero paano nga ba kung may natitirang ganitong feeling pa? puchek! I had the best years with you and I am afraid hindi kayanin ng darating na malagpasan ang ano man ang meron between us. laging sinasabi ng lahat na mas higit pa ang darating sa nawala sayo. Ang nasa utak ko “talaga? Paano nga ba?”

I hate the feeling when I remember you, when I miss you…

I am not hoping anymore, I am not thinking anymore of being together once again, I just maybe need to live my life the way it is now, I maybe live some of those memories but we can’t turn back everything. This is my now and I have to live with that.

~~hooo! maygeewwdd!! i wanted to cry out loud again!!!! =(~~

Reality 9: Pagkakaroon ng lakas ng loob

noreply@blogger.com (Lalah) — Sat, 26 Jan 2013 15:21:00 +0000

Warning: wag basahin sa gabi or masyadong tahimik ang paligid.

Kailang nangyari: basta Wednesday I can’t recall the exact date and last year pa ito.

Bakit ko na-ipost ito: naalala ko lang naman.

Isa ito sa kwentong totoo ng buhay ko na kahit sino hindi maniniwala pero nangyayari, kahit ako kala ko joke lang si Ma’am P.

Bagong instructor si Ma’am P last sem (1^st sem) iba ang aura niya, parang laging mabigat ang kanyang dinadala. Simpleh lang naman si ma’am, hindi nga mahilig mag-make up. Nasa 50’s pa siguro si ma’am.

Kwento ng kwento lang sa mga buhay-buhay sa mga dumating na araw.

This Wednesday I’ve been telling, hindi ako under sa class niya but pumasok ako kasi nag-sit in lang ako naman ako para matuto at may kailangan din kasi akong iconfirm sa kanya na sasama ako sa isang outreach program sa kanilang lugar (zamboanga city).

Napasarap ang kwento namin ni ma’am about sa buhay-buhay, sa school, ano ang meron sa school na pinasukan ko, mga review ganyan lang naman. Dahil napasarap ang kwento she said na sa labas lang kami magusap dahil maingay sa classroom, nagdidiscuss ang mga students about sa outreach na yon.

So nasa labas kami ng classroom…

Mga 30 mins after kaming nagkwentohan biglang nagring ang celphone ko, my sister was calling me pala. So sinagot ko naman sa harap ni ma’am p. Biglang narinig ko ang kapatid ko na (umiiyak ng bongga) “ATEH, TULONG KASI SOBRA NA SILA!!! Hinahanap nila ang benefits ni mommy!!!” At biglang nagstop talaga ang world ko dahil nasa school ako at wala akong magawa to rescue my sister, alam kong may naririnig na naman syang hindi maganda galing sa mga pinsan namin. Nanginginig ako that moment dahil gusto ko sapakin isa-isa yong mga pinsan ko.

Pagkatapos ng call na yon, Ma’am P. said, “may problema kayo!” and I told her “yes I think so ma’am, that’s my sister!” and ang sabi ni ma’am P. “there’s a woman behind you, kanina pa yan nakatayo at nakinig sa ating usapan! Lumingon ako and dagdag ni ma’am P. na “she looks like you” and sabi ko “ma’am wag magjoke! Kasi patay na ang mama ko at siya lang ang kamukha ko!” she said seriously na “nasa likod siya kanina pa, nakangiti naman siya binabantayan ka niya!” and biglang tumulo luha ko talaga kasi alam ko mama ko yon eh, alam ko rin that moment when my sister called me, kailangan talaga ng kapatid ko na ipagtanggol ko siya. sa oras na iyon ang sabi ko sa sarili ko "TANG INA SI MA'AM TOTOO PALA ANG KANYANG 3rd EYE!!!!" (may usapan na kasing may 3rd eye si ma'am at hindi naman alam ni ma'am p. na patay na ang mama ko)

That moment, I was in hurry to leave. Ma’am p. offered that she will pray for me, we prayed together and I gained that confidence na matagal ko na sanang ginawa sa mga pinsan ko. Ang moment na yon, na sinabi ni ma’am p. na nasa likod ang mama ko, at she prayed for me, I left na malakas ang loob ko harapin ang pinsan kong malakas makapanlait at manghusga.

I left the school and I called my cousin, war na war talaga sa celpon kasi sumisigaw na ako sa galit ko, simpleh lang naman ang sinabi ko “bakit kayo ang naghahanap ng benefits ng mama ko, we don’t even care for that anymore because we have a situation pa and hindi naman kayo anak to look for that, whatever obligation we have sa hospital, amin na iyon, responsibility na namin yon! Ang hirap sa inyo kasi mga swapang kayo!” mura to the max at nanginginig talaga yong kamay ko, boses ko at paa ko sa galit that time. Hindi pa ako actually nacontento talaga. Tinawag ko ang pinsan ko para harapin ako. Ayaw niyang pumunta sa bahay instead nagpunta sa isang kapatid ng mama ko, doon kami nagmeet.

Boom! Bang!!! Sumabog talaga ako sa galit!!! The best I know na sinabi ko sa kanya was “kung sinasabi mong nakarma kami dahil kami ang pamilyang tinitingala niyo at nalugmok kami, have you heard of yourself? Kami ba talaga ang nakarma o kayo? Hindi ka pa pinanganak, may karma na ang pamilya niyo dahil tatlo ang kabit ng tatay mo at hindi naitago yan sa inyo!! Wag niyo kaming idamay sa pagiging ampalaya niyo sa buhay niyo dahil may buhay din kami na amin lang!!!” ang dami kong sinabi na matagal ko na sanang ginawa talaga!!! I swear pero nagtimpi ako dahil ayaw ko magkagulo ang mga uncle at auntie ko lalo na magworry yong mama ko.

Sa lahat ng mga usapan na kasali ang emosyon, umiiyak ako, hindi ako makapagsalita pero sa moment na nagkaron ng confrontation, WALA, WALA AKONG LUHA!!! Ang tapang ko!!! Sabi nga ng kapatid ko, para akong nanay ko dahil kung magsalita, direct to the point at nakaka samurai yong dila ko! Punong puno talaga ako sa araw na yon.

Siguro kung hindi dahil kay ma’am p. hindi ko magawa ang pagkakataong yon! Siguro yon ang naghudyat sa akin na gawin ko na ang confrontation na yon dahil yon na ang tamang pagkakataon kong sumabog! Mula sa araw na iyon, nareconcile ang relationship namin magpipinsan, at dahil doon hindi na nila kami minamaliit at natapos din ang bayangan ng mga magpipinsan, ang relationship din ng mga tita at tito ko naayos rin. MINSAN ok ang confrontation sa tamang paraan.

Pero para sa’yo ma’am P. hindi ko talaga makalimutan ang moment na binigyan mo ako ng Goosebumps.

P.S.

Pasensya muna kayo hindi ako nakapagreply sa mga comments at hindi ako nakadalaw sa inyong mga bahay, busy lang talaga dahil sa mga requirements at malapit na rin ang midterm. Babawi ako pagnagkaron ako ng time. Salamat sa walang pagod at sawa na dalawin ako dito, napapasaya niyo ako kahit pagod na pagod.

Reality 8: Ang painting ni Jessica at interpretasyon

noreply@blogger.com (Lalah) — Sun, 20 Jan 2013 07:15:00 +0000

Ang dami kong namiss sa life ko!

It was Tuesday dumating ang pinadala na painting ni Jessica, (hongsweet ni jessica) Wednesday ko na nadala dahil sa lagnat kong yon, hindi ako nakapagwork. Tambay higa pahinga sa bahay para hindi mag-50/50 ang buhay. I am grateful that despite sa busy kong life, I still have friends I know pag-uwi ko na dyan lang sila behind the monitor lol cover lang? hindi ko pa man nakitang personal ang mga taong mahilig tumambay sa social network sites, parang ang tagal ko na rin silang kilala, paano nababasa ang kanilang kwento sa kanilang sariling blogsite, oh diba, always part tayo sa buhay ng isang tao kapag nagbasa tayo sa kanilang buhay. Echos!

Dahil labadami labango ako kaniinang umaga, ngayon lang ako makapag-update at ma-ipost itong painting na pinadala ni Jessica. Super touch ako dahil pinaghirapan niya gumawa nito kahit sa mga pinagdadaanan niya sa buhay and as I have promised I’ll give my personal interpretation sa drawing niya. This is just only based sa common theory at experience ko in regards to social psych rin, (nababasa at na-aapply slight)

Madalas sinasabi ng iba na theory lang ang pag-interpret ng mga bagay2x lalo na kapag sa guhit at sa painting pero lalabas ba ang theory kung wala silang pinagkukunan nito? Depende siguro. Sa isang institution ng mga bata, pag-guhit ang madalas na ginagawang activity sa kanila para maintindihan sila especially yong mga bata na hindi nagsasalita, nagddrawing, nagkukulay at base sa output nila, doon babasahin kung ano ang gusto nilang ipahiwatig.

Totoo yon kasi may isang bata nga na ayaw magsalita, laging tulala pero kapag binigyan mo ito ng papel, Crayola at lapis nagreresponse siya at alam niyo ano ang ginuhit ng bata? Isang bata at may isang malaking lalaki na may balbas, malapit lang ang isang bata at ang lalaki at doon nalaman ano ang nangyari sa kanya dahil may nakalagay na maliit lang na line doon banda sa ari ng lalaki, meaning ginalaw ang batang ito. Nag-in depth investigation at doon nga naconfirm na may nangyari ngang hindi Maganda.

Ito naman kay Jessica na painting, a combination of yellow, red, black and orange, napaka intense ng energy niya, madami siyang iniisip siguro sa mga panahon na ginawa niya itong painting, minsan kasi hindi natin napapansin pero subconscious natin ang nagtutulak gawin ang isang bagay. Ang kapal ng pagkapinta ni Jessica sa black at red orange, parang ang init ng dating sa akin, may gusto siyang gawin or kunin pero hindi niya ito alam papano, saan magsisimula at paano magsisimula, gustong mapag-isa malayo sa madaming tao, ang isang tree, ito ay pwedi nating maging comfort kapag tayo ay nalulungkot, ang hangin na binibigay ng puno ay parang nakakarelax ito, nakakaalis ng stress at nakakatulong ito linawin ang ating isip especially kapag may mga decision tayo sa buhay ng kailangan natin panindigan, kaso ang tree ni Jessica ay maitim, isa lang ang nasa isip ko, naghahanap siya ng matatakbuhan.

Black- gustong mapag isa, sa isang kwarto kapag kulay itim lumiliit ito, kahit gano kalaki ang kwarto. May pagkamysteryosa itong Jessica hahaha she is conservative, sophisticated and she wants to find comfort. Melancholic ang kanyang approach sa painting.

Yellow – makulay ang buhay ni Jessica, yellow represents happiness, positive outlook sa buhay, nagbibigay siya ng liwanag sa ibang tao, nagiging strength siya sa iba kagaya yan ng isang sun nagbibigay liwanag sa atin. Definitely, creative si Jessica, gusto ng challenge na Gawain, and this yellow represents more of the brain rather than a heart.

Red – hyper si Jessica hahaha, confident definitely, strong at may pinaglalaban talaga puno ng pagmamahal ang batang ito at gustong magbigay ng pagmamahal sa ibang tao lalo na doon sa walang wala.

To combine them all, super intense talaga ang painting, high ang energy level, ang lalim, may pinaghuhugotan, may pinagdadaanan, may gustong sabihin at kumukulo na ito sa kanyang isipan hindi na mahintay na ipahiwatig. lol hehehe

Ang subconscious pala natin ang pinakamadaling example na kaya kong ibigay ay itong mga lalaking nambubugbog ng asawa, oo diba nageexist pa yan sila, kung tatanonin sila kung ang tatay ba nila ay binubugbog ang kanilang nanay, 7 out 10, oo ang sagot. Kahit hindi nila gusto gawin ang bagay na yan pero yan ang kinalakihan nila, lalabas at lalabas talaga yan. Nasa likod ng isip nila at nakikita nila yon habang sila ay lumalaki na normal lang ang pangbubogbog kaya ito ay ginagawa nila din sa kanilang mga asawa. Kung ang babae na nambubogbog ng lalaki, well baka may dahilan yan kung bakit!! Hahahaha jowk! Hehe

Maraming thank you kay jessica for sending this painting with message sa likod, ipapaframe ko ito. hehehe ito ang unang painting nareceived ko sa isang kaibigan na natagpuan sa social network sites hehehehe ito ay gawin kong inspirasyon para mas lalo ko pang pangarapin ang maging doctor sa pagtulong intindihin ang sarili ~~(para naman as if naintindihan ko ang aking sarili! bwahahaha)~~. char!! echos!! at patuloy pa rin ang aking supporta sa passion mo at walang duda na naniniwala ako sa iyong kakayahan na malayo ang mararating mo jes!!! thanks ng marami ulit. muah!

Syah, ito na muna ngayon kasi maglilinis ulit na ako. Lol

Hongtangah ko!

noreply@blogger.com (Lalah) — Tue, 15 Jan 2013 15:50:00 +0000

I am really sorry, it was really an honest mistake. ang tanga-tanga ko kasi! nakakainis sobrah! tuwang tuwa pa naman ako sa mga comments, i just got home and i re-read them all again kasi i am about to reply sa mga comment sa latest post ko and boom! akala ko published comments ang nakita ko kaya chineck ko ang lahat para ma-ipublished ito pero remove content published comment pala iyon. sobrang nakakainis kasi hindi ko na maibalik ang mga comment na iyon pero nasa email ko naman lahat ng yon ang copya siguro isa-isahin ko iyon kasi hindi matatahimik ang kaluluwa ko sa gabing ito. ayaw ko rin muna magpuyat dahil maaga akong mag-gym bukas, basta ngayon ang option ko ay yong sa email. salamat sa inyong mga comments, sa susunod promise titingnan ko na ng mabuti yang check2x sa comments para hindi ko ulit mabura. pasensya talaga. akoy nalulungkot about it.

Reality 7: I'll be there one day.

noreply@blogger.com (Lalah) — Tue, 15 Jan 2013 03:54:00 +0000

I accepted the fact that you are not here with me anymore, you can’t rant over the things I badly made, and I truly missed it. you let me go, and I did too, this is because I don’t want you to suffer more, so you won’t be in pain anymore. You let me decide on my own now, you cut my wings, and you cut me all. I didn't know how to live after you left, after you decided to let go of the things you used to have here with me. I know that there are situations we can’t even control. I also know I have been stubborn all the time but I learned. It wasn't all easy moving on knowing that you are the greatest strength that I have all my life, what I am now it is all because of you.

I feel that pain every day, the more they say how good you were, it breaks me, I always remember how we have suffered, how we fought our lives together and I left all alone now standing, moving forward and hoping for a new tomorrow. Whatever battle I have now, I am doing this for you, I am bringing back what we've lost. I will be there one day. I silently want to be more than what they think I can.

I know you’re still here with me, you’re still guiding me and you want to give me the life I deserve. You are still the reason I lived up to my dreams and survived up with some expectations. It may never be the same again but I am trying to live on what has been left in me. I am still pushing this dream.

One day, I will fly for free as you always told me, “the more you travel, the more you get smarter.” Someday, I will wake up in a hurry to catch up some flight for work, wearing my best corporate attire, when I arrived at my destination, somebody will open my car, a car that has a Philippine flag in front, shaking hands to dignitaries, talking to my own secretary for schedules, I will be standing in front to many, making a difference to individual, promoting new programs and services to improve the lives of the people. Travelling abroad as well to give honor to our OFW's, attend to certain needs and problems, I will be a motivator in my own circle, family, friends and relatives. I will speak for our country someday. From the law of attraction, these are possible if I keep on thinking about this, if I attract this to happen, this will happen and I will make this to happen. 5 years from now I will go back and read this again.

All these dreams have been made because of my late mother who is pushing me even I was still a kid that I can do more than what she did. I miss you mommy! And you will always be an inspiration in getting these dreams. I’ll be there one day! I promise. =)

Reality 6: Heaven and Purgatory

noreply@blogger.com (Lalah) — Mon, 14 Jan 2013 03:47:00 +0000

I just remembered this story again from my office mates about dead people. (aga ng November ko lol)

Is there really heaven? May purgatory rin ba?

Isa lang to sa kwento ng mama ko rin, yong experience niyang kausapin ang kanyang client na humihingi ng tulong sa kanyang opisina…

She was dead na daw, in fact dinala na siya sa morgue dahil na-declare ng patay siya. Ang kwento may isang tao na pumasok sa morgue para buksan ang ilaw, may gumalaw daw at ang taong ito hindi naman natakot na puntahan at tinanggal ang nakatakip sa patay na tao, biglang sabi ng babae na “TUBIG!” uhaw na uhaw ako.

Ang sabi nitong babae, naglakad daw siya ng malayo, paikot-ikot. May nakita siyang liwanag na halos daw hindi niya matingnan dahil sa sobrang liwanag.

The only thing my mom asked her was “have you seen GOD?”

She said daw na “no, but I just heard him saying go back, you still have a mission”

itong pangalawang alam kong storya din galing sa ka-officemate ko…

yong nanay ng ka-officemate ko dati, namatay daw ng ilang oras…

sabi nong nanay, nakikita daw niya ang katawan niya na nakahiga, nasa hospital at kahit yong mga anak, umiiyak nakikita niya rin. Paikot-ikot lang daw siya sa hospital na hindi mapalagay. Tapos may tao daw na sumalubong sa kanya at ang sabi “handa ka na ba?”

tulad ng isang kwento, naglakad sila ng malayo, may hinahanap silang daan kung saan daw yon ang parang point of entry papunta sa kabilang buhay. Parang hindi pa rin daw siya mapalagay, biglang may liwanag at may nagsabi na “bumalik ka na, may kailangan ka pang ayosin”

bumalik siya at pagkagising niya, ang sabi “tubig! Tubig!”

ang layo siguro ng kanilang nilakbay dahil bawat pag-gising ng isang tao, tubig ang unang hinahanap.

Ito ang nagpatotoo sa lahat dahil patay na talaga siya. Yong asawa niya hindi pumayag na eembalsama dahil iba siguro ang kanilang paniniwala.

Dinala ang lalaking ito sa next city para dalawin ang simbahan ni st. Michael, dahil hindi kasya ang kabaong sa isang multicab (yong pinakamaliit) ang ginawa ni misis, pinahiga si mister sa upuan ng sasakyan at niyakap ito. Pagdating sa simbahan, nagdasal lang si misis kasama si mister at ang kanyang mga anak tapos umuwi na sila sa kanilang bahay (same city). Pinahiga si mister sa sala, may kandila sa gilid tapos mga ilang oras, biglang nagising si mister at ang sabi “penge ako ng tubig, ilang oras na ba ako nakatulog!” ganyan! kumusta naman kaya yon kung sakin nangyari yan, aatakihin ako sa puso!

Sa kompanya saan nagttrabaho si mister, alam ng lahat na patay na talaga siya at nong biglang bumalik sa trabaho si mister, lahat gulat na gulat kasi dumalaw pa sila sa burol tapos biglang nag-appear! Heller!

Si mister parang instant healer kagad dahil patay na biglang nabuhay, umaasa ang lahat na may powers na kagad si mister. Nakoh!

Para sakin, totoo na may purgatory at kahit heaven, sa paniniwala lang natin yan.

Minsan din kasi ang close friend ng mama ko, napanaginipan niya si mommy, ang tanong ng kanyang close friend “may pagkain ba kayo dyan? Ano ang buhay na meron dyan?” ang sagot ng aking mommy sa kanyang panaginip ay “oo, madaming pagkain dito, isang tree maraming fruits at peaceful din dito” ng malaman ko iyon isa lang ang nasa isip ko, yong sinasabi sa bible na “TREE OF LIFE!”

God exists in many ways…

Reality 5: Na-Interbyu ko si KRAS after 17 yrs. part 1.

noreply@blogger.com (Lalah) — Sat, 12 Jan 2013 15:05:00 +0000

Gusto ko lang paglaruan ang pic nito,
yan ang wala sa sariling pose ni kras.
nagpaalam naman akong magnakaw ng pic niya lol

Sino naka-alala ng first crush nong high school? May maganda ako experience dyan, nga-nga lang talaga ako noon! But it’s one of the best experienced I had, na-enjoy ko ang aking high school! Hahaha

At after 17 years ata, nakausap ko siya ngayon na walang kaba, hindi ako nanlalamig at natatanga ulit! Hahaha amfutek lang!! kumusta naman kaya yong mga panahon na ang nga-nga ako! Hindi ako makalapit kasi it feels so cold, hindi ko magalaw ang aking mga paa! Halah noh natatawa ako if I remember those days.

1^st year high school (new school)

I saw him na parang nag-slow motion ang mundo! Parang siya lang ang tao sa oras na yon, (naghahalucinate yata ako that moment?) oo, parang Daniel at katherina lang na nagtatakbohan sa bundok at ikot ng ikot ang camera hahaha tang-inah! Hindi ko alam! Pero in fairness ang gwapo naman niya, noon at hanggang ngayon kahit anong taba at belbel meron sa kanyang katawan ngayon, balbas na parang ermetanyo at higit sa lahat hindi niya alam ang salitang ligo kapag nakaharap sa camera pero parang hindi mawala ang lentek na kras-kras na yan! Bwahahaha

Naisipan kong interbyuhin si kras para ipost dito sa blog, natuwa lang ako sa idea na dati, halos hindi ko kayang kausapin ang taong to, para kasing titigil na ang mundo kapag andyan na siya ang OA ko lang talaga! Hahaha pero ngayon prends na prends na kami sa fb, bihira lang talaga magkausap pero earlier lang, ito nga nakausap ko at doon ko nalaman kung sino talaga siya!

Its so nice knowing him na iba pala ang akala ko dati kasi he is more than what I thought of, alam ko na yang sense of humor niya even before pero ang nakakagulat, ang totoo sa likod ng mga ngiti at halak-hak niya. (gumaganyan ang statement ko haha) masayang kausap, or I just find it masaya kasi kras ko siya? Halah! Hahaha hindi naman, sa edad kong to, hindi ko na ma-spell ang kras! Hahaha

This person helped me in some way to prove ang aking pagkababae! May ganyan! jowk! I mean, dahil nga boyish ako akala ng lahat natuloyan na ako naging bakla. Lol pero hindi, sa kanya nagsimula ang lahat ng gusto ko sa isang lalaki. Echos lang!! ideal man nga sabi ng kaibigan ko, pero hindi naman siguro kasi payat naman naging ex ko. Hahaha

Alam niyang kras na kras ko siya, hindi naman ako nahiya sabihin sa kanya din yan! Hahahaha kapal ko! Oo kasi naniniwala akong short lang ang ating buhay kaya mainam ng sabihin ang lahat para magaan ang pakiramdam at ma-enjoy ko naman ang aking buhay.

Isa lang ang masabi ko, hindi pa ito closing ng kwento nato dahil may kasunod pang kwento sa aking paglalakbay papunta kay kras. Ito ang totoo, iba ang kras sa taong mahal mo, or iniibig mo dahil ang kras sabi ng iba ang nagbibigay ng inspirasyon sayo, nagpapakintab ng ngipin, ngiti at mata sa araw-araw, ang iniibig ay ang taong dahilan kung bakit gusto mong gumising sa umaga. Ganyan! kumusta naman kaya kung isiksik ko ang aking sarili sa taong gusto ko at hindi ka naman gusto, o diba! Kasi may mga bagay na hindi pinipilit, kailangan mag-antay sa tamang panahon at oras. Bitter? Hahaha lol

Abangan ang interbyu…

P.S.

~~aabangan ko rin ang pag-uwi ni kras para magpapicture at papa-atograph lol~~

Nakakabuhay ng dugo ang mga Ti..

noreply@blogger.com (Lalah) — Thu, 10 Jan 2013 05:24:00 +0000

Naaliw lang ako at gusto ko lang ito ipost para hindi ko makalimutan ang usapan na ito…

Masaya ang aking kasamahan dito sa opisina at ubod ang kwento niya sa lahat.

Sabi niya…

May isang anak na nagdurusa kasi namatay ang kanyang tatay. Ang sabi nong anak sa embalmer…

Anak: pls maawa ka, sana gwapo at mukhang bata ang tatay ko sa kanyang burol.

Embalmer: ako na po bahala maam, trabaho po naming ito.

Sa burol ng kanyang tatay, ang mga taong dudungaw sa kabaong, laging nakasmile at tumawa, parang masayang masaya daw…

Hindi kasi tumingin ang anak dahil sobrang nasasaktan pa siya sa mga pangyayari. Pero dahil nakangiti bawat taong dumalo, nainggit at tiningnan din niya ito…

Kaya pala...

Mukhang bata nga yong tatay niya kasi nilagyan ng embalmer yong tatay niya ng DEDE sa bibig.

Akala ko ay tapos na ang usapan, dinagdagan niya na naman.

Sabi ng kasama ko ulit…

Lahat ng mga bakla, igather lahat nga mga bakla.. completoh na ang mga gays sa isang lugar.. at biglang sinabi na..

Ayan na sila dakpin at ikulong…

Biglang takbohan at kanya kanyang diskarte sa pag-escape…

Ang sabi nong kasama ko… HOY hindi pah ako tapos…

Ang sabi ko, dakpin at ikulong silang lahat kasi mamumudmod ng mga tit*…

At ang mga bakla.. balik tayoh balik tayoh… (hirap eexplain haha at nagtranslate ako from bisaya to tagalog lol)

Hindi ko alam kung bakit lunch na lunch eh mga tit* ang usapan hahaha ang saya kapag ang mga kasama mo eh lahat may asawa na at anak kasi ang daming alam. Ang virgin ko pa sa mga bagay na iyan! Wala akong alam! Lol

At dumagdag pa rin ang mga tit* na tumatakbo sa daan, may mataba, maliit, pandak, mahaba lahat na. hahaha oh my god ano ba ang kukunin ko kapag yan ay maging totoo! Hahaha jowk!!!!!

Papaya you!

noreply@blogger.com (Lalah) — Wed, 09 Jan 2013 14:34:00 +0000

Gaano kato-too na ang papaya ay nakakawala ng libog? Kaya ba ang mga madre at pari sa kanilang bakuran ay maraming tanim na papaya? Para maiwasan ang libog at temptasyon? Lol ang panget ng intro ko, hahaha naisip ko lang itanong yan kasi bumili ako ng papaya kanina pauwi, timing kasi na ang main road ng city, trapik dahil may prosesyon ng nazareno, kaya dumaan ako sa isang daan kung saan papuntang palengke at nagagandahan ako sa mga papaya, kaya bumili ako! Inggitera lang!

Kaya ito na kinakain ko na habang latag ang aking gagawin para sa documentation and photo docu sa upcoming event na leadership training seminar ng mga leaders sa iba’t ibang school ng buong Mindanao that offers the course social work.

Ang dami ko pang gagawin, kanina pa ako kating kati na magblog hop pero hindi ko magawa ng bongga kasi tambak ang mga requirements. (pero sadyang hindi ko mapigilan, il give myself hour to do that lel) Sabagay parang mas madaling paandarin ang utak ko kapag malapit na ang deadline pero ayoko ng ganon sa totoo lang kasi hindi ko makikita ano man ang mali doon, pero dahil nagpakasawa ako sa bakasyon, ito ang napapala ko, cramming! Pero nakagawa pa ako ng blogpost! Hahaha

Balik sa papaya, kung totoo ngang nakakawala ng gana yon, abah hindi ako affected dyan ngayon! Hahaha keber lang! sabagay ang daldal ko at ang tapang ko sa mga kabulastogan na usapan pero parang minsan ang hirap gawin in reality! Lol saka ko nalang ikwento ang papaya na yan kapag maprove ko na nakakawalang gana nga yan! Hihihi

P.S.

Namatay ako sa inggit sa mga pictures ng PBOers sa kanilang outreach program at may utang pa akong pastel, hindi pa ako nakapagpadala dahil na rin sa sched ko na bawat minuto ay nangangalabit sakin! Isang araw this week or next week sana ako naman ang magkaron ng chance to knock out my sched to live a little.

Basta nandito lang ako, kapag may time nakakabasa naman ako ng inyong blog hindi lang nakakapagcomment ng kasing haba ng isang post. Lol

Pasasalamat: Birthday Molo Special

noreply@blogger.com (Lalah) — Sun, 06 Jan 2013 15:33:00 +0000

Gusto ko pang matulog ng matagal! (sabi ng utak ko yan) sarap ng tulog ko kanina at biglang sumigaw ang tatay ko “LArrraaaahhh!!” nagulat ako! At grrrr… nakahiga pa rin ako haha umulit pa kaya sabi ko “bakit?!” akala ko babatiin niya ako, ang sabi “andyan na yong labandera, saan na mga damit mo!” lol ganda ng gising ko teh! nabitin ako sa tulog lol

Like I said magluluto ako ng molo ni rix, hep! Hep! Yahoo! Yehey! Kung kalian ko naman bday, saka pa ako sinipag maglinis haha kaya umalis ako ng bahay mga 1pm na para bumili ng ingredients sa molo na yan at iba pang lutoin. Hindi ko na dinamihan ang handa kasi tatlo lang kami, wala akong inexpect na bisita naman kasi alam ng lahat yong nanay ko lang ang mahilig sa handaan at sa mga lutong pang-party, since wala na si mader ang nasa isip lang nila baka nagdinner kami sa labas.

Pero mas natuwa ako sa birthday ko today dahil sa inyong lahat, dahil sa inyong mga greetings, lalo akong tumataba lol este ang puso ko. I’m happy seeing the comment box ko na ang dami, kahit flood pa yan natutuwa ako, habolan na yan sa top commentators ha! Hahaha maganda ang ibibigay kong award, magagamit pa. hehe

Sa lahat ng bumati, maraming salamat talaga, ang saya ko sa birthday ko dahil sa inyo.

Segway slight…

Wag magtaka rin sa mga kaibigan ko sa fb ko kung ang dami kong pangalan lol

Ang LALA talaga ay nickname ko yan pero hindi ko na ginamit nong nag-hs na ako. Relatives lang ang tumatawag sa akin ng lala but dahil gusto ko ng for a change, ito ang ginamit ko sa blogspero dahil at home ako dito. Lol

Nagulat ako dahil for how many years akong buhay dito sa earth natin, paiba-iba na pala ang pangalan ko at hindi ko na namalayan yon, sa pagdadalaga ko pinangalanan akong “BOINKY, BOINKS” dahil nga mataba ako sa paningin nila ( sa paningin ko naman, normal lang ako! Lol)

Ng magtrabaho nako, ayon na! wala na akong choice but kailangan gamitin na ang totoong pangalan! Ganyan!

Gusto ko rin magthank you sa kanila, sobrang lakas ng tibok ng aking puso sa inyong ginawa, lalong sumaya ang aking birthday...

nasurprise ako sa ginawa ni tonio, he message me sa twitter at fb, late ko ng nabasa kasi nag-gegems pa ako! lol ito pala iyon.. at ito na nga ang ginawa niya, may pa-blink2x pa yan hindi ko lang alam paano yan gawin dito kasi noob na noob lang ako haha salamat sayo TONIO the HE-MAN. lol ang sweet mo talaga kahit palihim hehehe

at hindi ko rin inasahan ito kay mecoy, alam ko sweet itong si mecoy sa mga comments niya sa blog, sa daldal niya hindi ko akalain magkaron pa siyang ng oras gawin ito. o dibah! ang pugi lang niya! kung ako kasing edad niya, payat, sexy at malandi, rerapin ko na talaga to si mecoy!! hahaha jowk!! natuwa lang talaga ako ng bongga, sa ngiti niya at halah ang ma-sel oh! lol pero salamat mecoy!! bawal na akong tawaging ate ha! hahahaha

bago ang aking birthday, ito ang kinagulat kong pinadala ni JonDmur, eksayted siya kaya nauna ng nagpaputok, naunang magpaputok ng wine! o diba ang bonggang ni penguin! seryoso lang sa akala niyo pero ang sweet niyan, hindi lang sa babae pati na rin sa mga lalaki. aminin! hahaha jowk!! pero salamat JON!

JonDmur PART 2: mas ikinagulat ko naman ito!! nawindang ako ng slight! hindi halatang eksayted si jon sa bday ko! hahaha pero tawang tawa ako dito dahil ubod ng init naman ang picture na nasa likod ng mukha kong bilog! (hindi na yan bilog in 3 months! haha) nagpakipot pa si john, hinubaran nalang sana niya itong lalaki to, para magkaalaman nah! hahaha sayang! pwedi na sanang ikaw yan! lol pero gaya ng sabi ko, ayaw ko ng lalaking may ma-sel kasi hindi na lalaki yon! hahaha jowk!! ok na ako sa chubby! lol

hindi ko rin ito inasahan galing kay mami joy dahil bilang bagohan dito sa blogsphero at ang dami ng friends ni mami joy, hindi niya ako nakalimutan gawan ng card, natuwa pa ako sa language na ginamit niya, may natutunan na ako! hehe dagdag sa kaalaman. maraming salamat dito mami joy, pinataba mo ang aking puso.

last but not the least naman itong aking kaibigang si senyor! ginawang kontrobersyal ang aking bday dahil alam ng lahat hindi na ako katorse! hahaha sa mukha kong yan mag-dedebut pa ako! debut sa isip! haha pero natawa at natuwa ako dahil sinabi niya sa akin na nag-alarm pa siya para batiin ako! hahaha ganyan, kumusta naman yon!? kailangan talagang sabihin para makonsensya ako! hahaha pero salamat senyor, napasaya mo ako sa aking bday!! muah!! see u sa march! hehe

dagdag ko pa ito kay senyor iskwater, diniin na naman niyang 12 hours niyang ginawa para makonsensya ulit ako! hahaha thank you ng marami teh at naipost mo ba sa blog mo, tuwang tuwa ako sa nagawa mong tula, saktong sakto sa akin! hahaha sobrang na-tats talaga ako!

(sa nakalig-taan ko, please raise your hand lang para maidagdag ko, ang gulo kasi ng mga files ko sa laptop ngayon pasenya na hehehe)

at sa lahat ng bumati sa akin sa comment box, maraming salamat, kapag ako ay nagka-oras, gagawa ako ng AVP ng inyong mga greetings!

dahil kay rix, ako ay na-inspired magluto ng molo sa aking bday, salamat at napaka-inpluwensyal mo! kapag magtutulak ka ng druga malamang bibili ako sayo! hahaha jowk!!

salamat din kay archie na talagang idinikdik niya sa akin na siya ang pinakaunang bumati sa lahat dahil 4 hours ahead sila sa oras ng pilipinas! natameme naman ako doon dahil oo nga, bday ko na sa NC nong binati niya ako ng happy birthday. ang sweet talaga ang kamahalan namin!

at si pao na hindi niya nakakalimutang pakainin ang alagang baboy ko sa blog, salamat hahaha tuwang tuwa ka talaga doon. dahil kay pao kaya ako nag-alaga ng baboy. lol

at si sis arline, 12:13 niya akong binati sa twitter, salamat kapatid. mamaya siya naman ang aking babatiin dahil magkasunod kami ng bday pala hehehe

so ito na talaga ang molo...para matapos na itong post ko na to, feeling ko ang haba na! hahaha

Ito na nga ang molo… sinimulan ko na.

ito na nga! tadeeenn!! hindi ko makita ang pangalang PANCIT MOLO sa grocery kaya iba nalang ang binili ko, sotanghon! lol nganga na nganga lang ako! hehehe may apoy sa likod, dyan ang dirty kitchen namin, dyan ako nagluto dahil mas mabilis at masarap kasi kahoy ang ginagamit at mas TIPID na rin! hahaha

hindi ko maintindihan ang hitsura! haha pero wala naman sa hitsura yan, nasa lasa yan! kaya lang hindi niyo naman ito matitikman, sa susunod mag-imbento tayo ng online tasting para masaya ang lahat!

iseserve na, ayan na! masarap siya dahil madaming pepper at onion leaves! yon ang nakakadagdag ng lasa plus syempre the chicken broth! yon ang supporting artista sa pancit molo na yan!

ito patapos na ang aking birthday, salamat sa inyong lahat, nasa isip at puso ko kayo kahit magkalayo man tayo! echos!! sa dami ng sinabi ko, ang ending pancit molo special! hahahaha

at ang chika ko pala, ayon may bumati sa aking fb ng hindi ko inaasahan, kala ko may maramdaman ako, pero wala na! yohoo to me! ye!! i'm free!! lol

Reality 4: Sa araw na ito... mabubuo ang...

noreply@blogger.com (Lalah) — Sat, 05 Jan 2013 16:00:00 +0000

Ito ang naisip ko sa aking kaarawan, we have 4 quarters of the year, tama? Naisipan kong magbigay ng award or regalo sa top commentator sa blog ko. Hmmm… never ko pa itong ginawa, first time ko ito (kinakabahan jowk!) this is my way to say thank you to my readers, followers and friends. Naisipan ko lang dahil nainggit ako kay Lawrence na naman! Hahaha siguro dalawang top commentator ang bibigyan ko ng award at regalo with live interview? Lol hindi siguro depende sa aking idagdag, sa ano man ang maisipan ko in three months. Tagal! Haha

Pero totoo, ang dalawang top commentator ko ay may reward, award at regalo galing sakin every quarter. “daldalera at daldalero of the quarter” yan ang maging titolo ninyo. Hahaha

Ito ang araw na nabuo nga ang aking pangalan na redundant masyado pero naniniwala ako na ito ay swerte dahil bawat transaction, napapatigil dahil sa pangalan ko, at ito ay kailangan nila itanong ng paulit-ulit sa akin. Siguro ito talaga ang binigay ni lord para sakin para na rin ito sa kinabukasan ko. Ganyan! Hehehe

Ang nanay ko ay nakapag-asawa at the age of 29 years old, and ang tatay ko ay 22 lang that time, nagulat ako ng malaman ko ito dahil ang bata ng tatay ko, hindi naman siguro minolestya ng nanay ko ang tatay ko ano? Hahaha sila talaga ay nagmamahalan hanggang ngayon kahit wala na ang mama ko sa amin dahil nasa bahay na siya ni lord, ayaw na talaga mag-asawa ng tatay ko, ok! Buti yan! Hehe

Lumaki akong boyish dahil ang kasama ko sa bahay palagi noon ay ang tatay ko dahil wala pa siyang trabaho nong pinanganak ako ng nanay ko at the age of 32, oo 32 talaga, isang miracle baby pa ako sa lagay na iyan dahil kakaopera pa ng ovary ng nanay ko daw at sinabihan siya ng doctor na hindi na sila magkaka-anak ng tatay ko. Anak kaya nila ako?! Hahaha lol anak na anak talaga nila ako, ang mukha ko, ugali ko kanilang kanila lang hindi maitatanggi! Lol hindi naman ako tomboy, boyish lang talaga ako! May self-awareness naman ako kaya alam ko ang aking genderlow! Kereh lang yan! May matres pa naman ako yan ang siguro pero natatakot ako ng slight kasi parang natatanggal na ito dahil nagdagdag na naman ng taon sa edad ko! Hahaha

Gusto ko lang magpasalamat sa lahat ng readers ko, followers at kaibigan ko sa blogspero. (parang artista lang lol) salamat kasi hindi kayo nagsawang magbasa kahit alam kong nagsskip read ka rin, nagccomment palagi about sa huling paragraph kasi yon lang ang tanging binabasa hahaha kahit papano, malaking karangalan ang bisitahin ang aking blog sa bagohang katulad ko. Ito ang simula ng taon ng ating pagsasama bilang mga blogero, bago man o matanda na sa pagbblog, it doesn’t matter, as long as we are free to express our views, thoughts and opinions kereh lang yan. Alam ko maging busy ako this year din, but dahil sa inyong lahat, kayo ang aking inspirasyon para ipagpatuloy ano man ang aking nasimulan. (ganyan! parang ad lang)

Salamat sa inyo ng marami, sa inyong lahat, alam niyo na kung sino kayo. Happy birthday to me!! Hehe

P.S may mga greetings na ako galing sa fb, at salamat sa inyo, will make a separate post on that para special din. ganyan! echos! hehehe salamat sa mga bumati sa akin, nauna man or mahuli. kereh lang yan! you made my birthday a happy one talaga! thanks!!

Pre - Birthday thoughts

noreply@blogger.com (Lalah) — Sat, 05 Jan 2013 02:52:00 +0000

Matagal-tagal na rin pala akong nabubuhay sa mundo natin. Lol ay, hindi naman ako lola pa, nasa midlle age pa ako. Haha bukas magsimula na ako ulit maglakbay sa panibagong chapter sa buhay ko. I still have no plans para bukas, pero sure ako na magluluto ako ng molo ni rix, (binigyan niya ako ng recipe, ako pala humingi haha, nainggit kasi ako na nagluto siya.) ako, si erpats at sissy nalang ang natira kaya malamang will invite my tita and tito, pinsan wag na ang kapitbahay muna, walang handa! Hahaha ilang oras nalang at wala na, dagdag na naman sa edad ko ang 2013 na taon. Hehehe

Akala ko noon joke lang sinabi ng mommy ko na year of the pig ako, akala ko talaga kasi dahil bilog ako, mataba kaya nagjojoke si mader. Lels! Iba kasi magbiro yong nanay ko serious tingnan, strict pero nagtthrow na ng sariling joke niya. So, tama, year of the pig ako! Ka-bday ko pa nga si shawie! Tan-inay! Naalala ko pa noon nong first time kong pumunta ng manila, 6 yrs old ata ako, wala pang dyalibi sa amin nga noon, kahit dunkin donut or mcdo, probinsyang probinsya lang talaga. Kaya nong dumating kami sa manila, pasyal-pasyal, ganyan, at nakita nila ang poster ni shawie na nagendorse pa siya ng LUX na sabon noon, walang hiya, pinatayo talaga ako doon at pinicturan kasi daw magkabday kami, ang tita (hindi namin relative) ko ang nagencourage sa akin kasi artista din si shawie! Hahaha parang ako naman ang nahiya ngayon! Hahaha at dahil wala ngang resto pa sa ciudad namin, lahat ng statwa nila dyalibi, mcdo may picture din ako! Nakakaloka! Dahil bata kapa, wala kang choice but sumunod! Heeeee!! Talaga!!!

Hindi ko rin alam kung maniniwala ako sa mga sinasabi ng iba na kapag Capricorn eh they stick to decision, talagang panindigan, selfless – laging iniisip ang ibang tao kaysa sa sarili, career oriented – talaga lang? depende siguro yon, ayaw ng mediocre na trabaho – oo naninwala ako dito dahil ganyan ako lol, may ambition at commitment sa lahat ng ginagawa niya – ay soh true, achiever din daw – baka, saka ko na sabihin kung achieve na achieve na ang aking mga goals. Hehehe kung sasabihin ni sis arline na totoo ang mga ito dahil magkasunod lang kami ng bday, maniniwala na ako! Hahaha nandamay pa ako.

May handa or wala, para sa akin, kulang pa rin dahil wala na si mommy, this is my 2^nd birthday na wala na si mader, gaya ng sabi ko lagi, I have to live my life kung ano ang meron, dyan pa ang papa at kapatid ko siguro ito muna, yan muna kasi ayoko na magreklamo sa mga bagay na wala diyan dahil lahat ng nangyayari may dahilan. Hindi ko rin alam ano ang naghihintay sa birthday ko bukas, wala akong expectations dahil ayoko madisappoint. Wala na rin akong inisip sa love na dumating bukas kasi wala na nga. Echos! Bitterbitteran ang beauty! Lol

ay, salamat pala kay cyron, unang bumati talaga sa akin sa FB ng happy birthday. hehehe excited? lol thanks gwapong cy!

Reality 3: ito na ang aking daan…pinagdadaanan

noreply@blogger.com (Lalah) — Fri, 04 Jan 2013 14:34:00 +0000

Reality 2: Part 1

Reality 2: Part 2

Lumiko ako minsan sa buhay ko, no worries hindi naman ako nag-drugs or nagbenta ng katawan. Lol umabot lang sa ponto na nagugulohan ako sa buhay ko, hindi ko alam ano ang gusto ko, sumabay pa ako sa problema ng mama ko at that time, I know I was selfish, immature and stupid.

Yong mama ko, was once a head sa isang government agency, my mom has also a strong personality, kung ano ako ngayon, yon talaga siya no more no less. Dahil sa strong personality na yan at sa pagiging committed sa trabaho, nakita niya ang kanyang mga staff na may corruption ng nagaganap, pinatawag, inayos. Tuloy ang buhay pero hindi na mauulit ang mga bagay na yong mga staff used to do, malaking pera yon, alam ko na ngayon kung bakit dahil gaya ng sabi ko tinahak ko rin ang profession niya.

Dahil sa galit at hiya nong mga staff na yon, nagkaron ng gulo, yong mga corrupt gumawa ng isang groupo para alisin ang mama ko sa position, may isang tao rin kasing gusto kunin ang position kaya gumawa ng mga eksena, naghanap ng butas. Ayaw ng mama ko ng gulo, nagresign kagad si mader, mga high school pa ako noon, mahirap kasi provided kami mula pagkabata hanggang lumaki until dumating ang problemang yan. Sumakay ang aming lawyer, binenta niya ang case namin sa kabila, umabot na nga kami ng supreme court eh. Alam niyo anong hirap dinaanan ko non, yong trauma na bawat mailman na dumarating sa bahay na nagdadala ng sulat galing sa mga court, nanginginig ako sa takot. That was ten years higit pa… walang kaluluwa ang mga taong gumawa non sa amin, kala mo sila lang ang kumakain.

Naging swerte si mommy right after that kasi tinanggap siya sa isang agency ulit where in yong mga pesteng corrupt na mga tao, dadaan sa kanyang mga kamay kasi hihingi ng tulong, nasa regional agency naman siya that time. Nakita ko ang hirap ng mama ko, yong iyak araw-araw, yong sakripisyo namin, yong adjustment lahat na. sa araw-araw ng buhay ko that time sabi ko hanggang kelan matatapos to, pano ako makakaganti. Hindi nacontento ang mga taong yon, naghanap ulit ng butas, nangyari na nga kinakatakotan namin. She left the service without nothing sa kamay niya after almost 36 years of service sa government. mga panahong yon, wala akong magawa, hindi ako makagalaw kasi kahit ako may issue rin sa sarili ko, gulong gulo ako. Napasok ako sa isang government agency at believe it or not, it’s the same agency saan ang mama ko nagttrabaho pero hindi sa city, sa isang province naman but kapag may regional meetings, nagaabot ang mga tao sa municipality, city at province.

dito nagsimula ang lahat, i was so bitter din kahit noon pa man. hindi ko alam kung dahan-dahan ba akong nakamove-on sa pinagdaanan ko kasi looking back, i was really angry until slowly huminahon ako...

June 2011July 2011 August 2011September 2011

Si mommy noon pa man gusto niya akong mag-aral na ng social work, pero hindi ako handa sa mga panahong yon, hindi ko pa alam ano ang para sa akin at gulong gulo pa rin ako. Araw-araw, lagi niya sinasabi “alam ko nasa isip mo, hinding hindi mo magawa ang gusto mo kapag hindi ka mag-aral ng social work” tahimik ako palagi kapag ang mama ko na nagsasalita. The painful there was before she died, siguro months, she said “be a social worker para isang araw, you will tell those people right in front of their face na anak ako ni… and what now?!” lagi na niya yon sinasabi even before then pero that year, months before she died I already decided na mag-aaral na ako ng social work, magsstart na ako ng summer.

It was really painful when the last memory na lagi kong maalala is yong sinabi niyang balikan ko yong mga taong umapi sa kanya, sa amin. Paulit ulit nasa utak ko yan hanggang ngayon.

Gusto ng mama ko na Makita ako ng mga taong umapi sa amin na may natira pa rin sa pamilya namin, na ako daw ang tatayo para sa kanya, ako ang tatapos sa laban na binitiwan niya minsan. Sobrang bigat yan at pilit ko mang burahin sa utak ko, napapaniginipan ko ang mama ko, alam ko hindi pa siya tahimik until I will get that license. (may board exam kasi ang social work)

Kaya habang nag-aaral ako ngayon, lagi kong dinidream at hinihingi na sana mag-top ako sa board exam (ambisyosa ako ano pero kailangan kong gawin to) kasi ito lang ang alam kong pwedi masabi ng lahat na ang anak ni… sumunod din sa yapak ng mama niya. May legacy na naiwan ang mama ko dito at yan ang pressure sakin ngayon. Todo kayod ako sa pag-aaral na hindi ko naman ginagawa noon, ayoko nga magbasa ng libro noon, maganda pa ang books noon kasi hard bound, may pictures, glossy pa pero ngayon kahit photocopy lang kasi wala kaming libro sa social work talaga, pinagttyagaan kong basahin para isang araw pagdating ng board exam, maabot ko ang gusto ko at mabandera ang mukha ko sa harap ng opisina nong mga taong pesteh! (oo, paglabas kasi nila sa opisina eh paaralan ko na, kapag may pumasa sa course namin, ang laki ng tarp nakalagay kasi kami lang din ang nag-offer ng social work dito sa city namin.)

At ang masakit pa, isa sa mga anak nong taong umapi sa amin, eh classmate ko. Araw-araw lagi ko naalala yong iyak ng mama ko, hirap at lahat. hindi ko man masabi sa kanya ng diretso kasi bangayan ng magulang yon eh wala siyang alam pero ang pinapakain ng magulang niya sa kanya ay yong pera nakaw sa gobyerno. Kaya slight nalang ang ginagawa ko, kapag nagrereport siya, bonggang bombah na questions ang tinitira ko yong the whole period hindi siya makaupo lol

Ang buhay ay iikot talaga parang earth nga lang kasi isipin niyo kapag makuha ko yong license, isang araw malaking chance na magkakaharap kami dahil parehas na kami ng profession. Siguro sa panahong yan, matatahimik na rin ang mama ko, kasi hanggang ngayon alam ko, hindi pa niya natapos ang mission niya dito sa mundo. In fact when she died, nagparamdam siya sa close friend nya, nagusap sila sa panaginip, umiiyak ang mama ko, ang sabi niya ayoko pang mamatay kasi may gagawin pa ako pero ang katawan ko bumigay na. it crashed me kasi alam ko ano pa ang kulang at hanggang ngayon dala-dala ko yan, tawa lang ako ng tawa sa araw-araw sa mga comment na nakikita niyo pero deep inside me, ito ang reality ko sa buhay ko.

Itutuloy…

Reality 2: Ito ang daan mo... dito ka dumaan part 2.

noreply@blogger.com (Lalah) — Fri, 04 Jan 2013 08:25:00 +0000

Reality 2: ito ang daan mo... dito ka dumaan part 1. (basahin ito para maintindihan... ang mag-skip read patola!)

Hindi pa tapos ang kwento nong “ito ang daan mo, dito kadumaan” akala ng lahat happy ending dahil pumasa ang kapatid ko sa licensure exam, that was 3 years ago I think and madami ang nagbago pagkatapo doon. There are a lot of things in life na hindi talaga natin maintindihan or we just don’t want to understand it, you think?

Gaya ng sabi ko, after months pumasa ang kapatid ko, my mom was hospitalized, na-icu and she died after almost 7 days UNEXPECTEDLY. Oo, unexpected yon dahil sa unang pagkakataon na nagstay kami sa hospital dati for almost a month dahil that time nararamdaman kong nagpapaalam ang mama ko sa amin pero yong year 2011, biglaan at nag-expect kami na maayos dahil nasa best hospital siya namin nilagay. Pero bigo kami. Ito ang kwento…

Si sisteraka alam ng madla na ang faith niya beyond sa isang normal na tao na madasalin, lahat ng galaw niya sa buhay ay hinihingi niya kay lord, decision man or may gusto siya. When my mom died, she asked a lot of questions, I wondered bakit nasa bahay lang siya lagi even Sundays. Araw-araw umiiyak. Affected ako pero pinilit kong hindi ipakita dahil kailangan ko maging strong para sa pamilya ko, galit na galit siya sa akin dahil wala daw akong puso, pusong bato nga ang sinasabi niya sa mga relatives naming dahil para daw wala akong pakiramdam, hindi niya alam na affected ako pero hindi ko lang pinapakita para hindi siya lalong manghina, ako ang kamukha ng nanay ko, ako talaga ang replica ng nanay ko, sa galaw, salita, pananamit, pananaw sa buhay and lahat ng tao inisip hindi ako affected? Hindi lang ako showy those times.

After God answered my sister’s prayer na pumasa sa board exam, biglang tinapon niya ang pangarap na iyon na naging nurse siya, ayaw na niya kasi dahil daw sa trauma niya. Naintindihan naming siya kasi mahirap nga iyon, matagal na panahon na binalewala niya si god, nawala na ang faith niya, nagagalit siya sa diyos lagi niyang sinasabi na kapag may saya laging may kapalit, kapag pinagsabay ang diyos at hiling mo daw sa buhay, laging may mangyayari daw. Lagi pa niya akong pagbintangan na I don’t go to church, I don’t even know how to pray daw at malayo ako sa diyos, sa galit ko na talaga sabi ko sa kanya “ako? Oh! Where’s your faith now? after namatay si mommy, nakalimutan mo na ang lahat pero ako despite of not seeing me in church or even praying, I keep my faith, now tell me, saan pagiging faithful mo!?” lahat ng depensang rason binibigay niya pero ulit-ulit ko pa ring sinasabi sa kanya nasaan ang faith mo.

3 years since she passed her licensure exam including na ang mga panahon she spent with my mom at home, until my mom died she never goes to work, ayaw niyang mag-apply. Ayaw na talaga niyang magnurse. Hindi naman siya pinilit ng tatay ko dahil naintindihan din naman siya. After months na namatay ang mama ko, she tried na mag-apply pero hindi sa pagiging nurse, ibang field and in fact gusto na niyang mag-aral din ng social work kung saan ako na-enrol months after the death ng mommy ko. Gulong gulo pa rin si sisteraka kung ano-ano na ang naiisip. Kung ano ang maisipan yon ang ginagawa.

Siguro sa sobrang bored niya year 2012, mga September siguro she finally decided na mag-nurse siya, bumalik sa dating routine na nagsisimba, naniniwala kay God, and there boom! Ang daming doors na nag-open sa kanya. At first sabi niya, baka ito nga talaga ang calling niya. Sabi ko, give a try, malay mo, you prayed for this na maging nurse ka and hindi mo iseserve so better serve your profession. Biglang timing nag-apply at natanggap sa isang gov’t hospital kung saan ang hirap pumasok doon.

Kwento ni sisteraka sa isang kaibigan niya “bakit ang hirap ng pinagdaanan ko, bakit ako pa!” sabi nong kaibigan niya “alam mo sobrang guided ka sa buhay mo!” tumahimik daw si sisteraka and sinabi sa sarili niya na “oo nga sobrang guided ako mula pa lang sa board exam dahil lahat ng binasa ko yon ang lumabas tapos ito sa exam para sa trabaho, lahat ng ni-review ko, yon ang lumabas!” kinuwento ni sister sa akin ang kanyang realization and ang sabi ko lang sa kanya “bakit kasi you need to take another road when the right road is already given to you”

And ang usapang yan napunta nga sa…

Siguro if hindi ako lumiko, hindi ko ma-appreciate ang isang trabaho bilang nurse, hindi ko mavalue ang profession dahil unang una, hindi ko naman gusto maging nurse pero baka ito nga ang calling ko dahil god knows I am sensitive and taking care of the patients with extra care will help ease the family na maging okay din ang kanilang pasyente because I know what it feels like to be nong nahospital si mommy. It took me years before ma-realize siguro kasi para malaman ko paano ko e-value ang work ko na meron ako ngayon. Those times also, ang recovery period ko para kaya ko ng tingnan ang isang tao nan aka-intubate or nasa icu.

Wala akong masabi but, at least now you know… kasi kahit ako may issue din sa sarili na minsan din akong lumiko sa buhay ko at pilit ko rin itong inaayos ngayon. Ikwento ko nalang yan separately. Haba na rin ito. Lol

Ngayon masaya si sisteraka, kapag may patient siya na napapasaya niya pati yong pamilya, nagtetext at sinasabi niya ang nagawa niya dahil nasa dugo na talaga namin ang pagiging social worker siguro, instinct na kasi sa kanya ang extra care, interview, interaction sa mga patient na hindi naman madalas ganon ang mga nurses, ang sabi ko lang lagi, para ka dyan talaga, wag ka ng lumiko pa! lol then I never failed to tell her also na, every time may patient ka, don’t forget to pray para sa kanya, yong hindi siya masaktan at mahirapan kasi alam natin yan na pinagdaanan din minsan ni mommy yan. at ang sabi niya, oo nga i know what it feels like. one thing true in our life, yong reality talaga is, naiintindihan mo ang ibang tao kapag parehas kayo ng daan na tinahak sa buhay. if your calling is to be an engineer, you will really reign on that field, or nurse, doctor kaya lawyer, kahit anong profession pa yan kapag para sayo yan, para talaga sayo yan, walang liko walang tambling!

Itutuloy ulit… pangatlong kabanata..

Reality 2: Ito ang daan mo… dito ka dumaan

noreply@blogger.com (Lalah) — Thu, 03 Jan 2013 13:40:00 +0000

Had a meeting today with my colleagues and it made me realize that finally, this is the road I want to take in my life, to be a registered social worker, consul, diplomat or an ambassador lol (abot langit ang ambition ko! Haha). I have been searching for answers to many questions for quite a long time, I’ve been through a lot of trials, I have been confused, bothered, even depressed once and I stood up. Though I know I wouldn’t make it without the guidance of my mother, she is not with us anymore but I could still feel her presence even in small things. Ito ang reality ng buhay namin minsan... unahin ko muna sa kapatid ko…

I just remembered something… ito na nga iyon.

My sister just got a new job and the same Ito ang kwento bago ang lahat…

Unang take ng kapatid ko sa board exam… she didn’t make it, lumbas yong result, nasa hospital pa yong mama ko and siyempre hindi nagsabi si kapatid dahil nahiya, nalaman ko sa kaopisina ko lang and I told my sister about it, and sabi niya “grabi si lord, bumagsak ako, nasa hospital si mommy” my mom told her “okay lang yan, pwedi pang umulit” but my sister sobrang na-depressed, ayaw na magtake, hirap din kami sa pera that time dahil naubos sa hospital, madaming utang, lahat na, parang pasan namin ang mundo.

When she decided to take a review again… ito ang kwento.

Walang wala kami at that time, halos hindi ma-enrol ang kapatid ko sa review na yon pero biglang may dumating at nakapag-enrol siya ng last minute. i have seen her commitment and dedication sa pag-aaral, sobrang determined.

Before taking the exam…

(ang kwentong ito ay saka lang niya sinabi lahat ng lumabas na ang resulta dahil ayaw daw niyang mag-assume sa ano man ang nakikita, nararamdaman niya sa mga panahong iyon)

My sister is prayerful, ako hindi lol (ganyan! Haha) she prayed to st. therese, may novena pa siya at kung ano-ano pa. before taking the exam, while going to the exam center, she saw petals of roses na siya mismo hindi rin daw niya alam saan galing. And she said, “if it’s you st. therese pls give me a sign” along the way na nasa jeep siya, may sumakay na pasahero may dalang mga red roses. Convinced na daw siya doon…

Pero… sa exam center na mismo…

She said silently (sa lola at lolo kong namatay na rin, malakas ang paniniwala ni sister sa mga kaluluwa lol) habang nagsisimula na siyang sumagot sa mga tanong “nay and tay, pls show me a sign na binabantayan niyo ako” at bigla daw may mga group of ibons na umikot ikot malapit sa window niya at nagform ng circle at humangin then nawala.

After the exam… bumalik siya sa doon sa church na minsan niyang pinuntahan kung saan siya humingi ng gabay to pass her licensure exam, sa church na iyon may mga parang monks ba tawag doon, hindi ako sure pero basta may power2x ata yong mga yon sa pagkaintindi ko lol (hindi daw sila priest eh) yong monk na iyon, biglang may kinuhang papel sa isang box at he said “whoever owns this, will surely pass the exam” and he added na “madaming pumupunta dito to ask for help para pumasa ng exam pero wala ng bumabalik except the owner of this paper” ang sabi ni sister silently while the monk was holding her paper, “my god, akin ang papel na yan but ayoko mag-assume muna I will just wait for the result!”

On the second hand… may iba naman siyang pinuntahan (sabi ko sa inyo si kapatid kung makapagdasal to the highest ninth power talaga)

May pinuntahang tao si kapatid, yong may ESP naman, si st. Michael naman iyon. Sabi nong taong yon dahil close na close sila ng mama ko. Sabi ni sister “sana I can pass this time kasi walang wala na kami, halos nawala na sa amin lahat” sabi nong tao na close ng nanay ko “don’t worry, I promise you, I will give your mom a gift on her birthday! And yes, you will pass the exam!” so si kapatid, she left daw na magaan ang pakiramdam pero sabi niya sa amin hindi lang daw yon ang basehan dahil kailangan rin daw niya mag-aral. So tapos na ang kwento diyan.

Maniwala kayo or hindi yong expected result ng board exam eh hindi doon lumabas ang result instead lumabas siya sa ibang araw, sa kaarawan pa ng mama ko. I remember that day, when I scanned it dahil nagkagulo na ang lahat sa fb that time, I searched it, at nakita ko nga ang pangalan ng kapatid ko, I shouted like crazy because birthday din kasi ng mama ko yon, that was really the best gift na binigay sa kanya, totoo nga sabi nong close friend niyang may esp dahil may gift nga siya.

The other hand, gift pala iyon dahil yon na pala ang huling birthday ng mama ko, huling pagkakataon na masabi niyang, hindi pala niya pasan ang mundo, mom had the last pictures sa mga kapatid niya at that was really the last. Mom prayed for it na sana daw hindi na siya tatanda pa dahil defensive si mommy ayaw kasi daw niyang one day nasa wheelchair na siya, ipapasyal sa mall, iba ang pananaw ng mama ko dahil social worker siya kaya alam niya saan mapupunta ang buhay niya, naiintindihan niya kung ano ang mangyayari kaya ako ngayon, the same path ang tatahakin ko, ito ang daan na binigay sa akin, ito na ang aking lalakbayin. Kaya siguro sabi ko, kapag inisip mo, ginusto mo and you prayed for it, it will happen because it really happened to my mom and sa akin ngayon, this is really now my reality and I have to live with it.

itutuloy next time... haba na! lol

Mga bilog na mukha paikot-ikot

noreply@blogger.com (Lalah) — Wed, 02 Jan 2013 15:00:00 +0000

Tinotoo ko na talaga ang sinabi kong mag-ggym ako. I stopped for almost three months din kasi naging busy-busyhan ako sa school and work, di kinaya ng sched ko kasi gabi matatapos ang clase ko. Sana makapag-adjust na ako this year kasi I REALLY NEED (hahaha) to lose weight para sa darating na practicum ko. Lol dumepensa pa ako talaga! Haha charos! Nagdadahilan pa talaga ako!

When I changed my profile pic sa fb ko nong new year (nakawhite with close up, echos!) a friend message me (mataba rin siya hahaha, pig nga tawagan namin kasi parehas kaming bilog since HS pa hanggang naging classmate kami ulit for this new course) she told me, wag yan kasi ang mukha mo bilog na bilog (bonggang tawa) and I told her (defense mechanism kagad) ok lang yan kasi swerte sa new year ang bilog! Hahaha kebs na ako! That pic was a year ago nong nagpunta kami sa isang community. Bilog talaga mukha ko at least hindi naging itlog o kaya mangga! Lels! Hahaha

Mula sa bilog, itong executive look ko naman, charos! Nag-ggym pa ako that time, Nagtrim down daw ako slight ansabeh!?! Parang wala naman pinagbago, trim down talaga? Parang halaman lang ha! Lol at finally after almost three months, yan na ang get up ko papuntang gym! kulay orange, ponkan na ponkan lang sabi ni jessica haha, may nagsabi ding "likas papayah" haha Ganyan! ang sweet nila! haha Kailangan conservative muna para hindi malanta ang pechay! Hahaha tan-enah yang pechay na term na yan, usapan sa twitter ata yan or sa comment sa blog, either si JonDmur, Rix, Pao, Cyron, Archie, Tonio lang ang nagsabi niyan, sila lang ang kilala kong wholesome, swear! they are very wholesome! lol basta isa sa kanila di ko lang ma-pin point (nagbintang talaga ako ano! Hahahaha sniff…) kung sino kasi hindi ako sigurado din! Hahaha hindi ko rin ata pweding pagbintangan si arline at senyor dito kasi busy-busyhan ang buhay nila lately, never mahanap. lol

In 3 months time kailangan totoong anne Curtis na ang katawan ko! Haha (ambisyosa!) wag naman, masakit sa ulo ang ubod ng sexy, lantang lanta ka lang niyan! Hahaha wag nah! Iba pa rin ang kutis bebeh! Roowwttss!! At naalala ko ang sabi ni empi sa twitter, gusto daw niya magkasing laki kami, tang inah ayoko nah! Hahaha ayoko ng upo, talong, patola mas lalo naman kung sili! Magkamay ka nalang por-eber or kahit wag nalang! Iba pa rin ang totoo! Charos wag berdeh ang utak! Hahaha sa susunod ko na ikwento ang mga bagong papalicious na nakasabay kong mag-gym, magkakasala nako talaga! gibang giba ang reputasyon ko nito!! (sign of the cross) Bwahahahaha

Wag magbasa kasi.

noreply@blogger.com (Lalah) — Wed, 02 Jan 2013 03:24:00 +0000

It’s January 2 and yeah it’s still January 2, unang pasok sa trabaho sa taong 2013. Habang nagbabasa ako ng blog sa mga kaibigan, bang! Beng! Feeng! It reminds me of something that like I always said na dapat hindi na maremember at isipin! Hahaha kahit anong tawa ko promise, the pain is still inside me. Charos! Totoo. Walang biro, seryos na ako! Hihihi akalain mo, sometimes you see yourself sa ibang tao, there are emotions you cannot express dahil kailangan itago pero others helped you to take that out. So ito na nga! Kakayanin ko ito! Hehehe nadala ako sa aking emosyon! hahaha simpleng inggitera ang emosyon ko!

Si Antonio ang dahilan at ang alindog ni jonDmur…

Gaya ng sabi ko, matapang ako, I have a strong personality pero tambling din ako sa taong ito, lahat alam, lahat pwedi and walang keme, pati amoy ng utot alam! Pwedi akong sumigaw na hindi ako babarahin, aawayin siya at susuyoin ako, pweding saktan physically kapag gusto ko lol (wag berdeh isip haha) lahat may katapusan, even if I wanted it still, hindi na talaga pwedi. There are moments now I am tempted to check his status, kung ano na nangyari sa buhay niya pero natatakot ako, hindi ko alam anong takot ito, takot masaktan? Mainggit dahil he is happy? Or he finally found someone kung saan mas nakita niyang mas happy siya doon? Wala, basta malalim na hininga lang ang kaya kong gawin kapag ito ay napapagusapan. Gusto kong tumawa ngayon pero naiiyak na ako! Charos!! Kailangan tulongan ang sarili! As in now na talaga!

sabi nga ni tonio sa kanyang entry, may 3 month rule moving period, ako heller! Kumusta naman! Anong oras at petsa na! sa stages of grieving nasa acceptance na ako pero takot pa rin akong malaman ano na ang nangyari sa kanya. hindi ko na ito babalakin pa siguro. roowtts!! ang iba’t ibang teknik naman sa sex life ang sabi ni jonDmur, at sinabit ko siya dito dahil lahat ng sinabi niya doon ay totoo at dahil doon, naaalala ko ang mga kalokohan namin kapag napagusapan ang mga illegal na bagay! Hahaha peteks! Kumusta naman ako ngayon! Hindi ako bitter, totoo yan pero I just simply missed him! Nakakamatay na ha! Hahaha

basta iibahin ko ang taong 2013, bagong perspective sa buhay at aabotin ang mga pangarap! Ganyan! Kahit sinasabi ng lahat na kung may nawala, may darating na mas higit pa sa kanya, asan na?! hahana I’m too busy sa buhay ko ngayon para isipin ang mga ganito, pero dahil hindi pa pasukan sa school, kaya ito emote ng emote! Haha cyber attack batok at tadyak kay Antonio at jonDmur!

Reality 1: The bomb inside me

noreply@blogger.com (Lalah) — Tue, 01 Jan 2013 03:01:00 +0000

Pag-gising ko akala ko January 2 na at nagpanic akong tumayo kasi papasok sa trabaho. (gulat na gulat! Haha) i will make more things right this time, una sa pag-bblog, gusto ko ng ibahagi or idisclose slowly kung ano man ang totoong kwento ng buhay ko. Char! Ganyan! Keri lang yan! Positive-positive attraction pa rin ang gingawa ko ngayon! Lels! Ang buhay ko na minsan puno ng galit, sakit, saya at lungkot. Gaya ng sabi ko in the previous entries, ang tao kung ano man ang ugali niya, naging masama man siya or mabuti, hindi kereh ang ugali, may mga dahilan, factors na nagccontribute kung bakit nagkakaganyan ang tao pero laging may pagkakataon bagohin yan sabay ng pagbabago ng mga situation rin sa buhay niya. Ganyan lang! sumeryoso bigla! hahaha

Binago ko ang aking header para sa 2013, ito ay para ma-alala ko ang mama ko sa kulay yellow na yan, hindi dahil paborito ni Pnoy ang color yellow. Yong text na “hold onto someone who will make you the most you that you can possibly be” – attracted to this dahil hindi lang ito nag-rerefer to someone but the things na pwedi mong gawin or isang dream na maging daan para mahanap mo ang contentment at fulfilment sa buhay. Charos! Pero totoo yan! Hehe ito na nga ang realidad sa buhay ko at ikkwento ko yan buong taon kaya sana samahan niyo sa paglalakbay ng aking buhay (parang rizal na rizal lang! lol)

Unang reality na sasabihin ko... [nagpasabog na ako ng unang bomba kanina 12:30 am at sa pag-gising ko ganon din! (lbm kagad? lol)]

seryoso na talaga...

sasabihin ko na...

Ang tunay kong pangalan! dahil sa pangalan ko lagi akong sumasabit sa mga transaction. Ganyan!

Aaminin ko na, hindi joke ang pangalan ko sa FB account, dahil yon talaga ang real name ko, yong apilyido ni mader before nag-asawa ay pinangalan sa akin, kaya ako talaga ang totoong MS. REDUNDANT! Yan ang tukso sakin sa school at opisina dahil paulit-ulit ang pangalan ko! (dusa forever ako! Haha) pagdating naman sa mga transaction sa trabaho, pagkuha ng mga ID’s (tin, philhealth,gsis, etc) laging tanong at sinasabi “Miss… ayosin ang pangalan mo, paulit-paulit! Tanda mo na, hindi ka pa marunong mag-fill up!” oh divaah bonggang bongga sila ateh at koyah sa pagiging judgmental! (tan-enah! Bawal manapak! Lol) kereng-kere ang sagot kong (nakasmile) “it’s my real name, pls check my BC to confirm!” (arteh lang!) PAKS! Ganyan lang talaga teh! nasanay na ako sa isasagot ko! Lol buong buhay ko ng dadalhin ang linya na yan kahit sa burol ko malamang may magtatalo din! Chos! Hahaha

Ito ang unang reality ng buhay ko. Ganyan!

Abangan ang susunod… i still don't know what will happen in the next 365 days ng buhay ko, basta ito na ang simula ng buhay ko sa 2013 (parang narinig ko ito sa gma? lol)

I seriously woke up in a hurry thinking it’s January 2 already! Hahaha kakalokah!

5 days to go nalang pala at nasa number 3 nako, at hanggang ngayon walang pinagbago yon pa rin ang pangalan ko! Iyon ang araw ng pagkabuhay ng pangalan ko! Lol

Oppss.. (FB) message from GOD January 1, 2013 10:00am

You will feel better if you notice the sweetness of life.

Notice the smiles of children, the songs of the birds, and the caress of the sun's warmth. This sweetness is for you. Allow it to soothe your soul and bring a smile to your face.

Si God talaga... super nagparamdam na.

Happy New Year Everyone!

There's always a light within

noreply@blogger.com (Lalah) — Sun, 30 Dec 2012 16:24:00 +0000

Matutulog na sana ako but when I checked my fb account, may nakatag sa akin na picture from a friend and an advocator of the cdo street tutorial, he made an article and published in Cagayan times (metroSpect). May ganito na pala sa city, napaka insensitive ko ata before lels! Ngayon ko lang nalaman ang magazine na ito, nag-eexist pala. Haha sorry kasi ang nababasa ko madalas eh ibang mag at newspaper. Pero natuwa ako dahil yong Christmas party sa cdo street tutorial eh na-featured, yong picture na napost ko sa aking blog (sila ang kukulay ng ating pasko) yon ang ginamit para sa article. Yong nakapink na nakatayo ako nga yon! Lels! Walang duda, kasing taba ng puso ko ang katawan ko! Hahaha

I would to thanked and congratulate everyone! All of us, part tayo dito and the learning I got from this experience will surely go a long way from here. a part of me will always be to those kids who gave me a reason to smile and help me push my dream more.

here's the link for the article (MetroSpect-The CAGAYAN TIMES)

Tambling ang mataba na puso

noreply@blogger.com (Lalah) — Sat, 29 Dec 2012 16:33:00 +0000

Dahil sa bagong discovery ko na pagiging inggiterah sa mga post ng year end, kinarer ko na teh! I scanned my fb again and again kung ano ang nangyari sa buhay ko for 2012 and beng! Beng! Bang! May nakita akong dapat hindi na Makita and bigla akong nalungkot! (ang napapala sa pagiging inggeterah! Haha) momove on na ako teh! haha

People always dream to have a lasting relationship but this people have ever ask kayah ba nila? (anak ni pokwang! Parang lasing lang ako sa English! Eemo na kasunod nito! Haha) natanong ko na kasi yan minsan dahil yong personality ko ang problema, syadong strong at nakaka-intimidate ako sa marami lalo naman sa mga lalaki! (ganyan! Echos panakot!) kaya ko naman magtagal but ang tanong kaya ban g tao magtagal sa personality ko! (ober da bakod haha) I know kasi God won’t give you everything in this world. Malakas ang kutob ko successful ako sa career ko, sa pangarap ko, yong dream ko na magsasalita sa harap ng buong tao, hindi lang isang bansa nasa likod ko pero marami (to clear, hindi yan politician! Haha) makapagtravel ng libre sa buong mundo pero failed ako sa relationship! Hahaha tan-enah! Yon pa naman ang pinakamasaya! Charos!

dalawang tao lang ang alam kong kinaya niyang patamblingin ang ugali ko at hindi na nagwork din for some reasons na madali lang maintindihan ng iba. (ganyan! Char haha) oo, simply ang reason pero mahirap tanggapin. Nahihirapan ako those moment sa life ko but dahil na rin sa pagiging busy ko, nakakalimutan ko na pero may mga pagkakataon pa rin that reminds me of him pero echos lang yon! Haha honestly, meron talaga pero its not like before na hindi talaga ako nakakatulog (may ganyang arteh!), nasobrahan lang ako sa kapeh siguro sa mga panahong iyon!

People say na ang babae ang hinahanap nila ay yong tulad ng tatay nila, ang lalaki tulad ng nanay nila. Impossible isipin pero totoo yon, ang nag-aatract sa babae at lalaki ay mga qualities na nakikita nila sa magulang nila dahil ito ang kinalakihan nila. Charing! Para sa akin it happened, sa kapatid ko ganon din. May pressure slight kapag ang nakikita mong magulang ay buong nagmamahalan, no lies and even my mom died already, ayaw ng mag-asawa ni pader! (good kasi pasok sa banga ang babaeng yon! Uunahan pa kami ng kapatid ko! Haha)

Sa 2013, ayoko ng maghope, but nakakahawa minsan sila sis arline at ang mga pugi na si jon, archie, rix, tonio, cyron, bagotilyo, empi, pao, at bino na hopeful talaga sila sa 2013. Parang ngayon ko lang narealize na come what may nalang ako! Hahaha madami pang mangyayari sa buhay ko basta hindi pa end of the world, baka sa susunod hindi lang tambling ang kaya gawin ng taong darating baka pwedi na rin siyang umakyat sa coconut tree para kumuha ng buko at coconut para sa aking buhok pang hot oil. Haha

Iba ang nagagawa kapag may sakit kung ano-ano ang naiisip. Lels!